Alphabétiquement     [«   »]
Τήλεμον 1
τηλικούτου 1
ΤΗΝ 1
τὴν 490
τήν 4
τήνδε 1
τηρεῖ 1
Fréquences     [«    »]
390 τῆς
390 τοῦ
334 τῶν
490 τὴν
504
801 δὲ
1428 καὶ
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Clément d'Alexandrie, Les Stromates, livre I

τὴν


Livre, Chap.
[1, 7]   ὑετοὶ καταρρήγνυνται εἰς τὴν γῆν  τὴν   ἀγαθὴν καὶ εἰς τὴν κοπρίαν
[1, 1]   ἀντανέλῃς ἀπ´ ἐμοῦ. ἀπόδος μοι  τὴν   ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου, καὶ
[1, 5]   Ἀβραάμ, παραζηλούσης τῆς Σάρρας  τὴν   Ἄγαρ παρευδοκιμοῦσαν αὐτήν, ὡς ἂν
[1, 21]   ὑπὸ Νέρωνος εἰς τὴν πόλιν  τὴν   ἁγίαν μέχρι τῆς καταστροφῆς αὐτῆς.
[1, 21]   σου καὶ ἐπὶ τὴν πόλιν  τὴν   ἁγίαν τοῦ συντελεσθῆναι ἁμαρτίαν, καὶ
[1, 1]   οὐκ ἀκούουσι καὶ οὐ συνιᾶσι,  τὴν   ἄγνοιαν αὐτοῖς {ὡς} μὴ παρέχοντος
[1, 26]   διὰ Μωυσέως παραδεδομένον. ἔχει γοῦν  τὴν   ἀγωγὴν εἰς τὸ θεῖον. λέγει
[1, 5]   τὴν ἑαυτῆς παιδίσκην ὀνόματι Ἄγαρ  τὴν   Αἰγυπτίαν εἰς παιδοποιίαν ἐπιτρέπει τῷ
[1, 21]   τῷ Περὶ χρηστηρίων. ἐῶ δὲ  τὴν   Αἰγυπτίαν καὶ τὴν Ἰταλήν,
[1, 13]   βάρβαρος τε Ἑλληνικὴ φιλοσοφία  τὴν   ἀίδιον ἀλήθειαν σπαραγμόν τινα, οὐ
[1, 21]   ἀπὸ δὲ Τροίας ἁλώσεως ἐπὶ  τὴν   Αἰνείου κάθοδον καὶ κτίσιν Λαουινίου
[1, 18]   ἐφ´ ἡμῖν κείμενα διελέγχουσα καὶ  τὴν   αἵρεσιν καὶ τὴν ἐκτροπήν· θεοῦ
[1, 17]   αἴτιος, δὲ μὴ κωλύσας  τὴν   αἵρεσιν τῆς ψυχῆς κρίνει δικαίως,
[1, 11]   καὶ ἐνεργεῖ, μηδὲ ἀποδοῦναι δυνάμενος  τὴν   αἰτίαν ἐν αὑτῷ. πάντα δὲ
[1, 18]   ἀληθῆ, ὡς ᾤοντο. κἂν πύθῃ  τὴν   αἰτίαν τῆς δοξοσοφίας αὐτῶν, διὰ
[1, 21]   καὶ τὸ τῶν Μακκαβαϊκῶν. κατὰ  τὴν   αἰχμαλωσίαν ταύτην τῇ εἰκόνι λατρεῦσαι
[1, 21]   εἰς πατρῴαν γῆν ἀποκαταστάσεως εἰς  τὴν   αἰχμαλωσίαν τὴν ἐπὶ Οὐεσπεσιανοῦ ἔτη
[1, 14]   μὲν ἐκύνισε, Πλάτων δὲ εἰς  τὴν   Ἀκαδημίαν ἀνεχώρησε. παρὰ Πλάτωνι Ἀριστοτέλης
[1, 15]   τοὺς ἠθικοὺς πεποίηται· λέγεται γὰρ  τὴν   Ἀκικάρου στήλην ἑρμηνευθεῖσαν τοῖς ἰδίοις
[1, 21]   ἔτος ὕστερον τῆς Ἰλίου ἁλώσεως  τὴν   ἀκμὴν Λυκούργου φέρει· Ἡσαΐας δὲ
[1, 27]   ζωὴν« καὶ παραθέντα τῇ σοφίᾳ  τὴν   ἀκοὴν νόμιμον εἶναι θεοῦ δοῦλον
[1, 28]   ὡς ἔνι μάλιστα προσιτέον αὐτῇ,  τὴν   ἀκολουθίαν τῆς θείας διδασκαλίας θηρωμένοις.
[1, 24]   δέ ἐστιν εἶδος βασιλείας μετὰ  τὴν   ἀκραιφνῶς λογικὴν καὶ θείαν διοίκησιν
[1, 1]   μοῖραν ἐπιτρέπουσιν. ἀρίστη γὰρ πρὸς  τὴν   ἀκριβῆ αἵρεσίν τε καὶ φυγὴν
[1, 21]   ἐννακόσια ἑβδομήκοντα δύο, κατὰ δὲ  τὴν   ἀκριβῆ χρονογραφίαν χίλια ὀγδοήκοντα πέντε
[1, 21]   Δοῦρις ἀπὸ Τροίας ἁλώσεως ἐπὶ  τὴν   Ἀλεξάνδρου εἰς Ἀσίαν διάβασιν ἔτη
[1, 21]   πέντε· μετὰ δὲ ταῦτα ἐπὶ  τὴν   Ἀλεξάνδρου μεταλλαγὴν ἔτη δώδεκα. Πάλιν
[1, 21]   δὲ τῆς βασιλέων ἀναιρέσεως ἐπὶ  τὴν   Ἀλεξάνδρου τελευτὴν ἔτη ἑκατὸν ὀγδοήκοντα
[1, 20]   Ἑλληνικὴ οὐ δυνατωτέραν ποιεῖ  τὴν   ἀλήθειαν, ἀλλ´ ἀδύνατον παρέχουσα τὴν
[1, 11]   περὶ τὴν οἴησιν, ἀλλὰ περὶ  τὴν   ἀλήθειαν ἀναστρεφομένη. ὅθεν εἴ τις
[1, 9]   χρηστομαθῆ φημι τὸν πάντα ἐπὶ  τὴν   ἀλήθειαν ἀναφέροντα, ὥστε καὶ ἀπὸ
[1, 13]   ἀκινδύνως εὖ ἴσθ´ ὅτι κατόψεται,  τὴν   ἀλήθειαν. γέγραπται γοῦν ἐν τῷ
[1, 1]   διὰ τί μὴ πάντες ἴσασι  τὴν   ἀλήθειαν; διὰ τί δὲ μὴ
[1, 20]   τῷ καθόλου λόγῳ ἀναιρεῖσθαι  τὴν   ἀλήθειαν, ἐπεὶ καὶ ὄψις
[1, 1]   οὕτως ἐπιτρεπτέον γράφειν, τὸν δὲ  τὴν   ἀλήθειαν κηρύσσοντα κωλυτέον τοῖς ὕστερον
[1, 1]   πολιτείας προθυμίαν, ὁρμὴν τὴν ἐπὶ  τὴν   ἀλήθειαν, κίνησιν ζητητικήν, ἴχνος γνώρεως,
[1, 2]   τῶν δογμάτων διὰ τῆς ἀντιπαραθέσεως  τὴν   ἀλήθειαν μνηστεύεται, δι´ ἧς ἐξηκολούθηκεν
[1, 26]   οὔτ´ ἀπιστεῖν οὔτ´ ἀγνοεῖν δύνανται  τὴν   ἀλήθειαν, οἱ δὲ ἀπιστοῦντες ἥκιστά
[1, 12]   διασποράδην καὶ διερριμμένως ἐγκατεσπαρμένην ἔχουσι  τὴν   ἀλήθειαν, ὅπως ἂν λάθοι τοὺς
[1, 20]   ἑαυτοῦ δόξαν αὔξων καὶ ψευδόμενος  τὴν   ἀλήθειαν. οὗτος κλέπτης« ὑπὸ τῆς
[1, 2]   ἧς κεκαλυμμένην οἱ φιλομαθεῖς παραδέχονται  τὴν   ἀλήθειαν, πρὸς τὸ μήτε αὐτοὺς
[1, 18]   δέ ἐστι τὸ προσεκπονεῖν ζητοῦντα  τὴν   ἀλήθειαν, σὺν γὰρ τῇ λογικῇ
[1, 2]   ἐγγεννῶσα τοῖς κατηχουμένοις, καὶ πρὸς  τὴν   ἀλήθειαν συνίστησιν. ἀξιόπιστος δὲ
[1, 21]   ἱστορίαν παρὰ Βηρώσσου εἰληφέναι, μαρτυρῶν  τὴν   ἀλήθειαν τἀνδρί. τοίνυν Ναβουχοδονόσορ
[1, 1]   τὸ οἰκεῖον φῶς, βαδιζέτω ἐπὶ  τὴν   ἀλήθειαν τὴν ἐγγράφως τὰ ἄγραφα
[1, 26]   ἄλλοι καὶ οὗτοι ἀγνοεῖν ὁμολογοῦνται  τὴν   ἀλήθειαν. τίς τοίνυν ἀπιστία
[1, 1]   Περιέξουσι δὲ οἱ Στρωματεῖς ἀναμεμιγμένην  τὴν   ἀλήθειαν τοῖς φιλοσοφίας δόγμασι, μᾶλλον
[1, 13]   ὅπερ ἔλαχεν ὡς πᾶσαν αὐχεῖ  τὴν   ἀλήθειαν· φωτὸς δ´, οἶμαι, ἀνατολῇ
[1, 20]   καὶ πόρρωθεν συλλαμβάνεται φιλοσοφία πρὸς  τὴν   ἀληθείας εὕρεσιν, κατὰ διαφόρους ἐπιβολὰς
[1, 28]   διὸ καὶ μόνη αὕτη ἐπὶ  τὴν   ἀληθῆ σοφίαν χειραγωγεῖ, ἥτις ἐστὶ
[1, 1]   ἐνεγέννησε ψυχαῖς. Ἀλλ´ οἳ μὲν  τὴν   ἀληθῆ τῆς μακαρίας σῴζοντες διδασκαλίας
[1, 29]   προσαγορευόμενον. Ἀλλ´ μὲν κατὰ  τὴν   ἀληθῆ φιλοσοφίαν γνωστικῶν ὑπομνημάτων πρῶτος
[1, 18]   κύριον διδασκαλίαν, σοφίαν ἵνα δείξῃ  τὴν   ἀληθῆ φιλοσοφίαν δι´ υἱοῦ παραδιδομένην.
[1, 10]   μετὰ ἡδονῆς διδάσκων, ἀπατηλὸν δὲ  τὴν   ἄλλην διελέγχων ψυχαγωγίαν. Σειρῆνας δὲ
[1, 13]   τὰ οἰκεῖα σπέρματα, κἂν εἰς  τὴν   ἀλλοδαπὴν ἐκπέσῃ γῆν. πάμπολλα γὰρ
[1, 21]   Πέλοπι, ἔτη τρία, εἴς τε  τὴν   Ἀμαζόνων εἰς Ἀθήνας στρατείαν καὶ
[1, 1]   ἄρα καὶ αἵρεσιν ἀποδεκτέον οὐ  τὴν   ἀμεμφῆ, ἀλλ´ ἣν οὐδεὶς εὐλόγως
[1, 1]   γὰρ μὲν καυχησάμενος εὐποιίαν  τὴν   ἀμοιβὴν ἀπείληφεν δι´ εὐδοξίας,
[1, 1]   σπεύδων ἀπολαβεῖν ὡς κακοεργὸς  τὴν   ἀμοιβὴν περιιστάμενος, οὐχὶ τῇ κοσμικῇ
[1, 6]   ὁρῶμεν γοῦν κοινῶς οἱ πάντες  τὴν   ἄμπελον καὶ τὸν ἵππον, ἀλλ´
[1, 23]   τρίτον ὄνομα ἐν οὐρανῷ μετὰ  τὴν   ἀνάληψιν, ὥς φασιν οἱ μύσται,
[1, 1]   ἀπ´ Αἰγύπτου) ἄλλοι δὲ ἀνὰ  τὴν   ἀνατολήν· καὶ ταύτης μὲν
[1, 23]   δὲ παρὰ Φοινίκων. εἰς δὲ  τὴν   ἀνδρῶν φύσιν ᾄξας ἐπέτεινε τὴν
[1, 28]   βούληται, {καὶ} ὡς οἷόν τε  τὴν   ἀνθρωπίνην φύσιν χωρῆσαι {νοεῖν} οὐδεὶς
[1, 26]   οὕτω γε καὶ τὴν νομοθετικὴν  τὴν   ἀνθρώπων ἀρετὴν κατασκευάζειν ἐροῦμεν, τὸ
[1, 19]   ἔρημος θεοῦ, ὕδωρ ἄνυδρον ζητῶν,  τὴν   ἀοίκητον καὶ δίψιον ἐπερχόμενος γῆν,
[1, 21]   αὐτοῦ ὧδε ἔχει· κατέσκαψε δὲ  τὴν   Ἀουαρίαν Ἄμωσις κατὰ τὸν Ἀργεῖον
[1, 3]   ἡδοναῖς δεδουλωμένοι, ἀπιστεῖν ἐθέλοντες, γελῶσι  τὴν   ἁπάσης σεμνότητος ἀξίαν ἀλήθειαν, τὸ
[1, 1]   παρὸν μεταλαμβάνει, ἀλλὰ ἐλπίδι ἀπεκδεχόμενος  τὴν   ἀποδοθησομένην πάντως ἀμοιβὴν παρὰ τοῦ
[1, 1]   ἐργάζεσθε» φησὶν κύριος, μὴ  τὴν   ἀπολλυμένην βρῶσιν, ἀλλὰ τὴν μένουσαν
[1, 1]   τὴν ἀρετὴν χρῄζει τῆς ἐπὶ  τὴν   ἀρετὴν ἔτι ὁδοῦ οὔθ´
[1, 6]   τῇ προπαιδείᾳ θηρᾶσαι ἄν τινα  τὴν   ἀρετὴν ὁμολογοῦμεν οὐδὲ δίχα τούτων
[1, 1]   ἐνεργήσει. οὔτε γὰρ ἔχων  τὴν   ἀρετὴν χρῄζει τῆς ἐπὶ τὴν
[1, 14]   Μελαγκόμαν τὸν τύραννον ἔπεισεν ἀποθέσθαι  τὴν   ἀρχήν. οὗτος βασιλέα Δαρεῖον παρακαλοῦντα
[1, 21]   ἑνδεκάτου τοίνυν ἔτους πληρουμένου κατὰ  τὴν   ἀρχὴν τοῦ ἑπομένου βασιλεύοντος Ἰωακεὶμ
[1, 21]   ἐνενήκοντα ἑπτά· ἀφ´ ἧς ἐπὶ  τὴν   ἀρχὴν τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου ἔτη
[1, 5]   μου. ἔνεστιν οὖν προπαιδευθέντα ἐπὶ  τὴν   ἀρχικωτάτην σοφίαν ἐλθεῖν, ἀφ´ ἧς
[1, 21]   ἐφ´ οὗ φασιν Ἀλέξανδρον εἰς  τὴν   Ἀσίαν διαβῆναι, ὡς μὲν Φανίας
[1, 22]   ἀκριβῶς πραγματευσαμένου· ἔτι γὰρ Μακεδόνων  τὴν   Ἀσίαν κατεχόντων φιλοτιμούμενος βασιλεὺς
[1, 21]   Λαουινίου ἔτη δέκα, ἐπί τε  τὴν   Ἀσκανίου ἀρχὴν ἔτη ὀκτώ, καὶ
[1, 17]   τρώσεως οὐχὶ τὸ βέλος, ἀλλὰ  τὴν   ἀσπίδα τὴν μὴ κωλύσασαν τὸ
[1, 24]   ἀποστὰς ἐπήγαγε τοὺς βαρβάρους εἰς  τὴν   Ἀττικὴν καὶ τοὺς ἐπικαίρους τῶν
[1, 21]   ἑκατὸν ὀγδοήκοντα ἕξ. ἐντεῦθεν ἐπὶ  τὴν   Αὐγούστου νίκην, ὅτε Ἀντώνιος ἀπέσφαξεν
[1, 7]   ὑετοῦ ἀπέλαυσε δυνάμεως, ἀλλ´ οὐ  τὴν   αὐτὴν ἔσχηκε χάριν τοῖς ἐν
[1, 21]   καὶ ἀπὸ τῶν δαιμονώντων, οἳ  τὴν   αὑτῶν οὐ φθέγγονται φωνὴν οὐδὲ
[1, 20]   τῷ φιλοσοφήσοντι) οὐδ´ ὡς κατὰ  τὴν   ἀφαίρεσιν αὐτῆς ἤτοι ἐλλείπειν τῷ
[1, 16]   δέ τις τὴν φωνὴν διαβάλλει  τὴν   βάρβαρον, ἐμοὶ δέ» φησὶν
[1, 9]   τὰς ἄλλας καὶ τὰς κατὰ  τὴν   βάρβαρον φιλοσοφίαν αἱρέσεις αὐτῆς τῆς
[1, 21]   Μετὰ δὲ τὸν Ἰωὰν διαδέχεται  τὴν   βασιλείαν Ἀμασίας υἱὸς αὐτοῦ
[1, 21]   Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ ἕως παρέλαβε  τὴν   βασιλείαν Δαβίδ, ὡς μέν τινες,
[1, 21]   Ἰωὰν καὶ τούτῳ περιέθηκεν ὕστερον  τὴν   βασιλείαν. ἐπὶ τῆς Γοθολίας ταύτης
[1, 21]   ἔτη εἴκοσι τέσσαρα. ἐντεῦθεν ἐπὶ  τὴν   βασιλέων ἀναίρεσιν, ὅτε ὕπατοι ἐγένοντο,
[1, 7]   τε καὶ πύλην. ἐὰν δὲ  τὴν   βασιλικήν τε καὶ αὐθεντικὴν εἴσοδον
[1, 28]   ἡμῖν ἐκληπτέον καὶ τοῦ νόμου  τὴν   βούλησιν, ὡς σημεῖον ἐμφαίνουσαν
[1, 5]   ἦν ἔτι καὶ ἄτεκνος κατὰ  τὴν   γενεὰν ἐκείνην, μηδέπω μηδὲν ἐνάρετον
[1, 15]   μαγείᾳ καὶ τοῦ σωτῆρος προεμήνυσαν  τὴν   γένεσιν, ἀστέρος αὐτοῖς καθηγουμένου εἰς
[1, 14]   εἰδέναι τὰ μέρη· δεῖ δὴ  τὴν   γένεσιν τοῦ κόσμου πολυπραγμονῆσαι, δι´
[1, 21]   τοῦ σωτηρίου βαπτίσματος, μετὰ δὲ  τὴν   γένεσιν τοῦ Χριστοῦ Ἄννα καὶ
[1, 14]   Εὔδημος ἐν ταῖς Ἀστρολογικαῖς ἱστορίαις  τὴν   γενομένην ἔκλειψιν τοῦ ἡλίου προειπεῖν
[1, 1]   τῆς παρθενίου καλουμένης ἄνυδρον εὕρωσι  τὴν   γῆν. ἀπορίᾳ γὰρ ἐπαρκεῖν {οὐ}
[1, 1]   καθάπερ δ´ οἱ γεωργοὶ προαρδεύσαντες  τὴν   γῆν, οὕτω δὴ καὶ ἡμεῖς
[1, 7]   τρόπον οἱ ὑετοὶ καταρρήγνυνται εἰς  τὴν   γῆν τὴν ἀγαθὴν καὶ εἰς
[1, 12]   δυνηθῆναι τὴν ὅρασιν, καὶ οὐδὲ  τὴν   γλῶτταν μόνον, ἀλλὰ καὶ τὰς
[1, 12]   Ἡσαΐας προφήτης πυρὶ καθαίρεται  τὴν   γλῶτταν, ὡς εἰπεῖν δυνηθῆναι τὴν
[1, 14]   Περιάνδρου τυγχάνειν βούλονται, ὁμοίως δὲ  τὴν   γνῶθι καιρὸν» παραίνεσιν Πιττακοῦ καθεστάναι.
[1, 4]   αὐτῇ τὴν ἐν θεοσεβείᾳ αἴσθησιν,  τὴν   γνῶσιν αἰνισσόμενος καὶ τάδε λέγων·
[1, 14]   δὲ τῆς Πυθίας. δύναται δὲ  τὴν   γνῶσιν ἐγκελεύεσθαι μεταδιώκειν. οὐκ ἔστι
[1, 29]   λαμπτὴρ ἄρα ἐντολὴ ἀγαθή, κατὰ  τὴν   γραφήν, νόμος δὲ φῶς ὁδοῦ·
[1, 16]   τὸ ἡρῷον τὸ ἑξάμετρον Φανοθέαν  τὴν   γυναῖκα Ἰκαρίου, οἳ δὲ Θέμιν
[1, 23]   ἐν τοῖς ἱερογλυφικοῖς γράμμασιν ἐπιδείκνυνται.  τὴν   δὲ ἄλλην ἐγκύκλιον παιδείαν Ἕλληνες
[1, 5]   νεωτέραν καὶ ὡς σὴν θεραπαινίδα,  τὴν   δὲ ἐπιστήμην τὴν σὴν ὡς
[1, 10]   εὐποροῦμεν καὶ λόγων καὶ ἔργων,  τὴν   δὲ ἐριστικήν τε καὶ σοφιστικὴν
[1, 15]   προφαίνειν τοῦ μέλλοντος δήλωσιν γράφει,  τὴν   δὲ ψυχὴν αὐτῆς εἶναι τὸ
[1, 5]   ἐγκύκλια μαθήματα συμβάλλεται πρὸς φιλοσοφίαν  τὴν   δέσποιναν αὐτῶν, οὕτω καὶ φιλοσοφία
[1, 21]   πρεσβύτεροι εἶναι Πυθαγόρου τοῦ κατὰ  τὴν   δευτέραν καὶ ἑξηκοστὴν ὀλυμπιάδα φερομένου
[1, 21]   Ἰνάχου ἐπὶ τὸν Δευκαλίωνος κατακλυσμόν,  τὴν   δευτέραν λέγω ἐπομβρίαν, καὶ ἐπὶ
[1, 16]   εἰσὶν δὲ οἳ Κᾶρας {οἳ}  τὴν   δι´ ἀστέρων πρόγνωσιν ἐπινενοηκέναι λέγουσιν.
[1, 16]   τὴν οἰωνιστικήν, ὥσπερ ἀμέλει Τελμισεῖς  τὴν   δι´ ὀνείρων μαντικήν. Τυρρηνοὶ δὲ
[1, 23]   διαπρέπουσιν Αἰγυπτίων ἐδιδάσκετο καὶ προσέτι  τὴν   διὰ συμβόλων φιλοσοφίαν, ἣν ἐν
[1, 15]   δήπουθεν γενόμενα τὸν τόπον, ἀκριβῆ  τὴν   διὰ τῶν σπλάγχνων τοῖς ἀνθρώποις
[1, 1]   ὄντες διάκονοι, ἕν εἰσι» κατὰ  τὴν   διακονίαν, ἕκαστος δὲ τὸν ἴδιον
[1, 29]   αὐτὸς ποιήσας κατὰ τάξιν  τὴν   διακόσμησιν. ἐν δὲ τῷ Πέτρου
[1, 3]   σφῶν αὐτῶν στωμυλλόμενοι τερθρείᾳ, ἀμφὶ  τὴν   διάκρισιν τῶν ὀνομάτων καὶ τὴν
[1, 23]   παρῆν, ἐξῆλθον οἴκων βασιλικῶν. ἔπειτα  τὴν   διαμάχην τοῦ θ´ Ἑβραίου καὶ
[1, 26]   ἐπήγγελται. εἶτα οἱονεὶ ἐπεξηγούμενος  τὴν   διάνοιαν ἐπιφέρει· πρὸ τοῦ δὲ
[1, 16]   Φρύγα· τρίχορδον δὲ ὁμοίως καὶ  τὴν   διάτονον ἁρμονίαν Ἄγνιν τὸν καὶ
[1, 14]   μετήγαγεν ἀπὸ τῆς Ἰωνίας Ἀθήναζε  τὴν   διατριβήν. τοῦτον διαδέχεται Ἀρχέλαος, οὗ
[1, 25]   ἐν τῇ Ἐπινομίδι συνέταξεν, τὸν  τὴν   διέξοδον πάσης γενέσεως {τῆς} διὰ
[1, 27]   ἕνεκα γὰρ τοῦ διδάξαι σε  τὴν   δικαιοσύνην αὐτοῦ ἐπαίδευσέν σε, φησί,
[1, 19]   δημιουργὸν ἕνα γινώσκομεν, καθὸ καὶ  τὴν   δικαιοσύνην φυσικὴν εἰρήκαμεν, εἴτε μὴν
[1, 26]   ἀνθρώπων« καλὴ κατὰ κοινωνίαν. αὐτίκα  τὴν   δικαστικὴν μετεχειρίζετο, ἐπιστήμην οὖσαν διορθωτικὴν
[1, 27]   ἐν παντὶ ἀγαθῷ. δεῖ δὴ  τὴν   διοικοῦσαν πρόνοιαν κυρίαν τε εἶναι
[1, 17]   δὲ ἀφ´ ἑαυτοῦ» φησὶ λαλῶν  τὴν   δόξαν τὴν ἰδίαν ζητεῖ. τοιοῦτοι
[1, 20]   μὲν ἀφ´ ἑαυτοῦ λαλῶν  τὴν   δόξαν τὴν ἰδίαν ζητεῖ, φησὶν
[1, 20]   κύριος, δὲ ζητῶν  τὴν   δόξαν τοῦ πέμψαντος αὐτὸν ἀληθής
[1, 16]   ἄφωνον· ἐὰν οὖν μὴ εἰδῶ  τὴν   δύναμιν τῆς φωνῆς, ἔσομαι τῷ
[1, 23]   ἕτεροι κακῶν ὑπέμενον ἀκινδύνως ἐκμανθάνοντες  τὴν   δύναμιν τοῦ θεοῦ. ἔτι δὲ
[1, 11]   τὸν λόγον τῶν πεφυσιωμένων, ἀλλὰ  τὴν   δύναμιν, τοὺς δοκησισόφους καὶ οἰομένους
[1, 24]   ἐστίν, αὐτοῦ τοῦ κρατεῖν ἕνεκα  τὴν   δυναστείαν πεποιημένον, τὸ δὲ φιλόκαλον,
[1, 16]   ὄντα τοῖς προειρημένοις χώρας, καὶ  τὴν   Δώριον Θάμυριν ἐπινοῆσαι τὸν Θρᾷκα.
[1, 4]   ἐπιστήμης, διὰ πίστεως, διὰ προφητείας,  τὴν   ἑαυτῆς ἐνδεικνυμένην δύναμιν εἰς τὴν
[1, 5]   γυνή. μὴ τίκτουσα Σάρρα  τὴν   ἑαυτῆς παιδίσκην ὀνόματι Ἄγαρ τὴν
[1, 22]   τῶν παρ´ ἡμῖν μετενέγκας εἰς  τὴν   ἑαυτοῦ δογματοποιίαν. Νουμήνιος δὲ
[1, 20]   βαρβάρων καὶ ὡς ἴδια αὐχῶν,  τὴν   ἑαυτοῦ δόξαν αὔξων καὶ ψευδόμενος
[1, 21]   ὀγδοήκοντα τρία μῆνας ἑπτά. Εἴραμος  τὴν   ἑαυτοῦ θυγατέρα Σολομῶνι δίδωσι καθ´
[1, 21]   ἐπιγαμβρείας. προκεκηρύχει δὲ καὶ Κῦρος  τὴν   Ἑβραίων ἀποκατάστασιν, τελεσθείσης δὲ ἐπὶ
[1, 1]   φῶς, βαδιζέτω ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν  τὴν   ἐγγράφως τὰ ἄγραφα δηλοῦσαν· οἱ
[1, 19]   ἐπὶ τἀγαθόν. ὥστ´ οὐδ´ αὐτὸς  τὴν   ἐγκύκλιον παιδείαν συντελεῖν πρὸς τἀγαθὸν
[1, 21]   εἶναι συμφανὲς τὸν Ἀρχίλοχον μετὰ  τὴν   εἰκοστὴν ἤδη γνωρίζεσθαι ὀλυμπιάδα. μέμνηται
[1, 21]   Κέρκωπος εἶναι λέγει τοῦ Πυθαγορείου  τὴν   Εἰς Ἅιδου κατάβασιν καὶ τὸν
[1, 23]   δείσας βασιλεὺς τῆς χώρας  τὴν   ἐκ τοῦ πλήθους ἐπιβουλὴν τῶν
[1, 17]   εἰς τὸ συμφέρον τῆς προνοίας  τὴν   ἔκβασιν τοῦ τολμήματος. Οἶδα πολλοὺς
[1, 7]   τὰς διαφορὰς ἐκτιθέμενος τῶν κατὰ  τὴν   ἐκκλησίαν δοκίμων· ἤτω τις πιστός,
[1, 15]   Μάγων τοῖς ἀρίστοις συνεγένετο καὶ  τὴν   ἐκκλησίαν τὴν νῦν οὕτω καλουμένην
[1, 5]   οὐ κολακεύει. τίνα τοίνυν αἰνίσσεται  τὴν   ἐκπορνεύσασαν; ἐπιφέρει ῥητῶς· τῆς γὰρ
[1, 18]   διελέγχουσα καὶ τὴν αἵρεσιν καὶ  τὴν   ἐκτροπήν· θεοῦ δὲ σοφίαν» εἴρηκεν
[1, 21]   ἀποθέωσιν ἔτη ἕνδεκα, εἶτα ἐπὶ  τὴν   Ἑλένης ὑπὸ Ἀλεξάνδρου ἁρπαγὴν ἔτη
[1, 21]   Ἀμαζόνων εἰς Ἀθήνας στρατείαν καὶ  τὴν   Ἑλένης ὑπὸ Θησέως ἁρπαγὴν ἔτη
[1, 22]   τῆς τῶν Ἑβραίων διαλέκτου εἰς  τὴν   Ἑλλάδα γλῶττάν φασιν ἐπὶ βασιλέως
[1, 22]   τὰς παρ´ αὐτοῖς προφητείας εἰς  τὴν   Ἑλλάδα διάλεκτον ἑρμηνεῦσαι. οἳ δὲ
[1, 21]   Αἰγύπτου κίνησις. ἦν δὲ κατὰ  τὴν   Ἑλλάδα κατὰ μὲν Φορωνέα τὸν
[1, 24]   οὐ πρόσεστιν) Πέρσαι ἐπὶ  τὴν   Ἑλλάδα στρατεύσαντες συνεχρήσαντο. τοῦ γὰρ
[1, 2]   περιειληφότων κατὰ τοὺς ἀναγκαίους καιροὺς  τὴν   Ἑλληνικὴν δόξαν τοσοῦτόν φημι τοῖς
[1, 5]   ἀποστάζει ἀπὸ χειλέων γυναικὸς πόρνης,  τὴν   Ἑλληνικὴν εἶναι παιδείαν, ἐπακουσάτω τῶν
[1, 1]   ἐπιστήμην αὔξουσαι, αἳ δὲ κατὰ  τὴν   Ἑλληνικὴν νεμόμεναι φιλοσοφίαν, ἧς καθάπερ
[1, 19]   σαφῶς· οὗτοι δέ εἰσι κατὰ  τὴν   ἐμὴν δόξαν οὐκ ἄλλοι
[1, 24]   διὰ τὸ τῆς χώρας ἔχειν  τὴν   ἐμπειρίαν. ἔργον μὲν οὖν ἦν
[1, 22]   Ἀσίαν κατεχόντων φιλοτιμούμενος βασιλεὺς  τὴν   ἐν Ἀλεξανδρείᾳ πρὸς αὐτοῦ γενομένην
[1, 4]   θεοσέβειαν προκοπήν. ἀντέθηκεν οὖν αὐτῇ  τὴν   ἐν θεοσεβείᾳ αἴσθησιν, τὴν γνῶσιν
[1, 21]   ἔτη εἴκοσι ἑπτά· καὶ ἐπὶ  τὴν   ἐν Λεύκτροις μάχην ἔτη τριάκοντα
[1, 1]   μεταδιδάσκοντες καὶ μετάγοντες εἰς εἰρήνην  τὴν   ἐν λόγῳ καὶ βίῳ τῷ
[1, 12]   μεγαλειότητος τοῦ λόγου, ἐπικρυπτέον οὖν  τὴν   ἐν μυστηρίῳ λαλουμένην σοφίαν» ἣν
[1, 23]   Αἰγυπτίου διηγησάμενος καὶ τὴν ταφὴν  τὴν   ἐν τῇ ψάμμῳ τοῦ Αἰγυπτίου,
[1, 25]   ἀποβλεπομέναις, ἐπῄνεσε δὲ ὡς σεμνοτέραν  τὴν   ἕν τι λέγουσαν καὶ πρὸς
[1, 21]   Τυβὶ μηνός, τινὲς δὲ αὖ  τὴν   ἑνδεκάτην τοῦ αὐτοῦ μηνός. τό
[1, 10]   μήτε τῆς ἐντολῆς μήτε τοῦ  τὴν   ἐντολὴν σαφηνιοῦντος συμπαραλαμβανομένων. νυνὶ δὲ
[1, 22]   Περσῶν ἐπικρατήσεως, τά τε κατὰ  τὴν   ἐξ Αἰγύπτου ἐξαγωγὴν τῶν Ἑβραίων
[1, 21]   βασιλέα Μωυσέως ἡγουμένου γεγονέναι Ἰουδαίοις  τὴν   ἐξ Αἰγύπτου πορείαν, ἐξ ὧν
[1, 21]   ἀπὸ τῆς Μωυσέως γενέσεως ἐπὶ  τὴν   ἐξ Αἰγύπτου τῶν Ἰουδαίων ἔξοδον
[1, 17]   θείας προνοίας τὸ μὴ ἐᾶσαι  τὴν   ἐξ ἀποστάσεως ἑκουσίου φυεῖσαν κακίαν
[1, 19]   πεπλάνηται. αὗται δέ εἰσιν αἱ  τὴν   ἐξ ἀρχῆς ἀπολείπουσαι ἐκκλησίαν. αὐτίκα
[1, 14]   κατὰ Πολυκράτη τὸν τύραννον περὶ  τὴν   ἑξηκοστὴν δευτέραν ὀλυμπιάδα εὑρίσκεται. Σόλωνος
[1, 11]   στερεὰ τροφή, τῶν διὰ  τὴν   ἕξιν τὰ αἰσθητήρια γεγυμνασμένα ἐχόντων
[1, 21]   γεγόνει Μωυσῆς πρὸ τοῦ  τὴν   ἔξοδον τοῖς Ἑβραίοις ἀπὸ Αἰγύπτου
[1, 17]   δίκαιαι, μὴ τῆς ψυχῆς ἐχούσης  τὴν   ἐξουσίαν τῆς ὁρμῆς καὶ ἀφορμῆς,
[1, 21]   γῆν ἀποκαταστάσεως εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν  τὴν   ἐπὶ Οὐεσπεσιανοῦ ἔτη συνάγεται τετρακόσια
[1, 1]   ἀρχὴν πίστεως, πολιτείας προθυμίαν, ὁρμὴν  τὴν   ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν, κίνησιν ζητητικήν,
[1, 4]   καὶ μεγαλοπρεπῶς ἐξερευνᾶν διδάσκει εἰς  τὴν   ἐπὶ τὴν θεοσέβειαν προκοπήν. ἀντέθηκεν
[1, 4]   ἐπιβάλλειν πιθανῶς ἀναπείθουσα, συναύξει δὲ  τὴν   ἐπιβολὴν εἰς ἐπιστήμην συνάσκησις.
[1, 11]   φιλοσοφίαν μὲν οὐ πᾶσαν, ἀλλὰ  τὴν   Ἐπικούρειον, ἧς καὶ μέμνηται ἐν
[1, 7]   λέγω οὐδὲ τὴν Πλατωνικὴν  τὴν   Ἐπικούρειόν τε καὶ Ἀριστοτελικήν, ἀλλ´
[1, 16]   ἀπὸ τῆς Πυθαγόρου ἡλικίας ἐπὶ  τὴν   Ἐπικούρου τελευτήν, γαμηλιῶνος δὲ δεκάτῃ
[1, 9]   ἄλλων ὀργάνων τῶν γεωργικῶν πρὸς  τὴν   ἐπιμέλειαν τῆς ἀμπέλου χρεία, ἵνα
[1, 26]   τούτου καὶ νόμος τοῦ  τὴν   ἐπιστήμην ἔχοντος τὸ σωτήριον πρόσταγμα,
[1, 6]   ἀπαιδευσία τε ἅμα καὶ ἀμαθία.  τὴν   ἐπιστήμην τῶν θείων καὶ ἀνθρωπίνων
[1, 21]   δὲ τούτοις ἑξῆς ἐπὶ μὲν  τὴν   ἐπιτροπίαν τὴν Λυκούργου ἔτη ἑκατὸν
[1, 28]   λόγῳ τοῦ ὁρατικοῦ τῆς ψυχῆς  τὴν   ἐπιχυθεῖσαν ἐκ φαύλης ἀναστροφῆς ἄγνοιαν
[1, 1]   ὅσα προοικονομηθῆναι καθήκει τῆς κατὰ  τὴν   ἐποπτικὴν θεωρίαν γνώσεως, προβήσεται
[1, 24]   καὶ σύντομον ἀπολιπὼν ὁδὸν ἐπὶ  τὴν   ἔρημον ἐτρέπετο καὶ νύκτωρ τὰ
[1, 21]   συντελείας καιροῦ συντέλεια δοθήσεται ἐπὶ  τὴν   ἐρήμωσιν. καὶ ἥμισυ τῆς ἑβδομάδος
[1, 8]   ῥητορικήν, πρὸς τὸ ἀγωνιστικὸν δὲ  τὴν   ἐριστικήν. αἱ τοίνυν τέχναι αὗται
[1, 22]   τοῦ Φαληρέως {καὶ} τὰ περὶ  τὴν   ἑρμηνείαν ἀκριβῶς πραγματευσαμένου· ἔτι γὰρ
[1, 22]   τοῦ τὴν προφητείαν δεδωκότος καὶ  τὴν   ἑρμηνείαν οἱονεὶ Ἑλληνικὴν προφητείαν ἐνεργεῖσθαι,
[1, 21]   ἀπὸ τῆς αἰχμαλωσίας ταύτης εἰς  τὴν   ἐσχάτην, ἣν ἐποιήσατο Ναβουχοδονόσορ ἐξ
[1, 26]   νόμος πνευματικός« καὶ ἐπὶ  τὴν   εὐδαιμονίαν ἄγων· γὰρ πνεύματι
[1, 10]   εὐποιίᾳ τὴν ὁδὸν καὶ ἐπὶ  τὴν   εὐεργεσίαν ἄγων τοὺς ἀκούοντας. ἔστι
[1, 27]   εἰς θεόν. τοῦ νόμου δὲ  τὴν   εὐποιίαν διὰ τῆς πρὸς τοὺς
[1, 21]   ἐπὶ τὸν Ἴδης ἐμπρησμὸν καὶ  τὴν   εὕρεσιν τοῦ σιδήρου καὶ Ἰδαίους
[1, 24]   μακρὸν ἀνάσσης. ἀλλὰ καὶ  τὴν   Εὐρωπίαν ποιήσας ἱστορεῖ τὸ ἐν
[1, 1]   καρποφόρον γῆν, τὴν ὑλομανοῦσαν χώραν.  τὴν   εὔφορον καὶ καλὴν καὶ γεωργουμένην,
[1, 1]   καὶ ἐντυγχάνειν δίκαιος· καὶ  τὴν   εὐχαριστίαν τινὲς διανείμαντες, ὡς ἔθος,
[1, 27]   κεκλημένῃ τοῦ θεοῦ, ᾄδοντα ἤδη  τὴν   εὐχὴν καὶ λέγοντα· γενέσθω μοι
[1, 11]   γὰρ καὶ εὑρήσετε» λέγει, ἀλλὰ  τὴν   ζήτησιν εἰς εὕρεσιν περαιοῖ, τὴν
[1, 21]   Ἀλέξανδρος, ἔτη ιαʹ ἐντεῦθεν ἐπὶ  τὴν   ἡγεμονίαν Γερμανικοῦ Κλαυδίου Καίσαρος ἔτη
[1, 21]   Μωυσέως τοῦ βίου τελευτὴν διαδέχεται  τὴν   ἡγεμονίαν τοῦ λαοῦ Ἰησοῦς πολεμῶν
[1, 21]   Βασιλείδου καὶ τοῦ βαπτίσματος αὐτοῦ  τὴν   ἡμέραν ἑορτάζουσι προδιανυκτερεύοντες ἐν ἀναγνώσεσι.
[1, 21]   μόνον τὸ ἔτος, ἀλλὰ καὶ  τὴν   ἡμέραν προστιθέντες, ἥν φασιν ἔτους
[1, 4]   τὴν ἑαυτῆς ἐνδεικνυμένην δύναμιν εἰς  τὴν   ἡμετέραν εὐεργεσίαν, ὅτι πᾶσα σοφία
[1, 21]   καὶ ἀπὸ Τροίας ἁλώσεως ἐπὶ  τὴν   Ἡρακλειδῶν κάθοδον ἔτη ἑκατὸν εἴκοσι
[1, 21]   ἀρχὴν ἔτη ὀκτώ, καὶ ἐπὶ  τὴν   Ἡρακλειδῶν κάθοδον ἔτη ἑξήκοντα ἕν,
[1, 21]   γραμματικῷ Κράτητι καὶ λέγῃ περὶ  τὴν   Ἡρακλειδῶν κάθοδον Ὅμηρον γεγονέναι μετὰ
[1, 21]   ἁρπαγὴν ἔτη ἐννέα. ἐντεῦθεν ἐπὶ  τὴν   Ἡρακλέους ἀποθέωσιν ἔτη ἕνδεκα, εἶτα
[1, 21]   Ἡρακλέους ἐν Ἄργει βασιλείας ἐπὶ  τὴν   Ἡρακλέους αὐτοῦ καὶ Ἀσκληπιοῦ ἀποθέωσιν
[1, 16]   Λίβυς πρῶτος ναῦν ἐναυπηγήσατο καὶ  τὴν   θάλασσαν ἔπλευσεν. Κέλμις τε αὖ
[1, 5]   καὶ ἄλλην εἰκόνα τῶν εἰρημένων  τὴν   Θάμαρ ἐπὶ τριόδου καθεσθεῖσαν καὶ
[1, 11]   τῶν ἀνθρώπων· γὰρ κατὰ  τὴν   θείαν παράδοσιν φιλοσοφία ἵστησι τὴν
[1, 1]   τὰ μέγιστα τῷ περιτυχόντι κατὰ  τὴν   θείαν πρόνοιαν, ἀρχὴν πίστεως, πολιτείας
[1, 5]   δὲ καὶ αὑτῇ προσελθόντα κατὰ  τὴν   θείαν πρόνοιαν γεννῆσαι τὸν Ἰσαάκ.
[1, 27]   κηδόμενος τῶν ὑπηκόων πρὸς μὲν  τὴν   θεοσέβειαν παιδεύει καὶ ὑπαγορεύει τὰ
[1, 4]   ἐξερευνᾶν διδάσκει εἰς τὴν ἐπὶ  τὴν   θεοσέβειαν προκοπήν. ἀντέθηκεν οὖν αὐτῇ
[1, 29]   θεὸς τίθεται (θεὸς δὲ παρὰ  τὴν   θέσιν εἴρηται) αὐτὸς ποιήσας
[1, 17]   ἑαυτοῦ» φησὶ λαλῶν τὴν δόξαν  τὴν   ἰδίαν ζητεῖ. τοιοῦτοι δὲ οἱ
[1, 20]   ἀφ´ ἑαυτοῦ λαλῶν τὴν δόξαν  τὴν   ἰδίαν ζητεῖ, φησὶν κύριος,
[1, 21]   Οὐεσπεσιανὸς δὲ ἐκράτησε καὶ καθεῖλεν  τὴν   Ἱερουσαλὴμ καὶ τὸ ἅγιον ἠρήμωσεν.
[1, 15]   τῷ Αἰόλῳ τούτῳ Ὀδυσσεὺς μετὰ  τὴν   Ἰλίου ἅλωσιν ξενίζεται. παρατήρει μοι
[1, 21]   Δημόδοκος δὲ καὶ Φήμιος μετὰ  τὴν   Ἰλίου ἅλωσιν μὲν γὰρ
[1, 21]   τῶν ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ βασιλέων  τὴν   Ἰούδα φυλὴν καὶ Βενιαμεὶν καὶ
[1, 15]   γένεσιν, ἀστέρος αὐτοῖς καθηγουμένου εἰς  τὴν   Ἰουδαίαν ἀφικνούμενοι γῆν) Ἰνδῶν τε
[1, 18]   καταλαμπόμενος ἀπολωλέναι λέγεται τῷ μὴ  τὴν   ἴσην ἐκτελεῖν ἐνέργειαν. πάντων τοίνυν
[1, 21]   τῶν κατ´ Αἴγυπτον θεῶν πραγματευσάμενος  τὴν   Ἶσιν ὑπὸ Ἑλλήνων Δήμητρα καλεῖσθαί
[1, 21]   δὲ περὶ Ἀσσυρίων γράφων ὁμολογεῖ  τὴν   ἱστορίαν παρὰ Βηρώσσου εἰληφέναι, μαρτυρῶν
[1, 21]   ἐῶ δὲ τὴν Αἰγυπτίαν καὶ  τὴν   Ἰταλήν, τὸ ἐν Ῥώμῃ
[1, 21]   ἔτη ἑξήκοντα ἕν, ἐπί τε  τὴν   Ἰφίτου ὀλυμπιάδα ἔτη τριακόσια τριάκοντα
[1, 16]   αὐτόχθονα πρὶν εἰς Αἴγυπτον ἀφικέσθαι  τὴν   Ἰώ, μετὰ δὲ ταῦτα Ἀσκληπιὸν
[1, 21]   ἔτη ὀγδοήκοντα· ἐντεῦθεν δὲ ἐπὶ  τὴν   Ἰωνίας κτίσιν ἔτη ἑξήκοντα· τὰ
[1, 21]   ἐν τοῖς Ἀρχιλοχείοις ὑπομνήμασι κατὰ  τὴν   Ἰωνικὴν ἀποικίαν φησὶ φέρεσθαι αὐτόν,
[1, 21]   Ἀμφίων οἱ μουσικῆς εὑρεταὶ περὶ  τὴν   Κάδμου γεγόνασιν ἡλικίαν. κἄν τις
[1, 21]   Ἄνωθεν οὖν ἀπὸ Μωυσέως συναγάγωμεν  τὴν   καθ´ Ἕλληνας χρονογραφίαν· ἀπὸ τῆς
[1, 20]   φιλοσοφία τοὺς Ἕλληνας, οὐκ εἰς  τὴν   καθόλου δὲ δικαιοσύνην (εἰς ἣν
[1, 21]   γενεᾷ ἀπὸ Ἰνάχου (Ἶσιν δὲ  τὴν   καὶ Ἰώ φασιν διὰ τὸ
[1, 16]   Σκύθης. ναὶ μὴν Θρᾷκες πρῶτοι  τὴν   καλουμένην ἅρπην εὗρον (ἔστι δὲ
[1, 16]   ἐχρήσαντο. ὁμοίως δὲ καὶ Ἰλλυριοὶ  τὴν   καλουμένην πάρμην ἐξεῦρον. ἔτι φασὶ
[1, 1]   τὴν πέτραν, τὴν πατουμένην ὁδόν,  τὴν   καρποφόρον γῆν, τὴν ὑλομανοῦσαν χώραν.
[1, 21]   χρονογράφον Ἀπολλόδωρον. ἐντεῦθεν δὲ ἐπὶ  τὴν   Κάστορος καὶ Πολυδεύκους ἀποθέωσιν ἔτη
[1, 20]   τὴν ἀλήθειαν, ἀλλ´ ἀδύνατον παρέχουσα  τὴν   κατ´ αὐτῆς σοφιστικὴν ἐπιχείρησιν καὶ
[1, 14]   συγκρίσει ἀποδείξωμεν πολλαῖς γενεαῖς πρεσβυτέραν  τὴν   κατὰ Ἑβραίους φιλοσοφίαν. καὶ περὶ
[1, 5]   τῶν οὐρανίων θέας μετιὼν εἰς  τὴν   κατὰ θεὸν πίστιν τε καὶ
[1, 2]   χρωμένους φράσει, μὴ συνεμβαίνοντας εἰς  τὴν   κατὰ μέρος ἄχρι συγγνώσεως ἐκκάλυψιν.
[1, 18]   δὲ σοφίαν» εἴρηκεν ἀπόστολος  τὴν   κατὰ τὸν κύριον διδασκαλίαν, σοφίαν
[1, 21]   ἔτη τεσσαράκοντα ὀκτώ· καὶ ἐπὶ  τὴν   κατάλυσιν καὶ Ἀθηναίων ἧτταν ἔτη
[1, 1]   τῆς ἀληθείας τὴν νόησιν καὶ  τὴν   κατάπραξιν τῶν ἐντολῶν. ὥστε ὃς
[1, 11]   τὴν ζήτησιν εἰς εὕρεσιν περαιοῖ,  τὴν   κενὴν ἐξελάσας φλυαρίαν, ἐγκρίνων δὲ
[1, 3]   τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἔχει ποῦ  τὴν   κεφαλὴν κλίνῃ· μόνῳ γάρ, οἶμαι,
[1, 16]   ἄλλοι βούλονται, ἐκ τοῦ διαβόλου  τὴν   κίνησιν ἴσχει. ἔνιοι δὲ δυνάμεις
[1, 20]   ὁδηγεῖ γὰρ τὸ ψεῦσμα πρὸς  τὴν   κλοπήν. ἤδη δὲ κλέπτης
[1, 17]   κλέπτην, ἀλλὰ τὸν μὴ κωλύσαντα  τὴν   κλοπὴν καταμέμψονται. καὶ τὰς ναῦς
[1, 21]   Ἰάδα, Δωρίδα, Αἰολίδα καὶ πέμπτην  τὴν   κοινήν, ἀπεριλήπτους δὲ οὔσας τὰς
[1, 21]   δὲ τοῦ πρώτου ἀγῶνος ἐπὶ  τὴν   Κομόδου τελευτὴν ἔτη ἑκατὸν ἕνδεκα.
[1, 21]   δῆλα γίνεται καὶ τὰ ἐπὶ  τὴν   Κομόδου τελευτὴν ἔτη· ὅσα γε
[1, 7]   γῆν τὴν ἀγαθὴν καὶ εἰς  τὴν   κοπρίαν καὶ ἐπὶ τὰ δώματα.
[1, 4]   ὁμωνύμως καλεῖ γραφὴ πάσαν  τὴν   κοσμικὴν εἴτε ἐπιστήμην εἴτε τέχνην,
[1, 5]   φησί. δηλῶν ὅτι ἀσπάζομαι μὲν  τὴν   κοσμικὴν παιδείαν καὶ ὡς νεωτέραν
[1, 16]   τῷ περὶ Πυθαγορικῆς φιλοσοφίας Θεανὼ  τὴν   Κροτωνιᾶτιν πρώτην γυναικῶν φιλοσοφῆσαι καὶ
[1, 7]   καὶ ποικίλαι καὶ φέρουσαι εἰς  τὴν   κυρίαν ὁδόν τε καὶ πύλην.
[1, 23]   ὡς ἐν εἰρήνῃ, μισθὸν ἔλαβον  τὴν   λείαν παρὰ ἀκόντων τῶν πολὺν
[1, 4]   ἐπίνοια, σαφὲς ἔσται παραθεμένοις τήνδε  τὴν   λέξιν· καὶ ἐλάλησεν κύριος πρὸς
[1, 11]   οὐ καλῶς. παράδοσιν» δὲ ἀνθρωπίνην»  τὴν   λογικὴν τερθρείαν λέγει. διὸ κἀκεῖνα
[1, 8]   πρὸς αὐτοὺς κεκίνηται, νόσον ὀνομάζων  τὴν   λογικὴν τέχνην αὐτῶν, ἐφ´
[1, 16]   τε μουσικὴν Ὄλυμπος Μυσὸς  τὴν   Λύδιον ἁρμονίαν ἐφιλοτέχνησεν· οἵ τε
[1, 21]   ἑξῆς ἐπὶ μὲν τὴν ἐπιτροπίαν  τὴν   Λυκούργου ἔτη ἑκατὸν πεντήκοντα ἐννέα·
[1, 21]   Μιχαίας. λέγονται δὲ οὗτοι μετὰ  τὴν   Λυκούργου τοῦ νομοθέτου Λακεδαιμονίων ἡλικίαν
[1, 6]   πίστις, ἀλλ´ περὶ  τὴν   μάθησιν πίστις ἐμποιεῖ. εἰ δ´
[1, 1]   τηρήσει. ποθούσης γὰρ οἶμαι ψυχῆς  τὴν   μακαρίαν παράδοσιν ἀδιάδραστον φυλάττειν
[1, 15]   αὗται γοῦν οὐκ εἴασαν αὐτοὺς  τὴν   μάχην θέσθαι πρὸς Καίσαρα πρὶν
[1, 22]   τινες ἐπὶ τοῦ Φιλαδέλφου ἐπικληθέντος,  τὴν   μεγίστην φιλοτιμίαν εἰς τοῦτο προσενεγκαμένου,
[1, 8]   ἀπόστολος ἐκάλεσεν καὶ πανουργίαν, πρὸς  τὴν   μεθοδείαν τῆς πλάνης» ἐπιτήδειον. εἰσὶ
[1, 6]   τὴν τροφήν, πορεύθητι πρὸς  τὴν   μέλισσαν καὶ μάθε ὡς ἐργάτις
[1, 26]   φόβῳ δηλαδὴ ἀπὸ ἁμαρτιῶν, εἰς  τὴν   μέλλουσαν πίστιν ἀποκαλυφθήσεσθαι. ὥστε
[1, 5]   Ἰσαάκ. ἑρμηνεύει δὲ Φίλων  τὴν   μὲν Ἄγαρ παροίκησιν (ἐνταῦθα γὰρ
[1, 1]   μὴ τὴν ἀπολλυμένην βρῶσιν, ἀλλὰ  τὴν   μένουσαν εἰς ζωὴν αἰώνιον, τροφὴ
[1, 19]   {πίστεως} ἐκ τῶν Ἑβραϊκῶν γραφῶν  τὴν   μετὰ θάνατον ἐλπίδα τοῦ δικαίου
[1, 17]   τὸ βέλος, ἀλλὰ τὴν ἀσπίδα  τὴν   μὴ κωλύσασαν τὸ βέλος διελθεῖν
[1, 23]   δὲ συνθεμένης καὶ δεηθείσης παρήνεγκε  τὴν   μητέρα τὴν τοῦ παιδὸς τροφὸν
[1, 21]   νὺξ μὲν ἔην, φησὶν  τὴν   μικρὰν Ἰλιάδα πεποιηκώς, μεσάτα, λαμπρὰ
[1, 1]   δὴ ἕκαστον τοῦ λαοῦ λαβεῖν  τὴν   μοῖραν ἐπιτρέπουσιν. ἀρίστη γὰρ πρὸς
[1, 27]   παιδευτὴν ἀφρόνων, διδάσκαλον νηπίων, ἔχοντα  τὴν   μόρφωσιν τῆς γνώσεως καὶ τῆς
[1, 24]   ὅπερ αὐτοὺς ἀπταίστως προπέμψαν κατὰ  τὴν   Μουνυχίαν ἐξέλιπεν, ἔνθα νῦν
[1, 21]   συμπλεύσας τοῖς Ἀργοναύταις. ~(φασὶ δὲ  τὴν   Μόψου καλουμένην Μαντικὴν συντάξαι τὸν
[1, 15]   καὶ εἰς τὰ ἄδυτα κατελθὼν  τὴν   μυστικὴν παρ´ Αἰγυπτίων ἐκμάθοι φιλοσοφίαν,
[1, 21]   Ἑβραίοις προφητῶν τοὺς χρόνους. Μετὰ  τὴν   Μωυσέως τοῦ βίου τελευτὴν διαδέχεται
[1, 20]   γὰρ αἴτιος ἕκαστος τοῦ καθέλκεσθαι  τὴν   ναῦν, ἀλλὰ σὺν τοῖς ἄλλοις)
[1, 20]   οἱ πολλοὶ ἄνθρωποι οἱ καθέλκοντες  τὴν   ναῦν οὐ πολλὰ αἴτια λέγοιντ´
[1, 15]   πρὸς Καίσαρα πρὶν ἐπιλάμψαι σελήνην  τὴν   νέαν. τούτων ἁπάντων πρεσβύτατον μακρῷ
[1, 24]   δὲ πρὸς κακὸν ἀγαθὸν  τὴν   νίκην ποιεῖσθαι τῷ τοιούτῳ οὐ
[1, 1]   ἄριστον πρός τε τῆς ἀληθείας  τὴν   νόησιν καὶ τὴν κατάπραξιν τῶν
[1, 25]   ἐκ τῶν Μωυσέως τὰ περὶ  τὴν   νομοθεσίαν ὠφεληθεὶς ἐπετίμησε μὲν τῇ
[1, 26]   τῶν προβάτων, οὕτω γε καὶ  τὴν   νομοθετικὴν τὴν ἀνθρώπων ἀρετὴν κατασκευάζειν
[1, 15]   ἀρίστοις συνεγένετο καὶ τὴν ἐκκλησίαν  τὴν   νῦν οὕτω καλουμένην τὸ παρ´
[1, 21]   ὀκτώ· ἀφ´ ἧς ὀλυμπιάδος ἐπὶ  τὴν   Ξέρξου διάβασιν ἔτη διακόσια ἐνενήκοντα
[1, 10]   λαλεῖ, οἷον ἑτοιμάζων τῇ εὐποιίᾳ  τὴν   ὁδὸν καὶ ἐπὶ τὴν εὐεργεσίαν
[1, 16]   ἐντολάς, ἀλλ´ οὖν γε προκατασκευάζει  τὴν   ὁδὸν τῇ βασιλικωτάτῃ διδασκαλίᾳ, ἁμῇ
[1, 21]   ὢν Πολυφήμῳ θεσπίζει τὰ κατὰ  τὴν   Ὀδυσσέως πλάνην, τὸν Ἀθήνησιν
[1, 17]   ναυαγίου τὸν κυβερνήτην μὴ στείλαντα  τὴν   ὀθόνην. αὐτίκα κολάζονται πρὸς τοῦ
[1, 11]   δὲ ἀγάπη, μὴ περὶ  τὴν   οἴησιν, ἀλλὰ περὶ τὴν ἀλήθειαν
[1, 29]   ἐπὶ δὲ τῶν Ἑλλήνων φησὶ  τὴν   οἴησιν αὐτῶν παίδων βραχύ τι
[1, 17]   δὲ οἰκοδόμος πρὸς τῷ κτίζεσθαι  τὴν   οἰκίαν· τὸ δὲ μὴ κωλῦον
[1, 11]   ἐξομοιωτικὴν τῷ θεῷ διδάσκει καὶ  τὴν   οἰκονομίαν ὡς ἡγεμονικὸν τῆς ἁπάσης
[1, 5]   αἰῶνι, ὅτι πνεῦμα κυρίου πεπλήρωκε  τὴν   οἰκουμένην. κἄν τις βιαζόμενος λέγῃ·
[1, 16]   Ἴσαυροι δὲ καὶ Ἄραβες ἐξεπόνησαν  τὴν   οἰωνιστικήν, ὥσπερ ἀμέλει Τελμισεῖς τὴν
[1, 21]   Ξάνθος δὲ Λυδὸς περὶ  τὴν   ὀκτωκαιδεκάτην ὀλυμπιάδα (ὡς δὲ Διονύσιος,
[1, 24]   ἐξαγαγὼν ὑποπτεύσας ἐπιδιώξειν τοὺς Αἰγυπτίους  τὴν   ὀλίγην καὶ σύντομον ἀπολιπὼν ὁδὸν
[1, 21]   Ἀπὸ δὲ τῶν Τρωϊκῶν ἐπὶ  τὴν   Ὁμήρου γένεσιν κατὰ μὲν Φιλόχορον
[1, 21]   ἑκατοστὸν ἔτος τῆς Ἰλίου ἁλώσεως  τὴν   Ὁμήρου ἡλικίαν φέρει. ναὶ μὴν
[1, 12]   τὴν γλῶτταν, ὡς εἰπεῖν δυνηθῆναι  τὴν   ὅρασιν, καὶ οὐδὲ τὴν γλῶτταν
[1, 21]   τῶν ἁγίων, ἐλθὼν καὶ πληρώσας  τὴν   ὅρασιν καὶ τὸν προφήτην« ἐχρίσθη
[1, 11]   κενὴν ἐξελάσας φλυαρίαν, ἐγκρίνων δὲ  τὴν   ὀχυροῦσαν τὴν πίστιν ἡμῖν θεωρίαν.
[1, 4]   ἐντυπωμάτων τορευτικός. οἱ δὲ ἀμφὶ  τὴν   παιδείαν διατρίβοντες τὴν συναίσθησιν χορηγοῦνται,
[1, 15]   κληθέντες εὐδαίμονες καὶ ὅσοι γε  τὴν   Παλαιστίνην κατῴκησαν καὶ τοῦ Περσικοῦ
[1, 28]   τὰς ἐξουσίας δοκιμάζουσα ὑπεξαναβαίνει ἐπὶ  τὴν   πάντων κρατίστην οὐσίαν τολμᾷ τε
[1, 15]   μακρῷ τὸ Ἰουδαίων γένος, καὶ  τὴν   παρ´ αὐτοῖς φιλοσοφίαν ἔγγραπτον γενομένην
[1, 29]   αἰνιττόμενος τὸ μάθημα τὸ πολιόν,  τὴν   παρὰ βαρβάροις προγενεστάτην· ἀλήθειαν,
[1, 20]   γοῦν σαφήνεια συνεργεῖ πρὸς  τὴν   παράδοσιν τῆς ἀληθείας καὶ
[1, 11]   τῆς ἀναιρούσης τὴν πρόνοιαν, κατὰ  τὴν   παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων· γὰρ
[1, 11]   φιλοσοφίας καὶ κενῆς ἀπάτης κατὰ  τὴν   παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὰ
[1, 1]   ἑτοίμους ἔχειν τὰς ἀκοὰς πρὸς  τὴν   παραδοχὴν τῆς γνωστικῆς παραδόσεως προκεκαθαρμένης
[1, 14]   Δίδυμος δὲ Θαλοῦ φησιν εἶναι  τὴν   παραίνεσιν. ἔπειτα ἑξῆς τὸ πάντες
[1, 14]   ἤδη ἐπισκεπτέος. βραχυλογίαν γοῦν ἠσπάζοντο  τὴν   παραινετικήν, τὴν ὠφελιμωτάτην. αὐτίκα Πλάτων
[1, 16]   δὲ δυνάμεις τινὰς ὑποβεβηκυίας ἐμπνεῦσαι  τὴν   πᾶσαν φιλοσοφίαν ὑπειλήφασιν. ἀλλ´ εἰ
[1, 1]   φθέγμα, τὴν τρίοδον, τὴν πέτραν,  τὴν   πατουμένην ὁδόν, τὴν καρποφόρον γῆν,
[1, 15]   ἐδιδάξατο αὐτὸν τὴν φυσικὴν θεωρίαν,  τὴν   πάτριον ἐπιστήμην. μαρτυρεῖ καὶ Εὐριπίδης
[1, 21]   Ἱερουσαλὴμ καὶ μετὰ Ἔσδρα εἰς  τὴν   πατρῴαν γῆν ἀναζεύγνυσι· δι´ ὃν
[1, 24]   χρηστὰ τὰ τῆς χώρας μετὰ  τὴν   πεῖραν τῶν δοκούντων δεινῶν φανῇ,
[1, 21]   ὀλυμπιάδα (ὡς δὲ Διονύσιος, περὶ  τὴν   πεντεκαιδεκάτην) Θάσον ἐκτίσθαι, ὡς εἶναι
[1, 21]   τὸ πεντεκαιδέκατον ἔτος Τιβερίου Καίσαρος  τὴν   πεντεκαιδεκάτην τοῦ Τυβὶ μηνός, τινὲς
[1, 21]   παρ´ Ἕλλησι σοφῶν Θαλοῦ περὶ  τὴν   πεντηκοστὴν ὀλυμπιάδα γενομένου. συνεχρόνισαν δὲ
[1, 21]   τὴν τῶν Πεισιστρατιδῶν ἀρχὴν περὶ  τὴν   πεντηκοστὴν ὀλυμπιάδα εὑρίσκεται, Ὀρφεὺς δὲ,
[1, 14]   εἰσὶ δὲ οἱ χρόνοι ἀμφὶ  τὴν   πεντηκοστὴν ὀλυμπιάδα. Πυθαγόρας δὲ κατὰ
[1, 14]   μετελθὼν εἰς τὸ Λύκειον κτίζει  τὴν   Περιπατητικὴν αἵρεσιν. τοῦτον διαδέχεται Θεόφραστος,
[1, 21]   ἑξήκοντα πέντε. ἐντεῦθεν δὲ ἐπὶ  τὴν   Περσέως στρατείαν, ὅτε καὶ Γλαῦκος
[1, 16]   καὶ πρώτην ἐπιστολὰς συντάξαι Ἄτοσσαν  τὴν   Περσῶν βασιλεύσασάν φησιν Ἑλλάνικος. Σκάμων
[1, 1]   βλέμμα, τὸ φθέγμα, τὴν τρίοδον,  τὴν   πέτραν, τὴν πατουμένην ὁδόν, τὴν
[1, 20]   πρὸς τὸ ζῆν, κατὰ  τὴν   πίστιν ἀλήθεια· προπαιδεία δὲ
[1, 9]   ἐκμανθάνειν, μόνην δὲ καὶ ψιλὴν  τὴν   πίστιν ἀπαιτοῦσιν, ὥσπερ εἰ μηδεμίαν
[1, 5]   γίνεται, προπαιδεία τις οὖσα τοῖς  τὴν   πίστιν δι´ ἀποδείξεως καρπουμένοις, ὅτι
[1, 1]   πῶς οὐκ ἄμφω ἀποδεκτέοι, ἐνεργὸν  τὴν   πίστιν διὰ τῆς ἀγάπης πεποιημένοι;
[1, 11]   φλυαρίαν, ἐγκρίνων δὲ τὴν ὀχυροῦσαν  τὴν   πίστιν ἡμῖν θεωρίαν. τοῦτο δὲ
[1, 1]   περὶ τὰ ἀναγκαιότατα καὶ συνέχοντα  τὴν   πίστιν καταγίνεσθαι, τὰ δὲ ἔξωθεν
[1, 1]   θείων λόγων παραδοχήν, κρίσιν εὔλογον  τὴν   πίστιν κεκτημένος. ἕπεται δὲ ἐνθένδε
[1, 9]   δρεπόμενον τὸ χρήσιμον ἀνεπιβούλευτον φυλάσσειν  τὴν   πίστιν. παρορᾶται δὲ καὶ
[1, 26]   ἐπιφέρει· πρὸ τοῦ δὲ ἐλθεῖν  τὴν   πίστιν ὑπὸ νόμον ἐφρουρούμεθα συγκεκλεισμένοι,
[1, 16]   ὄργανον μουσικόν. φασὶ δὲ καὶ  τὴν   πλαγίαν σύριγγα Σάτυρον εὑρεῖν τὸν
[1, 1]   ἐνταῦθα κατὰ τὸν βίον καὶ  τὴν   πλάνην πρὸς τῆς ἀγνοίας πολεμουμένους
[1, 7]   οὐ τὴν Στωϊκὴν λέγω οὐδὲ  τὴν   Πλατωνικὴν τὴν Ἐπικούρειόν τε
[1, 3]   τὴν διάκρισιν τῶν ὀνομάτων καὶ  τὴν   ποιὰν τῶν λέξεων σύνθεσίν τε
[1, 11]   τὰ στοιχεῖα ἐκτετίμηκεν μὴ ἐπιστήσασα  τὴν   ποιητικὴν αἰτίαν τούτοις, μηδὲ ἐφαντάσθη
[1, 26]   ὄντι τὸν Μωυσέα. καθάπερ οὖν  τὴν   ποιμενικὴν τὸ τῶν προβάτων προνοεῖν
[1, 21]   δὲ Ἀχηλὶ τοῦ Ἰσραηλίτου, οἰκοδομεῖ  τὴν   πόλιν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὸν νεὼν
[1, 21]   κρίμα οὐκ ἔστιν αὐτῷ. καὶ  τὴν   πόλιν καὶ τὸ ἅγιον διαφθερεῖ
[1, 21]   τὸ βδέλυγμα ὑπὸ Νέρωνος εἰς  τὴν   πόλιν τὴν ἁγίαν μέχρι τῆς
[1, 21]   τὸν λαόν σου καὶ ἐπὶ  τὴν   πόλιν τὴν ἁγίαν τοῦ συντελεσθῆναι
[1, 1]   δωρεὰν διδούς. μισθὸν ἀξιόλογον ἀπολαμβάνων  τὴν   πολιτείαν αὐτήν· οὐκ εἰσελεύσεται δὲ
[1, 1]   εὔφορον καὶ καλὴν καὶ γεωργουμένην,  τὴν   πολυπλασιάσαι τὸν σπόρον δυναμένην.
[1, 7]   πάντες οἱ εἰσελθόντες καὶ κατευθύνοντες  τὴν   πορείαν αὐτῶν ἐν ὁσιότητι» γνωστικῇ.
[1, 4]   χαλκόν, καὶ τὴν ὑάκινθον καὶ  τὴν   πορφύραν καὶ τὸ κόκκινον, καὶ
[1, 10]   παραιτοίμεθα, καθάπερ τὸ μύρον καὶ  τὴν   πορφύραν οἱ παλαιοὶ Λακεδαιμόνιοι, δολερὰ
[1, 15]   βίβλους ἀποκρύφους τἀνδρὸς τοῦδε οἱ  τὴν   Προδίκου μετιόντες αἵρεσιν αὐχοῦσι κεκτῆσθαι.
[1, 21]   τοὺς Ἰουδαίους ἐξ Αἰγύπτου ἐπὶ  τὴν   προειρημένην προθεσμίαν συνάγεσθαι ἔτη {δις}
[1, 16]   εἰς παραδοχὴν τῆς ἀληθείας τὸν  τὴν   πρόνοιαν δοξάζοντα. ~(Ναί φασι γεγράφθαι·
[1, 11]   τὴν θείαν παράδοσιν φιλοσοφία ἵστησι  τὴν   πρόνοιαν καὶ βεβαιοῖ, ἧς ἀναιρεθείσης
[1, 11]   καὶ κενῆς ἀπάτης» τῆς ἀναιρούσης  τὴν   πρόνοιαν, κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν
[1, 11]   καὶ τὸν δημιουργὸν ἐκθειάζει καὶ  τὴν   πρόνοιαν μέχρι τῶν κατὰ μέρος
[1, 5]   φησὶν οὐ μὴ προσκόψῃ, ἐπὶ  τὴν   πρόνοιαν τὰ καλὰ ἀναφέροντος, ἐάν
[1, 19]   γὰρ ταὐτόματον ἐκθειάσει τις διὰ  τὴν   πρὸς ἡμᾶς φιλοτιμίαν) εἴτε κατὰ
[1, 13]   σύμπαντα, κἂν διαφέρηται πρὸς ἄλληλα,  τὴν   πρὸς τὸ ὅλον οἰκειότητα διαφυλάττει.
[1, 5]   καὶ πρὸς αὐτὴν ἐξέκλινεν» σῴζων  τὴν   πρὸς τὸν θεὸν ὁμολογίαν. διὰ
[1, 20]   κατὰ διαφόρους ἐπιβολὰς διατείνουσα ἐπὶ  τὴν   προσεχῶς ἁπτομένην τῆς ἀληθείας τῆς
[1, 15]   οἱ παρὰ τοῖς μουσικοῖς δάκτυλοι  τὴν   προσηγορίαν εἰλήφασι. Φρύγες δὲ ἦσαν
[1, 19]   τῶν ἄρτῳ καὶ ὕδατι κατὰ  τὴν   προσφορὰν μὴ κατὰ τὸν κανόνα
[1, 22]   δὴ ξένον ἐπιπνοίᾳ θεοῦ τοῦ  τὴν   προφητείαν δεδωκότος καὶ τὴν ἑρμηνείαν
[1, 18]   μὲν σκάνδαλον» διὰ τὸ εἰδότας  τὴν   προφητείαν μὴ πιστεύειν τῇ ἐκβάσει,
[1, 21]   τριακοστὸν τέταρτον ἔτος τεθῆναί φησι  τὴν   πρώτην ὀλυμπιάδα. ὡς εἶναι ἐνενή
[1, 15]   τινά. ἐφ´ ἧς λέγεται καθίζεσθαι  τὴν   πρώτην Σίβυλλαν ἐκ τοῦ Ἑλικῶνος
[1, 18]   αἰτίαν τῆς δοξοσοφίας αὐτῶν, διὰ  τὴν   πώρωσιν τῆς καρδίας αὐτῶν» ἐρεῖ.
[1, 8]   παρέχει γὰρ πρὸς μὲν πειθὼ  τὴν   ῥητορικήν, πρὸς τὸ ἀγωνιστικὸν δὲ
[1, 5]   μὴ πολὺς ἴσθι πρὸς ἀλλοτρίαν»  τὴν   Σάραν δὲ ἀρχήν μου. ἔνεστιν
[1, 21]   ὅρασιν καὶ τὸν προφήτην« ἐχρίσθη  τὴν   σάρκα τῷ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ
[1, 5]   αὐτῆς, ἵνα μὴ προῇ ἄλλοις  τὴν   σὴν ζωήν. καὶ ἐπιμαρτυρεῖ· εἶτα
[1, 5]   ποίησον ἀπὸ τῆς ἄφρονος ἡδονῆς  τὴν   σὴν ὁδόν, μὴ ἐπιστῇς θύραις
[1, 5]   σὴν θεραπαινίδα, τὴν δὲ ἐπιστήμην  τὴν   σὴν ὡς τελείαν δέσποιναν τιμῶ
[1, 15]   μηδὲ ἀποθανοῦσαν λῆξαι μαντικῆς φησι  τὴν   Σίβυλλαν, καὶ τὸ μὲν εἰς
[1, 8]   γενετῆς τρεφόμενοι ἁλῶν ὅμως πρὸς  τὴν   σκευασίαν δέονται. ἐγὼ γοῦν καὶ
[1, 21]   γίνονται οὖν ἀπὸ Μωυσέως ἐπὶ  τὴν   Σολομῶνος ἡλικίαν, ὡς μέν τινές
[1, 21]   συνάξει γὰρ τὰ πάντα ἐπὶ  τὴν   Σολομῶνος τελευτὴν ἔτη ἑξακόσια ὀγδοήκοντα
[1, 18]   θεοῦ φαίνηται γενομένη, τοῦ μωράναντος  τὴν   σοφίαν; ἔμπαλιν γὰρ καίτοι σοφοὶ
[1, 5]   τῆς παρουσίας. πολύτροπον μὲν οὖν  τὴν   σοφίαν ποσάκις» ἐνδείκνυται λέξις,
[1, 5]   ἐξ ὧν δείκνυται διδακτικὴν εἶναι  τὴν   σοφίαν. ἣν μετῆλθεν Ἀβραάμ, ἐκ
[1, 5]   τὸν ὑπὸ Χριστοῦ τεκειούμενον. αὐτίκα  τὴν   σοφίαν» Σολομὼν περιχαράκωσον» φησίν,
[1, 4]   τοίνυν ἀπόστολος πολυποίκιλον» εἴρηκεν  τὴν   σοφίαν τοῦ θεοῦ, πολυμερῶς καὶ
[1, 18]   τὸ οὐχὶ ἐμώρανεν θεὸς  τὴν   σοφίαν τοῦ κόσμου» ἐπ´ ἴσης
[1, 18]   τάξας. οὐχὶ ἐμώρανεν θεὸς  τὴν   σοφίαν τοῦ κόσμου; ἐπ´ ἴσης
[1, 3]   θεία γραφὴ παγκάλως λέγει· ἀπολῶ  τὴν   σοφίαν τῶν σοφῶν, καὶ τὴν
[1, 18]   δοκησισόφους. ~(Καὶ τούτων, φησίν, ἀπολῶ  τὴν   σοφίαν τῶν σοφῶν, καὶ τὴν
[1, 18]   ἐκτροπή. ἀλλὰ καὶ τῷ ἀπολῶ  τὴν   σοφίαν τῶν σοφῶν» τῇ τῆς
[1, 17]   Ἀριστοτέλης τῇ γραφῇ, κλεπτικὴν σοφίας  τὴν   σοφιστικὴν εἰπών, ὡς προεμηνύσαμεν.
[1, 8]   γοῦν Πλάτων κακοτεχνίαν προσεῖπεν  τὴν   σοφιστικὴν τε Ἀριστοτέλης ἑπόμενος
[1, 7]   πᾶσαι βιωφελεῖς. φιλοσοφίαν δὲ οὐ  τὴν   Στωϊκὴν λέγω οὐδὲ τὴν Πλατωνικὴν
[1, 23]   φύσιν ᾄξας ἐπέτεινε τὴν φρόνησιν,  τὴν   συγγενικὴν καὶ προγονικὴν ζηλώσας παιδείαν,
[1, 19]   ἐν τῷ τόπῳ αὐτῆς. τόπον  τὴν   συναγωγήν, οὐχὶ δὲ ἐκκλησίαν ὁμωνύμως
[1, 4]   δὲ ἀμφὶ τὴν παιδείαν διατρίβοντες  τὴν   συναίσθησιν χορηγοῦνται, καθ´ ἣν τῶν
[1, 5]   γυμνάζειν τὸν νοῦν καὶ διεγείρειν  τὴν   σύνεσιν ἀγχίνοιαν γεννῶσαν ζητητικὴν διὰ
[1, 28]   πρὸς δύνασθε ἀναγινώσκοντες νοῆσαι  τὴν   σύνεσίν μου ἐν τῷ μυστηρίῳ
[1, 18]   τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν, καὶ  τὴν   σύνεσιν τῶν συνετῶν ἀθετήσω. ἐπιφέρει
[1, 3]   τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν, καὶ  τὴν   σύνεσιν τῶν συνετῶν ἀθετήσω. ~(Ὅμηρος
[1, 9]   διὰ τὸ μὴ πάντων εἶναι  τὴν   συνιεῖσαν ἀκοήν, τὰς ἐντέχνους ἀπαιτεῖ
[1, 9]   ἀθλητής, ὡς προείρηται, ἀλλ´ εἰς  τὴν   σύνταξιν συμβαλλόμενος. αὐτίκα καὶ κυβερνήτην
[1, 5]   τῶν τριῶν προπατόρων, κυρίαν εἶναι  τὴν   σφραγῖδα τῆς γνώσεως, ἐκ φύσεως
[1, 1]   τοῦτον μόνον καρποῦται τὸν μισθόν,  τὴν   σωτηρίαν τῶν ἐπαϊόντων, τό τε
[1, 23]   καὶ τοῦ Αἰγυπτίου διηγησάμενος καὶ  τὴν   ταφὴν τὴν ἐν τῇ ψάμμῳ
[1, 21]   ἐπεὶ ἀνακαινισθεὶς ἐβασίλευσε. μετὰ δὲ  τὴν   τελευτὴν Σαοὺλ βασιλεύει Δαβὶδ τὸ
[1, 7]   οὐδὲν οὖν ὄφελος αὐτοῖς μετὰ  τὴν   τελευτὴν τοῦ βίου, κἂν εὐεργεῖς
[1, 14]   ἤκμασεν οὖν Σόλων κατὰ  τὴν   τεσσαρακοστὴν ἕκτην ὀλυμπιάδα. Ἡράκλειτος γὰρ
[1, 14]   ποιητὴν γεγονέναι, Ἀπολλόδωρος δὲ κατὰ  τὴν   τεσσαρακοστὴν ὀλυμπιάδα γενόμενον παρατετακέναι ἄχρι
[1, 16]   Ἰώ, μετὰ δὲ ταῦτα Ἀσκληπιὸν  τὴν   τέχνην αὐξῆσαι λέγουσιν. Ἄτλας δὲ
[1, 27]   τις πονηρίας αἰτιάσαιτο τοῦ ἰατροῦ  τὴν   τέχνην· τῆς δὲ ψυχῆς ἕνεκα
[1, 19]   ἡμῖν τὰ νῦν· μετὰ δὲ  τὴν   τῆς σαρκὸς ἀπόθεσιν πρόσωπον πρὸς
[1, 15]   καλεῖ, ἐφ´ οὗ καὶ  τὴν   Τιτανομαχίαν γράψας φησίν, ὡς πρῶτος
[1, 14]   κόσμου πολυπραγμονῆσαι, δι´ ἧς καὶ  τὴν   τοῦ ἀνθρώπου φύσιν καταμαθεῖν ἐξέσται.
[1, 24]   ἄρχων κατὰ νόμους  τὴν   τοῦ ἄρχειν ἑκόντων ἐπιστήμην ἔχων,
[1, 21]   εἴκοσι τρία μῆνες ἑπτὰ εἰς  τὴν   τοῦ Δαβὶδ τελευτήν. καὶ μετὰ
[1, 1]