HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Protagoras

Liste des contextes (ordre alphabétique)


α  =  665 formes différentes pour 2189 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[359]   οὖσα. Ὡμολόγει. Ἀλλὰ μὴν ἐπὶ     γε θαρροῦσι πάντες αὖ ἔρχονται,
[342]   Ἐγὼ τοίνυν, ἦν δ´ ἐγώ,     γέ μοι δοκεῖ περὶ τοῦ
[333]   δ´ ἐγώ, ταῦτ´ ἐστὶν ἀγαθὰ     ἐστιν ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις; (Καὶ
[341]   Πρόδικος καὶ οὐδαμῶς Κεῖον. ἀλλ´     μοι δοκεῖ διανοεῖσθαι Σιμωνίδης ἐν
[339]   λεγόμενα οἷόν τ´ εἶναι συνιέναι     τε ὀρθῶς πεποίηται καὶ
[328]   ἀφικέσθαι· πολλοῦ γὰρ ποιοῦμαι (ἀκηκοέναι     ἀκήκοα Πρωταγόρου. ἐγὼ γὰρ ἐν
[334]   ἔφη· ἀλλ´ ἔγωγε πολλὰ οἶδ´     ἀνθρώποις μὲν ἀνωφελῆ ἐστι, καὶ
[342]   οὐδὲ Κρῆτες, ἵνα μὴ ἀπομανθάνωσιν     αὐτοὶ διδάσκουσιν. εἰσὶν δὲ ἐν
[348]   σοι ἄλλο τι βουλόμενον     αὐτὸς ἀπορῶ ἑκάστοτε, ταῦτα διασκέψασθαι.
[358]   ἀδύνατον ἐκ τῶν ὡμολογημένων;     γὰρ δέδοικεν, ὡμολόγηται ἡγεῖσθαι κακὰ
[320]   εἴχετο καλῶς καὶ εὖ ἐπαίδευσεν,  ~(ἃ   δὲ αὐτὸς σοφός ἐστιν οὔτε
[358]   δέδοικεν, ὡμολόγηται ἡγεῖσθαι κακὰ εἶναι·     δὲ ἡγεῖται κακά, οὐδένα οὔτε
[321]   φυγὴν κατάγειον οἴκησιν ἔνεμεν·  ~ἃ   δὲ ηὖξε μεγέθει, τῷδε (αὐτῷ
[358]   ἀνθρώπων ἐθελήσει ἐπὶ ταῦτα ἰέναι     δέδοικεν, ἐξὸν ἐπὶ μή;
[359]   τοῦτο ὀρθῶς ἀπεδείχθη, ἐπὶ μὲν     δεινὰ ἡγεῖται εἶναι οὐδεὶς ἔρχεται,
[343]   τὸν ἐν Δελφοῖς, γράψαντες ταῦτα     δὴ πάντες ὑμνοῦσιν, Γνῶθι σαυτόν
[312]   Δία, Σώκρατες, εἴπερ γε     διανοοῦμαι χρὴ λέγειν. Ἀλλ´ ἄρα,
[324]   ἄλλα τοὺς αὑτῶν ὑεῖς διδάσκουσιν     διδασκάλων ἔχεται καὶ σοφοὺς ποιοῦσιν,
[331]   σκληρὸν τῷ μαλακῷ, καὶ τἆλλα     δοκεῖ ἐναντιώτατα εἶναι ἀλλήλοις· καὶ
[350]   καλῶς, ἔφη, μνημονεύεις, Σώκρατες,     ἔλεγόν τε καὶ ἀπεκρινόμην σοι.
[329]   ὄντος τῆς ἀρετῆς μόριά ἐστιν     ἐρωτᾷς. Πότερον, ἔφην, ὥσπερ προσώπου
[360]   Πρωταγόρα, οὔτε σὺ φῂς     ἐρωτῶ οὔτε ἀπόφῃς; Αὐτός, ἔφη,
[351]   οὐκ ἔστι κακά, ἔστι δ´     ἔστι, καὶ τρίτον οὐδέτερα,
[320]   αὐτοῖς ἐμηχανᾶτο δύναμιν εἰς σωτηρίαν.     μὲν γὰρ αὐτῶν σμικρότητι ἤμπισχεν,
[319]   τουτωνὶ τῶν νεανίσκων πατήρ, τούτους     μὲν διδασκάλων εἴχετο καλῶς καὶ
[358]   ἰέναι δέδοικεν, ἐξὸν ἐπὶ     μή; ἀδύνατον ἐκ τῶν
[339]   τε ὀρθῶς πεποίηται καὶ     μή, καὶ ἐπίστασθαι διελεῖν τε
[334]   μηδενὶ ἀνθρώπων ὠφέλιμά ἐστιν,     μηδὲ τὸ παράπαν ὠφέλιμα; καὶ
[334]   δ´ ἐγώ, λέγεις, (Πρωταγόρα,     μηδενὶ ἀνθρώπων ὠφέλιμά ἐστιν,
[329]   καὶ ὁσιότης, ταῦτ´ ἐστὶν     νυνδὴ ἐγὼ (ἔλεγον πάντα ὀνόματα
[340]   ὡς οὐ ταὐτὸν ὄν, καὶ     νυνδὴ εἶπες πολλά τε καὶ
[349]   Καὶ ἴτας γε, ἔφη, ἐφ´     οἱ πολλοὶ φοβοῦνται ἰέναι. Φέρε
[359]   πᾶν γε τοὐναντίον ἐστὶν ἐπὶ     οἵ τε δειλοὶ ἔρχονται καὶ
[358]   ἔοικεν, ἐν ἀνθρώπου φύσει, ἐπὶ     οἴεται κακὰ εἶναι ἐθέλειν ἰέναι
[358]   οὐδεὶς ἑκὼν ἔρχεται οὐδὲ ἐπὶ     οἴεται κακὰ εἶναι, οὐδ´ (ἔστι
[329]   τε καὶ ἀποδέξασθαι τὴν ἀπόκρισιν,     ὀλίγοις ἐστὶ παρεσκευασμένα. νῦν οὖν,
[351]   δ´ ἔστι, καὶ τρίτον     οὐδέτερα, οὔτε κακὰ οὔτ´ ἀγαθά.
[358]   οἰόμενος ἄλλα βελτίω εἶναι  (ἃ   ποιεῖ, καὶ δυνατά, ἔπειτα ποιεῖ
[313]   ἑταῖρε, σοφιστὴς ἐπαινῶν     πωλεῖ ἐξαπατήσῃ ἡμᾶς, ὥσπερ οἱ
[313]   ἀεὶ ἐπιθυμοῦντι ἐπαινοῦσιν μὲν πάντα     πωλοῦσιν, τάχα δ´ ἄν τινες,
[359]   Ἱππία, ἀπολογείσθω ἡμῖν Πρωταγόρας ὅδε     τὸ πρῶτον ἀπεκρίνατο πῶς ὀρθῶς
[359]   ἀπεκρίνατο πῶς ὀρθῶς ἔχει— μὴ     τὸ πρῶτον παντάπασι· τότε μὲν
[359]   ἀλλ´ οὐ ταῦτα λέγω, ἀλλ´     τὸ ὕστερον εἶπεν. τὸ γὰρ
[331]   δοκεῖ ἐναντιώτατα εἶναι ἀλλήλοις· καὶ     τότε ἔφαμεν ἄλλην δύναμιν ἔχειν
[351]   ἀγαθά, ἔστι δ´ αὖ καὶ     τῶν ἀνιαρῶν οὐκ ἔστι κακά,
[351]   τὸν ἐμόν, ὅτι ἔστι μὲν     τῶν ἡδέων οὐκ ἔστιν ἀγαθά,
[347]   γε· νῦν δὲ δίκαιόν ἐστιν     ὡμολογησάτην πρὸς ἀλλήλω Πρωταγόρας καὶ
[309]   (ΣΩ. Ξένῳ. (ΕΤ. Ποδαπῷ; (ΣΩ.  Ἀβδηρίτῃ.   (ΕΤ. Καὶ οὕτω καλός τις
[333]   ἦν δ´ ἐγώ, ταῦτ´ ἐστὶν  ἀγαθὰ   ἐστιν ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις;
[323]   ἀσκήσεως καὶ διδαχῆς οἴονται γίγνεσθαι  ἀγαθὰ   ἀνθρώποις, (ἐάν τις ταῦτα μὴ
[354]   ἄνθρωποι οἱ λέγοντες αὖ  ἀγαθὰ   ἀνιαρὰ εἶναι, ἆρα οὐ τὰ
[333]   κακῶς; Εἰ εὖ. Λέγεις οὖν  ἀγαθὰ   ἄττα εἶναι; Λέγω. Ἆρ´ οὖν,
[354]   Συνεδόκει. Πότερον (οὖν κατὰ τόδε  ἀγαθὰ   αὐτὰ καλεῖτε, ὅτι ἐν τῷ
[310]   δ´ ὅς, εἰ μὴ  ἀγαθά   γε. Εὖ ἂν λέγοις, ἦν
[351]   ἄττα καλεῖς κακὰ καὶ ἀνιαρὰ  ἀγαθά;   ἐγὼ γὰρ λέγω, καθ´
[354]   ὡς ἐγᾦμαι. Συνεδόκει. Ταῦτα δὲ  ἀγαθά   ἐστι δι´ ἄλλο τι
[351]   τῶν ἡδέων οὐκ ἔστιν  ἀγαθά,   ἔστι δ´ αὖ καὶ
[351]   ἐστὶν ὡς τὰ ἡδέα τε  ἀγαθά   ἐστιν ἅπαντα καὶ τὰ ἀνιαρὰ
[351]   οὐδέτερα, οὔτε κακὰ οὔτ´  ἀγαθά.   Ἡδέα δὲ καλεῖς, ἦν δ´
[333]   ἀνθρώποις ὠφέλιμα ᾖ, ἔγωγε καλῶ  ἀγαθά.   Καί μοι ἐδόκει Πρωταγόρας
[334]   ὠφέλιμα; καὶ τὰ τοιαῦτα σὺ  ἀγαθὰ   καλεῖς; Οὐδαμῶς, ἔφη· ἀλλ´ ἔγωγε
[354]   (λέγειν, εἰς ἀποβλέψαντες αὐτὰ  ἀγαθὰ   καλεῖτε, ἀλλ´ ἡδονάς τε
[354]   καὶ λιμοκτονιῶν γιγνομένας, ὅτι ταῦτα  ἀγαθὰ   μέν ἐστιν, ἀνιαρὰ δέ; Φαῖεν
[351]   ἐστίν, ἆρα κατὰ τοῦτο οὐκ  ἀγαθά,   μὴ εἴ τι ἀπ´ αὐτῶν
[360]   Ὡμολόγει. Εἰ δὲ καλά, καὶ  ἀγαθά;   Ναί. Οὐκοῦν καὶ οἱ δειλοὶ
[334]   τοῦ δένδρου ταῖς μὲν ῥίζαις  ἀγαθά,   ταῖς δὲ βλάσταις πονηρά, οἷον
[357]   τοὺς ἐξαμαρτάνοντας— ταῦτα δέ ἐστιν  ἀγαθά   τε καὶ κακά— καὶ οὐ
[351]   ὅσον ἡδέα ἐστίν, εἰ οὐκ  ἀγαθά,   τὴν ἡδονὴν αὐτὴν ἐρωτῶν εἰ
[359]   τὰς γὰρ καλὰς πράξεις ἁπάσας  ἀγαθὰς   ὡμολογήσαμεν. Ἀληθῆ λέγεις, καὶ ἀεὶ
[311]   ἴωμεν. Καὶ ἐγὼ εἶπον· Μήπω,  ἀγαθέ,   ἐκεῖσε ἴωμεν— πρῲ γάρ ἐστιν—
[345]   κακῶς. ~(τίς οὖν εἰς γράμματα  ἀγαθὴ   πρᾶξίς ἐστιν, καὶ τίς ἄνδρα
[325]   οὕτω δ´ αὐτοῦ πεφυκότος οἱ  ἀγαθοὶ   ἄνδρες εἰ τὰ μὲν ἄλλα
[328]   ἀνθρωπίνην ἐπιμέλειαν ἀγαθοὶ οἱ  ἀγαθοὶ   γίγνονται· νῦν δὲ πέπεισμαι. πλὴν
[328]   οὐκ εἶναι ἀνθρωπίνην ἐπιμέλειαν  ἀγαθοὶ   οἱ ἀγαθοὶ γίγνονται· νῦν δὲ
[320]   παμπόλλους ἔχω λέγειν, οἳ αὐτοὶ  ἀγαθοὶ   ὄντες οὐδένα πώποτε βελτίω ἐποίησαν
[325]   σκέψαι ὡς θαυμασίως γίγνονται οἱ  ἀγαθοί.   ὅτι μὲν γὰρ διδακτὸν αὐτὸ
[324]   ποιοῦσιν, ἣν δὲ αὐτοὶ ἀρετὴν  ἀγαθοὶ   οὐδενὸς βελτίους ποιοῦσιν. τούτου δὴ
[324]   τί δήποτε οἱ ἄνδρες οἱ  ἀγαθοὶ   τὰ μὲν ἄλλα τοὺς αὑτῶν
[316]   δὲ ἀρχαῖον Μεγαρεύς· μουσικὴν δὲ  Ἀγαθοκλῆς   τε ὑμέτερος πρόσχημα ἐποιήσατο,
[340]   ἑαυτοῦ γνώμην ἀπεφήνατο, ὅτι ἄνδρα  (ἀγαθὸν   ἀληθείᾳ γενέσθαι χαλεπὸν εἴη; Ἀληθῆ
[339]   αὐτὸς ὑπέθετο χαλεπὸν εἶναι ἄνδρα  ἀγαθὸν   γενέσθαι ἀλαθείᾳ, ὀλίγον δὲ τοῦ
[345]   ἀγαθὸν οὐχ οἷόν τε, διατελοῦντα  ἀγαθόν,   γενέσθαι δὲ ἀγαθὸν οἷόν τε,
[328]   τινα πρὸς τὸ καλὸν καὶ  ἀγαθὸν   γενέσθαι, καὶ ἀξίως τοῦ μισθοῦ
[343]   εἰ βουλόμενος λέγειν ὅτι ἄνδρα  ἀγαθὸν   γενέσθαι χαλεπόν, (ἔπειτα ἐνέβαλε τὸ
[345]   κακὸς γενέσθαι, δεῖ αὐτὸν πρότερον  ἀγαθὸν   γενέσθαι. ὥστε καὶ τοῦτο τοῦ
[358]   δ´ ἐγώ, τὸ μὲν ἡδὺ  ἀγαθὸν   εἶναι, τὸ δὲ ἀνιαρὸν κακόν.
[355]   μετείληφεν ἀντὶ τῆς ἡδονῆς τὸ  ἀγαθόν—   ἐκείνῳ δὴ ἀποκρινώμεθα καὶ λέγωμεν
[344]   μὲν εὐμήχανον καὶ σοφὸν καὶ  ἀγαθὸν   ἐπειδὰν ἀμήχανος συμφορὰ καθέλῃ, οὐκ
[358]   ἄρα, ἔφην ἐγώ, τὸ ἡδὺ  ἀγαθόν   ἐστιν, οὐδεὶς οὔτε εἰδὼς οὔτε
[334]   τοῖς μὲν ἔξωθεν τοῦ (σώματος  ἀγαθόν   ἐστιν τῷ ἀνθρώπῳ, τοῖς δ´
[343]   ἀλλὰ γενέσθαι μὲν χαλεπὸν ἄνδρα  ἀγαθόν   ἐστιν, Πιττακέ, ὡς ἀληθῶς—
[351]   ἡδονὴν αὐτὴν ἐρωτῶν εἰ οὐκ  ἀγαθόν   ἐστιν. Ὥσπερ σὺ λέγεις, ἔφη,
[332]   ἔστιν. Τί δέ; ἔστιν τι  ἀγαθόν;   Ἔστιν. Τούτῳ ἔστιν τι ἐναντίον
[355]   ἔχετε μηδὲν ἄλλο φάναι εἶναι  ἀγαθὸν   κακὸν μὴ εἰς
[354]   ὅταν καλῆτε αὐτὸ τὸ λυπεῖσθαι  (ἀγαθόν,   πρὸς ἐγὼ λέγω,
[355]   ἄλλο τι φάναι εἶναι τὸ  ἀγαθὸν   τὴν ἡδονήν, τὸ
[345]   τούτων μάθησις. τίς δὲ εὐπραγία  ἀγαθὸν   ἰατρὸν ποιεῖ; δῆλον ὅτι
[360]   δ´ ἐγώ, εἴπερ καλὸν καὶ  ἀγαθόν,   καὶ ἡδύ; Ὡμολόγηται γοῦν, ἔφη.
[334]   δὲ ποικίλον τί ἐστιν τὸ  ἀγαθὸν   καὶ παντοδαπόν, ὥστε καὶ ἐνταῦθα
[352]   ὅτι οὕτως ἔχεις πρὸς τὸ  ἀγαθὸν   καὶ τὸ ἡδὺ ὡς φῄς,
[339]   ὑὸν τοῦ Θετταλοῦ ὅτι— (ἄνδρ´  ἀγαθὸν   μὲν ἀλαθέως γενέσθαι χαλεπόν, χερσίν
[345]   τε, διατελοῦντα ἀγαθόν, γενέσθαι δὲ  ἀγαθὸν   οἷόν τε, καὶ κακόν γε
[354]   τὴν μὲν ἡδονὴν διώκετε ὡς  ἀγαθὸν   ὄν, τὴν δὲ λύπην φεύγετε
[354]   τότε καλεῖτε αὐτὸ τὸ λυπεῖσθαι  ἀγαθόν,   ὅταν μείζους λύπας τῶν
[343]   Πιττακέ, ὡς ἀληθῶς— οὐκ ἀληθείᾳ  ἀγαθόν,   οὐκ ἐπὶ τούτῳ λέγει τὴν
[345]   τείνει, (ὅτι εἶναι μὲν ἄνδρα  ἀγαθὸν   οὐχ οἷόν τε, διατελοῦντα ἀγαθόν,
[334]   (τῶν φυτῶν ταῖς μὲν ῥίζαις  ἀγαθὸν   παραβαλλομένη, εἰ δ´ ἐθέλοις ἐπὶ
[345]   πρᾶξίς ἐστιν, καὶ τίς ἄνδρα  ἀγαθὸν   ποιεῖ εἰς γράμματα; δῆλον ὅτι
[351]   αὐτὸ φαίνηται ἡδύ τε καὶ  ἀγαθόν,   συγχωρησόμεθα· εἰ δὲ μή, τότε
[358]   ὠφέλιμοι} καὶ τὸ καλὸν ἔργον  ἀγαθόν   τε καὶ ὠφέλιμον; Συνεδόκει. Εἰ
[354]   εἶναι κακόν, τὴν λύπην, καὶ  ἀγαθὸν   τὴν ἡδονήν, ἐπεὶ καὶ αὐτὸ
[351]   Τὸ μὲν ἄρα (ἡδέως ζῆν  ἀγαθόν,   τὸ δ´ ἀηδῶς κακόν. Εἴπερ
[360]   ἐθέλειν ἰέναι, καλὸν ὂν καὶ  ἀγαθόν;   Τοὺς δειλούς, δ´ ὅς.
[344]   λόγον, ὅτι γενέσθαι μὲν ἄνδρα  ἀγαθὸν   χαλεπὸν ἀλαθέως, οἷόν τε μέντοι
[340]   πολλοὶ καθ´ Ἡσίοδον γενέσθαι μὲν  ἀγαθὸν   χαλεπὸν εἶναι— τῆς γὰρ ἀρετῆς
[344]   ἀλλὰ γενέσθαι μέν ἐστιν ἄνδρα  ἀγαθὸν   χερσί τε καὶ ποσὶ καὶ
[359]   ἔφη. Οὐκοῦν εἴπερ καλόν, καὶ  ἀγαθὸν   ὡμολογήσαμεν ἐν τοῖς ἔμπροσθεν· τὰς
[344]   τῇ ἕξει καὶ εἶναι ἄνδρα  ἀγαθόν,   ὡς σὺ λέγεις, Πιττακέ,
[327]   ἀπέβη, πολλάκις δ´ ἂν φαύλου  ἀγαθός·   ἀλλ´ οὖν αὐληταί γ´ ἂν
[345]   ἰατρός. οὕτω καὶ μὲν  ἀγαθὸς   ἀνὴρ γένοιτ´ ἄν ποτε καὶ
[323]   σὺ λέγεις, ἐάν τις φῇ  ἀγαθὸς   αὐλητὴς εἶναι, ἄλλην ἡντινοῦν
[348]   ποιεῖν· σὺ δὲ καὶ αὐτὸς  ἀγαθὸς   εἶ καὶ ἄλλους οἷός τ´
[356]   ἔσθ´ ὅτῳ ἄλλῳ. ἀλλ´ ὥσπερ  (ἀγαθὸς   ἱστάναι ἄνθρωπος, συνθεὶς τὰ ἡδέα
[344]   μὲν γὰρ εὖ πᾶς ἀνὴρ  ἀγαθός,   κακὸς δ´ εἰ κακῶς. ~(τίς
[344]   μαρτυρεῖται τοῦ εἰπόντος— αὐτὰρ ἀνὴρ  ἀγαθὸς   τοτὲ μὲν κακός, ἄλλοτε δ´
[327]   ἀφυής, ἀκλεής· καὶ πολλάκις μὲν  ἀγαθοῦ   αὐλητοῦ φαῦλος ἂν ἀπέβη, πολλάκις
[339]   τὸ μὲν πρῶτον, ὡσπερεὶ ὑπὸ  ἀγαθοῦ   πύκτου πληγείς, ἐσκοτώθην τε καὶ
[355]   Ἡττώμενος Ὑπὸ τίνος; φήσει. Τοῦ  ἀγαθοῦ,   φήσομεν νὴ Δία. ἂν οὖν
[327]   Σώκρατες, τῶν ἀγαθῶν αὐλητῶν  ἀγαθοὺς   αὐλητὰς τοὺς ὑεῖς γίγνεσθαι
[328]   ὑεῖς γίγνεσθαι καὶ τῶν φαύλων  ἀγαθούς,   ἐπεὶ καὶ οἱ Πολυκλείτου ὑεῖς,
[346]   ταῖς ἀναγκαίαις προστίθεσθαι· τοὺς δ´  ἀγαθοὺς   ἐπικρύπτεσθαί τε καὶ ἐπαινεῖν ἀναγκάζεσθαι,
[348]   ἄλλους οἷός τ´ εἶ ποιεῖν  ἀγαθούς,   καὶ οὕτω πεπίστευκας σαυτῷ, ὥστε
[319]   τέχνην καὶ ὑπισχνεῖσθαι ποιεῖν ἄνδρας  ἀγαθοὺς   πολίτας. Αὐτὸ μὲν οὖν τοῦτό
[345]   μὲν ὑπάρχει ἰατρῷ εἶναι, ἔπειτα  ἀγαθῷ   ἰατρῷ— οὗτος γὰρ ἂν καὶ
[355]   ἡδεῖ τε καὶ ἀνιαρῷ καὶ  ἀγαθῷ   καὶ κακῷ, ἀλλ´ ἐπειδὴ δύο
[355]   ὀνόμασιν προσαγορεύωμεν αὐτά, πρῶτον μὲν  ἀγαθῷ   καὶ κακῷ, ἔπειτα αὖθις ἡδεῖ
[312]   τὴν ψυχὴν οἶσθα, οὔτ´ εἰ  ἀγαθῷ   οὔτ´ εἰ κακῷ πράγματι. Οἶμαί
[355]   αὐτὸν πράττειν, ἡττώμενος ὑπὸ τῶν  ἀγαθῶν.   ἆρα, φήσει, οὐκ ἀξίων ὄντων
[327]   ἔφη, μᾶλλον, Σώκρατες, τῶν  ἀγαθῶν   αὐλητῶν ἀγαθοὺς αὐλητὰς τοὺς ὑεῖς
[355]   κακῶν τὰ κακὰ τῶν  ἀγαθῶν;   κατ´ ἄλλο τι
[326]   ἔπαινοι καὶ ἐγκώμια παλαιῶν ἀνδρῶν  ἀγαθῶν,   ἵνα παῖς ζηλῶν μιμῆται
[326]   καὶ πόλις νόμους ὑπογράψασα,  ἀγαθῶν   καὶ παλαιῶν νομοθετῶν εὑρήματα, κατὰ
[355]   ἡττᾶσθαι τοῦτο λέγετε, ἀντὶ ἐλαττόνων  ἀγαθῶν   μείζω κακὰ λαμβάνειν. Ταῦτα μὲν
[343]   ὡς ἀληθῶς ἀγαθῶν, τῶν δὲ  ἀγαθῶν   μέν, οὐ μέντοι ἀληθῶς— εὔηθες
[358]   εἶναι ἐθέλειν ἰέναι ἀντὶ τῶν  ἀγαθῶν·   ὅταν τε ἀναγκασθῇ δυοῖν κακοῖν
[326]   διδακτόν. Διὰ τί οὖν τῶν  ἀγαθῶν   πατέρων πολλοὶ ὑεῖς φαῦλοι γίγνονται;
[328]   καὶ ὅτι οὐδὲν θαυμαστὸν τῶν  ἀγαθῶν   πατέρων φαύλους ὑεῖς γίγνεσθαι καὶ
[326]   κιθαρίζειν μάθωσιν, ἄλλων αὖ ποιητῶν  ἀγαθῶν   ποιήματα διδάσκουσι μελοποιῶν, εἰς τὰ
[325]   ἐπὶ τῶν βάθρων ἀναγιγνώσκειν ποιητῶν  ἀγαθῶν   ποιήματα καὶ ἐκμανθάνειν ~(ἀναγκάζουσιν, ἐν
[355]   ὄντων νικᾶν ἐν ὑμῖν τῶν  ἀγαθῶν   τὰ κακά, ἀξίων; φήσομεν
[324]   ἀπορεῖς περὶ τῶν ἀνδρῶν τῶν  ἀγαθῶν,   τί δήποτε οἱ ἄνδρες οἱ
[343]   τινῶν (τῶν μὲν ὡς ἀληθῶς  ἀγαθῶν,   τῶν δὲ ἀγαθῶν μέν, οὐ
[315]   ἔδοξα ἀκοῦσαι ὄνομα αὐτῷ εἶναι  Ἀγάθωνα,   καὶ οὐκ ἂν θαυμάζοιμι εἰ
[322]   ἐπεχείρει βωμούς τε ἱδρύεσθαι καὶ  ἀγάλματα   θεῶν· ἔπειτα φωνὴν καὶ ὀνόματα
[311]   ἂν ἀπεκρίνω; Εἶπον ἂν ὡς  ἀγαλματοποιοῖς.   Ὡς τίς δὲ γενησόμενος αὐτός;
[311]   Πρωταγόρου ἀκούομεν; ὥσπερ περὶ Φειδίου  ἀγαλματοποιὸν   καὶ περὶ Ὁμήρου ποιητήν, τί
[311]   δὲ γενησόμενος αὐτός; Δῆλον ὅτι  ἀγαλματοποιός.   Εἶεν, ἦν δ´ ἐγώ· (παρὰ
[335]   μὲν ἔγωγέ σου τὴν φιλοσοφίαν  ἄγαμαι,   ἀτὰρ (καὶ νῦν ἐπαινῶ καὶ
[361]   ὅτι ὧν ἐντυγχάνω πολὺ μάλιστα  ἄγαμαι   σέ, τῶν μὲν τηλικούτων καὶ
[346]   ἂν μὴ κακὸς μηδ´  ἄγαν   ἀπάλαμνος, εἰδώς τ´ ὀνησίπολιν δίκαν
[343]   ὑμνοῦσιν, Γνῶθι σαυτόν καὶ Μηδὲν  ἄγαν.   τοῦ δὴ ἕνεκα ταῦτα λέγω;
[330]   ἀνόσιον εἶναι οἷον ὅσιον;  ἀγανακτήσαιμ´   ἂν ἔγωγ´, ἔφην, τῷ ἐρωτήματι,
[327]   ἐν ἐκείνῳ τῷ χορῷ μισάνθρωποι,  ἀγαπήσαις   ἂν εἰ ἐντύχοις Εὐρυβάτῳ καὶ
[328]   διαφέρει (ἡμῶν προβιβάσαι εἰς ἀρετήν,  ἀγαπητόν.   ὧν δὴ ἐγὼ οἶμαι εἷς
[314]   καὶ ἐμπόρου ἔξεστιν ἐν ἄλλοις  ἀγγείοις   ἀποφέρειν, καὶ πρὶν δέξασθαι αὐτὰ
[314]   δὲ οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ  ἀγγείῳ   ἀπενεγκεῖν, ἀλλ´ ἀνάγκη καταθέντα τὴν
[310]   ἔφην, οὗτος· μή τι νεώτερον  ἀγγέλλεις;   Οὐδέν γ´, δ´ ὅς,
[315]   μὲν πολὺ ξένοι ἐφαίνοντο— οὓς  ἄγει   ἐξ ἑκάστων τῶν πόλεων
[320]   καὶ γῇ κεράννυται. ἐπειδὴ δ´  ἄγειν   αὐτὰ πρὸς φῶς ἔμελλον, προσέταξαν
[324]   γὰρ ἂν τό γε πραχθὲν  ἀγένητον   θείη— ἀλλὰ τοῦ μέλλοντος χάριν,
[319]   ἔμπορος ναύκληρος, πλούσιος πένης, γενναῖος  ἀγεννής,   καὶ τούτοις οὐδεὶς τοῦτο ἐπιπλήττει
[312]   εἰ οἶσθα. καίτοι εἰ τοῦτ´  ἀγνοεῖς,   οὐδὲ ὅτῳ παραδίδως τὴν ψυχὴν
[360]   δι´ ἄλλο τι δι´  ἄγνοιαν   καὶ ἀμαθίαν; Οὕτως (ἔχει, ἔφη.
[313]   τινες, ἄριστε, καὶ τούτων  ἀγνοοῖεν   ὧν πωλοῦσιν ὅτι χρηστὸν
[313]   σοφιστὴν ὅτι ποτ´ ἔστιν φαίνῃ  ἀγνοῶν,   μέλλεις σαυτὸν ἐπιτρέπειν; Καὶ
[355]   μὴ πράττειν, ὑπὸ τῶν ἡδονῶν  (ἀγόμενος   καὶ ἐκπληττόμενος· καὶ αὖθις αὖ
[322]   μὴ ἀπόλοιτο πᾶν, Ἑρμῆν πέμπει  ἄγοντα   εἰς ἀνθρώπους αἰδῶ τε καὶ
[317]   Καλλίας τε καὶ Ἀλκιβιάδης (ἡκέτην  ἄγοντε   τὸν Πρόδικον, ἀναστήσαντες ἐκ τῆς
[318]   αὐτοὺς πεφευγότας ἄκοντας πάλιν αὖ  ἄγοντες   ἐμβάλλουσιν εἰς τέχνας, λογισμούς τε
[347]   συμποσίοις τοῖς τῶν φαύλων καὶ  ἀγοραίων   ἀνθρώπων. καὶ γὰρ οὗτοι, διὰ
[313]   καὶ γὰρ οὗτοί που ὧν  ἄγουσιν   ἀγωγίμων οὔτε αὐτοὶ ἴσασιν ὅτι
[327]   ἀναγκάζουσα ἀρετῆς ἐπιμελεῖσθαι, ἀλλ´ εἶεν  ἄγριοί   τινες οἷοίπερ οὓς πέρυσιν Φερεκράτης
[313]   ἔμπορός τις κάπηλος τῶν  ἀγωγίμων,   ἀφ´ ὧν ψυχὴ τρέφεται; φαίνεται
[313]   γὰρ οὗτοί που ὧν ἄγουσιν  ἀγωγίμων   οὔτε αὐτοὶ ἴσασιν ὅτι χρηστὸν
[335]   ἔφη, ἐγὼ πολλοῖς ἤδη εἰς  ἀγῶνα   λόγων ἀφικόμην ἀνθρώποις, καὶ εἰ
[333]   Πρωταγόρας ἤδη τετραχύνθαι τε καὶ  ἀγωνιᾶν   καὶ παρατετάχθαι πρὸς τὸ ἀποκρίνεσθαι·
[315]   ἦν τὸ μειράκιον, καὶ τὼ  Ἀδειμάντω   ἀμφοτέρω, τε Κήπιδος καὶ
[320]   Κλεινίαν, τὸν Ἀλκιβιάδου τουτουῒ νεώτερον  ἀδελφόν,   ἐπιτροπεύων αὐτὸς οὗτος ἀνὴρ
[314]   Καλλίας Ἱππονίκου καὶ  ἀδελφὸς   αὐτοῦ ~(ὁ ὁμομήτριος, Πάραλος
[310]   Ἀπολλοδώρου ὑὸς Φάσωνος δὲ  ἀδελφός,   τὴν (θύραν τῇ βακτηρίᾳ πάνυ
[310]   καὶ ἐμέλλομεν ἀναπαύεσθαι, τότε μοι  ἁδελφὸς   λέγει ὅτι ἥκει Πρωταγόρας. καὶ
[313]   οὔτε τῷ πατρὶ οὔτε τῷ  ἀδελφῷ   (ἐπεκοινώσω οὔτε ἡμῶν τῶν ἑταίρων
[333]   δοκεῖ ἀδικῶν (ἄνθρωπος σωφρονεῖν, ὅτι  ἀδικεῖ;   Αἰσχυνοίμην ἂν ἔγωγ´, ἔφη,
[310]   ἐγώ, τοῦτο; μῶν τί σε  ἀδικεῖ   Πρωταγόρας; Καὶ ὃς γελάσας, Νὴ
[324]   ἄλλοι ἄνθρωποι οὓς ἂν οἴωνται  ἀδικεῖν,   καὶ οὐχ ἥκιστα Ἀθηναῖοι οἱ
[346]   ὀργισθῶσιν τοῖς γονεῦσιν πατρίδι  ἀδικηθέντες,   αὐτοὺς ἑαυτοὺς παραμυθεῖσθαι καὶ διαλλάττεσθαι
[324]   κολάζειν οὐ τοῦ παρεληλυθότος ἕνεκα  ἀδικήματος   τιμωρεῖται— οὐ γὰρ ἂν τό
[324]   μέλλοντος χάριν, ἵνα μὴ αὖθις  ἀδικήσῃ   μήτε αὐτὸς οὗτος μήτε ἄλλος
[323]   ὧν ἐστιν ἓν καὶ  ἀδικία   καὶ ἀσέβεια καὶ ~(συλλήβδην
[329]   ἔφη, ἐπεὶ πολλοὶ ἀνδρεῖοί εἰσιν,  ἄδικοι   δέ, καὶ δίκαιοι αὖ, σοφοὶ
[331]   ὁσιότης οἷον μὴ δίκαιον, ἀλλ´  ἄδικον   (ἄρα, τὸ δὲ ἀνόσιον; τί
[330]   αὐτὸ τοῦτο δίκαιόν ἐστιν  ἄδικον;   ἐγὼ μὲν ἂν αὐτῷ ἀποκριναίμην
[325]   τὸ μὲν δίκαιον, τὸ δὲ  ἄδικον,   καὶ τόδε μὲν καλόν, τόδε
[323]   ἐάν τινα καὶ εἰδῶσιν ὅτι  ἄδικός   ἐστιν, ἐὰν οὗτος αὐτὸς καθ´
[324]   ἀρετήν. οὐδεὶς γὰρ κολάζει τοὺς  ἀδικοῦντας   πρὸς τούτῳ τὸν νοῦν ἔχων
[324]   τὸ κολάζειν, Σώκρατες, τοὺς  ἀδικοῦντας   τί ποτε δύναται, αὐτό σε
[333]   ἀπόκριναι. δοκοῦσί τινές σοι σωφρονεῖν  ἀδικοῦντες;   Ἔστω, ἔφη. Τὸ δὲ σωφρονεῖν
[333]   δ´ ἐγώ, εἰ εὖ πράττουσιν  ἀδικοῦντες   εἰ κακῶς; Εἰ εὖ.
[333]   εὖ φρονεῖν εὖ βουλεύεσθαι, ὅτι  ἀδικοῦσιν;   Ἔστω, ἔφη. Πότερον, ἦν δ´
[333]   διασκεψώμεθα. ἆρά τίς σοι δοκεῖ  ἀδικῶν   (ἄνθρωπος σωφρονεῖν, ὅτι ἀδικεῖ; Αἰσχυνοίμην
[327]   οἴου καὶ νῦν, ὅστις σοι  ἀδικώτατος   φαίνεται ἄνθρωπος τῶν ἐν νόμοις
[359]   ἀνθρώπους ἀνοσιωτάτους μὲν ὄντας καὶ  ἀδικωτάτους   καὶ ἀκολαστοτάτους καὶ ἀμαθεστάτους, ἀνδρειοτάτους
[349]   εὑρήσεις γὰρ πολλοὺς τῶν ἀνθρώπων  ἀδικωτάτους   μὲν ὄντας καὶ ἀνοσιωτάτους καὶ
[358]   ἐξὸν ἐπὶ μή;  ἀδύνατον   ἐκ τῶν ὡμολογημένων; γὰρ
[344]   ὡς σὺ λέγεις, Πιττακέ,  ἀδύνατον   καὶ οὐκ ἀνθρώπειον, ἀλλὰ θεὸς
[359]   τοῖς λόγοις ἀπεδείχθη ἄρτι ὅτι  ἀδύνατον.   Καὶ τοῦτο, ἔφην ἐγώ, ἀληθὲς
[360]   λέγω ὅτι ἐκ τῶν ὡμολογημένων  ἀδύνατόν   μοι δοκεῖ εἶναι. Οὔτοι, ἦν
[344]   δυνατὸν δέ, ἐσθλόν, ἔμμεναι δὲ  ἀδύνατον·   πράξας μὲν γὰρ εὖ πᾶς
[338]   τῇ μὲν ἀληθείᾳ, ὡς ἐγᾦμαι,  ἀδύνατον   ὑμῖν ὥστε Πρωταγόρου τοῦδε σοφώτερόν
[335]   ἐγὼ δὲ τὰ μακρὰ ταῦτα  ἀδύνατος,   ἐπεὶ ἐβουλόμην ἂν οἷός τ´
[347]   ἕτερα, περὶ πράγματος διαλεγόμενοι  ἀδυνατοῦσι   ἐξελέγξαι· ~ἀλλὰ τὰς μὲν τοιαύτας
[345]   ποτε γένοιτο κακός— ἔστιν γὰρ  ἀεί—   ἀλλ´ εἰ μέλλει κακὸς γενέσθαι,
[344]   ἂν συμφορὰ καθέλοι, τὸν δὲ  ἀεὶ   ἀμήχανον ὄντα οὔ, καὶ τὸν
[344]   κακῷ οὐκ ἐγχωρεῖ γενέσθαι, ἀλλ´  ἀεὶ   εἶναι ἀνάγκη. ὥστε τὸν μὲν
[315]   ἔνθεν, καὶ ἐν κύκλῳ περιιόντες  ἀεὶ   εἰς τὸ ὄπισθεν καθίσταντο κάλλιστα.
[359]   ἀγαθὰς ὡμολογήσαμεν. Ἀληθῆ λέγεις, καὶ  ἀεὶ   ἔμοιγε δοκεῖ οὕτως. Ὀρθῶς γε,
[318]   ταὐτὰ ταῦτα· καὶ ἑκάστης ἡμέρας  ἀεὶ   ἐπὶ τὸ βέλτιον ἐπιδιδόναι. (Καὶ
[313]   καὶ πωλοῦντες καὶ καπηλεύοντες τῷ  ἀεὶ   ἐπιθυμοῦντι ἐπαινοῦσιν μὲν πάντα
[344]   ἰδιώτην· μὲν γὰρ ἰδιώτης  ἀεὶ   καθῄρηται. ὥσπερ οὖν οὐ τὸν
[356]   πρὸς ἡδέα ἱστῇς, τὰ μείζω  ἀεὶ   καὶ πλείω ληπτέα· ἐὰν δὲ
[357]   μηδὲν εἶναι κρεῖττον, ἀλλὰ τοῦτο  ἀεὶ   κρατεῖν, ὅπου ἂν ἐνῇ, καὶ
[335]   ὡς ἐξιών— παῖ Ἱππονίκου,  ἀεὶ   μὲν ἔγωγέ σου τὴν φιλοσοφίαν
[336]   πρὸς (Πρωταγόρου εἶναι, Ἀλκιβιάδης δὲ  ἀεὶ   φιλόνικός ἐστι πρὸς ἂν
[351]   (ἡδέως ζῆν ἀγαθόν, τὸ δ´  ἀηδῶς   κακόν. Εἴπερ τοῖς καλοῖς γ´,
[335]   καὶ ταῦτ´ ἂν ἴσως οὐκ  ἀηδῶς   σου ἤκουον. Καὶ ἅμα ταῦτ´
[324]   κατὰ τοῦτον τὸν λόγον καὶ  Ἀθηναῖοί   εἰσι τῶν ἡγουμένων παρασκευαστὸν εἶναι
[324]   οἴωνται ἀδικεῖν, καὶ οὐχ ἥκιστα  Ἀθηναῖοι   οἱ σοὶ πολῖται· ὥστε κατὰ
[322]   ταῦτα οἵ τε ἄλλοι καὶ  Ἀθηναῖοι,   ὅταν μὲν περὶ ἀρετῆς τεκτονικῆς
[328]   εἴρηκα, ὡς διδακτὸν ἀρετὴ καὶ  Ἀθηναῖοι   οὕτως ἡγοῦνται, καὶ ὅτι οὐδὲν
[311]   τὸν Ἀργεῖον Φειδίαν τὸν  Ἀθηναῖον   ἐπενόεις ἀφικόμενος μισθὸν ὑπὲρ σαυτοῦ
[319]   δίκαιός εἰμι εἰπεῖν. ἐγὼ γὰρ  Ἀθηναίους,   ὥσπερ καὶ οἱ ἄλλοι Ἕλληνες,
[321]   καὶ τὴν ἄλλην τὴν τῆς  Ἀθηνᾶς   δίδωσιν ἀνθρώπῳ, ~καὶ ἐκ τούτου
[321]   ἦσαν— εἰς δὲ τὸ τῆς  Ἀθηνᾶς   καὶ Ἡφαίστου οἴκημα τὸ κοινόν,
[321]   ἀνθρώπῳ εὕροι, (κλέπτει Ἡφαίστου καὶ  Ἀθηνᾶς   τὴν ἔντεχνον σοφίαν σὺν πυρί—
[343]   τοῦτο τὸ ῥῆμα ὥσπερ εὐδοκιμοῦντα  ἀθλητὴν   καὶ περιγένοιτο αὐτοῦ, αὐτὸς εὐδοκιμήσει
[322]   ἧς μέρος πολεμική— ἐζήτουν δὴ  ἁθροίζεσθαι   καὶ σῴζεσθαι κτίζοντες πόλεις· ὅτ´
[322]   σῴζεσθαι κτίζοντες πόλεις· ὅτ´ οὖν  ἁθροισθεῖεν,   ἠδίκουν ἀλλήλους ἅτε οὐκ ἔχοντες
[354]   ἔπειτα ἐν τούτῳ εἰσὶν πᾶσαι  αἱ   ἀποδείξεις. ἀλλ´ ἔτι καὶ νῦν
[321]   ἐνεχώρει εἰσελθεῖν— πρὸς δὲ καὶ  αἱ   Διὸς φυλακαὶ φοβεραὶ ἦσαν— εἰς
[333]   καὶ ἀνόμοια καὶ αὐτὰ καὶ  αἱ   δυνάμεις αὐτῶν, ὥσπερ τὰ τοῦ
[358]   ἄνδρες, ἔφην ἐγώ, τὸ τοιόνδε;  αἱ   ἐπὶ τούτου πράξεις ἅπασαι, ἐπὶ
[356]   πολλὰ ὡσαύτως; καὶ αἱ φωναὶ  αἱ   ἴσαι ἐγγύθεν μὲν μείζους, πόρρωθεν
[323]   οἵ τε θυμοὶ γίγνονται καὶ  αἱ   κολάσεις καὶ αἱ νουθετήσεις. ὧν
[323]   γίγνονται καὶ αἱ κολάσεις καὶ  αἱ   νουθετήσεις. ὧν ἐστιν ἓν καὶ
[322]   καὶ αἰδῶ ἀνθρώποις· Πότερον ὡς  αἱ   τέχναι νενέμηνται, οὕτω καὶ ταύτας
[347]   οἶνον πίωσιν. οὕτω δὲ καὶ  αἱ   τοιαίδε συνουσίαι, ἐὰν μὲν λάβωνται
[356]   καὶ τὰ πολλὰ ὡσαύτως; καὶ  αἱ   φωναὶ αἱ ἴσαι ἐγγύθεν μὲν
[322]   παρ´ ἐμοῦ τὸν μὴ δυνάμενον  αἰδοῦς   καὶ δίκης μετέχειν κτείνειν ὡς
[322]   οὖν τρόπον δοίη δίκην καὶ  αἰδῶ   ἀνθρώποις· Πότερον ὡς αἱ τέχναι
[322]   δημιουργοί· καὶ δίκην δὴ καὶ  αἰδῶ   (οὕτω θῶ ἐν τοῖς ἀνθρώποις,
[329]   Ζεὺς τὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν  αἰδῶ   πέμψειε τοῖς ἀνθρώποις, καὶ αὖ
[322]   Ἑρμῆν πέμπει ἄγοντα εἰς ἀνθρώπους  αἰδῶ   τε καὶ δίκην, ἵν´ εἶεν
[346]   πανάμωμον ἄνθρωπον, εὐρυεδοῦς ὅσοι καρπὸν  αἰνύμεθα   χθονός, ἐπί θ´ ὑμῖν εὑρὼν
[345]   πανάμωμον ἄνθρωπον, εὐρυεδοῦς ὅσοι καρπὸν  αἰνύμεθα   χθονός· ἐπί θ´ ὑμῖν εὑρὼν
[338]   γὰρ χείρων ἔσται ἡμῶν  αἱρεθείς,   οὐκ ὀρθῶς ἂν ἔχοι τὸν
[338]   γίγνεται, ὥσπερ φαύλῳ ἀνθρώπῳ ἐπιστάτην  αἱρεῖσθαι,   ἐπεὶ τό γ´ ἐμὸν οὐδέν
[358]   ἀναγκασθῇ δυοῖν κακοῖν τὸ ἕτερον  αἱρεῖσθαι,   οὐδεὶς τὸ μεῖζον αἱρήσεται ἐξὸν
[357]   καὶ λύπης ἐν ὀρθῇ τῇ  αἱρέσει   ἐφάνη ἡμῖν σωτηρία τοῦ
[356]   τῇ τοῦ περιττοῦ καὶ ἀρτίου  αἱρέσει   ἡμῖν ἦν σωτηρία τοῦ
[356]   ταῖς πράξεσιν καὶ ἐν ταῖς  αἱρέσεσιν   τῶν μεγάλων τε καὶ σμικρῶν,
[357]   ἐξαμαρτάνειν περὶ τὴν τῶν ἡδονῶν  αἵρεσιν   καὶ λυπῶν τοὺς ἐξαμαρτάνοντας— ταῦτα
[338]   σοφώτερόν τινα ἑλέσθαι· εἰ δὲ  αἱρήσεσθε   μὲν μηδὲν βελτίω, φήσετε δέ,
[338]   ᾑρήσεται. ἀλλὰ δὴ βελτίονα ἡμῶν  αἱρήσεσθε.   τῇ μὲν ἀληθείᾳ, ὡς ἐγᾦμαι,
[358]   ἕτερον αἱρεῖσθαι, οὐδεὶς τὸ μεῖζον  αἱρήσεται   ἐξὸν τὸ ἔλαττον; Ἅπαντα ταῦτα
[317]   πολλοὶ ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδὲν  αἰσθάνονται,   ἀλλ´ ἅττ´ ἂν οὗτοι διαγγέλλωσι,
[334]   δυσχέρειαν κατασβέσαι τὴν ἐπὶ ταῖς  αἰσθήσεσι   ταῖς διὰ τῶν ῥινῶν γιγνομένην
[321]   εὐλάβειαν ἔχων μή τι γένος  ἀϊστωθείη·   ἐπειδὴ δὲ αὐτοῖς ἀλληλοφθοριῶν διαφυγὰς
[360]   Ἀληθῆ, ἔφη. Εἰ δὲ μὴ  αἰσχρά,   ἆρ´ οὐ καλά; Ὡμολόγει. Εἰ
[360]   φόβους φοβοῦνται, ὅταν φοβῶνται, οὐδὲ  αἰσχρὰ   θάρρη θαρροῦσιν; Ἀληθῆ, ἔφη. Εἰ
[360]   αἰσχρούς τε φόβους φοβοῦνται καὶ  αἰσχρὰ   θάρρη θαρροῦσιν; Ὡμολόγει. Θαρροῦσιν δὲ
[360]   θαρροῦσιν; Ὡμολόγει. Θαρροῦσιν δὲ τὰ  αἰσχρὰ   καὶ κακὰ δι´ ἄλλο τι
[345]   ἴσασιν ὅτι πάντες οἱ τὰ  αἰσχρὰ   καὶ τὰ κακὰ ποιοῦντες ἄκοντες
[346]   πάντα τοι καλά, τοῖσί τ´  αἰσχρὰ   μὴ μέμεικται. (οὐ τοῦτο λέγει,
[345]   οὐδένα ἀνθρώπων ἑκόντα ἐξαμαρτάνειν οὐδὲ  αἰσχρά   τε καὶ κακὰ ἑκόντα ἐργάζεσθαι,
[346]   διαλαβεῖν λέγοντα— ὅστις ἕρδῃ μηδὲν  αἰσχρόν,   ἄκων δ´ ἔστιν οὓς ἐγὼ
[345]   φιλέω ἑκὼν ὅστις ἕρδῃ μηδὲν  αἰσχρόν·   ἀνάγκῃ δ´ οὐδὲ θεοὶ μάχονται·
[338]   ἐπιστάτην. εἶπον οὖν ἐγὼ ὅτι  αἰσχρὸν   εἴη βραβευτὴν ἑλέσθαι τῶν λόγων.
[352]   καὶ ἅμα, (εἴπερ τῳ ἄλλῳ,  αἰσχρόν   ἐστι καὶ ἐμοὶ σοφίαν καὶ
[325]   τόδε μὲν καλόν, τόδε δὲ  αἰσχρόν,   καὶ τόδε μὲν ὅσιον, τόδε
[338]   μὲν μηδὲν βελτίω, φήσετε δέ,  αἰσχρὸν   καὶ τοῦτο τῷδε γίγνεται, ὥσπερ
[359]   ἐγώ, καλὸν ὂν ἰέναι  αἰσχρόν;   Καλόν, ἔφη. Οὐκοῦν εἴπερ καλόν,
[350]   θαρραλέοι οὗτοι καὶ ἀνδρεῖοί εἰσιν;  Αἰσχρὸν   μεντἄν, ἔφη, εἴη ἀνδρεία·
[332]   ἔστιν τι ἐναντίον πλὴν τὸ  αἰσχρόν;   Οὐκ ἔστιν. Τί δέ; ἔστιν
[337]   τὴν φύσιν βιάζεται— ἡμᾶς οὖν  αἰσχρὸν   τὴν μὲν φύσιν τῶν πραγμάτων
[349]   ἐγώ, τὸ μέν τι αὐτοῦ  αἰσχρόν,   τὸ δέ τι καλόν,
[323]   ὦσιν, ἀλλ´ ἐλεοῦσιν· οἷον τοὺς  αἰσχροὺς   σμικροὺς ἀσθενεῖς τίς
[360]   θρασεῖς καὶ οἱ μαινόμενοι τοὐναντίον  αἰσχρούς   τε φόβους φοβοῦνται καὶ αἰσχρὰ
[360]   Οὐκοῦν ὅλως οἱ (ἀνδρεῖοι οὐκ  αἰσχροὺς   φόβους φοβοῦνται, ὅταν φοβῶνται, οὐδὲ
[348]   βούληται ἄλλῳ. (Καὶ Πρωταγόρας  αἰσχυνθείς,   ὥς γέ μοι ἔδοξεν, τοῦ
[333]   ἀδικῶν (ἄνθρωπος σωφρονεῖν, ὅτι ἀδικεῖ;  Αἰσχυνοίμην   ἂν ἔγωγ´, ἔφη, Σώκρατες,
[312]   ἐγώ, πρὸς θεῶν, οὐκ ἂν  αἰσχύνοιο   εἰς τοὺς Ἕλληνας σαυτὸν σοφιστὴν
[341]   ἐστιν ἀνήρ, ἐρωτᾷ (εἰ οὐκ  αἰσχύνομαι   τἀγαθὰ δεινὰ καλῶν. τὸ γὰρ
[323]   πόλεις. αὕτη, Σώκρατες, τούτου  αἰτία.   Ἵνα δὲ μὴ οἴῃ ἀπατᾶσθαι
[352]   δὴ ἐγὼ ἠρόμην ὅτι ποτε  αἴτιόν   ἐστι τούτου, ὑπὸ ἡδονῆς φασιν
[345]   κενεὰν ἐς ἄπρακτον ἐλπίδα μοῖραν  αἰῶνος   βαλέω, πανάμωμον ἄνθρωπον, εὐρυεδοῦς ὅσοι
[334]   σοι ἀποκρίνωμαι, ὅσα σοί;  Ἀκήκοα   γοῦν, ἦν δ´ ἐγώ, ὅτι
[310]   οὐδὲ ἑώρακα Πρωταγόραν πώποτε οὐδ´  ἀκήκοα   οὐδέν· ἔτι γὰρ παῖς
[328]   πολλοῦ γὰρ ποιοῦμαι (ἀκηκοέναι  ἀκήκοα   Πρωταγόρου. ἐγὼ γὰρ ἐν μὲν
[314]   εἶπεν, ἄνθρωποι, ἔφη, οὐκ  ἀκηκόατε   ὅτι οὐ σχολὴ αὐτῷ; Ἀλλ´
[328]   ὧδε ἀφικέσθαι· πολλοῦ γὰρ ποιοῦμαι  (ἀκηκοέναι   ἀκήκοα Πρωταγόρου. ἐγὼ γὰρ
[327]   ἐλλόγιμος ηὐξήθη, ὅτου δὲ ἀφυής,  ἀκλεής·   καὶ πολλάκις μὲν ἀγαθοῦ αὐλητοῦ
[335]   μου Κρίσωνι τῷ Ἱμεραίῳ δρομεῖ  ἀκμάζοντι   ἕπεσθαι, τῶν δολιχοδρόμων τῳ
[341]   θεῷ τοῦτο γέρας ἀπένειμε μόνῳ·  ἀκόλαστον   γὰρ ἄν τινα λέγοι Σιμωνίδην
[349]   μὲν ὄντας καὶ ἀνοσιωτάτους καὶ  ἀκολαστοτάτους   καὶ ἀμαθεστάτους, ἀνδρειοτάτους δὲ διαφερόντως.
[359]   μὲν ὄντας καὶ ἀδικωτάτους καὶ  ἀκολαστοτάτους   καὶ ἀμαθεστάτους, ἀνδρειοτάτους δέ·
[336]   ἐγὼ ἐμαυτοῦ δέομαι θέουσιν τούτοις  ἀκολουθεῖν,   ἀλλ´ οὐ γὰρ δύναμαι, ἀλλ´
[318]   (τὰς γὰρ τέχνας αὐτοὺς πεφευγότας  ἄκοντας   πάλιν αὖ ἄγοντες ἐμβάλλουσιν εἰς
[345]   αἰσχρὰ καὶ τὰ κακὰ ποιοῦντες  ἄκοντες   ποιοῦσιν· καὶ δὴ καὶ
[342]   βραχὺ καὶ συνεστραμμένον ὥσπερ δεινὸς  ἀκοντιστής,   ὥστε φαίνεσθαι τὸν προσδιαλεγόμενον παιδὸς
[333]   ἄλλως πως; Ὡμολόγησεν καὶ μάλ´  ἀκόντως.   Οὐκοῦν ἓν ἂν εἴη
[321]   εἰς τὰ ἄλογα· λοιπὸν δὴ  ἀκόσμητον   ἔτι αὐτῷ ἦν τὸ ἀνθρώπων
[328]   ἔβλεπον ὡς ἐροῦντά τι, ἐπιθυμῶν  ἀκούειν·   ἐπεὶ δὲ δὴ ᾐσθόμην ὅτι
[315]   μαθεῖν ἔξωθεν, καίπερ λιπαρῶς ἔχων  ἀκούειν   τοῦ Προδίκου— πάσσοφος γάρ μοι
[336]   οὖν ἐπιθυμεῖς ἐμοῦ καὶ Πρωταγόρου  ἀκούειν,   τούτου δέου, ὥσπερ τὸ πρῶτόν
[341]   καὶ ἐν φωνῇ βαρβάρῳ τεθραμμένος;  Ἀκούεις   δή, ἔφην ἐγώ, Πρωταγόρα,
[353]   ἂν ἔγωγε πρὸς αὐτοὺς ὡδί·  Ἀκούετε   δή· πειρασόμεθα γὰρ ὑμῖν ἐγώ
[310]   εἴη χάρις. ἀλλ´ οὖν  ἀκούετε.   Τῆς γὰρ παρελθούσης νυκτὸς ταυτησί,
[355]   ταῦτα τελευτᾷ, τὸ μετὰ τοῦτο  ἀκούετε.   φημὶ γὰρ ὑμῖν τούτου οὕτως
[310]   καὶ χάριν γε εἴσομαι, ἐὰν  ἀκούητε.   (ΕΤ. Καὶ μὴν καὶ ἡμεῖς
[315]   ἐπὶ βάθρων Ἐρυξίμαχός τε  Ἀκουμενοῦ   καὶ Φαῖδρος Μυρρινούσιος καὶ
[311]   ποιητήν, τί τοιοῦτον περὶ Πρωταγόρου  ἀκούομεν;   Σοφιστὴν δή τοι ὀνομάζουσί γε,
[311]   ἄλλο γε λεγόμενον περὶ Πρωταγόρου  ἀκούομεν;   ὥσπερ περὶ Φειδίου ἀγαλματοποιὸν καὶ
[347]   αὑτῶν φωνῆς, λέγοντάς τε καὶ  ἀκούοντας   ἐν μέρει ἑαυτῶν κοσμίως, κἂν
[337]   ψευδομένων— (ἡμεῖς τ´ αὖ οἱ  ἀκούοντες   μάλιστ´ ἂν οὕτως εὐφραινοίμεθα, οὐχ
[337]   ἔστιν παρὰ ταῖς ψυχαῖς τῶν  ἀκουόντων   ἄνευ ἀπάτης, ἐπαινεῖσθαι δὲ ἐν
[336]   ἐρώτημα ἦν οἱ πολλοὶ τῶν  ἀκουόντων·   ἐπεὶ Σωκράτη γε ἐγὼ ἐγγυῶμαι
[339]   θόρυβον παρέσχεν καὶ ἔπαινον (τῶν  ἀκουόντων·   καὶ ἐγὼ τὸ μὲν πρῶτον,
[337]   ἂν οὕτως ἐν ἡμῖν τοῖς  ἀκούουσιν   εὐδοκιμοῖτε καὶ οὐκ ἐπαινοῖσθε— εὐδοκιμεῖν
[337]   οὐ ταὐτόν· κοινῇ μὲν γὰρ  ἀκοῦσαι   δεῖ ἀμφοτέρων, μὴ ἴσον δὲ
[315]   οὖν ἰδέαν πάνυ καλός. ἔδοξα  ἀκοῦσαι   ὄνομα αὐτῷ εἶναι Ἀγάθωνα, καὶ
[335]   ἐγὼ οὐδ´ ἂν ἑνὸς ἥδιον  ἀκούσαιμι   σοῦ τε καὶ Πρωταγόρου
[362]   χαριζόμενος παρέμεινα. Ταῦτ´ εἰπόντες καὶ  ἀκούσαντες   ἀπῇμεν.
[314]   καὶ ἀκούσωμεν τοῦ ἀνδρός, ἔπειτα  ἀκούσαντες   καὶ ἄλλοις ἀνακοινωσώμεθα· καὶ γὰρ
[316]   ἦν δ´ ἐγώ, οὐδὲν διαφέρει·  ἀκούσας   δὲ οὗ ἕνεκα ἤλθομεν, αὐτὸς
[318]   τὸ βέλτιον ἐπιδιδόναι. (Καὶ ἐγὼ  ἀκούσας   εἶπον· Πρωταγόρα, τοῦτο μὲν
[318]   εἰ Ὀρθαγόρᾳ τῷ Θηβαίῳ συγγενόμενος,  ἀκούσας   ἐκείνου ταὐτὰ ταῦτα ἅπερ σοῦ,
[313]   μέλλεις σαυτὸν ἐπιτρέπειν; Καὶ ὃς  ἀκούσας,   Ἔοικεν, ἔφη, Σώκρατες, ἐξ
[310]   γε, πολλὰ καὶ εἰπὼν καὶ  ἀκούσας.   (ΕΤ. Τί οὖν οὐ διηγήσω
[342]   ἀκούσομαι. μὲν οὖν Πρωταγόρας  ἀκούσας   μου ταῦτα λέγοντος, Εἰ σὺ
[318]   Καὶ Πρωταγόρας ἐμοῦ ταῦτα  ἀκούσας,   Σύ τε καλῶς ἐρωτᾷς, ἔφη,
[340]   ἐκτῆσθαι. μὲν οὖν Πρόδικος  ἀκούσας   ταῦτα ἐπῄνεσέν με· δὲ
[313]   τὴν σὴν ψυχήν, ἀλλ´ ἑσπέρας  ἀκούσας,   ὡς φῄς, ὄρθριος ἥκων περὶ
[318]   αὐτόν, ὥσπερ παρὰ σὲ (νῦν,  ἀκούσειεν   αὐτοῦ ταὐτὰ ταῦτα ἅπερ σοῦ,
[329]   τάχ´ ἂν καὶ τοιούτους λόγους  ἀκούσειεν   Περικλέους ἄλλου τινὸς
[342]   ἐπῶν· ἐὰν δὲ βούλῃ, σοῦ  ἀκούσομαι.   μὲν οὖν Πρωταγόρας ἀκούσας
[317]   ἅσμενοι δὲ πάντες ἡμεῖς, ὡς  ἀκουσόμενοι   ἀνδρῶν σοφῶν, καὶ αὐτοί τε
[314]   μέντοι, ὥσπερ ὡρμήσαμεν, ἴωμεν καὶ  ἀκούσωμεν   τοῦ ἀνδρός, ἔπειτα ἀκούσαντες καὶ
[320]   εἶναι ἀρετήν· ἐπειδὴ δέ σου  ἀκούω   ταῦτα λέγοντος, κάμπτομαι καὶ οἶμαί
[352]   τὸ πρόσωπον καὶ τὰς χεῖρας  ἄκρας   εἴποι· Ἴθι δή μοι ἀποκαλύψας
[338]   μέσον, καὶ μήτε σὲ τὸ  ἀκριβὲς   τοῦτο εἶδος τῶν διαλόγων ζητεῖν
[329]   ταῦτ´ οὖν αὐτὰ δίελθέ μοι  ἀκριβῶς   τῷ λόγῳ, πότερον ἓν μέν
[337]   μὲν εἶναι ἀμφοῖν τοῖν διαλεγομένοιν  ἀκροατάς,   ἴσους δὲ μή— ἔστιν γὰρ
[340]   ὅταν δέ τις αὐτῆς εἰς  ἄκρον   ἵκηται, ῥηϊδίην δἤπειτα πέλειν, χαλεπήν
[321]   δὲ Προμηθεῖ εἰς μὲν τὴν  ἀκρόπολιν   τὴν τοῦ Διὸς οἴκησιν οὐκέτι
[356]   καὶ σμικρῶν, δὲ μετρητικὴ  ἄκυρον   μὲν ἂν ἐποίησε τοῦτο τὸ
[346]   λέγοντα— ὅστις ἕρδῃ μηδὲν αἰσχρόν,  ἄκων   δ´ ἔστιν οὓς ἐγὼ ἐπαινῶ
[339]   χαλεπὸν εἶναι ἄνδρα ἀγαθὸν γενέσθαι  ἀλαθείᾳ,   ὀλίγον δὲ τοῦ ποιήματος εἰς
[339]   Θετταλοῦ ὅτι— (ἄνδρ´ ἀγαθὸν μὲν  ἀλαθέως   γενέσθαι χαλεπόν, χερσίν τε καὶ
[344]   γενέσθαι μὲν ἄνδρα ἀγαθὸν χαλεπὸν  ἀλαθέως,   οἷόν τε μέντοι ἐπί γε
[344]   τὸ μέν ἐμβεβλημένον καὶ τὸ  ἀλαθέως   ὀρθῶς ἐπ´ ἐσχάτῳ κείμενον· καὶ
[344]   τετράγωνον, ἄνευ ψόγου τετυγμένον, χαλεπὸν  ἀλαθέως.   οὕτω φαίνεται {τὸ} πρὸς λόγον
[343]   θεῖναι ἐν τῷ ᾄσματι τὸ  ἀλαθέως,   οὑτωσί πως ὑπειπόντα τὸ τοῦ
[354]   ὀδύνας τὰς ἐσχάτας παρέχει καὶ  ἀλγηδόνας,   ὅτι εἰς τὸν ὕστερον
[356]   τὴν ψυχὴν μένουσαν ἐπὶ τῷ  ἀληθεῖ   καὶ ἔσωσεν ἂν τὸν βίον;
[343]   Πιττακέ, ὡς ἀληθῶς— οὐκ  ἀληθείᾳ   ἀγαθόν, οὐκ ἐπὶ τούτῳ λέγει
[340]   γνώμην ἀπεφήνατο, ὅτι ἄνδρα (ἀγαθὸν  ἀληθείᾳ   γενέσθαι χαλεπὸν εἴη; Ἀληθῆ λέγεις,
[338]   βελτίονα ἡμῶν αἱρήσεσθε. τῇ μὲν  ἀληθείᾳ,   ὡς ἐγᾦμαι, ἀδύνατον ὑμῖν ὥστε
[343]   οὐκ ἐπὶ τούτῳ λέγει τὴν  ἀλήθειαν,   ὡς ἄρα ὄντων τινῶν (τῶν
[348]   ἀλλήλους τοὺς λόγους ποιεῖσθαι, τῆς  ἀληθείας   καὶ ἡμῶν αὐτῶν πεῖραν λαμβάνοντας·
[356]   τὸ φάντασμα, δηλώσασα (δὲ τὸ  ἀληθὲς   ἡσυχίαν ἂν ἐποίησεν ἔχειν τὴν
[359]   ἀδύνατον. Καὶ τοῦτο, ἔφην ἐγώ,  ἀληθὲς   λέγεις· ὥστ´ εἰ τοῦτο ὀρθῶς
[326]   μάθε· οὐδὲν γὰρ θαυμαστόν, εἴπερ  ἀληθῆ   ἐγὼ ἐν τοῖς ἔμπροσθεν ἔλεγον,
[358]   ψεύδεσθαι. Ὑπερφυῶς ἐδόκει ἅπασιν  ἀληθῆ   εἶναι τὰ εἰρημένα. Ὁμολογεῖτε ἄρα,
[360]   φοβῶνται, οὐδὲ αἰσχρὰ θάρρη θαρροῦσιν;  Ἀληθῆ,   ἔφη. Εἰ δὲ μὴ αἰσχρά,
[354]   ἡμῖν εἰπεῖν· ἀλλ´ οὐχ ἕξετε.  Ἀληθῆ,   ἔφη, λέγεις, Πρωταγόρας. Πάλιν
[359]   Σώκρατες, οὕτως ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων.  Ἀληθῆ,   ἔφην ἐγώ, λέγεις· ἀλλ´ οὐ
[347]   περὶ τῶν μεγίστων ψευδόμενος δοκεῖς  ἀληθῆ   λέγειν, διὰ ταῦτά σε ἐγὼ
[358]   λόγος) πότερον δοκῶ ὑμῖν  ἀληθῆ   λέγειν ψεύδεσθαι. Ὑπερφυῶς ἐδόκει
[340]   (ἀγαθὸν ἀληθείᾳ γενέσθαι χαλεπὸν εἴη;  Ἀληθῆ   λέγεις, ἔφη Πρόδικος. Τὸν
[359]   καλὰς πράξεις ἁπάσας ἀγαθὰς ὡμολογήσαμεν.  Ἀληθῆ   λέγεις, καὶ ἀεὶ ἔμοιγε δοκεῖ
[344]   (ἀποκρινόμενον ὅτι Πιττακέ, οὐκ  ἀληθῆ   λέγεις· οὐ γὰρ εἶναι ἀλλὰ
[312]   Ἴσως ἄν, ἦν δ´ ἐγώ,  ἀληθῆ   λέγοιμεν, οὐ μέντοι ἱκανῶς γε·
[343]   κοινῇ ἅπαντες, εἰ ἄρα ἐγὼ  ἀληθῆ   λέγω. εὐθὺς γὰρ τὸ πρῶτον
[349]   ὧδε δὲ γνώσῃ ὅτι ἐγὼ  ἀληθῆ   λέγω· εὑρήσεις γὰρ πολλοὺς τῶν
[342]   δ´ ἂν ὅτι ἐγὼ ταῦτα  ἀληθῆ   λέγω καὶ Λακεδαιμόνιοι πρὸς φιλοσοφίαν
[331]   δὲ ἠρώτων. εἰ οὖν εἴποι·  Ἀληθῆ   ὅδε λέγει, Πρωταγόρα; σὺ
[352]   ἔφην ἐγώ, σὺ λέγων καὶ  ἀληθῆ.   οἶσθα οὖν ὅτι οἱ πολλοὶ
[358]   Πρόδικε, διαφέρει· ἀλλὰ τόδε. εἰ  ἀληθῆ   τὰ ἔμπροσθέν ἐστιν, ἆρά τις
[347]   εἰ μέσως ~(ἔλεγες ἐπιεικῆ καὶ  ἀληθῆ,   Πιττακέ, οὐκ ἄν ποτε
[343]   ὄντων τινῶν (τῶν μὲν ὡς  ἀληθῶς   ἀγαθῶν, τῶν δὲ ἀγαθῶν μέν,
[343]   δὲ ἀγαθῶν μέν, οὐ μέντοι  ἀληθῶς—   εὔηθες γὰρ τοῦτό γε φανείη
[343]   ἀγαθόν ἐστιν, Πιττακέ, ὡς  ἀληθῶς—   οὐκ ἀληθείᾳ ἀγαθόν, οὐκ ἐπὶ
[336]   γνώμην ἀποφαίνεσθαι. Μετὰ δὲ τὸν  Ἀλκιβιάδην,   ὡς ἐγᾦμαι, Κριτίας ἦν
[336]   μοι μάλα πρὸς (Πρωταγόρου εἶναι,  Ἀλκιβιάδης   δὲ ἀεὶ φιλόνικός ἐστι πρὸς
[309]   τοῦ πρῶτον ὑπηνήτου, ἣν νῦν  Ἀλκιβιάδης   ἔχει; (ΕΤ. Τί οὖν τὰ
[317]   δὲ τούτῳ Καλλίας τε καὶ  Ἀλκιβιάδης   (ἡκέτην ἄγοντε τὸν Πρόδικον, ἀναστήσαντες
[347]   ἐπιδείξω, ἂν βούλησθε. Καὶ  Ἀλκιβιάδης,   Ναί, ἔφη, Ἱππία, εἰς
[336]   σὺ βούλῃ. Ὑπολαβὼν οὖν  Ἀλκιβιάδης,   Οὐ καλῶς λέγεις, ἔφη,
[348]   ὁπότερα ποιήσοι. εἶπεν οὖν  Ἀλκιβιάδης   πρὸς τὸν Καλλίαν βλέψας,
[316]   εἰσεληλύθεμεν, κατόπιν δὲ ἡμῶν ἐπεισῆλθον  Ἀλκιβιάδης   τε καλός, ὡς φῂς
[320]   αὐτοῦ μὴ διαφθαρῇ δὴ ὑπὸ  Ἀλκιβιάδου,   ἀποσπάσας ἀπὸ τούτου, καταθέμενος ἐν
[348]   γέ μοι ἔδοξεν, τοῦ τε  Ἀλκιβιάδου   ταῦτα λέγοντος καὶ τοῦ Καλλίου
[320]   εἰ δὲ βούλει, Κλεινίαν, τὸν  Ἀλκιβιάδου   τουτουῒ νεώτερον ἀδελφόν, ἐπιτροπεύων
[309]   ἀπὸ κυνηγεσίου τοῦ περὶ τὴν  Ἀλκιβιάδου   ὥραν; καὶ μήν μοι καὶ
[341]   Πρόδικος καὶ οὐδαμῶς Κεῖον.  ἀλλ´   μοι δοκεῖ διανοεῖσθαι Σιμωνίδης
[359]   δύναμιν· ἀλλ´ οὐ ταῦτα λέγω,  ἀλλ´   τὸ ὕστερον εἶπεν. τὸ
[331]   δ´ ὁσιότης οἷον μὴ δίκαιον,  ἀλλ´   ἄδικον (ἄρα, τὸ δὲ ἀνόσιον;
[344]   δὲ κακῷ οὐκ ἐγχωρεῖ γενέσθαι,  ἀλλ´   ἀεὶ εἶναι ἀνάγκη. ὥστε τὸν
[340]   οἴεται Πρωταγόρας, ταὐτὸν ἑαυτῷ λέγοντα,  ἀλλ´   ἄλλο. οὐ γὰρ τοῦτο
[352]   οὐ τὴν ἐπιστήμην αὐτοῦ ἄρχειν  ἀλλ´   ἄλλο τι, τοτὲ μὲν θυμόν,
[346]   ἐπαινέσαι καὶ ἐγκωμιάσαι οὐχ ἑκών,  ἀλλ´   ἀναγκαζόμενος. ταῦτα δὴ καὶ τῷ
[357]   καὶ ἰσότητος πρὸς ἀλλήλας σκέψις;  Ἀλλ´   ἀνάγκη. Ἐπεὶ δὲ μετρητική, ἀνάγκῃ
[314]   ἔστιν ἐν ἄλλῳ ἀγγείῳ ἀπενεγκεῖν,  ἀλλ´   ἀνάγκη καταθέντα τὴν τιμὴν τὸ
[336]   καὶ οὐκ ἐθέλων (διδόναι λόγον,  ἀλλ´   ἀπομηκύνων ἕως ἂν ἐπιλάθωνται περὶ
[312]   γε διανοοῦμαι χρὴ λέγειν.  Ἀλλ´   ἄρα, Ἱππόκρατες, μὴ οὐ
[326]   αὐτοὶ ἐφ´ αὑτῶν εἰκῇ πράττωσιν,  ἀλλ´   ἀτεχνῶς ὥσπερ οἱ γραμματισταὶ τοῖς
[317]   ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδὲν αἰσθάνονται,  ἀλλ´   ἅττ´ ἂν οὗτοι διαγγέλλωσι, ταῦτα
[310]   ἐπιλίποιμι οὐδὲν οὔτε τῶν φίλων·  ἀλλ´   αὐτὰ ταῦτα καὶ νῦν ἥκω
[320]   παιδεύει οὔτε τῳ ἄλλῳ παραδίδωσιν,  ἀλλ´   αὐτοὶ περιιόντες νέμονται ὥσπερ ἄφετοι,
[329]   οὔτε ἀποκρίνασθαι οὔτε αὐτοὶ ἐρέσθαι,  ἀλλ´   ἐάν τις καὶ σμικρὸν ἐπερωτήσῃ
[341]   ἔφη, οὕτως ἔχειν, Πρόδικε·  ἀλλ´   ἐγὼ εὖ οἶδ´ ὅτι καὶ
[349]   τότε ἀποπειρώμενός (μου ταῦτα ἔλεγες.  Ἀλλ´   ἐγώ σοι, ἔφη, λέγω,
[334]   σὺ ἀγαθὰ καλεῖς; Οὐδαμῶς, ἔφη·  ἀλλ´   ἔγωγε πολλὰ οἶδ´ ἀνθρώποις
[345]   γένοιτο κακός— ἔστιν γὰρ ἀεί—  ἀλλ´   εἰ μέλλει κακὸς γενέσθαι, δεῖ
[336]   ἀκολουθεῖν, ἀλλ´ οὐ γὰρ δύναμαι,  ἀλλ´   εἴ τι δέῃ θεάσασθαι ἐν
[312]   εἰσιν οἱ τῶν σοφῶν ἐπιστήμονες·  ἀλλ´   (εἴ τις ἔροιτο ἡμᾶς, Τῶν
[327]   διὰ παντὸς ἀναγκάζουσα ἀρετῆς ἐπιμελεῖσθαι,  ἀλλ´   εἶεν ἄγριοί τινες οἷοίπερ οὓς
[323]   ἔχοντας, ἵνα μὴ τοιοῦτοι ὦσιν,  ἀλλ´   ἐλεοῦσιν· οἷον τοὺς αἰσχροὺς
[331]   καὶ εἴ σοι δοκεῖ" ἐλέγχεσθαι,  ἀλλ´   ἐμέ τε καὶ σέ· τὸ
[352]   περὶ τοιούτου αὐτοῦ ὄντος διανοοῦνται,  ἀλλ´   ἐνούσης πολλάκις ἀνθρώπῳ ἐπιστήμης οὐ
[342]   σοφισταὶ πλεῖστοι γῆς ἐκεῖ εἰσιν·  ἀλλ´   ἐξαρνοῦνται καὶ σχηματίζονται ἀμαθεῖς εἶναι,
[335]   δοκοῦντα τὴν συνουσίαν ἡμῖν γίγνεσθαι,  ἀλλ´   ἐπειδὰν σὺ βούλῃ διαλέγεσθαι ὡς
[315]   ἐν τῷ πρόσθεν εἶναι Πρωταγόρου,  ἀλλ´   ἐπειδὴ αὐτὸς ἀναστρέφοι καὶ οἱ
[355]   ἀνιαρῷ καὶ ἀγαθῷ καὶ κακῷ,  ἀλλ´   ἐπειδὴ δύο ἐφάνη ταῦτα, δυοῖν
[312]   τέχνῃ ἔμαθες, ὡς δημιουργὸς ἐσόμενος,  ἀλλ´   ἐπὶ παιδείᾳ, ὡς τὸν ἰδιώτην
[320]   ἐστιν ἀρετή, μὴ φθονήσῃς  ἀλλ´   ἐπίδειξον. Ἀλλ´, Σώκρατες, ἔφη,
[313]   τούτῳ ξένῳ τὴν σὴν ψυχήν,  ἀλλ´   ἑσπέρας ἀκούσας, ὡς φῄς, ὄρθριος
[354]   τούτῳ εἰσὶν πᾶσαι αἱ ἀποδείξεις.  ἀλλ´   ἔτι καὶ νῦν ἀναθέσθαι ἔξεστιν,
[345]   τε καὶ κακὰ ἑκόντα ἐργάζεσθαι,  ἀλλ´   εὖ ἴσασιν ὅτι πάντες οἱ
[338]   λίαν, εἰ μὴ ἡδὺ Πρωταγόρᾳ,  ἀλλ´   ἐφεῖναι καὶ χαλάσαι τὰς ἡνίας
[353]   εἴ σοι φίλον, ἐῶ χαίρειν.  Ἀλλ´,   ἔφη, ὀρθῶς λέγεις· καὶ πέραινε
[354]   ἀποβλέψαντες αὐτὰ ἀγαθὰ καλεῖτε,  ἀλλ´   ἡδονάς τε καὶ λύπας;
[329]   ἑτέρων, ἀλλήλων <