Alphabétiquement     [«   »]
τοσοῦτόν 1
τότε 8
Τοῦ 1
τοῦ 390
του 1
τοῦδε 2
τοὔνομα 2
Fréquences     [«    »]
390 τῆς
333 τὸ
334 τῶν
390 τοῦ
490 τὴν
504
801 δὲ
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Clément d'Alexandrie, Les Stromates, livre I

τοῦ


Livre, Chap.
[1, 21]   ἔτη ὀκτώ. ἔνιοι δὲ τοῖς  τοῦ   Ἀβατθὰν ἔτεσιν ἑπτὰ συνάπτουσι τὰ
[1, 21]   καὶ ἦν ἀρχιερεὺς Ἀβιάθαρ  τοῦ   Ἀβιμέλεχ ἐκ συγγενείας Ἠλί, προφητεύουσι
[1, 21]   ἀδικίας, καὶ τοῦ ἐξιλάσασθαι καὶ  τοῦ   ἀγαγεῖν δικαιοσύνην αἰώνιον, καὶ τοῦ
[1, 21]   Ἰωνᾶ, καὶ Τωβίας διὰ Ῥαφαὴλ  τοῦ   ἀγγέλου Σάρραν ἄγεται γυναῖκα, τοῦ
[1, 1]   μυστηρίων καὶ τοῦ φωτὸς ἐκείνου  τοῦ   ἁγίου τοῖς χωρεῖν δυναμένοις» συγκεχώρηκεν.
[1, 19]   Ἕλλησι καλῶς εἰρημένα καὶ διὰ  τοῦ   ἀγνώστου θεοῦ τιμᾶσθαι μὲν κατὰ
[1, 21]   ἔτη ὀκτώ, κατακτείνασα τὰ τέκνα  τοῦ   ἀδελφοῦ αὐτῆς· ἐκ γὰρ τοῦ
[1, 21]   πολλὰ πολλοῖς προαγορεύσαντες. τῇ δὲ  τοῦ   Ἀθηναίου Ἀμφιλύτου συμβουλῇ καὶ Πεισίστρατος
[1, 23]   διαμάχην τοῦ θ´ Ἑβραίου καὶ  τοῦ   Αἰγυπτίου διηγησάμενος καὶ τὴν ταφὴν
[1, 23]   ταφὴν τὴν ἐν τῇ ψάμμῳ  τοῦ   Αἰγυπτίου, ἐπὶ τῆς ἑτέρας μάχης
[1, 23]   εἰς φυλακὴν Μωυσέα ὑπὸ Χενεφρέους  τοῦ   Αἰγυπτίων βασιλέως ἐπὶ τῷ παραιτεῖσθαι
[1, 21]   κατὰ Ἰουδαίων συντάξασθαι βιβλίον, Ἀμώσιος  τοῦ   Αἰγυπτίων βασιλέως μεμνημένος καὶ τῶν
[1, 1]   ἔνοχος ἔσται τοῦ σώματος καὶ  τοῦ   αἵματος τοῦ κυρίου. δοκιμαζέτω δὲ
[1, 17]   τὸ δὲ κωλυτικὸν ἐνέχεσθαι τῷ  τοῦ   αἰτίου ἐγκλήματι. γὰρ προασπίζων
[1, 13]   συνίστησι, πολὺ δὲ πλέον δυνατωτέρα  τοῦ   αἰῶνος ἀλήθεια συναγαγεῖν τὰ
[1, 18]   πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῶν γραμματέων τοὺς  τοῦ   αἰῶνος τούτου ζητητάς, τοὺς ἐξ
[1, 18]   σοφός; ποῦ γραμματεύς; ποῦ συζητητὴς  τοῦ   αἰῶνος τούτου; πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῶν
[1, 1]   διδάσκαλος» καὶ τοῦ λέγοντος καὶ  τοῦ   ἀκροωμένου, ἐπιπηγάζων καὶ τὸν
[1, 12]   ὑμᾶς. χαλεπὸν γὰρ τοὺς περὶ  τοῦ   ἀληθινοῦ φωτὸς καθαροὺς ὄντως καὶ
[1, 21]   τοῦ Βεηρὶ καὶ Ἰωνᾶς  τοῦ   Ἀμαθὶ ἐκ Γὲθ Χοβὲρ
[1, 20]   οἰκείως εἴρηται καὶ θριγκὸς εἶναι  τοῦ   ἀμπελῶνος. καὶ μὲν ὡς
[1, 4]   σοφῶν, μάγων, ἐπαοιδῶν, Γαζαρηνῶν δύναμις  τοῦ   ἀναγγεῖλαι τῷ βασιλεῖ, ἀλλ´ ἔστι
[1, 3]   φωλεοὺς ἔχουσιν, δὲ υἱὸς  τοῦ   ἀνθρώπου οὐκ ἔχει ποῦ τὴν
[1, 14]   πολυπραγμονῆσαι, δι´ ἧς καὶ τὴν  τοῦ   ἀνθρώπου φύσιν καταμαθεῖν ἐξέσται. πάλιν
[1, 21]   καὶ τοῦ σφραγίσαι ἁμαρτίας καὶ  τοῦ   ἀπαλεῖψαι τὰς ἀδικίας, καὶ τοῦ
[1, 9]   σοι. τίς οὖν γνῶσις  τοῦ   ἀποκρίνασθαι; ἥτις καὶ τοῦ ἐρωτᾶν·
[1, 21]   καὶ συνήσεις ἀπὸ ἐξόδου λόγου  τοῦ   ἀποκρίνασθαι καὶ τοῦ οἰκοδομῆσαι Ἱερουσαλὴμ
[1, 9]   ἀπόγραψαι δισσῶς βουλήσει καὶ γνώσει  τοῦ   ἀποκρίνασθαι λόγους ἀληθείας τοῖς προβαλλομένοις
[1, 1]   τοὺς πεινῶντας δικαιοσύνην τρέφοντες τῇ  τοῦ   ἄρτου διανομῇ. εἰσὶ γὰρ καὶ
[1, 1]   ἄνθρωπος ἑαυτὸν καὶ οὕτως ἐκ  τοῦ   ἄρτου ἐσθιέτω καὶ ἐκ τοῦ
[1, 24]   ἄρχων κατὰ νόμους τὴν  τοῦ   ἄρχειν ἑκόντων ἐπιστήμην ἔχων, οἷός
[1, 1]   εἰκὼν δ´ ἂν εἴη ἀναμιμνῄσκουσα  τοῦ   ἀρχετύπου τὸν θύρσῳ πεπληγότα· σοφῷ
[1, 21]   περισωθεὶς ὑπὸ Ἰωσαβαίας τῆς Ἰωδαὲ  τοῦ   ἀρχιερέως γυναικός, καὶ τὰ πάντα
[1, 14]   καὶ Λυδοὶ βασιλεύοντος Κυαξάρους μὲν  τοῦ   Ἀστυάγους πατρὸς Μήδων, Ἀλυάττου δὲ
[1, 1]   φυτεύων δὲ καὶ ποτίζων»  τοῦ   αὔξοντος ὄντες διάκονοι, ἕν εἰσι»
[1, 21]   ἂν ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ  τοῦ   αὐτοῦ εἴδους ἰχθὺς αὐτῆς ἐκείνης
[1, 20]   τῆς καθ´ ἡμᾶς, εἰ καὶ  τοῦ   αὐτοῦ μετείληφεν ὀνόματος, καὶ μεγέθει
[1, 21]   τινὲς δὲ αὖ τὴν ἑνδεκάτην  τοῦ   αὐτοῦ μηνός. τό τε πάθος
[1, 21]   καὶ Ὠσηὲ καὶ Ἰωὴλ  τοῦ   Βαθουήλ. ~(μετὰ δὲ Ἐζεκίαν
[1, 21]   Μωρασθίτης καὶ Ἰωὴλ  τοῦ   Βαθουήλ. τοῦτον διαδέχεται υἱὸς
[1, 21]   Οἱ δὲ ἀπὸ Βασιλείδου καὶ  τοῦ   βαπτίσματος αὐτοῦ τὴν ἡμέραν ἑορτάζουσι
[1, 15]   σοφώτατον Σόλωνα μανθάνοντα εἰοάγει πρὸς  τοῦ   βαρβάρου. ἔχει δὲ τὰ τῆς
[1, 15]   φυσικὸν γενόμενον ἱστορεῖ παρὰ Ἄτλαντος  τοῦ   βαρβάρου τοῦ Φρυγὸς διαδέχεσθαι τοὺς
[1, 23]   ἀδελφή. ἐνταῦθα θυγάτηρ  τοῦ   βασιλέως, συχνῷ χρόνῳ μὴ κυΐσκουσα,
[1, 24]   τὸ νομοθετικὸν μέρος ἂν εἴη  τοῦ   βασιλικοῦ, καθάπερ καὶ τὸ δικαστικόν.
[1, 24]   τοῦ στρατηγικοῦ, τὸ στρατηγικὸν δὲ  τοῦ   βασιλικοῦ· πάλιν τε αὖ τὸ
[1, 21]   υἱὸς αὐτοῦ καὶ Ὠσηὲ  τοῦ   Βεηρὶ καὶ Ἰωνᾶς τοῦ
[1, 15]   δι´ ἐπικρύψεως ὡς οὐκ ἐφάψασθαι  τοῦ   βελτίστου δυνατὸν ἄλλως μόνῳ
[1, 21]   ἡγησάμενος τῆς στρατιᾶς Βαρὰκ  τοῦ   Βεννὴρ ἐκ φυλῆς Νεφθαλὶμ παραταξάμενος
[1, 10]   ἐμποιεῖ βλασφημία, ἐξ ὧν αἱ  τοῦ   βίου ἀνατροπαί, ἔργα τοῦ πονηροῦ
[1, 21]   δι´ ὁσιότητα πρὸς τῷ τέλει  τοῦ   βίου γενομένῳ διὰ Ἡσαΐου δωρεῖται
[1, 5]   αἱ προπαιδεῖαι ὁδοὶ καὶ ἀφορμαὶ  τοῦ   βίου. Ἱερουσαλὴμ Ἱερουσαλήμ, ποσάκις ἠθέλησα
[1, 7]   ὄφελος αὐτοῖς μετὰ τὴν τελευτὴν  τοῦ   βίου, κἂν εὐεργεῖς ὦσι νῦν,
[1, 19]   εἰς τὰ ἐθνικὰ καὶ ἄτακτα  τοῦ   βίου κύματα. ~(Ὡς δὲ οἱ
[1, 21]   τοὺς χρόνους. Μετὰ τὴν Μωυσέως  τοῦ   βίου τελευτὴν διαδέχεται τὴν ἡγεμονίαν
[1, 10]   ἔστι γοῦν ἀκοῦσαι καὶ Πινδάρου  τοῦ   Βοιωτίου γράφοντος· μὴ πρὸς ἅπαντας
[1, 24]   ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα στρατεύσαντες συνεχρήσαντο.  τοῦ   γὰρ θυμοῦ τὸ μὲν φιλόνικον
[1, 19]   τῶν καθ´ ὑμᾶς ποιητῶν εἰρήκασιν·  τοῦ   γὰρ καὶ γένος ἐσμέν. ἐξ
[1, 21]   τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῆς· ἐκ γὰρ  τοῦ   γένους ἦν Ἀχαάβ. δὲ
[1, 17]   τὸ δὲ μὴ κωλῦον κεχώρισται  τοῦ   γινομένου. διὰ τοῦτο γοῦν ἐπιτελεῖται,
[1, 20]   οὖσαν ἀληθείας, προπαιδείαν αὐτὴν ὁμολογήσομεν  τοῦ   γνωστικοῦ, οὐκ αἴτιον τιθέμενοι τὸ
[1, 21]   ἐστι τῶν Τρωϊκῶν μιᾷ γενεᾷ.  τοῦ   γοῦν Τληπολέμου, ὃς ἦν υἱὸς
[1, 16]   Ἀπολλόδωρος δὲ Κυμαῖος πρῶτος  τοῦ   γραμματικοῦ ἀντὶ τοῦ κριτικοῦ εἰσηγήσατο
[1, 12]   εἶναι πειρώμεθα. ταῦτα ἦν ἐμποδὼν  τοῦ   γράφειν ἐμοί, καὶ νῦν ἔτι
[1, 21]   τρία μῆνες ἑπτὰ εἰς τὴν  τοῦ   Δαβὶδ τελευτήν. καὶ μετὰ ταῦτα
[1, 21]   τοῦ ἀγγέλου Σάρραν ἄγεται γυναῖκα,  τοῦ   δαίμονος αὐτῆς ἑπτὰ τοὺς πρώτους
[1, 24]   βασιλικοῦ, καθάπερ καὶ τὸ δικαστικόν.  τοῦ   δὲ βασιλικοῦ τὸ μὲν θεῖον
[1, 26]   ἐπεξηγούμενος τὴν διάνοιαν ἐπιφέρει· πρὸ  τοῦ   δὲ ἐλθεῖν τὴν πίστιν ὑπὸ
[1, 25]   θεὸν ἀφορᾶν καὶ δικαιοπραγεῖν ἐντελλόμενος;  τοῦ   δὲ πολιτικοῦ δύο εἴδη λέγει,
[1, 23]   ἐξ Αἰγύπτου ἀπολυθῆναι, νύκτωρ ἀνοιχθέντος  τοῦ   δεσμωτηρίου κατὰ βούλησιν τοῦ θεοῦ
[1, 24]   ταῖς ἐπιθυμίαις ὡς πλεῖστα χαρίζεσθαι.  τοῦ   δὴ βασιλικοῦ τοῦ τε κατ´
[1, 24]   βάτου σύμβολόν ἐστι φωτὸς ἁγίου  τοῦ   διαβαίνοντος ἐκ γῆς καὶ ἀνατρέχοντος
[1, 17]   ὑμεῖς ἐκ τοῦ πατρὸς ὑμῶν  τοῦ   διαβόλου ἐστὲ καὶ τὰς ἐπιθυμίας
[1, 16]   ὡς δὲ ἄλλοι βούλονται, ἐκ  τοῦ   διαβόλου τὴν κίνησιν ἴσχει. ἔνιοι
[1, 27]   οὐ παρέδωκέν με· ἕνεκα γὰρ  τοῦ   διδάξαι σε τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ
[1, 9]   νοῦς γε τοῦ προφητικοῦ καὶ  τοῦ   διδασκαλικοῦ πνεύματος ἐπικεκρυμμένως λαλούμενος διὰ
[1, 19]   γραφῶν τὴν μετὰ θάνατον ἐλπίδα  τοῦ   δικαίου σαφηνίζειν; κἀν τῷ Δημοδόκῳ,
[1, 26]   οὖσαν διορθωτικὴν τῶν ἁμαρτανομένων ἕνεκεν  τοῦ   δικαίου. σύστοιχος δὲ αὐτῇ
[1, 16]   τούτους ἀκριβολογούμενον παραθέσθαι αὐτοῦ δεικνυμένου  τοῦ   Διονύσου, δι´ ὃν καὶ Διονυσιακαὶ
[1, 26]   νόμους ἱστοροῦσι φοιτῶντα εἰς τὸ  τοῦ   Διὸς ἄντρον, τόν τε αὖ
[1, 21]   τὰ Ἀττικὰ τὰ ἀπὸ Κέκροπος  τοῦ   διφυοῦς δὴ καὶ αὐτόχθονος, ὥς
[1, 21]   ἑκατὸν τῆς Ἰωνικῆς ἀποικίας Ἀγησιλάου  τοῦ   Δορυσσαίου Λακεδαιμονίων βασιλεύοντος, ὥστε ἐπιβαλεῖν
[1, 19]   ἐπιφέρει γοῦν· ἀπέλιπεν γὰρ ὁδοὺς  τοῦ   ἑαυτοῦ ἀμπελῶνος, τὰς δὲ τροχιὰς
[1, 4]   γὰρ θεὸς δίδωσι σοφίαν ἐκ  τοῦ   ἑαυτοῦ στόματος αἴσθησίν τε ἅμα
[1, 15]   καὶ κληδόσι μαντευόμενον, ἐκ δὲ  τοῦ   εἰς γῆν μεταβαλόντος σώματος πόας
[1, 17]   πρὸ καταβολῆς τοῦ κόσμου καὶ  τοῦ   ἕκαστον εἶναι ἐγνωκότος, ἀλλὰ μὴ
[1, 15]   καθίζεσθαι τὴν πρώτην Σίβυλλαν ἐκ  τοῦ   Ἑλικῶνος παραγενομένην ὑπὸ τῶν Μουσῶν
[1, 17]   τὸν μὴ κωλύσαντα, ὡς  τοῦ   ἐμπρησμοῦ τὸν μὴ σβέσαντα τὸ
[1, 21]   Κόρης ἁρπαγὴ καὶ  τοῦ   ἐν Ἐλευσῖνι τεμένους καθίδρυσις Τριπτολέμου
[1, 19]   ἐπ´ αὐτοῦ ἑαυτοὺς γινώσκοντες κἀκ  τοῦ   ἐν ἡμῖν θείου τὸ ποιητικὸν
[1, 21]   ὧδε· καὶ ἀπὸ καιροῦ παραλλάξεως  τοῦ   ἐνδελεχισμοῦ καὶ δοθῆναι βδέλυγμα ἐρημώσεως
[1, 21]   τοῦ ἀπαλεῖψαι τὰς ἀδικίας, καὶ  τοῦ   ἐξιλάσασθαι καὶ τοῦ ἀγαγεῖν δικαιοσύνην
[1, 19]   ἔθνη, ἀνοῖξαι» φησίν, ὀφθαλμοὺς αὐτῶν,  τοῦ   ἐπιστρέψαι ἀπὸ σκότους εἰς φῶς
[1, 21]   ἔτους πληρουμένου κατὰ τὴν ἀρχὴν  τοῦ   ἑπομένου βασιλεύοντος Ἰωακεὶμ αἰχμαλωσία
[1, 9]   γνῶσις τοῦ ἀποκρίνασθαι; ἥτις καὶ  τοῦ   ἐρωτᾶν· εἴη δ´ ἂν αὕτη
[1, 20]   αἰτίῳ αἴτιον ὑπάρχειν ἀπὸ  τοῦ   ἑτέρῳ συνελθὸν αἴτιον γίγνεσθαι ὠνομασμένον,
[1, 10]   οὖν βλασφημητέος εὐποιητικὸς πρὸς  τοῦ   εὖ λέγειν δυναμένου οὐδὲ μὴν
[1, 10]   οἷός τε εὖ λέγειν πρὸς  τοῦ   εὖ ποιεῖν ἐπιτηδείου· πρὸς δὲ
[1, 20]   αἴτιον. ὡς δέ, ἑνὸς ὄντος  τοῦ   εὐδαιμονεῖν, αἴτιαι τυγχάνουσιν αἱ ἀρεταὶ
[1, 18]   ὡς καὶ λύχνος ὑπὸ  τοῦ   ἡλίου καταλαμπόμενος ἀπολωλέναι λέγεται τῷ
[1, 14]   Ἀστρολογικαῖς ἱστορίαις τὴν γενομένην ἔκλειψιν  τοῦ   ἡλίου προειπεῖν φησι καθ´ οὓς
[1, 21]   Κρατῆρα δὲ τὸν Ὀρφέως Ζωπύρου  τοῦ   Ἡρακλεώτου τήν τε Εἰς Ἅιδου
[1, 23]   οἴκων βασιλικῶν. ἔπειτα τὴν διαμάχην  τοῦ   θ´ Ἑβραίου καὶ τοῦ Αἰγυπτίου
[1, 7]   εἰς δικαιοσύνην ὁδοί, πολυτρόπως σῴζοντος  τοῦ   θεοῦ (ἀγαθὸς γάρ) πολλαί τε
[1, 27]   ἐκλεκτῇ υἱοθεσίᾳ τῇ φίλῃ κεκλημένῃ  τοῦ   θεοῦ, ᾄδοντα ἤδη τὴν εὐχὴν
[1, 24]   παλαιοὶ ἔσεβον τούτους ὡς ἀφιδρύματα  τοῦ   θεοῦ. γράφει γοῦν τὴν
[1, 9]   φιλοσοφοῦντα διαλαβεῖν τὸν ἐπιποθοῦντα τῆς  τοῦ   θεοῦ δυνάμεως ἐπήβολον γενέσθαι; πῶς
[1, 23]   ἀνοιχθέντος τοῦ δεσμωτηρίου κατὰ βούλησιν  τοῦ   θεοῦ ἐξελθόντα καὶ εἰς τὰ
[1, 1]   ἂν εἴη τῷ θελήματι  τοῦ   θεοῦ ἐξυπηρετῶν, δωρεὰν λαβών, δωρεὰν
[1, 23]   ὑπέμενον ἀκινδύνως ἐκμανθάνοντες τὴν δύναμιν  τοῦ   θεοῦ. ἔτι δὲ Αἰγύπτιοι ἀκοῇ
[1, 9]   αὐτοῦ ἐγένετο, φησί, τοῦ λόγου  τοῦ   θεοῦ. οὐχὶ καὶ
[1, 12]   σοφίαν» ἣν ἐδίδαξεν υἱὸς  τοῦ   θεοῦ. ἤδη γοῦν καὶ Ἡσαΐας
[1, 27]   θεῷ καὶ γιγνώσκεις τὸ θέλημα  τοῦ   θεοῦ καὶ δοκιμάζεις τὰ διαφέροντα
[1, 24]   δηλοῖ τὸ ἑστὸς καὶ μόνιμον  τοῦ   θεοῦ καὶ τὸ ἄτρεπτον αὐτοῦ
[1, 1]   τῷ Τιμοθέῳ φησὶν ἐπιστέλλων, ἐνώπιον  τοῦ   θεοῦ καὶ Χριστοῦ Ἰησοῦ καὶ
[1, 17]   τῆς ἐκκλησίας πολυποίκιλος σοφία  τοῦ   θεοῦ, κατὰ πρόγνωσιν τῶν αἰώνων
[1, 21]   ἱστορεῖ βίβλος· δεηθέντες δὲ ὕστερον  τοῦ   θεοῦ λαμβάνουσιν ἡγεμόνα Γοθονιὴλ τὸν
[1, 12]   οὐ δέχεται τὰ τοῦ πνεύματος  τοῦ   θεοῦ, μωρία γὰρ αὐτῷ ἐστιν.
[1, 26]   γὰρ καὶ σοφία λόγος  τοῦ   θεοῦ. νόμων τε αὖ ἐξηγητὴς
[1, 24]   δὲ στῦλος τὸ ἀνεικόνιστον  τοῦ   θεοῦ, δὲ πεφωτισμένος στῦλος
[1, 27]   ὅς ἐστι δύναμις καὶ σοφία  τοῦ   θεοῦ, τε νόμος τό
[1, 11]   γὰρ ἐν λόγῳ βασιλεία  τοῦ   θεοῦ, οὐ τῷ μὴ ἀληθεῖ,
[1, 20]   ἀπαρεγχείρητος, ἣν παρὰ τῷ υἱῷ  τοῦ   θεοῦ παιδευόμεθα. τοῦτόν φαμεν τὸν
[1, 20]   ὄντως γράμματα παρὰ τῷ υἱῷ  τοῦ   θεοῦ παιδευόμενοι· ἔνθεν οὐδ´ ὡσαύτως
[1, 4]   ἀπόστολος πολυποίκιλον» εἴρηκεν τὴν σοφίαν  τοῦ   θεοῦ, πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως, διὰ
[1, 20]   διδασκαλία, δύναμις» οὖσα καὶ σοφία  τοῦ   θεοῦ, προσιοῦσα δὲ φιλοσοφία
[1, 7]   πίστις. ποιοῦντες γὰρ τὸ θέλημα  τοῦ   θεοῦ τὸ θέλημα γινώσκομεν. ἀνοίξατε
[1, 18]   ἐρεῖ. ἐπειδὴ ἐν τῇ σοφίᾳ  τοῦ   θεοῦ» τουτέστι διὰ τῶν προφητῶν
[1, 18]   αἰτία τῆς σκληροκαρδίας αὐτοῖς παρὰ  τοῦ   θεοῦ φαίνηται γενομένη, τοῦ μωράναντος
[1, 17]   (φύσις γὰρ ὡς εἰπεῖν αὕτη  τοῦ   θεοῦ ὡς τοῦ πυρὸς τὸ
[1, 20]   ἀρεταὶ πλείονες ὑπάρχουσαι, καὶ ὡς  τοῦ   θερμαίνεσθαι τε ἥλιος τό
[1, 21]   Ἀγαμέμνονος βασιλείας Ἴλιον ἑάλω, Δημοφῶντος  τοῦ   Θησέως βασιλεύοντος Ἀθήνησι τῷ πρώτῳ
[1, 21]   ἐπὶ Ἱεροβοὰμ καὶ προφητεύσας ἐπὶ  τοῦ   θυσιαστηρίου. μετὰ τοῦτον βασιλεύει Ἀβιοὺμ
[1, 15]   Φαίδρῳ τὸν Αἰγύπτιον βασιλέα καὶ  τοῦ   Θωὺθ ἡμῖν σοφώτερον δείκνυσιν, ὅντινα
[1, 21]   Νεφθαλὶμ παραταξάμενος Σισάρᾳ τῷ ἀρχιστρατήγῳ  τοῦ   Ἰαβεὶμ ἐνίκησε, καὶ ἦρξεν ἐντεῦθεν
[1, 27]   οὐκ ἄν τις πονηρίας αἰτιάσαιτο  τοῦ   ἰατροῦ τὴν τέχνην· τῆς δὲ
[1, 19]   ἑαυτοῦ ἀμπελῶνος, τὰς δὲ τροχιὰς  τοῦ   ἰδίου γεωργίου πεπλάνηται. αὗται δέ
[1, 21]   τὸ δεύτερον ἐν Χεβρὼν  τοῦ   Ἰεσσαὶ ἐκ φυλῆς Ἰούδα ἔτη
[1, 21]   ἀναπαυσάμενος. ὡς δὲ τὸ βιβλίον  τοῦ   Ἰησοῦ περιέχει, διεδέξατο τὸν Μωυσέα
[1, 4]   τὸν αἰῶνα, φησιν  τοῦ   Ἰησοῦ σοφία. ἐὰν γὰρ τὴν
[1, 9]   διακρίνειν πεπιστευμένη τὸ νόθον ἀπὸ  τοῦ   ἰθαγενοῦς χρυσίου) {καὶ} ἱκανὸς ὢν
[1, 21]   ἀρχιοινοχόος Ἀρταξέρξου, υἱὸς δὲ Ἀχηλὶ  τοῦ   Ἰσραηλίτου, οἰκοδομεῖ τὴν πόλιν Ἱερουσαλὴμ
[1, 21]   Γεδεὼν ἐκ φυλῆς Μανασσῆ  τοῦ   Ἰωὰς τριακοσίους ἐκστρατεύσας καὶ δώδεκα
[1, 21]   τῆς τετάρτης ἐπεκτείνει. ἐπὶ δὲ  τοῦ   Ἰωρὰμ ἀνελήφθη μὲν Ἠλίας, ἤρξατο
[1, 21]   καὶ ἦν ἀρχιερεὺς Ἰησοῦς  τοῦ   Ἰωσεδέκ. κἀν τῷ δευτέρῳ ἔτει
[1, 20]   καὶ ἀλήθεια συνωνύμως καλουμένη μόνου  τοῦ   καθ´ ἑαυτὴν ἀποτελέσματός ἐστιν αἰτία.
[1, 20]   (οὐκ ἔστι γὰρ αἴτιος ἕκαστος  τοῦ   καθέλκεσθαι τὴν ναῦν, ἀλλὰ σὺν
[1, 17]   οὐχὶ μὴ εἰδότος τοῦ κυρίου  τοῦ   καὶ τὰ τέλη τῶν ἐσομένων
[1, 27]   τελεώτατον ἀγαθόν, ὅταν τινὰ ἐκ  τοῦ   κακῶς πράττειν εἰς ἀρετήν τε
[1, 1]   καθάπερ τῷ λεπύρῳ τὸ ἐδώδιμον  τοῦ   καρύου· ἁρμόζει γάρ, οἶμαι, τῆς
[1, 24]   τε κατ´ ἀρετὴν νικῶντος καὶ  τοῦ   κατὰ βίαν ὄργανον τὸ τακτικόν,
[1, 26]   σύστοιχος δὲ αὐτῇ κολαστική,  τοῦ   κατὰ τὰς κολάσεις μέτρου ἐπιστημονική
[1, 21]   ὀλυμπιάδος προφητεύσαντες πρεσβύτεροι εἶναι Πυθαγόρου  τοῦ   κατὰ τὴν δευτέραν καὶ ἑξηκοστὴν
[1, 28]   ἀπηλλαγμένη, οὐκ ἄνευ τοῦ σωτῆρος  τοῦ   καταγαγόντος ἡμῶν τῷ θείῳ λόγῳ
[1, 21]   τρεῖς ἐγκαταλέγονται γενεαί. ἀπὸ δὲ  τοῦ   κατακλυσμοῦ ἐπὶ τὸν Ἴδης ἐμπρησμὸν
[1, 21]   διαστήματα. ἀπὸ μὲν Ἀδὰμ ἕως  τοῦ   κατακλυσμοῦ συνάγεται ἔτη δισχίλια ἑκατὸν
[1, 24]   Θρασυβούλῳ νύκτωρ ἀσελήνου καὶ δυσχειμέρου  τοῦ   καταστήματος γεγονότος πῦρ ἑωρᾶτο προηγούμενον,
[1, 15]   στρατεύσας, Ἱππὼ δὲ θυγάτηρ  τοῦ   Κενταύρου συνοικήσασα Αἰόλῳ ἐδιδάξατο αὐτὸν
[1, 18]   εὐδόκησεν οὗτος θεὸς διὰ  τοῦ   κηρύγματος τῆς μωρίας» τῆς δοκούσης
[1, 21]   κηρύξας Νινευίταις, ἐκ  τοῦ   κήτους προελθών. ἔπειτα βασιλεύει Ἰωναθὰν
[1, 1]   τῆς παραδόσεως κανόνα» ἀπὸ τῆς  τοῦ   κόσμου γενέσεως προϊοῦσιν, τὰ ἀναγκαίως
[1, 18]   ἐμώρανεν θεὸς τὴν σοφίαν  τοῦ   κόσμου; ἐπ´ ἴσης τῷ μωρὰν
[1, 18]   ἐμώρανεν θεὸς τὴν σοφίαν  τοῦ   κόσμου» ἐπ´ ἴσης τῷ οὐκ
[1, 11]   αὐτὸς ἀπόστολος, ὑπὸ τὰ στοιχεῖα  τοῦ   κόσμου ἦμεν δεδουλωμένοι. δὲ
[1, 11]   οἰκονομία φαίνεται, κατὰ τὰ στοιχεῖα  τοῦ   κόσμου καὶ οὐ κατὰ Χριστὸν»
[1, 11]   τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὰ στοιχεῖα  τοῦ   κόσμου καὶ οὐ κατὰ Χριστόν,
[1, 17]   τέλη τῶν ἐσομένων πρὸ καταβολῆς  τοῦ   κόσμου καὶ τοῦ ἕκαστον εἶναι
[1, 15]   βαρβάρου τοῦ Φρυγὸς διαδέχεσθαι τοὺς  τοῦ   κόσμου κίονας, αἰνιττομένου τοῦ μύθου
[1, 11]   ἕξει. ~(Αὕτη οὖν σοφία  τοῦ   κόσμου μωρία παρὰ θεῷ ἐστιν,
[1, 14]   μέρη· δεῖ δὴ τὴν γένεσιν  τοῦ   κόσμου πολυπραγμονῆσαι, δι´ ἧς καὶ
[1, 24]   μὲν φιλόνικον μόνον ἐστίν, αὐτοῦ  τοῦ   κρατεῖν ἕνεκα τὴν δυναστείαν πεποιημένον,
[1, 16]   Κυμαῖος πρῶτος τοῦ γραμματικοῦ ἀντὶ  τοῦ   κριτικοῦ εἰσηγήσατο τοὔνομα καὶ γραμματικὸς
[1, 14]   Ἀστυάγους πατρὸς Μήδων, Ἀλυάττου δὲ  τοῦ   Κροίσου Λυδῶν. συνᾴδει δὲ αὐτῷ
[1, 21]   δὲ πάντα τὰ ἀπὸ Ῥωμύλου  τοῦ   κτίσαντος Ῥώμην ἕως Κομόδου τελευτῆς
[1, 21]   ἐν τοῖς πάνυ παλαιοῖς τοὺς  τοῦ   Κύκλου ποιητὰς τιθέασιν. ἤδη δὲ
[1, 17]   τὸ προφητικόν, προφῆται ὄντες, οὐ  τοῦ   κυρίου, ἀλλὰ τοῦ ψεύστου· λέγει
[1, 1]   ἄρτον καὶ πίνῃ τὸ ποτήριον  τοῦ   κυρίου ἀναξίως, ἔνοχος ἔσται τοῦ
[1, 7]   ζητῇς, ἀκούσῃ· αὕτη πύλη  τοῦ   κυρίου, δίκαιοι εἰσελεύσονται ἐν αὐτῇ.
[1, 1]   τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος  τοῦ   κυρίου. δοκιμαζέτω δὲ ἄνθρωπος ἑαυτὸν
[1, 1]   ἔγγραφος. ὁποτέρως δ´ ἂν  τοῦ   κυρίου ἐργάτης σπείρῃ τοὺς εὐγενεῖς
[1, 17]   πάντες οἱ πρὸ τῆς παρουσίας  τοῦ   κυρίου κλέπται εἰσὶ καὶ λῃσταί.
[1, 1]   ἄγνοιαν αὐτοῖς {ὡς} μὴ παρέχοντος  τοῦ   κυρίου (μὴ γὰρ οὐ θεμιτὸν
[1, 17]   ἅτε ἀποσταλέντες καὶ ἐμπνευσθέντες ὑπὸ  τοῦ   κυρίου, οὐ κλέπται, ἀλλὰ διάκονοι.
[1, 26]   ποίμνη ἀλληγορουμένη πρὸς  τοῦ   κυρίου οὐδὲν ἄλλο ἀγέλη
[1, 5]   ~(Ἦν μὲν οὖν πρὸ τῆς  τοῦ   κυρίου παρουσίας εἰς δικαιοσύνην Ἕλλησιν
[1, 17]   φιλόσοφοι καὶ οἱ πρὸ τῆς  τοῦ   κυρίου παρουσίας παρὰ τῶν Ἑβραϊκῶν
[1, 21]   γενεαλογία μέχρι Μαρίας τῆς μητρὸς  τοῦ   κυρίου περαιοῦται· γίνονται γάρ, φησίν,
[1, 17]   κλέψας ἐδίδαξεν, οὐχὶ μὴ εἰδότος  τοῦ   κυρίου τοῦ καὶ τὰ τέλη
[1, 27]   ὑγιέστατα ἀποκτείννυσι. κρινόμενοι δὲ ὑπὸ  τοῦ   κυρίου« φησὶν ἀπόστολος, παιδευόμεθα,
[1, 1]   ἐπὶ πολλῶν καταστήσειν» εἰς τὴν  τοῦ   κυρίου χαρὰν» προσέταξεν εἰσελθεῖν, τῷ
[1, 19]   ἐξουσίας τοῦ σατανᾶ ἐπὶ θεόν,  τοῦ   λαβεῖν αὐτοὺς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ
[1, 22]   γλῶττάν φασιν ἐπὶ βασιλέως Πτολεμαίου  τοῦ   Λάγου ὥς τινες ἐπὶ
[1, 1]   σωτὴρ αὐτός, κατὰ τὴν  τοῦ   λαμβάνοντος δύναμιν, ἣν δεῖ ἐκ
[1, 21]   τῆς αἰχμαλωσίας μέχρι τῆς ἀποκαταστάσεως  τοῦ   λαοῦ ἀπὸ μὲν τῆς Μωυσέως
[1, 21]   Ἰαβεὶμ ἐνίκησε, καὶ ἦρξεν ἐντεῦθεν  τοῦ   λαοῦ διακρίνουσα Δεββώρα ἔτη
[1, 21]   τῆς ἑβδομηκονταετοῦς αἰχμαλωσίας καὶ τῆς  τοῦ   λαοῦ εἰς πατρῴαν γῆν ἀποκαταστάσεως
[1, 21]   τὸν τῆς Μεσοποταμίας βασιλέα ἦρξε  τοῦ   λαοῦ ἔτεσιν ἐφεξῆς νʹ καὶ
[1, 21]   βίου τελευτὴν διαδέχεται τὴν ἡγεμονίαν  τοῦ   λαοῦ Ἰησοῦς πολεμῶν μὲν ἔτη
[1, 21]   δι´ ὃν γίνεται ἀπολύτρωσις  τοῦ   λαοῦ καὶ τῶν θεοπνεύστων
[1, 1]   ὡς ἔθος, αὐτὸν δὴ ἕκαστον  τοῦ   λαοῦ λαβεῖν τὴν μοῖραν ἐπιτρέπουσιν.
[1, 28]   αὕτη τῷ σώφρονι οὐχ ἕνεκα  τοῦ   λέγειν τε καὶ πράττειν τι
[1, 1]   εἷς γὰρ διδάσκαλος» καὶ  τοῦ   λέγοντος καὶ τοῦ ἀκροωμένου,
[1, 1]   κρυπτὸν φανερωθήσεσθαι διὰ τοῦδε προεθέσπισεν  τοῦ   λογίου, καὶ τῷ παρακεκαλυμμένως τὰ
[1, 9]   ἐστὶ καὶ τὸ ποιεῖν ἐκ  τοῦ   λόγου γίνεται; εἰ γὰρ μὴ
[1, 1]   εἰ μὴ φιλόδοξος κοινωνία  τοῦ   λόγου, εἰ τοῦτον μόνον καρποῦται
[1, 8]   εἰσὶ γάρ τινες τῶν καὶ  τοῦ   λόγου ἐπακηκοότων τοῖς ἰχθύσι τοῖς
[1, 12]   τῷ γε αἰσθομένῳ τῆς μεγαλειότητος  τοῦ   λόγου, ἐπικρυπτέον οὖν τὴν ἐν
[1, 17]   οὗτοι δὴ οἱ πρὸ τῆς  τοῦ   λόγου σαρκώσεως, ἐξακούονται καθολικώτερον. ἀλλ´
[1, 1]   πνεῦμα πνεύματι συναπτόμενα κατὰ τὴν  τοῦ   λόγου σπορὰν αὔξει τὸ καταβληθὲν
[1, 9]   οὐδὲν χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο, φησί,  τοῦ   λόγου τοῦ θεοῦ. οὐχὶ
[1, 13]   τῆς Διονύσου μυθολογίας, τῆς δὲ  τοῦ   λόγου τοῦ ὄντος ἀεὶ θεολογίας
[1, 1]   μηνύει καθάπερ ἐν γῇ τῇ  τοῦ   μανθάνοντος ψυχῇ, καὶ αὕτη πνευματικὴ
[1, 4]   τέκτονα σοφὸν καλεῖ καὶ περὶ  τοῦ   Μαργίτου, εἰ δὴ αὐτοῦ, ὧδέ
[1, 15]   τῶν σπλάγχνων τοῖς ἀνθρώποις προφαίνειν  τοῦ   μέλλοντος δήλωσιν γράφει, τὴν δὲ
[1, 17]   προασπίζων αἴτιός ἐστι τῷ προασπιζομένῳ  τοῦ   μὴ τιτρώσκεσθαι κωλύων τὸ τρωθῆναι
[1, 1]   ἀγάπης πεποιημένοι; τῇ δὲ αἰτίᾳ  τοῦ   μὴ τὸ βέλτιστον ἑλομένου θεὸς
[1, 15]   τοὺς τοῦ κόσμου κίονας, αἰνιττομένου  τοῦ   μύθου τὴν τῶν οὐρανίων ἐπιστήμην
[1, 18]   παρὰ τοῦ θεοῦ φαίνηται γενομένη,  τοῦ   μωράναντος τὴν σοφίαν; ἔμπαλιν γὰρ
[1, 24]   ἐθιζόμενοι σώφρονος. τὸ γοῦν στρατήγημα  τοῦ   Μωυσέως διδάσκει πρὸ τῶν κινδύνων
[1, 21]   τελευτῆς ~(προσθείη τις τά τε  τοῦ   Μωυσέως ἑκατὸν εἴκοσι ἔτη τά
[1, 23]   ἄφωνον πεσεῖν, διακρατηθέντα δὲ ὑπὸ  τοῦ   Μωυσέως πάλιν ἀναβιῶναι. Περὶ δὲ
[1, 23]   ἀναβιῶναι. Περὶ δὲ τῆς ἀνατροφῆς  τοῦ   Μωυσέως συνᾴσεται ἡμῖν καὶ
[1, 21]   καὶ παρεκάλει αὐτὸν περὶ τῆς  τοῦ   ναοῦ οἰκοδομῆς· ὁμοίως καὶ Ἀχίας
[1, 17]   σβέσαντα τὸ δεινὸν ἀρχόμενον καὶ  τοῦ   ναυαγίου τὸν κυβερνήτην μὴ στείλαντα
[1, 21]   αὐτοῦ. γίνονται οὖν ἀπὸ Ἰησοῦ  τοῦ   Ναυῆ ἕως παρέλαβε τὴν βασιλείαν
[1, 21]   μεθ´ οὓς προφητεύουσιν Ἰησοῦς  τοῦ   Ναυῆ, Σαμουήλ, Γάδ, Νάθαν, Ἀχίας,
[1, 21]   Αἰγυπτίων ἀπεσταλκέναι αὐτῷ εἰς οἰκοδομὴν  τοῦ   νεώ, ἅτερος δὲ τὰς ἴσας
[1, 24]   τρίτον δὲ τὸ ἑνὸς ἐφιέμενον  τοῦ   νικῆσαι μόνον καὶ καταστρέψασθαι (τὸ
[1, 21]   δὲ οὗτοι μετὰ τὴν Λυκούργου  τοῦ   νομοθέτου Λακεδαιμονίων ἡλικίαν γεγονέναι· Διευχίδας
[1, 21]   θεοῦ καὶ ἐπιπνοίᾳ, πρὸ μὲν  τοῦ   νόμου Ἀδὰμ ἐπί τε τῆς
[1, 21]   προφήτου Ἱερεμίου πατὴρ περιτυχὼν τῷ  τοῦ   νόμου βιβλίῳ ἐν τῷ ἱερῷ
[1, 27]   γενέσθω μοι κύριος εἰς θεόν.  τοῦ   νόμου δὲ τὴν εὐποιίαν διὰ
[1, 27]   ἱστορουμένων. ~(Μὴ τοίνυν κατατρεχέτω τις  τοῦ   νόμου διὰ τὰς τιμωρίας ὡς
[1, 19]   κατὰ τὸν ἀπόστολον καὶ πρὸ  τοῦ   νόμου καὶ πρὸ τῆς παρουσίας.
[1, 22]   δὲ τὰς γραφὰς τάς τε  τοῦ   νόμου καὶ τὰς προφητικὰς ἐκ
[1, 17]   τὴν ὀθόνην. αὐτίκα κολάζονται πρὸς  τοῦ   νόμου οἱ τούτων αἴτιοι.
[1, 27]   δοκιμάζεις τὰ διαφέροντα κατηχούμενος ἐκ  τοῦ   νόμου, πέποιθάς τε σεαυτὸν ὁδηγὸν
[1, 19]   μὴ νόμον ἔχοντα φύσει τὰ  τοῦ   νόμου ποιῶσιν, οὗτοι νόμον μὴ
[1, 28]   τετραχῶς δὲ ἡμῖν ἐκληπτέον καὶ  τοῦ   νόμου τὴν βούλησιν, ὡς
[1, 19]   νόμος» τῆς ἀκροβυστίας τὰ δικαιώματα  τοῦ   νόμου φυλασσούσης» κατὰ τὸν ἀπόστολον
[1, 19]   πατὴρ καὶ τῆς κατὰ τὴν  τοῦ   νοῦ διανομὴν» δικαιοσύνης σκοπήσωμεν. ἂν
[1, 24]   ἀνατρέχοντος αὖθις εἰς οὐρανὸν διὰ  τοῦ   ξύλου, δι´ οὗ καὶ τὸ
[1, 21]   Ἀσσυρίων ἀρχῆς, τῆς δὲ Βηλούχου  τοῦ   ὀγδόου δυναστείας τῷ δευτέρῳ καὶ
[1, 21]   ἐξόδου λόγου τοῦ ἀποκρίνασθαι καὶ  τοῦ   οἰκοδομῆσαι Ἱερουσαλὴμ ἕως χριστοῦ ἡγουμένου
[1, 13]   μυθολογίας, τῆς δὲ τοῦ λόγου  τοῦ   ὄντος ἀεὶ θεολογίας πεποίηται.
[1, 28]   καταγαγόντος ἡμῶν τῷ θείῳ λόγῳ  τοῦ   ὁρατικοῦ τῆς ψυχῆς τὴν ἐπιχυθεῖσαν
[1, 8]   πιστεύοντας, ὡς μὴ προσῆκον ἀφεμένους  τοῦ   ὀρθοῦ καὶ ὑγιοῦς λόγου τῷ
[1, 25]   ἡμᾶς λέγει πρὸς τὸ ἀξίωμα  τοῦ   οὐρανοῦ ἀμετανοήτως χρωμένους γνώμῃ τῇ
[1, 4]   ἰδοὺ ἀνακέκληκα τὸν Βεσελεὴλ τὸν  τοῦ   Οὐρί, τὸν Ὤρ, τῆς φυλῆς
[1, 1]   πᾶς παιδευόμενος καθ´ ὑπακοὴν  τοῦ   παιδεύοντος. υἱέ, φησίν, ἐμῶν θεσμῶν
[1, 23]   τροφόν. ἐνταῦθα προσδραμοῦσα ἀδελφὴ  τοῦ   παιδὸς ἔχειν ἔφασκεν Ἑβραίαν γυναῖκα
[1, 23]   δὲ τὸ ἀποβησόμενον ἄπωθεν ἑστῶσα  τοῦ   παιδὸς ἀδελφή. ἐνταῦθα
[1, 23]   περιρραντηρίοις χρησομένη, ἐπακούσασα δὲ κλαυθμυριζομένου  τοῦ   παιδὸς κελεύει προσενεχθῆναι αὐτῇ καὶ
[1, 21]   Ἰωάννου πατὴρ καὶ πρὸ  τοῦ   παιδὸς προφητεύειν ἐν τοῖς εὐαγγελίοις
[1, 23]   δεηθείσης παρήνεγκε τὴν μητέρα τὴν  τοῦ   παιδὸς τροφὸν ἐσομένην ὥς τινα
[1, 21]   Εὔανδρος τὸ ἐν Ῥώμῃ  τοῦ   Πανὸς ἱερὸν τὸ Λουπέρκιον καλούμενον
[1, 29]   γὰρ διαθήκη ἣν αἴτιος  τοῦ   παντὸς θεὸς τίθεται (θεὸς δὲ
[1, 27]   πρὸς αὐτοῦ, ὥσπερ μέρος τι  τοῦ   παντὸς σώματος ἀποτεμὼν οὕτω που
[1, 29]   καὶ τό γε Ἡσιόδειον ἐπὶ  τοῦ   πάντων λελέχθαι θεοῦ λαμβάνω, εἰ
[1, 21]   καταληπτικῶς ἐπιγνώσονται. ~(Καὶ περὶ μὲν  τοῦ   παρ´ Ἑβραίων τὰ τῶν φιλοσόφων
[1, 6]   ἀκριβῆ πίστιν ἐντίθησι τῇ ψυχῇ  τοῦ   παρακολουθοῦντος, ὥστε μηδ´ ἂν ἄλλως
[1, 2]   ἄλλως πολυμαθία διασυστατικὴ τυγχάνει  τοῦ   παρατιθεμένου τὰ κυριώτατα τῶν δογμάτων
[1, 21]   προφήτην« ἐχρίσθη τὴν σάρκα τῷ  τοῦ   πατρὸς αὐτοῦ πνεύματι ἐν ταύταις
[1, 26]   θείων προσταγμάτων, τὸν κόλπον  τοῦ   πατρὸς ἐξηγούμενος υἱὸς μονογενής. ἔπειτα
[1, 19]   δι´ υἱοῦ ἐπίγνωσίς ἐστι  τοῦ   πατρός, τῆς περιφράσεως τῆς
[1, 11]   δούλου διαφέρει ἄχρι τῆς προθεσμίας  τοῦ   πατρός. νήπιοι οὖν καὶ οἱ
[1, 17]   διαβόλου ἐστὲ καὶ τὰς ἐπιθυμίας  τοῦ   πατρὸς ὑμῶν θέλετε ποιεῖν. ἐκεῖνος
[1, 17]   λέγει κύριος ὑμεῖς ἐκ  τοῦ   πατρὸς ὑμῶν τοῦ διαβόλου ἐστὲ
[1, 9]   κύριος τὸν διάβολον κατὰ τὸν  τοῦ   πειρασμοῦ σοφίζεται χρόνον, καὶ οὐκέτι
[1, 21]   ἀφ´ ἧς ἐπὶ τὴν ἀρχὴν  τοῦ   Πελοποννησιακοῦ πολέμου ἔτη τεσσαράκοντα ὀκτώ·
[1, 21]   ἔτη φησὶν ἀπὸ Ἀδὰμ ἄχρι  τοῦ   πέμπτου ἔτους Δημητρίου βασιλείας Πτολεμαίου
[1, 20]   δὲ ζητῶν τὴν δόξαν  τοῦ   πέμψαντος αὐτὸν ἀληθής ἐστι καὶ
[1, 23]   γεγονότι κελεῦσαι τῷ Μωυσεῖ τὸ  τοῦ   πέμψαντος εἰπεῖν ὄνομα θεοῦ καὶ
[1, 17]   ἐμὴ» κύριος λέγει, ἀλλὰ  τοῦ   πέμψαντός με πατρός. ἐπὶ δὲ
[1, 13]   ἔχει) καθάπερ αἱ βάκχαι τὰ  τοῦ   Πενθέως διαφορήσασαι μέλη αἱ τῆς
[1, 4]   γὰρ τὰς βαναύσους μετιόντες τέχνας  τοῦ   περὶ τὰς αἰσθήσεις ἀπολαύουσι περιττοῦ,
[1, 15]   γε τὴν Παλαιστίνην κατῴκησαν καὶ  τοῦ   Περσικοῦ γένους οὐ τὸ ἐλάχιστον
[1, 22]   τῶν γραφῶν κατὰ τοὺς Ἀρταξέρξου  τοῦ   Περσῶν βασιλέως χρόνους ἐπίπνους Ἔσδρας
[1, 21]   ἔτος τῆς Δαρείου τοῦ Ὑστάσπου  τοῦ   Περσῶν καὶ Ἀσσυρίων καὶ Αἰγυπτίων
[1, 19]   κἀν τῷ Δημοδόκῳ, εἰ δὴ  τοῦ   Πλάτωνος τὸ σύγγραμμα, μὴ οὐκ
[1, 23]   βασιλεὺς τῆς χώρας τὴν ἐκ  τοῦ   πλήθους ἐπιβουλὴν τῶν γεννωμένων ἐκ
[1, 17]   τῶν προφητῶν πάντες» φησὶν ἐκ  τοῦ   πληρώματος αὐτοῦ ἐλάβομεν, δηλονότι τοῦ
[1, 1]   σπείρων εἰς τὸ πνεῦμα ἐκ  τοῦ   πνεύματος θερίσει ζωὴν αἰώνιον· τὸ
[1, 9]   ἐκεῖνον οἱ προφῆται καὶ οἱ  τοῦ   πνεύματος μαθηταί· ἐκ γὰρ πίστεως
[1, 12]   δὲ ἄνθρωπος οὐ δέχεται τὰ  τοῦ   πνεύματος τοῦ θεοῦ, μωρία γὰρ
[1, 23]   κεκρατηκότων ὡς κρείττονες ἡττόνων (καὶ  τοῦ   πολέμου αἰτία δικαία· ἱκέται
[1, 21]   τὸ ὄγδοον ἔτος τῆς Χαρίλλου  τοῦ   Πολυδέκτου βασιλείας Ὅμηρον φέρει. βασιλεύει
[1, 10]   αἱ τοῦ βίου ἀνατροπαί, ἔργα  τοῦ   πονηροῦ λόγου εἶεν ἂν ταῦτα)
[1, 23]   ἐνθέμενοι ἐκτιθέασι παρὰ τὰς ὄχθας  τοῦ   ποταμοῦ ἑλώδους ὄντος, ἐπετήρει δὲ
[1, 1]   τοῦ ἄρτου ἐσθιέτω καὶ ἐκ  τοῦ   ποτηρίου πινέτω. σκοπεῖσθαι οὖν ἀκόλουθον
[1, 21]   καὶ ἑξηκοστὴν ὀλυμπιάδα φερομένου καὶ  τοῦ   πρεσβυτάτου τῶν παρ´ Ἕλλησι σοφῶν
[1, 1]   εἰς εὐγένειαν τηρεῖ. τὸ γάλα  τοῦ   προβάτου μέν τις ἀμελξάτω,
[1, 1]   μου. μὴ ἀπορρίψῃς με ἀπὸ  τοῦ   προσώπου σου, καὶ τὸ πνεῦμά
[1, 9]   γυμνάσματα, ἀλλ´ νοῦς γε  τοῦ   προφητικοῦ καὶ τοῦ διδασκαλικοῦ πνεύματος
[1, 21]   Βαβυλῶνα γενομένης τὰ ὑπὸ Δανιὴλ  τοῦ   προφήτου εἰρημένα οὕτως ἔχοντα· ἑβδομήκοντα
[1, 21]   τῆς αἰχμαλωσίας τῆς ἐπὶ Ἱερεμίου  τοῦ   προφήτου εἰς Βαβυλῶνα γενομένης τὰ
[1, 21]   καὶ Χελκίας ἱερεὺς  τοῦ   προφήτου Ἱερεμίου πατὴρ περιτυχὼν τῷ
[1, 21]   καὶ τὸν Ἡσίοδον καὶ Ἐλισσαίου  τοῦ   προφήτου νεωτέρους. κἂν ἕπεσθαί τις
[1, 21]   οὖν ἀπὸ Σολομῶνος ἐπὶ Ἐλισσαίου  τοῦ   προφήτου τελευτὴν ἔτη, ὡς μέν
[1, 21]   Ἰωσίας οὗτος παρακούσας Ἱερεμίου  τοῦ   προφήτου ὑπὸ Νεχαὼ βασιλέως Αἰγύπτου
[1, 21]   ἔτη ἑκατὸν δεκατέσσαρα, ἀπὸ δὲ  τοῦ   πρώτου ἀγῶνος ἐπὶ τὴν Κομόδου
[1, 21]   ἱεράτευσεν, ὄγδοος ὢν ἀπὸ Ἀαρὼν  τοῦ   πρώτου ἀρχιερέως. γίνονται οὖν ἀπὸ
[1, 21]   Ἀγγαῖος καὶ Ζαχαρίας ἐπὶ Δαρείου  τοῦ   πρώτου ἔτη δύο, μεθ´ ὃν
[1, 21]   λέγειν ἐπιχειρεῖ, περὶ Φορωνέως τε  τοῦ   πρώτου λεχθέντος καὶ Νιόβης, καὶ
[1, 21]   Ὀρφέα ποιήσεως Κέρκωπος εἶναι λέγει  τοῦ   Πυθαγορείου τὴν Εἰς Ἅιδου κατάβασιν
[1, 17]   εἰπεῖν αὕτη τοῦ θεοῦ ὡς  τοῦ   πυρὸς τὸ θερμαίνειν καὶ τοῦ
[1, 21]   καὶ ἦν ἀρχιερεὺς Ὀζιοῦς  τοῦ   Ῥιησοῦ. διὰ ταύτης ἡγησάμενος τῆς
[1, 21]   καὶ ἦν ἀρχιερεὺς Ἀβιμέλεχ  τοῦ   Σαδώκ. ἐπὶ τούτου μερισθείσης τῆς
[1, 21]   Μάγων ἀρχήν, ἀποστέλλεται Ζοροβάβελ  τοῦ   Σαλαθιὴλ ἐγεῖραι καὶ ἐπικοσμῆσαι τὸν
[1, 21]   τε Εἰς Ἅιδου κατάβασιν Προδίκου  τοῦ   Σαμίου. Ἴων δὲ Χῖος
[1, 21]   ὧν πᾶς ἀριθμὸς ἕως  τοῦ   Σαμουὴλ γίνεται ἔτη τετρακόσια ἑξήκοντα
[1, 21]   δὲ Σαμουὴλ δυοῖν ἐτῶν πρότερος  τοῦ   Σαοὺλ ἐπὶ ἀρχιερέως Ἀβιμέλεχ. οὗτος
[1, 21]   τῆς πρώτης βίβλου τῶν Βασιλειῶν  τοῦ   Σαοὺλ ἔτη εἴκοσι, ἐπεὶ ἀνακαινισθεὶς
[1, 19]   εἰς φῶς καὶ τῆς ἐξουσίας  τοῦ   σατανᾶ ἐπὶ θεόν, τοῦ λαβεῖν
[1, 19]   τό τε ἀπὸ τῆς ἐξουσίας  τοῦ   σατανᾶ ἐπιστρέψαι» τὸ ἀπὸ τῆς
[1, 21]   καὶ μετὰ Ἠλίαν Ἐλισσαῖος  τοῦ   Σαφάτ. ἐπὶ τούτου οἱ ἐν
[1, 21]   καὶ Λευὶ μὴ αἰχμαλωτισθῆναι ὑπὸ  τοῦ   Σεναχηρείμ, ἀλλ´ εἶναι ἀπὸ τῆς
[1, 21]   Ἴδης ἐμπρησμὸν καὶ τὴν εὕρεσιν  τοῦ   σιδήρου καὶ Ἰδαίους δακτύλους ἔτη
[1, 27]   ἀπειθείας υἱόν« ἀλλὰ μεταβαίνειν ἐκ  τοῦ   σκότους εἰς ζωὴν« καὶ παραθέντα
[1, 21]   ἑκατὸν εἴκοσι ἔτη τά τε  τοῦ   Σολομῶνος τεσσαράκοντα· συνάξει γὰρ τὰ
[1, 7]   καὶ δὴ κἀνταῦθα χρησιμεύει  τοῦ   σπόρου παραβολή, ἣν κύριος
[1, 27]   ὃς εἶδεν φρόνησιν, ἐκ δὲ  τοῦ   στόματος αὐτῆς« τῆς σοφίας δηλονότι,
[1, 18]   ὅθεν ἐπιφέρει· λόγος σαπρὸς ἐκ  τοῦ   στόματος ὑμῶν μὴ ἐκπορευέσθω, σαπρὸς
[1, 24]   ὁδοῦ (τοιαύτη γὰρ ἀρετὴ  τοῦ   στρατηγικοῦ) ἐπιθέμενος αὐτοῖς. ἐμπειρίας γὰρ
[1, 24]   τακτικὸν δὲ μέρος ἂν εἴη  τοῦ   στρατηγικοῦ, τὸ στρατηγικὸν δὲ τοῦ
[1, 1]   γὰρ ἐξ ἀνάγκης βοηθοῦ ἤτοι  τοῦ   συγγραψαμένου καὶ ἄλλου του
[1, 17]   ἦν, τούτῳ καὶ αἰτία  τοῦ   συμβαίνοντος προσάπτεται. φαμὲν δὴ πρὸς
[1, 20]   συνεργόν φαμεν καὶ συναίτιον ἀπὸ  τοῦ   σὺν αἰτίῳ αἴτιον ὑπάρχειν
[1, 21]   ἐπὶ τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν  τοῦ   συντελεσθῆναι ἁμαρτίαν, καὶ τοῦ σφραγίσαι
[1, 14]   οὐδεὶς ἀναγράφεται, ὥσπερ οὐδὲ Φερεκύδου  τοῦ   Συρίου, Πυθαγόρας ἐμαθήτευσεν. ἀλλ´
[1, 21]   ἁγίαν τοῦ συντελεσθῆναι ἁμαρτίαν, καὶ  τοῦ   σφραγίσαι ἁμαρτίας καὶ τοῦ ἀπαλεῖψαι
[1, 21]   τοῦ ἀγαγεῖν δικαιοσύνην αἰώνιον, καὶ  τοῦ   σφραγίσαι ὅρασιν καὶ προφήτην, καὶ
[1, 1]   τοῦ κυρίου ἀναξίως, ἔνοχος ἔσται  τοῦ   σώματος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ
[1, 27]   οὐ γὰρ μὲν τὴν  τοῦ   σώματος νόσον ἀπάγων εὐεργέτης δόξει,
[1, 10]   τοίνυν τῆς ἐσθῆτος πρὸ τῆς  τοῦ   σώματος σωτηρίας κήδεσθαι. εὐτελῆ γὰρ
[1, 1]   εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομὴν  τοῦ   σώματος τοῦ Χριστοῦ. μὲν
[1, 27]   ἐντιμότερον. ἀλλ´ ἄρα τῆς μὲν  τοῦ   σώματος ὑγείας ἕνεκα καὶ τομὰς
[1, 21]   αὐτοὺς χρόνους Ἰωάννης προφητεύει μέχρι  τοῦ   σωτηρίου βαπτίσματος, μετὰ δὲ τὴν
[1, 1]   ἐμοῦ. ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν  τοῦ   σωτηρίου σου, καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ
[1, 21]   βασιλέων παραθέσθαι εἰς ἐπίδειξιν τῆς  τοῦ   σωτῆρος γενέσεως· Αὔγουστος ἔτη τεσσαράκοντα
[1, 21]   δὲ οἱ περιεργότερον τῇ γενέσει  τοῦ   σωτῆρος ἡμῶν οὐ μόνον τὸ
[1, 18]   ἀναπείθει ἀπιστεῖν· γὰρ παρουσία  τοῦ   σωτῆρος οὐ μωροὺς ἐποίησεν καὶ
[1, 15]   οἱ Μάγοι (οἳ μαγείᾳ καὶ  τοῦ   σωτῆρος προεμήνυσαν τὴν γένεσιν, ἀστέρος
[1, 28]   παντὸς πάθους ἀπηλλαγμένη, οὐκ ἄνευ  τοῦ   σωτῆρος τοῦ καταγαγόντος ἡμῶν τῷ
[1, 6]   μετιέναι τὸ ἐλεγκτικὸν εἶδος ἕνεκα  τοῦ   τὰς δόξας τὰς ἀπατηλὰς διακρούεσθαι
[1, 24]   πλεῖστα χαρίζεσθαι. τοῦ δὴ βασιλικοῦ  τοῦ   τε κατ´ ἀρετὴν νικῶντος καὶ
[1, 25]   γὰρ οἶμαι τοῦ τε πολιτικοῦ  τοῦ   τε κατὰ νόμον βιοῦντος
[1, 25]   συνάπτει. ἔπειτα τέλος γὰρ οἶμαι  τοῦ   τε πολιτικοῦ τοῦ τε κατὰ
[1, 10]   ἀναιρεῖται μήτε τῆς ἐντολῆς μήτε  τοῦ   τὴν ἐντολὴν σαφηνιοῦντος συμπαραλαμβανομένων. νυνὶ
[1, 21]   γεγόνει Μωυσῆς πρὸ  τοῦ   τὴν ἔξοδον τοῖς Ἑβραίοις ἀπὸ
[1, 26]   ἐπίσταται. τούτου καὶ νόμος  τοῦ   τὴν ἐπιστήμην ἔχοντος τὸ σωτήριον
[1, 22]   οὐ δὴ ξένον ἐπιπνοίᾳ θεοῦ  τοῦ   τὴν προφητείαν δεδωκότος καὶ τὴν
[1, 13]   δὲ μέρος τι, εἴπερ ἄρα,  τοῦ   τῆς ἀληθείας λόγου ἔχοντες ἀναδειχθεῖεν.
[1, 21]   σορὸν ἀποτεθεῖσθαι ἐν τῷ ναῷ  τοῦ   τιμωμένου δαίμονος, κἀντεῦθεν Σορόαπιν κληθῆναι
[1, 17]   συμφέρον τῆς προνοίας τὴν ἔκβασιν  τοῦ   τολμήματος. Οἶδα πολλοὺς ἀδιαλείπτως ἐπιφυομένους
[1, 1]   τὴν ἀποδοθησομένην πάντως ἀμοιβὴν παρὰ  τοῦ   τὸν μισθὸν τοῖς ἐργάταις κατ´
[1, 21]   ἔτος Τιβερίου Καίσαρος τὴν πεντεκαιδεκάτην  τοῦ   Τυβὶ μηνός, τινὲς δὲ αὖ
[1, 28]   τὰ σοφιστικὰ ἀσχολούμενοι ποιοῦσιν, ἀλλὰ  τοῦ   τῷ θεῷ κεχαρισμένα μὲν λέγειν
[1, 15]   κακῶν ἁπάντων μετασχεῖν ὑπολαμβάνουσι, κηδομένας  τοῦ   τῶν ἀνθρώπων γένους, αἳ νόμους
[1, 8]   ἀθάνατον μένει, δὲ ἀπὸ  τοῦ   ὑγιεινοῦ τε καὶ θείου διάκρισις
[1, 7]   τῶν ἀληθῶν, ὅτι τῆς αὐτῆς  τοῦ   ὑετοῦ ἀπέλαυσε δυνάμεως, ἀλλ´ οὐ
[1, 21]   ἕπεται τούτοις βασιλεία Ἰωρὰμ  τοῦ   υἱοῦ Ἰωσαφὰτ ἐπὶ ἔτη ὀκτώ,
[1, 11]   υἱὸς τῆς παιδίσκης μετὰ  τοῦ   υἱοῦ τῆς ἐλευθέρας, ἀλλὰ γοῦν
[1, 28]   ὄντων ἀμίκτως τε καὶ εἰλικρινῶς  τοῦ   ὑποκειμένου δεικτική, δύναμις περὶ
[1, 21]   καὶ οὗτος ἀριθμὸς ἐκ  τοῦ   ὑποτεταγμένου κεφαλαίου ἔχοντος ὧδε· καὶ
[1, 21]   ἀποδείκνυνται τοίνυν οἱ ἐπὶ Δαρείου  τοῦ   Ὑστάσπου προφητεύσαντες κατὰ τὸ δεύτερον
[1, 21]   τὸ δεύτερον ἔτος τῆς Δαρείου  τοῦ   Ὑστάσπου τοῦ Περσῶν καὶ Ἀσσυρίων
[1, 17]   εἰς ἀνθρώπους ἐρχομένη κλοπή, οὐ  τοῦ   ὑφελομένου τὸ συμφέρον σκοπουμένου, κατευθυνούσης
[1, 22]   φιλοτιμίαν εἰς τοῦτο προσενεγκαμένου, Δημητρίου  τοῦ   Φαληρέως {καὶ} τὰ περὶ τὴν
[1, 22]   Λάγου ὥς τινες ἐπὶ  τοῦ   Φιλαδέλφου ἐπικληθέντος, τὴν μεγίστην φιλοτιμίαν
[1, 15]   ἱστορεῖ παρὰ Ἄτλαντος τοῦ βαρβάρου  τοῦ   Φρυγὸς διαδέχεσθαι τοὺς τοῦ κόσμου
[1, 1]   δὲ τῶν θείων μυστηρίων καὶ  τοῦ   φωτὸς ἐκείνου τοῦ ἁγίου τοῖς
[1, 17]   τοῦ πυρὸς τὸ θερμαίνειν καὶ  τοῦ   φωτὸς τὸ φωτίζειν) ἀλλὰ κἀκεῖνο
[1, 21]   λαμβάνουσιν ἡγεμόνα Γοθονιὴλ τὸν ἀδελφὸν  τοῦ   Χαλὲβ τὸν νεώτερον ἐκ φυλῆς
[1, 21]   καὶ ψευδοπροφήτης ἦν Σεδεκίας  τοῦ   Χαναάν. ἕπεται τούτοις βασιλεία
[1, 6]   τῷ ἀμήτῳ παρατίθεται πρὸς τὴν  τοῦ   χειμῶνος ἀπειλὴν τὴν τροφήν,
[1, 21]   σφραγίσαι ὅρασιν καὶ προφήτην, καὶ  τοῦ   χρῖσαι ἅγιον ἁγίων. καὶ γνώσῃ
[1, 21]   βαπτίσματος, μετὰ δὲ τὴν γένεσιν  τοῦ   Χριστοῦ Ἄννα καὶ Συμεών· Ζαχαρίας
[1, 11]   οἱ φιλόσοφοι, ἐὰν μὴ ὑπὸ  τοῦ   Χριστοῦ ἀπανδρωθῶσιν. εἰ γὰρ οὐ
[1, 1]   διακονίας, εἰς οἰκοδομὴν τοῦ σώματος  τοῦ   Χριστοῦ. μὲν οὖν τῶνδέ
[1, 21]   ἀπὸ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος ἕως  τοῦ   Χριστοῦ ὁμοίως ἄλλαι γενεαὶ ιδʹ
[1, 28]   σύνεσίν μου ἐν τῷ μυστηρίῳ  τοῦ   Χριστοῦ. πρὸς δύνασθε« εἶπεν,
[1, 17]   τοῦ πληρώματος αὐτοῦ ἐλάβομεν, δηλονότι  τοῦ   Χριστοῦ. ὥστε οὐ κλέπται οἱ
[1, 13]   ἔχοντες ἀναδειχθεῖεν. γοῦν αἰὼν  τοῦ   χρόνου τὸ μέλλον καὶ τὸ
[1, 21]   χίλια πεντακόσια ὀγδοήκοντα. ἀπὸ δὲ  τοῦ   χρόνου τούτου ἄχρι τῶν ἐν
[1, 23]   φέρεται τοὺς νοσφισαμένους τῆς τιμῆς  τοῦ   χωρίου καὶ ψευσαμένους λόγῳ ἀποκτείνας.
[1, 17]   τῆς μετανοίας» τῷ Ἑρμᾷ περὶ  τοῦ   ψευδοπροφήτου· τινὰ γὰρ ῥήματα ἀληθῆ
[1, 8]   καὶ ὑγιοῦς λόγου τῷ κοινωνοῦντι  τοῦ   ψεύδους πιστεύειν. τὸ μὲν γὰρ
[1, 17]   ὄντες, οὐ τοῦ κυρίου, ἀλλὰ  τοῦ   ψεύστου· λέγει κύριος ὑμεῖς
[1, 21]   δὲ ὅμως δολοφονηθείς, καίτοι προσημήναντος  τοῦ   ψόφου, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης ἐν




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 7/01/2010