HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Protagoras

Liste des contextes (ordre alphabétique)


δ  =  281 formes différentes pour 1112 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[351]   ἀνιαρῶν οὐκ ἔστι κακά, ἔστι  δ´   ἔστι, καὶ τρίτον
[346]   πρὸς ταῖς ἀναγκαίαις προστίθεσθαι· τοὺς  δ´   ἀγαθοὺς ἐπικρύπτεσθαί τε καὶ ἐπαινεῖν
[320]   πυρὶ καὶ γῇ κεράννυται. ἐπειδὴ  δ´   ἄγειν αὐτὰ πρὸς φῶς ἔμελλον,
[351]   ἄρα (ἡδέως ζῆν ἀγαθόν, τὸ  δ´   ἀηδῶς κακόν. Εἴπερ τοῖς καλοῖς
[313]   μὲν πάντα πωλοῦσιν, τάχα  δ´   ἄν τινες, ἄριστε, καὶ
[326]   καὶ ἄρχειν καὶ ἄρχεσθαι, ὃς  δ´   ἂν ἐκτὸς βαίνῃ τούτων, κολάζει·
[353]   χαίρειν δὲ μόνον ποιεῖ, ὅμως  δ´   ἂν κακὰ ἦν, ὅτι μαθόντα
[325]   ἂν κολαζόμενος βελτίων γένηται, ὃς  δ´   ἂν μὴ ὑπακούῃ κολαζόμενος καὶ
[342]   φρονοῦντες, ἀλλὰ καὶ γυναῖκες. γνοῖτε  δ´   ἂν ὅτι ἐγὼ ταῦτα ἀληθῆ
[327]   αὐλητοῦ φαῦλος ἂν ἀπέβη, πολλάκις  δ´   ἂν φαύλου ἀγαθός· ἀλλ´ οὖν
[321]   τοῖς μὲν ὀλιγογονίαν προσῆψε, τοῖς  δ´   ἀναλισκομένοις ὑπὸ τούτων πολυγονίαν, σωτηρίαν
[320]   ἐκόσμει· τοὺς δὲ ὥπλιζε, τοῖς  δ´   ἄοπλον διδοὺς φύσιν ἄλλην τιν´
[325]   συλλήβδην τῶν οἴκων ἀνατροπαί, ταῦτα  δ´   ἄρα οὐ διδάσκονται οὐδ´ ἐπιμελοῦνται
[335]   τῆς χειρὸς τῇ δεξιᾷ, (τῇ  δ´   ἀριστερᾷ ἀντελάβετο τοῦ τρίβωνος τουτουΐ,
[320]   ἰσχὺν ἄνευ τάχους προσῆπτεν, (τοὺς  δ´   ἀσθενεστέρους τάχει ἐκόσμει· τοὺς δὲ
[361]   ἔσται μὴ διδακτὸν ὄν. Πρωταγόρας  δ´   αὖ διδακτὸν τότε ὑποθέμενος, νῦν
[351]   ἡδέων οὐκ ἔστιν ἀγαθά, ἔστι  δ´   αὖ καὶ τῶν ἀνιαρῶν
[325]   εἰ οὕτω μὲν ἔχει, οὕτω  δ´   αὐτοῦ πεφυκότος οἱ ἀγαθοὶ ἄνδρες
[314]   ἐν τῷ προστῴῳ περιπατοῦντα, ἑξῆς  δ´   αὐτῷ συμπεριεπάτουν ἐκ μὲν τοῦ
[313]   πονηρὸν (πρὸς τὴν ψυχήν· ὡς  δ´   αὕτως καὶ οἱ ὠνούμενοι παρ´
[348]   τοιαύτας συνουσίας (ἐῶσιν χαίρειν, αὐτοὶ  δ´   ἑαυτοῖς σύνεισιν δι´ ἑαυτῶν, ἐν
[342]   οἱ ἄλλοι. Ἐγὼ τοίνυν, ἦν  δ´   ἐγώ, γέ μοι δοκεῖ
[312]   δεινὸν λέγειν; Ἴσως ἄν, ἦν  δ´   ἐγώ, ἀληθῆ λέγοιμεν, οὐ μέντοι
[334]   ἀποκρίνωμαι δεῖ; Μηδαμῶς, ἦν  δ´   ἐγώ. Ἀλλ´ ὅσα δεῖ; ἔφη.
[330]   Ἕκαστον δὲ αὐτῶν ἐστιν, ἦν  δ´   ἐγώ, ἄλλο, τὸ δὲ ἄλλο;
[360]   μοι δοκεῖ εἶναι. Οὔτοι, ἦν  δ´   ἐγώ, ἄλλου ἕνεκα ἐρωτῶ πάντα
[332]   πολλά; Συνωμολόγει. (Ἴθι δή, ἦν  δ´   ἐγώ, ἀναλογισώμεθα τὰ ὡμολογημένα ἡμῖν.
[339]   κἀκεῖνα τὰ ἔμπροσθεν; Οἶδα, ἦν  δ´   ἐγώ. Δοκεῖ οὖν σοι, ἔφη,
[333]   ἀδικοῦσιν; Ἔστω, ἔφη. Πότερον, ἦν  δ´   ἐγώ, εἰ εὖ πράττουσιν ἀδικοῦντες
[353]   τύχωσι τοῦτο λέγουσιν; (Οἶμαι, ἦν  δ´   ἐγώ, εἶναί τι ἡμῖν τοῦτο
[360]   δ´ ὅς. Οὐκοῦν, ἦν  δ´   ἐγώ, εἴπερ καλὸν καὶ ἀγαθόν,
[360]   εἴη; Ἐπένευσε. Ἀλλὰ μήν, ἦν  δ´   ἐγώ, ἐναντίον (ἀνδρεία δειλίᾳ. Ἔφη.
[332]   βαρύ; Οὐκ ἔφη. Οὐκοῦν, ἦν  δ´   ἐγώ, ἑνὶ ἑκάστῳ τῶν ἐναντίων
[310]   γε. Εὖ ἂν λέγοις, ἦν  δ´   ἐγώ· ἔστι δὲ τί, καὶ
[332]   ἐναντίου; Συνέφη. Φέρε δή, ἦν  δ´   ἐγώ, ἔστιν τι καλόν; Συνεχώρει.
[329]   ὅλον πρόσωπον. Πότερον οὖν, ἦν  δ´   ἐγώ, καὶ μεταλαμβάνουσιν οἱ ἄνθρωποι
[313]   ψυχὴ τίνι; Μαθήμασιν δήπου, ἦν  δ´   ἐγώ. καὶ ὅπως γε μή,
[334]   εὐλαβούμενος ἠρέμα ἠρόμην. ~Πότερον, ἦν  δ´   ἐγώ, λέγεις, (Πρωταγόρα,
[340]   Τὸν δέ γε Πιττακόν, ἦν  δ´   ἐγώ, μέμφεται, οὐχ ὡς οἴεται
[350]   γ´, ἔφη. (Οὐκοῦν οὗτοι, ἦν  δ´   ἐγώ, οἱ οὕτω θαρραλέοι ὄντες
[339]   ποιητής; Οὐ καλῶς, ἦν  δ´   ἐγώ. Ὅρα δή, ἔφη, (βέλτιον.
[334]   ὅσα σοί; Ἀκήκοα γοῦν, ἦν  δ´   ἐγώ, ὅτι σὺ οἷός τ´
[351]   ἀγαθά. Ἡδέα δὲ καλεῖς, ἦν  δ´   ἐγώ, οὐ τὰ ἡδονῆς (μετέχοντα
[331]   ὁσιότης δίκαιον. Μή μοι, ἦν  δ´   ἐγώ· οὐδὲν γὰρ δέομαι τὸ
[316]   τῶν ἄλλων; Ἡμῖν μέν, ἦν  δ´   ἐγώ, οὐδὲν διαφέρει· ἀκούσας δὲ
[362]   ἄλλο τι τρέπεσθαι. ~(Ἀλλ´, ἦν  δ´   ἐγώ, οὕτω χρὴ ποιεῖν, εἴ
[311]   Δῆλον ὅτι ἀγαλματοποιός. Εἶεν, ἦν  δ´   ἐγώ· (παρὰ δὲ δὴ Πρωταγόραν
[340]   ἔχει, ἔφη. Πῶς δή; ἦν  δ´   ἐγώ. Πολλὴ ἄν, ἔφη, ἀμαθία
[334]   ὅσα δεῖ; ἔφη. (Ναί, ἦν  δ´   ἐγώ. Πότερα οὖν ὅσα ἐμοὶ
[359]   Οὕτω δὴ τούτων ὑποκειμένων, ἦν  δ´   ἐγώ, Πρόδικέ τε καὶ Ἱππία,
[312]   σοφιστὴς γενησόμενος. Σὺ δέ, ἦν  δ´   ἐγώ, πρὸς θεῶν, οὐκ ἂν
[347]   Πρόδικε καὶ Πρωταγόρα, ἦν  δ´   ἐγώ, Σιμωνίδης διανοούμενος πεποιηκέναι τοῦτο
[351]   ἤδη ἀμφισβητήσομεν. Πότερον οὖν, ἦν  δ´   ἐγώ, σὺ βούλει ἡγεμονεύειν τῆς
[333]   εἶναι; Λέγω. Ἆρ´ οὖν, ἦν  δ´   ἐγώ, ταῦτ´ ἐστὶν ἀγαθὰ
[319]   ἐπαγγέλλομαι. καλόν, ἦν  δ´   ἐγώ, τέχνημα ἄρα κέκτησαι, εἴπερ
[352]   τοῦ λόγου. ~(Ἆρ´ οὖν, ἦν  δ´   ἐγώ, τῇδέ πῃ καταφανὲς ἂν
[358]   τὰ εἰρημένα. Ὁμολογεῖτε ἄρα, ἦν  δ´   ἐγώ, τὸ μὲν ἡδὺ ἀγαθὸν
[349]   μαίνομαί γε. Πότερον οὖν, ἦν  δ´   ἐγώ, τὸ μέν τι αὐτοῦ
[312]   πράττειν, σε λανθάνει; ἦν  δ´   ἐγώ. Τοῦ πέρι; Ὅτι μέλλεις
[312]   τῶν σοφῶν ἐπιστήμονα. Οὐκοῦν, ἦν  δ´   ἐγώ, τοῦτο μὲν ἔξεστι λέγειν
[310]   πτοίησιν, Τί οὖν σοι, ἦν  δ´   ἐγώ, τοῦτο; μῶν τί σε
[341]   ταῦτ´ ἄρα καὶ μέμφεται, ἦν  δ´   ἐγώ, Πρόδικε, τὸν Πιττακὸν
[333]   ταὐτὸν ὄν. Ἴθι δή, ἦν  δ´   ἐγώ, Πρωταγόρα, μὴ ἀποκάμωμεν
[359]   (ἴτας γ´, ἔφη. μέμνησαι, ἦν  δ´   ἐγώ, Πρωταγόρα, ταῦτα ἀποκρινόμενος;
[329]   ἄν, καὶ σοὶ πείθομαι· (ὃ  δ´   ἐθαύμασά σου λέγοντος, τοῦτό μοι
[334]   μὲν ῥίζαις ἀγαθὸν παραβαλλομένη, εἰ  δ´   ἐθέλοις ἐπὶ τοὺς πτόρθους καὶ
[356]   ἄλλην; Τὴν μετρητικήν, ὡμολόγει. Τί  δ´   εἰ ἐν τῇ τοῦ περιττοῦ
[351]   ὀδυνώμενος ζῴη; Οὐκ ἔφη. Τί  δ´   εἰ ἡδέως βιοὺς τὸν βίον
[344]   εὖ πᾶς ἀνὴρ ἀγαθός, κακὸς  δ´   εἰ κακῶς. ~(τίς οὖν εἰς
[313]   σαυτὸν αὐτῷ εἴτε μή, ἕτοιμος  δ´   εἶ ἀναλίσκειν τά τε σαυτοῦ
[348]   καὶ λόγον καὶ διανόημα· μοῦνος  δ´   εἴπερ τε νοήσῃ, αὐτίκα περιιὼν
[339]   νῦν διαλεγόμεθα, περὶ ἀρετῆς, μετενηνεγμένον  δ´   εἰς ποίησιν· τοσοῦτον μόνον διοίσει.
[315]   προστῴῳ ἐν θρόνῳ· περὶ αὐτὸν  δ´   ἐκάθηντο ἐπὶ βάθρων Ἐρυξίμαχός τε
[318]   εἰς τὸν Ἱππίαν ἀπέβλεψεν— παρὰ  δ´   ἐμὲ ἀφικόμενος μαθήσεται οὐ περὶ
[331]   ἐμέ τε καὶ σέ· τὸ  δ´   ἐμέ τε καὶ σέ" τοῦτο
[315]   ἄττα διερωτᾶν τὸν Ἱππίαν,  δ´   ἐν θρόνῳ καθήμενος ἑκάστοις αὐτῶν
[334]   ἀγαθόν ἐστιν τῷ ἀνθρώπῳ, τοῖς  δ´   ἐντὸς ταὐτὸν τοῦτο κάκιστον· καὶ
[345]   τῷ τοῦ Πιττακοῦ ῥήματι— πάντας  δ´   ἐπαίνημι καὶ φιλέω ἑκὼν ὅστις
[344]   ἀγαθὸς τοτὲ μὲν κακός, ἄλλοτε  δ´   ἐσθλός· (τῷ δὲ κακῷ οὐκ
[344]   Πιττακέ, χαλεπὸν ἐσθλὸν ἔμμεναι· τὸ  δ´   ἐστὶ γενέσθαι μὲν χαλεπόν, δυνατὸν
[356]   ὑπερβολὴ ἀλλήλων καὶ ἔλλειψις; ταῦτα  δ´   ἐστὶ μείζω τε καὶ σμικρότερα
[335]   εἴ μου δυνατὰ δέοιο· νῦν  δ´   ἐστὶν ὥσπερ ἂν εἰ δέοιό
[346]   ὅστις ἕρδῃ μηδὲν αἰσχρόν, ἄκων  δ´   ἔστιν οὓς ἐγὼ ἐπαινῶ καὶ
[347]   φασιν τὸν ποιητὴν νοεῖν, οἱ  δ´   ἕτερα, περὶ πράγματος διαλεγόμενοι
[333]   λέγεις εὖ φρονεῖν; Ἔφη. Τὸ  δ´   εὖ φρονεῖν εὖ βουλεύεσθαι, ὅτι
[360]   διαφθεροῦμεν τὰς ἔμπροσθεν ὁμολογίας. Τί  δ´   ἀνδρεῖος; οὐκ ἐπὶ τὸ
[321]   καρπούς, τοῖς δὲ ῥίζας· ἔστι  δ´   οἷς ἔδωκεν εἶναι τροφὴν ζῴων
[313]   φῄς, οὔτε (διείλεξαι οὐδεπώποτε, σοφιστὴν  δ´   ὀνομάζεις, τὸν δὲ σοφιστὴν ὅτι
[310]   νεώτερον ἀγγέλλεις; Οὐδέν γ´,  δ´   ὅς, εἰ μὴ ἀγαθά γε.
[350]   πρὸς ἕκαστα τούτων; Ἔγωγε,  δ´   ὅς, καὶ λίαν γε θαρροῦντας.
[360]   καὶ ἀγαθόν; Τοὺς δειλούς,  δ´   ὅς. Οὐκοῦν, ἦν δ´ ἐγώ,
[330]   ἄν, ὡς ἐγᾦμαι. Ναί,  δ´   ὅς. Οὐκοῦν φατε καὶ τοῦτο
[359]   Οὐκοῦν ἐφ´ ἕτερα. Ναί,  δ´   ὅς. Πότερον οἱ μὲν δειλοὶ
[331]   ἀφέλοι αὐτοῦ. Ἀλλὰ μέντοι,  δ´   ὅς, προσέοικέν τι δικαιοσύνη ὁσιότητι·
[310]   σὲ σοφόν. Εἰ γάρ,  δ´   ὅς, Ζεῦ καὶ θεοί,
[312]   τὸν σοφιστήν; Ἐγὼ μέν,  δ´   ὅς, ὥσπερ τοὔνομα λέγει, τοῦτον
[331]   ἀλλ´ οἷον μὴ ὅσιον·  δ´   ὁσιότης οἷον μὴ δίκαιον, ἀλλ´
[309]   καλλίων σοι φανῆναι; (ΣΩ. Πῶς  δ´   οὐ μέλλει, μακάριε, τὸ
[358]   τοῦτο, (Προδίκῳ δὲ δέος, φόβος  δ´   οὔ. Ἀλλ´ οὐδέν, ἔφην ἐγώ,
[345]   ὅστις ἕρδῃ μηδὲν αἰσχρόν· ἀνάγκῃ  δ´   οὐδὲ θεοὶ μάχονται· καὶ τοῦτ´
[344]   τοῦτο ἔχοι τὸ γέρας, ἄνδρα  δ´   οὐκ ἔστι μὴ οὐ κακὸν
[315]   τε (κἀγαθὸν τὴν φύσιν, τὴν  δ´   οὖν ἰδέαν πάνυ καλός. ἔδοξα
[359]   ταῦτα μεθ´ ὑμῶν διεξῆλθον. ἠρόμην  δ´   οὖν τοῦτον εἰ τοὺς ἀνδρείους
[361]   αὖθις, ὅταν βούλῃ, διέξιμεν· νῦν  δ´   ὥρα ἤδη καὶ ἐπ´ ἄλλο
[361]   ὡς οὐ διδακτὸν ἀρετή, σὺ  δ´   ὡς διδακτόν. καί μοι δοκεῖ
[311]   αὐτόν, ~(ἵνα ἔνδον καταλάβωμεν; καταλύει  δ´,   ὡς ἐγὼ ἤκουσα, παρὰ Καλλίᾳ
[354]   ἄν, ὡς ἐγᾦμαι. Συνεδόκει. Ταῦτα  δὲ   ἀγαθά ἐστι δι´ ἄλλο τι
[316]   τὸ δὲ ἀρχαῖον Μεγαρεύς· μουσικὴν  δὲ   Ἀγαθοκλῆς τε ὑμέτερος πρόσχημα
[345]   οἷόν τε, διατελοῦντα ἀγαθόν, γενέσθαι  δὲ   ἀγαθὸν οἷόν τε, καὶ κακόν
[343]   μὲν ὡς ἀληθῶς ἀγαθῶν, τῶν  δὲ   ἀγαθῶν μέν, οὐ μέντοι ἀληθῶς—
[310]   Ἱπποκράτης, Ἀπολλοδώρου ὑὸς Φάσωνος  δὲ   ἀδελφός, τὴν (θύραν τῇ βακτηρίᾳ
[325]   ὅτι τὸ μὲν δίκαιον, τὸ  δὲ   ἄδικον, καὶ τόδε μὲν καλόν,
[344]   χαλεπόν, δυνατὸν δέ, ἐσθλόν, ἔμμεναι  δὲ   ἀδύνατον· πράξας μὲν γὰρ εὖ
[344]   ἀμήχανος ἂν συμφορὰ καθέλοι, τὸν  δὲ   ἀεὶ ἀμήχανον ὄντα οὔ, καὶ
[336]   μάλα πρὸς (Πρωταγόρου εἶναι, Ἀλκιβιάδης  δὲ   ἀεὶ φιλόνικός ἐστι πρὸς
[338]   τοῦδε σοφώτερόν τινα ἑλέσθαι· εἰ  δὲ   αἱρήσεσθε μὲν μηδὲν βελτίω, φήσετε
[325]   καὶ τόδε μὲν καλόν, τόδε  δὲ   αἰσχρόν, καὶ τόδε μὲν ὅσιον,
[338]   αἱρήσεσθε μὲν μηδὲν βελτίω, φήσετε  δέ,   αἰσχρὸν καὶ τοῦτο τῷδε γίγνεται,
[329]   μορίων οἱ μὲν ἄλλο, οἱ  δὲ   ἄλλο, ἀνάγκη, ἐάνπερ τις
[330]   ἦν δ´ ἐγώ, ἄλλο, τὸ  δὲ   ἄλλο; Ναί. καὶ δύναμιν
[332]   τοῦτο, τοῦτο μὲν ἐάσωμεν, τόδε  δὲ   ἄλλο ὧν ἔλεγες ἐπισκεψώμεθα. ἀφροσύνην
[348]   τούτῳ μὲν ταῦτα συνειδῶμεν, Σωκράτης  δὲ   ἄλλῳ τῳ διαλέγηται ἄλλος
[341]   καὶ ἔτι παλαιοτέρα. σὺ  δὲ   ἄλλων πολλῶν ἔμπειρος ὢν ταύτης
[349]   ἔτι ὥσπερ τότε, φάθι· εἰ  δὲ   ἄλλως πως, τοῦτο διόρισαι, ὡς
[337]   τῷ μὲν σοφωτέρῳ πλέον, τῷ  δὲ   ἀμαθεστέρῳ ἔλαττον. ἐγὼ μὲν καὶ
[357]   Ἀμαθία, κατεγελᾶτε ἂν ἡμῶν· νῦν  δὲ   ἂν ἡμῶν καταγελᾶτε, καὶ ὑμῶν
[349]   ἐπιεικῶς παραπλήσια ἀλλήλοις ἐστίν,  δὲ   ἀνδρεία πάνυ πολὺ διαφέρον πάντων
[359]   ἐπὶ τὰ θαρραλέα ἔρχονται, οἱ  δὲ   ἀνδρεῖοι ἐπὶ τὰ δεινά; Λέγεται
[350]   ἂν ὅτι (οὐ πάντες— τοὺς  δὲ   ἀνδρείους ὡς οὐ θαρραλέοι εἰσίν,
[335]   πᾶσιν. Καὶ ἐγὼ εἶπον— ἤδη  δὲ   ἀνειστήκη ὡς ἐξιών— παῖ
[334]   τὰ δέ γε ὠφέλιμα· τὰ  δὲ   ἀνθρώποις μὲν οὐδέτερα, ἵπποις δέ·
[321]   ζῷα ἐμμελῶς πάντων ἔχοντα, τὸν  δὲ   ἄνθρωπον γυμνόν τε καὶ ἀνυπόδητον
[358]   μὲν ἡδὺ ἀγαθὸν εἶναι, τὸ  δὲ   ἀνιαρὸν κακόν. τὴν δὲ Προδίκου
[325]   καὶ τόδε μὲν ὅσιον, τόδε  δὲ   ἀνόσιον, καὶ τὰ μὲν ποίει,
[331]   δίκαιον, ἀλλ´ ἄδικον (ἄρα, τὸ  δὲ   ἀνόσιον; τί αὐτῷ ἀποκρινούμεθα; ἐγὼ
[336]   Σωκράτους διαλεχθῆναι, ἐξαρκεῖ Σωκράτει· εἰ  δὲ   ἀντιποιεῖται, διαλεγέσθω ἐρωτῶν τε καὶ
[328]   Σώκρατες, τούτων διδάσκαλον φανῆναι, τῶν  δὲ   ἀπείρων παντάπασι ῥᾴδιον, οὕτω δὲ
[350]   ἄλλο τι; Ὅτι ἐπίστανται. Τίνες  δὲ   ἀπὸ τῶν ἵππων πολεμεῖν θαρραλέοι
[351]   μανίας, ὥσπερ δύναμις, ἀνδρεία  δὲ   ἀπὸ φύσεως καὶ εὐτροφίας τῶν
[351]   μανίας γε καὶ θυμοῦ, ἰσχὺν  δὲ   ἀπὸ φύσεως καὶ εὐτροφίας τῶν
[344]   ἄνθρωποι, χαλεπὸν ἐσθλὸν ἔμμεναι, ~τὸν  δὲ   (ἀποκρινόμενον ὅτι Πιττακέ, οὐκ
[338]   ἀποκρίνεσθαι, οὗτος μὲν ἐρωτάτω, ἐγὼ  δὲ   ἀποκρινοῦμαι, καὶ ἅμα πειράσομαι αὐτῷ
[342]   τοῦτο ἀσκήσειν, τὴν σοφίαν. νῦν  δὲ   ἀποκρυψάμενοι ἐκεῖνο ἐξηπατήκασιν τοὺς ἐν
[328]   δὲ ἀπείρων παντάπασι ῥᾴδιον, οὕτω  δὲ   ἀρετῆς καὶ τῶν ἄλλων πάντων·
[355]   τὸν βίον ἄνευ λυπῶν; εἰ  δὲ   ἀρκεῖ καὶ μὴ ἔχετε μηδὲν
[310]   ἐμοί. Πρῴην, ἔφην ἐγώ· σὺ  δὲ   ἄρτι πέπυσαι; Νὴ τοὺς θεούς,
[316]   σοφιστὴς (Ἡρόδικος Σηλυμβριανός, τὸ  δὲ   ἀρχαῖον Μεγαρεύς· μουσικὴν δὲ Ἀγαθοκλῆς
[316]   καὶ Ἡσίοδον καὶ Σιμωνίδην, τοὺς  δὲ   αὖ τελετάς τε καὶ χρησμῳδίας,
[353]   τε καὶ σὺ πάλιν· Πονηρὰ  δὲ   αὐτὰ πῇ φατε εἶναι; (πότερον
[323]   μετεῖναι αὐτῆς, ταῦτα λέγω· ὅτι  δὲ   αὐτὴν οὐ φύσει ἡγοῦνται εἶναι
[329]   τί ἐστιν ἀρετή, μόρια  δὲ   αὐτῆς ἐστιν δικαιοσύνη καὶ
[319]   ἔχω ὅπως {ἂν} ἀπιστῶ. ὅθεν  δὲ   αὐτὸ ἡγοῦμαι οὐ διδακτὸν εἶναι
[324]   ἔχεται καὶ σοφοὺς ποιοῦσιν, ἣν  δὲ   αὐτοὶ ἀρετὴν ἀγαθοὶ οὐδενὸς βελτίους
[321]   μή τι γένος ἀϊστωθείη· ἐπειδὴ  δὲ   αὐτοῖς ἀλληλοφθοριῶν διαφυγὰς ἐπήρκεσε, πρὸς
[320]   γεγονέναι, πολλὰ δὲ μεμαθηκέναι, τὰ  δὲ   αὐτὸν ἐξηυρηκέναι. εἰ οὖν ἔχεις
[320]   καλῶς καὶ εὖ ἐπαίδευσεν, ~(ἃ  δὲ   αὐτὸς σοφός ἐστιν οὔτε αὐτὸς
[337]   μεταξὺ διαλῦσαι τὴν συνουσίαν. ~(Εἰπόντος  δὲ   αὐτοῦ ταῦτα, Πρόδικος, Καλῶς
[359]   ἕτερον οἷον τὸ ἕτερον, ἰδίαν  δὲ   αὑτοῦ ἕκαστον ἔχειν δύναμιν· ἀλλ´
[315]   μάλα πολλοῖς, ὡς ἐφαίνετο· παρεκάθηντο  δὲ   αὐτῷ ἐπὶ ταῖς πλησίον κλίναις
[321]   καὶ ἠπόρει ὅτι χρήσαιτο. ἀποροῦντι  δὲ   αὐτῷ ἔρχεται Προμηθεὺς ἐπισκεψόμενος τὴν
[330]   σοφία τῶν μορίων. Ἕκαστον  δὲ   αὐτῶν ἐστιν, ἦν δ´ ἐγώ,
[332]   πραττόμενον ὑπὸ σωφροσύνης πράττεσθαι, τὸ  δὲ   ἀφρόνως ὑπὸ ἀφροσύνης; (Συνεχώρει. Οὐκοῦν
[333]   εἶναι, πλείοσιν δὲ μή, τῇ  δὲ   ἀφροσύνῃ ἑνὶ ὄντι σοφία ἐναντία
[327]   οὗτος (ἂν ἐλλόγιμος ηὐξήθη, ὅτου  δὲ   ἀφυής, ἀκλεής· καὶ πολλάκις μὲν
[334]   ταῖς μὲν ῥίζαις ἀγαθά, ταῖς  δὲ   βλάσταις πονηρά, οἷον καὶ
[320]   αὐτόματοι περιτύχωσιν τῇ ἀρετῇ. εἰ  δὲ   βούλει, Κλεινίαν, τὸν Ἀλκιβιάδου τουτουῒ
[347]   Πρωταγόρᾳ ὁπότερον αὐτῷ ἥδιον· εἰ  δὲ   βούλεται, περὶ μὲν ᾀσμάτων τε
[342]   λέγεις τοῦτο, περὶ ἐπῶν· ἐὰν  δὲ   βούλῃ, σοῦ ἀκούσομαι. μὲν
[348]   εἰμί σοι παρέχειν ἀποκρινόμενος· ἐὰν  δὲ   βούλῃ, σὺ ἐμοὶ παράσχες, περὶ
[334]   μὲν οὐδέτερα, ἵπποις δέ· τὰ  δὲ   βουσὶν μόνον, τὰ δὲ κυσίν·
[340]   λέγεις, ἔφη Πρόδικος. Τὸν  δέ   γε Πιττακόν, ἦν δ´ ἐγώ,
[334]   μόνον, τὰ δὲ κυσίν· τὰ  δέ   γε τούτων μὲν οὐδενί, δένδροις
[334]   φάρμακα καὶ ἄλλα μυρία, τὰ  δέ   γε ὠφέλιμα· τὰ δὲ ἀνθρώποις
[320]   ὅτε θεοὶ μὲν ἦσαν, θνητὰ  δὲ   γένη (οὐκ ἦν. ἐπειδὴ δὲ
[311]   ἂν ὡς ἀγαλματοποιοῖς. Ὡς τίς  δὲ   γενησόμενος αὐτός; Δῆλον ὅτι ἀγαλματοποιός.
[349]   πολὺ διαφέρον πάντων τούτων. ὧδε  δὲ   γνώσῃ ὅτι ἐγὼ ἀληθῆ λέγω·
[360]   δειλοί εἰσιν; Ὡμολόγει. Δι´  δὲ   δειλοί εἰσιν, δειλία ὁμολογεῖται παρὰ
[321]   μὲν ἐκ γῆς βοτάνην, ἄλλοις  δὲ   δένδρων καρπούς, τοῖς δὲ ῥίζας·
[358]   καὶ φόβος εἶναι τοῦτο, (Προδίκῳ  δὲ   δέος, φόβος δ´ οὔ. Ἀλλ´
[358]   σοφία. Συνεδόκει πᾶσιν. Τί  δὲ   δή; ἀμαθίαν ἆρα τὸ τοιόνδε
[347]   βούλεται ἐρωτᾶν, ἀποκρίνεσθαι Σωκράτη, εἰ  δὲ   δὴ βούλεται Σωκράτει ἀποκρίνεσθαι, ἐρωτᾶν
[357]   καὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων· ὑμεῖς  δὲ   δὴ ἔφατε τὴν ἡδονὴν πολλάκις
[357]   ὁμολογεῖν. Εἶεν, ἄνθρωποι· ἐπεὶ  δὲ   δὴ ἡδονῆς τε καὶ λύπης
[328]   ἐροῦντά τι, ἐπιθυμῶν ἀκούειν· ἐπεὶ  δὲ   δὴ ᾐσθόμην ὅτι τῷ ὄντι
[358]   πολλοῖς ἀποκεκριμένοι ἂν ἦμεν· ὑμᾶς  δὲ   δὴ μετὰ Πρωταγόρου ἐρωτῶ,
[311]   Εἶεν, ἦν δ´ ἐγώ· (παρὰ  δὲ   δὴ Πρωταγόραν νῦν ἀφικόμενοι ἐγώ
[312]   γάρ; Ναί. Εἶεν·  δὲ   δὴ σοφιστὴς περὶ τίνος δεινὸν
[358]   συνωμολόγησε, καὶ οἱ ἄλλοι. Τί  δὲ   δή, ἄνδρες, ἔφην ἐγώ,
[312]   τοῦτό τίς σε προσέροιτο· ~(Αὐτὸς  δὲ   δὴ ὡς τίς γενησόμενος ἔρχῃ
[322]   ἀνθρώπῳ τοῦ (βίου γίγνεται, Προμηθέα  δὲ   δι´ Ἐπιμηθέα ὕστερον, ᾗπερ λέγεται,
[357]   καὶ Πρόδικος καὶ Ἱππίας· ὑμεῖς  δὲ   διὰ τὸ οἴεσθαι ἄλλο τι
[314]   εὐνοῦχός τις, κατήκουεν ἡμῶν, κινδυνεύει  δὲ   (διὰ τὸ πλῆθος τῶν σοφιστῶν
[336]   μακρολογίας καὶ παραχωρεῖ Πρωταγόρᾳ, τοῦ  δὲ   διαλέγεσθαι (οἷός τ´ εἶναι καὶ
[344]   ἐπί γε χρόνον τινά· γενόμενον  δὲ   διαμένειν (ἐν ταύτῃ τῇ ἕξει
[349]   καὶ ἀκολαστοτάτους καὶ ἀμαθεστάτους, ἀνδρειοτάτους  δὲ   διαφερόντως. (Ἔχε δή, ἔφην ἐγώ·
[325]   γραμμάτων τε καὶ κιθαρίσεως· οἱ  δὲ   διδάσκαλοι τούτων τε ἐπιμελοῦνται, καὶ
[326]   πολλαὶ μὲν νουθετήσεις ἔνεισιν πολλαὶ  δὲ   διέξοδοι καὶ ἔπαινοι καὶ ἐγκώμια
[347]   Ἱππία, εἰς αὖθίς γε· νῦν  δὲ   δίκαιόν ἐστιν ὡμολογησάτην πρὸς
[323]   προσιόντες νουθετοῦσιν ὡς μαινόμενον· ἐν  δὲ   δικαιοσύνῃ καὶ ἐν τῇ ἄλλῃ
[326]   οἱ μάλιστα δυνάμενοι μάλιστα μάλιστα  δὲ   δύνανται οἱ πλουσιώτατοι— καὶ οἱ
[336]   οὐ δύναμαι ταχὺ θεῖν, οὗτος  δὲ   δύναται βραδέως. εἰ οὖν ἐπιθυμεῖς
[338]   χρῆναι τὸν ἀποκρινόμενον ἀποκρίνεσθαι· ἐπειδὰν  δὲ   ἐγὼ ἀποκρίνωμαι ὁπός´ ἂν οὗτος
[357]   περὶ ὧν ἤρεσθ´ ἡμᾶς. ἤρεσθε  δέ,   εἰ μέμνησθε, ἡνίκα ἡμεῖς ἀλλήλοις
[361]   οὐκ ἂν ἦν διδακτόν· νῦν  δὲ   εἰ φανήσεται ἐπιστήμη ὅλον, ὡς
[331]   ὁσιότητα δίκαιον· καὶ ὑπὲρ σοῦ  δέ,   εἴ με ἐῴης, ταὐτὰ ἂν
[361]   ἐπὶ σοφίᾳ. καὶ περὶ τούτων  δὲ   εἰς αὖθις, ὅταν βούλῃ, διέξιμεν·
[323]   εἰκότως, ὡς ἐγώ φημι— ~ὅταν  δὲ   εἰς συμβουλὴν πολιτικῆς (ἀρετῆς ἴωσιν,
[314]   ἅνθρωπος ἀνέῳξεν τὴν θύραν. Ἐπειδὴ  δὲ   εἰσήλθομεν, κατελάβομεν Πρωταγόραν ἐν τῷ
[326]   ἀρξάμενοι φοιτᾶν, ὀψιαίτατα ἀπαλλάττονται. ἐπειδὰν  δὲ   ἐκ διδασκάλων ἀπαλλαγῶσιν, πόλις
[333]   ἕτερον εἶναι σωφροσύνης σοφία, μόριον  δὲ   ἑκάτερον ἀρετῆς, καὶ πρὸς τῷ
[356]   μεγέθη ἐγγύθεν μὲν μείζω, πόρρωθεν  δὲ   ἐλάττω· οὔ; Φήσουσιν. Καὶ
[355]   (σμικρότερα ᾖ; πλείω, τὰ  δὲ   ἐλάττω ᾖ; οὐχ ἕξομεν εἰπεῖν
[321]   τἆλλα οὕτως ἐπανισῶν ἔνεμεν. ταῦτα  δὲ   ἐμηχανᾶτο εὐλάβειαν ἔχων μή τι
[350]   πρὶν μαθεῖν, φαίην ἄν· ταῦτα  δὲ   ἐμοῦ ὁμολογήσαντος ἐξείη ἄν σοι,
[337]   τῶν ἀκουόντων ἄνευ ἀπάτης, ἐπαινεῖσθαι  δὲ   ἐν λόγῳ πολλάκις παρὰ δόξαν
[315]   καὶ Πρόδικος Κεῖος— ἦν  δὲ   ἐν οἰκήματί τινι, πρὸ
[342]   ἀπομανθάνωσιν αὐτοὶ διδάσκουσιν. εἰσὶν  δὲ   ἐν ταύταις ταῖς πόλεσιν οὐ
[314]   Δόξαν ἡμῖν ταῦτα ἐπορευόμεθα· ἐπειδὴ  δὲ   ἐν τῷ προθύρῳ ἐγενόμεθα, ἐπιστάντες
[359]   ἐπιεικῶς παραπλήσια ἀλλήλοις (εἶναι, τὸ  δὲ   ἓν πάνυ πολὺ διαφέρειν τῶν
[332]   ὑπὸ ἐναντίων πράττεσθαι; Ἔφη. Ὡμολογήκαμεν  δὲ   ἐναντίως πράττεσθαι ἂν ἀφρόνως
[332]   πλείω δὲ μή; Ὡμολογήκαμεν. Τὸ  δὲ   ἐναντίως πραττόμενον ὑπὸ ἐναντίων πράττεσθαι;
[333]   σοφίᾳ ἐναντίον εἶναι; Συνωμολόγει. ~Ἓν  δὲ   ἑνὶ μόνον ἐναντίον (εἶναι; Φημί.
[323]   καλὰ καὶ τἀναντία τούτοις· ὅσα  δὲ   ἐξ ἐπιμελείας καὶ ἀσκήσεως καὶ
[357]   ἔτι ὡμολογήκατε ὅτι μετρητικῆς·  δὲ   ἐξαμαρτανομένη πρᾶξις (ἄνευ ἐπιστήμης ἴστε
[346]   πρὸς Πιττακὸν λέγων τὸ πάντας  δὲ   ἐπαίνημι καὶ φιλέω ἑκών— ἐνταῦθα
[329]   τινὸς τῶν ἱκανῶν εἰπεῖν· εἰ  δὲ   ἐπανέροιτό τινά τι, ὥσπερ βιβλία
[335]   ἵνα συνουσία ἐγίγνετο· νῦν  δὲ   ἐπειδὴ οὐκ ἐθέλεις καὶ ἐμοί
[357]   αὕτη, εἰς αὖθις σκεψόμεθα· ὅτι  δὲ   ἐπιστήμη ἐστίν, τοσοῦτον ἐξαρκεῖ πρὸς
[352]   ἡδονήν, τοτὲ δὲ λύπην, ἐνίοτε  δὲ   ἔρωτα, πολλάκις δὲ φόβον, ἀτεχνῶς
[337]   μεταλαμβάνοντα αὐτῇ τῇ διανοίᾳ, ἥδεσθαι  δὲ   ἐσθίοντά τι ἄλλο ἡδὺ
[344]   ἐστὶ γενέσθαι μὲν χαλεπόν, δυνατὸν  δέ,   ἐσθλόν, ἔμμεναι δὲ ἀδύνατον· πράξας
[357]   καὶ λυπῶν τοὺς ἐξαμαρτάνοντας— ταῦτα  δέ   ἐστιν ἀγαθά τε καὶ κακά—
[332]   τὸ αἰσχρόν; Οὐκ ἔστιν. Τί  δέ;   ἔστιν τι ἀγαθόν; Ἔστιν. Τούτῳ
[332]   τὸ κακόν; Οὐκ ἔστιν. Τί  δέ;   ἔστιν τι ὀξὺ ἐν φωνῇ;
[345]   ὅτι τούτων μάθησις. τίς  δὲ   εὐπραγία ἀγαθὸν ἰατρὸν ποιεῖ; δῆλον
[325]   ἐὰν μὴ ἐπίστωνται, ἐφ´  δὲ   τε ζημία θάνατος αὐτῶν
[358]   ὡμολόγηται ἡγεῖσθαι κακὰ εἶναι·  δὲ   ἡγεῖται κακά, οὐδένα οὔτε ἰέναι
[356]   τὰ ἐλάττω καὶ σμικρότερα· ἐὰν  δὲ   ἡδέα πρὸς λυπηρά, ἐὰν μὲν
[352]   τι, τοτὲ μὲν θυμόν, τοτὲ  δὲ   ἡδονήν, τοτὲ δὲ λύπην, ἐνίοτε
[310]   ὑπό τινος ἄλλου ἐπελαθόμην. ἐπειδὴ  δὲ   ἦλθον καὶ δεδειπνηκότες ἦμεν καὶ
[316]   ἡμεῖς μὲν ἄρτι εἰσεληλύθεμεν, κατόπιν  δὲ   ἡμῶν ἐπεισῆλθον Ἀλκιβιάδης τε
[312]   δῆλον ὅτι σοφιστὴς γενησόμενος. Σὺ  δέ,   ἦν δ´ ἐγώ, πρὸς θεῶν,
[338]   πάνυ μὲν οὐκ ἤθελεν, ὅμως  δὲ   ἠναγκάσθη ὁμολογῆσαι ἐρωτήσειν, καὶ ἐπειδὰν
[331]   γὰρ (ὅδε ταῦτα ἀπεκρίνατο, ἐγὼ  δὲ   ἠρώτων. εἰ οὖν εἴποι· Ἀληθῆ
[321]   κατάγειον οἴκησιν ἔνεμεν· ~ἃ  δὲ   ηὖξε μεγέθει, τῷδε (αὐτῷ αὐτὰ
[321]   (ὑποδῶν τὰ μὲν ὁπλαῖς, τὰ  δὲ   {θριξὶν καὶ} δέρμασιν στερεοῖς καὶ
[321]   οἴκησιν οὐκέτι ἐνεχώρει εἰσελθεῖν— πρὸς  δὲ   καὶ αἱ Διὸς φυλακαὶ φοβεραὶ
[347]   πάνυ (πολὺν οἶνον πίωσιν. οὕτω  δὲ   καὶ αἱ τοιαίδε συνουσίαι, ἐὰν
[345]   τὸν αὐτὸν τοῦτον· ἐπὶ πλεῖστον  δὲ   καὶ ἄριστοί εἰσιν οὓς ἂν
[348]   δὲ οὐ δύνανται ποιεῖν· σὺ  δὲ   καὶ αὐτὸς ἀγαθὸς εἶ καὶ
[335]   ὡς λέγεται περὶ σοῦ, φῂς  δὲ   καὶ αὐτός, καὶ ἐν μακρολογίᾳ
[329]   ἐπεὶ πολλοὶ ἀνδρεῖοί εἰσιν, ἄδικοι  δέ,   καὶ δίκαιοι αὖ, σοφοὶ δὲ
[330]   μὲν ἄλλα ὀρθῶς ἤκουσας, ὅτι  δὲ   καὶ ἐμὲ οἴει εἰπεῖν τοῦτο,
[329]   εἰπεῖν, ὡς αὐτὰ δηλοῖ, ἱκανὸς  δὲ   καὶ ἐρωτηθεὶς ἀποκρίνασθαι κατὰ βραχὺ
[321]   καὶ ἄστρωτον καὶ ἄοπλον· ἤδη  δὲ   καὶ εἱμαρμένη ἡμέρα παρῆν,
[326]   τὴν ὑφήγησιν τῶν γραμμῶν, ὣς  δὲ   καὶ πόλις νόμους ὑπογράψασα,
[359]   τοὺς ἀνδρείους λέγοι θαρραλέους·  δέ,   Καὶ (ἴτας γ´, ἔφη. μέμνησαι,
[321]   ἱκανοῖς μὲν ἀμῦναι χειμῶνα, δυνατοῖς  δὲ   καὶ καύματα, καὶ εἰς εὐνὰς
[324]   καὶ ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ. τιμωροῦνται  δὲ   καὶ κολάζονται οἵ τε ἄλλοι
[350]   ἀνδρεῖοι θαρραλέοι εἰσίν, ὡμολόγησα· εἰ  δὲ   καὶ οἱ θαρραλέοι ἀνδρεῖοι, οὐκ
[313]   γυμναστικὸς ἰατρὸς ὤν. οὕτω  δὲ   καὶ οἱ τὰ μαθήματα περιάγοντες
[314]   καὶ Ἱππίας Ἠλεῖος— οἶμαι  δὲ   καὶ Πρόδικον τὸν Κεῖον— καὶ
[309]   Εὖ, ἔμοιγε ἔδοξεν, οὐχ ἥκιστα  δὲ   καὶ τῇ νῦν ἡμέρᾳ· καὶ
[320]   δὲ γένη (οὐκ ἦν. ἐπειδὴ  δὲ   καὶ τούτοις χρόνος ἦλθεν εἱμαρμένος
[351]   καὶ εὐτροφίας τῶν σωμάτων. οὕτω  δὲ   κἀκεῖ οὐ ταὐτὸν εἶναι θάρσος
[345]   κακὴ πρᾶξις, ἐπιστήμης στερηθῆναι—  δὲ   κακὸς ἀνὴρ οὐκ ἄν ποτε
[344]   κακός, ἄλλοτε δ´ ἐσθλός· (τῷ  δὲ   κακῷ οὐκ ἐγχωρεῖ γενέσθαι, ἀλλ´
[351]   τῶν ἀνθρώπων εὖ ζῆν, τοὺς  δὲ   κακῶς; Ἔφη. Ἆρ´ οὖν δοκεῖ
[345]   καμνόντων τῆς θεραπείας μάθησις. κακὸς  δὲ   κακῶς· τίς οὖν ἂν κακὸς
[360]   ἆρ´ οὐ καλά; Ὡμολόγει. Εἰ  δὲ   καλά, καὶ ἀγαθά; Ναί. Οὐκοῦν
[351]   οὔτε κακὰ οὔτ´ ἀγαθά. Ἡδέα  δὲ   καλεῖς, ἦν δ´ ἐγώ, οὐ
[347]   ἐκείνων φωνῆς ἀλλήλοις σύνεισιν· ὅπου  δὲ   καλοὶ κἀγαθοὶ συμπόται καὶ πεπαιδευμένοι
[315]   τῇ φωνῇ ὥσπερ (Ὀρφεύς, οἱ  δὲ   κατὰ τὴν φωνὴν ἕπονται κεκηλημένοι—
[344]   τις ὥστε κείμενον ποιῆσαι, τὸν  δὲ   κείμενον (οὔ, οὕτω καὶ τὸν
[334]   τὰ δὲ βουσὶν μόνον, τὰ  δὲ   κυσίν· τὰ δέ γε τούτων
[342]   τῶν Ἑλλήνων τοὺς Λακεδαιμονίους· οἱ  δὲ   Λακεδαιμόνιοι, ἐπειδὰν βούλωνται ἀνέδην τοῖς
[319]   οὐκ ᾤμην διδακτὸν (εἶναι, σοὶ  δὲ   λέγοντι οὐκ ἔχω ὅπως {ἂν}
[355]   μὲν ἐλέγομεν τὰ κακά, νῦν  δὲ   λέγωμεν τὰ ἀνιαρά, γιγνώσκων ὅτι
[352]   θυμόν, τοτὲ δὲ ἡδονήν, τοτὲ  δὲ   λύπην, ἐνίοτε δὲ ἔρωτα, πολλάκις
[354]   διώκετε ὡς ἀγαθὸν ὄν, τὴν  δὲ   λύπην φεύγετε ὡς κακόν; Συνεδόκει.
[356]   ἀεὶ καὶ πλείω ληπτέα· ἐὰν  δὲ   λυπηρὰ πρὸς λυπηρά, τὰ ἐλάττω
[359]   τῶν ἄλλων, τὴν ἀνδρείαν, γνώσεσθαι  δέ   μ´ ἔφη τεκμηρίῳ τῷδε· Εὑρήσεις
[318]   περὶ οὗ ἥκει. τὸ  δὲ   μάθημά ἐστιν εὐβουλία περὶ τῶν
[327]   λέγω οὕτως ἔχει— ἔχει  δὲ   μάλιστα πάντων οὕτως— ἐνθυμήθητι ἄλλο
[320]   πολλῶν μὲν ἔμπειρον γεγονέναι, πολλὰ  δὲ   μεμαθηκέναι, τὰ δὲ αὐτὸν ἐξηυρηκέναι.
[315]   τὸ ὄπισθεν καθίσταντο κάλλιστα. Τὸν  δὲ   μετ´ εἰσενόησα, ἔφη Ὅμηρος, Ἱππίαν
[324]   ὥσπερ θηρίον ἀλογίστως τιμωρεῖται·  δὲ   μετὰ λόγου ἐπιχειρῶν κολάζειν οὐ
[316]   φημὶ μὲν εἶναι παλαιάν, τοὺς  δὲ   μεταχειριζομένους αὐτὴν τῶν παλαιῶν ἀνδρῶν,
[356]   μεγάλων τε καὶ σμικρῶν,  δὲ   μετρητικὴ ἄκυρον μὲν ἂν ἐποίησε
[357]   ἀλλήλας σκέψις; Ἀλλ´ ἀνάγκη. Ἐπεὶ  δὲ   μετρητική, ἀνάγκῃ δήπου τέχνη καὶ
[360]   θάρρη θαρροῦσιν; Ἀληθῆ, ἔφη. Εἰ  δὲ   μὴ αἰσχρά, ἆρ´ οὐ καλά;
[337]   τῶν λόγων ἀμφισβητεῖν μέν, (ἐρίζειν  δὲ   μή— ἀμφισβητοῦσι μὲν γὰρ καὶ
[353]   κάλλιστα φανερὸν γενέσθαι, ἕπου· εἰ  δὲ   μὴ βούλει, εἴ σοι φίλον,
[328]   ἐγὼ πράττομαι ἀργύριον· (ἐὰν  δὲ   μή, ἐλθὼν εἰς ἱερόν, ὀμόσας
[337]   ἀμφοῖν τοῖν διαλεγομένοιν ἀκροατάς, ἴσους  δὲ   μή— ἔστιν γὰρ οὐ ταὐτόν·
[345]   (ἄλλο οὐδὲν τῶν τοιούτων· ὅστις  δὲ   μὴ ἰατρὸς ἂν γένοιτο κακῶς
[311]   καὶ τούτοις πείθωμεν αὐτόν, εἰ  δὲ   μή, καὶ τὰ τῶν φίλων
[323]   Σώκρατες, τούτου αἰτία. Ἵνα  δὲ   μὴ οἴῃ ἀπατᾶσθαι ὡς τῷ
[314]   καὶ παρ´ ἄλλου ὁτουοῦν· ~εἰ  δὲ   μή, ὅρα, μακάριε, (μὴ
[325]   καὶ τὰ μὲν ποίει, τὰ  δὲ   μὴ ποίει. καὶ ἐὰν μὲν
[325]   ἄλλα διδάσκονται τοὺς ὑεῖς, τοῦτο  δὲ   μή, σκέψαι ὡς θαυμασίως γίγνονται
[333]   ἓν μόνον ἐναντίον εἶναι, πλείοσιν  δὲ   μή, τῇ δὲ ἀφροσύνῃ ἑνὶ
[336]   οὕτω καὶ νῦν ἀποκρίνεσθαι· (εἰ  δὲ   μή, τίς τρόπος ἔσται
[340]   εἶναι καὶ τὸ γενέσθαι. εἰ  δὲ   μὴ τὸ αὐτό ἐστιν τὸ
[351]   τε καὶ ἀγαθόν, συγχωρησόμεθα· εἰ  δὲ   μή, τότε ἤδη ἀμφισβητήσομεν. Πότερον
[332]   ἑνὶ μόνον ἐναντίον εἶναι, πλείω  δὲ   μή; Ὡμολογήκαμεν. Τὸ δὲ ἐναντίως
[325]   ἐὰν μὲν ἑκὼν πείθηται· εἰ  δὲ   μή, ὥσπερ ξύλον διαστρεφόμενον καὶ
[316]   ἐνάμιλλος εἶναι τοῖς ἡλικιώταις. ἐπιθυμεῖν  δέ   μοι (δοκεῖ ἐλλόγιμος γενέσθαι ἐν
[353]   τὸ ὕστερον μηδὲν παρασκευάζει, χαίρειν  δὲ   μόνον ποιεῖ, ὅμως δ´ ἂν
[320]   παραιτεῖται Ἐπιμηθεὺς αὐτὸς νεῖμαι, Νείμαντος  δέ   μου, ἔφη, ἐπίσκεψαι· καὶ οὕτω
[337]   ἀκοῦσαι δεῖ ἀμφοτέρων, μὴ ἴσον  δὲ   νεῖμαι ἑκατέρῳ, ἀλλὰ τῷ μὲν
[337]   ὁμοίῳ φύσει συγγενές ἐστιν,  δὲ   νόμος, τύραννος ὢν τῶν ἀνθρώπων,
[322]   λέγεται, κλοπῆς δίκη μετῆλθεν. Ἐπειδὴ  δὲ   ἄνθρωπος θείας μετέσχε μοίρας,
[329]   δόλιχον κατατείνουσι τοῦ λόγου. Πρωταγόρας  δὲ   ὅδε ἱκανὸς μὲν μακροὺς λόγους
[337]   οἱ φίλοι τοῖς φίλοις, ἐρίζουσιν  δὲ   οἱ διάφοροί τε καὶ ἐχθροὶ
[345]   ἂν καὶ κακὸς γένοιτο— ἡμεῖς  δὲ   οἱ ἰατρικῆς ἰδιῶται οὐκ ἄν
[315]   μανθάνει, ὡς σοφιστὴς ἐσόμενος. τούτων  δὲ   οἳ ὄπισθεν ἠκολούθουν ἐπακούοντες τῶν
[316]   γενέσθαι ἐν τῇ πόλει, τοῦτο  δὲ   οἴεταί οἱ μάλιστ´ ἂν γενέσθαι,
[346]   τοὺς ἑαυτῶν καὶ ἐπαινεῖν. πολλάκις  δὲ   οἶμαι καὶ Σιμωνίδης ἡγήσατο καὶ
[337]   φύσιν τῶν πραγμάτων εἰδέναι, σοφωτάτους  δὲ   ὄντας τῶν Ἑλλήνων, καὶ κατ´
[350]   οὗτοι καὶ θαρραλεώτατοί εἰσιν, θαρραλεώτατοι  δὲ   ὄντες ἀνδρειότατοι; καὶ κατὰ τοῦτον
[325]   ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ, ἀπεδείξαμεν· διδακτοῦ  δὲ   ὄντος καὶ θεραπευτοῦ τὰ μὲν
[332]   σοφία; Ἔμοιγε δοκεῖ, ἔφη. Πότερον  δὲ   ὅταν πράττωσιν ἅνθρωποι ὀρθῶς τε
[360]   καλεῖς; Δειλίαν ἔγωγ´, ἔφη. Δειλοὶ  δὲ   οὐ διὰ τὴν τῶν δεινῶν
[348]   αὐτοὶ μὲν ἐπιεικεῖς εἰσιν, ἄλλους  δὲ   οὐ δύνανται ποιεῖν· σὺ δὲ
[310]   γε μόνος ἐστὶ σοφός, ἐμὲ  δὲ   οὐ ποιεῖ. Ἀλλὰ ναὶ μὰ
[340]   Σιμωνίδης, ἀλλὰ τὸ ἔμμεναι· ἔστιν  δὲ   οὐ ταὐτόν, Πρωταγόρα, ὥς
[329]   δέ, καὶ δίκαιοι αὖ, σοφοὶ  δὲ   οὔ. ~Ἔστιν γὰρ οὖν καὶ
[316]   δ´ ἐγώ, οὐδὲν διαφέρει· ἀκούσας  δὲ   οὗ ἕνεκα ἤλθομεν, αὐτὸς σκέψαι.
[350]   σοφία ἐστὶν ἰσχύς. ἐγὼ  δὲ   οὐδαμοῦ οὐδ´ ἐνταῦθα ὁμολογῶ τοὺς
[310]   μὲν καὶ νεώτερός εἰμι, ἅμα  δὲ   οὐδὲ ἑώρακα Πρωταγόραν πώποτε οὐδ´
[336]   πρὸς ἂν ὁρμήσῃ· ἡμᾶς  δὲ   οὐδὲν δεῖ συμφιλονικεῖν οὔτε Σωκράτει
[359]   οἱ μὲν ἐθέλουσιν ἰέναι, οἱ  δὲ   οὐκ ἐθέλουσιν. Πότερον, ἔφην ἐγώ,
[314]   οὐ μέγας (κίνδυνος. μαθήματα  δὲ   οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ ἀγγείῳ
[322]   ἀρχὰς (ἄνθρωποι ᾤκουν σποράδην, πόλεις  δὲ   οὐκ ἦσαν· ἀπώλλυντο οὖν ὑπὸ
[328]   καὶ ἄλλοι ἄλλων δημιουργῶν. τῶνδε  δὲ   (οὔπω ἄξιον τοῦτο κατηγορεῖν· ἔτι
[313]   πονηρὸν περὶ τὸ σῶμα, ἐπαινοῦσιν  δὲ   πάντα πωλοῦντες, οὔτε οἱ ὠνούμενοι
[317]   καθεζόμενοι διαλέγησθε; Ἐδόκει χρῆναι· ἅσμενοι  δὲ   πάντες ἡμεῖς, ὡς ἀκουσόμενοι ἀνδρῶν
[317]   τοὺς μετὰ τοῦ Προδίκου. Ἐπεὶ  δὲ   πάντες συνεκαθεζόμεθα, Πρωταγόρας, Νῦν
[311]   γενησόμενος; Ὡς ἰατρός, ἔφη. Εἰ  δὲ   παρὰ Πολύκλειτον τὸν Ἀργεῖον
[320]   δυνάμεις ἑκάστοις ὡς πρέπει. Προμηθέα  δὲ   παραιτεῖται Ἐπιμηθεὺς αὐτὸς νεῖμαι, Νείμαντος
[350]   οἱ ἄφιπποι; Οἱ ἱππικοί. Τίνες  δὲ   πέλτας ἔχοντες; οἱ πελταστικοὶ
[328]   ἀγαθοὶ οἱ ἀγαθοὶ γίγνονται· νῦν  δὲ   πέπεισμαι. πλὴν σμικρόν τί μοι
[319]   συμβούλους περὶ τῶν οἰκοδομημάτων, ὅταν  δὲ   περὶ ναυπηγίας, τοὺς ναυπηγούς, καὶ
[313]   οἰκείους σκοπούμενος ἡμέρας συχνάς·  δὲ   περὶ πλείονος τοῦ σώματος ἡγῇ,
[315]   αὐτοῦ καὶ ἄλλοι τινές. ἐφαίνοντο  δὲ   περὶ φύσεώς τε καὶ τῶν
[357]   ἐνδείας ἐστὶν τέχνη; ἐπειδὴ  δὲ   περιττοῦ τε καὶ ἀρτίου, ἆρα
[334]   καὶ τῷ ἄλλῳ σώματι. οὕτω  δὲ   ποικίλον τί ἐστιν τὸ ἀγαθὸν
[321]   σοφίαν ἄνθρωπος ταύτῃ ἔσχεν, τὴν  δὲ   πολιτικὴν οὐκ εἶχεν· ἦν γὰρ
[312]   ἀνδρί, ὡς φῄς, σοφιστῇ· ὅτι  δέ   ποτε σοφιστής ἐστιν, θαυμάζοιμ´
[342]   βούλει, ἔφη, Σώκρατες·  δὲ   Πρόδικός τε καὶ Ἱππίας
[358]   τὸ δὲ ἀνιαρὸν κακόν. τὴν  δὲ   Προδίκου τοῦδε διαίρεσιν τῶν ὀνομάτων
[321]   γὰρ παρὰ τῷ Διί. τῷ  δὲ   Προμηθεῖ εἰς μὲν τὴν ἀκρόπολιν
[350]   πάντων τούτων ἀνεπιστήμονας ὄντας, θαρροῦντας  δὲ   πρὸς ἕκαστα τούτων; Ἔγωγε,
[333]   σωφροσύνη καὶ σοφία; τὸ  δὲ   πρότερον αὖ ἐφάνη ἡμῖν
[340]   ἀκούσας ταῦτα ἐπῄνεσέν με·  δὲ   Πρωταγόρας, Τὸ ἐπανόρθωμά σοι, ἔφη,
[321]   ἄλλοις δὲ δένδρων καρπούς, τοῖς  δὲ   ῥίζας· ἔστι δ´ οἷς ἔδωκεν
[356]   καὶ πράττειν καὶ λαμβάνειν, τὰ  δὲ   σμικρὰ καὶ φεύγειν καὶ μὴ
[355]   ὅταν τὰ μὲν μείζω, τὰ  δὲ   (σμικρότερα ᾖ; πλείω, τὰ
[356]   ἴσαι ἐγγύθεν μὲν μείζους, πόρρωθεν  δὲ   σμικρότεραι; Φαῖεν ἄν. Εἰ οὖν
[339]   καλῶς τε καὶ ὀρθῶς. Δοκεῖ  δέ   σοι καλῶς πεποιῆσθαι, εἰ ἐναντία
[330]   ἐμοὶ μὲν γὰρ δοκεῖ· τί  δὲ   σοί; Κἀμοί, ἔφη. Τί οὖν;
[320]   ἡγοῦμαι διδακτὸν εἶναι ἀρετήν· ἐπειδὴ  δέ   σου ἀκούω ταῦτα λέγοντος, κάμπτομαι
[313]   οὐδεπώποτε, σοφιστὴν δ´ ὀνομάζεις, τὸν  δὲ   σοφιστὴν ὅτι ποτ´ ἔστιν φαίνῃ
[312]   δέ τις ἐκεῖνο ἔροιτο,  δὲ   σοφιστὴς τῶν τί σοφῶν ἐστιν;
[330]   ὁσιότης ὅσιον ἔσται. τί  δὲ   σύ; οὐχ οὕτως ἂν ἀποκρίναιο;
[349]   μὲν ἀναμνησθῆναι παρὰ σοῦ, τὰ  δὲ   συνδιασκέψασθαι. ἦν δέ, (ὡς ἐγᾦμαι,
[347]   οὐκ ἄν ποτε ἔψεγον· νῦν  δὲ   σφόδρα γὰρ καὶ περὶ τῶν
[333]   σωφρονεῖν ἀδικοῦντες; Ἔστω, ἔφη. Τὸ  δὲ   σωφρονεῖν λέγεις εὖ φρονεῖν; Ἔφη.
[332]   τῷ σωφρόνως πραττομένῳ; Ἔφη. Τὸ  δὲ   σωφρόνως πραττόμενον ὑπὸ σωφροσύνης πράττεσθαι,
[332]   ἀφρόνως πραττόμενα ἀφροσύνῃ πράττεται, τὰ  δὲ   σωφρόνως σωφροσύνῃ; Ὡμολόγει. Οὐκοῦν εἴ
[360]   αἰσχρὰ θάρρη θαρροῦσιν; Ὡμολόγει. Θαρροῦσιν  δὲ   τὰ αἰσχρὰ καὶ κακὰ δι´
[334]   δὲ ἀνθρώποις μὲν οὐδέτερα, ἵπποις  δέ·   τὰ δὲ βουσὶν μόνον, τὰ
[334]   γε τούτων μὲν οὐδενί, δένδροις  δέ·   τὰ δὲ τοῦ δένδρου ταῖς
[356]   ἂν ταῦτ´ ἐνῇ· ἐὰν  (δὲ   τὰ ἡδέα ὑπὸ τῶν ἀνιαρῶν,
[335]   ποιεῖσθαι (σοφὸς γὰρ εἶ— ἐγὼ  δὲ   τὰ μακρὰ ταῦτα ἀδύνατος, ἐπεὶ
[355]   ἡδονάς, ὑπὸ τούτων ἡττώμενος. ὡς  δὲ   ταῦτα γελοῖά ἐστιν, κατάδηλον ἔσται,
[325]   εὐθύνουσιν ἀπειλαῖς καὶ πληγαῖς. μετὰ  δὲ   ταῦτα εἰς διδασκάλων πέμποντες πολὺ
[349]   τῶν ὀνομάτων τούτων ἐπικεῖσθαι, πάντα  δὲ   ταῦτα μόρια εἶναι ἀρετῆς, οὐχ
[310]   ἔδοξε τῶν νυκτῶν εἶναι· ἐπειδὴ  (δὲ   τάχιστά με ἐκ τοῦ κόπου
[316]   δυσμένειαί τε καὶ ἐπιβουλαί. ἐγὼ  δὲ   τὴν σοφιστικὴν τέχνην φημὶ μὲν
[316]   μεγάλης τε καὶ εὐδαίμονος, αὐτὸς  δὲ   τὴν φύσιν δοκεῖ ἐνάμιλλος εἶναι
[310]   λέγοις, ἦν δ´ ἐγώ· ἔστι  δὲ   τί, καὶ τοῦ ἕνεκα τηνικάδε
[349]   μέν τι αὐτοῦ αἰσχρόν, τὸ  δέ   τι καλόν, ὅλον καλόν;
[319]   τέχνῃ εἶναι, οὕτω διαπράττονται· ἐπειδὰν  δέ   τι περὶ τῶν τῆς (πόλεως
[330]   αὐτῷ ἀποκριναίμην ὅτι δίκαιον· σὺ  δὲ   τίν´ ἂν ψῆφον θεῖο; τὴν
[351]   εὐτροφίας τῶν ψυχῶν γίγνεται. Λέγεις  δέ   τινας, ἔφην, Πρωταγόρα, τῶν
[350]   μάθωσιν πρὶν μαθεῖν. Ἤδη  δέ   τινας ἑώρακας, ἔφην, πάντων τούτων
[316]   τε Ὀρφέα καὶ Μουσαῖον· ἐνίους  δέ   τινας ᾔσθημαι καὶ γυμναστικήν, οἷον
[315]   τὴν φωνὴν ἕπονται κεκηλημένοι— ἦσαν  δέ   τινες καὶ τῶν ἐπιχωρίων ἐν
[319]   τε καὶ διδακτὰ εἶναι· ἐὰν  δέ   τις ἄλλος ἐπιχειρῇ αὐτοῖς συμβουλεύειν
[340]   τοὺς θεοὺς ἱδρῶτα θεῖναι— ὅταν  δέ   τις αὐτῆς εἰς ἄκρον ἵκηται,
[312]   εἰκόνων, καὶ τἆλλα οὕτως. εἰ  δέ   τις ἐκεῖνο ἔροιτο, δὲ
[356]   ἐποίησε τοῦτο τὸ φάντασμα, δηλώσασα  (δὲ   τὸ ἀληθὲς ἡσυχίαν ἂν ἐποίησεν
[332]   ἐναντίου πράττοιτ´ ἄν; Ναί. Πράττεται  δὲ   τὸ μὲν ὑπὸ σωφροσύνης, τὸ
[321]   Διὸς φυλακαὶ φοβεραὶ ἦσαν— εἰς  δὲ   τὸ τῆς Ἀθηνᾶς καὶ Ἡφαίστου
[320]   καὶ οὕτω πείσας νέμει. νέμων  δὲ   τοῖς μὲν ἰσχὺν ἄνευ τάχους
[352]   πολλοῖς ἀνθρώποις, ἄλλως; δοκεῖ  δὲ   τοῖς πολλοῖς περὶ ἐπιστήμης τοιοῦτόν
[336]   τὴν ἑαυτοῦ γνώμην ἀποφαίνεσθαι. Μετὰ  δὲ   τὸν Ἀλκιβιάδην, ὡς ἐγᾦμαι, Κριτίας
[337]   πάνυ τῶν παρόντων ἀπεδέξαντο· μετὰ  δὲ   τὸν Πρόδικον Ἱππίας σοφὸς
[322]   τροφὴν ἱκανὴ βοηθὸς ἦν, πρὸς  δὲ   τὸν τῶν θηρίων πόλεμον ἐνδεής
[334]   πλὴν ταῖς τοῦ ἀνθρώπου, ταῖς  δὲ   τοῦ ἀνθρώπου ἀρωγὸν καὶ τῷ
[334]   μὲν οὐδενί, δένδροις δέ· τὰ  δὲ   τοῦ δένδρου ταῖς μὲν ῥίζαις
[315]   καὶ Χαρμίδης Γλαύκωνος, ἐκ  δὲ   τοῦ ἐπὶ θάτερα ἕτερος
[339]   ἄνδρα ἀγαθὸν γενέσθαι ἀλαθείᾳ, ὀλίγον  δὲ   τοῦ ποιήματος εἰς τὸ πρόσθεν
[330]   οὔ; Καὶ τοῦτο συνέφη. Πότερον  δὲ   τοῦτο αὐτὸ τὸ πρᾶγμά φατε
[339]   περὶ ἐπῶν (δεινὸν εἶναι· ἔστιν  δὲ   τοῦτο τὰ ὑπὸ τῶν ποιητῶν
[317]   τέχναις ταύταις παραπετάσμασιν ἐχρήσαντο. ~ἐγὼ  δὲ   τούτοις (ἅπασιν κατὰ τοῦτο εἶναι
[326]   οἱ νέοι μηδὲν κακουργῶσιν· πρὸς  δὲ   τούτοις, ἐπειδὰν κιθαρίζειν μάθωσιν, ἄλλων
[325]   πράττειν, οὕτω πράττειν, ἄνευ  δὲ   τούτου μή, τὸν μὴ
[313]   πονηροῦ αὐτοῦ γενομένου, περὶ  δὲ   τούτου οὔτε τῷ πατρὶ οὔτε
[317]   γὰρ προϋπῆρχε τὰ βάθρα— ἐν  δὲ   τούτῳ Καλλίας τε καὶ Ἀλκιβιάδης
[360]   Καὶ ἐνταῦθα ἔτι ἐπένευσεν.  δὲ   τούτων ἀμαθία δειλία; Πάνυ μόγις
[327]   τῶν ἐνθάδε ἀνθρώπων (πονηρίαν. νῦν  δὲ   τρυφᾷς, Σώκρατες, διότι πάντες
[350]   τὴν σοφίαν ταὐτὸν εἶναι· τούτῳ  δὲ   τῷ τρόπῳ μετιὼν καὶ τὴν
[357]   καὶ τοῦ εἰδότος ἀνθρώπου, ἐπειδὴ  δὲ   ὑμῖν οὐχ ὡμολογοῦμεν, μετὰ τοῦτο
[332]   τὸ μὲν ὑπὸ σωφροσύνης, τὸ  δὲ   ὑπὸ ἀφροσύνης; Ναί. Ἐναντίως; Πάνυ
[355]   τοῦ; ἐκεῖνος ἐρήσεται ἡμᾶς· ἡμῖν  δὲ   ὑπὸ μὲν ἡδονῆς οὐκέτι ἔξεστιν
[315]   ὡς ταμιείῳ ἐχρῆτο Ἱππόνικος, νῦν  δὲ   ὑπὸ τοῦ πλήθους τῶν καταλυόντων
[354]   ταῦτα ἀγαθὰ μέν ἐστιν, ἀνιαρὰ  δέ;   Φαῖεν ἄν; Συνεδόκει. Πότερον (οὖν
[344]   μὴ οὐ κακὸν ἔμμεναι· σὺ  δὲ   φῄς, Πιττακέ, χαλεπὸν ἐσθλὸν
[355]   εἶναι τῶν ἡδονῶν. Κατὰ τί  δέ,   φήσει ἴσως, ἀνάξιά ἐστιν τἀγαθὰ
[360]   τινες ἄνθρωποι ἀμαθέστατοι μέν, ἀνδρειότατοι  δέ.   Φιλονικεῖν μοι, ἔφη, δοκεῖς,
[352]   λύπην, ἐνίοτε δὲ ἔρωτα, πολλάκις  δὲ   φόβον, ἀτεχνῶς (διανοούμενοι περὶ τῆς
[319]   τούτων ὁμοίως μὲν τέκτων, ὁμοίως  δὲ   χαλκεὺς σκυτοτόμος, ἔμπορος ναύκληρος, πλούσιος
[353]   φατε εἶναι; εἴπατον ἡμῖν. Τί  δέ,   Σώκρατες, δεῖ ἡμᾶς σκοπεῖσθαι
[313]   γὰρ ἔμοιγε τοιοῦτός τις. Τρέφεται  δέ,   Σώκρατες, ψυχὴ τίνι; Μαθήμασιν
[359]   καὶ ἀκολαστοτάτους καὶ ἀμαθεστάτους, ἀνδρειοτάτους  δέ·   γνώσῃ ὅτι πολὺ διαφέρει
[322]   οὕτω καὶ ταύτας νείμω; νενέμηνται  δὲ   ὧδε· εἷς ἔχων ἰατρικὴν πολλοῖς
[315]   καὶ ἄλλοι τινὲς ἐφαίνοντο· περὶ  δὲ   ὧν διελέγοντο οὐκ ἐδυνάμην ἔγωγε
[347]   τε καὶ ἐπῶν (ἐάσωμεν, περὶ  δὲ   ὧν τὸ πρῶτον ἐγώ σε
[320]   δ´ ἀσθενεστέρους τάχει ἐκόσμει· τοὺς  δὲ   ὥπλιζε, τοῖς δ´ ἄοπλον διδοὺς
[349]   σοῦ, τὰ δὲ συνδιασκέψασθαι. ἦν  δέ,   (ὡς ἐγᾦμαι, τὸ ἐρώτημα τόδε·
[310]   ἐπελαθόμην. ἐπειδὴ δὲ ἦλθον καὶ  δεδειπνηκότες   ἦμεν καὶ ἐμέλλομεν ἀναπαύεσθαι, τότε
[320]   αὐτὸς οὗτος ἀνὴρ Περικλῆς,  δεδιὼς   περὶ αὐτοῦ μὴ διαφθαρῇ δὴ
[358]   ἐθελήσει ἐπὶ ταῦτα ἰέναι  δέδοικεν,   ἐξὸν ἐπὶ μή;
[358]   ἐκ τῶν ὡμολογημένων; γὰρ  δέδοικεν,   ὡμολόγηται ἡγεῖσθαι κακὰ εἶναι·
[319]   περὶ τῶν τῆς (πόλεως διοικήσεως  δέῃ   βουλεύσασθαι, συμβουλεύει αὐτοῖς ἀνιστάμενος περὶ
[336]   γὰρ δύναμαι, ἀλλ´ εἴ τι  δέῃ   θεάσασθαι ἐν τῷ αὐτῷ ἐμέ
[319]   ἐπειδὰν μὲν περὶ οἰκοδομίας τι  δέῃ   πρᾶξαι τὴν πόλιν, τοὺς οἰκοδόμους
[338]   καὶ ἐγὼ καὶ ὑμεῖς κοινῇ  δεησόμεθα   αὐτοῦ ἅπερ ὑμεῖς ἐμοῦ, μὴ
[337]   ταὐτόν· κοινῇ μὲν γὰρ ἀκοῦσαι  δεῖ   ἀμφοτέρων, μὴ ἴσον δὲ νεῖμαι
[345]   ἀλλ´ εἰ μέλλει κακὸς γενέσθαι,  δεῖ   αὐτὸν πρότερον ἀγαθὸν γενέσθαι. ὥστε
[323]   συμβουλὴν πολιτικῆς (ἀρετῆς ἴωσιν, ἣν  δεῖ   διὰ δικαιοσύνης πᾶσαν ἰέναι καὶ
[335]   λόγους— ἐλθεῖν γάρ ποί με  δεῖ—   εἶμι· ἐπεὶ καὶ ταῦτ´ ἂν
[346]   ἐπαίνημι καὶ φιλέω ἑκών— ἐνταῦθα  δεῖ   ἐν τῷ ἑκών διαλαβεῖν λέγοντα—
[339]   Καὶ ἐγὼ εἶπον ὅτι Οὐδὲν  δεῖ·   ἐπίσταμαί τε γάρ, καὶ πάνυ
[334]   ἦν δ´ ἐγώ. Ἀλλ´ ὅσα  δεῖ;   ἔφη. (Ναί, ἦν δ´ ἐγώ.
[341]   Καὶ Πρωταγόρας, Πολλοῦ γε  δεῖ,   ἔφη, οὕτως ἔχειν, Πρόδικε·
[353]   ἡμῖν. Τί δέ, Σώκρατες,  δεῖ   ἡμᾶς σκοπεῖσθαι τὴν τῶν πολλῶν
[343]   καὶ οὐ Σιμωνίδου ἀλλ´ ὑπερβατὸν  δεῖ   θεῖναι ἐν τῷ ᾄσματι τὸ
[327]   εἰ μέλλει πόλις εἶναι, οὐδένα  δεῖ   ἰδιωτεύειν. εἰ γὰρ δὴ
[357]   πρὸς τὴν ἀπόδειξιν ἣν ἐμὲ  δεῖ   καὶ Πρωταγόραν (ἀποδεῖξαι περὶ ὧν
[334]   βραχύτερά σοι, ἔφη, ἀποκρίνωμαι  δεῖ;