Alphabétiquement     [«   »]
καθορῶν 1
Καὶ 46
Καί 1
καὶ 962
καί 6
καίπερ 2
καιρόν 1
Fréquences     [«    »]
290 δὲ
206 τὸ
200 τῶν
962 καὶ
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Protagoras

καὶ


Pages
[339]   συνιέναι τε ὀρθῶς πεποίηται  καὶ   μή, καὶ ἐπίστασθαι διελεῖν
[340]   διαιρεῖς ὡς οὐ ταὐτὸν ὄν,  καὶ   νυνδὴ εἶπες πολλά τε
[331]   δοκεῖ ἐναντιώτατα εἶναι ἀλλήλοις·  καὶ   τότε ἔφαμεν ἄλλην δύναμιν
[351]   ἔστιν ἀγαθά, ἔστι δ´ αὖ  καὶ   τῶν ἀνιαρῶν οὐκ ἔστι
[360]   καλά; Ὡμολόγει. Εἰ δὲ καλά,  καὶ   ἀγαθά; Ναί. Οὐκοῦν καὶ οἱ
[328]   ὀνῆσαί τινα πρὸς τὸ καλὸν  καὶ   ἀγαθὸν γενέσθαι, καὶ ἀξίως τοῦ
[344]   τὸν μὲν εὐμήχανον καὶ σοφὸν  καὶ   ἀγαθὸν ἐπειδὰν ἀμήχανος συμφορὰ καθέλῃ,
[360]   ἦν δ´ ἐγώ, εἴπερ καλὸν  καὶ   ἀγαθόν, καὶ ἡδύ; Ὡμολόγηται γοῦν,
[351]   τὸ αὐτὸ φαίνηται ἡδύ τε  καὶ   ἀγαθόν, συγχωρησόμεθα· εἰ δὲ μή,
[354]   ἡγεῖσθ´ εἶναι κακόν, τὴν λύπην,  καὶ   ἀγαθὸν τὴν ἡδονήν, ἐπεὶ καὶ
[360]   οὐκ ἐθέλειν ἰέναι, καλὸν ὂν  καὶ   ἀγαθόν; Τοὺς δειλούς, δ´
[359]   Καλόν, ἔφη. Οὐκοῦν εἴπερ καλόν,  καὶ   ἀγαθὸν ὡμολογήσαμεν ἐν τοῖς ἔμπροσθεν·
[355]   ἅμα, ἡδεῖ τε καὶ ἀνιαρῷ  καὶ   ἀγαθῷ καὶ κακῷ, ἀλλ´ ἐπειδὴ
[322]   καὶ ἐπεχείρει βωμούς τε ἱδρύεσθαι  καὶ   ἀγάλματα θεῶν· ἔπειτα φωνὴν καὶ
[347]   τοῖς συμποσίοις τοῖς τῶν φαύλων  καὶ   ἀγοραίων ἀνθρώπων. καὶ γὰρ οὗτοι,
[333]   Πρωταγόρας ἤδη τετραχύνθαι τε  καὶ   ἀγωνιᾶν καὶ παρατετάχθαι πρὸς τὸ
[359]   Σώκρατες, ἀνθρώπους ἀνοσιωτάτους μὲν ὄντας  καὶ   ἀδικωτάτους καὶ ἀκολαστοτάτους καὶ ἀμαθεστάτους,
[359]   ἁπάσας ἀγαθὰς ὡμολογήσαμεν. Ἀληθῆ λέγεις,  καὶ   ἀεὶ ἔμοιγε δοκεῖ οὕτως. Ὀρθῶς
[324]   ὥστε κατὰ τοῦτον τὸν λόγον  καὶ   Ἀθηναῖοί εἰσι τῶν ἡγουμένων παρασκευαστὸν
[322]   διὰ ταῦτα οἵ τε ἄλλοι  καὶ   Ἀθηναῖοι, ὅταν μὲν περὶ ἀρετῆς
[328]   λόγον εἴρηκα, ὡς διδακτὸν ἀρετὴ  καὶ   Ἀθηναῖοι οὕτως ἡγοῦνται, καὶ ὅτι
[321]   τῷ ἀνθρώπῳ εὕροι, (κλέπτει Ἡφαίστου  καὶ   Ἀθηνᾶς τὴν ἔντεχνον σοφίαν σὺν
[321]   οὐκέτι ἐνεχώρει εἰσελθεῖν— πρὸς δὲ  καὶ   αἱ Διὸς φυλακαὶ φοβεραὶ ἦσαν—
[333]   εἶναι καὶ ἀνόμοια καὶ αὐτὰ  καὶ   αἱ δυνάμεις αὐτῶν, ὥσπερ τὰ
[323]   που οἵ τε θυμοὶ γίγνονται  καὶ   αἱ κολάσεις καὶ αἱ νουθετήσεις.
[323]   θυμοὶ γίγνονται καὶ αἱ κολάσεις  καὶ   αἱ νουθετήσεις. ὧν ἐστιν ἓν
[347]   (πολὺν οἶνον πίωσιν. οὕτω δὲ  καὶ   αἱ τοιαίδε συνουσίαι, ἐὰν μὲν
[356]   παχέα καὶ τὰ πολλὰ ὡσαύτως;  καὶ   αἱ φωναὶ αἱ ἴσαι ἐγγύθεν
[322]   τίνα οὖν τρόπον δοίη δίκην  καὶ   αἰδῶ ἀνθρώποις· Πότερον ὡς αἱ
[322]   ἄλλοι δημιουργοί· καὶ δίκην δὴ  καὶ   αἰδῶ (οὕτω θῶ ἐν τοῖς
[360]   τοὐναντίον αἰσχρούς τε φόβους φοβοῦνται  καὶ   αἰσχρὰ θάρρη θαρροῦσιν; Ὡμολόγει. Θαρροῦσιν
[359]   ἀνοσιωτάτους μὲν ὄντας καὶ ἀδικωτάτους  καὶ   ἀκολαστοτάτους καὶ ἀμαθεστάτους, ἀνδρειοτάτους δέ·
[349]   ἀδικωτάτους μὲν ὄντας καὶ ἀνοσιωτάτους  καὶ   ἀκολαστοτάτους καὶ ἀμαθεστάτους, ἀνδρειοτάτους δὲ
[347]   τῆς αὑτῶν φωνῆς, λέγοντάς τε  καὶ   ἀκούοντας ἐν μέρει ἑαυτῶν κοσμίως,
[362]   καλῷ χαριζόμενος παρέμεινα. Ταῦτ´ εἰπόντες  καὶ   ἀκούσαντες ἀπῇμεν.
[310]   Πάνυ γε, πολλὰ καὶ εἰπὼν  καὶ   ἀκούσας. (ΕΤ. Τί οὖν οὐ
[314]   νῦν μέντοι, ὥσπερ ὡρμήσαμεν, ἴωμεν  καὶ   ἀκούσωμεν τοῦ ἀνδρός, ἔπειτα ἀκούσαντες
[354]   παραχρῆμα ὀδύνας τὰς ἐσχάτας παρέχει  καὶ   ἀλγηδόνας, ὅτι εἰς τὸν
[352]   γε, ἔφην ἐγώ, σὺ λέγων  καὶ   ἀληθῆ. οἶσθα οὖν ὅτι οἱ
[347]   καὶ εἰ μέσως ~(ἔλεγες ἐπιεικῆ  καὶ   ἀληθῆ, Πιττακέ, οὐκ ἄν
[317]   ἐν δὲ τούτῳ Καλλίας τε  καὶ   Ἀλκιβιάδης (ἡκέτην ἄγοντε τὸν Πρόδικον,
[334]   σιτία καὶ ποτὰ καὶ φάρμακα  καὶ   ἄλλα μυρία, τὰ δέ γε
[352]   γὰρ οἶμαι, ἔφη, Σώκρατες,  καὶ   ἄλλα οὐκ ὀρθῶς λέγουσιν οἱ
[353]   νόσους τε ποιεῖ καὶ πενίας  καὶ   ἄλλα τοιαῦτα πολλὰ παρασκευάζει;
[316]   περὶ αὐτὰ φθόνοι τε γίγνονται  καὶ   ἄλλαι δυσμένειαί τε καὶ ἐπιβουλαί.
[317]   ὁμολογεῖν μᾶλλον ἔξαρνον εἶναι·  καὶ   ἄλλας πρὸς ταύτῃ ἔσκεμμαι, ὥστε,
[349]   τῷ ὅλῳ οὗ μόριά ἐστιν  καὶ   ἀλλήλοις ἀνόμοια, ἰδίαν ἕκαστα δύναμιν
[337]   καὶ Σώκρατες, ἀξιῶ ὑμᾶς συγχωρεῖν  καὶ   ἀλλήλοις περὶ τῶν λόγων ἀμφισβητεῖν
[325]   τούτου πάντ´ ἄνδρα, ἐάν τι  καὶ   ἄλλο βούληται μανθάνειν πράττειν,
[326]   κολάσει ταύτῃ καὶ παρ´ ὑμῖν  (καὶ   ἄλλοθι πολλαχοῦ, ὡς εὐθυνούσης τῆς
[328]   οὐδὲν πρὸς τὸν πατέρα εἰσίν,  καὶ   ἄλλοι ἄλλων δημιουργῶν. τῶνδε δὲ
[340]   ἴσως ἂν (φαίη Πρόδικος ὅδε  καὶ   ἄλλοι πολλοὶ καθ´ Ἡσίοδον γενέσθαι
[314]   δὲ καὶ Πρόδικον τὸν Κεῖον—  καὶ   ἄλλοι πολλοὶ καὶ σοφοί. Δόξαν
[316]   σοφιστής, καὶ Πυθοκλείδης Κεῖος  καὶ   ἄλλοι πολλοί. οὗτοι πάντες, ὥσπερ
[315]   τῶν ξένων πολῖταί τε αὐτοῦ  καὶ   ἄλλοι τινές. ἐφαίνοντο δὲ περὶ
[315]   τε Κήπιδος καὶ Λευκολοφίδου,  καὶ   ἄλλοι τινὲς ἐφαίνοντο· περὶ δὲ
[314]   ἀκούσωμεν τοῦ ἀνδρός, ἔπειτα ἀκούσαντες  καὶ   ἄλλοις ἀνακοινωσώμεθα· καὶ γὰρ οὐ
[334]   οἷός τ´ εἶ καὶ αὐτὸς  καὶ   ἄλλον διδάξαι περὶ τῶν αὐτῶν
[348]   δὲ καὶ αὐτὸς ἀγαθὸς εἶ  καὶ   ἄλλους οἷός τ´ εἶ ποιεῖν
[320]   οὐκ ἔχων ὅτι χρήσαιτο αὐτῷ.  καὶ   ἄλλους σοι παμπόλλους ἔχω λέγειν,
[354]   σωμάτων καὶ τῶν πόλεων σωτηρίαι  καὶ   ἄλλων ἀρχαὶ καὶ πλοῦτοι; Φαῖεν
[354]   διότι εἰς ἀνίας τε ἀποτελευτᾷ  ~καὶ   ἄλλων (ἡδονῶν ἀποστερεῖ; Ὁμολογοῖεν ἄν;
[348]   καὶ οὕτω πεπίστευκας σαυτῷ, ὥστε  καὶ   ἄλλων ταύτην τὴν τέχνην ἀποκρυπτομένων
[314]   σοφισταί τινες· οὐ σχολὴ αὐτῷ·  καὶ   ἅμα ἀμφοῖν τοῖν χεροῖν τὴν
[352]   ὥσπερ σὺ λέγεις, Σώκρατες,  καὶ   ἅμα, (εἴπερ τῳ ἄλλῳ, αἰσχρόν
[318]   καὶ γεωμετρίαν καὶ μουσικὴν διδάσκοντες—  καὶ   ἅμα εἰς τὸν Ἱππίαν ἀπέβλεψεν—
[339]   ταῦτα ἐκείνοις ὁμολογεῖσθαι; Φαίνεται ἔμοιγε  (καὶ   ἅμα μέντοι ἐφοβούμην μὴ τὶ
[338]   μὲν ἐρωτάτω, ἐγὼ δὲ ἀποκρινοῦμαι,  καὶ   ἅμα πειράσομαι αὐτῷ δεῖξαι ὡς
[349]   ὄντας καὶ ἀνοσιωτάτους καὶ ἀκολαστοτάτους  καὶ   ἀμαθεστάτους, ἀνδρειοτάτους δὲ διαφερόντως. (Ἔχε
[359]   ὄντας καὶ ἀδικωτάτους καὶ ἀκολαστοτάτους  καὶ   ἀμαθεστάτους, ἀνδρειοτάτους δέ· γνώσῃ
[360]   ἄλλο τι δι´ ἄγνοιαν  καὶ   ἀμαθίαν; Οὕτως (ἔχει, ἔφη. Τί
[360]   ἰέναι ἐπὶ τὸ κάλλιόν τε  καὶ   ἄμεινον καὶ ἥδιον; Ἀλλὰ καὶ
[360]   οὐκ ἐπὶ τὸ κάλλιόν τε  καὶ   ἄμεινον καὶ ἥδιον ἔρχεται; Ἀνάγκη,
[346]   ἐπικρύπτεσθαί τε καὶ ἐπαινεῖν ἀναγκάζεσθαι,  καὶ   ἄν τι ὀργισθῶσιν τοῖς γονεῦσιν
[326]   γραφίδι οὕτω τὸ γραμματεῖον διδόασιν  καὶ   ἀναγκάζουσι γράφειν κατὰ τὴν ὑφήγησιν
[321]   δὲ {θριξὶν καὶ} δέρμασιν στερεοῖς  καὶ   ἀναίμοις. τοὐντεῦθεν τροφὰς ἄλλοις ἄλλας
[349]   τὴν τούτων σκέψιν καὶ ἐρωτᾶν  καὶ   ἀνακοινοῦσθαι; οὐκ ἔσθ´ ὅπως οὔ.
[325]   διδάσκειν καὶ κολάζειν καὶ παῖδα  καὶ   ἄνδρα καὶ γυναῖκα, ἕωσπερ ἂν
[349]   ἐρώτημα τόδε· σοφία καὶ σωφροσύνη  καὶ   ἀνδρεία καὶ δικαιοσύνη καὶ ὁσιότης,
[330]   ἀρετῆς, ἔφην ἐγώ, σοφία τε  καὶ   ἀνδρεία; Πάντων μάλιστα δήπου, ἔφη·
[342]   σοφιστάς, ἀλλὰ δοκῶσιν τῷ μάχεσθαι  καὶ   ἀνδρείᾳ περιεῖναι, ἡγούμενοι, εἰ γνωσθεῖεν
[351]   οὐ ταὐτὸν εἶναι θάρσος τε  καὶ   ἀνδρείαν· ὥστε συμβαίνει τοὺς μὲν
[350]   θαρροῦντας. Οὐκοῦν οἱ θαρραλέοι οὗτοι  καὶ   ἀνδρεῖοί εἰσιν; Αἰσχρὸν μεντἄν, ἔφη,
[359]   πάντες αὖ ἔρχονται, καὶ δειλοὶ  καὶ   ἀνδρεῖοι, καὶ ταύτῃ γε ἐπὶ
[315]   Ἀκουμενοῦ καὶ Φαῖδρος Μυρρινούσιος  καὶ   Ἄνδρων Ἀνδροτίωνος καὶ τῶν
[327]   φαίνεται ἄνθρωπος τῶν ἐν νόμοις  καὶ   ἀνθρώποις τεθραμμένων, δίκαιον αὐτὸν εἶναι
[321]   ἡμέρα παρῆν, ἐν ἔδει  καὶ   ἄνθρωπον ἐξιέναι ἐκ γῆς εἰς
[351]   πολλοί, ἡδέ´ ἄττα καλεῖς κακὰ  καὶ   ἀνιαρὰ ἀγαθά; ἐγὼ γὰρ λέγω,
[355]   ὀνόματα πάλιν τὸ ἡδύ τε  καὶ   ἀνιαρὸν ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς τούτοις,
[355]   κακῷ, ἔπειτα αὖθις ἡδεῖ τε  (καὶ   ἀνιαρῷ. θέμενοι δὴ οὕτω λέγωμεν
[355]   ὀνόμασι χρώμεθα ἅμα, ἡδεῖ τε  καὶ   ἀνιαρῷ καὶ ἀγαθῷ καὶ κακῷ,
[327]   εἰ ἐντύχοις Εὐρυβάτῳ καὶ Φρυνώνδᾳ,  καὶ   ἀνολοφύραι´ ἂν ποθῶν τὴν τῶν
[333]   καὶ πρὸς τῷ ἕτερον εἶναι  καὶ   ἀνόμοια καὶ αὐτὰ καὶ αἱ
[349]   τῶν ἀνθρώπων ἀδικωτάτους μὲν ὄντας  καὶ   ἀνοσιωτάτους καὶ ἀκολαστοτάτους καὶ ἀμαθεστάτους,
[315]   Ξάνθιππος, καὶ Φιλιππίδης Φιλομήλου  καὶ   Ἀντίμοιρος Μενδαῖος, ὅσπερ εὐδοκιμεῖ
[321]   τὸν δὲ ἄνθρωπον γυμνόν τε  καὶ   ἀνυπόδητον καὶ ἄστρωτον καὶ ἄοπλον·
[328]   τὸ καλὸν καὶ ἀγαθὸν γενέσθαι,  καὶ   ἀξίως τοῦ μισθοῦ ὃν πράττομαι
[321]   τε καὶ ἀνυπόδητον καὶ ἄστρωτον  καὶ   ἄοπλον· ἤδη δὲ καὶ
[350]   Σώκρατες, ἔλεγόν τε  καὶ   ἀπεκρινόμην σοι. ἔγωγε ἐρωτηθεὶς ὑπὸ
[351]   καὶ ἰσχύν, ἀλλὰ τὸ μὲν  καὶ   ἀπὸ ἐπιστήμης γίγνεσθαι, τὴν δύναμιν,
[351]   καὶ ἀπὸ τέχνης γίγνεται ἀνθρώποις  καὶ   (ἀπὸ θυμοῦ γε καὶ ἀπὸ
[351]   ἀπὸ ἐπιστήμης γίγνεσθαι, τὴν δύναμιν,  καὶ   ἀπὸ μανίας γε καὶ θυμοῦ,
[351]   ἀνθρώποις καὶ (ἀπὸ θυμοῦ γε  καὶ   ἀπὸ μανίας, ὥσπερ δύναμις,
[351]   ἀνδρείους πάντας· θάρσος μὲν γὰρ  καὶ   ἀπὸ τέχνης γίγνεται ἀνθρώποις καὶ
[329]   βραχὺ καὶ ἐρόμενος περιμεῖναί τε  καὶ   ἀποδέξασθαι τὴν ἀπόκρισιν, ὀλίγοις
[336]   δὲ ἀντιποιεῖται, διαλεγέσθω ἐρωτῶν τε  καὶ   ἀποκρινόμενος, μὴ ἐφ´ ἑκάστῃ ἐρωτήσει
[326]   καὶ δημοσίᾳ, θαυμάζεις, Σώκρατες,  καὶ   ἀπορεῖς εἰ διδακτόν ἐστιν ἀρετή;
[329]   τὰ χαλκία πληγέντα μακρὸν ἠχεῖ  καὶ   ἀποτείνει ἐὰν μὴ ἐπιλάβηταί τις,
[354]   ἀποτελευτᾷ καὶ λυπῶν ἀπαλλαγάς τε  καὶ   ἀποτροπάς; ἔχετέ τι ἄλλο
[357]   (βίον; ἆρ´ ἂν οὐκ ἐπιστήμη;  καὶ   ἆρ´ ἂν οὐ μετρητική τις,
[358]   καλεῖτέ τι δέος καὶ φόβον;  καὶ   ἆρα ὅπερ ἐγώ; (πρὸς σὲ
[327]   οἶμαι ἡμῖν ἀλλήλων δικαιοσύνη  καὶ   ἀρετή· διὰ ταῦτα πᾶς παντὶ
[349]   σοφιστὴν ἐπονομάσας σεαυτόν, ἀπέφηνας παιδεύσεως  καὶ   ἀρετῆς διδάσκαλον, πρῶτος τούτου μισθὸν
[345]   αὐτὸν τοῦτον· ἐπὶ πλεῖστον δὲ  καὶ   ἄριστοί εἰσιν οὓς ἂν οἱ
[319]   ἀλλὰ ἰδίᾳ ἡμῖν οἱ σοφώτατοι  καὶ   ἄριστοι τῶν πολιτῶν ταύτην τὴν
[309]   εἶπε βοηθῶν ἐμοί, καὶ οὖν  καὶ   ἄρτι ἀπ´ ἐκείνου ἔρχομαι. ἄτοπον
[356]   εἰ ἐν τῇ τοῦ περιττοῦ  καὶ   ἀρτίου αἱρέσει ἡμῖν ἦν
[357]   τέχνη; ἐπειδὴ δὲ περιττοῦ τε  καὶ   ἀρτίου, ἆρα ἄλλη τις
[326]   νομοθετῶν εὑρήματα, κατὰ τούτους ἀναγκάζει  καὶ   ἄρχειν καὶ ἄρχεσθαι, ὃς δ´
[326]   κατὰ τούτους ἀναγκάζει καὶ ἄρχειν  καὶ   ἄρχεσθαι, ὃς δ´ ἂν ἐκτὸς
[323]   τούτοις· ὅσα δὲ ἐξ ἐπιμελείας  καὶ   ἀσκήσεως καὶ διδαχῆς οἴονται γίγνεσθαι
[318]   ἐμβάλλουσιν εἰς τέχνας, λογισμούς τε  καὶ   ἀστρονομίαν καὶ γεωμετρίαν καὶ μουσικὴν
[321]   ἄνθρωπον γυμνόν τε καὶ ἀνυπόδητον  καὶ   ἄστρωτον καὶ ἄοπλον· ἤδη δὲ
[335]   ὥστε τὸν λόγον μηδέποτε ἐπιλιπεῖν,  ~καὶ   αὖ βραχέα (οὕτως ὥστε μηδένα
[329]   τὴν αἰδῶ πέμψειε τοῖς ἀνθρώποις,  καὶ   αὖ πολλαχοῦ ἐν τοῖς λόγοις
[355]   τῶν ἡδονῶν (ἀγόμενος καὶ ἐκπληττόμενος·  καὶ   αὖθις αὖ λέγετε ὅτι γιγνώσκων
[351]   τι ἀπ´ αὐτῶν ἀποβήσεται ἄλλο;  καὶ   αὖθις αὖ τὰ ἀνιαρὰ ὡσαύτως
[333]   τῷ ἕτερον εἶναι καὶ ἀνόμοια  καὶ   αὐτὰ καὶ αἱ δυνάμεις αὐτῶν,
[336]   μοι ἀπεκρίνατο διὰ βραχέων τε  καὶ   αὐτὰ τὰ ἐρωτώμενα, οὕτω καὶ
[337]   αὐτὸ τὸ πρυτανεῖον τῆς σοφίας  καὶ   αὐτῆς τῆς πόλεως εἰς τὸν
[354]   καὶ ἀγαθὸν τὴν ἡδονήν, ἐπεὶ  καὶ   αὐτὸ τὸ χαίρειν τότε λέγετε
[350]   εἰσιν τῶν μὴ ἐπισταμένων παλαίειν  καὶ   αὐτοὶ αὑτῶν ἐπειδὰν μάθωσιν
[350]   τῶν μὴ ἐπισταμένων θαρραλεώτεροί εἰσιν,  καὶ   αὐτοὶ ἑαυτῶν (ἐπειδὰν μάθωσιν
[357]   πρᾶξις (ἄνευ ἐπιστήμης ἴστε που  καὶ   αὐτοὶ ὅτι ἀμαθίᾳ πράττεται. ὥστε
[342]   τοῖς σοφισταῖς λανθάνοντες τοὺς ξένους,  καὶ   αὐτοὶ οὐδένα ἐῶσιν τῶν νέων
[317]   ἡμεῖς, ὡς ἀκουσόμενοι ἀνδρῶν σοφῶν,  καὶ   αὐτοί τε ἀντιλαβόμενοι τῶν βάθρων
[348]   οὐ δύνανται ποιεῖν· σὺ δὲ  καὶ   αὐτὸς ἀγαθὸς εἶ καὶ ἄλλους
[346]   δὲ οἶμαι καὶ Σιμωνίδης ἡγήσατο  καὶ   αὐτὸς τύραννον ἄλλον
[334]   ὅτι σὺ οἷός τ´ εἶ  καὶ   αὐτὸς καὶ ἄλλον διδάξαι περὶ
[335]   λέγεται περὶ σοῦ, φῂς δὲ  καὶ   αὐτός, καὶ ἐν μακρολογίᾳ καὶ
[325]   τροφὸς καὶ μήτηρ καὶ παιδαγωγὸς  καὶ   αὐτὸς (ὁ πατὴρ περὶ τούτου
[337]   δὲ ἀμαθεστέρῳ ἔλαττον. ἐγὼ μὲν  καὶ   αὐτός, Πρωταγόρα τε καὶ
[321]   αὐτὰ ταῦτα στρωμνὴ οἰκεία τε  καὶ   αὐτοφυὴς ἑκάστῳ· καὶ (ὑποδῶν τὰ
[328]   πράττομαι καὶ ἔτι πλείονος, ὥστε  καὶ   αὐτῷ δοκεῖν τῷ μαθόντι. διὰ
[327]   καὶ ἐν αὐλήσει πᾶσαν προθυμίαν  καὶ   ἀφθονίαν εἴχομεν ἀλλήλους διδάσκειν, οἴει
[318]   νεωστὶ ἐπιδημοῦντος, Ζευξίππου τοῦ Ἡρακλεώτου,  καὶ   ἀφικόμενος παρ´ αὐτόν, ὥσπερ παρὰ
[353]   πολλάκις ὑπὸ σίτων καὶ ποτῶν  καὶ   ἀφροδισίων κρατούμενοι ἡδέων ὄντων, γιγνώσκοντες
[343]   Μιλήσιος καὶ Πιττακὸς Μυτιληναῖος  καὶ   Βίας Πριηνεὺς καὶ Σόλων
[361]   προθυμίαν ἔχω καταφανῆ αὐτὰ γενέσθαι,  καὶ   βουλοίμην ἂν ταῦτα διεξελθόντας ἡμᾶς
[342]   καὶ ἱμάντας περιειλίττονται καὶ φιλογυμναστοῦσιν  καὶ   βραχείας ἀναβολὰς φοροῦσιν, ὡς δὴ
[334]   ἐνέτυχες, σύντεμνέ μοι τὰς ἀποκρίσεις  καὶ   βραχυτέρας ποίει, εἰ μέλλω σοι
[314]   φιλτάτοις κυβεύῃς τε καὶ κινδυνεύῃς.  καὶ   γὰρ δὴ καὶ πολὺ μείζων
[347]   τέλος ἔλθοιμι μετὰ σοῦ σκοπούμενος.  καὶ   γὰρ δοκεῖ μοι τὸ περὶ
[328]   καὶ τὰ πολλὰ ταῦτα ἐξεδίδαξεν.  καὶ   γὰρ εἰ μέν τις περὶ
[362]   χρὴ ποιεῖν, εἴ σοι δοκεῖ.  καὶ   γὰρ ἐμοὶ οἷπερ ἔφην ἰέναι
[317]   ἤδη εἰμὶ ἐν τῇ τέχνῃ·  καὶ   γὰρ καὶ τὰ σύμπαντα πολλά
[331]   ὅς, προσέοικέν τι δικαιοσύνη ὁσιότητι·  καὶ   γὰρ ὁτιοῦν ὁτῳοῦν ἁμῇ γέ
[314]   ἔπειτα ἀκούσαντες καὶ ἄλλοις ἀνακοινωσώμεθα·  καὶ   γὰρ οὐ μόνος Πρωταγόρας αὐτόθι
[340]   Πρωταγόρας τὸν Σιμωνίδην ἐκπέρσῃ.  καὶ   γὰρ οὖν καὶ δεῖται τὸ
[361]   καὶ τὴν διέξοδον τῶν λόγων.  καὶ   γὰρ οὔτε (τἆλλα οἶμαι κακὸς
[347]   τῶν φαύλων καὶ ἀγοραίων ἀνθρώπων.  καὶ   γὰρ οὗτοι, διὰ τὸ μὴ
[313]   (ἔμπορός τε καὶ κάπηλος.  καὶ   γὰρ οὗτοί που ὧν ἄγουσιν
[309]   δὲ καὶ τῇ νῦν ἡμέρᾳ·  καὶ   γὰρ πολλὰ ὑπὲρ ἐμοῦ εἶπε
[311]   ἂν φῶς γένηται· εἶτα ἴωμεν.  καὶ   γὰρ τὰ πολλὰ Πρωταγόρας ἔνδον
[357]   καταγελᾶτε, καὶ ὑμῶν αὐτῶν καταγελάσεσθε.  καὶ   γὰρ ὑμεῖς ὡμολογήκατε ἐπιστήμης ἐνδείᾳ
[318]   τέχνας, λογισμούς τε καὶ ἀστρονομίαν  καὶ   γεωμετρίαν καὶ μουσικὴν διδάσκοντες— καὶ
[344]   χειμὼν ἐπιπεσὼν ἀμήχανον ἂν ποιήσειεν,  καὶ   γεωργὸν χαλεπὴ ὥρα ἐπελθοῦσα ἀμήχανον
[320]   μείξαντες καὶ τῶν ὅσα πυρὶ  καὶ   γῇ κεράννυται. ἐπειδὴ δ´ ἄγειν
[316]   Μουσαῖον· ἐνίους δέ τινας ᾔσθημαι  καὶ   γυμναστικήν, οἷον Ἴκκος τε
[325]   κολάζειν καὶ παῖδα καὶ ἄνδρα  καὶ   γυναῖκα, ἕωσπερ ἂν κολαζόμενος βελτίων
[342]   ἐπὶ παιδεύσει μέγα φρονοῦντες, ἀλλὰ  καὶ   γυναῖκες. γνοῖτε δ´ ἂν ὅτι
[310]   ἄλλου ἐπελαθόμην. ἐπειδὴ δὲ ἦλθον  καὶ   δεδειπνηκότες ἦμεν καὶ ἐμέλλομεν ἀναπαύεσθαι,
[359]   γε θαρροῦσι πάντες αὖ ἔρχονται,  καὶ   δειλοὶ καὶ ἀνδρεῖοι, καὶ ταύτῃ
[341]   δεινῆς νόσου" καὶ δεινοῦ πολέμου"  καὶ   δεινῆς πενίας, ὡς τοῦ δεινοῦ
[341]   τινὰ λέγω ὅτι Πρωταγόρας σοφὸς  καὶ   δεινός ἐστιν ἀνήρ, ἐρωτᾷ (εἰ
[341]   δεινῆς ὑγιείας, ἀλλὰ δεινῆς νόσου"  καὶ   δεινοῦ πολέμου" καὶ δεινῆς πενίας,
[340]   Σιμωνίδην ἐκπέρσῃ. καὶ γὰρ οὖν  καὶ   δεῖται τὸ ὑπὲρ Σιμωνίδου ἐπανόρθωμα
[336]   καὶ ἐπίστασθαι λόγον τε δοῦναι  καὶ   δέξασθαι θαυμάζοιμ´ ἂν εἴ τῳ
[337]   διαφέρεσθαι ἀλλήλοις. ἐγὼ μὲν οὖν  καὶ   δέομαι καὶ συμβουλεύω, Πρωταγόρα
[321]   μὲν ὁπλαῖς, τὰ δὲ {θριξὶν  καὶ}   δέρμασιν στερεοῖς καὶ ἀναίμοις. τοὐντεῦθεν
[322]   ἵν´ εἶεν πόλεων κόσμοι τε  καὶ   δεσμοὶ φιλίας συναγωγοί. ἐρωτᾷ οὖν
[339]   τε καὶ ἐρωτώμενον λόγον δοῦναι.  καὶ   δὴ καὶ νῦν ἔσται τὸ
[345]   τὰ κακὰ ποιοῦντες ἄκοντες ποιοῦσιν·  καὶ   δὴ καὶ Σιμωνίδης οὐχ
[348]   ὧν εἰκὸς σκοπεῖσθαι τὸν ἐπιεικῆ,  καὶ   δὴ καὶ περὶ ἀρετῆς. τίνα
[343]   τῆς φιλοσοφίας, βραχυλογία τις Λακωνική·  καὶ   δὴ καὶ τοῦ Πιττακοῦ ἰδίᾳ
[327]   ἀνθρώποις τεθραμμένων, δίκαιον αὐτὸν εἶναι  καὶ   δημιουργὸν τούτου τοῦ πράγματος, εἰ
[325]   διδακτὸν αὐτὸ ἡγοῦνται καὶ ἰδίᾳ  καὶ   δημοσίᾳ, ἀπεδείξαμεν· διδακτοῦ δὲ ὄντος
[326]   ἐπιμελείας οὔσης περὶ ἀρετῆς ἰδίᾳ  καὶ   δημοσίᾳ, θαυμάζεις, Σώκρατες, καὶ
[327]   ἕκαστος, καὶ τοῦτο καὶ ἰδίᾳ  καὶ   δημοσίᾳ πᾶς πάντα καὶ ἐδίδασκε
[357]   τούτοις κακῶς πράττετε καὶ ἰδίᾳ  καὶ   δημοσίᾳ. ~(Ταῦτα μὲν τοῖς πολλοῖς
[324]   ἔχουσιν ὅσοιπερ (τιμωροῦνται καὶ ἰδίᾳ  καὶ   δημοσίᾳ. τιμωροῦνται δὲ καὶ κολάζονται
[310]   παῖς με Σάτυρος ἀπέδρα·  καὶ   δῆτα μέλλων σοι φράζειν ὅτι
[337]   δὲ μή— ἀμφισβητοῦσι μὲν γὰρ  καὶ   δι´ εὔνοιαν οἱ φίλοι τοῖς
[345]   εὑρὼν ἀπαγγελέω, (φησίν— οὕτω σφόδρα  καὶ   δι´ ὅλου τοῦ ᾄσματος ἐπεξέρχεται
[322]   πόλεως. οὕτω δή, Σώκρατες,  καὶ   διὰ ταῦτα οἵ τε ἄλλοι
[347]   ἀλλοτρίαν φωνὴν τὴν τῶν αὐλῶν,  καὶ   διὰ τῆς ἐκείνων φωνῆς ἀλλήλοις
[334]   δ´ ἐντὸς ταὐτὸν τοῦτο κάκιστον·  καὶ   διὰ τοῦτο οἱ ἰατροὶ πάντες
[346]   πατρίδι ἀδικηθέντες, αὐτοὺς ἑαυτοὺς παραμυθεῖσθαι  καὶ   διαλλάττεσθαι προσαναγκάζοντας ἑαυτοὺς φιλεῖν τοὺς
[338]   ἵν´ προθυμεῖσθε συνουσία τε  καὶ   διάλογοι ἡμῖν γίγνωνται· εἰ μὴ
[348]   πρὸς ἅπαν ἔργον καὶ λόγον  καὶ   διανόημα· μοῦνος δ´ εἴπερ τε
[328]   δὴ ἐγὼ οἶμαι εἷς εἶναι,  καὶ   διαφερόντως ἂν τῶν ἄλλων ἀνθρώπων
[319]   οὕτως, (ὅσα ἡγοῦνται μαθητά τε  καὶ   διδακτὰ εἶναι· ἐὰν δέ τις
[324]   εἰσι τῶν ἡγουμένων παρασκευαστὸν εἶναι  καὶ   διδακτὸν ἀρετήν. ὡς μὲν οὖν
[327]   ταῦτα πᾶς παντὶ προθύμως λέγει  καὶ   διδάσκει καὶ τὰ δίκαια καὶ
[325]   μή, τὸν μὴ μετέχοντα  καὶ   διδάσκειν καὶ κολάζειν καὶ παῖδα
[352]   ἐμοῦ ἐπιχείρησον πείθειν τοὺς ἀνθρώπους  καὶ   διδάσκειν ἐστιν αὐτοῖς τοῦτο
[325]   δ´ ἂν μὴ ὑπακούῃ κολαζόμενος  καὶ   διδασκόμενος, ὡς ἀνίατον ὄντα τοῦτον
[325]   ἀρξάμενοι, μέχρι οὗπερ ἂν ζῶσι,  καὶ   διδάσκουσι καὶ νουθετοῦσιν. ἐπειδὰν θᾶττον
[323]   δὲ ἐξ ἐπιμελείας καὶ ἀσκήσεως  καὶ   διδαχῆς οἴονται γίγνεσθαι ἀγαθὰ ἀνθρώποις,
[348]   ἑαυτῶν λόγοις πεῖραν ἀλλήλων λαμβάνοντες  καὶ   διδόντες. τοὺς τοιούτους μοι δοκεῖ
[315]   θρόνῳ καθήμενος ἑκάστοις αὐτῶν διέκρινεν  καὶ   διεξῄει τὰ ἐρωτώμενα. Καὶ μὲν
[329]   πολλοὶ ἀνδρεῖοί εἰσιν, ἄδικοι δέ,  καὶ   δίκαιοι αὖ, σοφοὶ δὲ οὔ.
[349]   σοφία καὶ σωφροσύνη καὶ ἀνδρεία  καὶ   δικαιοσύνη καὶ ὁσιότης, πότερον ταῦτα,
[331]   εἰ γὰρ βούλει, ἔστω ἡμῖν  καὶ   δικαιοσύνη ὅσιον καὶ ὁσιότης δίκαιον.
[322]   ἰδιώταις, καὶ οἱ ἄλλοι δημιουργοί·  καὶ   δίκην δὴ καὶ αἰδῶ (οὕτω
[322]   ἄγοντα εἰς ἀνθρώπους αἰδῶ τε  καὶ   δίκην, ἵν´ εἶεν πόλεων κόσμοι
[322]   ἐμοῦ τὸν μὴ δυνάμενον αἰδοῦς  καὶ   δίκης μετέχειν κτείνειν ὡς νόσον
[330]   τὸ δὲ ἄλλο; Ναί.  καὶ   δύναμιν αὐτῶν ἕκαστον ἰδίαν ἔχει;
[358]   βελτίω εἶναι (ἃ ποιεῖ,  καὶ   δυνατά, ἔπειτα ποιεῖ ταῦτα, ἐξὸν
[325]   ποίει, τὰ δὲ μὴ ποίει.  καὶ   ἐὰν μὲν ἑκὼν πείθηται· εἰ
[351]   ἑκάστοτε, Σώκρατες, σκοπώμεθα αὐτό,  καὶ   ἐὰν μὲν πρὸς λόγον δοκῇ
[342]   ποιούμενοι τῶν τε λακωνιζόντων τούτων  καὶ   ἐάν τις ἄλλος ξένος ὢν
[322]   δημιουργικῆς, ὀλίγοις οἴονται μετεῖναι συμβουλῆς,  καὶ   ἐάν (τις ἐκτὸς ὢν τῶν
[334]   τυγχάνω ἐπιλήσμων τις ὢν ἄνθρωπος,  καὶ   ἐάν τίς μοι μακρὰ λέγῃ,
[352]   καὶ οἷον ἄρχειν τοῦ ἀνθρώπου,  καὶ   ἐάνπερ γιγνώσκῃ τις τἀγαθὰ καὶ
[339]   λέγοντα αὑτῷ μέμφεται, δῆλον ὅτι  καὶ   ἑαυτὸν μέμφεται, ὥστε ἤτοι τὸ
[343]   Λίνδιος καὶ Μύσων Χηνεύς,  καὶ   ἕβδομος ἐν τούτοις ἐλέγετο Λακεδαιμόνιος
[357]   (μείζονος καὶ σμικροτέρου καὶ πορρωτέρω  καὶ   ἐγγυτέρω, ἆρα πρῶτον μὲν οὐ
[326]   πολλαὶ δὲ διέξοδοι καὶ ἔπαινοι  καὶ   ἐγκώμια παλαιῶν ἀνδρῶν ἀγαθῶν, ἵνα
[346]   ἄλλον τινὰ τῶν τοιούτων ἐπαινέσαι  καὶ   ἐγκωμιάσαι οὐχ ἑκών, ἀλλ´ ἀναγκαζόμενος.
[311]   ἀναστάντες εἰς τὴν αὐλὴν περιῇμεν·  καὶ   ἐγὼ (ἀποπειρώμενος τοῦ Ἱπποκράτους τῆς
[329]   τὴν ἀρετὴν φῂς διδακτὸν εἶναι,  καὶ   ἐγὼ εἴπερ ἄλλῳ τῳ ἀνθρώπων
[334]   παρόντες ἀνεθορύβησαν ὡς εὖ λέγοι,  καὶ   ἐγὼ εἶπον· Πρωταγόρα, ἐγὼ
[316]   διαθεασάμενοι προσῇμεν πρὸς τὸν Πρωταγόραν,  (καὶ   ἐγὼ εἶπον· Πρωταγόρα, πρὸς
[348]   βεβαιώσηται, ἕως ἂν ἐντύχῃ. ὥσπερ  καὶ   ἐγὼ ἕνεκα τούτου σοὶ ἡδέως
[328]   τοιαῦτα ἐπιδειξάμενος ἀπεπαύσατο τοῦ λόγου.  καὶ   ἐγὼ ἐπὶ μὲν πολὺν χρόνον
[359]   τῶν ἄλλων μορίων τῆς ἀρετῆς.  καὶ   ἐγὼ εὐθὺς τότε πάνυ ἐθαύμασα
[338]   πρὸς αὐτὸ τὸ ἐρωτώμενον ἀποκρίνεσθαι,  καὶ   ἐγὼ καὶ ὑμεῖς κοινῇ δεησόμεθα
[341]   διὰ πολλῶν πραγμάτων γίγνηται. Ἀλλὰ  καὶ   ἐγὼ οἶμαι, ἔφην, Πρωταγόρα,
[316]   καλός, ὡς φῂς σὺ  καὶ   ἐγὼ πείθομαι, καὶ Κριτίας
[340]   σθένος ἀνέρος ἀμφότεροί περσχῶμεν, ἀτὰρ  καὶ   ἐγὼ σὲ παρακαλῶ, μὴ ἡμῖν
[339]   παρέσχεν καὶ ἔπαινον (τῶν ἀκουόντων·  καὶ   ἐγὼ τὸ μὲν πρῶτον, ὡσπερεὶ
[352]   μετάφρενον ἐπίδειξον, ἵνα ἐπισκέψωμαι σαφέστερον,  καὶ   ἐγὼ τοιοῦτόν τι ποθῶ πρὸς
[318]   καλῶς ἐρωτᾷς, ἔφη, Σώκρατες,  καὶ   ἐγὼ τοῖς καλῶς ἐρωτῶσι χαίρω
[327]   ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ πᾶς πάντα  καὶ   ἐδίδασκε καὶ ἐπέπληττε τὸν μὴ
[346]   ἐπαινῶ καὶ φιλῶ. σὲ οὖν,  καὶ   εἰ μέσως ~(ἔλεγες ἐπιεικῆ καὶ
[361]   ἐμαυτοῦ παντὸς πάντα ταῦτα πραγματεύομαι,  καὶ   εἰ σὺ ἐθέλοις, ὅπερ καὶ
[335]   εἰς ἀγῶνα λόγων ἀφικόμην ἀνθρώποις,  καὶ   εἰ τοῦτο ἐποίουν σὺ
[361]   ἄνθρωπος κατηγορεῖν τε καὶ καταγελᾶν,  καὶ   εἰ φωνὴν λάβοι, εἰπεῖν ἂν
[331]   δέομαι τὸ εἰ βούλει" τοῦτο  καὶ   εἴ σοι δοκεῖ" ἐλέγχεσθαι, ἀλλ´
[332]   τι ἰσχύϊ πράττεται, ἰσχυρῶς πράττεται,  καὶ   εἴ τι ἀσθενείᾳ, ἀσθενῶς; Ἐδόκει.
[332]   πράττεται, ὑπὸ τοῦ αὐτοῦ πράττεται,  καὶ   εἴ τι ἐναντίως, ὑπὸ τοῦ
[332]   εἴ τι μετὰ τάχους, ταχέως,  καὶ   εἴ τι μετὰ βραδυτῆτος, (βραδέως;
[323]   ἄλλῃ πολιτικῇ ἀρετῇ, ἐάν τινα  καὶ   εἰδῶσιν ὅτι ἄδικός ἐστιν, ἐὰν
[340]   εἴργασται, ὡς ἔοικεν, (Πρωταγόρα,  καὶ   εἰμί τις γελοῖος ἰατρός· ἰώμενος
[344]   διαμένειν (ἐν ταύτῃ τῇ ἕξει  καὶ   εἶναι ἄνδρα ἀγαθόν, ὡς σὺ
[310]   ἐκαθέζετο παρὰ τοὺς πόδας μου,  καὶ   εἶπεν· Ἑσπέρας δῆτα, μάλα γε
[335]   ἀριστερᾷ ἀντελάβετο τοῦ τρίβωνος τουτουΐ,  καὶ   εἶπεν· Οὐκ ἀφήσομέν σε,
[330]   ἂν ἔγωγ´, ἔφην, τῷ ἐρωτήματι,  καὶ   εἴποιμ´ ἄν· Εὐφήμει, ἄνθρωπε·
[310]   ἥκεις; ~(ΣΩ. Πάνυ γε, πολλὰ  καὶ   εἰπὼν καὶ ἀκούσας. (ΕΤ. Τί
[354]   αὐτὸ τὸ χαίρειν κακὸν καλεῖτε  καὶ   εἰς ἄλλο τι τέλος ἀποβλέψαντες,
[321]   χειμῶνα, δυνατοῖς δὲ καὶ καύματα,  καὶ   εἰς εὐνὰς ἰοῦσιν ὅπως ὑπάρχοι
[313]   περιεσκέψω εἴτ´ ἐπιτρεπτέον εἴτε οὔ,  καὶ   εἰς συμβουλὴν τούς τε φίλους
[318]   Τί δὴ φῂς βελτίω ἔσεσθαι  καὶ   εἰς τί ἐπιδώσειν; εἴποι ἂν
[322]   τὴν τῆς Ἀθηνᾶς δίδωσιν ἀνθρώπῳ,  ~καὶ   ἐκ τούτου εὐπορία μὲν ἀνθρώπῳ
[318]   ἐν τῇ ὑστεραίᾳ ταὐτὰ ταῦτα·  καὶ   ἑκάστης ἡμέρας ἀεὶ ἐπὶ τὸ
[350]   οὐκ ἀνδρεῖοι ἀλλὰ μαινόμενοι φαίνονται;  καὶ   ἐκεῖ αὖ οἱ σοφώτατοι οὗτοι
[356]   ἂν ἔχοιεν ἄλλως λέγειν. Συνεδόκει  καὶ   ἐκείνῳ. Ὅτε δὴ τοῦτο οὕτως
[348]   μόγις προυτράπετο εἰς τὸ διαλέγεσθαι  καὶ   ἐκέλευεν ἐρωτᾶν αὑτὸν ὡς ἀποκρινούμενος.
[325]   βάθρων ἀναγιγνώσκειν ποιητῶν ἀγαθῶν ποιήματα  καὶ   ἐκμανθάνειν ~(ἀναγκάζουσιν, ἐν οἷς πολλαὶ
[355]   πράττειν, ὑπὸ τῶν ἡδονῶν (ἀγόμενος  καὶ   ἐκπληττόμενος· καὶ αὖθις αὖ λέγετε
[357]   βίου οὖσα, τοῦ τε πλέονος  καὶ   ἐλάττονος καὶ (μείζονος καὶ σμικροτέρου
[356]   σμικρότερα γιγνόμενα ἀλλήλων καὶ πλείω  καὶ   ἐλάττω καὶ μᾶλλον καὶ ἧττον.
[338]   Καλλίας οὐκ ἔφη ἀφήσειν  καὶ   ἑλέσθαι ἐδέοντο ἐπιστάτην. εἶπον οὖν
[356]   ἐστίν, ἀλλ´ ὑπερβολὴ ἀλλήλων  καὶ   ἔλλειψις; ταῦτα δ´ ἐστὶ μείζω
[330]   ἄλλα ὀρθῶς ἤκουσας, ὅτι δὲ  καὶ   ἐμὲ οἴει εἰπεῖν τοῦτο, παρήκουσας·
[338]   τοῖς παροῦσι, καὶ πάντες ἐπῄνεσαν,  καὶ   ἐμέ τε Καλλίας οὐκ
[333]   μάλιστα ἐξετάζω, συμβαίνει μέντοι ἴσως  καὶ   ἐμὲ τὸν ἐρωτῶντα καὶ τὸν
[310]   δὲ ἦλθον καὶ δεδειπνηκότες ἦμεν  καὶ   ἐμέλλομεν ἀναπαύεσθαι, τότε μοι ἁδελφὸς
[347]   ᾄσματος διεληλυθέναι· ἔστιν μέντοι, ἔφη,  καὶ   (ἐμοὶ λόγος περὶ αὐτοῦ εὖ
[352]   (εἴπερ τῳ ἄλλῳ, αἰσχρόν ἐστι  καὶ   ἐμοὶ σοφίαν καὶ ἐπιστήμην μὴ
[335]   νῦν δὲ ἐπειδὴ οὐκ ἐθέλεις  καὶ   ἐμοί τις ἀσχολία ἐστὶν καὶ
[318]   καὶ σὺ εἰπὲ τῷ νεανίσκῳ  καὶ   ἐμοὶ ὑπὲρ (τούτου ἐρωτῶντι, Ἱπποκράτης
[314]   ποτὰ πριάμενον παρὰ τοῦ καπήλου  καὶ   ἐμπόρου ἔξεστιν ἐν ἄλλοις ἀγγείοις
[327]   τὰ νόμιμα— εἰ οὖν οὕτω  καὶ   ἐν αὐλήσει πᾶσαν προθυμίαν καὶ
[335]   καὶ αὐτός, καὶ ἐν μακρολογίᾳ  καὶ   ἐν βραχυλογίᾳ οἷός τ´ εἶ
[315]   οἱ μετ´ ἐκείνου, εὖ πως  καὶ   ἐν κόσμῳ περιεσχίζοντο οὗτοι οἱ
[315]   οἱ ἐπήκοοι ἔνθεν καὶ ἔνθεν,  καὶ   ἐν κύκλῳ περιιόντες ἀεὶ εἰς
[342]   τῶν Ἑλλήνων ἐν Κρήτῃ τε  καὶ   (ἐν Λακεδαίμονι, καὶ σοφισταὶ πλεῖστοι
[335]   σοῦ, φῂς δὲ καὶ αὐτός,  καὶ   ἐν μακρολογίᾳ καὶ ἐν βραχυλογίᾳ
[356]   μεταμέλειν καὶ ἐν ταῖς πράξεσιν  καὶ   ἐν ταῖς αἱρέσεσιν τῶν μεγάλων
[326]   σωμάτων καὶ ἐν τοῖς πολέμοις  καὶ   ἐν ταῖς ἄλλαις πράξεσιν. καὶ
[356]   πολλάκις μεταλαμβάνειν ταὐτὰ καὶ μεταμέλειν  καὶ   ἐν ταῖς πράξεσιν καὶ ἐν
[316]   καὶ ἰόντα εἰς πόλεις μεγάλας,  καὶ   ἐν ταύταις πείθοντα τῶν νέων
[323]   ὡς μαινόμενον· ἐν δὲ δικαιοσύνῃ  καὶ   ἐν τῇ ἄλλῃ πολιτικῇ ἀρετῇ,
[361]   τῇ σκέψει (σφήλῃ ἐξαπατήσας, ὥσπερ  καὶ   ἐν τῇ διανομῇ ἠμέλησεν ἡμῶν,
[361]   πολλάκις ἡμᾶς Ἐπιμηθεὺς ἐκεῖνος  καὶ   ἐν τῇ σκέψει (σφήλῃ ἐξαπατήσας,
[318]   συγγένῃ, ἀπιέναι οἴκαδε βελτίονι γεγονότι,  καὶ   ἐν τῇ ὑστεραίᾳ ταὐτὰ ταῦτα·
[326]   διὰ τὴν πονηρίαν τῶν σωμάτων  καὶ   ἐν τοῖς πολέμοις καὶ ἐν
[350]   ἀποφαίνεις καὶ μὴ ἐπισταμένων ἄλλων,  καὶ   ἐν τούτῳ οἴει τὴν ἀνδρείαν
[361]   φῂς σύ. ἤρεσεν οὖν μοι  καὶ   ἐν τῷ μύθῳ Προμηθεὺς
[341]   ὀρθῶς διαιρεῖν ἅτε Λέσβιος ὢν  καὶ   ἐν φωνῇ βαρβάρῳ τεθραμμένος; Ἀκούεις
[313]   τοῦ σώματος ἡγῇ, τὴν ψυχήν,  καὶ   ἐν πάντ´ ἐστὶν τὰ
[357]   μετρητική τις, ἐπειδήπερ ὑπερβολῆς τε  καὶ   ἐνδείας ἐστὶν τέχνη; ἐπειδὴ
[357]   οὐ μετρητικὴ φαίνεται, ὑπερβολῆς τε  καὶ   ἐνδείας οὖσα καὶ ἰσότητος πρὸς
[325]   καὶ ἔργον καὶ λόγον διδάσκοντες  καὶ   ἐνδεικνύμενοι ὅτι τὸ μὲν δίκαιον,
[315]   περιεσχίζοντο οὗτοι οἱ ἐπήκοοι ἔνθεν  καὶ   ἔνθεν, καὶ ἐν κύκλῳ περιιόντες
[334]   τὸ ἀγαθὸν καὶ παντοδαπόν, ὥστε  καὶ   ἐνταῦθα τοῖς μὲν ἔξωθεν τοῦ
[323]   τοῦ αὐτομάτου, ἀλλὰ διδακτόν τε  καὶ   ἐξ ἐπιμελείας παραγίγνεσθαι ἂν
[361]   διέξιμεν· νῦν δ´ ὥρα ἤδη  καὶ   ἐπ´ ἄλλο τι τρέπεσθαι. ~(Ἀλλ´,
[346]   τοὺς δ´ ἀγαθοὺς ἐπικρύπτεσθαί τε  καὶ   ἐπαινεῖν ἀναγκάζεσθαι, καὶ ἄν τι
[346]   τινὶ γίγνεσθαι ~καὶ ἐπαινέτην {φιλεῖν  καὶ   ἐπαινεῖν} οἷον ἀνδρὶ πολλάκις συμβῆναι
[346]   προσαναγκάζοντας ἑαυτοὺς φιλεῖν τοὺς ἑαυτῶν  καὶ   ἐπαινεῖν. πολλάκις δὲ οἶμαι καὶ
[346]   αὑτὸν ἐπαναγκάζειν φίλον τινὶ γίγνεσθαι  ~καὶ   ἐπαινέτην {φιλεῖν καὶ ἐπαινεῖν} οἷον
[346]   ποιῇ, ὡς ἐγὼ πάντας φιλέω  καὶ   ἐπαίνημι— καὶ τῇ φωνῇ ἐνταῦθα
[326]   νουθετήσεις ἔνεισιν πολλαὶ δὲ διέξοδοι  καὶ   ἔπαινοι καὶ ἐγκώμια παλαιῶν ἀνδρῶν
[339]   οὖν ταῦτα πολλοῖς θόρυβον παρέσχεν  καὶ   ἔπαινον (τῶν ἀκουόντων· καὶ ἐγὼ
[325]   δὲ διδάσκαλοι τούτων τε ἐπιμελοῦνται,  καὶ   ἐπειδὰν αὖ γράμματα μάθωσιν καὶ
[338]   ὅμως δὲ ἠναγκάσθη ὁμολογῆσαι ἐρωτήσειν,  καὶ   ἐπειδὰν ἱκανῶς ἐρωτήσῃ, πάλιν δώσειν
[310]   τῇ βακτηρίᾳ πάνυ σφόδρα ἔκρουε,  καὶ   ἐπειδὴ αὐτῷ ἀνέῳξέ τις, εὐθὺς
[327]   δημοσίᾳ πᾶς πάντα καὶ ἐδίδασκε  καὶ   ἐπέπληττε τὸν μὴ καλῶς αὐλοῦντα,
[335]   τῶν ἡμεροδρόμων διαθεῖν τε  καὶ   ἕπεσθαι, ~(εἴποιμι ἄν σοι ὅτι
[322]   συγγένειαν ζῴων μόνον θεοὺς ἐνόμισεν,  καὶ   ἐπεχείρει βωμούς τε ἱδρύεσθαι καὶ
[315]   εὐδοκιμεῖ μάλιστα τῶν Πρωταγόρου μαθητῶν  καὶ   ἐπὶ τέχνῃ μανθάνει, ὡς σοφιστὴς
[361]   ἂν ταῦτα διεξελθόντας ἡμᾶς ἐξελθεῖν  καὶ   ἐπὶ τὴν ἀρετὴν ὅτι ἔστιν,
[316]   γίγνονται καὶ ἄλλαι δυσμένειαί τε  καὶ   ἐπιβουλαί. ἐγὼ δὲ τὴν σοφιστικὴν
[318]   ἡμέρας συνὼν αὐτῷ βελτίων ἔσται  καὶ   ἐπιδώσει, εἰ αὐτὸν ἐπανέροιτο· Τί
[340]   μουσικῆς, τό τε βούλεσθαι  καὶ   (ἐπιθυμεῖν διαιρεῖς ὡς οὐ ταὐτὸν
[320]   πρὸς φῶς ἔμελλον, προσέταξαν Προμηθεῖ  καὶ   Ἐπιμηθεῖ κοσμῆσαί τε καὶ νεῖμαι
[339]   ὀρθῶς πεποίηται καὶ μή,  καὶ   ἐπίστασθαι διελεῖν τε καὶ ἐρωτώμενον
[312]   λέγειν; Δῆλον ὅτι περὶ οὗπερ  καὶ   ἐπίστασθαι; Εἰκός γε. τί δή
[336]   δὲ διαλέγεσθαι (οἷός τ´ εἶναι  καὶ   ἐπίστασθαι λόγον τε δοῦναι καὶ
[338]   ποιήσετε, καὶ πείθεσθέ μοι ῥαβδοῦχον  καὶ   ἐπιστάτην καὶ πρύτανιν ἑλέσθαι ὃς
[357]   Συμφήσουσιν. Ἥτις μὲν τοίνυν τέχνη  καὶ   ἐπιστήμη ἐστὶν αὕτη, εἰς αὖθις
[357]   δὲ μετρητική, ἀνάγκῃ δήπου τέχνη  καὶ   ἐπιστήμη. Συμφήσουσιν. Ἥτις μὲν τοίνυν
[352]   αἰσχρόν ἐστι καὶ ἐμοὶ σοφίαν  καὶ   ἐπιστήμην μὴ οὐχὶ πάντων κράτιστον
[312]   δήπου ποιεῖ λέγειν περὶ οὗπερ  καὶ   ἐπιστήμονα, περὶ κιθαρίσεως· γάρ;
[356]   αὕτη μὲν ἡμᾶς ἐπλάνα  καὶ   ἐποίει ἄνω τε καὶ κάτω
[347]   βούλεται, περὶ μὲν ᾀσμάτων τε  καὶ   ἐπῶν (ἐάσωμεν, περὶ δὲ ὧν
[343]   Λακεδαιμόνιος Χίλων. οὗτοι πάντες ζηλωταὶ  καὶ   ἐρασταὶ καὶ μαθηταὶ ἦσαν τῆς
[325]   ἔσται παῖς, παρ´ ἕκαστον  καὶ   ἔργον καὶ λόγον διδάσκοντες καὶ
[355]   ἐρόμενος ἡμᾶς ὑβριστὴς ὤν, γελάσεται  (καὶ   ἐρεῖ· γελοῖον λέγετε πρᾶγμα,
[329]   καὶ ἐρωτηθεὶς ἀποκρίνασθαι κατὰ βραχὺ  καὶ   ἐρόμενος περιμεῖναί τε καὶ ἀποδέξασθαι
[349]   παρακαλεῖν ἐπὶ τὴν τούτων σκέψιν  καὶ   ἐρωτᾶν καὶ ἀνακοινοῦσθαι; οὐκ ἔσθ´
[329]   ὡς αὐτὰ δηλοῖ, ἱκανὸς δὲ  καὶ   ἐρωτηθεὶς ἀποκρίνασθαι κατὰ βραχὺ καὶ
[339]   μή, καὶ ἐπίστασθαι διελεῖν τε  καὶ   ἐρωτώμενον λόγον δοῦναι. καὶ δὴ
[322]   διηρθρώσατο τῇ τέχνῃ, καὶ οἰκήσεις  καὶ   ἐσθῆτας καὶ ὑποδέσεις καὶ στρωμνὰς
[331]   μόρια, ἁμῇ γέ πῃ προσέοικεν  καὶ   ἔστιν τὸ ἕτερον οἷον τὸ
[356]   ψυχὴν μένουσαν ἐπὶ τῷ ἀληθεῖ  καὶ   ἔσωσεν ἂν τὸν βίον; ἆρ´
[359]   τότε πάνυ ἐθαύμασα τὴν ἀπόκρισιν,  καὶ   ἔτι μᾶλλον ἐπειδὴ ταῦτα μεθ´
[310]   ἁδελφὸς λέγει ὅτι ἥκει Πρωταγόρας.  καὶ   ἔτι μὲν ἐνεχείρησα εὐθὺς παρὰ
[341]   ἤτοι ἀπὸ Σιμωνίδου ἀρξαμένη,  καὶ   ἔτι παλαιοτέρα. σὺ δὲ ἄλλων
[328]   ἀξίως τοῦ μισθοῦ ὃν πράττομαι  καὶ   ἔτι πλείονος, ὥστε καὶ αὐτῷ
[319]   μὲν διδασκάλων εἴχετο καλῶς  καὶ   εὖ ἐπαίδευσεν, ~(ἃ δὲ αὐτὸς
[326]   βίος τοῦ ἀνθρώπου εὐρυθμίας τε  καὶ   εὐαρμοστίας δεῖται. ἔτι τοίνυν πρὸς
[326]   ἡμερώτεροί τε ὦσιν, καὶ εὐρυθμότεροι  καὶ   εὐαρμοστότεροι γιγνόμενοι χρήσιμοι ὦσιν εἰς
[316]   Ἀπολλοδώρου ὑός, οἰκίας μεγάλης τε  καὶ   εὐδαίμονος, αὐτὸς δὲ τὴν φύσιν
[354]   ὑγίειαί τε ἀπ´ αὐτῶν γίγνονται  καὶ   εὐεξίαι τῶν σωμάτων καὶ τῶν
[317]   σοφιστὴς εἶναι καὶ παιδεύειν ἀνθρώπους,  καὶ   εὐλάβειαν ταύτην οἶμαι βελτίω ἐκείνης
[326]   παίδων, ἵνα ἡμερώτεροί τε ὦσιν,  καὶ   εὐρυθμότεροι καὶ εὐαρμοστότεροι γιγνόμενοι χρήσιμοι
[338]   ἡνίας τοῖς λόγοις, ἵνα μεγαλοπρεπέστεροι  καὶ   εὐσχημονέστεροι ἡμῖν φαίνωνται, μήτ´ αὖ
[351]   θυμοῦ, ἰσχὺν δὲ ἀπὸ φύσεως  καὶ   εὐτροφίας τῶν σωμάτων. οὕτω δὲ
[351]   δύναμις, ἀνδρεία δὲ ἀπὸ φύσεως  καὶ   εὐτροφίας τῶν ψυχῶν γίγνεται. Λέγεις
[346]   ἔτι μᾶλλον ψέγειν τε αὐτοὺς  καὶ   ἔχθρας (ἑκουσίους πρὸς ταῖς ἀναγκαίαις
[337]   ἐρίζουσιν δὲ οἱ διάφοροί τε  καὶ   ἐχθροὶ ἀλλήλοις— καὶ οὕτως ἂν
[358]   λέγετε, τὸ ψευδῆ ἔχειν δόξαν  καὶ   ἐψεῦσθαι περὶ τῶν πραγμάτων τῶν
[323]   αἱ νουθετήσεις. ὧν ἐστιν ἓν  καὶ   ἀδικία καὶ ἀσέβεια
[361]   καὶ δικαιοσύνη καὶ σωφροσύνη  καὶ   ἀνδρεία, τρόπῳ μάλιστ´
[323]   ἐστιν ἓν καὶ ἀδικία  καὶ   ἀσέβεια καὶ ~(συλλήβδην πᾶν
[322]   τὸ πανταχῇ αὐτῶν ἀσθενέστεροι εἶναι,  καὶ   δημιουργικὴ τέχνη αὐτοῖς πρὸς
[361]   ὡς πάντα χρήματά ἐστιν ἐπιστήμη,  καὶ   δικαιοσύνη καὶ σωφροσύνη καὶ
[321]   ἄστρωτον καὶ ἄοπλον· ἤδη δὲ  καὶ   εἱμαρμένη ἡμέρα παρῆν, ἐν
[334]   ταῖς δὲ βλάσταις πονηρά, οἷον  καὶ   κόπρος πάντων (τῶν φυτῶν
[331]   τε δικαιοσύνη οἷον ὁσιότης  καὶ   ὁσιότης οἷον δικαιοσύνη. ἀλλ´
[333]   αὖ ἐφάνη ἡμῖν δικαιοσύνη  καὶ   ὁσιότης σχεδόν τι ταὐτὸν
[326]   ὑφήγησιν τῶν γραμμῶν, ὣς δὲ  καὶ   πόλις νόμους ὑπογράψασα, ἀγαθῶν
[333]   ἓν ἂν εἴη σωφροσύνη  καὶ   σοφία; τὸ δὲ πρότερον
[356]   τοῦ εἰς τὸν ὕστερον χρόνον  καὶ   ἡδέος καὶ λυπηροῦ, Μῶν ἄλλῳ
[358]   ἅπασαι, ἐπὶ τοῦ ἀλύπως ζῆν  καὶ   ἡδέως, ἆρ´ οὐ καλαί {καὶ
[342]   τοῖς παρ´ αὑτοῖς συγγενέσθαι σοφισταῖς  καὶ   ἤδη ἄχθωνται λάθρᾳ συγγιγνόμενοι, ξενηλασίας
[360]   τὸ κάλλιόν τε καὶ ἄμεινον  καὶ   ἥδιον; Ἀλλὰ καὶ τοῦτο ἐὰν
[360]   τὸ κάλλιόν τε καὶ ἄμεινον  καὶ   ἥδιον ἔρχεται; Ἀνάγκη, ἔφη, ὁμολογεῖν.
[357]   ἀεὶ κρατεῖν, ὅπου ἂν ἐνῇ,  καὶ   ἡδονῆς καὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων·
[353]   ταύτην ἐν τῷ παραχρῆμα παρέχει  καὶ   ἡδύ ἐστιν ἕκαστον αὐτῶν,
[360]   ἐγώ, εἴπερ καλὸν καὶ ἀγαθόν,  καὶ   ἡδύ; Ὡμολόγηται γοῦν, ἔφη. Ἆρ´
[314]   ὡς οἷός τ´ ἦν ἐπήραξεν.  καὶ   ἡμεῖς πάλιν ἐκρούομεν, καὶ ὃς
[310]   ἐὰν ἀκούητε. (ΕΤ. Καὶ μὴν  καὶ   ἡμεῖς σοί, ἐὰν λέγῃς. (ΣΩ.
[354]   τι τέλος ἀποβλέψαντες, ἔχοιτε ἂν  καὶ   ἡμῖν εἰπεῖν· ἀλλ´ οὐχ ἕξετε.
[348]   τοὺς λόγους ποιεῖσθαι, τῆς ἀληθείας  καὶ   ἡμῶν αὐτῶν πεῖραν λαμβάνοντας· κἂν
[321]   αὐτῷ ἦν τὸ ἀνθρώπων γένος,  καὶ   ἠπόρει ὅτι χρήσαιτο. ἀποροῦντι δὲ
[311]   Ἱπποκράτους τῆς ῥώμης διεσκόπουν αὐτὸν  καὶ   ἠρώτων, Εἰπέ μοι, ἔφην ἐγώ,
[357]   καὶ οὐ μόνον ἐπιστήμης, ἀλλὰ  καὶ   ἧς τὸ πρόσθεν ἔτι ὡμολογήκατε
[316]   μὲν ποίησιν, οἷον Ὅμηρόν τε  καὶ   Ἡσίοδον καὶ Σιμωνίδην, τοὺς δὲ
[356]   πλείω καὶ ἐλάττω καὶ μᾶλλον  καὶ   ἧττον. εἰ γάρ τις λέγοι
[321]   εἰς δὲ τὸ τῆς Ἀθηνᾶς  καὶ   Ἡφαίστου οἴκημα τὸ κοινόν, ἐν
[343]   πεπαιδευμένου ἐστὶν ἀνθρώπου. τούτων ἦν  καὶ   Θαλῆς Μιλήσιος καὶ Πιττακὸς
[350]   ἐκεῖ αὖ οἱ σοφώτατοι οὗτοι  καὶ   θαρραλεώτατοί εἰσιν, θαρραλεώτατοι δὲ ὄντες
[316]   γάρ μοι δοκεῖ ἁνὴρ ~(εἶναι  καὶ   θεῖος— ἀλλὰ διὰ τὴν βαρύτητα
[310]   δ´ ὅς, Ζεῦ  καὶ   θεοί, ἐν (τούτῳ εἴη· ὡς
[325]   δημοσίᾳ, ἀπεδείξαμεν· διδακτοῦ δὲ ὄντος  καὶ   θεραπευτοῦ τὰ μὲν ἄλλα ἄρα
[319]   τι μᾶλλον ἀποδέχονται, ἀλλὰ καταγελῶσι  καὶ   θορυβοῦσιν, ἕως ἂν αὐτὸς
[351]   δύναμιν, καὶ ἀπὸ μανίας γε  καὶ   θυμοῦ, ἰσχὺν δὲ ἀπὸ φύσεως
[344]   ὥρα ἐπελθοῦσα ἀμήχανον ἂν θείη,  καὶ   ἰατρὸν ταὐτὰ ταῦτα. τῷ μὲν
[325]   μὲν γὰρ διδακτὸν αὐτὸ ἡγοῦνται  καὶ   ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ, ἀπεδείξαμεν· διδακτοῦ
[327]   τις ἐδύνατο ἕκαστος, καὶ τοῦτο  καὶ   ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ πᾶς πάντα
[357]   οὐ διδόντες τούτοις κακῶς πράττετε  καὶ   ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ. ~(Ταῦτα μὲν
[324]   δόξαν πάντες ἔχουσιν ὅσοιπερ (τιμωροῦνται  καὶ   ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ. τιμωροῦνται δὲ
[314]   γοῦν ἐκρούσαμεν τὴν θύραν, ἀνοίξας  καὶ   ἰδὼν ἡμᾶς, Ἔα, ἔφη, σοφισταί
[339]   ἀγαθοῦ πύκτου πληγείς, ἐσκοτώθην τε  καὶ   ἰλιγγίασα εἰπόντος αὐτοῦ ταῦτα καὶ
[342]   ὦτά τε κατάγνυνται μιμούμενοι (αὐτούς,  καὶ   ἱμάντας περιειλίττονται καὶ φιλογυμναστοῦσιν καὶ
[316]   ὑπὲρ ἐμοῦ. ξένον γὰρ ἄνδρα  καὶ   ἰόντα εἰς πόλεις μεγάλας, καὶ
[359]   ἦν δ´ ἐγώ, Πρόδικέ τε  καὶ   Ἱππία, ἀπολογείσθω ἡμῖν Πρωταγόρας ὅδε
[358]   δέος καλεῖτε. Ἐδόκει Πρωταγόρᾳ μὲν  καὶ   Ἱππίᾳ δέος τε καὶ φόβος
[336]   ἦν εἰπών· Πρόδικε  καὶ   Ἱππία, Καλλίας μὲν δοκεῖ μοι
[317]   ἔφην ἐγώ, οὐ καὶ Πρόδικον  καὶ   Ἱππίαν ἐκαλέσαμεν καὶ τοὺς μετ´
[314]   μόνος Πρωταγόρας αὐτόθι ἐστίν, (ἀλλὰ  καὶ   Ἱππίας Ἠλεῖος— οἶμαι δὲ
[357]   φησὶν ἰατρὸς εἶναι καὶ Πρόδικος  καὶ   Ἱππίας· ὑμεῖς δὲ διὰ τὸ
[311]   Εἰπέ μοι, Σώκρατές τε  καὶ   Ἱππόκρατες, ὡς τίνι ὄντι τῷ
[316]   σέ τοι ἤλθομεν ἐγώ τε  καὶ   Ἱπποκράτης οὗτος. Πότερον, ἔφη, μόνῳ
[357]   ὑπερβολῆς τε καὶ ἐνδείας οὖσα  καὶ   ἰσότητος πρὸς ἀλλήλας σκέψις; Ἀλλ´
[351]   γὰρ ταὐτὸν εἶναι δύναμίν τε  καὶ   ἰσχύν, ἀλλὰ τὸ μὲν καὶ
[340]   λέγει Σιμωνίδης αὐτὸς αὑτῷ.  καὶ   ἴσως ἂν (φαίη Πρόδικος ὅδε
[360]   Ὡμολόγει. Θαρροῦσιν δὲ τὰ αἰσχρὰ  καὶ   κακὰ δι´ ἄλλο τι
[345]   ἑκόντα ἐξαμαρτάνειν οὐδὲ αἰσχρά τε  καὶ   κακὰ ἑκόντα ἐργάζεσθαι, ἀλλ´ εὖ
[357]   ταῦτα δέ ἐστιν ἀγαθά τε  καὶ   κακά— καὶ οὐ μόνον ἐπιστήμης,
[345]   γενέσθαι δὲ ἀγαθὸν οἷόν τε,  καὶ   κακόν γε τὸν αὐτὸν τοῦτον·
[345]   ἀγαθῷ ἰατρῷ— οὗτος γὰρ ἂν  καὶ   κακὸς γένοιτο— ἡμεῖς δὲ οἱ
[345]   ἀγαθὸς ἀνὴρ γένοιτ´ ἄν ποτε  καὶ   κακὸς ὑπὸ χρόνου
[355]   τε καὶ ἀνιαρῷ καὶ ἀγαθῷ  καὶ   κακῷ, ἀλλ´ ἐπειδὴ δύο ἐφάνη
[355]   προσαγορεύωμεν αὐτά, πρῶτον μὲν ἀγαθῷ  καὶ   κακῷ, ἔπειτα αὖθις ἡδεῖ τε
[340]   νυνδὴ εἶπες πολλά τε  καὶ   καλά. καὶ νῦν σκόπει εἴ
[339]   ποιητής— τρέπομαι πρὸς τὸν Πρόδικον,  καὶ   καλέσας αὐτόν, Πρόδικε, ἔφην
[317]   Προδίκῳ καὶ τῷ Ἱππίᾳ ἐνδείξασθαι  καὶ   καλλωπίσασθαι ὅτι ἐρασταὶ (αὐτοῦ ἀφιγμένοι
[329]   ὅδε ἱκανὸς μὲν μακροὺς λόγους  καὶ   καλοὺς εἰπεῖν, ὡς αὐτὰ δηλοῖ,
[325]   δὲ μή, ὥσπερ ξύλον διαστρεφόμενον  καὶ   καμπτόμενον εὐθύνουσιν ἀπειλαῖς καὶ πληγαῖς.
[313]   κατὰ τὰς πόλεις καὶ πωλοῦντες  καὶ   καπηλεύοντες τῷ ἀεὶ ἐπιθυμοῦντι ἐπαινοῦσιν
[313]   σώματος τροφήν, (ἔμπορός τε  καὶ   κάπηλος. καὶ γὰρ οὗτοί που
[361]   καὶ εἰ σὺ ἐθέλοις, ὅπερ  καὶ   κατ´ ἀρχὰς ἔλεγον, μετὰ σοῦ
[337]   σοφωτάτους δὲ ὄντας τῶν Ἑλλήνων,  καὶ   κατ´ αὐτὸ τοῦτο νῦν συνεληλυθότας
[350]   εἰσιν, θαρραλεώτατοι δὲ ὄντες ἀνδρειότατοι;  καὶ   κατὰ τοῦτον τὸν λόγον
[326]   τούς τε νόμους ἀναγκάζει μανθάνειν  καὶ   κατὰ τούτους ζῆν κατὰ παράδειγμα,
[361]   λόγων ὥσπερ ἄνθρωπος κατηγορεῖν τε  καὶ   καταγελᾶν, καὶ εἰ φωνὴν λάβοι,
[343]   μαθηταὶ ἦσαν τῆς Λακεδαιμονίων παιδείας,  καὶ   καταμάθοι ἄν τις αὐτῶν τὴν
[351]   ἔφη, σὺ ἡγεῖσθαι· σὺ γὰρ  καὶ   κατάρχεις τοῦ λόγου. ~(Ἆρ´ οὖν,
[346]   ἁσμένους ὁρᾶν καὶ ψέγοντας ἐπιδεικνύναι  καὶ   κατηγορεῖν τὴν πονηρίαν τῶν γονέων
[356]   ἐπλάνα καὶ ἐποίει ἄνω τε  καὶ   κάτω πολλάκις μεταλαμβάνειν ταὐτὰ καὶ
[321]   μὲν ἀμῦναι χειμῶνα, δυνατοῖς δὲ  καὶ   καύματα, καὶ εἰς εὐνὰς ἰοῦσιν
[325]   τῶν παίδων