Alphabétiquement     [«   »]
καθὼς 7
καθωσιωμένους 1
Καὶ 6
καὶ 1428
καί 10
καίειν 1
καινὸν 1
Fréquences     [«    »]
801 δὲ
504
490 τὴν
1428 καὶ
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Clément d'Alexandrie, Les Stromates, livre I

καὶ


Livre, Chap.
[1, 1]   δύναμις ἦν ἀνδράσιν) ἔστιν δὲ  καὶ   ἀνυποσημείωτα μεμενηκότα τῷ χρόνῳ
[1, 1]   χάριτι τῇ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ,  καὶ   ἤκουσας παρ´ ἐμοῦ διὰ
[1, 21]   δὲ τῷ νόμῳ Μωυσῆς τε  καὶ   Ἀαρών, μεθ´ οὓς προφητεύουσιν Ἰησοῦς
[1, 21]   Θεσβίτης καὶ Μιχαίας υἱὸς Ἰεβλᾶ  καὶ   Ἀβδίας υἱὸς Ἀνανίου. ἐπὶ δὲ
[1, 27]   διοικοῦσαν πρόνοιαν κυρίαν τε εἶναι  καὶ   ἀγαθήν. ἀμφοῖν γὰρ δύναμις
[1, 1]   χιόνα λευκανθήσομαι. ἀκουτιεῖς με εὐφροσύνην  καὶ   ἀγαλλίασιν· ἀγαλλιάσονται ὀστᾶ τεταπεινωμένα. ἀπόστρεψον
[1, 5]   δὲ ἑρμηνεύεται) μηδὲν ἄσκεπτον  καὶ   ἀδιερεύνητον καταλιπὼν ἐπεσκέψατο καὶ πρὸς
[1, 20]   τοῦ πέμψαντος αὐτὸν ἀληθής ἐστι  καὶ   ἀδικία οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ.
[1, 26]   δεδόσθαι, κανὼν τυγχάνων δικαίων τε  καὶ   ἀδίκων. καὶ τοῦτον κυρίως θεσμὸν
[1, 21]   καὶ οὐδὲν θαυμαστόν, ὅπου γε  καὶ   Ἀδμήτῳ θητεύων εὑρίσκεται σὺν καὶ
[1, 15]   πλείστην ἐπεπλανησάμην, ἱστορέων τὰ μήκιστα,  καὶ   ἀέρας τε καὶ γέας πλείστας
[1, 21]   κινηθέντες ὑδάτων καὶ θυμιαμάτων  καὶ   ἀέρος ποιοῦ ἐκταραχθέντες· παρὰ Ἑβραίοις
[1, 21]   μὴ θελήσαντες Μισαὴλ Ἀνανίας τε  καὶ   Ἀζαρίας εἰς κάμινον ἐμβληθέντες πυρὸς
[1, 29]   πάντων βασιλεὺς θνατῶν τε  καὶ   ἀθανάτων, λέγει Πίνδαρος. ἐγὼ δὲ
[1, 21]   ὀκτώ· καὶ ἐπὶ τὴν κατάλυσιν  καὶ   Ἀθηναίων ἧτταν ἔτη εἴκοσι ἑπτά·
[1, 5]   φωτὶ λάμπουσιν. εἶεν δ´ ἂν  καὶ   αἱ ἐντολαὶ καὶ αἱ προπαιδεῖαι
[1, 10]   σοφιστικὴν τέχνην παραιτητέον παντελῶς, ἐπεὶ  καὶ   αἱ λέξεις αὐταὶ τῶν σοφιστῶν
[1, 17]   μὲν ἐκ φαύλης διαθέσεως, καθάπερ  καὶ   αἱ νόσοι αἱ σωματικαί· κυβερνῶνται
[1, 11]   ἀληθείας. παιδεία δὲ ἀνεξέλεγκτος πλανᾶται,  καὶ   αἱ πληγαὶ καὶ οἱ ἔλεγχοι
[1, 5]   δ´ ἂν καὶ αἱ ἐντολαὶ  καὶ   αἱ προπαιδεῖαι ὁδοὶ καὶ ἀφορμαὶ
[1, 17]   κυρίῳ καὶ παντοκράτορι ὄντι. ἀλλὰ  καὶ   αἱ τῶν ἀποστατησάντων βουλαί τε
[1, 6]   χρηστὴ σῳζομένη φύσεις ἀγαθὰς ποιεῖ,  καὶ   αἱ φύσεις αἱ χρησταὶ τοιαύτης
[1, 21]   Ὑστάσπου τοῦ Περσῶν καὶ Ἀσσυρίων  καὶ   Αἰγυπτίων γεγενημένου βασιλέως, ἐφ´ οὗ,
[1, 15]   γὰρ Βαβυλῶνά τε καὶ Περσίδα  καὶ   Αἴγυπτον τοῖς τε Μάγοις καὶ
[1, 1]   καὶ σωτὴρ σῴζει αἰεὶ  καὶ   αἰεὶ ἐργάζεται, ὡς βλέπει τὸν
[1, 14]   παρ´ αὐτοῖς φιλοσοφίας, ὡς Ἑβραϊκὸς  καὶ   αἰνιγματώδης, ἤδη ἐπισκεπτέος. βραχυλογίαν γοῦν
[1, 1]   ἴχνος ἐμβεβηκότος. ἔστι δὲ  καὶ   αἰνίξεταί μοι γραφή, καὶ τοῖς
[1, 1]   εὐλόγως ἀντερεῖ. καὶ πρᾶξιν ἄρα  καὶ   αἵρεσιν ἀποδεκτέον οὐ τὴν ἀμεμφῆ,
[1, 4]   καὶ προθύμως ἐξιχνιάσῃς, νοήσεις θεοσέβειαν  καὶ   αἴσθησιν θείαν εὑρήσεις, πρὸς ἀντιδιαστολὴν
[1, 13]   ὑπὲρ χρυσίον δεδοκιμασμένον, ἀνθαιρεῖσθε δὲ  καὶ   αἴσθησιν χρυσίου καθαροῦ· κρείσσων γὰρ
[1, 1]   λαλῶ, ὅτι βλέποντες οὐ βλέπουσι  καὶ   ἀκούοντες οὐκ ἀκούουσι καὶ οὐ
[1, 15]   ἔχουσιν, δένδρων δὲ ἀμφιέννυνται φλοιοῖς  καὶ   ἀκρόδρυα σιτοῦνται καὶ ὕδωρ ταῖς
[1, 17]   δὲ οἱ Ἕλληνες, οἱ φίλαυτοι  καὶ   ἀλαζόνες» σοφοὺς δὲ αὐτοὺς λέγουσα
[1, 8]   βιάζεταί τε πολλάκις ὀδύνη τε  καὶ   ἀλγηδὼν φιλονικία τε αὖ καὶ
[1, 27]   σωτηρίαν. ἐλεημοσύναι δὲ καὶ πίστεις  καὶ   ἀλήθεια μὴ ἐκλιπέτωσάν σε, ἄφαψαι
[1, 20]   ἑκάστη δὲ εἴτε ἀρετὴ εἴτε  καὶ   ἀλήθεια συνωνύμως καλουμένη μόνου τοῦ
[1, 17]   αὐτοῦ. ἐν δὲ τοῖς ψεύδεσι  καὶ   ἀληθῆ τινα ἔλεγον οἱ ψευδοπροφῆται,
[1, 15]   γένους οὐ τὸ ἐλάχιστον μέρος  καὶ   ἄλλα πρὸς τούτοις γένη μυρία.
[1, 21]   αὐτοκασιγνήτῳ κεχολωμένη Ἀπόλλωνι. ἔστι δὲ  καὶ   ἄλλη Ἐρυθραία Ἡροφίλη καλουμένη· μέμνηται
[1, 13]   γυναικωνίτιδες ἀποκοψάμεναι τὸν λόγον) εἰ  καὶ   ἀλλήλοις ἀνόμοια εἶναι δοκεῖ, τῷ
[1, 5]   ἀσκήσεως συνεστῶσαν. ἔχοις δ´ ἂν  καὶ   ἄλλην εἰκόνα τῶν εἰρημένων τὴν
[1, 5]   ἀσκητικός. εἴη δ´ ἄν τι  καὶ   ἄλλο δηλούμενον διὰ τῶν τριῶν
[1, 16]   Πάγγαιον ἐπενόησεν ὄρος. ἤδη δὲ  καὶ   ἄλλο ἔθνος Καππάδοκες πρῶτοι εὗρον
[1, 15]   διαφερόντως ἀσκήσαντας μόνους ἀληθῶς φησι  καὶ   ἄλλοι ἄλλοθι πολλαχοῦ καὶ ἐν
[1, 15]   ἀλλὰ καὶ Ἀριστόβουλος Περιπατητικὸς  καὶ   ἄλλοι πλείους, ἵνα μὴ κατ´
[1, 21]   ἔτη ἑκατὸν εἴκοσι. Ἔφορος δὲ  καὶ   ἄλλοι πολλοὶ τῶν ἱστορικῶν καὶ
[1, 21]   τῇ οἰκείᾳ διαλέκτῳ. φασὶ δὲ  καὶ   ἄλλοι τινές, ὡς εἴ τις
[1, 1]   βοηθοῦ ἤτοι τοῦ συγγραψαμένου  καὶ   ἄλλου του εἰς τὸ αὐτὸ
[1, 19]   Πολιτείας τούτους οὖν πάντας» φησὶ  καὶ   ἄλλους τοιούτων τινῶν μαθηματικοὺς καὶ
[1, 3]   ἐν Αὐλῳδοῖς σατύροις ἐπὶ ῥαψῳδῶν  καὶ   ἄλλων τινῶν λέγει· καὶ γὰρ
[1, 2]   εἰς τέλος συγκοσμεῖ τὸν τεχνίτην,  καὶ   ἄλλως πολυμαθία διασυστατικὴ τυγχάνει
[1, 1]   τέλειον ἐν Χριστῷ. ἁρμόζει δὲ  καὶ   ἄλλως τῇ τῶν ὑπομνημάτων ὑποτυπώσει
[1, 21]   τῶν ὑπεισιόντων δαιμόνων. οἴεται δὲ  καὶ   ἀλόγων ζῴων διαλέκτους εἶναι, ὧν
[1, 6]   ἄγνοια ἀπαιδευσία τε ἅμα  καὶ   ἀμαθία. τὴν ἐπιστήμην τῶν θείων
[1, 17]   ἔσθ´ ὅτε κρατεῖ, ἧς, ἀγνοίας  καὶ   ἀμαθίας οὔσης, ὀλιγωροῦμεν ἀποστῆναι, εἰκότως
[1, 21]   καὶ ἐπὶ Σεδεκίου ἔτι Ἱερεμίας  καὶ   Ἀμβακούμ, ἐν δὲ τῷ πέμπτῳ
[1, 21]   καὶ Οὐρίας υἱὸς Σαμαίου  καὶ   Ἀμβακοὺμ σὺν αὐτῷ, καὶ τέλος
[1, 18]   σοφία. μή τι οὖν, ὅπερ  καὶ   ἄμεινον, ἀποφατικὸν ἡγητέον τὸ οὐχὶ
[1, 21]   μέγαν εἰς ἐνιαυτόν« Ζῆθος δὲ  καὶ   Ἀμφίων οἱ μουσικῆς εὑρεταὶ περὶ
[1, 6]   μαθήμασιν ἐκκαθαίρεταί τε τῶν αἰσθητῶν  καὶ   ἀναζωπυρεῖται ψυχή, ἵνα δή
[1, 21]   καὶ τῶν θεοπνεύστων ἀναγνωρισμὸς  καὶ   ἀνακαινισμὸς λογίων καὶ τὸ σωτήριον
[1, 6]   διακρούεσθαι τῶν σοφιστῶν. Εὖ γοῦν  καὶ   Ἀνάξαρχος Εὐδαιμονικὸς ἐν τῷ
[1, 24]   ἁγίου τοῦ διαβαίνοντος ἐκ γῆς  καὶ   ἀνατρέχοντος αὖθις εἰς οὐρανὸν διὰ
[1, 15]   ὡς θεὸν τετιμήκασι. Σκύθης δὲ  καὶ   Ἀνάχαρσις ἦν, καὶ πολλῶν παρ´
[1, 28]   εὖ γινώσκοιμεν ἠμὲν θεὸν ἠδὲ  καὶ   ἄνδρα. οὗτός ἐστιν τῷ
[1, 1]   ὧν κατηξιώθην ἐπακοῦσαι, λόγων τε  καὶ   ἀνδρῶν μακαρίων καὶ τῷ ὄντι
[1, 6]   αἱρεῖσθαι τὸ κάλλιστον. ἀλλὰ καθάπερ  καὶ   ἄνευ γραμμάτων πιστὸν εἶναι δυνατόν
[1, 20]   φιλοσοφίας τῆς Ἑλληνικῆς, οἳ δὲ  καὶ   ἄνευ γραμμάτων, τῇ θείᾳ καὶ
[1, 6]   ἀμαθία. τὴν ἐπιστήμην τῶν θείων  καὶ   ἀνθρωπίνων ἐντίθησιν διδασκαλία. ἀλλ´
[1, 5]   σοφία δὲ ἐπιστήμη θείων  καὶ   ἀνθρωπίνων καὶ τῶν τούτων αἰτίων.
[1, 17]   ἀποστάσεως ἑκουσίου φυεῖσαν κακίαν ἄχρηστον  καὶ   ἀνωφελῆ μένειν μηδὲ μὴν κατὰ
[1, 12]   λόγους ἀκροατῶν τοῖς ὑώδεσί τε  καὶ   ἀπαιδεύτοις· σχεδὸν γὰρ οὐκ ἔστι
[1, 11]   τὰ ὑπ´ αὐτοῦ λεγόμενα μεμαθηκόσι  καὶ   ἀπαντᾶν πρὸς τὰ ἐπιφερόμενα δεδιδαγμένοις.
[1, 10]   καὶ λόγον ἀσκητέον ἀπέριττόν τε  καὶ   ἀπερίεργον τῷ τὸν ἀληθῆ βίον
[1, 8]   διαπαρατριβαὶ διεφθαρμένων ἀνθρώπων τὸν νοῦν  καὶ   ἀπεστερημένων τῆς ἀληθείας. ὁρᾷς ὅπως
[1, 18]   μὴ ἐθελήσαντες πείθεσθαι ἀσύνετοί τε  καὶ   ἄπιστοι καὶ μωροί· αὐτοῖς δὲ
[1, 18]   οὐ μωροὺς ἐποίησεν καὶ σκληροκαρδίους  καὶ   ἀπίστους, ἀλλὰ συνετοὺς καὶ εὐπειθεῖς
[1, 9]   ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν ἀναφέροντα, ὥστε  καὶ   ἀπὸ γεωμετρίας καὶ μουσικῆς καὶ
[1, 9]   καὶ ἀπὸ γεωμετρίας καὶ μουσικῆς  καὶ   ἀπὸ γραμματικῆς καὶ φιλοσοφίας αὐτῆς
[1, 21]   Ἀβραὰμ ἕως Δαβὶδ γενεαὶ ιδʹ  καὶ   ἀπὸ Δαβὶδ ἕως τῆς μετοικεσίας
[1, 21]   ἑβδομήκοντα τρία, ὥς φησι Θράσυλλος.  καὶ   ἀπὸ Ἴδης ἐμπρησμοῦ ἐπὶ Γανυμήδους
[1, 21]   τοῦ ὑποτεταγμένου κεφαλαίου ἔχοντος ὧδε·  καὶ   ἀπὸ καιροῦ παραλλάξεως τοῦ ἐνδελεχισμοῦ
[1, 21]   γίνονται ἔτη μβʹ μῆνες γʹ  καὶ   ἀπὸ τῆς καταστροφῆς Ἱερουσαλὴμ ἕως
[1, 21]   τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος γενεαὶ ιδʹ  καὶ   ἀπὸ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος ἕως
[1, 21]   δὲ Δημοφῶντος χίλια διακόσια πεντήκοντα,  καὶ   ἀπὸ Τροίας ἁλώσεως ἐπὶ τὴν
[1, 21]   καὶ τῶν χρησμῶν, ἄλλως δὲ  καὶ   ἀπὸ τῶν δαιμονώντων, οἳ τὴν
[1, 21]   συνάγεται. Μετὰ δὲ τὰ Ἑλληνικὰ  καὶ   ἀπὸ τῶν κατὰ τοὺς βαρβάρους
[1, 20]   μετείληφεν ὀνόματος, καὶ μεγέθει γνώσεως  καὶ   ἀποδείξει κυριωτέρᾳ καὶ θείᾳ δυνάμει
[1, 6]   καὶ ὁπόσον, τίνα τε ἀποθετέον  καὶ   ἀποθησαυριστέον εἰς αὐτήν, καὶ ὅτε
[1, 1]   εἰς ἡμᾶς τὰ προγονικὰ ἐκεῖνα  καὶ   ἀποστολικὰ καταθησόμενοι σπέρματα. καὶ εὖ
[1, 1]   ὄντι ἦν μέλιττα προφητικοῦ τε  καὶ   ἀποστολικοῦ λειμῶνος τὰ ἄνθη δρεπόμενος
[1, 20]   κατατρεχούσαις αἱρέσεσιν. αὐτοτελὴς μὲν οὖν  καὶ   ἀπροσδεὴς κατὰ τὸν σωτῆρα
[1, 16]   Τοῦσκοι, Ἰταλίας γείτονες. Ἴσαυροι δὲ  καὶ   Ἄραβες ἐξεπόνησαν τὴν οἰωνιστικήν, ὥσπερ
[1, 15]   ἀκριβῶς τὰ ἐκείνων, Χαλδαῖοί τε  καὶ   Ἀράβιοι οἱ κληθέντες εὐδαίμονες καὶ
[1, 7]   τε καὶ κυάμους καὶ πίσον  καὶ   ἄρακα καὶ τὰ κηπευόμενα καὶ
[1, 17]   γενέσθαι· τῆς γὰρ θείας σοφίας  καὶ   ἀρετῆς καὶ δυνάμεως ἔργον ἐστὶν
[1, 21]   ἑσπέρας καὶ πρωί, ἡμέραι βτʹ  καὶ   ἀρθήσεται τὸ ἅγιον. αὗται οὖν
[1, 14]   Ἀριστόξενος ἐν τῷ Πυθαγόρου βίῳ  καὶ   Ἀρίσταρχος καὶ Θεόπομπος, Τυρρηνὸς ἦν,
[1, 21]   αἰεὶ Ἄβαρίς τε Ὑπερβόρειος  καὶ   Ἀριστέας Προκοννήσιος Ἐπιμενίδης τε
[1, 15]   ὑποδείκνυσι Φίλων, οὐ μὴν ἀλλὰ  καὶ   Ἀριστόβουλος Περιπατητικὸς καὶ ἄλλοι
[1, 16]   Μαντινεύς, ἔτι τε Ἀντιφάνης  καὶ   Ἀριστόδημος καὶ Ἀριστοτέλης, πρὸς τούτοις
[1, 26]   Ἡρακλεώτης ἐν τῷ Περὶ μέθης  καὶ   Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Λοκρῶν πολιτείᾳ
[1, 26]   ἀπιόντα παιδεύεσθαι γράφουσι Πλάτων τε  καὶ   Ἀριστοτέλης καὶ Ἔφορος, Χαμαιλέων τε
[1, 16]   ἔτι τε Ἀντιφάνης καὶ Ἀριστόδημος  καὶ   Ἀριστοτέλης, πρὸς τούτοις δὲ Φιλοστέφανος,
[1, 17]   πνεῦμα αἰσθήσεως» ἐσχήκασιν. ὡμολόγησε δὲ  καὶ   Ἀριστοτέλης τῇ γραφῇ, κλεπτικὴν σοφίας
[1, 7]   Πλατωνικὴν τὴν Ἐπικούρειόν τε  καὶ   Ἀριστοτελικήν, ἀλλ´ ὅσα εἴρηται παρ´
[1, 24]   τῆς θαλάσσης καὶ σὺν ἵπποις  καὶ   ἅρμασιν αὐτοὺς κατακλυσάσης, ὡς μηδὲ
[1, 25]   τε ἰδιωτικὴν σύνταξιν, ἣν κοσμιότητα  καὶ   ἁρμονίαν καὶ σωφροσύνην ὠνόμασεν, ὅταν
[1, 23]   τε καὶ γεωμετρίαν ῥυθμικήν τε  καὶ   ἁρμονικὴν ἔτι τε μετρικὴν ἅμα
[1, 1]   κατὰ τὸν θεῖον ἀπόστολον ἀσθενεῖς  καὶ   ἄρρωστοι, καὶ κοιμῶνται ἱκανοί. εἰ
[1, 29]   καὶ πρῴην γενόμενα, ὡς παλαιὰ  καὶ   ἀρχαῖα ἱστοροῦντας. ἐπήγαγεν οὖν μάθημα
[1, 21]   ταύτης δέ ἐστι τῆς δόξης  καὶ   Ἀρχέμαχος ἐν Εὐβοϊκῶν τρίτῳ· ὡς
[1, 1]   ἀθεότητος κατάρχοντι, ἔτι δὲ Ἱππώνακτι  καὶ   Ἀρχιλόχῳ αἰσχρῶς οὕτως ἐπιτρεπτέον γράφειν,
[1, 4]   ἐπιστήμης ἐν παντὶ ἔργῳ, διανοεῖσθαι  καὶ   ἀρχιτεκτονῆσαι. ἐργάζεσθαι τὸ χρυσίον καὶ
[1, 21]   ἐν Ῥώμῃ ὑπάτων Γναίου Δομετίου  καὶ   Ἀσινίου συναθροίζεται ἔτη ἑκατὸν εἴκοσι.
[1, 7]   ὄν, καὶ μὲν μαθήσει  καὶ   ἀσκήσει περιγίνεται, δὲ δυνάμει
[1, 5]   γνώσεως, ἐκ φύσεως καὶ μαθήσεως  καὶ   ἀσκήσεως συνεστῶσαν. ἔχοις δ´ ἂν
[1, 5]   διορατικὸς ὡς ἂν πολύπειρός τε  καὶ   ἀσκητικός. εἴη δ´ ἄν τι
[1, 21]   θεῶν, Ἑρμῆς τε Θηβαῖος  καὶ   Ἀσκληπιὸς Μεμφίτης, Τειρεσίας τε
[1, 21]   βασιλείας ἐπὶ τὴν Ἡρακλέους αὐτοῦ  καὶ   Ἀσκληπιοῦ ἀποθέωσιν ἔτη συνάγεται τριάκοντα
[1, 21]   Δαρείου τοῦ Ὑστάσπου τοῦ Περσῶν  καὶ   Ἀσσυρίων καὶ Αἰγυπτίων γεγενημένου βασιλέως,
[1, 15]   αὐτῆς Αἰγυπτίων τε οἱ προφῆται  καὶ   Ἀσσυρίων οἱ Χαλδαῖοι καὶ Γαλατῶν
[1, 1]   ἀλλὰ τὴν ὑπάρχουσαν διελέγξαντος προφητικῶς  καὶ   ἀσυνέτους τῶν λεγομένων ἐσομένους μηνύσαντος.
[1, 24]   καὶ τὸ ἄτρεπτον αὐτοῦ φῶς  καὶ   ἀσχημάτιστον. πρὶν γοῦν ἀκριβωθῆναι τὰς
[1, 10]   τὴν τρυφὴν ὡς δολεράν τε  καὶ   ἄσωτον παραιτοίμεθα, καθάπερ τὸ μύρον
[1, 19]   συνεκρυεὶς αὖθις εἰς τὰ ἐθνικὰ  καὶ   ἄτακτα τοῦ βίου κύματα. ~(Ὡς
[1, 5]   καὶ δίκαιος) στεῖρα ἦν ἔτι  καὶ   ἄτεκνος κατὰ τὴν γενεὰν ἐκείνην,
[1, 21]   Ἀττική. κατὰ δὲ Τριόπαν Προμηθεὺς  καὶ   Ἄτλας καὶ Ἐπιμηθεὺς καὶ
[1, 6]   τυχόντες ὡς ἐπίπαν καλοκἀγαθίας ἤνυσαν,  καὶ   αὖ τὰ ἐναντία οἱ ἐπιτηδείως
[1, 7]   ἐὰν δὲ τὴν βασιλικήν τε  καὶ   αὐθεντικὴν εἴσοδον ζητῇς, ἀκούσῃ· αὕτη
[1, 21]   τριάκοντα. γυναικῶν δὲ (καὶ γὰρ  καὶ   αὗται προεφήτευον) Σάρρα τε καὶ
[1, 6]   καὶ μάθε ὡς ἐργάτις ἐστί·  καὶ   αὐτὴ γὰρ πάντα τὸν λειμῶνα
[1, 5]   καὶ τοὺς Ἕλληνας· ἐπαιδαγώγει γὰρ  καὶ   αὐτὴ τὸ Ἑλληνικὸν ὡς
[1, 7]   τοίνυν προπαιδεία Ἑλληνικὴ σὺν  καὶ   αὐτῇ φιλοσοφίᾳ θεόθεν ἥκειν εἰς
[1, 5]   ἀλληγορεῖται) συνευνασθῆναι πρότερον, ὕστερον δὲ  καὶ   αὑτῇ προσελθόντα κατὰ τὴν θείαν
[1, 1]   γῇ τῇ τοῦ μανθάνοντος ψυχῇ,  καὶ   αὕτη πνευματικὴ φυτεία. διὸ καὶ
[1, 1]   πιστευθὲν ἀργύριον εἰς τὸ ἐκδανεῖσαι  καὶ   αὐτὸ ὅπερ ἔλαβεν ἀποδιδόντι ἀργόν,
[1, 26]   δεδόσθαι τὸν νόμον, ὁπότε γε  καὶ   αὐτοὶ ἐκ τῶν παρὰ σφίσι
[1, 3]   τῆς γραφῆς. ὅθεν οἱ Ἕλληνες  καὶ   αὐτοὶ τοὺς περὶ ὁτιοῦν πολυπράγμονας
[1, 16]   τὴν διάτονον ἁρμονίαν Ἄγνιν τὸν  καὶ   αὐτὸν Φρύγα· κρούματα δὲ Ὄλυμπον
[1, 21]   ὀκτὼ μῆνας τρεῖς. Φίλων δὲ  καὶ   αὐτὸς ἀνέγραψε τοὺς βασιλεῖς τοὺς
[1, 21]   τῷ ἡμίσει τῆς ἑβδομάδος« ἀνῃρέθη  καὶ   αὐτὸς καὶ Ὄθων καὶ Γάλβας
[1, 16]   χρόνους προειρήκαμεν. Δράκων δὲ  καὶ   αὐτὸς νομοθέτης περὶ τὴν τριακοστὴν
[1, 25]   δικαίως σὺν καὶ τῇ θεωρίᾳ  καὶ   αὐτοὺς πολιτικοὺς ὀνομάζει, τὸ δὲ
[1, 21]   ἀπὸ Κέκροπος τοῦ διφυοῦς δὴ  καὶ   αὐτόχθονος, ὥς φησι κατὰ λέξιν
[1, 15]   δὲ Κνίδιος Κονούφιδι τῷ  καὶ   αὐτῷ Αἰγυπτίῳ. ἐν δὲ τῷ
[1, 11]   ἀλλὰ καὶ οἱ Στωϊκοί, ὧν  καὶ   αὐτῶν μέμνηται, σῶμα ὄντα τὸν
[1, 5]   ἐντολαὶ καὶ αἱ προπαιδεῖαι ὁδοὶ  καὶ   ἀφορμαὶ τοῦ βίου. Ἱερουσαλὴμ Ἱερουσαλήμ,
[1, 17]   ἐχούσης τὴν ἐξουσίαν τῆς ὁρμῆς  καὶ   ἀφορμῆς, ἀλλ´ ἀκουσίου τῆς κακίας
[1, 21]   τῆς τοῦ ναοῦ οἰκοδομῆς· ὁμοίως  καὶ   Ἀχίας ἐκ Σηλὼμ προφητεύει, ἦσαν
[1, 2]   τοῖς φιλεγκλήμοσι· πρῶτον μὲν εἰ  καὶ   ἄχρηστος εἴη φιλοσοφία, εἰ εὔχρηστος
[1, 24]   μαχίμοις ζῴοις δι´ ἐμψύχων τε  καὶ   ἀψύχων ψυχὴ τὸ τάττον ἐστὶ
[1, 21]   τοὺς ἐν Σαμαρείᾳ εἰς Μήδους  καὶ   Βαβυλῶνα. πάλιν τὸν Ἄχαζ διαδέχεται
[1, 13]   (τὰ δὲ πάντα Ἑλληνικά ἐστι  καὶ   βαρβαρικά, θάτερα δὲ οὐκέτι πάντα)
[1, 15]   προσηγορίαν εἰλήφασι. Φρύγες δὲ ἦσαν  καὶ   βάρβαροι οἱ Ἰδαῖοι δάκτυλοι. Ἡρόδωρος
[1, 13]   φωτίζεται. ξύμπαντες οὖν Ἕλληνές τε  καὶ   βάρβαροι, ὅσοι τἀληθοῦς ὠρέχθησαν, οἳ
[1, 8]   κακοτεχνία, εἴτε Ἕλληνες εἶεν εἴτε  καὶ   βάρβαροι σοφισταί. παγκάλως οὖν
[1, 15]   ἄλλοθι πολλαχοῦ καὶ ἐν Ἕλλησι  καὶ   βαρβάροις, ὧν καὶ ἱερὰ πολλὰ
[1, 20]   καὶ ἄνευ γραμμάτων, τῇ θείᾳ  καὶ   βαρβάρῳ κινηθέντες φιλοσοφίᾳ, δυνάμει» τὸν
[1, 15]   γένη. οὕτως οἴεται Πλάτων  καὶ   βαρβάρων φιλοσόφους τινὰς εἶναι,
[1, 21]   εἴκοσι· τοῦτον διαδέχεται Φιλομήτωρ  καὶ   βασιλεύει ἔτη πέντε καὶ τριάκοντα,
[1, 11]   παράδοσιν φιλοσοφία ἵστησι τὴν πρόνοιαν  καὶ   βεβαιοῖ, ἧς ἀναιρεθείσης μῦθος
[1, 11]   ἐρριζωμένοι καὶ ἐποικοδομούμενοι ἐν αὐτῷ  καὶ   βεβαιούμενοι ἐν τῇ πίστει, πειθὼ
[1, 29]   τῆς πολυμαθοῦς περιουσίας ἀποδείξεις ἰσχυροποιοῦσι  καὶ   βεβαιοῦσι καὶ θεμελιοῦσι τοὺς λόγους
[1, 21]   Ἰουδαίᾳ βασιλέων τὴν Ἰούδα φυλὴν  καὶ   Βενιαμεὶν καὶ Λευὶ μὴ αἰχμαλωτισθῆναι
[1, 8]   λῃσταί, αἱρεῖν ἀγωνιζόμενοι καὶ δόλῳ  καὶ   βίᾳ ἡμᾶς δὴ τοὺς ἀπερίττους,
[1, 14]   ἦσαν, Θαλῆς τε Μιλήσιος  καὶ   Βίας Πριηνεὺς καὶ Πιττακὸς
[1, 15]   τὸν Πέρσην Πυθαγόρας ἐζήλωσεν,  καὶ   βίβλους ἀποκρύφους τἀνδρὸς τοῦδε οἱ
[1, 25]   τούς τε εἰς αὐτὸν ἀφορῶντας  καὶ   βιοῦντας ἐνεργῶς καὶ δικαίως σὺν
[1, 1]   εἰς εἰρήνην τὴν ἐν λόγῳ  καὶ   βίῳ τῷ κατὰ τὸν θεὸν
[1, 16]   σύστασιν τῆς παρὰ βαρβάροις εὑρετικῆς  καὶ   βιωφελοῦς φύσεως, παρ´ ὧν Ἕλληνες
[1, 1]   Θεοπόμπῳ μὲν καὶ Τιμαίῳ μύθους  καὶ   βλασφημίας συντάττουσιν, πρὸς δὲ καὶ
[1, 21]   ἐλέφαντος γοῦν ἐμπεσόντος εἰς βόρβορον  καὶ   βοήσαντος παρών τις ἄλλος καὶ
[1, 21]   Κορίνθιος, Ἱππώ τε Χείρωνος  καὶ   Βοιὼ καὶ Μαντὼ καὶ τῶν
[1, 21]   προφητεύων διατείνει Ἱερεμίας, προφητεύουσι δὲ  καὶ   Βουζὶ καὶ Οὐρίας υἱὸς
[1, 24]   τοὺς ἐκπεσόντας ἀπὸ Φυλῆς καταγαγόντι  καὶ   βουλομένῳ λαθεῖν στῦλος ὁδηγὸς γίνεται
[1, 15]   ἀκηκοέναι τε πρὸς τούτοις Γαλατῶν  καὶ   Βραχμάνων τὸν Πυθαγόραν βούλεται. Κλέαρχος
[1, 28]   γάλα μόνον εἰληφότας, οὐδέπω δὲ  καὶ   βρῶμα, αὐτίκα οὐχ ἁπλῶς γάλα.
[1, 15]   προφῆται καὶ Ἀσσυρίων οἱ Χαλδαῖοι  καὶ   Γαλατῶν οἱ Δρυΐδαι καὶ Σαμαναῖοι
[1, 21]   δύο ἔτη προσλαμβάνεται τοῖς Ὄθωνος  καὶ   Γάλβα καὶ Οὐιτελλίου μησὶ ιζʹ
[1, 21]   δὲ ἥμισυ Οὐεσπεσιανὸς σὺν Ὄθωνι  καὶ   Γάλβᾳ καὶ Οὐιτελλίῳ. καὶ διὰ
[1, 21]   ἀνῃρέθη καὶ αὐτὸς καὶ Ὄθων  καὶ   Γάλβας καὶ Οὐιτέλλιος, Οὐεσπεσιανὸς δὲ
[1, 3]   ῥαψῳδῶν καὶ ἄλλων τινῶν λέγει·  καὶ   γὰρ εἰσελήλυθεν πολλῶν σοφιστῶν ὄχλος
[1, 21]   ναός, τοῦτο φανερόν ἐστι·  καὶ   γὰρ ἐν τῷ Ἔσδρᾳ γέγραπται,
[1, 25]   πρὸς δόγμα ἓν νεύουσαν αἰεί·  καὶ   γὰρ ἰσχύι καὶ σεμνότητι καὶ
[1, 21]   πέντε καὶ τριάκοντα. γυναικῶν δὲ  (καὶ   γὰρ καὶ αὗται προεφήτευον) Σάρρα
[1, 17]   ὀλιγωροῦμεν ἀποστῆναι, εἰκότως ἂν κολάσειε  (καὶ   γὰρ τὸ πυρέττειν ἀκούσιον· ἀλλ´
[1, 23]   Αἰγύπτιοι) εἰς ἐκτέθειται τεθνηξόμενος.  καὶ   γάρ τοι Μωυσῆν τὸν ἀποπνεύσαντα
[1, 3]   βίον τρυγόνων ἀναφαίνονται λαλίστεροι· κνήθοντες  καὶ   γαργαλίζοντες οὐκ ἀνδρικῶς, ἐμοὶ δοκεῖν,
[1, 5]   ἐγκράτειαν φιλοσοφία ἐπαγγέλλεται γλώσσης τε  καὶ   γαστρὸς καὶ τῶν ὑπὸ γαστέρα,
[1, 15]   τὰ μήκιστα, καὶ ἀέρας τε  καὶ   γέας πλείστας εἶδον, καὶ λογίων
[1, 15]   ἐν βαρβάροις μαθόντος. διὰ τοῦτο  καὶ   γένη βαρβάρων» εἶπεν, γένη φιλοσόφων
[1, 11]   κατὰ μέρος ἄγει καὶ τρεπτὴν  καὶ   γενητὴν οἶδεν τὴν τῶν στοιχείων
[1, 21]   τῆς ἡμέρας. αἱ δὲ πρῶται  καὶ   γενικαὶ διάλεκτοι βάρβαροι μέν, φύσει
[1, 15]   τε καὶ Πυθαγόρου τὰ πλεῖστα  καὶ   γενναιότατα τῶν δογμάτων ἐν βαρβάροις
[1, 19]   ὑμᾶς ποιητῶν εἰρήκασιν· τοῦ γὰρ  καὶ   γένος ἐσμέν. ἐξ ὧν δῆλον
[1, 6]   πρὸς τὸν μύρμηκα, ὀκνηρέ,  καὶ   γενοῦ ἐκείνου σοφώτερος» ὃς πολλὴν
[1, 15]   Βραχμᾶνές τε σύμπαντες καὶ Ὀδρύσαι  καὶ   Γέται καὶ τὸ τῶν Αἰγυπτίων
[1, 23]   δὲ ἡλικίᾳ γενόμενος ἀριθμητικήν τε  καὶ   γεωμετρίαν ῥυθμικήν τε καὶ ἁρμονικὴν
[1, 1]   χώραν. τὴν εὔφορον καὶ καλὴν  καὶ   γεωργουμένην, τὴν πολυπλασιάσαι τὸν σπόρον
[1, 19]   τὰ ἐν αὐτῷ, οὗτος οὐρανοῦ  καὶ   γῆς ὑπάρχων κύριος οὐκ ἐν
[1, 27]   νόμῳ καὶ καυχᾶσαι ἐν θεῷ  καὶ   γιγνώσκεις τὸ θέλημα τοῦ θεοῦ
[1, 21]   καὶ τὸν λαὸν πάντα μετοικίζει  (καὶ   γίνεται αἰχμαλωσία ἐπὶ ἔτη
[1, 21]   καθὼς καὶ ἐπὶ τῆς σκηνῆς.  καὶ   γίνεται τὰ πάντα ἔτη σὺν
[1, 11]   τούτῳ καυχάσθω καυχώμενος, συνιέναι  καὶ   γινώσκειν ὅτι ἐγώ εἰμι κύριος
[1, 21]   ἐπὶ τὴν Περσέως στρατείαν, ὅτε  καὶ   Γλαῦκος ἐπὶ Μελικέρτῃ τὰ Ἴσθμια
[1, 21]   πολλοὶ τῶν ἱστορικῶν καὶ ἔθνη  καὶ   γλώσσας πέντε καὶ ἑβδομήκοντα λέγουσιν
[1, 19]   βάπτισμα τὸ αἱρετικὸν οὐκ οἰκεῖον  καὶ   γνήσιον ὕδωρ λογιζομένη, καὶ ὑπερβήσῃ
[1, 9]   ἐντολάς» φησίν, ἀπόγραψαι δισσῶς βουλήσει  καὶ   γνώσει τοῦ ἀποκρίνασθαι λόγους ἀληθείας
[1, 5]   κυριωτέρα, εἰ θεοῦ τιμῆς τε  καὶ   γνώσεως ἕνεκεν ἐπιτηδεύοιτο. Τῶν εἰρημένων
[1, 27]   ὅσα ἐγὼ ἐντέλλομαί σοι σήμερον,  καὶ   γνώσῃ ἐν τῇ καρδίᾳ σου
[1, 21]   καὶ τοῦ χρῖσαι ἅγιον ἁγίων.  καὶ   γνώσῃ καὶ συνήσεις ἀπὸ ἐξόδου
[1, 24]   ἐγκράτειαν καὶ σωφροσύνην μεθ´ ὁσιότητος  καὶ   γνῶσιν ἀγαθὴν μετ´ ἀληθείας, τὸ
[1, 13]   καρδία μου εἶδεν πολλά, σοφίαν  καὶ   γνῶσιν, παραβολὰς καὶ ἐπιστήμην ἔγνων.
[1, 13]   ἀνθαιρεῖσθε παιδείαν καὶ μὴ ἀργύριον,  καὶ   γνῶσιν ὑπὲρ χρυσίον δεδοκιμασμένον, ἀνθαιρεῖσθε
[1, 11]   ὀρθῶς ζητήσαντες αὐτὸν εἰρήνην εὗρον.  καὶ   γνώσομαι» φησίν, οὐ τὸν λόγον
[1, 9]   ὢν χωρίζειν, πολύιδρις» ἡμῶν  καὶ   γνωστικός, σοφιστικὴν μὲν φιλοσοφίας, κομμωτικὴν
[1, 23]   Μωυσῆ φησι πρῶτον σοφὸν γενέσθαι  καὶ   γραμματικὴν πρῶτον τοῖς Ἰουδαίοις παραδοῦναι
[1, 16]   ἀντὶ τοῦ κριτικοῦ εἰσηγήσατο τοὔνομα  καὶ   γραμματικὸς προσηγορεύθη, ἔνιοι δὲ Ἐρατοσθένη
[1, 15]   καὶ λογίων ἀνθρώπων πλείστων ἐπήκουσα,  καὶ   γραμμέων συνθέσι μετὰ ἀποδείξεως οὐδείς
[1, 3]   ὑπολείπεται. παγκάλως Ἀθηναῖος ἀποτείνεται  καὶ   γράφει Σόλων· εἰς γὰρ γλῶσσαν
[1, 16]   τῶν λόγων παρῆλθε διδασκαλία τε  καὶ   γραφή. Ἀλκμαίων γοῦν Περίθου Κροτωνιάτης
[1, 16]   θάλασσαν ἔπλευσεν. Κέλμις τε αὖ  καὶ   Δαμναμενεὺς οἱ τῶν Ἰδαίων δάκτυλοι
[1, 23]   εἰ βούλοιτο· τῆς δὲ συνθεμένης  καὶ   δεηθείσης παρήνεγκε τὴν μητέρα τὴν
[1, 1]   τὰ ἀπόρρητα ἱκανῶς, πολλοῦ γε  καὶ   δεῖ, μόνον δὲ τὸ ὑπομνῆσαι,
[1, 1]   λανθάνουσα εἰπεῖν καὶ ἐπικρυπτομένη ἐκφῆναι  καὶ   δεῖξαι σιωπῶσα. τά τε παρὰ
[1, 23]   με ὥσπερ τὸν ἐχθὲς ἄνδρα;  καὶ   δείσας ἐγὼ ἔλεξα· πῶς ἐγένετο
[1, 5]   ἄρα εἴρηται· ἄκουε, υἱέ μου,  καὶ   δέξαι ἐμοὺς λόγους, φησίν, ἵνα
[1, 21]   Διονύσιος Ἀργεῖος, Ἀγίας δὲ  καὶ   Δερκύλος ἐν τῇ τρίτῃ μηνὸς
[1, 24]   τύπου δὲ ἕνεκεν ἑνὸς  καὶ   δευτέρου ἐπιμνησθήσομαι παραδείγματος στρατηγικοῦ. Μωυσῆς
[1, 1]   Χριστῷ. ἀλλ´ οἳ μὲν ὑποκριταί,  καὶ   δὴ ἐάσθωσαν· εἰ δέ τις
[1, 18]   υἱόν τε ἔχειν τὸν θεὸν  καὶ   δὴ καὶ πεπονθέναι τοῦτον· ὅθεν
[1, 7]   φυεῖσιν ἤτοι ξηρανθέντα ἀποτιλθέντα.  καὶ   δὴ κἀνταῦθα χρησιμεύει τοῦ
[1, 1]   ὧν μᾶλλον οἱ ἀκούοντες ἐπιστραφήσονται.  καὶ   δὴ συνελόντι φάναι (ἐν πολλοῖς
[1, 4]   ἔστι θεὸς ἐν οὐρανῷ ἀποκαλύπτων.  καὶ   δὴ τοὺς Βαβυλῶνος σοφοὺς προσαγορεύει.
[1, 15]   σοφῶν σεβασθῆναί τε τοὺς ἄνδρας  καὶ   δημοσίᾳ φιλοσοφῆσαι Βραχμᾶνές τε σύμπαντες
[1, 17]   ἀλλ´ ὅταν δι´ ἑαυτόν τις  καὶ   δι´ ἀκρασίαν πυρέττῃ, αἰτιώμεθα τοῦτον)
[1, 24]   λόγου δι´ ἔργων  καὶ   δι´ ἀμφοτέρων ἅμα τούτων. ταῦτα
[1, 24]   κύριος τοὺς εἰς αὐτὸν  καὶ   δι´ αὐτοῦ πιστεύοντας προσιέμενος. πάντα
[1, 5]   ποῦ; δίς, διά τε προφητῶν  καὶ   διὰ τῆς παρουσίας. πολύτροπον μὲν
[1, 19]   τὰ παρ´ Ἕλλησι καλῶς εἰρημένα  καὶ   διὰ τοῦ ἀγνώστου θεοῦ τιμᾶσθαι
[1, 1]   ἀπόστολον εὔλογον Ἰουδαῖον γενέσθαι, ἀλλὰ  καὶ   διὰ τοὺς Ἕλληνας Ἕλληνα, ἵνα
[1, 21]   Ὄθωνι καὶ Γάλβᾳ καὶ Οὐιτελλίῳ.  καὶ   διὰ τοῦτο λέγει Δανιήλ· μακάριος
[1, 9]   ἐπήβολον γενέσθαι; πῶς δὲ οὐχὶ  καὶ   διαιρεῖσθαι χρήσιμον τάς τε ἀμφιβόλους
[1, 1]   χρόνῳ δοκιμάζει καὶ κρίσει δικάζει  καὶ   διακρίνει τῶν ἄλλων τὸν οἷόν
[1, 20]   τὴν κατ´ αὐτῆς σοφιστικὴν ἐπιχείρησιν  καὶ   διακρουομένη τὰς δολερὰς κατὰ τῆς
[1, 8]   οὗτοι εἴτε αἱρέσεις μετίοιεν εἴτε  καὶ   διαλεκτικὰ συνασκοῖεν τεχνύδρια, οὗτοι οἱ
[1, 10]   ἣν ἐπενόησαν τέχναι λεκτικαί τε  καὶ   διαλεκτικαί. ζητήσεις οὖν σοφίαν παρὰ
[1, 3]   τὰ μὲν ἄλλα αὐτοῖς ἀσθενεῖ  καὶ   διαρρεῖ, μόνη δὲ γλῶσσα
[1, 20]   ἀλλὰ διαφόρῳ διδασκαλίᾳ. εἰ δὲ  καὶ   διαστέλλεσθαι ἡμᾶς διὰ τοὺς φιλεγκλήμονας
[1, 12]   τοῦ ἀληθινοῦ φωτὸς καθαροὺς ὄντως  καὶ   διαυγεῖς ἐπιδεῖξαι λόγους ἀκροατῶν τοῖς
[1, 19]   καὶ τὰ διὰ τῶν διαφανῶν  καὶ   διαυγῶν σωμάτων. καλῶς οὖν
[1, 19]   γένηται. καὶ κατ´ ἔμφασιν δὲ  καὶ   διάφασιν οἱ ἀκριβῶς παρ´ Ἕλλησι
[1, 5]   ἀσκητὴς ἑρμηνευόμενος (διὰ πλειόνων δὲ  καὶ   διαφερόντων αἱ ἀσκήσεις δογμάτων) ὅθεν
[1, 1]   δὲ ἀπήμβλυται κακῇ τροφῇ τε  καὶ   διδασκαλίᾳ τὸ τῆς ψυχῆς ὄμμα»
[1, 15]   τιμήσαντες τοὺς αὑτῶν νομοθέτας τε  καὶ   διδασκάλους θεοὺς προσειπόντες. ψυχὰς γὰρ
[1, 1]   δὲ εὐαγγελιστάς, τοὺς δὲ ποιμένας  καὶ   διδασκάλους, πρὸς τὸν καταρτισμὸν τῶν
[1, 1]   ἐπιστολῇ νουθετοῦντες» γράφει πάντα ἄνθρωπον  καὶ   διδάσκοντες ἐν πάσῃ σοφίᾳ, ἵνα
[1, 5]   Χριστῷ ἀναπαύσεως γυμνάζειν τὸν νοῦν  καὶ   διεγείρειν τὴν σύνεσιν ἀγχίνοιαν γεννῶσαν
[1, 12]   τῶν ὑπομνημάτων ὑποτύπωσις ὅσα διασποράδην  καὶ   διερριμμένως ἐγκατεσπαρμένην ἔχουσι τὴν ἀλήθειαν,
[1, 25]   ἑρμηνεύει πρὸς ἕνα θεὸν ἀφορᾶν  καὶ   δικαιοπραγεῖν ἐντελλόμενος; τοῦ δὲ πολιτικοῦ
[1, 5]   σύνοικος (πιστὸς δὲ ἐλογίσθη Ἀβραὰμ  καὶ   δίκαιος) στεῖρα ἦν ἔτι καὶ
[1, 11]   ποιῶν ἔλεος καὶ κρίμα  καὶ   δικαιοσύνην ἐπὶ τῆς γῆς, ὅτι
[1, 5]   τὴν κατὰ θεὸν πίστιν τε  καὶ   δικαιοσύνην. Ἰσαὰκ δὲ τὸ αὐτομαθὲς
[1, 6]   κακοί. φύσει δ´ αὖ κοινωνικοὺς  καὶ   δικαίους θεὸς ἡμᾶς ἐδημιούργησεν.
[1, 27]   παρόντων κακῶν. τοὺς γὰρ σωφρόνως  καὶ   δικαίως βιοῦν ἑλομένους ἀθανατίζειν ἐπαγγέλλεται.
[1, 25]   αὐτὸν ἀφορῶντας καὶ βιοῦντας ἐνεργῶς  καὶ   δικαίως σὺν καὶ τῇ θεωρίᾳ
[1, 16]   δεικνυμένου τοῦ Διονύσου, δι´ ὃν  καὶ   Διονυσιακαὶ θέαι, μεταγενεστέρου Μωυσέως {ἢ}
[1, 21]   δεύτερος Κέκροψ αἵ τε Περσέως  καὶ   Διονύσου πράξεις Ὀρφεύς τε καὶ
[1, 21]   ἔτη ἑξήκοντα τρία· Ἀσκληπιός τε  καὶ   Διόσκουροι συνέπλεον αὐτοῖς, ὡς μαρτυρεῖ
[1, 27]   ἐπείρασέν σε καὶ ἐλιμαγχόνησέν σε  καὶ   διψῆν ἐποίησέν σε ἐν γῇ
[1, 19]   ὕδωρ ἄνυδρον ζητῶν, τὴν ἀοίκητον  καὶ   δίψιον ἐπερχόμενος γῆν, συνάγων χερσὶν
[1, 19]   ἐπὶ ψεύδεσιν, οὗτος ποιμαίνει ἀνέμους  καὶ   διώκει ὄρνεα πτερωτά. οὐκ οἶμαι
[1, 21]   ἀπὸ καιροῦ παραλλάξεως τοῦ ἐνδελεχισμοῦ  καὶ   δοθῆναι βδέλυγμα ἐρημώσεως ἡμέρας αςϟ
[1, 27]   γιγνώσκεις τὸ θέλημα τοῦ θεοῦ  καὶ   δοκιμάζεις τὰ διαφέροντα κατηχούμενος ἐκ
[1, 8]   διελεγχόμενοι δὲ λῃσταί, αἱρεῖν ἀγωνιζόμενοι  καὶ   δόλῳ καὶ βίᾳ ἡμᾶς δὴ
[1, 17]   ἐν τῷ ποιεῖν καὶ ἐνεργεῖν  καὶ   δρᾶν νοεῖσθαι, τὸ δὲ μὴ
[1, 1]   τοῖς ἐντεθραμμένοις λόγων παντοδαπῶν τέχναις  καὶ   δυνάμεσιν ἐπιχειρημάτων ὠγκωμένων, τοῖς προκατειλημμένοις
[1, 17]   γὰρ θείας σοφίας καὶ ἀρετῆς  καὶ   δυνάμεως ἔργον ἐστὶν οὐ μόνον
[1, 21]   ἕως τέλους πολέμου συντετμημένου ἀφανισμοῖς.  καὶ   δυναμώσει διαθήκην πολλοῖς ἑβδομὰς μία·
[1, 1]   ~ἵνα ὑπὸ χεῖρα ἀναγινώσκῃς αὐτὰς  καὶ   δυνηθῇς φυλάξαι αὐτάς. πότερον δ´
[1, 24]   ἰόντι. τῷ Θρασυβούλῳ νύκτωρ ἀσελήνου  καὶ   δυσχειμέρου τοῦ καταστήματος γεγονότος πῦρ
[1, 21]   τοῦ Ἰωὰς τριακοσίους ἐκστρατεύσας  καὶ   δώδεκα μυριάδας αὐτῶν ἀπολέσας ἦρξεν
[1, 21]   ἕως χριστοῦ ἡγουμένου ἑβδομάδες ἑπτὰ  καὶ   ἑβδομάδες ἑξήκοντα δύο, καὶ ἐπιστρέψει
[1, 21]   αἱ ψυχαὶ ἐξ Ἰακὼβ πέντε  καὶ   ἑβδομήκοντα αἱ εἰς Αἴγυπτον κατελθοῦσαι.
[1, 21]   καὶ ἔθνη καὶ γλώσσας πέντε  καὶ   ἑβδομήκοντα λέγουσιν εἶναι, ἐπακούσαντες τῆς
[1, 15]   Ῥωμαίους κτίζειν. ἐν γοῦν ἑκατὸν  καὶ   ἑβδομήκοντα τοῖς πρώτοις ἔτεσι ναοὺς
[1, 21]   λόγον αἱ γενικαὶ διάλεκτοι δύο  καὶ   ἑβδομήκοντα ὡς αἱ ἡμέτεραι παραδιδόασι
[1, 14]   τούτων· δειλαί τοι δειλῶν γε  καὶ   ἐγγύαι ἐγγυάασθαι· οἳ δὲ περὶ
[1, 21]   ἑβδομάσιν ἡσύχασεν ἅπασα Ἰουδαία  καὶ   ἐγένετο ἄνευ πολέμων, καὶ
[1, 21]   τὸ ἥμισυ κατέσχε Νέρων βασιλεύων,  καὶ   ἐγένετο ἥμισυ ἑβδομάδος· τὸ δὲ
[1, 15]   καὶ τὸ τῶν Αἰγυπτίων γένος  καὶ   ἐθεολόγησαν ἀκριβῶς τὰ ἐκείνων, Χαλδαῖοί
[1, 21]   καὶ ἄλλοι πολλοὶ τῶν ἱστορικῶν  καὶ   ἔθνη καὶ γλώσσας πέντε καὶ
[1, 11]   πρόνοιαν ἀναιροῦσαν καὶ ἡδονὴν ἐκθειάζουσαν,  καὶ   εἰ δή τις ἄλλη τὰ
[1, 1]   ὅλως τισὶ καταλειπτέον συγγράμματα;  καὶ   εἰ μὲν τὸ πρότερον, τίς
[1, 7]   καὶ ἐπὶ τῶν μνημάτων συκῆ  καὶ   εἴ τι τῶν ἀναιδεστέρων δένδρων,
[1, 21]   κηʹ Αὐγούστου ἐν πέμπτῃ Παχὼν  καὶ   εἰκάδι. Οἱ δὲ ἀπὸ Βασιλείδου
[1, 8]   κλαπέντες γοητευθέντες βιασθέντες  καὶ   εἰκῆ πιστεύσαντες. μὲν δὴ
[1, 21]   γῇ τῇ ἀγαθῇ ἄλλα πέντε  καὶ   εἴκοσι ἀναπαυσάμενος. ὡς δὲ τὸ
[1, 21]   ἓξ καὶ τεσσαράκοντα, Ξέρξης ἓξ  καὶ   εἴκοσι, Ἀρταξέρξης ἓν καὶ τεσσαράκοντα,
[1, 21]   ὃν Φύσκων ἔτη ἐννέα  καὶ   εἴκοσι, εἶτα Λάθουρος ἔτη
[1, 21]   εἶτα Εὐεργέτης ἔτη πέντε  καὶ   εἴκοσι, εἶτα Φιλοπάτωρ ἔτη
[1, 21]   ἐπικληθεὶς Διόνυσος ἔτη ἐννέα  καὶ   εἴκοσι. ἐπὶ πᾶσιν Κλεοπάτρα
[1, 21]   Κλεοπάτρα ἐβασίλευσεν ἔτη δύο  καὶ   εἴκοσι, μεθ´ ἣν τῶν
[1, 21]   ὃν Ἐπιφανὴς ἔτη τέσσαρα  καὶ   εἴκοσι· τοῦτον διαδέχεται Φιλομήτωρ
[1, 21]   κύριος ἡμῶν τῷ ὀγδόῳ  καὶ   εἰκοστῷ ἔτει, ὅτε πρῶτον ἐκέλευσαν
[1, 19]   ἐν ἀστρονομίᾳ, φυσικῶν καὶ ῥεόντων  καὶ   εἰκότων βεβυσμένῃ λόγων, ἀλλ´ αὐτοῦ
[1, 28]   ἑκάστου τῶν ὄντων ἀμίκτως τε  καὶ   εἰλικρινῶς τοῦ ὑποκειμένου δεικτική,
[1, 21]   δύναμις καὶ τὸ ἅγιον συμπατηθήσεται;  καὶ   εἶπεν αὐτῷ, ἕως ἑσπέρας καὶ
[1, 17]   μὴ κωλύων; ἤδη δὲ  καὶ   εἰς ἀπέμφασιν αὐτοῖς λόγος
[1, 15]   τὰ ἔθνη διαλάμψασα, ὕστερον δὲ  καὶ   εἰς Ἕλληνας κατῆλθεν. προέστησαν δ´
[1, 3]   Σόλων· εἰς γὰρ γλῶσσαν ὁρᾶτε  καὶ   εἰς ἔπη αἱμύλου ἀνδρός· ὑμῶν
[1, 1]   ὅμοιοι) ἧκον δὴ σὺν θεῷ  καὶ   εἰς ἡμᾶς τὰ προγονικὰ ἐκεῖνα
[1, 7]   εἰς αὐτά τε τὰ φυτώρια  καὶ   εἰς παραδείσους καὶ τὰ ὡραῖα
[1, 15]   οὓς καὶ περιετέμετο, ἵνα δὴ  καὶ   εἰς τὰ ἄδυτα κατελθὼν τὴν
[1, 23]   κατὰ βούλησιν τοῦ θεοῦ ἐξελθόντα  καὶ   εἰς τὰ βασίλεια παρελθόντα ἐπιστῆναι
[1, 18]   βούλεται γὰρ ἐκδιδάσκεσθαι τὸν λόγον  καὶ   εἰς τὰς τραπέζας τὸ ἀργύριον
[1, 7]   εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθὴν  καὶ   εἰς τὴν κοπρίαν καὶ ἐπὶ
[1, 6]   φύονται εἴς τε τὰ ἄλλα  καὶ   εἰς τὸ γεννᾶν, ὥσπερ καὶ
[1, 18]   προφητεία λέγει· κἂν θέλητε  καὶ   εἰσακούσητέ μου, τὰ ἀγαθὰ τῆς
[1, 29]   οὐκ ἔστιν« ὁμοίως δὲ  καὶ   ἐκ τῆς πολυμαθοῦς περιουσίας ἀποδείξεις
[1, 1]   οὕτως ἐκ τοῦ ἄρτου ἐσθιέτω  καὶ   ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω. σκοπεῖσθαι
[1, 5]   τελείαν δέσποιναν τιμῶ καὶ σέβω.  καὶ   ἐκάκωσεν αὐτὴν Σάρρα» ἴσον τῷ
[1, 4]   ἔσται παραθεμένοις τήνδε τὴν λέξιν·  καὶ   ἐλάλησεν κύριος πρὸς Μωυσῆν λέγων·
[1, 27]   δηλονότι, δικαιοσύνη ἐκπορεύεται, νόμον δὲ  καὶ   ἔλεον ἐπὶ γλώσσης φορεῖ. ἑνὸς
[1, 1]   τὸ ἀργύριόν μου τοῖς τραπεζίταις,  καὶ   ἐλθὼν ἐγὼ ἐκομισάμην ἂν τὸ
[1, 27]   σε, φησί, καὶ ἐπείρασέν σε  καὶ   ἐλιμαγχόνησέν σε καὶ διψῆν ἐποίησέν
[1, 21]   αὐτόν τε καὶ τὸν Ἡσίοδον  καὶ   Ἐλισσαίου τοῦ προφήτου νεωτέρους. κἂν
[1, 19]   οὖν μαρτυροῦνται ἀληθῆ τινα δογματίζειν  καὶ   Ἕλληνες, ἔξεστι κἀντεῦθεν σκοπεῖν.
[1, 18]   δὲ τοῖς κλητοῖς Ἰουδαίοις τε  καὶ   Ἕλλησι Χριστὸς θεοῦ δύναμίς ἐστι
[1, 21]   τῆς ὀγδόης καὶ τεσσαρακοστῆς ὀλυμπιάδος,  καὶ   ἔμεινεν αἰχμαλωσία ἐπὶ ἔτη
[1, 17]   οἱ μὲν προφῆται, ἅτε ἀποσταλέντες  καὶ   ἐμπνευσθέντες ὑπὸ τοῦ κυρίου, οὐ
[1, 1]   ἀτεχνῶς καὶ σκιαγραφία τῶν ἐναργῶν  καὶ   ἐμψύχων ἐκείνων, ὧν κατηξιώθην ἐπακοῦσαι,
[1, 15]   φησι καὶ ἄλλοι ἄλλοθι πολλαχοῦ  καὶ   ἐν Ἕλλησι καὶ βαρβάροις, ὧν
[1, 9]   καθάπερ δὲ ἐν γεωργίᾳ {οὕτω}  καὶ   ἐν ἰατρικῇ χρηστομαθὴς ἐκεῖνος
[1, 16]   ἐνιαυτὸν εἰς δώδεκα μῆνας διεῖλον  καὶ   ἐν ἱεροῖς μίσγεσθαι γυναιξὶν ἐκώλυσαν
[1, 21]   Ἰαμίδαι, Πολύιδός τε ἐν Ἄργει  καὶ   ἐν Μεγάροις, οὗ μέμνηται
[1, 6]   τὸν ῥηϊδίως φωνέοντα πᾶν ἔπος  καὶ   ἐν παντὶ δήμῳ. χρὴ δὲ
[1, 6]   ὀρθῶς ἔστι βιοῦν, οὕτω δὲ  καὶ   ἐν περιουσίᾳ ἔξεστιν, καὶ ῥᾷον
[1, 21]   τῶν ἑπτὰ ἑβδομάδων ἐν Ἱερουσαλήμ,  καὶ   ἐν ταῖς ἑξήκοντα δύο ἑβδομάσιν
[1, 21]   τὸ ἥμισυ κατέσχεν Νέρων βασιλεύων  καὶ   ἐν τῇ ἁγίᾳ πόλει Ἱερουσαλὴμ
[1, 17]   ἐκεῖνος ἀνθρωποκτόνος ἦν ἀπ´ ἀρχῆς,  καὶ   ἐν τῇ ἀληθείᾳ οὐχ ἕστηκεν,
[1, 21]   σῴζει τὸν ἐμπεπτωκότα. φασὶ δὲ  καὶ   ἐν τῇ Λιβύῃ σκορπίον, ἐὰν
[1, 21]   ἑβδομάσι, καθὼς εἶπεν προφήτης.  καὶ   ἐν τῇ μιᾷ ἑβδομάδι, ἧς
[1, 6]   καὶ εἰς τὸ γεννᾶν, ὥσπερ  καὶ   ἐν τοῖς ἄλλοις ζῴοις. διὸ
[1, 21]   πόλει Ἱερουσαλὴμ ἔστησεν τὸ βδέλυγμα,  καὶ   ἐν τῷ ἡμίσει τῆς ἑβδομάδος«
[1, 13]   τῶν σχημάτων ἀλλήλων διενήνοχεν. ἀτὰρ  καὶ   ἐν τῷ κόσμῳ παντὶ τὰ
[1, 24]   αὐτοῖς τῆς ὁδοῦ. λέγεται δὲ  καὶ   ἐν χρησμῷ τινι· στῦλος Θηβαίοισι
[1, 10]   πλουσιώτερος εἰς γῆρας ἀναφανήσῃ φρονήσεως.  καὶ   ἔν γε τῷ Θεαιτήτῳ εὕροις
[1, 21]   αὐτοῦ νομικώτατος ἔτη τριάκοντα  καὶ   ἕν. οὗτος ἐπέθηκε τὰ κῶλα
[1, 5]   χρῆσθαι μέν, οὐκ ἐνδιατρίβειν δὲ  καὶ   ἐναπομένειν τῇ κοσμικῇ παιδείᾳ παραινεῖ·
[1, 16]   αὐτὸς νομοθέτης περὶ τὴν τριακοστὴν  καὶ   ἐνάτην ὀλυμπιάδα γεγονὼς εὑρίσκεται. Ἀντίλοχος
[1, 4]   τὸν Ὤρ, τῆς φυλῆς Ἰούδα,  καὶ   ἐνέπλησᾳ αὐτὸν πνεῦμα θεῖον σοφίας
[1, 11]   λόγον καθ´ ὃν πεπίστευκέ τε  καὶ   ἐνεργεῖ, μηδὲ ἀποδοῦναι δυνάμενος τὴν
[1, 17]   αἱ τῶν ἀποστατησάντων βουλαί τε  καὶ   ἐνέργειαι, μερικαὶ οὖσαι, γίνονται μὲν
[1, 17]   τὸ αἴτιον ἐν τῷ ποιεῖν  καὶ   ἐνεργεῖν καὶ δρᾶν νοεῖσθαι, τὸ
[1, 3]   ἐπέων δὲ πολὺς νομὸς ἔνθα  καὶ   ἔνθα. καί· ὁπποῖόν κ´ εἴπῃσθα
[1, 12]   πρὸς τοὺς εὐφυεῖς θαυμασιώτερά τε  καὶ   ἐνθουσιαστικώτερα. ψυχικὸς δὲ ἄνθρωπος οὐ
[1, 20]   ναῦλον, τῷ δὲ τελώνῃ τέλος  καὶ   ἐνοίκιον μὲν τῷ σταθμούχῳ, μισθὸν
[1, 13]   δὲ τὰ διῃρημένα συνθεὶς αὖθις  καὶ   ἑνοποιήσας τέλειον τὸν λόγον ἀκινδύνως
[1, 5]   αὐτὴν Σάρρα» ἴσον τῷ ἐσωφρόνισε  καὶ   ἐνουθέτησεν. εὖ γοῦν εἴρηται παιδείας
[1, 1]   πρὸς θεωρίαν, τάχα μέν τι  καὶ   ἐντιθεῖσα, οἷον ἐγκεντρίζων γεωργός,
[1, 1]   τὸν δὲ εἰ ἀκροᾶσθαί τε  καὶ   ἐντυγχάνειν δίκαιος· καὶ τὴν
[1, 21]   γραφή, τὰ πλεῖστα ἐκ παρατηρήσεως  καὶ   ἐξ εἰκότων προειρηκότες, καθάπερ οἱ
[1, 23]   παρελθόντα ἐπιστῆναι κοιμωμένῳ τῷ βασιλεῖ  καὶ   ἐξεγεῖραι αὐτόν, τὸν δὲ καταπλαγέντα
[1, 17]   περιεργίας ἀμαθῶς σοφισάμενοι, τὰ δὲ  καὶ   ἐξευρόντες· ἴσως γὰρ καὶ πνεῦμα
[1, 21]   Πυθαγόρου τοῦ κατὰ τὴν δευτέραν  καὶ   ἑξηκοστὴν ὀλυμπιάδα φερομένου καὶ τοῦ
[1, 12]   τῆς ἀληθοῦς γνώσεως παραδόσεις ὑψηλῶς  καὶ   ἐξόχως ἑρμηνευομένας ἐκδέχεσθαι κελεύων, καὶ
[1, 1]   τοὺς ἐν ὀλίγῳ πιστούς» ἀποδεξάμενος  καὶ   ἐπαγγειλάμενος ἐπὶ πολλῶν καταστήσειν» εἰς
[1, 8]   τῆς σοφίας ἔργον πιθανῶς ὑφαιρουμένην  καὶ   ἐπαγγελλομένην σοφίαν ἣν οὐκ ἐμελέτησεν.
[1, 27]   εἰ δὲ σὺ Ἰουδαῖος ἐπονομάζῃ  καὶ   ἐπαναπαύῃ νόμῳ καὶ καυχᾶσαι ἐν
[1, 27]   δικαιοσύνην αὐτοῦ ἐπαίδευσέν σε, φησί,  καὶ   ἐπείρασέν σε καὶ ἐλιμαγχόνησέν σε
[1, 10]   καὶ λόγος τὴν ψυχὴν  καὶ   ἐπὶ καλοκἀγαθίαν προτρέπει· μακάριος δὲ
[1, 8]   τε αὖ καὶ θυμὸς μεταδοξάσαι,  καὶ   ἐπὶ πᾶσι γοητεύονται οἱ ἤτοι
[1, 21]   εἰς Αἴγυπτον κατέφυγον. προφητεύουσι δὲ  καὶ   ἐπὶ Σεδεκίου ἔτι Ἱερεμίας καὶ
[1, 7]   ἀγαθὴν καὶ εἰς τὴν κοπρίαν  καὶ   ἐπὶ τὰ δώματα. βλαστάνει δ´
[1, 21]   Ἀθηναίων ἧτταν ἔτη εἴκοσι ἑπτά·  καὶ   ἐπὶ τὴν ἐν Λεύκτροις μάχην
[1, 26]   εἶ γε νόμος πνευματικός«  καὶ   ἐπὶ τὴν εὐδαιμονίαν ἄγων·
[1, 10]   ἑτοιμάζων τῇ εὐποιίᾳ τὴν ὁδὸν  καὶ   ἐπὶ τὴν εὐεργεσίαν ἄγων τοὺς
[1, 21]   τὴν Ἀσκανίου ἀρχὴν ἔτη ὀκτώ,  καὶ   ἐπὶ τὴν Ἡρακλειδῶν κάθοδον ἔτη
[1, 21]   Πελοποννησιακοῦ πολέμου ἔτη τεσσαράκοντα ὀκτώ·  καὶ   ἐπὶ τὴν κατάλυσιν καὶ Ἀθηναίων
[1, 21]   συνετμήθησαν ἐπὶ τὸν λαόν σου  καὶ   ἐπὶ τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν
[1, 21]   τῶν ἐγκαινίων ἄγεται ἑορτή, καθὼς  καὶ   ἐπὶ τῆς σκηνῆς. καὶ γίνεται
[1, 21]   ἀρθήσεταί μου θυσία καὶ σπονδή·  καὶ   ἐπὶ τὸ ἱερὸν βδέλυγμα τῶν
[1, 21]   κατακλυσμόν, τὴν δευτέραν λέγω ἐπομβρίαν,  καὶ   ἐπὶ τὸν Φαέθοντος ἐμπρησμόν,
[1, 7]   πόα καὶ πυρός, φύεται δὲ  καὶ   ἐπὶ τῶν μνημάτων συκῆ καὶ
[1, 24]   Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων  καὶ   ἐπιγείων καὶ καταχθονίων, καὶ πᾶσα
[1, 1]   φιλοσοφίας δόγμασι, μᾶλλον δὲ ἐγκεκαλυμμένην  καὶ   ἐπικεκρυμμένην, καθάπερ τῷ λεπύρῳ τὸ
[1, 21]   Ζοροβάβελ τοῦ Σαλαθιὴλ ἐγεῖραι  καὶ   ἐπικοσμῆσαι τὸν νεὼν τὸν ἐν
[1, 1]   καὶ βλασφημίας συντάττουσιν, πρὸς δὲ  καὶ   Ἐπικούρῳ ἀθεότητος κατάρχοντι, ἔτι δὲ
[1, 1]   πειράσεται δὲ καὶ λανθάνουσα εἰπεῖν  καὶ   ἐπικρυπτομένη ἐκφῆναι καὶ δεῖξαι σιωπῶσα.
[1, 5]   προῇ ἄλλοις τὴν σὴν ζωήν.  καὶ   ἐπιμαρτυρεῖ· εἶτα μεταμελήσει σοι ἐπὶ
[1, 21]   δὲ Τριόπαν Προμηθεὺς καὶ Ἄτλας  καὶ   Ἐπιμηθεὺς καὶ διφυὴς Κέκροψ
[1, 4]   αὐτοὺς θεωρίας ἀντιλαμβάνονται. εὑρετικὸν γὰρ  καὶ   ἐπινοητικὸν συναίσθησις ἐπιβάλλειν πιθανῶς
[1, 21]   δὲ οἱ προφῆται δυνάμει θεοῦ  καὶ   ἐπιπνοίᾳ, πρὸ μὲν τοῦ νόμου
[1, 26]   ἀγαθά τε καὶ καλά, ἀλλὰ  καὶ   ἐπίσταται. τούτου καὶ νόμος
[1, 1]   τροφάς, αἳ μὲν κατ´ ἐπίγνωσιν  καὶ   ἐπιστήμην αὔξουσαι, αἳ δὲ κατὰ
[1, 13]   πολλά, σοφίαν καὶ γνῶσιν, παραβολὰς  καὶ   ἐπιστήμην ἔγνων. ὅτι καί γε
[1, 8]   αἰτιᾶται γοῦν τοὺς ἄνευ νοῦ  καὶ   ἐπιστήμης δόξαις πιστεύοντας, ὡς μὴ
[1, 4]   πνεῦμα θεῖον σοφίας καὶ συνέσεως  καὶ   ἐπιστήμης ἐν παντὶ ἔργῳ, διανοεῖσθαι
[1, 21]   ἑπτὰ καὶ ἑβδομάδες ἑξήκοντα δύο,  καὶ   ἐπιστρέψει καὶ οἰκοδομηθήσεται πλατεία καὶ
[1, 17]   τῆς τε αἱρέσεως τῆς φαύλης  καὶ   ἐπιτερποῦς καὶ πρὸ τούτων τὸ
[1, 1]   καὶ αὕτη πνευματικὴ φυτεία. διὸ  καὶ   ἐπιφέρει· καὶ παραβαλεῖς καρδίαν σου
[1, 14]   κατὰ Ἱέρωνα τὸν Σικελίας δυνάστην  καὶ   Ἐπίχαρμον τὸν ποιητὴν γεγονέναι, Ἀπολλόδωρος
[1, 11]   κύριον. ἐν αὐτῷ περιπατεῖτε, ἐρριζωμένοι  καὶ   ἐποικοδομούμενοι ἐν αὐτῷ καὶ βεβαιούμενοι
[1, 10]   γὰρ καὶ σωτήριος λόγος ὡς  καὶ   ἔργον σωτήριον. δικαιοσύνη γοῦν
[1, 10]   ἀλλήλων ἕνεκα εὐποροῦμεν καὶ λόγων  καὶ   ἔργων, τὴν δὲ ἐριστικήν τε
[1, 20]   τό τε πῦρ βαλανεῖόν τε  καὶ   ἐσθής, οὕτω μιᾶς οὔσης τῆς
[1, 19]   αὐτῷ γὰρ ζῶμεν καὶ κινούμεθα  καὶ   ἐσμέν, ὡς καί τινες τῶν
[1, 5]   γαστρὸς καὶ τῶν ὑπὸ γαστέρα,  καὶ   ἔστιν δι´ αὑτὴν αἱρετή, σεμνοτέρα
[1, 21]   ἐν Σικελίᾳ; εἶεν δ´ ἂν  καὶ   ἕτεροι πρὸς τούτοις, Ἴδμων
[1, 1]   πιστοῖς ἀνθρώποις, οἵτινες ἱκανοὶ ἔσονται  καὶ   ἑτέρους διδάξαι. καὶ πάλιν· σπούδασον
[1, 1]   ἐκεῖνα καὶ ἀποστολικὰ καταθησόμενοι σπέρματα.  καὶ   εὖ οἶδ´ ὅτι ἀγαλλιάσονται, οὐχὶ
[1, 20]   τὸν ὀρθὸν βίον εὐδαιμονίαν λέγωμεν  καὶ   εὐδαίμονα τὸν κεκοσμημένον τὴν ψυχὴν
[1, 18]   σκληροκαρδίους καὶ ἀπίστους, ἀλλὰ συνετοὺς  καὶ   εὐπειθεῖς καὶ πρὸς ἔτι πιστούς.
[1, 21]   διαφώνως τῷ Δημητρίῳ. ἔτι δὲ  καὶ   Εὐπόλεμος ἐν τῇ ὁμοίᾳ πραγματείᾳ
[1, 27]   κακῶς πράττειν εἰς ἀρετήν τε  καὶ   εὐπραγίαν μετάγειν δύνηταί τις, ὅπερ
[1, 11]   πιστεύσαντα λόγος· ζητεῖτε» γὰρ  καὶ   εὑρήσετε» λέγει, ἀλλὰ τὴν ζήτησιν
[1, 24]   τῆς παρ´ Ἑβραίοις ἱστορίας. ἀλλὰ  καὶ   Εὐριπίδης ἐν Ἀντιόπῃ φησίν· ἔνδον
[1, 15]   θεωρίαν, τὴν πάτριον ἐπιστήμην. μαρτυρεῖ  καὶ   Εὐριπίδης περὶ τῆς Ἱπποῦς ὧδέ
[1, 26]   τὸ ἀπολωλὸς ἐπιζητῶν τε  καὶ   εὑρίσκων νόμῳ καὶ λόγῳ, εἶ
[1, 7]   εὐποιίᾳ γὰρ περιπεπτώκασιν, ἔνιοι δὲ  καὶ   εὐστοχοῦσι διὰ συνέσεως εἰς τὸν
[1, 10]   σωτὴρ ἄρτον λαβὼν πρῶτον ἐλάλησεν  καὶ   εὐχαρίστησεν· εἶτα κλάσας τὸν ἄρτον
[1, 21]   πρώτῳ Περὶ μαντικῆς. Θεόπομπος δὲ  καὶ   Ἔφορος καὶ Τίμαιος Ὀρθαγόραν τινὰ
[1, 26]   γράφουσι Πλάτων τε καὶ Ἀριστοτέλης  καὶ   Ἔφορος, Χαμαιλέων τε Ἡρακλεώτης
[1, 21]   τὸ ἱερὸν βδέλυγμα τῶν ἐρημώσεων,  καὶ   ἕως συντελείας καιροῦ συντέλεια δοθήσεται
[1, 21]   τῷ ἐρχομένῳ· ἐκκοπήσονται ἐν κατακλυσμῷ·  καὶ   ἕως τέλους πολέμου συντετμημένου ἀφανισμοῖς.
[1, 21]   δώδεκα Ἄγγελος. μετὰ δὲ Ἀγγαῖον  καὶ   Ζαχαρίαν Νεεμίας ἀρχιοινοχόος Ἀρταξέρξου,
[1, 21]   αὖ μετὰ τοῦτον προφητεύουσιν Ἀγγαῖος  καὶ   Ζαχαρίας ἐπὶ Δαρείου τοῦ πρώτου
[1, 21]   ἔτος τῆς βασιλείας αὐτοῦ Ἀγγαῖος  καὶ   Ζαχαρίας καὶ ἐκ τῶν
[1, 21]   ἐφ´ οὗ, ὡς προεῖπον, Ἀγγαῖος  καὶ   Ζαχαρίας καὶ ἐκ τῶν
[1, 4]   αἴσθησιν ἐπικαλέσῃ μεγάλῃ τῇ φωνῇ  καὶ   ζητήσῃς αὐτὴν ὥσπερ ἀργορίου θησαυροὺς
[1, 1]   λόγου σπορὰν αὔξει τὸ καταβληθὲν  καὶ   ζωογονεῖ· υἱὸς δὲ πᾶς
[1, 15]   τῶν Μωυσέως ὠφεληθεὶς διεκώλυσεν ἀνθρωποειδῆ  καὶ   ζῳόμορφον εἰκόνα θεοῦ Ῥωμαίους κτίζειν.
[1, 7]   συνελόντι δ´ εἰπεῖν ἀγελοκομική τε  καὶ   ζῳοτροφικὴ ἀλλήλων μὲν τῷ μᾶλλον
[1, 21]   Κρής, ὅστις εἰς Σπάρτην ἀφίκετο,  καὶ   Ζωροάστρης Μῆδος Ἐμπεδοκλῆς τε
[1, 17]   γὰρ κωλῦσαι δύναμις ἦν, τούτῳ  καὶ   αἰτία τοῦ συμβαίνοντος προσάπτεται.
[1, 20]   ἐπεὶ καὶ ὄψις συμβάλλεται  καὶ   ἀκοὴ καὶ φωνὴ
[1, 21]   στήσεται, θυσία ἀρθεῖσα  καὶ   ἁμαρτία ἐρημώσεως δοθεῖσα,
[1, 7]   οὐχ ποιμενικὴ μόνη, ἀλλὰ  καὶ   βουκολικὴ ἱπποτροφική τε καὶ
[1, 28]   πράξεις οἰκεία χρῆσις. εἰκότως ἄρα  καὶ   γραφὴ τοιούτους