HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Protagoras

Liste des contextes (ordre alphabétique)


χ  =  67 formes différentes pour 118 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[346]   ἀπείρων γενέθλα, ὥστ´ εἴ τις  χαίρει   ψέγων, ἐμπλησθείη ἂν ἐκείνους μεμφόμενος—
[353]   βούλει, εἴ σοι φίλον, ἐῶ  χαίρειν.   Ἀλλ´, ἔφη, ὀρθῶς λέγεις· καὶ
[348]   τὰς μὲν τοιαύτας συνουσίας (ἐῶσιν  χαίρειν,   αὐτοὶ δ´ ἑαυτοῖς σύνεισιν δι´
[353]   εἰς τὸ ὕστερον μηδὲν παρασκευάζει,  χαίρειν   δὲ μόνον ποιεῖ, ὅμως δ´
[354]   κατ´ ἄλλο τι αὐτὸ τὸ  χαίρειν   κακὸν καλεῖτε καὶ εἰς ἄλλο
[353]   ἂν κακὰ ἦν, ὅτι μαθόντα  χαίρειν   ποιεῖ καὶ ὁπῃοῦν; ἆρ´ οἰόμεθ´
[354]   ἡδονήν, ἐπεὶ καὶ αὐτὸ τὸ  χαίρειν   τότε λέγετε κακὸν εἶναι, ὅταν
[358]   χαρτόν, εἴτε ὁπόθεν καὶ ὅπως  χαίρεις   τὰ τοιαῦτα (ὀνομάζων, βέλτιστε
[318]   καὶ ἐγὼ τοῖς καλῶς ἐρωτῶσι  χαίρω   ἀποκρινόμενος. Ἱπποκράτης γὰρ παρ´ ἐμὲ
[338]   ἡδὺ Πρωταγόρᾳ, ἀλλ´ ἐφεῖναι καὶ  χαλάσαι   τὰς ἡνίας τοῖς λόγοις, ἵνα
[323]   μή ἐστιν, καταγελῶσιν (ἢ  χαλεπαίνουσιν,   καὶ οἱ οἰκεῖοι προσιόντες νουθετοῦσιν
[344]   ἀμήχανον ἂν ποιήσειεν, καὶ γεωργὸν  χαλεπὴ   ὥρα ἐπελθοῦσα ἀμήχανον ἂν θείη,
[340]   ἄκρον ἵκηται, ῥηϊδίην δἤπειτα πέλειν,  χαλεπήν   περ ἐοῦσαν, ἐκτῆσθαι. μὲν
[344]   ὅτι γενέσθαι μὲν ἄνδρα ἀγαθὸν  χαλεπὸν   ἀλαθέως, οἷόν τε μέντοι ἐπί
[344]   νόῳ τετράγωνον, ἄνευ ψόγου τετυγμένον,  χαλεπὸν   ἀλαθέως. οὕτω φαίνεται {τὸ} πρὸς
[343]   ὅτι Οὔκ, ἀλλὰ γενέσθαι μὲν  χαλεπὸν   ἄνδρα ἀγαθόν ἐστιν, Πιττακέ,
[341]   ὄντος. ἴσως οὖν καὶ τὸ  χαλεπὸν"   αὖ οἱ Κεῖοι καὶ
[340]   τοῦτο Πιττακὸς ἔλεγεν τὸ  χαλεπόν,   γενέσθαι ἐσθλόν, ὥσπερ Σιμωνίδης,
[344]   τὸ δ´ ἐστὶ γενέσθαι μὲν  χαλεπόν,   δυνατὸν δέ, ἐσθλόν, ἔμμεναι δὲ
[340]   ὅτι ἄνδρα (ἀγαθὸν ἀληθείᾳ γενέσθαι  χαλεπὸν   εἴη; Ἀληθῆ λέγεις, ἔφη
[339]   τὸ μὲν πρῶτον αὐτὸς ὑπέθετο  χαλεπὸν   εἶναι ἄνδρα ἀγαθὸν γενέσθαι ἀλαθείᾳ,
[340]   καθ´ Ἡσίοδον γενέσθαι μὲν ἀγαθὸν  χαλεπὸν   εἶναι— τῆς γὰρ ἀρετῆς ἔμπροσθεν
[341]   οἶδ´ ὅτι καὶ Σιμωνίδης τὸ  χαλεπὸν"   ἔλεγεν ὅπερ ἡμεῖς οἱ ἄλλοι,
[343]   λέγειν ὅτι ἄνδρα ἀγαθὸν γενέσθαι  χαλεπόν,   (ἔπειτα ἐνέβαλε τὸ μέν. τοῦτο
[343]   Σιμωνίδην· λέγοντος τοῦ Πιττακοῦ ὅτι  χαλεπὸν   ἐσθλὸν ἔμμεναι, ἀμφισβητοῦντα εἰπεῖν ὅτι
[343]   ἐγκωμιαζόμενον ὑπὸ τῶν σοφῶν, τὸ  Χαλεπὸν   ἐσθλὸν ἔμμεναι. οὖν Σιμωνίδης,
[344]   σὺ δὲ φῄς, Πιττακέ,  χαλεπὸν   ἐσθλὸν ἔμμεναι· τὸ δ´ ἐστὶ
[343]   Σιμωνίδην ἀποκρινόμενον εἰπόντα· ἄνθρωποι,  χαλεπὸν   ἐσθλὸν ἔμμεναι, ~τὸν δὲ (ἀποκρινόμενον
[339]   τὸν ταὐτὰ λέγοντα ἑαυτῷ, ὅτι  χαλεπὸν   ἐσθλὸν ἔμμεναι, τοῦτον μέμφεταί τε
[341]   Πρόδικε, τὸν Πιττακὸν λέγοντα  χαλεπὸν   ἐσθλὸν ἔμμεναι, ὥσπερ ἂν εἰ
[341]   γε Σιμωνίδης οὐ λέγει τὸ  χαλεπὸν   (κακόν, μέγα τεκμήριόν ἐστιν εὐθὺς
[341]   τί ἔλεγεν, Πρόδικε, τὸ  (χαλεπὸν"   Σιμωνίδης; Κακόν, ἔφη. Διὰ ταῦτ´
[341]   οὐ μανθάνειν ὅτι καὶ τὸ  χαλεπὸν"   τοῦτο ἴσως οὐχ οὕτως Σιμωνίδης
[339]   καίτοι σοφοῦ παρὰ φωτὸς εἰρημένον·  χαλεπὸν   φάτ´ ἐσθλὸν ἔμμεναι. ἐννοεῖς ὅτι
[339]   (ἄνδρ´ ἀγαθὸν μὲν ἀλαθέως γενέσθαι  χαλεπόν,   χερσίν τε καὶ ποσὶ καὶ
[340]   ἀρετὴν ἐκτῆσθαι, ἐστιν πάντων  χαλεπώτατον,   ὡς ἅπασιν δοκεῖ ἀνθρώποις. Καὶ
[324]   τὸ ἓν οὐ τεκτονικὴ οὐδὲ  χαλκεία   οὐδὲ κεραμεία ~(ἀλλὰ δικαιοσύνη καὶ
[319]   ὁμοίως μὲν τέκτων, ὁμοίως δὲ  χαλκεὺς   σκυτοτόμος, ἔμπορος ναύκληρος, πλούσιος πένης,
[324]   ἀποδέχονται οἱ σοὶ πολῖται καὶ  χαλκέως   καὶ σκυτοτόμου συμβουλεύοντος τὰ πολιτικά,
[329]   τι τῶν ῥηθέντων, ὥσπερ τὰ  χαλκία   πληγέντα μακρὸν ἠχεῖ καὶ ἀποτείνει
[344]   ὡς εὖ πεποίηται— πάνυ γὰρ  χαριέντως   καὶ μεμελημένως ἔχει— ἀλλὰ μακρὸν
[309]   Ὁμήρου ἐπαινέτης εἶ, (ὃς ἔφη  χαριεστάτην   ἥβην εἶναι τοῦ πρῶτον ὑπηνήτου,
[320]   διεξιέναι. Δοκεῖ τοίνυν μοι, ἔφη,  χαριέστερον   εἶναι μῦθον ὑμῖν λέγειν. Ἦν
[335]   καὶ φιλῶ, ὥστε βουλοίμην ἂν  χαρίζεσθαί   σοι, εἴ μου δυνατὰ δέοιο·
[362]   ὥρα, ἀλλὰ Καλλίᾳ τῷ καλῷ  χαριζόμενος   παρέμεινα. Ταῦτ´ εἰπόντες καὶ ἀκούσαντες
[310]   (ΣΩ. Πάνυ μὲν οὖν· καὶ  χάριν   γε εἴσομαι, ἐὰν ἀκούητε. (ΕΤ.
[324]   ἀγένητον θείη— ἀλλὰ τοῦ μέλλοντος  χάριν,   ἵνα μὴ αὖθις ἀδικήσῃ μήτε
[328]   Ἱπποκράτη· παῖ Ἀπολλοδώρου, ὡς  χάριν   σοι ἔχω ὅτι προύτρεψάς με
[360]   τὸ ἐμὲ εἶναι τὸν ἀποκρινόμενον·  χαριοῦμαι   οὖν σοι, καὶ λέγω ὅτι
[310]   (ΣΩ. Διπλῆ ἂν εἴη  χάρις.   ἀλλ´ οὖν ἀκούετε. Τῆς γὰρ
[335]   τε καὶ Πρωταγόρου διαλεγομένων. ἀλλὰ  χάρισαι   ἡμῖν πᾶσιν. Καὶ ἐγὼ εἶπον—
[315]   ὁμομήτριος, Πάραλος Περικλέους, καὶ  Χαρμίδης   Γλαύκωνος, ἐκ δὲ τοῦ
[358]   ἡδὺ εἴτε τερπνὸν λέγεις εἴτε  χαρτόν,   εἴτε ὁπόθεν καὶ ὅπως χαίρεις
[344]   οὔ, καὶ τὸν κυβερνήτην μέγας  χειμὼν   ἐπιπεσὼν ἀμήχανον ἂν ποιήσειεν, καὶ
[321]   στερεοῖς δέρμασιν, ἱκανοῖς μὲν ἀμῦναι  χειμῶνα,   δυνατοῖς δὲ καὶ καύματα, καὶ
[352]   ἰδὼν τὸ πρόσωπον καὶ τὰς  χεῖρας   ἄκρας εἴποι· Ἴθι δή μοι
[335]   ἀνισταμένου ἐπιλαμβάνεται Καλλίας τῆς  χειρὸς   τῇ δεξιᾷ, (τῇ δ´ ἀριστερᾷ
[328]   ἂν ἡμῖν διδάξειεν τοὺς τῶν  χειροτεχνῶν   ὑεῖς αὐτὴν ταύτην τὴν τέχνην
[338]   οὐκ ὀρθῶς ἂν ἔχοι τὸν  χείρω   τῶν βελτιόνων ἐπιστατεῖν, εἴτε ὅμοιος,
[338]   ἑλέσθαι τῶν λόγων. εἴτε γὰρ  χείρων   ἔσται ἡμῶν αἱρεθείς, οὐκ
[314]   αὐτῷ· καὶ ἅμα ἀμφοῖν τοῖν  χεροῖν   τὴν θύραν πάνυ προθύμως ὡς
[344]   γενέσθαι μέν ἐστιν ἄνδρα ἀγαθὸν  χερσί   τε καὶ ποσὶ καὶ νόῳ
[339]   ἀγαθὸν μὲν ἀλαθέως γενέσθαι χαλεπόν,  χερσίν   τε καὶ ποσὶ καὶ νόῳ
[343]   Λίνδιος καὶ Μύσων  Χηνεύς,   καὶ ἕβδομος ἐν τούτοις ἐλέγετο
[346]   ἄνθρωπον, εὐρυεδοῦς ὅσοι καρπὸν αἰνύμεθα  χθονός,   ἐπί θ´ ὑμῖν εὑρὼν ἀπαγγελέω·
[345]   ἄνθρωπον, εὐρυεδοῦς ὅσοι καρπὸν αἰνύμεθα  χθονός·   ἐπί θ´ ὑμῖν εὑρὼν ἀπαγγελέω,
[343]   ἕβδομος ἐν τούτοις ἐλέγετο Λακεδαιμόνιος  Χίλων.   οὗτοι πάντες ζηλωταὶ καὶ ἐρασταὶ
[315]   ἐν τῷ χορῷ. τοῦτον τὸν  χορὸν   μάλιστα ἔγωγε ἰδὼν ἥσθην, ὡς
[327]   ὥσπερ οἱ ἐν ἐκείνῳ τῷ  χορῷ   μισάνθρωποι, ἀγαπήσαις ἂν εἰ ἐντύχοις
[315]   καὶ τῶν ἐπιχωρίων ἐν τῷ  χορῷ.   τοῦτον τὸν χορὸν μάλιστα ἔγωγε
[336]   οὖν δοκεῖ ἐπιεικέστερα Σωκράτης λέγειν·  χρὴ   γὰρ ἕκαστον τὴν ἑαυτοῦ γνώμην
[337]   ἔφη, δοκεῖς λέγειν, Κριτία·  χρὴ   γὰρ τοὺς ἐν τοιοῖσδε λόγοις
[313]   λόγον οὐδὲ συμβουλὴν ποιῇ, εἴτε  χρὴ   ἐπιτρέπειν σαυτὸν αὐτῷ εἴτε μή,
[316]   ἐσομένους διὰ (τὴν ἑαυτοῦ συνουσίαν,  χρὴ   εὐλαβεῖσθαι τὸν ταῦτα πράττοντα· οὐ
[326]   διδακτόν ἐστιν ἀρετή; ἀλλ´ οὐ  χρὴ   θαυμάζειν, ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον εἰ
[312]   Σώκρατες, εἴπερ γε διανοοῦμαι  χρὴ   λέγειν. Ἀλλ´ ἄρα, Ἱππόκρατες,
[362]   ~(Ἀλλ´, ἦν δ´ ἐγώ, οὕτω  χρὴ   ποιεῖν, εἴ σοι δοκεῖ. καὶ
[325]   ἐπιμελοῦνται πᾶσαν ἐπιμέλειαν; οἴεσθαί γε  χρή,   Σώκρατες. ἐκ παίδων σμικρῶν
[361]   (σπεύδεις, ἐπιχειρῶν ἀποδεῖξαι ὡς πάντα  χρήματά   ἐστιν ἐπιστήμη, καὶ δικαιοσύνη
[311]   ἂν μὲν ἐξικνῆται τὰ ἡμέτερα  χρήματα   καὶ τούτοις πείθωμεν αὐτόν, εἰ
[311]   σοφιστῇ ἄρα ἐρχόμεθα τελοῦντες τὰ  χρήματα;   Μάλιστα. Εἰ οὖν καὶ τοῦτό
[311]   τῷ Πρωταγόρᾳ ἐν νῷ ἔχετε  χρήματα   τελεῖν; τί ἂν αὐτῷ (ἀποκριναίμεθα;
[313]   σαυτοῦ καὶ τὰ τῶν φίλων  χρήματα,   ὡς ἤδη διεγνωκὼς ὅτι πάντως
[325]   ἀρετήν, καὶ πρὸς τῷ θανάτῳ  χρημάτων   τε δημεύσεις καὶ ὡς ἔπος
[349]   ἄρνυσθαι. πῶς οὖν οὐ σὲ  χρῆν   παρακαλεῖν ἐπὶ τὴν τούτων σκέψιν
[317]   κατασκευάσωμεν, ἵνα καθεζόμενοι διαλέγησθε; Ἐδόκει  χρῆναι·   ἅσμενοι δὲ πάντες ἡμεῖς, ὡς
[334]   ἐτύγχανον ὑπόκωφος ὤν, ᾤου ἂν  χρῆναι,   εἴπερ ἔμελλές μοι διαλέξεσθαι, μεῖζον
[348]   διδόντες. τοὺς τοιούτους μοι δοκεῖ  χρῆναι   μᾶλλον μιμεῖσθαι ἐμέ τε καὶ
[338]   αὐτῷ δεῖξαι ὡς ἐγώ φημι  χρῆναι   τὸν ἀποκρινόμενον ἀποκρίνεσθαι· ἐπειδὰν δὲ
[321]   ἀνθρώπων γένος, καὶ ἠπόρει ὅτι  χρήσαιτο.   ἀποροῦντι δὲ αὐτῷ ἔρχεται Προμηθεὺς
[320]   (ἀπέδωκε τούτῳ οὐκ ἔχων ὅτι  χρήσαιτο   αὐτῷ. καὶ ἄλλους σοι παμπόλλους
[334]   πάντες ἀπαγορεύουσιν τοῖς ἀσθενοῦσιν μὴ  χρῆσθαι   ἐλαίῳ ἀλλ´ ὅτι σμικροτάτῳ
[321]   πυρὸς αὐτὴν κτητήν τῳ  χρησίμην   γενέσθαι— καὶ οὕτω δὴ δωρεῖται
[326]   καὶ εὐρυθμότεροι καὶ εὐαρμοστότεροι γιγνόμενοι  χρήσιμοι   ὦσιν εἰς τὸ λέγειν τε
[316]   δὲ αὖ τελετάς τε καὶ  χρησμῳδίας,   τοὺς ἀμφί τε Ὀρφέα καὶ
[326]   βελτίω ἔχοντες ὑπηρετῶσι τῇ διανοίᾳ  χρηστῇ   (οὔσῃ, καὶ μὴ ἀναγκάζωνται ἀποδειλιᾶν
[313]   σε ἔδει τῳ διακινδυνεύοντα  χρηστὸν   αὐτὸ γενέσθαι πονηρόν, πολλὰ
[313]   ἀγωγίμων οὔτε αὐτοὶ ἴσασιν ὅτι  χρηστὸν   πονηρὸν περὶ τὸ σῶμα,
[313]   τούτων ἀγνοοῖεν ὧν πωλοῦσιν ὅτι  χρηστὸν   πονηρὸν (πρὸς τὴν ψυχήν·
[313]   σὺ τυγχάνεις ἐπιστήμων τούτων τί  χρηστὸν   καὶ πονηρόν, ἀσφαλές σοι ὠνεῖσθαι
[313]   εὖ κακῶς πράττειν,  χρηστοῦ   πονηροῦ αὐτοῦ γενομένου, περὶ
[356]   ἡδὺ τοῦ εἰς τὸν ὕστερον  χρόνον   καὶ ἡδέος καὶ λυπηροῦ, Μῶν
[328]   καὶ ἐγὼ ἐπὶ μὲν πολὺν  χρόνον   κεκηλημένος ἔτι πρὸς αὐτὸν ἔβλεπον
[353]   ὅτι εἰς τὸν ὕστερον  χρόνον   νόσους τε ποιεῖ καὶ πενίας
[344]   οἷόν τε μέντοι ἐπί γε  χρόνον   τινά· γενόμενον δὲ διαμένειν (ἐν
[354]   ὅτι εἰς τὸν ὕστερον  χρόνον   ὑγίειαί τε ἀπ´ αὐτῶν γίγνονται
[339]   σὲ εἰρῆσθαι τἀληθῆ, ἵνα μοι  χρόνος   ἐγγένηται τῇ σκέψει τί λέγοι
[320]   ἦν. ἐπειδὴ δὲ καὶ τούτοις  χρόνος   ἦλθεν εἱμαρμένος γενέσεως, τυποῦσιν αὐτὰ
[320]   ὑμῖν λέγειν. Ἦν γάρ ποτε  χρόνος   ὅτε θεοὶ μὲν ἦσαν, θνητὰ
[345]   ποτε καὶ κακὸς ὑπὸ  χρόνου   ὑπὸ πόνου ὑπὸ
[328]   γὰρ ἐν μὲν τῷ ἔμπροσθεν  χρόνῳ   ἡγούμην οὐκ εἶναι ἀνθρωπίνην ἐπιμέλειαν
[349]   ἀρετῆς, οὐχ ὡς τὰ τοῦ  χρυσοῦ   μόρια ὅμοιά ἐστιν ἀλλήλοις καὶ
[329]   ὦτα, ὥσπερ τὰ τοῦ  χρυσοῦ   μόρια οὐδὲν διαφέρει τὰ ἕτερα
[335]   μέλλεις ἐμοὶ διαλέξεσθαι, τῷ ἑτέρῳ  χρῶ   τρόπῳ πρός με, τῇ βραχυλογίᾳ.
[355]   ἔσται, ἐὰν μὴ πολλοῖς ὀνόμασι  χρώμεθα   ἅμα, ἡδεῖ τε καὶ ἀνιαρῷ
[361]   Προμηθεὺς μᾶλλον τοῦ Ἐπιμηθέως·  χρώμενος   ἐγὼ καὶ προμηθούμενος ὑπὲρ τοῦ
[350]   ἐμοῦ ὁμολογήσαντος ἐξείη ἄν σοι,  χρωμένῳ   τοῖς αὐτοῖς τεκμηρίοις τούτοις, λέγειν
[336]   τρόπος ἔσται τῶν διαλόγων;  χωρὶς   γὰρ ἔγωγ´ ᾤμην εἶναι τὸ




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site d'Ugo BRATELLI (NIMISPAUCI)

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 3/05/2006