HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Protagoras

Liste des contextes (ordre alphabétique)


η  =  154 formes différentes pour 710 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[312]   οὖν μέλλεις νῦν πράττειν,     σε λανθάνει; ἦν δ´ ἐγώ.
[348]   μέ σοι ἄλλο τι βουλόμενον     αὐτὸς ἀπορῶ ἑκάστοτε, ταῦτα
[334]   μηδενὶ ἀνθρώπων ὠφέλιμά ἐστιν,     μηδὲ τὸ παράπαν ὠφέλιμα;
[358]   οὔτε οἰόμενος ἄλλα βελτίω εἶναι     (ἃ ποιεῖ, καὶ δυνατά, ἔπειτα
[330]   δικαιοσύνη, αὐτὸ τοῦτο δίκαιόν ἐστιν     ἄδικον; ἐγὼ μὲν ἂν αὐτῷ
[358]   δέδοικεν, ἐξὸν ἐπὶ μή;     ἀδύνατον ἐκ τῶν ὡμολογημένων;
[359]   ἔφην ἐγώ, καλὸν ὂν ἰέναι     αἰσχρόν; Καλόν, ἔφη. Οὐκοῦν εἴπερ
[323]   τις φῇ ἀγαθὸς αὐλητὴς εἶναι,     ἄλλην ἡντινοῦν τέχνην ἣν μή
[330]   ψῆφον θεῖο; τὴν αὐτὴν ἐμοὶ     ἄλλην; Τὴν αὐτήν, ἔφη. Ἔστιν
[356]   τὴν μετρητικὴν σῴζειν ἂν τέχνην     ἄλλην; Τὴν μετρητικήν, ὡμολόγει. Τί
[322]   περὶ ἀρετῆς τεκτονικῆς λόγος     ἄλλης τινὸς δημιουργικῆς, ὀλίγοις οἴονται
[340]   τὸ γενέσθαι καὶ τὸ εἶναι,     ἄλλο; Ἄλλο νὴ Δί´, ἔφη
[337]   διανοίᾳ, ἥδεσθαι δὲ ἐσθίοντά τι     ἄλλο ἡδὺ πάσχοντα αὐτῷ τῷ
[349]   πότερον τοὺς ἀνδρείους θαρραλέους λέγεις     ἄλλο τι; Καὶ ἴτας γε,
[341]   Σιμωνίδης κακὸν ὑπολαμβάνουσι     ἄλλο τι σὺ οὐ
[346]   πατέρα ἀλλόκοτον πατρίδα     ἄλλο τι τῶν τοιούτων. τοὺς
[324]   ἀπορία ἣν σὺ ἀπορεῖς     ἄλλοθι οὐδαμοῦ. εἰ μὲν γὰρ
[341]   ὅταν ἐπαινῶν ἐγὼ σὲ     ἄλλον τινὰ λέγω ὅτι Πρωταγόρας
[346]   ἡγήσατο καὶ αὐτὸς τύραννον     ἄλλον τινὰ τῶν τοιούτων ἐπαινέσαι
[348]   Σωκράτης δὲ ἄλλῳ τῳ διαλέγηται     ἄλλος ὅστις ἂν βούληται ἄλλῳ.
[329]   τοιούτους λόγους ἀκούσειεν Περικλέους     ἄλλου τινὸς τῶν ἱκανῶν εἰπεῖν·
[348]   τούτου σοὶ ἡδέως διαλέγομαι μᾶλλον     ἄλλῳ τινί, ἡγούμενός σε βέλτιστ´
[352]   δοκεῖ ὥσπερ τοῖς πολλοῖς ἀνθρώποις,     ἄλλως; δοκεῖ δὲ τοῖς πολλοῖς
[333]   γάρ, Πρωταγόρα, ἔφην ἐγώ,     ἄλλως πως; Ὡμολόγησεν καὶ μάλ´
[358]   αὑτοῦ ἄλλο τι τοῦτ´ ἐστὶν     ἀμαθία, οὐδὲ κρείττω ἑαυτοῦ ἄλλο
[357]   διὰ τὸ οἴεσθαι ἄλλο τι     ἀμαθίαν εἶναι οὔτε αὐτοὶ οὔτε
[352]   μηδενὸς ὥστε ἄλλ´ ἄττα πράττειν     ἃν ἐπιστήμη κελεύῃ, ἀλλ´ ἱκανὴν
[329]   μὲν ἄλλο, οἱ δὲ ἄλλο,     ἀνάγκη, ἐάνπερ τις ἓν λάβῃ,
[360]   δειλοί εἰσιν οἱ δειλοί, δειλίαν     ἀνδρείαν καλεῖς; Δειλίαν ἔγωγ´, ἔφη.
[355]   ὑμῖν τῶν ἀγαθῶν τὰ κακά,     ἀξίων; φήσομεν δῆλον ὅτι ἀποκρινόμενοι,
[319]   ἄλλο πρός γε σὲ εἰρήσεται     ἅπερ νοῶ. ἐγὼ γὰρ τοῦτο,
[325]   τοῦτον (ἐκβάλλειν ἐκ τῶν πόλεων     ἀποκτείνειν— εἰ οὕτω μὲν ἔχει,
[357]   καὶ ἀρτίου, ἆρα ἄλλη τις     ἀριθμητική; Ὁμολογοῖεν ἂν ἡμῖν οἱ
[355]   ἄλλο τι τὴν ἀνίαν·     ἀρκεῖ ὑμῖν τὸ ἡδέως καταβιῶναι
[323]   οἷον τοὺς αἰσχροὺς σμικροὺς     ἀσθενεῖς τίς οὕτως ἀνόητος ὥστε
[356]   τοῦ φαινομένου δύναμις;     αὕτη μὲν ἡμᾶς ἐπλάνα καὶ
[356]   ἑλέσθαι καὶ ὁπότε τὸ ἔλαττον,     αὐτὸ πρὸς ἑαυτὸ τὸ
[319]   καταγελῶσι καὶ θορυβοῦσιν, ἕως ἂν     αὐτὸς ἀποστῇ ἐπιχειρῶν λέγειν
[314]   ψυχῇ λαβόντα καὶ μαθόντα ἀπιέναι     βεβλαμμένον ὠφελημένον. ταῦτα οὖν
[334]   οὖν κελεύεις με βραχέα ἀποκρίνεσθαι;     βραχύτερά σοι, ἔφη, ἀποκρίνωμαι
[325]   ἐντέλλονται ἐπιμελεῖσθαι (εὐκοσμίας τῶν παίδων     γραμμάτων τε καὶ κιθαρίσεως· οἱ
[334]   βραχύτερά σοι, ἔφη, ἀποκρίνωμαι     δεῖ; Μηδαμῶς, ἦν δ´ ἐγώ.
[309]   ~(ΕΤ. Πόθεν, Σώκρατες, φαίνῃ;     δῆλα δὴ ὅτι ἀπὸ κυνηγεσίου
[330]   αὐτὸ οὔτε δύναμις αὐτοῦ;     δῆλα δὴ ὅτι οὕτως ἔχει,
[360]   καὶ κακὰ δι´ ἄλλο τι     δι´ ἄγνοιαν καὶ ἀμαθίαν; Οὕτως
[350]   οἱ κολυμβηταί. Πότερον διότι ἐπίστανται     δι´ ἄλλο τι; Ὅτι ἐπίστανται.
[353]   οὐδὲν ἄλλο ταῦτα κακὰ ὄντα     διότι εἰς ἀνίας τε ἀποτελευτᾷ
[351]   σὺ βούλει ἡγεμονεύειν τῆς σκέψεως,     ἐγὼ ἡγῶμαι; Δίκαιος, ἔφη, σὺ
[333]   ἐγώ, εἰ εὖ πράττουσιν ἀδικοῦντες     εἰ κακῶς; Εἰ εὖ. Λέγεις
[313]   κίνδυνον ἔρχῃ ὑποθήσων τὴν ψυχήν;     εἰ μὲν τὸ σῶμα ἐπιτρέπειν
[332]   σωφρονεῖν σοι δοκοῦσιν οὕτω πράττοντες,     {εἰ} τοὐναντίον {ἔπραττον} Σωφρονεῖν, ἔφη.
[348]   οὐ δοκεῖ· ἀλλ´ ἤτοι διαλεγέσθω     εἰπέτω ὅτι οὐκ ἐθέλει διαλέγεσθαι,
[349]   ὀνόματα, ἐπὶ ἑνὶ πράγματί ἐστιν,     ἑκάστῳ τῶν ὀνομάτων τούτων ὑπόκειταί
[333]   ἓν ἑνὶ μόνον ἐναντίον εἶναι,     ἐκεῖνον ἐν ἐλέγετο ἕτερον
[314]   ἐν τῇ τῶν μαθημάτων ὠνῇ     ἐν τῇ τῶν σιτίων. σιτία
[317]   ἐκείνης εἶναι, τὸ ὁμολογεῖν μᾶλλον     ἔξαρνον εἶναι· καὶ ἄλλας πρὸς
[319]   οἱ τοξόται αὐτὸν ἀφελκύσωσιν     ἐξάρωνται κελευόντων τῶν πρυτάνεων. περὶ
[322]   (οὕτω θῶ ἐν τοῖς ἀνθρώποις,     ἐπὶ πάντας νείμω; Ἐπὶ πάντας,
[359]   τὰ δεινά, ἡγουμένους δεινὰ εἶναι,     ἐπὶ τὰ μή; Ἀλλὰ τοῦτό
[312]   εἴποιμεν αὐτὸν εἶναι, Σώκρατες,     ἐπιστάτην τοῦ ποιῆσαι δεινὸν λέγειν;
[361]   μὲν γὰρ ἄλλο τι ἦν     ἐπιστήμη ἀρετή, ὥσπερ Πρωταγόρας
[361]   ὀλίγου πάντα (μᾶλλον φανῆναι αὐτὸ     ἐπιστήμην· καὶ οὕτως ἂν ἥκιστα
[313]   πάντ´ ἐστὶν τὰ σὰ     εὖ κακῶς πράττειν, χρηστοῦ
[354]   λυπῶν ἀπαλλαγάς τε καὶ ἀποτροπάς;     ἔχετέ τι ἄλλο τέλος (λέγειν,
[356]   βίου; ἆρα μετρητικὴ τέχνη     τοῦ φαινομένου δύναμις;
[354]   ἀποβλέψαντες αὐτὰ ἀγαθὰ καλεῖτε, ἀλλ´     ἡδονάς τε καὶ λύπας; Οὐκ
[356]   ἄλλῳ τῳ, φαίην ἂν ἔγωγε,     ἡδονῇ καὶ λύπῃ; οὐ γὰρ
[313]   ἐὰν μή τις τύχῃ γυμναστικὸς     ἰατρὸς ὤν. οὕτω δὲ καὶ
[310]   λέγων, Σώκρατες, ἔφη, ἐγρήγορας     καθεύδεις; Καὶ ἐγὼ τὴν φωνὴν
[341]   πάλαι, ἤτοι ἀπὸ Σιμωνίδου ἀρξαμένη,     καὶ ἔτι παλαιοτέρα. σὺ δὲ
[316]   Πότερον, ἔφη, μόνῳ βουλόμενοι διαλεχθῆναι     καὶ μετὰ τῶν ἄλλων; Ἡμῖν
[331]   ἀλλ´ ὅρα εἰ διακωλύεις ἀποκρίνεσθαι,     καὶ σοὶ συνδοκεῖ οὕτως. Οὐ
[355]   μηδὲν ἄλλο φάναι εἶναι ἀγαθὸν     κακὸν μὴ εἰς ταῦτα
[341]   οἱ Κεῖοι καὶ Σιμωνίδης     κακὸν ὑπολαμβάνουσι ἄλλο τι
[313]   ἐστὶν τὰ σὰ εὖ     κακῶς πράττειν, χρηστοῦ πονηροῦ
[352]   τοιοῦτόν τι περὶ αὐτῆς δοκεῖ,     καλόν τε εἶναι ἐπιστήμη
[353]   καὶ ἄλλα τοιαῦτα πολλὰ παρασκευάζει;     κἂν εἴ τι τούτων εἰς
[313]   σοφιστὴς τυγχάνει ὢν ἔμπορός τις     κάπηλος τῶν ἀγωγίμων, ἀφ´ ὧν
[355]   τὰ κακὰ τῶν ἀγαθῶν;     κατ´ ἄλλο τι ὅταν
[320]   αὐτῶν σμικρότητι ἤμπισχεν, πτηνὸν φυγὴν     κατάγειον οἴκησιν ἔνεμεν· ~ἃ δὲ
[323]   ἡντινοῦν τέχνην ἣν μή ἐστιν,     καταγελῶσιν (ἢ χαλεπαίνουσιν, καὶ οἱ
[320]   πρεσβύτερος νεωτέροις, μῦθον λέγων ἐπιδείξω     λόγῳ διεξελθών; Πολλοὶ οὖν αὐτῷ
[354]   ἀποστερῇ ὅσας αὐτὸ ἔχει,     λύπας μείζους παρασκευάζῃ τῶν ἐν
[352]   τούτου, ὑπὸ ἡδονῆς φασιν (ἡττωμένους     λύπης ὧν νυνδὴ ἐγὼ
[323]   δικαίους, ἐάντε ὦσιν ἐάντε μή,     μαίνεσθαι τὸν μὴ προσποιούμενον {δικαιοσύνην}
[329]   ἀλλήλων καὶ τοῦ ὅλου, ἀλλ´     μεγέθει καὶ σμικρότητι; Ἐκείνως μοι
[354]   τῶν ἐν αὐτῷ οὐσῶν ἀπαλλάττῃ     μείζους ἡδονὰς τῶν λυπῶν παρασκευάζῃ;
[354]   αὐτὸ τὸ λυπεῖσθαι ἀγαθόν, ὅταν     μείζους λύπας τῶν ἐν αὐτῷ
[316]   οἴει δεῖν διαλέγεσθαι πρὸς μόνους,     μετ´ ἄλλων. Ὀρθῶς, ἔφη, προμηθῇ,
[323]   ἁμῶς γέ πως μετέχειν αὐτῆς,     μὴ εἶναι ἐν ἀνθρώποις. Ὅτι
[323]   ταύτης γε μετέχειν τῆς ἀρετῆς     μὴ εἶναι πόλεις. αὕτη,
[309]   γε. (ΕΤ. Τί φῄς; ἀστῷ     ξένῳ; (ΣΩ. Ξένῳ. (ΕΤ. Ποδαπῷ;
[340]   Σώκρατες, μεῖζον ἁμάρτημα ἔχει     ἐπανορθοῖς. Καὶ ἐγὼ εἶπον·
[350]   θαρραλέοι εἰσίν; πότερον οἱ ἱππικοὶ     οἱ ἄφιπποι; Οἱ ἱππικοί. Τίνες
[350]   δὲ πέλτας ἔχοντες; οἱ πελταστικοὶ     οἱ μή; Οἱ πελταστικοί. καὶ
[319]   ἀποστῇ ἐπιχειρῶν λέγειν καταθορυβηθείς,     οἱ τοξόται αὐτὸν ἀφελκύσωσιν
[330]   τοιοῦτον πεφυκέναι οἷον ἀνόσιον εἶναι     οἷον ὅσιον; ἀγανακτήσαιμ´ ἂν ἔγωγ´,
[349]   αἰσχρόν, τὸ δέ τι καλόν,     ὅλον καλόν; Ὅλον που καλὸν
[334]   δεῖν ἀποκρίνεσθαι, τοσαῦτά σοι ἀποκρίνωμαι,     ὅσα σοί; Ἀκήκοα γοῦν, ἦν
[354]   εἶναι, ὅταν μειζόνων ἡδονῶν ἀποστερῇ     ὅσας αὐτὸ ἔχει, λύπας
[355]   ἀγαθῶν; κατ´ ἄλλο τι     ὅταν τὰ μὲν μείζω, τὰ
[354]   ἀγαθά ἐστι δι´ ἄλλο τι     ὅτι εἰς ἡδονὰς ἀποτελευτᾷ καὶ
[353]   καὶ ἡδύ ἐστιν ἕκαστον αὐτῶν,     ὅτι εἰς τὸν ὕστερον χρόνον
[354]   τὰς ἐσχάτας παρέχει καὶ ἀλγηδόνας,     ὅτι εἰς τὸν ὕστερον χρόνον
[331]   ταὐτόν γ´ ἐστιν δικαιότης ὁσιότητι     ὅτι ὁμοιότατον, καὶ μάλιστα πάντων
[353]   Πρωταγόρα, ἄλλο τι ἀποκρίνασθαι     ὅτι οὐ κατὰ τὴν αὐτῆς
[334]   ἀσθενοῦσιν μὴ χρῆσθαι ἐλαίῳ ἀλλ´     ὅτι σμικροτάτῳ ἐν τούτοις οἷς
[357]   Ὁμολογοῖεν ἂν ἡμῖν οἱ ἄνθρωποι     οὔ; Ἐδόκουν ἂν καὶ τῷ
[330]   πρᾶγμά τι εἶναι; φαῖμεν ἄν·     οὔ; Καὶ τοῦτο συνέφη. Πότερον
[339]   σοι δοκεῖ πεποιῆσθαι καὶ ὀρθῶς,     οὔ; Πάνυ, ἔφην ἐγώ, καλῶς
[356]   μὲν μείζω, πόρρωθεν δὲ ἐλάττω·     οὔ; Φήσουσιν. Καὶ τὰ παχέα
[330]   (ἡ δικαιοσύνη πρᾶγμά τί ἐστιν     οὐδὲν πρᾶγμα; ἐμοὶ μὲν γὰρ
[324]   ἐννόησον· πότερον ἔστιν τι ἓν     οὐκ ἔστιν οὗ ἀναγκαῖον πάντας
[339]   τετυγμένον. τοῦτο ἐπίστασαι τὸ ᾆσμα,     πᾶν σοι διεξέλθω; Καὶ ἐγὼ
[346]   οἷον ἀνδρὶ πολλάκις συμβῆναι μητέρα     πατέρα ἀλλόκοτον πατρίδα
[346]   συμβῆναι μητέρα πατέρα ἀλλόκοτον     πατρίδα ἄλλο τι τῶν
[346]   ἄν τι ὀργισθῶσιν τοῖς γονεῦσιν     πατρίδι ἀδικηθέντες, αὐτοὺς ἑαυτοὺς παραμυθεῖσθαι
[346]   κατηγορεῖν τὴν πονηρίαν τῶν γονέων     πατρίδος, ἵνα αὐτοῖς ἀμελοῦσιν αὐτῶν
[318]   μαθήσεται οὐ περὶ ἄλλου του     περὶ οὗ ἥκει. τὸ δὲ
[329]   ἂν καὶ τοιούτους λόγους ἀκούσειεν     Περικλέους ἄλλου τινὸς τῶν
[355]   μείζω, τὰ δὲ (σμικρότερα ᾖ;     πλείω, τὰ δὲ ἐλάττω ᾖ;
[351]   ἐγώ, οὐ τὰ ἡδονῆς (μετέχοντα     ποιοῦντα ἡδονήν; Πάνυ γ´, ἔφη.
[313]   οὔτε αὐτοὶ ἴσασιν ὅτι χρηστὸν     πονηρὸν περὶ τὸ σῶμα, ἐπαινοῦσιν
[313]   διακινδυνεύοντα χρηστὸν αὐτὸ γενέσθαι     πονηρόν, πολλὰ ἂν περιεσκέψω εἴτ´
[313]   ἀγνοοῖεν ὧν πωλοῦσιν ὅτι χρηστὸν     πονηρὸν (πρὸς τὴν ψυχήν· ὡς
[313]   εὖ κακῶς πράττειν, χρηστοῦ     πονηροῦ αὐτοῦ γενομένου, περὶ δὲ
[314]   τὸν ἐπαΐοντα, ὅτι τε ἐδεστέον     ποτέον καὶ ὅτι μή, καὶ
[325]   τι καὶ ἄλλο βούληται μανθάνειν     πράττειν, οὕτω πράττειν, ἄνευ δὲ
[350]   καὶ αὐτοὶ ἑαυτῶν (ἐπειδὰν μάθωσιν     πρὶν μαθεῖν. Ἤδη δέ τινας
[350]   καὶ αὐτοὶ αὑτῶν ἐπειδὰν μάθωσιν     πρὶν μαθεῖν, φαίην ἄν· ταῦτα
[352]   τοῦ εἴδους πρὸς ὑγίειαν     πρὸς ἄλλο τι τῶν τοῦ
[354]   καλῆτε αὐτὸ τὸ λυπεῖσθαι (ἀγαθόν,     πρὸς ἐγὼ λέγω, ἔχετε
[333]   ἐκείνους τὸν λόγον ποιήσομαι, ἔφην,     πρὸς σέ; Εἰ βούλει, ἔφη,
[334]   ἔμελλές μοι διαλέξεσθαι, μεῖζον φθέγγεσθαι     πρὸς τοὺς ἄλλους, οὕτω καὶ
[352]   ἄνθρωπον σκοπῶν ἐκ τοῦ εἴδους     πρὸς ὑγίειαν πρὸς ἄλλο
[341]   νουθετεῖ ἑκάστοτε, ὅταν ἐπαινῶν ἐγὼ     σὲ ἄλλον τινὰ λέγω
[348]   περὶ ἀρετῆς. τίνα γὰρ ἄλλον     σέ; ὅς γε οὐ μόνον
[360]   ἄλλου ἕνεκα ἐρωτῶ πάντα ταῦτα     σκέψασθαι βουλόμενος πῶς ποτ´ ἔχει
[323]   ἀλλ´ ἐλεοῦσιν· οἷον τοὺς αἰσχροὺς     σμικροὺς ἀσθενεῖς τίς οὕτως
[335]   οὐδ´ ἂν ἑνὸς ἥδιον ἀκούσαιμι     σοῦ τε καὶ Πρωταγόρου διαλεγομένων.
[358]   οὐδὲ κρείττω ἑαυτοῦ ἄλλο τι     σοφία. Συνεδόκει πᾶσιν. Τί δὲ
[355]   ἀνάξιά ἐστιν τἀγαθὰ τῶν κακῶν     τὰ κακὰ τῶν ἀγαθῶν;
[329]   δικαιοσύνη καὶ σωφροσύνη καὶ ὁσιότης,     ταῦτ´ ἐστὶν νυνδὴ ἐγὼ
[355]   τὸ κακὸν ἄλλο τι     τὴν ἀνίαν· ἀρκεῖ ὑμῖν
[355]   τι φάναι εἶναι τὸ ἀγαθὸν     τὴν ἡδονήν, τὸ κακὸν
[356]   ἔλαττον, αὐτὸ πρὸς ἑαυτὸ     τὸ ἕτερον πρὸς τὸ ἕτερον,
[355]   τὸ ἀγαθὸν τὴν ἡδονήν,     τὸ κακὸν ἄλλο τι
[325]   πράττειν, ἄνευ δὲ τούτου μή,     τὸν μὴ μετέχοντα καὶ διδάσκειν
[355]   ᾖ; οὐχ ἕξομεν εἰπεῖν ἄλλο     τοῦτο. Δῆλον ἄρα, φήσει, ὅτι
[341]   λέγειν, Σώκρατες, Σιμωνίδην ἄλλο     τοῦτο, καὶ ὀνειδίζειν τῷ Πιττακῷ
[346]   καὶ Σιμωνίδης ἡγήσατο καὶ αὐτὸς     τύραννον ἄλλον τινὰ τῶν
[323]   ἀλλήλους κακὰ ἔχειν ἄνθρωποι (φύσει     τύχῃ, οὐδεὶς θυμοῦται οὐδὲ νουθετεῖ
[335]   τῷ Ἱμεραίῳ δρομεῖ ἀκμάζοντι ἕπεσθαι,     τῶν δολιχοδρόμων τῳ τῶν
[335]   ἕπεσθαι, τῶν δολιχοδρόμων τῳ     τῶν ἡμεροδρόμων διαθεῖν τε καὶ
[327]   ἀγαθοὺς αὐλητὰς τοὺς ὑεῖς γίγνεσθαι     τῶν φαύλων; οἶμαι μὲν οὔ,
[356]   ἡδονῇ πρὸς λύπην ἐστίν, ἀλλ´     ὑπερβολὴ ἀλλήλων καὶ ἔλλειψις; ταῦτα
[345]   ὑπὸ πόνου ὑπὸ νόσου     ὑπὸ ἄλλου τινὸς περιπτώματος— αὕτη
[345]   ὑπὸ χρόνου ὑπὸ πόνου     ὑπὸ νόσου ὑπὸ ἄλλου
[345]   καὶ κακὸς ὑπὸ χρόνου     ὑπὸ πόνου ὑπὸ νόσου
[345]   γένοιτ´ ἄν ποτε καὶ κακὸς     ὑπὸ χρόνου ὑπὸ πόνου
[339]   μέμφεται, ὥστε ἤτοι τὸ πρότερον     ὕστερον οὐκ ὀρθῶς λέγει. Εἰπὼν
[314]   αὐτὰ εἰς τὸ σῶμα πιόντα     φαγόντα, καταθέμενον οἴκαδε ἔξεστιν συμβουλεύσασθαι,
[311]   δὲ παρὰ Πολύκλειτον τὸν Ἀργεῖον     Φειδίαν τὸν Ἀθηναῖον ἐπενόεις ἀφικόμενος
[342]   λακωνίζειν πολὺ μᾶλλόν ἐστιν φιλοσοφεῖν     φιλογυμναστεῖν, εἰδότες ὅτι τοιαῦτα οἷόν
[323]   ἣν μή ἐστιν, καταγελῶσιν  (ἢ   χαλεπαίνουσιν, καὶ οἱ οἰκεῖοι προσιόντες
[321]   ἄνευ πυρὸς αὐτὴν κτητήν τῳ     χρησίμην γενέσθαι— καὶ οὕτω δὴ
[313]   ἐπιτρέπειν σε ἔδει τῳ διακινδυνεύοντα     χρηστὸν αὐτὸ γενέσθαι πονηρόν,
[358]   πότερον δοκῶ ὑμῖν ἀληθῆ λέγειν     ψεύδεσθαι. Ὑπερφυῶς ἐδόκει ἅπασιν ἀληθῆ
[352]   ἡδονῆς φασιν (ἡττωμένους λύπης     ὧν νυνδὴ ἐγὼ ἔλεγον ὑπό
[329]   ῥὶς καὶ ὀφθαλμοὶ καὶ ὦτα,     ὥσπερ τὰ τοῦ χρυσοῦ μόρια
[314]   καὶ μαθόντα ἀπιέναι βεβλαμμένον     ὠφελημένον. ταῦτα οὖν σκοπώμεθα καὶ
[341]   ἀλλ´ ἂν μὴ ῥᾴδιον     ἀλλὰ διὰ πολλῶν πραγμάτων γίγνηται.
[312]   οὗπερ καὶ ἐπιστήμονα, περὶ κιθαρίσεως·     γάρ; Ναί. Εἶεν· δὲ
[331]   ἐγὼ θαυμάσας εἶπον πρὸς αὐτόν·     γὰρ οὕτω σοι τὸ δίκαιον
[333]   ἐναντία καὶ σωφροσύνη αὖ φαίνεται·     γάρ, Πρωταγόρα, ἔφην ἐγώ,
[355]   ὑβριστὴς ὤν, γελάσεται (καὶ ἐρεῖ·     γελοῖον λέγετε πρᾶγμα, εἰ πράττει
[310]   τι νεώτερον ἀγγέλλεις; Οὐδέν γ´,     δ´ ὅς, εἰ μὴ ἀγαθά
[350]   δὲ πρὸς ἕκαστα τούτων; Ἔγωγε,     δ´ ὅς, καὶ λίαν γε
[360]   ὂν καὶ ἀγαθόν; Τοὺς δειλούς,     δ´ ὅς. Οὐκοῦν, ἦν δ´
[330]   φαῖμεν ἄν, ὡς ἐγᾦμαι. Ναί,     δ´ ὅς. Οὐκοῦν φατε καὶ
[359]   ἔφη. Οὐκοῦν ἐφ´ ἕτερα. Ναί,     δ´ ὅς. Πότερον οἱ μὲν
[331]   εἴ" ἀφέλοι αὐτοῦ. Ἀλλὰ μέντοι,     δ´ ὅς, προσέοικέν τι δικαιοσύνη
[310]   καὶ σὲ σοφόν. Εἰ γάρ,     δ´ ὅς, Ζεῦ καὶ
[312]   εἶναι τὸν σοφιστήν; Ἐγὼ μέν,     δ´ ὅς, ὥσπερ τοὔνομα λέγει,
[333]   κἂν μὴ τοῖς ἀνθρώποις ὠφέλιμα  ᾖ,   ἔγωγε καλῶ ἀγαθά. Καί μοι
[359]   λέγεις ἴτας εἶναι τοὺς ἀνδρείους;     ἐφ´ ἅπερ οἱ δειλοί; Οὐκ
[355]   μὲν μείζω, τὰ δὲ (σμικρότερα  ᾖ;   πλείω, τὰ δὲ ἐλάττω
[330]   ἄλλο, τὸ δὲ ἄλλο; Ναί.     καὶ δύναμιν αὐτῶν ἕκαστον ἰδίαν
[319]   δημιουργὸν εἶναι, κἂν πάνυ καλὸς     καὶ πλούσιος καὶ τῶν γενναίων,
[319]   Σώκρατες, τὸ ἐπάγγελμα ἐπαγγέλλομαι.     καλόν, ἦν δ´ ἐγώ, τέχνημα
[322]   ὅταν μὲν περὶ ἀρετῆς τεκτονικῆς     λόγος ἄλλης τινὸς δημιουργικῆς,
[346]   ἐπαινέσομαι, ἀλλά μοι ἐξαρκεῖ ἂν     μέσος καὶ μηδὲν κακὸν ποιῇ,
[346]   ἐξαρκεῖ ὃς ἂν μὴ κακὸς     μηδ´ ἄγαν ἀπάλαμνος, εἰδώς τ´
[334]   λέγῃ, (ἐπιλανθάνομαι περὶ οὗ ἂν     λόγος. ὥσπερ οὖν εἰ
[310]   ἀκήκοα οὐδέν· ἔτι γὰρ παῖς     ὅτε τὸ πρότερον ἐπεδήμησε. ἀλλὰ
[355]   πλείω, τὰ δὲ ἐλάττω  ᾖ;   οὐχ ἕξομεν εἰπεῖν ἄλλο
[309]   (ΕΤ. Τί οὖν τὰ νῦν;     παρ´ ἐκείνου φαίνῃ; καὶ πῶς
[309]   σοφώτατον κάλλιον φαίνεσθαι; (ΕΤ. Ἀλλ´     σοφῷ τινι ἡμῖν, Σώκρατες,
[327]   ποιητὴς ἐδίδαξεν ἐπὶ Ληναίῳ.     σφόδρα ἐν τοῖς τοιούτοις ἀνθρώποις
[323]   νουθετήσεις. ὧν ἐστιν ἓν καὶ     ἀδικία καὶ ἀσέβεια καὶ
[327]   τεχνημάτων— λυσιτελεῖ γὰρ οἶμαι ἡμῖν     ἀλλήλων δικαιοσύνη καὶ ἀρετή· διὰ
[350]   εἰσιν; Αἰσχρὸν μεντἄν, ἔφη, εἴη     ἀνδρεία· ἐπεὶ οὗτοί γε μαινόμενοί
[359]   γνώσῃ ὅτι πολὺ διαφέρει     ἀνδρεία τῶν ἄλλων μορίων τῆς
[361]   δικαιοσύνη καὶ σωφροσύνη καὶ     ἀνδρεία, τρόπῳ μάλιστ´ ἂν
[312]   ἱκανῶς γε· ἐρωτήσεως γὰρ ἔτι     ἀπόκρισις ἡμῖν δεῖται, περὶ ὅτου
[324]   ἐν τούτῳ γὰρ αὕτη λύεται     ἀπορία ἣν σὺ ἀπορεῖς
[361]   τρόπῳ μάλιστ´ ἂν διδακτὸν φανείη     ἀρετή. εἰ μὲν γὰρ ἄλλο
[320]   ἡμῖν ἐπιδεῖξαι ὡς (διδακτόν ἐστιν     ἀρετή, μὴ φθονήσῃς ἀλλ´ ἐπίδειξον.
[329]   πότερον ἓν μέν τί ἐστιν     ἀρετή, μόρια δὲ αὐτῆς ἐστιν
[360]   καὶ τί ποτ´ ἐστὶν αὐτό,     ἀρετή. ~οἶδα γὰρ ὅτι τούτου
[361]   ἄλλο τι ἦν ἐπιστήμη     ἀρετή, ὥσπερ Πρωταγόρας ἐπεχείρει λέγειν,
[361]   διδακτόν. καί μοι δοκεῖ ἡμῶν     ἄρτι ἔξοδος τῶν λόγων ὥσπερ
[323]   ἓν καὶ ἀδικία καὶ     ἀσέβεια καὶ ~(συλλήβδην πᾶν τὸ
[318]   νεανίσκου. ~(Καὶ ἐγὼ εἶπον ὅτι     αὐτή μοι ἀρχή ἐστιν,
[330]   ὦτα, οὐδ´ δύναμις αὐτοῦ     αὐτή· οὐδὲ τῶν ἄλλων οὐδέν
[331]   ὅσιον ἀλλ´ οἷον μὴ ὅσιον·     δ´ ὁσιότης οἷον μὴ δίκαιον,
[349]   αὐτῶν ἐπιεικῶς παραπλήσια ἀλλήλοις ἐστίν,     δὲ ἀνδρεία πάνυ πολὺ διαφέρον
[357]   πρόσθεν ἔτι ὡμολογήκατε ὅτι μετρητικῆς·     δὲ ἐξαμαρτανομένη πρᾶξις (ἄνευ ἐπιστήμης
[356]   τῶν μεγάλων τε καὶ σμικρῶν,     δὲ μετρητικὴ ἄκυρον μὲν ἂν
[360]   ἐστίν; Καὶ ἐνταῦθα ἔτι ἐπένευσεν.     δὲ τούτων ἀμαθία δειλία; Πάνυ
[322]   πανταχῇ αὐτῶν ἀσθενέστεροι εἶναι, καὶ     δημιουργικὴ τέχνη αὐτοῖς πρὸς μὲν
[330]   τὸ πρᾶγμα ὠνομάσατε ἄρτι,     δικαιοσύνη, αὐτὸ τοῦτο δίκαιόν ἐστιν
[333]   δὲ πρότερον αὖ ἐφάνη ἡμῖν     δικαιοσύνη καὶ ὁσιότης σχεδόν
[361]   πάντα χρήματά ἐστιν ἐπιστήμη, καὶ     δικαιοσύνη καὶ σωφροσύνη καὶ
[329]   ἀρετή, μόρια δὲ αὐτῆς ἐστιν     δικαιοσύνη καὶ σωφροσύνη καὶ ὁσιότης,
[329]   τοῖς λόγοις ἐλέγετο ὑπὸ σοῦ     δικαιοσύνη καὶ σωφροσύνη καὶ ὁσιότης
[330]   αὐτήν, ἔφη. Ἔστιν ἄρα τοιοῦτον     δικαιοσύνη οἷον δίκαιον εἶναι, φαίην
[330]   ἕκαστον. πρῶτον μὲν τὸ τοιόνδε·  (ἡ   δικαιοσύνη πρᾶγμά τί ἐστιν
[351]   γε καὶ ἀπὸ μανίας, ὥσπερ     δύναμις, ἀνδρεία δὲ ἀπὸ φύσεως
[330]   τὸ (ἕτερον, οὔτε αὐτὸ οὔτε     δύναμις αὐτοῦ; δῆλα δὴ
[330]   ὀφθαλμὸς οἷον τὰ ὦτα, οὐδ´     δύναμις αὐτοῦ αὐτή· οὐδὲ
[321]   καὶ ἄοπλον· ἤδη δὲ καὶ     εἱμαρμένη ἡμέρα παρῆν, ἐν
[352]   δοκεῖ, καλόν τε εἶναι     ἐπιστήμη καὶ οἷον ἄρχειν τοῦ
[325]   ἐφ´ οἷς οὐκ ἔστι θάνατος     ζημία ἐὰν μὴ ἐπίστωνται, ἐφ´
[334]   δὲ βλάσταις πονηρά, οἷον καὶ     κόπρος πάντων (τῶν φυτῶν ταῖς
[357]   τὸ ἡδονῆς ἥττω εἶναι, ἀμαθία     μεγίστη, ἧς Πρωταγόρας ὅδε φησὶν
[356]   σωτηρία ἐφάνη τοῦ βίου; ἆρα     μετρητικὴ τέχνη τοῦ
[331]   τε δικαιοσύνη οἷον ὁσιότης καὶ     ὁσιότης οἷον δικαιοσύνη. ἀλλ´ ὅρα
[330]   εἴη, εἰ μὴ αὐτή (γε     ὁσιότης ὅσιον ἔσται. τί δὲ
[333]   ἐφάνη ἡμῖν δικαιοσύνη καὶ     ὁσιότης σχεδόν τι ταὐτὸν ὄν.
[312]   δοκεῖ, ἔφη, τοιαύτη μᾶλλον εἶναι     παρὰ Πρωταγόρου μάθησις. Οἶσθα οὖν
[312]   Πρωταγόρου μάθησιν (ἔσεσθαι, ἀλλ´ οἵαπερ     παρὰ τοῦ γραμματιστοῦ ἐγένετο καὶ
[326]   ἐπειδὰν δὲ ἐκ διδασκάλων ἀπαλλαγῶσιν,     πόλις αὖ τούς τε νόμους
[326]   τῶν γραμμῶν, ὣς δὲ καὶ     πόλις νόμους ὑπογράψασα, ἀγαθῶν καὶ
[341]   ~κινδυνεύει γάρ τοι, (Πρωταγόρα,     Προδίκου σοφία θεία τις εἶναι
[350]   καὶ κατὰ τοῦτον τὸν λόγον     σοφία ἂν ἀνδρεία εἴη; Οὐ
[360]   δειλία; Πάνυ μόγις ἐνταῦθα ἐπένευσεν.     σοφία ἄρα τῶν δεινῶν καὶ
[332]   πράγματι οὐ πᾶν τοὐναντίον ἐστὶν     σοφία; Ἔμοιγε δοκεῖ, ἔφη. Πότερον
[350]   ὡς κατὰ τὴν ἐμὴν ὁμολογίαν     σοφία ἐστὶν ἰσχύς. ἐγὼ δὲ
[333]   ἂν εἴη σωφροσύνη καὶ     σοφία; τὸ δὲ πρότερον αὖ
[330]   δήπου, ἔφη· καὶ μέγιστόν γε     σοφία τῶν μορίων. Ἕκαστον δὲ
[337]   καὶ οὕτως ἂν καλλίστη ἡμῖν     συνουσία γίγνοιτο· ὑμεῖς τε γὰρ
[335]   συγχωρεῖν τὸν ἀμφότερα δυνάμενον, ἵνα     συνουσία ἐγίγνετο· νῦν δὲ ἐπειδὴ
[356]   καὶ ἀρτίου αἱρέσει ἡμῖν ἦν     σωτηρία τοῦ βίου, ὁπότε τὸ
[357]   ὀρθῇ τῇ αἱρέσει ἐφάνη ἡμῖν     σωτηρία τοῦ βίου οὖσα, τοῦ
[333]   ἀκόντως. Οὐκοῦν ἓν ἂν εἴη     σωφροσύνη καὶ σοφία; τὸ
[357]   ὑπερβολῆς τε καὶ ἐνδείας ἐστὶν     τέχνη; ἐπειδὴ δὲ περιττοῦ τε
[356]   ἆρα μετρητικὴ τέχνη     τοῦ φαινομένου δύναμις; αὕτη
[345]   ποιεῖ εἰς γράμματα; δῆλον ὅτι     τούτων μάθησις. τίς δὲ εὐπραγία
[360]   ἐναντίον (ἀνδρεία δειλίᾳ. Ἔφη. Οὐκοῦν     τῶν δεινῶν καὶ μὴ δεινῶν
[360]   ὁμολογεῖται παρὰ σοῦ; Συνέφη. Οὐκοῦν     τῶν δεινῶν καὶ μὴ δεινῶν
[345]   ἀγαθὸν ἰατρὸν ποιεῖ; δῆλον ὅτι     τῶν καμνόντων τῆς θεραπείας μάθησις.
[310]   λέγῃς. (ΣΩ. Διπλῆ ἂν εἴη     χάρις. ἀλλ´ οὖν ἀκούετε. Τῆς
[331]   ὅτι ὁμοιότατον, καὶ μάλιστα πάντων     τε δικαιοσύνη οἷον ὁσιότης καὶ
[325]   μὴ ἐπίστωνται, ἐφ´ δὲ     τε ζημία θάνατος αὐτῶν τοῖς
[328]   ἡγούμην οὐκ εἶναι ἀνθρωπίνην ἐπιμέλειαν     ἀγαθοὶ οἱ ἀγαθοὶ γίγνονται· νῦν
[318]   ἐρωτῶντι, Ἱπποκράτης ὅδε Πρωταγόρᾳ συγγενόμενος,     ἂν αὐτῷ ἡμέρᾳ συγγένηται, βελτίων
[318]   τοίνυν σοι, ἐὰν ἐμοὶ συνῇς,     ἂν ἡμέρᾳ ἐμοὶ συγγένῃ, ἀπιέναι
[356]   ταύτην τὴν πρᾶξιν πρακτέον ἐν     ἂν ταῦτ´ ἐνῇ· ἐὰν (δὲ
[321]   εἱμαρμένη ἡμέρα παρῆν, ἐν     ἔδει καὶ ἄνθρωπον ἐξιέναι ἐκ
[353]   ἄρτι ἔδοξεν ἡμῖν, ἐμὲ ἡγήσασθαι     οἶμαι ἂν ἔγωγε κάλλιστα φανερὸν
[340]   Σιμωνίδου ἐπανόρθωμα τῆς σῆς μουσικῆς,     τό τε βούλεσθαι καὶ (ἐπιθυμεῖν
[309]   ἐπαινέτης εἶ, (ὃς ἔφη χαριεστάτην  ἥβην   εἶναι τοῦ πρῶτον ὑπηνήτου, ἣν
[354]   ὡς κακόν; Συνεδόκει. Τοῦτ´ ἄρα  ἡγεῖσθ´   εἶναι κακόν, τὴν λύπην, καὶ
[358]   ὡμολογημένων; γὰρ δέδοικεν, ὡμολόγηται  ἡγεῖσθαι   κακὰ εἶναι· δὲ ἡγεῖται
[323]   τῆς ἀρετῆς σύμβουλον διὰ τὸ  ἡγεῖσθαι   παντὶ μετεῖναι αὐτῆς, ταῦτα λέγω·
[320]   τί σε λέγειν διὰ τὸ  ἡγεῖσθαί   σε πολλῶν μὲν ἔμπειρον γεγονέναι,
[351]   ἐγὼ ἡγῶμαι; Δίκαιος, ἔφη, σὺ  ἡγεῖσθαι·   σὺ γὰρ καὶ κατάρχεις τοῦ
[359]   ἀπεδείχθη, ἐπὶ μὲν δεινὰ  ἡγεῖται   εἶναι οὐδεὶς ἔρχεται, ἐπειδὴ τὸ
[358]   ἡγεῖσθαι κακὰ εἶναι· δὲ  ἡγεῖται   κακά, οὐδένα οὔτε ἰέναι ἐπὶ
[345]   ὅτι οὐδεὶς τῶν (σοφῶν ἀνδρῶν  ἡγεῖται   οὐδένα ἀνθρώπων ἑκόντα ἐξαμαρτάνειν οὐδὲ
[345]   ἑαυτοῦ λέγει τοῦτο τὸ ἑκών.  ἡγεῖτο   γὰρ ἄνδρα καλὸν κἀγαθὸν πολλάκις
[351]   ἦν δ´ ἐγώ, σὺ βούλει  ἡγεμονεύειν   τῆς σκέψεως, ἐγὼ ἡγῶμαι;
[352]   τοιοῦτόν τι, οὐκ ἰσχυρὸν οὐδ´  ἡγεμονικὸν   οὐδ´ ἀρχικὸν εἶναι· οὐδὲ ὡς
[312]   ἔφη, εἰδέναι. Λέγε δή, τί  ἡγῇ   εἶναι τὸν σοφιστήν; Ἐγὼ μέν,
[313]   δὲ περὶ πλείονος τοῦ σώματος  ἡγῇ,   τὴν ψυχήν, καὶ ἐν
[335]   ἐθελήσοι ἑκὼν εἶναι ἀποκρινόμενος διαλέγεσθαι—  ἡγησάμενος   οὐκέτι ἐμὸν ἔργον εἶναι παρεῖναι
[353]   οἷς ἄρτι ἔδοξεν ἡμῖν, ἐμὲ  ἡγήσασθαι   οἶμαι ἂν ἔγωγε κάλλιστα
[346]   πολλάκις δὲ οἶμαι καὶ Σιμωνίδης  ἡγήσατο   καὶ αὐτὸς τύραννον
[317]   κατὰ τοῦτο εἶναι οὐ συμφέρομαι·  ἡγοῦμαι   γὰρ αὐτοὺς οὔ τι διαπράξασθαι
[348]   αὐτὸς ἀπορῶ ἑκάστοτε, ταῦτα διασκέψασθαι.  ἡγοῦμαι   γὰρ πάνυ λέγειν τι τὸν
[320]   Πρωταγόρα, εἰς ταῦτα ἀποβλέπων οὐχ  ἡγοῦμαι   διδακτὸν εἶναι ἀρετήν· ἐπειδὴ δέ
[337]   ἄνδρες, ἔφη, οἱ παρόντες,  ἡγοῦμαι   ἐγὼ ὑμᾶς συγγενεῖς τε καὶ
[338]   Ἤρξατο οὖν ἐρωτᾶν οὑτωσί πως·  Ἡγοῦμαι,   ἔφη, Σώκρατες, ἐγὼ ἀνδοὶ
[319]   {ἂν} ἀπιστῶ. ὅθεν δὲ αὐτὸ  ἡγοῦμαι   οὐ διδακτὸν εἶναι μηδ´ ὑπ´
[342]   τῷ μάχεσθαι καὶ ἀνδρείᾳ περιεῖναι,  ἡγούμενοι,   εἰ γνωσθεῖεν περίεισιν, πάντας
[348]   διαλέγομαι μᾶλλον ἄλλῳ τινί,  ἡγούμενός   σε βέλτιστ´ ἂν ἐπισκέψασθαι καὶ
[359]   ἀνδρείους; ἆρ´ ἐπὶ τὰ δεινά,  ἡγουμένους   δεινὰ εἶναι, ἐπὶ τὰ
[324]   λόγον καὶ Ἀθηναῖοί εἰσι τῶν  ἡγουμένων   παρασκευαστὸν εἶναι καὶ διδακτὸν ἀρετήν.
[328]   ἐν μὲν τῷ ἔμπροσθεν χρόνῳ  ἡγούμην   οὐκ εἶναι ἀνθρωπίνην ἐπιμέλειαν
[323]   τοῦτο πειράσομαι ἀποδεῖξαι. ὅσα γὰρ  ἡγοῦνται   ἀλλήλους κακὰ ἔχειν ἄνθρωποι (φύσει
[324]   καὶ ὅτι διδακτὸν καὶ παρασκευαστὸν  ἡγοῦνται   ἀρετήν, ἀποδέδεικταί σοι, Σώκρατες,
[317]   δυσμενεστέρους παρέχεσθαι ἀνάγκη τοὺς ἀνθρώπους·  ἡγοῦνται   γὰρ τὸν τοιοῦτον πρὸς τοῖς
[319]   ἐπιχειρεῖ· δῆλον γὰρ ὅτι οὐχ  ἡγοῦνται   διδακτὸν εἶναι. μὴ τοίνυν ὅτι
[323]   ὅτι δὲ αὐτὴν οὐ φύσει  ἡγοῦνται   εἶναι οὐδ´ ἀπὸ τοῦ αὐτομάτου,
[325]   ὅτι μὲν γὰρ διδακτὸν αὐτὸ  ἡγοῦνται   καὶ ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ, ἀπεδείξαμεν·
[328]   διδακτὸν ἀρετὴ καὶ Ἀθηναῖοι οὕτως  ἡγοῦνται,   καὶ ὅτι οὐδὲν θαυμαστὸν τῶν
[319]   καὶ τἆλλα πάντα οὕτως, (ὅσα  ἡγοῦνται   μαθητά τε καὶ διδακτὰ εἶναι·
[323]   οἴῃ ἀπατᾶσθαι ὡς τῷ ὄντι  ἡγοῦνται   πάντες ἄνθρωποι πάντα ἄνδρα μετέχειν
[324]   διδάξει ὅτι οἵ γε ἄνθρωποι  ἡγοῦνται   παρασκευαστὸν εἶναι ἀρετήν. οὐδεὶς γὰρ
[323]   ἐναντίον πολλῶν, ἐκεῖ σωφροσύνην  ἡγοῦντο   εἶναι, τἀληθῆ λέγειν, ἐνταῦθα μανίαν,
[351]   ἡγεμονεύειν τῆς σκέψεως, ἐγὼ  ἡγῶμαι;   Δίκαιος, ἔφη, σὺ ἡγεῖσθαι· σὺ
[351]   καὶ σύ, ὥσπερ οἱ πολλοί,  ἡδέ´   ἄττα καλεῖς κακὰ καὶ ἀνιαρὰ
[351]   οὐδέτερα, οὔτε κακὰ οὔτ´ ἀγαθά.  Ἡδέα   δὲ καλεῖς, ἦν δ´ ἐγώ,
[351]   ἐγὼ γὰρ λέγω, καθ´  ἡδέα   ἐστίν, ἆρα κατὰ τοῦτο οὐκ
[351]   Τοῦτο τοίνυν λέγω, καθ´ ὅσον  ἡδέα   ἐστίν, εἰ οὐκ ἀγαθά, τὴν
[356]   ἐὰν μὲν γὰρ ἡδέα πρὸς  ἡδέα   ἱστῇς, τὰ μείζω ἀεὶ καὶ
[356]   (ἀγαθὸς ἱστάναι ἄνθρωπος, συνθεὶς τὰ  ἡδέα   καὶ συνθεὶς τὰ λυπηρά, καὶ
[356]   πλείω ἐστίν. ἐὰν μὲν γὰρ  ἡδέα   πρὸς ἡδέα ἱστῇς, τὰ μείζω
[356]   ἐλάττω καὶ σμικρότερα· ἐὰν δὲ  ἡδέα   πρὸς λυπηρά, ἐὰν μὲν τὰ
[351]   ἐμοὶ ἀποκριτέον ἐστὶν ὡς τὰ  ἡδέα   τε ἀγαθά ἐστιν ἅπαντα καὶ
[356]   ταῦτ´ ἐνῇ· ἐὰν (δὲ τὰ  ἡδέα   ὑπὸ τῶν ἀνιαρῶν, οὐ πρακτέα.
[355]   ἀγαθῷ καὶ κακῷ, ἔπειτα αὖθις  ἡδεῖ   τε (καὶ ἀνιαρῷ. θέμενοι δὴ
[355]   μὴ πολλοῖς ὀνόμασι χρώμεθα ἅμα,  ἡδεῖ   τε καὶ ἀνιαρῷ καὶ ἀγαθῷ
[356]   εἰς τὸν ὕστερον χρόνον καὶ  ἡδέος   καὶ λυπηροῦ, Μῶν ἄλλῳ τῳ,
[337]   φρονήσεως μεταλαμβάνοντα αὐτῇ τῇ διανοίᾳ,  ἥδεσθαι   δὲ ἐσθίοντά τι ἄλλο
[356]   ἀνιαρά ἐστιν, ~ἡττώμενος (ὑπὸ τῶν  ἡδέων,   δῆλον ὅτι ἀναξίων ὄντων νικᾶν.
[356]   τὰ ἀνιαρὰ ὑπερβάλληται ὑπὸ τῶν  ἡδέων,   ἐάντε τὰ ἐγγὺς ὑπὸ τῶν
[353]   καὶ ποτῶν καὶ ἀφροδισίων κρατούμενοι  ἡδέων   ὄντων, γιγνώσκοντες ὅτι πονηρά ἐστιν,
[351]   ὅτι ἔστι μὲν τῶν  ἡδέων   οὐκ ἔστιν ἀγαθά, ἔστι δ´
[318]   αὐτῷ ἀποβήσεται, ἐάν σοι συνῇ,  ἡδέως   ἄν φησι πυθέσθαι. τοσοῦτος
[347]   ἐγώ σε ἠρώτησα, Πρωταγόρα,  ἡδέως   ἂν ἐπὶ τέλος ἔλθοιμι μετὰ
[358]   ἐπὶ τοῦ ἀλύπως ζῆν καὶ  ἡδέως,   ἆρ´ οὐ καλαί {καὶ ὠφέλιμοι}
[351]   Οὐκ ἔφη. Τί δ´ εἰ  ἡδέως   βιοὺς τὸν βίον τελευτήσειεν; οὐκ
[348]   καὶ ἐγὼ ἕνεκα τούτου σοὶ  ἡδέως   διαλέγομαι μᾶλλον ἄλλῳ τινί,
[351]   Ἔμοιγ´, ἔφη. Τὸ μὲν ἄρα  (ἡδέως   ζῆν ἀγαθόν, τὸ δ´ ἀηδῶς
[355]   ἀνίαν· ἀρκεῖ ὑμῖν τὸ  ἡδέως   καταβιῶναι τὸν βίον ἄνευ λυπῶν;
[351]   συγχωρησόμεθα· εἰ δὲ μή, τότε  ἤδη   ἀμφισβητήσομεν. Πότερον οὖν, ἦν δ´
[342]   παρ´ αὑτοῖς συγγενέσθαι σοφισταῖς καὶ  ἤδη   ἄχθωνται λάθρᾳ συγγιγνόμενοι, ξενηλασίας ποιούμενοι
[312]   Πρωταγόραν; Καὶ ὃς εἶπεν ἐρυθριάσας—  ἤδη   γὰρ ὑπέφαινέν τι ἡμέρας, ὥστε
[335]   ἡμῖν πᾶσιν. Καὶ ἐγὼ εἶπον—  ἤδη   δὲ ἀνειστήκη ὡς ἐξιών—
[321]   ἀνυπόδητον καὶ ἄστρωτον καὶ ἄοπλον·  ἤδη   δὲ καὶ εἱμαρμένη ἡμέρα
[350]   (ἐπειδὰν μάθωσιν πρὶν μαθεῖν.  Ἤδη   δέ τινας ἑώρακας, ἔφην, πάντων
[313]   τὰ τῶν φίλων χρήματα, ὡς  ἤδη   διεγνωκὼς ὅτι πάντως συνεστέον Πρωταγόρᾳ,
[317]   εἶναι. καίτοι πολλά γε ἔτη  ἤδη   εἰμὶ ἐν τῇ τέχνῃ· καὶ
[335]   Σώκρατες, ἔφη, ἐγὼ πολλοῖς  ἤδη   εἰς ἀγῶνα λόγων ἀφικόμην ἀνθρώποις,
[309]   Πρωταγόρας ἐπιδεδήμηκεν; (ΣΩ. Τρίτην γε  ἤδη   ἡμέραν. (ΕΤ. Καὶ ἄρτι ἄρα
[361]   βούλῃ, διέξιμεν· νῦν δ´ ὥρα  ἤδη   καὶ ἐπ´ ἄλλο τι τρέπεσθαι.
[316]   εἰ σοὶ συγγένοιτο· ταῦτ´ οὖν  ἤδη   σὺ σκόπει, πότερον περὶ αὐτῶν
[333]   Καί μοι ἐδόκει Πρωταγόρας  ἤδη   τετραχύνθαι τε καὶ ἀγωνιᾶν καὶ
[309]   αὐτοῖς ἡμῖν εἰρῆσθαι, καὶ πώγωνος  ἤδη   ὑποπιμπλάμενος. (ΣΩ. Εἶτα τί τοῦτο;
[324]   ἔχων καὶ τούτου ἕνεκα, ὅτι  ἠδίκησεν,   ὅστις (μὴ ὥσπερ θηρίον ἀλογίστως
[322]   κτίζοντες πόλεις· ὅτ´ οὖν ἁθροισθεῖεν,  ἠδίκουν   ἀλλήλους ἅτε οὐκ ἔχοντες τὴν
[335]   ὡς ἐγὼ οὐδ´ ἂν ἑνὸς  ἥδιον   ἀκούσαιμι σοῦ τε καὶ
[360]   κάλλιόν τε καὶ ἄμεινον καὶ  ἥδιον;   Ἀλλὰ καὶ τοῦτο ἐὰν ὁμολογῶμεν,
[347]   μὲν ἔγωγε Πρωταγόρᾳ ὁπότερον αὐτῷ  ἥδιον·   εἰ δὲ βούλεται, περὶ μὲν
[360]   κάλλιόν τε καὶ ἄμεινον καὶ  ἥδιον   ἔρχεται; Ἀνάγκη, ἔφη, ὁμολογεῖν. Οὐκοῦν
[361]   ἀρχὰς ἔλεγον, μετὰ σοῦ ἂν  ἥδιστα   ταῦτα συνδιασκοποίην. Καὶ Πρωταγόρας,
[317]   πατὴρ εἴην ὥστε πολύ μοι  ἥδιστόν   ἐστιν, εἴ τι βούλεσθε, περὶ
[337]   μάλιστ´ ἂν οὕτως εὐφραινοίμεθα, οὐχ  ἡδοίμεσθα—   εὐφραίνεσθαι μὲν γὰρ ἔστιν μανθάνοντά
[351]   τοῖς καλοῖς γ´, ἔφη, ζῴη  ἡδόμενος.   Τί δή, Πρωταγόρα; μὴ
[354]   ἄλλο τι ὅτι εἰς  ἡδονὰς   ἀποτελευτᾷ καὶ λυπῶν ἀπαλλαγάς τε
[354]   αὐτὰ ἀγαθὰ καλεῖτε, ἀλλ´  ἡδονάς   τε καὶ λύπας; Οὐκ ἂν
[354]   αὐτῷ οὐσῶν ἀπαλλάττῃ μείζους  ἡδονὰς   τῶν λυπῶν παρασκευάζῃ; ἐπεὶ εἰ
[355]   οὐκ ἐθέλει διὰ τὰς παραχρῆμα  ἡδονάς,   ὑπὸ τούτων ἡττώμενος. ὡς δὲ
[356]   τῳ, φαίην ἂν ἔγωγε,  ἡδονῇ   καὶ λύπῃ; οὐ γὰρ ἔσθ´
[356]   νικᾶν. καὶ τίς ἄλλη ἀναξία  ἡδονῇ   πρὸς λύπην ἐστίν, ἀλλ´
[351]   ἐστίν, εἰ οὐκ ἀγαθά, τὴν  ἡδονὴν   αὐτὴν ἐρωτῶν εἰ οὐκ ἀγαθόν
[354]   Πρωταγόρας. Οὐκοῦν τὴν μὲν  ἡδονὴν   διώκετε ὡς ἀγαθὸν ὄν, τὴν
[354]   τὴν λύπην, καὶ ἀγαθὸν τὴν  ἡδονήν,   ἐπεὶ καὶ αὐτὸ τὸ χαίρειν
[355]   εἶναι τὸ ἀγαθὸν τὴν  ἡδονήν,   τὸ κακὸν ἄλλο τι
[351]   τὰ ἡδονῆς (μετέχοντα ποιοῦντα  ἡδονήν;   Πάνυ γ´, ἔφη. Τοῦτο τοίνυν
[357]   ὑμεῖς δὲ δὴ ἔφατε τὴν  ἡδονὴν   πολλάκις κρατεῖν καὶ τοῦ εἰδότος
[353]   φατε εἶναι; (πότερον ὅτι τὴν  ἡδονὴν   ταύτην ἐν τῷ παραχρῆμα παρέχει
[352]   τοτὲ μὲν θυμόν, τοτὲ δὲ  ἡδονήν,   τοτὲ δὲ λύπην, ἐνίοτε δὲ
[353]   μὴ ἔστιν τοῦτο τὸ πάθημα  ἡδονῆς   ἡττᾶσθαι, ἀλλὰ τί ποτ´ ἐστίν,
[357]   μὴ ἔστι τοῦτο τὸ πάθημα  ἡδονῆς   ἡττᾶσθαι, ἀλλὰ τί ποτ´ ἐστὶν
[357]   πράττεται. ὥστε τοῦτ´ ἐστὶν τὸ  ἡδονῆς   ἥττω εἶναι, ἀμαθία μεγίστη,
[357]   κρατεῖν, ὅπου ἂν ἐνῇ, καὶ  ἡδονῆς   καὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων· ὑμεῖς
[351]   ἦν δ´ ἐγώ, οὐ τὰ  ἡδονῆς   (μετέχοντα ποιοῦντα ἡδονήν; Πάνυ
[355]   ἡμᾶς· ἡμῖν δὲ ὑπὸ μὲν  ἡδονῆς   οὐκέτι ἔξεστιν εἰπεῖν— ἄλλο γὰρ
[357]   ἄνθρωποι· ἐπεὶ δὲ δὴ  ἡδονῆς   τε καὶ λύπης ἐν ὀρθῇ
[353]   οὐ κατὰ τὴν αὐτῆς τῆς  ἡδονῆς   τῆς παραχρῆμα ἐργασίαν κακά ἐστιν,
[355]   γὰρ ὄνομα μετείληφεν ἀντὶ τῆς  ἡδονῆς   τὸ ἀγαθόν— ἐκείνῳ δὴ ἀποκρινώμεθα
[352]   ποτε αἴτιόν ἐστι τούτου, ὑπὸ  ἡδονῆς   φασιν (ἡττωμένους λύπης
[355]   ἐξὸν μὴ πράττειν, ὑπὸ τῶν  ἡδονῶν   (ἀγόμενος καὶ ἐκπληττόμενος· καὶ αὖθις
[357]   ἐνδείᾳ ἐξαμαρτάνειν περὶ τὴν τῶν  ἡδονῶν   αἵρεσιν καὶ λυπῶν τοὺς ἐξαμαρτάνοντας—
[354]   ἀνίας τε ἀποτελευτᾷ ~καὶ ἄλλων  (ἡδονῶν   ἀποστερεῖ; Ὁμολογοῖεν ἄν; Συνεδόκει ἡμῖν
[354]   λέγετε κακὸν εἶναι, ὅταν μειζόνων  ἡδονῶν   ἀποστερῇ ὅσας αὐτὸ ἔχει,
[353]   ἡμεῖς ἥττω εἶναι τῶν  ἡδονῶν   ἐλέγομεν; εἴποιμ´ ἂν ἔγωγε πρὸς
[354]   μείζους παρασκευάζῃ τῶν ἐν (αὐτῷ  ἡδονῶν·   ἐπεὶ εἰ κατ´ ἄλλο τι
[353]   πάθος, ~ὅ φασιν ὑπὸ (τῶν  ἡδονῶν   ἡττᾶσθαι καὶ οὐ πράττειν διὰ
[354]   τοῦτο ὑμεῖς καλεῖτε τῶν  ἡδονῶν   ἥττω εἶναι· ἔπειτα ἐν τούτῳ
[355]   ὅν φαμεν ἥττω εἶναι τῶν  ἡδονῶν.   Κατὰ τί δέ, φήσει ἴσως,
[358]   ἦν δ´ ἐγώ, τὸ μὲν  ἡδὺ   ἀγαθὸν εἶναι, τὸ δὲ ἀνιαρὸν
[358]   Εἰ ἄρα, ἔφην ἐγώ, τὸ  ἡδὺ   ἀγαθόν ἐστιν, οὐδεὶς οὔτε εἰδὼς
[358]   τῶν ὀνομάτων παραιτοῦμαι· εἴτε γὰρ  ἡδὺ   εἴτε τερπνὸν λέγεις εἴτε χαρτόν,
[353]   ἐν τῷ παραχρῆμα παρέχει καὶ  ἡδύ   ἐστιν ἕκαστον αὐτῶν, ὅτι
[337]   δὲ ἐσθίοντά τι ἄλλο  ἡδὺ   πάσχοντα αὐτῷ τῷ σώματι. Ταῦτα
[338]   κατὰ βραχὺ λίαν, εἰ μὴ  ἡδὺ   Πρωταγόρᾳ, ἀλλ´ ἐφεῖναι καὶ χαλάσαι
[351]   σκέμμα καὶ τὸ αὐτὸ φαίνηται  ἡδύ   τε καὶ ἀγαθόν, συγχωρησόμεθα· εἰ
[355]   δὴ τὰ ὀνόματα πάλιν τὸ  ἡδύ   τε καὶ ἀνιαρὸν ἐπὶ τοῖς
[356]   διαφέρει, Σώκρατες, τὸ παραχρῆμα  ἡδὺ   τοῦ εἰς τὸν ὕστερον χρόνον
[360]   εἴπερ καλὸν καὶ ἀγαθόν, καὶ  ἡδύ;   Ὡμολόγηται γοῦν, ἔφη. Ἆρ´ οὖν
[352]   πρὸς τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ  ἡδὺ   ὡς φῄς, δέομαι τοιοῦτόν τι
[310]   αὐτῷ ἀνέῳξέ τις, εὐθὺς εἴσω  ᾔει   ἐπειγόμενος, καὶ τῇ φωνῇ μέγα
[338]   Πρωταγόρας πάνυ μὲν οὐκ  ἤθελεν,   ὅμως δὲ ἠναγκάσθη ὁμολογῆσαι ἐρωτήσειν,
[360]   ἀμαθίᾳ; Οὐκέτι ἐνταῦθα οὔτ´ ἐπινεῦσαι  ἠθέλησεν   ἐσίγα τε. Καὶ ἐγὼ εἶπον·
[310]   τότε μοι ἁδελφὸς λέγει ὅτι  ἥκει   Πρωταγόρας. καὶ ἔτι μὲν ἐνεχείρησα
[310]   ἕνεκα τηνικάδε ἀφίκου; Πρωταγόρας, ἔφη,  ἥκει,   στὰς παρ´ ἐμοί. Πρῴην, ἔφην
[318]   ἄλλου του περὶ οὗ  ἥκει.   τὸ δὲ μάθημά ἐστιν εὐβουλία
[309]   Καὶ ἄρτι ἄρα ἐκείνῳ συγγεγονὼς  ἥκεις;   ~(ΣΩ. Πάνυ γε, πολλὰ καὶ
[316]   δή ἐστιν, ἔφη, οὗ ἕνεκα  ἥκετε;   Ἱπποκράτης ὅδε ἐστὶν μὲν τῶν
[317]   τούτῳ Καλλίας τε καὶ Ἀλκιβιάδης  (ἡκέτην   ἄγοντε τὸν Πρόδικον, ἀναστήσαντες ἐκ
[361]   κακὸς εἶναι ἄνθρωπος, φθονερός τε  ἥκιστ´   ἀνθρώπων, ἐπεὶ καὶ περὶ σοῦ
[324]   ἂν οἴωνται ἀδικεῖν, καὶ οὐχ  ἥκιστα   Ἀθηναῖοι οἱ σοὶ πολῖται· ὥστε
[309]   (ΣΩ. Εὖ, ἔμοιγε ἔδοξεν, οὐχ  ἥκιστα   δὲ καὶ τῇ νῦν ἡμέρᾳ·
[361]   ἐπιστήμην· καὶ οὕτως ἂν  ἥκιστα   εἴη διδακτόν. ἐγὼ οὖν,
[315]   ἐσόμενος. τούτων δὲ οἳ ὄπισθεν  ἠκολούθουν   ἐπακούοντες τῶν λεγομένων τὸ μὲν
[314]   ἔφην ἐγώ, οὔτε παρὰ Καλλίαν  ἥκομεν   οὔτε σοφισταί ἐσμεν. ἀλλὰ θάρρει·
[341]   ἐσθλὸν ἔμμεναι, ὥσπερ ἂν εἰ  ἤκουεν   αὐτοῦ λέγοντος ὅτι ἐστὶν κακὸν
[335]   ἂν ἴσως οὐκ ἀηδῶς σου  ἤκουον.   Καὶ ἅμα ταῦτ´ εἰπὼν ἀνιστάμην
[311]   καταλάβωμεν; καταλύει δ´, ὡς ἐγὼ  ἤκουσα,   παρὰ Καλλίᾳ τῷ Ἱππονίκου· ἀλλ´
[330]   ὅτι Τὰ μὲν ἄλλα ὀρθῶς  ἤκουσας,   ὅτι δὲ καὶ ἐμὲ οἴει
[310]   ἀλλ´ αὐτὰ ταῦτα καὶ νῦν  ἥκω   παρὰ σέ, ἵνα ὑπὲρ ἐμοῦ
[313]   ἑσπέρας ἀκούσας, ὡς φῄς, ὄρθριος  ἥκων   περὶ μὲν τούτου οὐδένα λόγον
[315]   εἰσενόησα, ἔφη Ὅμηρος, Ἱππίαν τὸν  (Ἠλεῖον,   καθήμενον ἐν τῷ κατ´ ἀντικρὺ
[314]   ἐστίν, (ἀλλὰ καὶ Ἱππίας  Ἠλεῖος—   οἶμαι δὲ καὶ Πρόδικον τὸν
[320]   ἐπειδὴ δὲ καὶ τούτοις χρόνος  ἦλθεν   εἱμαρμένος γενέσεως, τυποῦσιν αὐτὰ θεοὶ
[316]   διαφέρει· ἀκούσας δὲ οὗ ἕνεκα  ἤλθομεν,   αὐτὸς σκέψαι. Τί οὖν δή
[316]   Πρωταγόρα, πρὸς σέ τοι  ἤλθομεν   ἐγώ τε καὶ Ἱπποκράτης οὗτος.
[314]   (Πρωταγόραν γάρ τοι δεόμενοι ἰδεῖν  ἤλθομεν·   εἰσάγγειλον οὖν. μόγις οὖν ποτε
[310]   τινος ἄλλου ἐπελαθόμην. ἐπειδὴ δὲ  ἦλθον   καὶ δεδειπνηκότες ἦμεν καὶ ἐμέλλομεν
[346]   γάρ εἰμι φιλόμωμος— τῶν γὰρ  ἠλιθίων   ἀπείρων γενέθλα, ὥστ´ εἴ τις
[317]   οὐ πάντων ἂν ὑμῶν καθ´  ἡλικίαν   πατὴρ εἴην ὥστε πολύ μοι
[326]   ὑεῖς, πρῳαίτατα εἰς διδασκάλων τῆς  ἡλικίας   ἀρξάμενοι φοιτᾶν, ὀψιαίτατα ἀπαλλάττονται. ἐπειδὰν
[328]   ὑεῖς, Παράλου καὶ Ξανθίππου τοῦδε  ἡλικιῶται,   οὐδὲν πρὸς τὸν πατέρα εἰσίν,
[316]   φύσιν δοκεῖ ἐνάμιλλος εἶναι τοῖς  ἡλικιώταις.   ἐπιθυμεῖν δέ μοι (δοκεῖ ἐλλόγιμος
[336]   ἐστι πρὸς ἂν ὁρμήσῃ·  ἡμᾶς   δὲ οὐδὲν δεῖ συμφιλονικεῖν οὔτε
[314]   τὴν θύραν, ἀνοίξας καὶ ἰδὼν  ἡμᾶς,   Ἔα, ἔφη, σοφισταί τινες· οὐ
[361]   καὶ βουλοίμην ἂν ταῦτα διεξελθόντας  ἡμᾶς   ἐξελθεῖν καὶ ἐπὶ τὴν ἀρετὴν
[331]   ἀποκρινούμεθα αὐτῷ, ταῦτα ὁμολογήσαντες, ἐὰν  ἡμᾶς   ἐπανέρηται· Οὐκ ἄρα ἐστὶν ὁσιότης
[356]   φαινομένου δύναμις; αὕτη μὲν  ἡμᾶς   ἐπλάνα καὶ ἐποίει ἄνω τε
[355]   αὐτὰ ποιεῖ. ἐὰν οὖν τις  ἡμᾶς   ἔρηται, Διὰ τί; Ἡττώμενος, φήσομεν·
[330]   ἔφη. Εἰ οὖν μετὰ τοῦτο  ἡμᾶς   ἔροιτο· Οὐκοῦν καὶ ὁσιότητά τινά
[355]   φήσομεν· Ὑπὸ τοῦ; ἐκεῖνος ἐρήσεται  ἡμᾶς·   ἡμῖν δὲ ὑπὸ μὲν ἡδονῆς
[357]   Πρωταγόραν (ἀποδεῖξαι περὶ ὧν ἤρεσθ´  ἡμᾶς.   ἤρεσθε δέ, εἰ μέμνησθε, ἡνίκα
[361]   εἴτε μὴ διδακτόν, μὴ πολλάκις  ἡμᾶς   Ἐπιμηθεὺς ἐκεῖνος καὶ ἐν
[337]   πολλὰ παρὰ τὴν φύσιν βιάζεται—  ἡμᾶς   οὖν αἰσχρὸν τὴν μὲν φύσιν
[311]   φίλων προσαναλίσκοντες. εἰ οὖν τις  ἡμᾶς   περὶ ταῦτα οὕτω σφόδρα σπουδάζοντας
[330]   οὖν μετὰ τοῦτο εἴποι ἐρωτῶν  ἡμᾶς·   Πῶς οὖν ὀλίγον πρότερον ἐλέγετε;
[353]   Τί δέ, Σώκρατες, δεῖ  ἡμᾶς   σκοπεῖσθαι τὴν τῶν πολλῶν δόξαν
[356]   ὁμολογοῖεν οἱ ἄνθρωποι πρὸς ταῦτα  ἡμᾶς   τὴν μετρητικὴν σῴζειν ἂν τέχνην
[353]   τοίνυν, ἔφην ἐγώ, εἰ ἔροιντο  ἡμᾶς·   Τί οὖν φατε τοῦτο εἶναι,
[312]   ἐπιστήμονες· ἀλλ´ (εἴ τις ἔροιτο  ἡμᾶς,   Τῶν τί σοφῶν εἰσιν οἱ
[355]   ἂν