HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Protagoras

Liste des contextes (ordre alphabétique)


μ  =  212 formes différentes pour 836 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[359]   ἄλλων, τὴν ἀνδρείαν, γνώσεσθαι δέ  μ´   ἔφη τεκμηρίῳ τῷδε· Εὑρήσεις γάρ,
[333]   ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις; (Καὶ ναὶ  μὰ   Δί´, ἔφη, κἂν μὴ τοῖς
[312]   σοφιστὴς καὶ τὸν μαθητὴν ποιεῖ;  Μὰ   Δί´, ἔφη, οὐκέτι ἔχω σοι
[310]   δὲ οὐ ποιεῖ. Ἀλλὰ ναὶ  μὰ   Δία, ἔφην ἐγώ, ἂν αὐτῷ
[326]   ὑεῖς φαῦλοι γίγνονται; τοῦτο αὖ  μάθε·   οὐδὲν γὰρ θαυμαστόν, εἴπερ ἀληθῆ
[315]   ὧν διελέγοντο οὐκ ἐδυνάμην ἔγωγε  μαθεῖν   ἔξωθεν, καίπερ λιπαρῶς ἔχων ἀκούειν
[350]   ἑαυτῶν (ἐπειδὰν μάθωσιν πρὶν  μαθεῖν.   Ἤδη δέ τινας ἑώρακας, ἔφην,
[350]   αὑτῶν ἐπειδὰν μάθωσιν πρὶν  μαθεῖν,   φαίην ἄν· ταῦτα δὲ ἐμοῦ
[328]   ἐπειδὰν γάρ τις παρ´ ἐμοῦ  μάθῃ,   ἐὰν μὲν βούληται, ἀποδέδωκεν
[314]   ἀνάγκη καταθέντα τὴν τιμὴν τὸ  μάθημα   ἐν αὐτῇ τῇ ψυχῇ λαβόντα
[318]   περὶ οὗ ἥκει. τὸ δὲ  μάθημά   ἐστιν εὐβουλία περὶ τῶν οἰκείων,
[313]   δέ, Σώκρατες, ψυχὴ τίνι;  Μαθήμασιν   δήπου, ἦν δ´ ἐγώ. καὶ
[314]   ὠνῇ οὐ μέγας (κίνδυνος.  μαθήματα   δὲ οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ
[313]   καὶ πονηρόν, ἀσφαλές σοι ὠνεῖσθαι  μαθήματα   καὶ παρὰ Πρωταγόρου καὶ παρ´
[313]   οὕτω δὲ καὶ οἱ τὰ  μαθήματα   περιάγοντες κατὰ τὰς πόλεις καὶ
[328]   ἂν φῇ ἄξια εἶναι τὰ  μαθήματα,   τοσοῦτον κατέθηκε. Τοιοῦτόν σοι, ἔφη,
[327]   ἄλλο τῶν ἐπιτηδευμάτων ὁτιοῦν καὶ  μαθημάτων   προελόμενος. εἰ μὴ οἷόν τ´
[314]   μείζων κίνδυνος ἐν τῇ τῶν  μαθημάτων   ὠνῇ ἐν τῇ τῶν
[318]   ἀπέβλεψεν— παρὰ δ´ ἐμὲ ἀφικόμενος  μαθήσεται   οὐ περὶ ἄλλου του
[324]   ὅτι ὡς ἐξ ἐπιμελείας καὶ  μαθήσεως   κτητῆς οὔσης. εἰ γὰρ ἐθέλεις
[312]   ὑπολαμβάνεις σου τὴν παρὰ Πρωταγόρου  μάθησιν   (ἔσεσθαι, ἀλλ´ οἵαπερ παρὰ
[345]   τῶν καμνόντων τῆς θεραπείας  μάθησις.   κακὸς δὲ κακῶς· τίς οὖν
[312]   μᾶλλον εἶναι παρὰ Πρωταγόρου  μάθησις.   Οἶσθα οὖν μέλλεις νῦν
[345]   γράμματα; δῆλον ὅτι τούτων  μάθησις.   τίς δὲ εὐπραγία ἀγαθὸν ἰατρὸν
[319]   τἆλλα πάντα οὕτως, (ὅσα ἡγοῦνται  μαθητά   τε καὶ διδακτὰ εἶναι· ἐὰν
[343]   πάντες ζηλωταὶ καὶ ἐρασταὶ καὶ  μαθηταὶ   ἦσαν τῆς Λακεδαιμονίων παιδείας, καὶ
[312]   ἐστὶν σοφιστὴς καὶ τὸν  μαθητὴν   ποιεῖ; Μὰ Δί´, ἔφη, οὐκέτι
[341]   ὥσπερ ἐγὼ ἔμπειρος διὰ τὸ  μαθητὴς   εἶναι Προδίκου τουτουΐ· καὶ νῦν
[315]   ὅσπερ εὐδοκιμεῖ μάλιστα τῶν Πρωταγόρου  μαθητῶν   καὶ ἐπὶ τέχνῃ μανθάνει, ὡς
[314]   αὐτῇ τῇ ψυχῇ λαβόντα καὶ  μαθόντα   ἀπιέναι βεβλαμμένον ὠφελημένον.
[353]   δ´ ἂν κακὰ ἦν, ὅτι  μαθόντα   χαίρειν ποιεῖ καὶ ὁπῃοῦν; ἆρ´
[328]   ὥστε καὶ αὐτῷ δοκεῖν τῷ  μαθόντι.   διὰ ταῦτα καὶ τὸν τρόπον
[325]   τοῖς παισὶ καὶ φυγαὶ μὴ  μαθοῦσι   (μηδὲ θεραπευθεῖσιν εἰς ἀρετήν, καὶ
[319]   ὥσπερ τοῖς πρότερον, ὅτι οὐδαμόθεν  μαθών,   οὐδὲ ὄντος διδασκάλου οὐδενὸς αὐτῷ,
[326]   πρὸς δὲ τούτοις, ἐπειδὰν κιθαρίζειν  μάθωσιν,   ἄλλων αὖ ποιητῶν ἀγαθῶν ποιήματα
[350]   εἰσιν, καὶ αὐτοὶ ἑαυτῶν (ἐπειδὰν  μάθωσιν   πρὶν μαθεῖν. Ἤδη δέ
[350]   παλαίειν καὶ αὐτοὶ αὑτῶν ἐπειδὰν  μάθωσιν   πρὶν μαθεῖν, φαίην ἄν·
[325]   ἐπιμελοῦνται, καὶ ἐπειδὰν αὖ γράμματα  μάθωσιν   καὶ μέλλωσιν συνήσειν τὰ γεγραμμένα
[323]   ἐάντε ὦσιν ἐάντε μή,  μαίνεσθαι   τὸν μὴ προσποιούμενον {δικαιοσύνην} ὡς
[349]   μὲν οὖν, ἔφη, εἰ μὴ  μαίνομαί   γε. Πότερον οὖν, ἦν δ´
[350]   ἀνδρεία· ἐπεὶ οὗτοί γε  μαινόμενοί   εἰσιν. Πῶς οὖν, ἔφην ἐγώ,
[360]   καὶ οἱ θρασεῖς καὶ οἱ  μαινόμενοι   τοὐναντίον αἰσχρούς τε φόβους φοβοῦνται
[350]   θαρραλέοι ὄντες οὐκ ἀνδρεῖοι ἀλλὰ  μαινόμενοι   φαίνονται; καὶ ἐκεῖ αὖ οἱ
[323]   οἱ οἰκεῖοι προσιόντες νουθετοῦσιν ὡς  μαινόμενον·   ἐν δὲ δικαιοσύνῃ καὶ ἐν
[314]   ~εἰ δὲ μή, ὅρα,  μακάριε,   (μὴ περὶ τοῖς φιλτάτοις κυβεύῃς
[309]   Πῶς δ´ οὐ μέλλει,  μακάριε,   τὸ σοφώτατον κάλλιον φαίνεσθαι; (ΕΤ.
[334]   διδάξαι περὶ τῶν αὐτῶν καὶ  μακρὰ   λέγειν, ἐὰν βούλῃ, οὕτως ὥστε
[334]   ἄνθρωπος, καὶ ἐάν τίς μοι  μακρὰ   λέγῃ, (ἐπιλανθάνομαι περὶ οὗ ἂν
[335]   γὰρ εἶ— ἐγὼ δὲ τὰ  μακρὰ   ταῦτα ἀδύνατος, ἐπεὶ ἐβουλόμην ἂν
[335]   δὲ καὶ αὐτός, καὶ ἐν  μακρολογίᾳ   καὶ ἐν βραχυλογίᾳ οἷός τ´
[336]   ὅδε ὁμολογεῖ μὴ μετεῖναί οἱ  μακρολογίας   καὶ παραχωρεῖ Πρωταγόρᾳ, τοῦ δὲ
[344]   χαριέντως καὶ μεμελημένως ἔχει— ἀλλὰ  μακρὸν   ἂν εἴη αὐτὸ οὕτω διελθεῖν·
[329]   ῥηθέντων, ὥσπερ τὰ χαλκία πληγέντα  μακρὸν   ἠχεῖ καὶ ἀποτείνει ἐὰν μὴ
[336]   ἀποκρινόμενος, μὴ ἐφ´ ἑκάστῃ ἐρωτήσει  μακρὸν   λόγον ἀποτείνων, ἐκκρούων τοὺς λόγους
[361]   οὗ ἐγώ τε καὶ σὺ  μακρὸν   λόγον ἑκάτερος ἀπετείναμεν, ἐγὼ μὲν
[335]   τ´ εἴην σοι παραμεῖναι ἀποτείνοντι  μακροὺς   λόγους— ἐλθεῖν γάρ ποί με
[329]   Πρωταγόρας δὲ ὅδε ἱκανὸς μὲν  μακροὺς   λόγους καὶ καλοὺς εἰπεῖν, ὡς
[333]   ἄλλως πως; Ὡμολόγησεν καὶ  μάλ´   ἀκόντως. Οὐκοῦν ἓν ἂν εἴη
[310]   μου, καὶ εἶπεν· Ἑσπέρας δῆτα,  μάλα   γε ὀψὲ ἀφικόμενος ἐξ Οἰνόης.
[318]   ἀλλ´ ὥσπερ ἂν εἰ αὐτίκα  μάλα   μεταβαλὼν τὴν ἐπιθυμίαν Ἱπποκράτης ὅδε
[315]   κῳδίοις τισὶν καὶ στρώμασιν καὶ  μάλα   πολλοῖς, ὡς ἐφαίνετο· παρεκάθηντο δὲ
[336]   Ἱππία, Καλλίας μὲν δοκεῖ μοι  μάλα   πρὸς (Πρωταγόρου εἶναι, Ἀλκιβιάδης δὲ
[331]   προσέοικεν, καὶ τὸ σκληρὸν τῷ  μαλακῷ,   καὶ τἆλλα δοκεῖ ἐναντιώτατα
[316]   πόλει, τοῦτο δὲ οἴεταί οἱ  μάλιστ´   ἂν γενέσθαι, εἰ σοὶ συγγένοιτο·
[361]   καὶ ἀνδρεία, τρόπῳ  μάλιστ´   ἂν διδακτὸν φανείη ἀρετή.
[361]   γὰρ ὅτι τούτου φανεροῦ (γενομένου  μάλιστ´   ἂν κατάδηλον γένοιτο ἐκεῖνο περὶ
[337]   ὑμεῖς τε γὰρ οἱ λέγοντες  μάλιστ´   ἂν οὕτως ἐν ἡμῖν τοῖς
[337]   (ἡμεῖς τ´ αὖ οἱ ἀκούοντες  μάλιστ´   ἂν οὕτως εὐφραινοίμεθα, οὐχ ἡδοίμεσθα—
[361]   εἴρηκα ὅτι ὧν ἐντυγχάνω πολὺ  μάλιστα   ἄγαμαι σέ, τῶν μὲν τηλικούτων
[326]   ποιοῦσιν οἱ μάλιστα δυνάμενοι μάλιστα  μάλιστα   δὲ δύνανται οἱ πλουσιώτατοι— καὶ
[330]   σοφία τε καὶ ἀνδρεία; Πάντων  μάλιστα   δήπου, ἔφη· καὶ μέγιστόν γε
[326]   πράξεσιν. καὶ ταῦτα ποιοῦσιν οἱ  μάλιστα   δυνάμενοι μάλιστα μάλιστα δὲ δύνανται
[315]   τῷ χορῷ. τοῦτον τὸν χορὸν  μάλιστα   ἔγωγε ἰδὼν ἥσθην, ὡς καλῶς
[311]   ἄρα ἐρχόμεθα τελοῦντες τὰ χρήματα;  Μάλιστα.   Εἰ οὖν καὶ τοῦτό τίς
[333]   μή· τὸν γὰρ λόγον ἔγωγε  μάλιστα   ἐξετάζω, συμβαίνει μέντοι ἴσως καὶ
[326]   ταῦτα ποιοῦσιν οἱ μάλιστα δυνάμενοι  μάλιστα   μάλιστα δὲ δύνανται οἱ πλουσιώτατοι—
[349]   που καλὸν ὡς οἷόν τε  μάλιστα.   ~Οἶσθα οὖν τίνες εἰς τὰ
[331]   ὁσιότητι ὅτι ὁμοιότατον, καὶ  μάλιστα   πάντων τε δικαιοσύνη οἷον
[327]   λέγω οὕτως ἔχει— ἔχει δὲ  μάλιστα   πάντων οὕτως— ἐνθυμήθητι ἄλλο τῶν
[315]   Ἀντίμοιρος Μενδαῖος, ὅσπερ εὐδοκιμεῖ  μάλιστα   τῶν Πρωταγόρου μαθητῶν καὶ ἐπὶ
[319]   καὶ τῶν γενναίων, οὐδέν τι  μᾶλλον   ἀποδέχονται, ἀλλὰ καταγελῶσι καὶ θορυβοῦσιν,
[345]   ἐπιόντα γε τοῦ ᾄσματος ἔτι  μᾶλλον   δηλοῖ. φησὶ γάρ— τοὔνεκεν οὔ
[336]   ἄν σοι ὅτι πολὺ σοῦ  μᾶλλον   ἐγὼ ἐμαυτοῦ δέομαι θέουσιν τούτοις
[326]   οὐ χρὴ θαυμάζειν, ἀλλὰ πολὺ  μᾶλλον   εἰ μὴ διδακτόν. Διὰ τί
[312]   οὖν μοι δοκεῖ, ἔφη, τοιαύτη  μᾶλλον   εἶναι παρὰ Πρωταγόρου μάθησις.
[344]   καὶ τὴν βούλησιν, ὅτι παντὸς  μᾶλλον   ἔλεγχός ἐστιν τοῦ Πιττακείου ῥήματος
[325]   ταῦτα εἰς διδασκάλων πέμποντες πολὺ  μᾶλλον   ἐντέλλονται ἐπιμελεῖσθαι (εὐκοσμίας τῶν παίδων
[359]   ἐθαύμασα τὴν ἀπόκρισιν, καὶ ἔτι  μᾶλλον   ἐπειδὴ ταῦτα μεθ´ ὑμῶν διεξῆλθον.
[342]   πάλαι, ὅτι τὸ λακωνίζειν πολὺ  μᾶλλόν   ἐστιν φιλοσοφεῖν φιλογυμναστεῖν, εἰδότες
[348]   ἕνεκα τούτου σοὶ ἡδέως διαλέγομαι  μᾶλλον   ἄλλῳ τινί, ἡγούμενός σε
[317]   βελτίω ἐκείνης εἶναι, τὸ ὁμολογεῖν  μᾶλλον   ἔξαρνον εἶναι· καὶ ἄλλας
[356]   καὶ πλείω καὶ ἐλάττω καὶ  μᾶλλον   καὶ ἧττον. εἰ γάρ τις
[348]   τοὺς τοιούτους μοι δοκεῖ χρῆναι  μᾶλλον   μιμεῖσθαι ἐμέ τε καὶ σέ,
[361]   ἐν τῷ μύθῳ Προμηθεὺς  μᾶλλον   τοῦ Ἐπιμηθέως· χρώμενος ἐγὼ
[361]   τοὐναντίον ἔοικεν σπεύδοντι ὀλίγου πάντα  (μᾶλλον   φανῆναι αὐτὸ ἐπιστήμην· καὶ
[346]   ὀνειδίζωσιν ὅτι ἀμελοῦσιν, ὥστε ἔτι  μᾶλλον   ψέγειν τε αὐτοὺς καὶ ἔχθρας
[327]   διδάσκειν, οἴει ἄν τι, ἔφη,  μᾶλλον,   Σώκρατες, τῶν ἀγαθῶν αὐλητῶν
[315]   Πρωταγόρου μαθητῶν καὶ ἐπὶ τέχνῃ  μανθάνει,   ὡς σοφιστὴς ἐσόμενος. τούτων δὲ
[325]   ἐάν τι καὶ ἄλλο βούληται  μανθάνειν   πράττειν, οὕτω πράττειν, ἄνευ
[326]   αὖ τούς τε νόμους ἀναγκάζει  μανθάνειν   καὶ κατὰ τούτους ζῆν κατὰ
[341]   καὶ νῦν μοι δοκεῖς οὐ  μανθάνειν   ὅτι καὶ τὸ χαλεπὸν" τοῦτο
[341]   ἄλλο τι σὺ οὐ  μανθάνεις·   ἐρώμεθα οὖν Πρόδικον— δίκαιον γὰρ
[337]   ἡδοίμεσθα— εὐφραίνεσθαι μὲν γὰρ ἔστιν  μανθάνοντά   τι καὶ φρονήσεως μεταλαμβάνοντα αὐτῇ
[323]   ἡγοῦντο εἶναι, τἀληθῆ λέγειν, ἐνταῦθα  μανίαν,   καί φασιν πάντας δεῖν φάναι
[351]   γίγνεσθαι, τὴν δύναμιν, καὶ ἀπὸ  μανίας   γε καὶ θυμοῦ, ἰσχὺν δὲ
[351]   (ἀπὸ θυμοῦ γε καὶ ἀπὸ  μανίας,   ὥσπερ δύναμις, ἀνδρεία δὲ
[343]   γὰρ τὸ πρῶτον τοῦ ᾄσματος  μανικὸν   ἂν φανείη, εἰ βουλόμενος λέγειν
[344]   καὶ τὰ ἐπιόντα πάντα τούτῳ  μαρτυρεῖ,   ὅτι οὕτως εἴρηται. πολλὰ μὲν
[344]   ὥσπερ καὶ παρ´ ἄλλου ποιητοῦ  μαρτυρεῖται   τοῦ εἰπόντος— αὐτὰρ ἀνὴρ ἀγαθὸς
[342]   τοὺς σοφιστάς, ἀλλὰ δοκῶσιν τῷ  μάχεσθαι   καὶ ἀνδρείᾳ περιεῖναι, ἡγούμενοι, εἰ
[345]   αἰσχρόν· ἀνάγκῃ δ´ οὐδὲ θεοὶ  μάχονται·   καὶ τοῦτ´ ἐστὶ πρὸς τὸ
[354]   Πάλιν τοίνυν, ἔφην ἐγώ, εἴ  με   ἀνέροισθε, ἄνθρωποι, Τίνος οὖν
[334]   σοι ἕπεσθαι. Πῶς οὖν κελεύεις  με   βραχέα ἀποκρίνεσθαι; βραχύτερά σοι,
[335]   μακροὺς λόγους— ἐλθεῖν γάρ ποί  με   δεῖ— εἶμι· ἐπεὶ καὶ ταῦτ´
[335]   κελεύεις, ὡς ἀντιλέγων ἐκέλευέν  με   διαλέγεσθαι, οὕτω διελεγόμην, οὐδενὸς ἂν
[350]   γὰρ εἰ οὕτω μετιὼν ἔροιό  με   εἰ οἱ ἰσχυροὶ (δυνατοί εἰσιν,
[310]   νυκτῶν εἶναι· ἐπειδὴ (δὲ τάχιστά  με   ἐκ τοῦ κόπου ὕπνος
[331]   καὶ ὑπὲρ σοῦ δέ, εἴ  με   ἐῴης, ταὐτὰ ἂν ταῦτα ἀποκρινοίμην,
[340]   οὖν Πρόδικος ἀκούσας ταῦτα ἐπῄνεσέν  με·   δὲ Πρωταγόρας, Τὸ ἐπανόρθωμά
[310]   Οἰνόης. γάρ τοι παῖς  με   Σάτυρος ἀπέδρα· καὶ δῆτα
[341]   ὥσπερ περὶ τοῦ δεινοῦ" Πρόδικός  με   οὑτοσὶ νουθετεῖ ἑκάστοτε, ὅταν ἐπαινῶν
[348]   Πρωταγόρα, μὴ οἴου διαλέγεσθαί  μέ   σοι ἄλλο τι βουλόμενον
[335]   τῷ ἑτέρῳ χρῶ τρόπῳ πρός  με,   τῇ βραχυλογίᾳ. Σώκρατες, ἔφη,
[350]   ἀνδρεῖοι, οὐκ ἠρωτήθην— εἰ γάρ  με   τότε ἤρου, εἶπον ἂν ὅτι
[328]   χάριν σοι ἔχω ὅτι προύτρεψάς  με   ὧδε ἀφικέσθαι· πολλοῦ γὰρ ποιοῦμαι
[310]   ᾔει ἐπειγόμενος, καὶ τῇ φωνῇ  μέγα   λέγων, Σώκρατες, ἔφη, ἐγρήγορας
[341]   οὐ λέγει τὸ χαλεπὸν (κακόν,  μέγα   τεκμήριόν ἐστιν εὐθὺς τὸ μετὰ
[342]   οὐ μόνον ἄνδρες ἐπὶ παιδεύσει  μέγα   φρονοῦντες, ἀλλὰ καὶ γυναῖκες. γνοῖτε
[356]   πράττειν, ἐν τῷ τὰ μὲν  μεγάλα   μήκη καὶ πράττειν καὶ λαμβάνειν,
[316]   ἄνδρα καὶ ἰόντα εἰς πόλεις  μεγάλας,   καὶ ἐν ταύταις πείθοντα τῶν
[316]   τῶν ἐπιχωρίων, Ἀπολλοδώρου ὑός, οἰκίας  μεγάλης   τε καὶ εὐδαίμονος, αὐτὸς δὲ
[338]   τὰς ἡνίας τοῖς λόγοις, ἵνα  μεγαλοπρεπέστεροι   καὶ εὐσχημονέστεροι ἡμῖν φαίνωνται, μήτ´
[356]   καὶ ἐν ταῖς αἱρέσεσιν τῶν  μεγάλων   τε καὶ σμικρῶν, δὲ
[316]   Σηλυμβριανός, τὸ δὲ ἀρχαῖον  Μεγαρεύς·   μουσικὴν δὲ Ἀγαθοκλῆς τε
[314]   ὥστε ἐν τῇ ὠνῇ οὐ  μέγας   (κίνδυνος. μαθήματα δὲ οὐκ
[344]   ὄντα οὔ, καὶ τὸν κυβερνήτην  μέγας   χειμὼν ἐπιπεσὼν ἀμήχανον ἂν ποιήσειεν,
[316]   τε ὑμέτερος πρόσχημα ἐποιήσατο,  μέγας   ὢν σοφιστής, καὶ Πυθοκλείδης
[329]   καὶ τοῦ ὅλου, ἀλλ´  μεγέθει   καὶ σμικρότητι; Ἐκείνως μοι φαίνεται,
[321]   οἴκησιν ἔνεμεν· ~ἃ δὲ ηὖξε  μεγέθει,   τῷδε (αὐτῷ αὐτὰ ἔσῳζεν· καὶ
[356]   ὑμῖν τῇ ὄψει τὰ αὐτὰ  μεγέθη   ἐγγύθεν μὲν μείζω, πόρρωθεν δὲ
[357]   ἡδονῆς ἥττω εἶναι, ἀμαθία  μεγίστη,   ἧς Πρωταγόρας ὅδε φησὶν ἰατρὸς
[330]   Πάντων μάλιστα δήπου, ἔφη· καὶ  μέγιστόν   γε σοφία τῶν μορίων.
[337]   αὐτῆς τῆς πόλεως εἰς τὸν  μέγιστον   καὶ ὀλβιώτατον οἶκον τόνδε, μηδὲν
[339]   Σώκρατες, ἐγὼ ἀνδοὶ παιδείας  ~μέγιστον   μέρος εἶναι περὶ ἐπῶν (δεινὸν
[347]   σφόδρα γὰρ καὶ περὶ τῶν  μεγίστων   ψευδόμενος δοκεῖς ἀληθῆ λέγειν, διὰ
[348]   περιιὼν ζητεῖ ὅτῳ ἐπιδείξηται καὶ  μεθ´   ὅτου βεβαιώσηται, ἕως ἂν ἐντύχῃ.
[359]   καὶ ἔτι μᾶλλον ἐπειδὴ ταῦτα  μεθ´   ὑμῶν διεξῆλθον. ἠρόμην δ´ οὖν
[358]   τὸ ἕτερον αἱρεῖσθαι, οὐδεὶς τὸ  μεῖζον   αἱρήσεται ἐξὸν τὸ ἔλαττον; Ἅπαντα
[340]   ἐπανόρθωμά σοι, ἔφη, Σώκρατες,  μεῖζον   ἁμάρτημα ἔχει ἐπανορθοῖς.
[340]   εἰμί τις γελοῖος ἰατρός· ἰώμενος  μεῖζον   τὸ νόσημα ποιῶ. Ἀλλ´ οὕτως
[334]   χρῆναι, εἴπερ ἔμελλές μοι διαλέξεσθαι,  μεῖζον   φθέγγεσθαι πρὸς τοὺς ἄλλους,
[357]   τε πλέονος καὶ ἐλάττονος καὶ  (μείζονος   καὶ σμικροτέρου καὶ πορρωτέρω καὶ
[354]   τότε λέγετε κακὸν εἶναι, ὅταν  μειζόνων   ἡδονῶν ἀποστερῇ ὅσας αὐτὸ
[354]   ἐν αὐτῷ οὐσῶν ἀπαλλάττῃ  μείζους   ἡδονὰς τῶν λυπῶν παρασκευάζῃ; ἐπεὶ
[354]   τὸ λυπεῖσθαι ἀγαθόν, ὅταν  μείζους   λύπας τῶν ἐν αὐτῷ οὐσῶν
[354]   ὅσας αὐτὸ ἔχει, λύπας  μείζους   παρασκευάζῃ τῶν ἐν (αὐτῷ ἡδονῶν·
[356]   φωναὶ αἱ ἴσαι ἐγγύθεν μὲν  μείζους,   πόρρωθεν δὲ σμικρότεραι; Φαῖεν ἄν.
[356]   ἡδέα πρὸς ἡδέα ἱστῇς, τὰ  μείζω   ἀεὶ καὶ πλείω ληπτέα· ἐὰν
[355]   τοῦτο λέγετε, ἀντὶ ἐλαττόνων ἀγαθῶν  μείζω   κακὰ λαμβάνειν. Ταῦτα μὲν οὖν
[356]   τὰ αὐτὰ μεγέθη ἐγγύθεν μὲν  μείζω,   πόρρωθεν δὲ ἐλάττω· οὔ;
[355]   τι ὅταν τὰ μὲν  μείζω,   τὰ δὲ (σμικρότερα ᾖ;
[356]   καὶ ἔλλειψις; ταῦτα δ´ ἐστὶ  μείζω   τε καὶ σμικρότερα γιγνόμενα ἀλλήλων
[314]   καὶ γὰρ δὴ καὶ πολὺ  μείζων   κίνδυνος ἐν τῇ τῶν μαθημάτων
[320]   ἔνδον ἐκ γῆς καὶ πυρὸς  μείξαντες   καὶ τῶν ὅσα πυρὶ καὶ
[315]   ὤν. τοῦτό τ´ ἦν τὸ  μειράκιον,   καὶ τὼ Ἀδειμάντω ἀμφοτέρω,
[315]   μετὰ Παυσανίου νέον τι ἔτι  μειράκιον,   ὡς μὲν ἐγᾦμαι καλόν τε
[346]   ἔλεγε πάντα τοι λευκά, οἷς  μέλανα   μὴ μέμεικται— γελοῖον γὰρ ἂν
[331]   προσέοικεν. τὸ γὰρ λευκὸν τῷ  μέλανι   ἔστιν ὅπῃ προσέοικεν, καὶ τὸ
[334]   ὅτι σμικροτάτῳ ἐν τούτοις οἷς  μέλλει   ἔδεσθαι, ὅσον μόνον τὴν δυσχέρειαν
[345]   ἔστιν γὰρ ἀεί— ἀλλ´ εἰ  μέλλει   κακὸς γενέσθαι, δεῖ αὐτὸν πρότερον
[324]   πάντας τοὺς πολίτας μετέχειν, (εἴπερ  μέλλει   πόλις εἶναι; ἐν τούτῳ γὰρ
[327]   τοῦ πράγματος, ~(τῆς ἀρετῆς, εἰ  μέλλει   πόλις εἶναι, οὐδένα δεῖ ἰδιωτεύειν.
[309]   φανῆναι; (ΣΩ. Πῶς δ´ οὐ  μέλλει,   μακάριε, τὸ σοφώτατον κάλλιον
[335]   ἐν βραχυτέροις εἰπεῖν· εἰ οὖν  μέλλεις   ἐμοὶ διαλέξεσθαι, τῷ ἑτέρῳ χρῶ
[312]   Πρωταγόρου μάθησις. Οἶσθα οὖν  μέλλεις   νῦν πράττειν, σε λανθάνει;
[313]   ποτ´ ἔστιν φαίνῃ ἀγνοῶν,  μέλλεις   σαυτὸν ἐπιτρέπειν; Καὶ ὃς ἀκούσας,
[311]   τίς σε ἤρετο· Εἰπέ μοι,  μέλλεις   τελεῖν, Ἱππόκρατες, Ἱπποκράτει (μισθὸν
[312]   δ´ ἐγώ. Τοῦ πέρι; Ὅτι  μέλλεις   τὴν ψυχὴν τὴν σαυτοῦ παρασχεῖν
[324]   πραχθὲν ἀγένητον θείη— ἀλλὰ τοῦ  μέλλοντος   χάριν, ἵνα μὴ αὖθις ἀδικήσῃ
[334]   ἀποκρίσεις καὶ βραχυτέρας ποίει, εἰ  μέλλω   σοι ἕπεσθαι. Πῶς οὖν κελεύεις
[310]   Σάτυρος ἀπέδρα· καὶ δῆτα  μέλλων   σοι φράζειν ὅτι διωξοίμην αὐτόν,
[325]   ἐπειδὰν αὖ γράμματα μάθωσιν καὶ  μέλλωσιν   συνήσειν τὰ γεγραμμένα ὥσπερ τότε
[326]   αὖ ποιητῶν ἀγαθῶν ποιήματα διδάσκουσι  μελοποιῶν,   εἰς τὰ (κιθαρίσματα ἐντείνοντες, καὶ
[328]   ἣν δὴ παρὰ τοῦ πατρὸς  μεμαθήκασιν,   καθ´ ὅσον οἷός τ´ ἦν
[320]   μὲν ἔμπειρον γεγονέναι, πολλὰ δὲ  μεμαθηκέναι,   τὰ δὲ αὐτὸν ἐξηυρηκέναι. εἰ
[346]   τοι λευκά, οἷς μέλανα μὴ  μέμεικται—   γελοῖον γὰρ ἂν εἴη πολλαχῇ—
[346]   καλά, τοῖσί τ´ αἰσχρὰ μὴ  μέμεικται.   (οὐ τοῦτο λέγει, ὥσπερ ἂν
[339]   γάρ, καὶ πάνυ μοι τυγχάνει  μεμεληκὸς   τοῦ ᾄσματος. Εὖ, ἔφη, λέγεις.
[344]   πεποίηται— πάνυ γὰρ χαριέντως καὶ  μεμελημένως   ἔχει— ἀλλὰ μακρὸν ἂν εἴη
[359]   δέ, Καὶ (ἴτας γ´, ἔφη.  μέμνησαι,   ἦν δ´ ἐγώ, Πρωταγόρα,
[332]   ἄρ´ ἐστὶν ἀφροσύνη σωφροσύνης; Φαίνεται.  Μέμνησαι   οὖν ὅτι ἐν τοῖς ἔμπροσθεν
[357]   ἤρεσθ´ ἡμᾶς. ἤρεσθε δέ, εἰ  μέμνησθε,   ἡνίκα ἡμεῖς ἀλλήλοις ὡμολογοῦμεν ἐπιστήμης
[339]   ὁπότε τὸν ταὐτὰ λέγοντα αὑτῷ  μέμφεται,   δῆλον ὅτι καὶ ἑαυτὸν μέμφεται,
[341]   ἔφη. Διὰ ταῦτ´ ἄρα καὶ  μέμφεται,   ἦν δ´ ἐγώ, Πρόδικε,
[340]   γε Πιττακόν, ἦν δ´ ἐγώ,  μέμφεται,   οὐχ ὡς οἴεται Πρωταγόρας, ταὐτὸν
[339]   ὅτι χαλεπὸν ἐσθλὸν ἔμμεναι, τοῦτον  μέμφεταί   τε καὶ οὔ φησιν ἀποδέχεσθαι
[339]   μέμφεται, δῆλον ὅτι καὶ ἑαυτὸν  μέμφεται,   ὥστε ἤτοι τὸ πρότερον
[346]   χαίρει ψέγων, ἐμπλησθείη ἂν ἐκείνους  μεμφόμενος—   πάντα τοι καλά, τοῖσί τ´
[359]   εἰ τοῦτο ὀρθῶς ἀπεδείχθη, ἐπὶ  μὲν   δεινὰ ἡγεῖται εἶναι οὐδεὶς
[351]   βίον τὸν ἐμόν, ὅτι ἔστι  μὲν   τῶν ἡδέων οὐκ ἔστιν
[340]   ἄλλοι πολλοὶ καθ´ Ἡσίοδον γενέσθαι  μὲν   ἀγαθὸν χαλεπὸν εἶναι— τῆς γὰρ
[345]   κακὸς ἰατρός. οὕτω καὶ  μὲν   ἀγαθὸς ἀνὴρ γένοιτ´ ἄν ποτε
[327]   δὲ ἀφυής, ἀκλεής· καὶ πολλάκις  μὲν   ἀγαθοῦ αὐλητοῦ φαῦλος ἂν ἀπέβη,
[355]   καὶ ὀνόμασιν προσαγορεύωμεν αὐτά, πρῶτον  μὲν   ἀγαθῷ καὶ κακῷ, ἔπειτα αὖθις
[339]   τοῦ Θετταλοῦ ὅτι— (ἄνδρ´ ἀγαθὸν  μὲν   ἀλαθέως γενέσθαι χαλεπόν, χερσίν τε
[338]   δὴ βελτίονα ἡμῶν αἱρήσεσθε. τῇ  μὲν   ἀληθείᾳ, ὡς ἐγᾦμαι, ἀδύνατον ὑμῖν
[325]   δὲ ὄντος καὶ θεραπευτοῦ τὰ  μὲν   ἄλλα ἄρα τοὺς ὑεῖς διδάσκονται,
[325]   οἱ ἀγαθοὶ ἄνδρες εἰ τὰ  μὲν   ἄλλα διδάσκονται τοὺς ὑεῖς, τοῦτο
[321]   τὴν νομήν, καὶ ὁρᾷ τὰ  μὲν   ἄλλα ζῷα ἐμμελῶς πάντων ἔχοντα,
[330]   εἴποιμ´ ἂν ἔγωγε ὅτι Τὰ  μὲν   ἄλλα ὀρθῶς ἤκουσας, ὅτι δὲ
[324]   οἱ ἄνδρες οἱ ἀγαθοὶ τὰ  μὲν   ἄλλα τοὺς αὑτῶν ὑεῖς διδάσκουσιν
[329]   τῶν τῆς ἀρετῆς μορίων οἱ  μὲν   ἄλλο, οἱ δὲ ἄλλο,
[321]   θριξὶν καὶ στερεοῖς δέρμασιν, ἱκανοῖς  μὲν   ἀμῦναι χειμῶνα, δυνατοῖς δὲ καὶ
[330]   δίκαιόν ἐστιν ἄδικον; ἐγὼ  μὲν   ἂν αὐτῷ ἀποκριναίμην ὅτι δίκαιον·
[356]   σμικρῶν, δὲ μετρητικὴ ἄκυρον  μὲν   ἂν ἐποίησε τοῦτο τὸ φάντασμα,
[349]   πάλιν ἐπιθυμῶ ἐξ ἀρχῆς τὰ  μὲν   ἀναμνησθῆναι παρὰ σοῦ, τὰ δὲ
[345]   πρὸς τοῦτο τείνει, (ὅτι εἶναι  μὲν   ἄνδρα ἀγαθὸν οὐχ οἷόν τε,
[344]   εἰ λέγοι λόγον, ὅτι γενέσθαι  μὲν   ἄνδρα ἀγαθὸν χαλεπὸν ἀλαθέως, οἷόν
[360]   δοκοῦσιν εἶναί τινες ἄνθρωποι ἀμαθέστατοι  μέν,   ἀνδρειότατοι δέ. Φιλονικεῖν μοι, ἔφη,
[351]   καὶ ἀνδρείαν· ὥστε συμβαίνει τοὺς  μὲν   ἀνδρείους θαρραλέους εἶναι, μὴ μέντοι
[322]   ἀνθρώπῳ, ~καὶ ἐκ τούτου εὐπορία  μὲν   ἀνθρώπῳ τοῦ (βίου γίγνεται, Προμηθέα
[334]   ἔγωγε πολλὰ οἶδ´ ἀνθρώποις  μὲν   ἀνωφελῆ ἐστι, καὶ σιτία καὶ
[351]   οὕτως βεβιωκέναι; Ἔμοιγ´, ἔφη. Τὸ  μὲν   ἄρα (ἡδέως ζῆν ἀγαθόν, τὸ
[316]   ἐποίει τὰ λεγόμενα. Καὶ ἡμεῖς  μὲν   ἄρτι εἰσεληλύθεμεν, κατόπιν δὲ ἡμῶν
[347]   ἥδιον· εἰ δὲ βούλεται, περὶ  μὲν   ᾀσμάτων τε καὶ ἐπῶν (ἐάσωμεν,
[332]   τῷ σωφρόνως; Ἔφη. Οὐκοῦν τὰ  μὲν   ἀφρόνως πραττόμενα ἀφροσύνῃ πράττεται, τὰ
[348]   ἡμῶν αὐτῶν πεῖραν λαμβάνοντας· κἂν  μὲν   βούλῃ ἔτι ἐρωτᾶν, ἕτοιμός εἰμί
[328]   τις παρ´ ἐμοῦ μάθῃ, ἐὰν  μὲν   βούληται, ἀποδέδωκεν ἐγὼ πράττομαι
[337]   ἔστιν γὰρ οὐ ταὐτόν· κοινῇ  μὲν   γὰρ ἀκοῦσαι δεῖ ἀμφοτέρων, μὴ
[361]   διδακτὸν φανείη ἀρετή. εἰ  μὲν   γὰρ ἄλλο τι ἦν
[318]   τῳ συγγενόμενος τῶν σοφιστῶν. οἱ  μὲν   γὰρ ἄλλοι λωβῶνται τοὺς νέους·
[331]   ἀνόσιον; τί αὐτῷ ἀποκρινούμεθα; ἐγὼ  μὲν   γὰρ αὐτὸς ὑπέρ γε ἐμαυτοῦ
[320]   ἐμηχανᾶτο δύναμιν εἰς σωτηρίαν.  μὲν   γὰρ αὐτῶν σμικρότητι ἤμπισχεν, πτηνὸν
[359]   τὸ πρῶτον παντάπασι· τότε  μὲν   γὰρ δὴ πέντε ὄντων μορίων
[325]   θαυμασίως γίγνονται οἱ ἀγαθοί. ὅτι  μὲν   γὰρ διδακτὸν αὐτὸ ἡγοῦνται καὶ
[330]   ἐστιν οὐδὲν πρᾶγμα; ἐμοὶ  μὲν   γὰρ δοκεῖ· τί δὲ σοί;
[350]   οἰηθείης ἂν εἶναι σοφίαν. πρῶτον  μὲν   γὰρ εἰ οὕτω μετιὼν ἔροιό
[344]   καὶ ἰατρὸν ταὐτὰ ταῦτα. τῷ  μὲν   γὰρ ἐσθλῷ ἐγχωρεῖ κακῷ γενέσθαι,
[344]   μαρτυρεῖ, ὅτι οὕτως εἴρηται. πολλὰ  μὲν   γὰρ ἔστι καὶ περὶ ἑκάστου
[324]   ἀπορεῖς ἄλλοθι οὐδαμοῦ. εἰ  μὲν   γὰρ ἔστιν, καὶ τοῦτό ἐστιν
[337]   οὕτως εὐφραινοίμεθα, οὐχ ἡδοίμεσθα— εὐφραίνεσθαι  μὲν   γὰρ ἔστιν μανθάνοντά τι καὶ
[337]   εὐδοκιμοῖτε καὶ οὐκ ἐπαινοῖσθε— εὐδοκιμεῖν  μὲν   γὰρ ἔστιν παρὰ ταῖς ψυχαῖς
[344]   ἐσθλόν, ἔμμεναι δὲ ἀδύνατον· πράξας  μὲν   γὰρ εὖ πᾶς ἀνὴρ ἀγαθός,
[356]   εἰπὲ πότερα πλείω ἐστίν. ἐὰν  μὲν   γὰρ ἡδέα πρὸς ἡδέα ἱστῇς,
[344]   ὅτι οὐ τὸν ἰδιώτην·  μὲν   γὰρ ἰδιώτης ἀεὶ καθῄρηται. ὥσπερ
[351]   γε θαρραλέους ἀνδρείους πάντας· θάρσος  μὲν   γὰρ καὶ ἀπὸ τέχνης γίγνεται
[337]   μέν, (ἐρίζειν δὲ μή— ἀμφισβητοῦσι  μὲν   γὰρ καὶ δι´ εὔνοιαν οἱ
[314]   ἐν τῇ τῶν σιτίων. σιτία  μὲν   γὰρ καὶ ποτὰ πριάμενον παρὰ
[336]   λέγεις, ἔφη, Καλλία· Σωκράτης  μὲν   γὰρ ὅδε ὁμολογεῖ μὴ μετεῖναί
[323]   τι τούτων ἐπιχειρεῖν ποιεῖν; ταῦτα  μὲν   γὰρ οἶμαι ἴσασιν ὅτι φύσει
[336]   θέοντας, τούτου δέου συγκαθεῖναι· ἐγὼ  μὲν   γὰρ οὐ δύναμαι ταχὺ θεῖν,
[354]   μοι, φαίην ἂν ἔγωγε. πρῶτον  μὲν   γὰρ οὐ ῥᾴδιον ἀποδεῖξαι τί
[335]   ἕπεσθαι, τότε σοι διαλέξομαι. σὺ  μὲν   γάρ, ὡς λέγεται περὶ σοῦ,
[359]   δ´ ὅς. Πότερον οἱ  μὲν   δειλοὶ ἐπὶ τὰ θαρραλέα ἔρχονται,
[315]   καὶ διεξῄει τὰ ἐρωτώμενα. Καὶ  μὲν   δὴ καὶ Τάνταλόν γε εἰσεῖδον—
[322]   ἄνθρωπος θείας μετέσχε μοίρας, πρῶτον  μὲν   διὰ τὴν τοῦ θεοῦ συγγένειαν
[319]   τῶν νεανίσκων πατήρ, τούτους  μὲν   διδασκάλων εἴχετο καλῶς καὶ εὖ
[325]   διδάσκοντες καὶ ἐνδεικνύμενοι ὅτι τὸ  μὲν   δίκαιον, τὸ δὲ ἄδικον, καὶ
[336]   Πρόδικε καὶ Ἱππία, Καλλίας  μὲν   δοκεῖ μοι μάλα πρὸς (Πρωταγόρου
[332]   μοι ἔχειν πρὸς τοῦτο, τοῦτο  μὲν   ἐάσωμεν, τόδε δὲ ἄλλο ὧν
[347]   ἕτερον. Καὶ ἐγὼ εἶπον· Ἐπιτρέπω  μὲν   ἔγωγε Πρωταγόρᾳ ὁπότερον αὐτῷ ἥδιον·
[335]   ἐξιών— παῖ Ἱππονίκου, ἀεὶ  μὲν   ἔγωγέ σου τὴν φιλοσοφίαν ἄγαμαι,
[315]   νέον τι ἔτι μειράκιον, ὡς  μὲν   ἐγᾦμαι καλόν τε (κἀγαθὸν τὴν
[359]   αὐτίκα εἰς τὸν πόλεμον οἱ  μὲν   ἐθέλουσιν ἰέναι, οἱ δὲ οὐκ
[347]   ἀλλήλω Πρωταγόρας καὶ Σωκράτης, Πρωταγόρας  μὲν   εἰ ἔτι βούλεται ἐρωτᾶν, ἀποκρίνεσθαι
[337]   ἐν τοιοῖσδε λόγοις παραγιγνομένους κοινοὺς  μὲν   εἶναι ἀμφοῖν τοῖν διαλεγομένοιν ἀκροατάς,
[316]   δὲ τὴν σοφιστικὴν τέχνην φημὶ  μὲν   εἶναι παλαιάν, τοὺς δὲ μεταχειριζομένους
[321]   τροφὰς ἄλλοις ἄλλας ἐξεπόριζεν, τοῖς  μὲν   ἐκ γῆς βοτάνην, ἄλλοις δὲ
[325]   δὲ μὴ ποίει. καὶ ἐὰν  μὲν   ἑκὼν πείθηται· εἰ δὲ μή,
[355]   λέγωμεν ὅτι Ἄνθρωπος πράττει— τότε  μὲν   ἐλέγομεν τὰ κακά, νῦν δὲ
[344]   φαίνεται {τὸ} πρὸς λόγον τὸ  μέν   ἐμβεβλημένον καὶ τὸ ἀλαθέως ὀρθῶς
[320]   διὰ τὸ ἡγεῖσθαί σε πολλῶν  μὲν   ἔμπειρον γεγονέναι, πολλὰ δὲ μεμαθηκέναι,
[333]   συνᾴδοιεν, εἴπερ γε ἀνάγκη ἑνὶ  (μὲν   ἓν μόνον ἐναντίον εἶναι, πλείοσιν
[310]   ὅτι ἥκει Πρωταγόρας. καὶ ἔτι  μὲν   ἐνεχείρησα εὐθὺς παρὰ σὲ ἰέναι,
[312]   Οὐκοῦν, ἦν δ´ ἐγώ, τοῦτο  μὲν   ἔξεστι λέγειν καὶ περὶ ζωγράφων
[311]   ἐσόμεθα τελεῖν ὑπὲρ σοῦ, ἂν  μὲν   ἐξικνῆται τὰ ἡμέτερα χρήματα καὶ
[334]   παντοδαπόν, ὥστε καὶ ἐνταῦθα τοῖς  μὲν   ἔξωθεν τοῦ (σώματος ἀγαθόν ἐστιν
[348]   εἶναι, ὥσπερ τινὲς ἄλλοι αὐτοὶ  μὲν   ἐπιεικεῖς εἰσιν, ἄλλους δὲ οὐ
[337]   ἀλλήλοις περὶ τῶν λόγων ἀμφισβητεῖν  μέν,   (ἐρίζειν δὲ μή— ἀμφισβητοῦσι μὲν
[338]   μὴ βούλεται (Πρωταγόρας ἀποκρίνεσθαι, οὗτος  μὲν   ἐρωτάτω, ἐγὼ δὲ ἀποκρινοῦμαι, καὶ
[344]   οὐ γὰρ εἶναι ἀλλὰ γενέσθαι  μέν   ἐστιν ἄνδρα ἀγαθὸν χερσί τε
[354]   λιμοκτονιῶν γιγνομένας, ὅτι ταῦτα ἀγαθὰ  μέν   ἐστιν, ἀνιαρὰ δέ; Φαῖεν ἄν;
[349]   Σώκρατες, ὅτι ταῦτα πάντα μόρια  μέν   ἐστιν ἀρετῆς, καὶ τὰ μὲν
[344]   τις ἂν καταβάλοι, ἀλλὰ τὸν  μὲν   ἑστῶτά ποτε καταβάλοι ἄν τις
[344]   ἀεὶ εἶναι ἀνάγκη. ὥστε τὸν  μὲν   εὐμήχανον καὶ σοφὸν καὶ ἀγαθὸν
[309]   μοι καὶ πρῴην ἰδόντι καλὸς  μὲν   ἐφαίνετο ἀνὴρ ἔτι, ἀνὴρ μέντοι,
[361]   συνδιασκοποίην. Καὶ Πρωταγόρας, Ἐγὼ  μέν,   ἔφη, Σώκρατες, ἐπαινῶ σου
[325]   πόλεων ἀποκτείνειν— εἰ οὕτω  μὲν   ἔχει, οὕτω δ´ αὐτοῦ πεφυκότος
[312]   ἡγῇ εἶναι τὸν σοφιστήν; Ἐγὼ  μέν,   δ´ ὅς, ὥσπερ τοὔνομα
[354]   ἔφη Πρωταγόρας. Οὐκοῦν τὴν  μὲν   ἡδονὴν διώκετε ὡς ἀγαθὸν ὄν,
[355]   ἐρήσεται ἡμᾶς· ἡμῖν δὲ ὑπὸ  μὲν   ἡδονῆς οὐκέτι ἔξεστιν εἰπεῖν— ἄλλο
[358]   ἄρα, ἦν δ´ ἐγώ, τὸ  μὲν   ἡδὺ ἀγαθὸν εἶναι, τὸ δὲ
[356]   τοῦ φαινομένου δύναμις; αὕτη  μὲν   ἡμᾶς ἐπλάνα καὶ ἐποίει ἄνω
[316]   καὶ μετὰ τῶν ἄλλων; Ἡμῖν  μέν,   ἦν δ´ ἐγώ, οὐδὲν διαφέρει·
[320]   γάρ ποτε χρόνος ὅτε θεοὶ  μὲν   ἦσαν, θνητὰ δὲ γένη (οὐκ
[352]   ἄρχειν ἀλλ´ ἄλλο τι, τοτὲ  μὲν   θυμόν, τοτὲ δὲ ἡδονήν, τοτὲ
[320]   πείσας νέμει. νέμων δὲ τοῖς  μὲν   ἰσχὺν ἄνευ τάχους προσῆπτεν, (τοὺς
[351]   τε καὶ ἰσχύν, ἀλλὰ τὸ  μὲν   καὶ ἀπὸ ἐπιστήμης γίγνεσθαι, τὴν
[337]   τῷ δὲ ἀμαθεστέρῳ ἔλαττον. ἐγὼ  μὲν   καὶ αὐτός, Πρωταγόρα τε
[358]   εἴτε δέος καλεῖτε. Ἐδόκει Πρωταγόρᾳ  μὲν   καὶ Ἱππίᾳ δέος τε καὶ
[310]   διαλεχθῇς αὐτῷ. ἐγὼ γὰρ ἅμα  μὲν   καὶ νεώτερός εἰμι, ἅμα δὲ
[344]   εἰπόντος— αὐτὰρ ἀνὴρ ἀγαθὸς τοτὲ  μὲν   κακός, ἄλλοτε δ´ ἐσθλός· (τῷ
[325]   τὸ δὲ ἄδικον, καὶ τόδε  μὲν   καλόν, τόδε δὲ αἰσχρόν, καὶ
[347]   καὶ αἱ τοιαίδε συνουσίαι, ἐὰν  μὲν   λάβωνται ἀνδρῶν οἷοίπερ ἡμῶν οἱ
[361]   Σώκρατές τε καὶ Πρωταγόρα· σὺ  μὲν   λέγων ὅτι οὐ διδακτόν ἐστιν
[361]   μακρὸν λόγον ἑκάτερος ἀπετείναμεν, ἐγὼ  μὲν   λέγων ὡς οὐ διδακτὸν ἀρετή,
[329]   λόγου. Πρωταγόρας δὲ ὅδε ἱκανὸς  μὲν   μακροὺς λόγους καὶ καλοὺς εἰπεῖν,
[356]   εὖ πράττειν, ἐν τῷ τὰ  μὲν   μεγάλα μήκη καὶ πράττειν καὶ
[356]   αἱ φωναὶ αἱ ἴσαι ἐγγύθεν  μὲν   μείζους, πόρρωθεν δὲ σμικρότεραι; Φαῖεν
[356]   ὄψει τὰ αὐτὰ μεγέθη ἐγγύθεν  μὲν   μείζω, πόρρωθεν δὲ ἐλάττω·
[355]   ἄλλο τι ὅταν τὰ  μὲν   μείζω, τὰ δὲ (σμικρότερα ᾖ;
[338]   τινα ἑλέσθαι· εἰ δὲ αἱρήσεσθε  μὲν   μηδὲν βελτίω, φήσετε δέ, αἰσχρὸν
[347]   ᾆσμα. Καὶ Ἱππίας, Εὖ  μέν   μοι δοκεῖς, ἔφη, Σώκρατες,
[326]   ἐκμανθάνειν ~(ἀναγκάζουσιν, ἐν οἷς πολλαὶ  μὲν   νουθετήσεις ἔνεισιν πολλαὶ δὲ διέξοδοι
[353]   νόσους τε καὶ τἆλλα. Ἐγὼ  μὲν   οἶμαι, ἔφη Πρωταγόρας, τοὺς
[321]   ζῴων ἄλλων βοράν· καὶ τοῖς  μὲν   ὀλιγογονίαν προσῆψε, τοῖς δ´ ἀναλισκομένοις
[359]   γάρ, Σώκρατες, ἀνθρώπους ἀνοσιωτάτους  μὲν   ὄντας καὶ ἀδικωτάτους καὶ ἀκολαστοτάτους
[349]   γὰρ πολλοὺς τῶν ἀνθρώπων ἀδικωτάτους  μὲν   ὄντας καὶ ἀνοσιωτάτους καὶ ἀκολαστοτάτους
[321]   αὐτοφυὴς ἑκάστῳ· καὶ (ὑποδῶν τὰ  μὲν   ὁπλαῖς, τὰ δὲ {θριξὶν καὶ}
[325]   τόδε δὲ αἰσχρόν, καὶ τόδε  μὲν   ὅσιον, τόδε δὲ ἀνόσιον, καὶ
[343]   ἀληθῶς ἀγαθῶν, τῶν δὲ ἀγαθῶν  μέν,   οὐ μέντοι ἀληθῶς— εὔηθες γὰρ
[357]   πορρωτέρω καὶ ἐγγυτέρω, ἆρα πρῶτον  μὲν   οὐ μετρητικὴ φαίνεται, ὑπερβολῆς τε
[327]   γίγνεσθαι τῶν φαύλων; οἶμαι  μὲν   οὔ, ἀλλὰ ὅτου ἔτυχεν
[318]   ἀκούσας εἶπον· Πρωταγόρα, τοῦτο  μὲν   οὐδὲν θαυμαστὸν λέγεις, ἀλλὰ εἰκός,
[334]   κυσίν· τὰ δέ γε τούτων  μὲν   οὐδενί, δένδροις δέ· τὰ δὲ
[334]   γε ὠφέλιμα· τὰ δὲ ἀνθρώποις  μὲν   οὐδέτερα, ἵπποις δέ· τὰ δὲ
[338]   εἶναι· καὶ Πρωταγόρας πάνυ  μὲν   οὐκ ἤθελεν, ὅμως δὲ ἠναγκάσθη
[309]   Σώκρατες, ἐντυχὼν πάρει; (ΣΩ. Σοφωτάτῳ  μὲν   οὖν δήπου τῶν γε νῦν,
[336]   καί φησιν ἐπιλήσμων εἶναι. ἐμοὶ  μὲν   οὖν δοκεῖ ἐπιεικέστερα Σωκράτης λέγειν·
[324]   εἶναι καὶ διδακτὸν ἀρετήν. ὡς  μὲν   οὖν εἰκότως ἀποδέχονται οἱ σοὶ
[349]   σὺ διδάσκαλον σαυτὸν παρέχεις; Κάλλιστον  μὲν   οὖν, ἔφη, εἰ μὴ μαίνομαί
[330]   οὐχ οὕτως ἂν ἀποκρίναιο; Πάνυ  μὲν   οὖν, ἔφη. Εἰ οὖν μετὰ
[317]   αὐτῶν, ἵνα ἐπακούσωσιν ἡμῶν; Πάνυ  μὲν   οὖν, ἔφη Πρωταγόρας. Βούλεσθε
[337]   τῶν ἀνθρώπων διαφέρεσθαι ἀλλήλοις. ἐγὼ  μὲν   οὖν καὶ δέομαι καὶ συμβουλεύω,
[336]   εἴ τῳ ἀνθρώπων παραχωρεῖ. εἰ  μὲν   οὖν καὶ Πρωταγόρας ὁμολογεῖ φαυλότερος
[310]   τὸν παῖδα τουτονί; (ΣΩ. Πάνυ  μὲν   οὖν· καὶ χάριν γε εἴσομαι,
[312]   καὶ τὸν ἐλεύθερον πρέπει. Πάνυ  μὲν   οὖν μοι δοκεῖ, ἔφη, τοιαύτη
[355]   ἀγαθῶν μείζω κακὰ λαμβάνειν. Ταῦτα  μὲν   οὖν οὕτω. μεταλάβωμεν δὴ τὰ
[323]   μὴ εἶναι ἐν ἀνθρώποις. Ὅτι  μὲν   οὖν πάντ´ ἄνδρα εἰκότως ἀποδέχονται
[321]   οὕτω δὴ δωρεῖται ἀνθρώπῳ. τὴν  μὲν   οὖν περὶ τὸν βίον σοφίαν
[346]   ἄλλο τι τῶν τοιούτων. τοὺς  μὲν   οὖν πονηρούς, ὅταν τοιοῦτόν τι
[340]   χαλεπήν περ ἐοῦσαν, ἐκτῆσθαι.  μὲν   οὖν Πρόδικος ἀκούσας ταῦτα ἐπῄνεσέν
[315]   ἐκκενώσας ξένοις κατάλυσιν πεποίηκεν.  μὲν   οὖν Πρόδικος ἔτι κατέκειτο, ἐγκεκαλυμμένος
[342]   δὲ βούλῃ, σοῦ ἀκούσομαι.  μὲν   οὖν Πρωταγόρας ἀκούσας μου ταῦτα
[333]   καὶ τὸν ἀποκρινόμενον ἐξετάζεσθαι. (Τὸ  μὲν   οὖν πρῶτον ἐκαλλωπίζετο ἡμῖν
[313]   ψυχὴν αὖ ἰατρικὸς ὤν. εἰ  μὲν   οὖν σὺ τυγχάνεις ἐπιστήμων τούτων
[357]   φατε εἶναι; εἴπατε (ἡμῖν. εἰ  μὲν   οὖν τότε εὐθὺς ὑμῖν εἴπομεν
[319]   ποιεῖν ἄνδρας ἀγαθοὺς πολίτας. Αὐτὸ  μὲν   οὖν τοῦτό ἐστιν, ἔφη,
[319]   ἐξάρωνται κελευόντων τῶν πρυτάνεων. περὶ  μὲν   οὖν ὧν οἴονται ἐν τέχνῃ
[313]   καπηλεύοντες τῷ ἀεὶ ἐπιθυμοῦντι ἐπαινοῦσιν  μὲν   πάντα πωλοῦσιν, τάχα δ´
[322]   τε ἄλλοι καὶ Ἀθηναῖοι, ὅταν  μὲν   περὶ ἀρετῆς τεκτονικῆς λόγος
[319]   συλλεγῶμεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν, ἐπειδὰν  μὲν   περὶ οἰκοδομίας τι δέῃ πρᾶξαι
[339]   τὸ ἐρώτημα περὶ τοῦ αὐτοῦ  μὲν   περὶ οὗπερ ἐγώ τε καὶ
[325]   τόδε δὲ ἀνόσιον, καὶ τὰ  μὲν   ποίει, τὰ δὲ μὴ ποίει.
[316]   πρόσχημα ποιεῖσθαι καὶ προκαλύπτεσθαι, τοὺς  μὲν   ποίησιν, οἷον Ὅμηρόν τε καὶ
[342]   Λακεδαιμονίων τῷ φαυλοτάτῳ συγγενέσθαι, τὰ  μὲν   πολλὰ ἐν τοῖς λόγοις εὑρήσει
[315]   ἠκολούθουν ἐπακούοντες τῶν λεγομένων τὸ  μὲν   πολὺ ξένοι ἐφαίνοντο— οὓς ἄγει
[328]   τοῦ λόγου. καὶ ἐγὼ ἐπὶ  μὲν   πολὺν χρόνον κεκηλημένος ἔτι πρὸς
[351]   Σώκρατες, σκοπώμεθα αὐτό, καὶ ἐὰν  μὲν   πρὸς λόγον δοκῇ εἶναι τὸ
[339]   ἀμφότερα λέγων, ὅς γε τὸ  μὲν   πρῶτον αὐτὸς ὑπέθετο χαλεπὸν εἶναι
[339]   (τῶν ἀκουόντων· καὶ ἐγὼ τὸ  μὲν   πρῶτον, ὡσπερεὶ ὑπὸ ἀγαθοῦ πύκτου
[334]   τὰ δὲ τοῦ δένδρου ταῖς  μὲν   ῥίζαις ἀγαθά, ταῖς δὲ βλάσταις
[334]   κόπρος πάντων (τῶν φυτῶν ταῖς  μὲν   ῥίζαις ἀγαθὸν παραβαλλομένη, εἰ δ´
[349]   ἕκαστα δύναμιν ἔχοντα. ταῦτα εἰ  μέν   σοι δοκεῖ ἔτι ὥσπερ τότε,
[337]   δὲ νεῖμαι ἑκατέρῳ, ἀλλὰ τῷ  μὲν   σοφωτέρῳ πλέον, τῷ δὲ ἀμαθεστέρῳ
[356]   δὲ ἡδέα πρὸς λυπηρά, ἐὰν  μὲν   τὰ ἀνιαρὰ ὑπερβάλληται ὑπὸ τῶν
[348]   οὐκ ἐθέλει διαλέγεσθαι, ἵνα τούτῳ  μὲν   ταῦτα συνειδῶμεν, Σωκράτης δὲ ἄλλῳ
[347]   πολλοὶ ἐν τοῖς λόγοις οἱ  μὲν   ταῦτά φασιν τὸν ποιητὴν νοεῖν,
[319]   αὐτοῖς ἀνιστάμενος περὶ τούτων ὁμοίως  μὲν   τέκτων, ὁμοίως δὲ χαλκεὺς σκυτοτόμος,
[349]   μέν ἐστιν ἀρετῆς, καὶ τὰ  μὲν   τέτταρα αὐτῶν ἐπιεικῶς παραπλήσια ἀλλήλοις
[359]   τὸ γὰρ ὕστερον ἔφη τὰ  μὲν   τέτταρα ἐπιεικῶς παραπλήσια ἀλλήλοις (εἶναι,
[361]   πολὺ μάλιστα ἄγαμαι σέ, τῶν  μὲν   τηλικούτων καὶ πάνυ· καὶ λέγω
[321]   Διί. τῷ δὲ Προμηθεῖ εἰς  μὲν   τὴν ἀκρόπολιν τὴν τοῦ Διὸς
[349]   οὖν, ἦν δ´ ἐγώ, τὸ  μέν   τι αὐτοῦ αἰσχρόν, τὸ δέ
[329]   ἀκριβῶς τῷ λόγῳ, πότερον ἓν  μέν   τί ἐστιν ἀρετή, μόρια
[312]   ὥστε καταφανῆ αὐτὸν γενέσθαι— Εἰ  μέν   τι τοῖς ἔμπροσθεν ἔοικεν, δῆλον
[328]   ταῦτα ἐξεδίδαξεν. καὶ γὰρ εἰ  μέν   τις περὶ αὐτῶν τούτων συγγένοιτο
[313]   ὑποθήσων τὴν ψυχήν; εἰ  μὲν   τὸ σῶμα ἐπιτρέπειν σε ἔδει
[330]   τι αὐτῶν ἐστιν ἕκαστον. πρῶτον  μὲν   τὸ τοιόνδε· (ἡ δικαιοσύνη πρᾶγμά
[348]   ἀδυνατοῦσι ἐξελέγξαι· ~ἀλλὰ τὰς  μὲν   τοιαύτας συνουσίας (ἐῶσιν χαίρειν, αὐτοὶ
[357]   τέχνη καὶ ἐπιστήμη. Συμφήσουσιν. Ἥτις  μὲν   τοίνυν τέχνη καὶ ἐπιστήμη ἐστὶν
[358]   καὶ ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ. ~(Ταῦτα  μὲν   τοῖς πολλοῖς ἀποκεκριμένοι ἂν ἦμεν·
[340]   Πρόδικος. Οὐκοῦν, ἔφην ἐγώ, ἐν  μὲν   τοῖς πρώτοις αὐτὸς Σιμωνίδης
[328]   εἰσιν ἐλπίδες· νέοι γάρ. Πρωταγόρας  μὲν   τοσαῦτα καὶ τοιαῦτα ἐπιδειξάμενος ἀπεπαύσατο
[314]   ἑξῆς δ´ αὐτῷ συμπεριεπάτουν ἐκ  μὲν   τοῦ ἐπὶ θάτερα Καλλίας
[343]   γενέσθαι χαλεπόν, (ἔπειτα ἐνέβαλε τὸ  μέν.   τοῦτο γὰρ οὐδὲ πρὸς ἕνα
[313]   ὡς φῄς, ὄρθριος ἥκων περὶ  μὲν   τούτου οὐδένα λόγον οὐδὲ συμβουλὴν
[322]   δημιουργικὴ τέχνη αὐτοῖς πρὸς  μὲν   τροφὴν ἱκανὴ βοηθὸς ἦν, πρὸς
[328]   ἀκήκοα Πρωταγόρου. ἐγὼ γὰρ ἐν  μὲν   τῷ ἔμπροσθεν χρόνῳ ἡγούμην οὐκ
[316]   ἕνεκα ἥκετε; Ἱπποκράτης ὅδε ἐστὶν  μὲν   τῶν ἐπιχωρίων, Ἀπολλοδώρου ὑός, οἰκίας
[345]   γένοιτο; δῆλον ὅτι πρῶτον  μὲν   ὑπάρχει ἰατρῷ εἶναι, ἔπειτα ἀγαθῷ
[332]   ἄν; Ναί. Πράττεται δὲ τὸ  μὲν   ὑπὸ σωφροσύνης, τὸ δὲ ὑπὸ
[337]   βιάζεται— ἡμᾶς οὖν αἰσχρὸν τὴν  μὲν   φύσιν τῶν πραγμάτων εἰδέναι, σοφωτάτους
[334]   ἐπεὶ καὶ τὸ ἔλαιον τοῖς  μὲν   φυτοῖς ἅπασίν ἐστιν πάγκακον καὶ
[343]   εἰπεῖν ὅτι Οὔκ, ἀλλὰ γενέσθαι  μὲν   χαλεπὸν ἄνδρα ἀγαθόν ἐστιν,
[344]   ἔμμεναι· τὸ δ´ ἐστὶ γενέσθαι  μὲν   χαλεπόν, δυνατὸν δέ, ἐσθλόν, ἔμμεναι
[343]   ὡς ἄρα ὄντων τινῶν (τῶν  μὲν   ὡς ἀληθῶς ἀγαθῶν, τῶν δὲ
[315]   οἰκήματί τινι, πρὸ τοῦ  μὲν   ὡς ταμιείῳ ἐχρῆτο Ἱππόνικος, νῦν
[342]   ταῖς πόλεσι λακωνίζοντας, καὶ οἱ  μὲν   ὦτά τε κατάγνυνται μιμούμενοι (αὐτούς,
[315]   Φιλομήλου καὶ Ἀντίμοιρος  Μενδαῖος,   ὅσπερ εὐδοκιμεῖ μάλιστα τῶν Πρωταγόρου
[356]   ἂν ἐποίησεν ἔχειν τὴν ψυχὴν  μένουσαν   ἐπὶ τῷ ἀληθεῖ καὶ ἔσωσεν
[350]   οὗτοι καὶ ἀνδρεῖοί εἰσιν; Αἰσχρὸν  μεντἄν,   ἔφη, εἴη ἀνδρεία· ἐπεὶ
[330]   ἄν· Εὐφήμει, ἄνθρωπε· σχολῇ  μεντἄν   τι ἄλλο ὅσιον εἴη, εἰ
[343]   τῶν δὲ ἀγαθῶν μέν, οὐ  μέντοι   ἀληθῶς— εὔηθες γὰρ τοῦτό γε
[344]   ἀγαθὸν χαλεπὸν ἀλαθέως, οἷόν τε  μέντοι   ἐπί γε χρόνον τινά· γενόμενον
[347]   περὶ τοῦ ᾄσματος διεληλυθέναι· ἔστιν  μέντοι,   ἔφη, καὶ (ἐμοὶ λόγος περὶ
[359]   τε καὶ οἱ ἀνδρεῖοι. Ἀλλὰ  μέντοι,   ἔφη, Σώκρατες, πᾶν γε
[339]   ὁμολογεῖσθαι; Φαίνεται ἔμοιγε (καὶ ἅμα  μέντοι   ἐφοβούμην μὴ τὶ λέγοι) ἀτάρ,
[331]   τὸ εἴ" ἀφέλοι αὐτοῦ. Ἀλλὰ  μέντοι,   δ´ ὅς, προσέοικέν τι
[312]   δ´ ἐγώ, ἀληθῆ λέγοιμεν, οὐ  μέντοι   ἱκανῶς γε· ἐρωτήσεως γὰρ ἔτι
[350]   τοὺς δυνατοὺς ἰσχυροὺς εἶναι, τοὺς  μέντοι   ἰσχυροὺς δυνατούς· ~(οὐ γὰρ ταὐτὸν
[333]   λόγον ἔγωγε μάλιστα ἐξετάζω, συμβαίνει  μέντοι   ἴσως καὶ ἐμὲ τὸν ἐρωτῶντα
[309]   Εἶτα τί τοῦτο; οὐ σὺ  μέντοι   Ὁμήρου ἐπαινέτης εἶ, (ὃς ἔφη
[332]   ~Οὐ πάνυ, (ἔφη, οὕτως, οὐ  μέντοι   οὐδὲ αὖ ὡς σύ μοι
[339]   Πρόδικε, ἔφην ἐγώ, σὸς  μέντοι   Σιμωνίδης πολίτης· ~(δίκαιος εἶ βοηθεῖν
[333]   λόγον ᾐτιᾶτο δυσχερῆ εἶναι— ἔπειτα  μέντοι   συνεχώρησεν ἀποκρίνεσθαι. Ἴθι δή, ἔφην
[309]   ἄρτι ἀπ´ ἐκείνου ἔρχομαι. ἄτοπον  μέντοι   τί σοι ἐθέλω εἰπεῖν· παρόντος
[351]   μὲν ἀνδρείους θαρραλέους εἶναι, μὴ  μέντοι   τούς γε θαρραλέους ἀνδρείους πάντας·
[309]   μὲν ἐφαίνετο ἀνὴρ ἔτι, ἀνὴρ  μέντοι,   Σώκρατες, ὥς γ´ ἐν
[314]   ὥστε τοσοῦτον πρᾶγμα διελέσθαι. νῦν  μέντοι,   ὥσπερ ὡρμήσαμεν, ἴωμεν καὶ ἀκούσωμεν
[347]   λέγοντάς τε καὶ ἀκούοντας ἐν  μέρει   ἑαυτῶν κοσμίως, κἂν πάνυ (πολὺν
[339]   Σώκρατες, ἐγὼ ἀνδοὶ παιδείας ~μέγιστον  μέρος   εἶναι περὶ ἐπῶν (δεινὸν εἶναι·
[322]   γὰρ τέχνην οὔπω εἶχον, ἧς  μέρος   πολεμική— ἐζήτουν δὴ ἁθροίζεσθαι καὶ
[346]   ἀλλ´ ὅτι αὐτὸς καὶ τὰ  μέσα   ἀποδέχεται ὥστε μὴ ψέγειν. καὶ
[338]   διαιτητῶν ἡμῶν συμβιβαζόντων ~(εἰς τὸ  μέσον,   καὶ μήτε σὲ τὸ ἀκριβὲς
[338]   τῶν λόγων ἀποκρύψαντα γῆν, ἀλλὰ  μέσον   τι ἀμφοτέρους τεμεῖν. ὣς οὖν
[346]   ἀλλά μοι ἐξαρκεῖ ἂν  μέσος   καὶ μηδὲν κακὸν ποιῇ, ὡς
[346]   φιλῶ. σὲ οὖν, καὶ εἰ  μέσως   ~(ἔλεγες ἐπιεικῆ καὶ ἀληθῆ,
[316]   δεῖν διαλέγεσθαι πρὸς μόνους,  μετ´   ἄλλων. Ὀρθῶς, ἔφη, προμηθῇ,
[317]   καὶ Ἱππίαν ἐκαλέσαμεν καὶ τοὺς  μετ´   αὐτῶν, ἵνα ἐπακούσωσιν ἡμῶν; Πάνυ
[315]   ὄπισθεν καθίσταντο κάλλιστα. Τὸν δὲ  μετ´   εἰσενόησα, ἔφη Ὅμηρος, Ἱππίαν τὸν
[315]   ἐπειδὴ αὐτὸς ἀναστρέφοι καὶ οἱ  μετ´   ἐκείνου, εὖ πως καὶ ἐν
[352]   λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι. Ἴθι δὴ  μετ´   ἐμοῦ ἐπιχείρησον πείθειν τοὺς ἀνθρώπους
[332]   τάχους, ταχέως, καὶ εἴ τι  μετὰ   βραδυτῆτος, (βραδέως; Ἔφη. Καὶ εἴ
[325]   καμπτόμενον εὐθύνουσιν ἀπειλαῖς καὶ πληγαῖς.  μετὰ   δὲ ταῦτα εἰς διδασκάλων πέμποντες
[336]   ἕκαστον τὴν ἑαυτοῦ γνώμην ἀποφαίνεσθαι.  Μετὰ   δὲ τὸν Ἀλκιβιάδην, ὡς ἐγᾦμαι,
[337]   πολλοὶ πάνυ τῶν παρόντων ἀπεδέξαντο·  μετὰ   δὲ τὸν Πρόδικον Ἱππίας
[324]   θηρίον ἀλογίστως τιμωρεῖται· δὲ  μετὰ   λόγου ἐπιχειρῶν κολάζειν οὐ τοῦ
[315]   τε ἐκ Κεραμέων καὶ  μετὰ   Παυσανίου νέον τι ἔτι μειράκιον,
[358]   ἂν ἦμεν· ὑμᾶς δὲ δὴ  μετὰ   Πρωταγόρου ἐρωτῶ, Ἱππία τε
[361]   ὅπερ καὶ κατ´ ἀρχὰς ἔλεγον,  μετὰ   σοῦ ἂν ἥδιστα ταῦτα συνδιασκοποίην.
[347]   ἡδέως ἂν ἐπὶ τέλος ἔλθοιμι  μετὰ   σοῦ σκοπούμενος. καὶ γὰρ δοκεῖ
[311]   αὐτόν, ὡς τὸ εἰκός, ἔνδον.  Μετὰ   ταῦτα ἀναστάντες εἰς τὴν αὐλὴν
[332]   ἀσθενῶς; Ἐδόκει. Καὶ εἴ τι  μετὰ   τάχους, ταχέως, καὶ εἴ τι
[317]   ἐκ τῆς κλίνης, καὶ τοὺς  μετὰ   τοῦ Προδίκου. Ἐπεὶ δὲ πάντες
[355]   μὴ εἰς ταῦτα τελευτᾷ, τὸ  μετὰ   τοῦτο ἀκούετε. φημὶ γὰρ ὑμῖν
[330]   μὲν οὖν, ἔφη. Εἰ οὖν  μετὰ   τοῦτο εἴποι ἐρωτῶν ἡμᾶς· Πῶς
[330]   σύ; Ναί, ἔφη. Εἰ οὖν  μετὰ   τοῦτο ἡμᾶς ἔροιτο· Οὐκοῦν καὶ
[357]   ἐπειδὴ δὲ ὑμῖν οὐχ ὡμολογοῦμεν,  μετὰ   τοῦτο ἤρεσθε ἡμᾶς· Πρωταγόρα
[344]   παντὸς τοῦ ᾄσματος. Λέγει γὰρ  μετὰ   τοῦτο ὀλίγα διελθών, ὡς ἂν
[323]   ἂν παραγίγνηται, τοῦτό σοι  μετὰ   τοῦτο πειράσομαι ἀποδεῖξαι. ὅσα γὰρ
[341]   μέγα τεκμήριόν ἐστιν εὐθὺς τὸ  μετὰ   τοῦτο ῥῆμα·