HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Protagoras

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ς  =  238 formes différentes pour 689 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[313]   ἐν πάντ´ ἐστὶν τὰ  σὰ   εὖ κακῶς πράττειν,
[310]   γάρ τοι παῖς με  Σάτυρος   ἀπέδρα· καὶ δῆτα μέλλων σοι
[313]   συμβουλὴν ποιῇ, εἴτε χρὴ ἐπιτρέπειν  σαυτὸν   αὐτῷ εἴτε μή, ἕτοιμος δ´
[313]   ἔστιν φαίνῃ ἀγνοῶν, μέλλεις  σαυτὸν   ἐπιτρέπειν; Καὶ ὃς ἀκούσας, Ἔοικεν,
[343]   δὴ πάντες ὑμνοῦσιν, Γνῶθι  σαυτόν   καὶ Μηδὲν ἄγαν. τοῦ δὴ
[349]   καλοῦ ὄντος αὐτοῦ σὺ διδάσκαλον  σαυτὸν   παρέχεις; Κάλλιστον μὲν οὖν, ἔφη,
[312]   ἂν αἰσχύνοιο εἰς τοὺς Ἕλληνας  σαυτὸν   σοφιστὴν παρέχων; Νὴ τὸν Δία,
[313]   δ´ εἶ ἀναλίσκειν τά τε  σαυτοῦ   καὶ τὰ τῶν φίλων χρήματα,
[341]   εἰ οἷός τ´ ἔσῃ τῷ  σαυτοῦ   λόγῳ βοηθεῖν. ἐπεὶ ὅτι γε
[311]   τῶν Ἀσκληπιαδῶν, ἀργύριον τελεῖν ὑπὲρ  σαυτοῦ   μισθὸν ἐκείνῳ, εἴ τίς σε
[311]   ἂν εἰ ἐπενόεις παρὰ τὸν  σαυτοῦ   ὁμώνυμον ἐλθὼν Ἱπποκράτη τὸν Κῷον,
[312]   Ὅτι μέλλεις τὴν ψυχὴν τὴν  σαυτοῦ   παρασχεῖν (θεραπεῦσαι ἀνδρί, ὡς φῄς,
[311]   Ἀθηναῖον ἐπενόεις ἀφικόμενος μισθὸν ὑπὲρ  σαυτοῦ   τελεῖν ἐκείνοις, εἴ τίς σε
[348]   ποιεῖν ἀγαθούς, καὶ οὕτω πεπίστευκας  σαυτῷ,   ὥστε καὶ ἄλλων ταύτην τὴν
[352]   τὸ μετάφρενον ἐπίδειξον, ἵνα ἐπισκέψωμαι  σαφέστερον,   καὶ ἐγὼ τοιοῦτόν τι ποθῶ
[361]   ἀρετή, ὥσπερ Πρωταγόρας ἐπεχείρει λέγειν,  σαφῶς   οὐκ ἂν ἦν διδακτόν· νῦν
[310]   δ´ ἐγώ, τοῦτο; μῶν τί  σε   ἀδικεῖ Πρωταγόρας; Καὶ ὃς γελάσας,
[348]   μᾶλλον ἄλλῳ τινί, ἡγούμενός  σε   βέλτιστ´ ἂν ἐπισκέψασθαι καὶ περὶ
[324]   ἀδικοῦντας τί ποτε δύναται, αὐτό  σε   διδάξει ὅτι οἵ γε ἄνθρωποι
[318]   καὶ οὕτως σοφός, εἴ τίς  σε   διδάξειεν μὴ τυγχάνοις ἐπιστάμενος,
[347]   δοκεῖς ἀληθῆ λέγειν, διὰ ταῦτά  σε   ἐγὼ ψέγω. ταῦτά μοι δοκεῖ,
[313]   εἰ μὲν τὸ σῶμα ἐπιτρέπειν  σε   ἔδει τῳ διακινδυνεύοντα χρηστὸν
[333]   λόγον ποιήσομαι, ἔφην, πρὸς  σέ;   Εἰ βούλει, ἔφη, πρὸς τοῦτον
[360]   ἔφην ἐγώ, μόνον (ἐρόμενος ἔτι  σέ,   εἴ σοι ὥσπερ τὸ πρῶτον
[319]   γάρ τι ἄλλο πρός γε  σὲ   εἰρήσεται ἅπερ νοῶ. ἐγὼ
[339]   ἐπιθορυβησάντων· ἔπειτα— ὥς γε πρὸς  σὲ   εἰρῆσθαι τἀληθῆ, ἵνα μοι χρόνος
[335]   ἂν οἷός τ´ εἶναι. ἀλλὰ  σὲ   ἐχρῆν ἡμῖν συγχωρεῖν τὸν ἀμφότερα
[341]   ἑκάστοτε, ὅταν ἐπαινῶν ἐγὼ  σὲ   ἄλλον τινὰ λέγω ὅτι
[311]   σαυτοῦ μισθὸν ἐκείνῳ, εἴ τίς  σε   ἤρετο· Εἰπέ μοι, μέλλεις τελεῖν,
[311]   σαυτοῦ τελεῖν ἐκείνοις, εἴ τίς  σε   ἤρετο· Τελεῖν τοῦτο τὸ ἀργύριον
[347]   δὲ ὧν τὸ πρῶτον ἐγώ  σε   ἠρώτησα, Πρωταγόρα, ἡδέως ἂν
[310]   ἔτι μὲν ἐνεχείρησα εὐθὺς παρὰ  σὲ   ἰέναι, ἔπειτά μοι λίαν πόρρω
[310]   ταῦτα καὶ νῦν ἥκω παρὰ  σέ,   ἵνα ὑπὲρ ἐμοῦ διαλεχθῇς αὐτῷ.
[309]   τί ἂν γεγονὸς εἴη περὶ  σὲ   κἀκεῖνον τοσοῦτον πρᾶγμα; οὐ γὰρ
[348]   μᾶλλον μιμεῖσθαι ἐμέ τε καὶ  σέ,   καταθεμένους τοὺς ποιητὰς αὐτοὺς δι´
[312]   μέλλεις νῦν πράττειν,  σε   λανθάνει; ἦν δ´ ἐγώ. Τοῦ
[320]   λέγοντος, κάμπτομαι καὶ οἶμαί τί  σε   λέγειν διὰ τὸ ἡγεῖσθαί σε
[358]   καὶ ἆρα ὅπερ ἐγώ; (πρὸς  σὲ   λέγω, Πρόδικε) προσδοκίαν τινὰ
[318]   ἀφικόμενος παρ´ αὐτόν, ὥσπερ παρὰ  σὲ   (νῦν, ἀκούσειεν αὐτοῦ ταὐτὰ ταῦτα
[309]   ἐκείνου φαίνῃ; καὶ πῶς πρός  σε   νεανίας διάκειται; (ΣΩ. Εὖ,
[348]   ἀρετῆς. τίνα γὰρ ἄλλον  σέ;   ὅς γε οὐ μόνον αὐτὸς
[346]   οὓς ἐγὼ ἐπαινῶ καὶ φιλῶ.  σὲ   οὖν, καὶ εἰ μέσως ~(ἔλεγες
[340]   ἀμφότεροί περσχῶμεν, ἀτὰρ καὶ ἐγὼ  σὲ   παρακαλῶ, μὴ ἡμῖν Πρωταγόρας
[320]   σε λέγειν διὰ τὸ ἡγεῖσθαί  σε   πολλῶν μὲν ἔμπειρον γεγονέναι, πολλὰ
[311]   Εἰ οὖν καὶ τοῦτό τίς  σε   προσέροιτο· ~(Αὐτὸς δὲ δὴ ὡς
[310]   καὶ πείθῃς ἐκεῖνον, ποιήσει καὶ  σὲ   σοφόν. Εἰ γάρ, δ´
[310]   ἡμῖν τὴν συνουσίαν, εἰ μή  σέ   τι κωλύει, καθεζόμενος ἐνταυθί, ἐξαναστήσας
[338]   ~(εἰς τὸ μέσον, καὶ μήτε  σὲ   τὸ ἀκριβὲς τοῦτο εἶδος τῶν
[331]   ἐλέγχεσθαι, ἀλλ´ ἐμέ τε καὶ  σέ·   τὸ δ´ ἐμέ τε καὶ
[316]   ἐγὼ εἶπον· Πρωταγόρα, πρὸς  σέ   τοι ἤλθομεν ἐγώ τε καὶ
[331]   τὸ δ´ ἐμέ τε καὶ  σέ"   τοῦτο λέγω, οἰόμενος οὕτω τὸν
[361]   ὧν ἐντυγχάνω πολὺ μάλιστα ἄγαμαι  σέ,   τῶν μὲν τηλικούτων καὶ πάνυ·
[349]   ἀξιώσας ἄρνυσθαι. πῶς οὖν οὐ  σὲ   χρῆν παρακαλεῖν ἐπὶ τὴν τούτων
[346]   (ὦ Πιττακέ, οὐ διὰ ταῦτά  σε   ψέγω, ὅτι εἰμὶ φιλόψογος, ἐπεὶ—
[330]   τις ἔροιτο ἐμέ τε καὶ  σέ·   Πρωταγόρα τε καὶ Σώκρατες,
[335]   τουτουΐ, καὶ εἶπεν· Οὐκ ἀφήσομέν  σε,   Σώκρατες· ἐὰν γὰρ σὺ
[340]   δοκῶ οὖν μοι ἐγὼ παρακαλεῖν  σέ·   ὥσπερ ἔφη Ὅμηρος τὸν Σκάμανδρον
[349]   πάντας τοὺς Ἕλληνας, σοφιστὴν ἐπονομάσας  σεαυτόν,   ἀπέφηνας παιδεύσεως καὶ ἀρετῆς διδάσκαλον,
[349]   τέχνην ἀποκρυπτομένων ~(σύ γ´ ἀναφανδὸν  σεαυτὸν   ὑποκηρυξάμενος εἰς πάντας τοὺς Ἕλληνας,
[311]   ἀργύριον τελῶν ἐκείνῳ μισθὸν ὑπὲρ  σεαυτοῦ,   ὡς παρὰ τίνα ἀφιξόμενος καὶ
[361]   ἀρετὴ ἐν τοῖς ἔμπροσθεν, νῦν  σεαυτῷ   τἀναντία (σπεύδεις, ἐπιχειρῶν ἀποδεῖξαι ὡς
[316]   οὐδενὸς ἥττων σοφιστὴς (Ἡρόδικος  Σηλυμβριανός,   τὸ δὲ ἀρχαῖον Μεγαρεύς· μουσικὴν
[340]   γάρ, Πρόδικε, προαπόφηναι τὴν  σὴν   γνώμην· ταὐτόν σοι δοκεῖ εἶναι
[313]   τῷ ἀφικομένῳ τούτῳ ξένῳ τὴν  σὴν   ψυχήν, ἀλλ´ ἑσπέρας ἀκούσας, ὡς
[340]   τὸ ὑπὲρ Σιμωνίδου ἐπανόρθωμα τῆς  σῆς   μουσικῆς, τό τε βούλεσθαι
[318]   τυγχάνει ἐν ἐπιθυμίᾳ ὢν τῆς  σῆς   συνουσίας· ὅτι οὖν αὐτῷ ἀποβήσεται,
[340]   Σιμόεντα παρακαλεῖν, εἰπόντα— φίλε κασίγνητε,  σθένος   ἀνέρος ἀμφότεροί περσχῶμεν, ἀτὰρ καὶ
[340]   πολιορκούμενον ὑπὸ τοῦ Ἀχιλλέως τὸν  Σιμόεντα   παρακαλεῖν, εἰπόντα— φίλε κασίγνητε, σθένος
[341]   οἴει, ἔφη, λέγειν, Σώκρατες,  Σιμωνίδην   ἄλλο τοῦτο, καὶ ὀνειδίζειν
[343]   αὐτὸν λέγοντα τὸν Πιττακὸν καὶ  Σιμωνίδην   ἀποκρινόμενον εἰπόντα· ἄνθρωποι, χαλεπὸν
[340]   μὴ ἡμῖν Πρωταγόρας τὸν  Σιμωνίδην   ἐκπέρσῃ. καὶ γὰρ οὖν καὶ
[341]   ἔφην, Πρωταγόρα, τοῦτο λέγειν  Σιμωνίδην,   καὶ Πρόδικόν γε τόνδε εἰδέναι,
[343]   ῥῆμα ὥσπερ ἐρίζοντα λέγειν τὸν  Σιμωνίδην·   λέγοντος τοῦ Πιττακοῦ ὅτι χαλεπὸν
[341]   ἀκόλαστον γὰρ ἄν τινα λέγοι  Σιμωνίδην   Πρόδικος καὶ οὐδαμῶς Κεῖον.
[316]   Ὅμηρόν τε καὶ Ἡσίοδον καὶ  Σιμωνίδην,   τοὺς δὲ αὖ τελετάς τε
[340]   χαλεπόν, γενέσθαι ἐσθλόν, ὥσπερ  Σιμωνίδης,   ἀλλὰ τὸ ἔμμεναι· ἔστιν δὲ
[343]   Χαλεπὸν ἐσθλὸν ἔμμεναι. οὖν  Σιμωνίδης,   (ἅτε φιλότιμος ὢν ἐπὶ σοφίᾳ,
[340]   γενέσθαι, οὐκ ἐναντία λέγει  Σιμωνίδης   αὐτὸς αὑτῷ. καὶ ἴσως ἂν
[347]   καὶ Πρωταγόρα, ἦν δ´ ἐγώ,  Σιμωνίδης   διανοούμενος πεποιηκέναι τοῦτο τὸ ᾆσμα.
[341]   ἀλλ´ μοι δοκεῖ διανοεῖσθαι  Σιμωνίδης   ἐν τούτῳ τῷ ᾄσματι, ἐθέλω
[341]   αὖ οἱ Κεῖοι καὶ  Σιμωνίδης   κακὸν ὑπολαμβάνουσι ἄλλο
[346]   ἐπαινεῖν. πολλάκις δὲ οἶμαι καὶ  Σιμωνίδης   ἡγήσατο καὶ αὐτὸς τύραννον
[341]   ἔλεγεν, Πρόδικε, τὸ (χαλεπὸν"  Σιμωνίδης;   Κακόν, ἔφη. Διὰ ταῦτ´ ἄρα
[341]   λόγῳ βοηθεῖν. ἐπεὶ ὅτι γε  Σιμωνίδης   οὐ λέγει τὸ χαλεπὸν (κακόν,
[345]   ποιοῦσιν· καὶ δὴ καὶ  Σιμωνίδης   οὐχ ὃς ἂν μὴ κακὰ
[339]   Πρόδικε, ἔφην ἐγώ, σὸς μέντοι  Σιμωνίδης   πολίτης· ~(δίκαιος εἶ βοηθεῖν τῷ
[339]   μόνον διοίσει. λέγει γάρ που  Σιμωνίδης   πρὸς Σκόπαν τὸν Κρέοντος ὑὸν
[340]   φαίνεται ἐναντία λέγειν αὐτὸς αὑτῷ  Σιμωνίδης.   σὺ γάρ, Πρόδικε, προαπόφηναι
[340]   μὲν τοῖς πρώτοις αὐτὸς  Σιμωνίδης   τὴν ἑαυτοῦ γνώμην ἀπεφήνατο, ὅτι
[341]   ἐγὼ εὖ οἶδ´ ὅτι καὶ  Σιμωνίδης   τὸ χαλεπὸν" ἔλεγεν ὅπερ ἡμεῖς
[341]   χαλεπὸν" τοῦτο ἴσως οὐχ οὕτως  Σιμωνίδης   ὑπελάμβανεν ὥσπερ σὺ ὑπολαμβάνεις, ἀλλ´
[345]   οὐ γὰρ οὕτως ἀπαίδευτος ἦν  Σιμωνίδης,   ὥστε τούτους φάναι ἐπαινεῖν, ὃς
[343]   γε φανείη ἂν καὶ οὐ  Σιμωνίδου   ἀλλ´ ὑπερβατὸν δεῖ θεῖναι ἐν
[341]   τις εἶναι πάλαι, ἤτοι ἀπὸ  Σιμωνίδου   ἀρξαμένη, καὶ ἔτι παλαιοτέρα.
[340]   οὖν καὶ δεῖται τὸ ὑπὲρ  Σιμωνίδου   ἐπανόρθωμα τῆς σῆς μουσικῆς,
[341]   οὖν Πρόδικον— δίκαιον γὰρ τὴν  Σιμωνίδου   φωνὴν τοῦτον ἐρωτᾶν— τί ἔλεγεν,
[334]   ἀνθρώποις μὲν ἀνωφελῆ ἐστι, καὶ  σιτία   καὶ ποτὰ καὶ φάρμακα καὶ
[314]   ἐν τῇ τῶν σιτίων.  σιτία   μὲν γὰρ καὶ ποτὰ πριάμενον
[334]   τῶν ῥινῶν γιγνομένην ἐν τοῖς  σιτίοις   τε καὶ ὄψοις. Εἰπόντος οὖν
[314]   ὠνῇ ἐν τῇ τῶν  σιτίων.   σιτία μὲν γὰρ καὶ ποτὰ
[353]   ἐν τοῖσδε, οἷον πολλάκις ὑπὸ  σίτων   καὶ ποτῶν καὶ ἀφροδισίων κρατούμενοι
[340]   σέ· ὥσπερ ἔφη Ὅμηρος τὸν  Σκάμανδρον   πολιορκούμενον ὑπὸ τοῦ Ἀχιλλέως τὸν
[322]   τὴν πολιτικὴν τέχνην, ὥστε πάλιν  σκεδαννύμενοι   διεφθείροντο. (Ζεὺς οὖν δείσας περὶ
[351]   πρὸς λόγον δοκῇ εἶναι τὸ  σκέμμα   καὶ τὸ αὐτὸ φαίνηται ἡδύ
[316]   δὲ οὗ ἕνεκα ἤλθομεν, αὐτὸς  σκέψαι.   Τί οὖν δή ἐστιν, ἔφη,
[325]   τοὺς ὑεῖς, τοῦτο δὲ μή,  σκέψαι   ὡς θαυμασίως γίγνονται οἱ ἀγαθοί.
[360]   ἕνεκα ἐρωτῶ πάντα ταῦτα  σκέψασθαι   βουλόμενος πῶς ποτ´ ἔχει τὰ
[361]   Ἐπιμηθεὺς ἐκεῖνος καὶ ἐν τῇ  σκέψει   (σφήλῃ ἐξαπατήσας, ὥσπερ καὶ ἐν
[339]   ἵνα μοι χρόνος ἐγγένηται τῇ  σκέψει   τί λέγοι ποιητής— τρέπομαι
[351]   ἐγώ, σὺ βούλει ἡγεμονεύειν τῆς  σκέψεως,   ἐγὼ ἡγῶμαι; Δίκαιος, ἔφη,
[352]   τοιοῦτόν τι ποθῶ πρὸς τὴν  σκέψιν·   θεασάμενος ὅτι οὕτως ἔχεις πρὸς
[349]   χρῆν παρακαλεῖν ἐπὶ τὴν τούτων  σκέψιν   καὶ ἐρωτᾶν καὶ ἀνακοινοῦσθαι; οὐκ
[357]   οὖσα καὶ ἰσότητος πρὸς ἀλλήλας  σκέψις;   Ἀλλ´ ἀνάγκη. Ἐπεὶ δὲ μετρητική,
[357]   ἐπιστήμη ἐστὶν αὕτη, εἰς αὖθις  σκεψόμεθα·   ὅτι δὲ ἐπιστήμη ἐστίν, τοσοῦτον
[330]   Φέρε δή, ἔφην ἐγώ, κοινῇ  σκεψώμεθα   ποῖόν τι αὐτῶν ἐστιν ἕκαστον.
[310]   γε. (Καὶ ἅμα ἐπιψηλαφήσας τοῦ  σκίμποδος   ἐκαθέζετο παρὰ τοὺς πόδας μου,
[331]   ἔστιν ὅπῃ προσέοικεν, καὶ τὸ  σκληρὸν   τῷ μαλακῷ, καὶ τἆλλα
[339]   λέγει γάρ που Σιμωνίδης πρὸς  Σκόπαν   τὸν Κρέοντος ὑὸν τοῦ Θετταλοῦ
[340]   τε καὶ καλά. καὶ νῦν  σκόπει   εἴ σοι συνδοκεῖ ὅπερ ἐμοί.
[316]   συγγένοιτο· ταῦτ´ οὖν ἤδη σὺ  σκόπει,   πότερον περὶ αὐτῶν μόνος οἴει
[353]   δέ, Σώκρατες, δεῖ ἡμᾶς  σκοπεῖσθαι   τὴν τῶν πολλῶν δόξαν ἀνθρώπων,
[348]   τῶν ἄλλων (περὶ ὧν εἰκὸς  σκοπεῖσθαι   τὸν ἐπιεικῆ, καὶ δὴ καὶ
[313]   ἂν παρεκάλεις καὶ τοὺς οἰκείους  σκοπούμενος   ἡμέρας συχνάς· δὲ περὶ
[347]   ἐπὶ τέλος ἔλθοιμι μετὰ σοῦ  σκοπούμενος.   καὶ γὰρ δοκεῖ μοι τὸ
[351]   λέγεις, ἔφη, ἑκάστοτε, Σώκρατες,  σκοπώμεθα   αὐτό, καὶ ἐὰν μὲν πρὸς
[314]   βεβλαμμένον ὠφελημένον. ταῦτα οὖν  σκοπώμεθα   καὶ μετὰ τῶν πρεσβυτέρων ἡμῶν·
[352]   γένοιτο; ὥσπερ εἴ τις ἄνθρωπον  σκοπῶν   ἐκ τοῦ εἴδους πρὸς
[319]   μὲν τέκτων, ὁμοίως δὲ χαλκεὺς  σκυτοτόμος,   ἔμπορος ναύκληρος, πλούσιος πένης, γενναῖος
[324]   σοὶ πολῖται καὶ χαλκέως καὶ  σκυτοτόμου   συμβουλεύοντος τὰ πολιτικά, καὶ ὅτι
[316]   Ἡμεῖς οὖν ὡς εἰσήλθομεν, ἔτι  σμίκρ´   ἄττα διατρίψαντες καὶ ταῦτα διαθεασάμενοι
[329]   τις, καὶ οἱ ῥήτορες οὕτω,  σμικρὰ   (ἐρωτηθέντες δόλιχον κατατείνουσι τοῦ λόγου.
[356]   πράττειν καὶ λαμβάνειν, τὰ δὲ  σμικρὰ   καὶ φεύγειν καὶ μὴ πράττειν,
[316]   τὸν ταῦτα πράττοντα· οὐ γὰρ  σμικροὶ   περὶ αὐτὰ φθόνοι τε γίγνονται
[338]   ἐρωτήσῃ, πάλιν δώσειν λόγον κατὰ  σμικρὸν   ἀποκρινόμενος. Ἤρξατο οὖν ἐρωτᾶν οὑτωσί
[329]   ἐρέσθαι, ἀλλ´ ἐάν τις καὶ  σμικρὸν   ἐπερωτήσῃ τι τῶν ῥηθέντων, ὥσπερ
[331]   ἄλληλα ἔχει, ὥστε ὅμοιόν τι  σμικρὸν   ἔχειν ἀλλήλοις; ~Οὐ πάνυ, (ἔφη,
[331]   τι ἔχοντα ἀνόμοια, κἂν πάνυ  σμικρὸν   ἔχῃ τὸ ὅμοιον. Καὶ ἐγὼ
[328]   γίγνονται· νῦν δὲ πέπεισμαι. πλὴν  σμικρόν   τί μοι ἐμποδών, δῆλον
[334]   χρῆσθαι ἐλαίῳ ἀλλ´ ὅτι  σμικροτάτῳ   ἐν τούτοις οἷς μέλλει ἔδεσθαι,
[356]   δ´ ἐστὶ μείζω τε καὶ  σμικρότερα   γιγνόμενα ἀλλήλων καὶ πλείω καὶ
[356]   πρὸς λυπηρά, τὰ ἐλάττω καὶ  σμικρότερα·   ἐὰν δὲ ἡδέα πρὸς λυπηρά,
[355]   τὰ μὲν μείζω, τὰ δὲ  (σμικρότερα   ᾖ; πλείω, τὰ δὲ
[356]   ἐγγύθεν μὲν μείζους, πόρρωθεν δὲ  σμικρότεραι;   Φαῖεν ἄν. Εἰ οὖν (ἐν
[357]   καὶ ἐλάττονος καὶ (μείζονος καὶ  σμικροτέρου   καὶ πορρωτέρω καὶ ἐγγυτέρω, ἆρα
[329]   ὅλου, ἀλλ´ μεγέθει καὶ  σμικρότητι;   Ἐκείνως μοι φαίνεται, (Σώκρατες,
[320]   σωτηρίαν. μὲν γὰρ αὐτῶν  σμικρότητι   ἤμπισχεν, πτηνὸν φυγὴν κατάγειον
[329]   παρεσκευασμένα. νῦν οὖν, Πρωταγόρα,  σμικροῦ   τινος ἐνδεής εἰμι πάντ´ ἔχειν,
[323]   ἐλεοῦσιν· οἷον τοὺς αἰσχροὺς  σμικροὺς   ἀσθενεῖς τίς οὕτως ἀνόητος
[325]   χρή, Σώκρατες. ἐκ παίδων  σμικρῶν   ἀρξάμενοι, μέχρι οὗπερ ἂν ζῶσι,
[356]   αἱρέσεσιν τῶν μεγάλων τε καὶ  σμικρῶν,   δὲ μετρητικὴ ἄκυρον μὲν
[327]   οὕτως οἴου καὶ νῦν, ὅστις  σοι   ἀδικώτατος φαίνεται ἄνθρωπος τῶν ἐν
[334]   τοσαῦτά σοι ἀποκρίνωμαι, ὅσα  σοί;   Ἀκήκοα γοῦν, ἦν δ´ ἐγώ,
[348]   Πρωταγόρα, μὴ οἴου διαλέγεσθαί μέ  σοι   ἄλλο τι βουλόμενον
[351]   κακῶς; Ἔφη. Ἆρ´ οὖν δοκεῖ  σοι   ἄνθρωπος ἂν εὖ ζῆν, εἰ
[334]   ἐμοὶ δοκεῖ δεῖν ἀποκρίνεσθαι, τοσαῦτά  σοι   ἀποκρίνωμαι, ὅσα σοί; Ἀκήκοα
[319]   Πρωταγόρα, οὐκ ᾤμην διδακτὸν (εἶναι,  σοὶ   δὲ λέγοντι οὐκ ἔχω ὅπως
[335]   ὡς ἐγὼ δύναμαι ἕπεσθαι, τότε  σοι   διαλέξομαι. σὺ μὲν γάρ, ὡς
[339]   ἐπίστασαι τὸ ᾆσμα, πᾶν  σοι   διεξέλθω; Καὶ ἐγὼ εἶπον ὅτι
[333]   τὰ λοιπὰ διασκεψώμεθα. ἆρά τίς  σοι   δοκεῖ ἀδικῶν (ἄνθρωπος σωφρονεῖν, ὅτι
[340]   προαπόφηναι τὴν σὴν γνώμην· ταὐτόν  σοι   δοκεῖ εἶναι τὸ γενέσθαι καὶ
[331]   εἰ βούλει" τοῦτο καὶ εἴ  σοι   δοκεῖ" ἐλέγχεσθαι, ἀλλ´ ἐμέ τε
[353]   πῶς ποτ´ ἔχει. εἰ οὖν  σοι   δοκεῖ ἐμμένειν οἷς ἄρτι ἔδοξεν
[349]   δύναμιν ἔχοντα. ταῦτα εἰ μέν  σοι   δοκεῖ ἔτι ὥσπερ τότε, φάθι·
[362]   ἐγώ, οὕτω χρὴ ποιεῖν, εἴ  σοι   δοκεῖ. καὶ γὰρ ἐμοὶ οἷπερ
[351]   βίον τελευτήσειεν; οὐκ εὖ ἄν  σοι   δοκεῖ οὕτως βεβιωκέναι; Ἔμοιγ´, ἔφη.
[339]   ἔφη, λέγεις. πότερον οὖν καλῶς  σοι   δοκεῖ πεποιῆσθαι καὶ ὀρθῶς,
[309]   δήπου τῶν γε νῦν, εἴ  σοι   δοκεῖ σοφώτατος εἶναι Πρωταγόρας. (ΕΤ.
[352]   πρὸς ἐπιστήμην; πότερον καὶ τοῦτό  σοι   δοκεῖ ὥσπερ τοῖς πολλοῖς ἀνθρώποις,
[335]   ἐγὼ λιπαρῶς ἔχω παρὰ τὰ  σοὶ   δοκοῦντα τὴν συνουσίαν ἡμῖν γίγνεσθαι,
[332]   τε καὶ ὠφελίμως, τότε σωφρονεῖν  σοι   δοκοῦσιν οὕτω πράττοντες, {εἰ}
[318]   εἶπεν· νεανίσκε, ἔσται τοίνυν  σοι,   ἐὰν ἐμοὶ συνῇς, ἂν
[310]   (ΕΤ. Καὶ μὴν καὶ ἡμεῖς  σοί,   ἐὰν λέγῃς. (ΣΩ. Διπλῆ ἂν
[350]   ἔλεγόν τε καὶ ἀπεκρινόμην  σοι.   ἔγωγε ἐρωτηθεὶς ὑπὸ σοῦ εἰ
[309]   ἐκείνου ἔρχομαι. ἄτοπον μέντοι τί  σοι   ἐθέλω εἰπεῖν· παρόντος γὰρ ἐκείνου,
[335]   φιλῶ, ὥστε βουλοίμην ἂν χαρίζεσθαί  σοι,   εἴ μου δυνατὰ δέοιο· νῦν
[309]   καλός τις ξένος ἔδοξέν  σοι   εἶναι, ὥστε τοῦ Κλεινίου ὑέος
[341]   ἐν τούτῳ τῷ ᾄσματι, ἐθέλω  σοι   εἰπεῖν, ~(εἰ βούλει λαβεῖν μου
[334]   καὶ βραχυτέρας ποίει, εἰ μέλλω  σοι   ἕπεσθαι. Πῶς οὖν κελεύεις με
[324]   πέρι, Σώκρατες, οὐκέτι μῦθόν  σοι   ἐρῶ ἀλλὰ λόγον. ὧδε γὰρ
[334]   με βραχέα ἀποκρίνεσθαι; βραχύτερά  σοι,   ἔφη, ἀποκρίνωμαι δεῖ; Μηδαμῶς,
[348]   Καλλίαν βλέψας, Καλλία, δοκεῖ  σοι,   ἔφη, καὶ νῦν καλῶς Πρωταγόρας
[349]   (μου ταῦτα ἔλεγες. Ἀλλ´ ἐγώ  σοι,   ἔφη, λέγω, Σώκρατες, ὅτι
[339]   ἦν δ´ ἐγώ. Δοκεῖ οὖν  σοι,   ἔφη, ταῦτα ἐκείνοις ὁμολογεῖσθαι; Φαίνεται
[328]   τὰ μαθήματα, τοσοῦτον κατέθηκε. Τοιοῦτόν  σοι,   ἔφη, Σώκρατες, ἐγὼ καὶ
[340]   δὲ Πρωταγόρας, Τὸ ἐπανόρθωμά  σοι,   ἔφη, Σώκρατες, μεῖζον ἁμάρτημα
[328]   παῖ Ἀπολλοδώρου, ὡς χάριν  σοι   ἔχω ὅτι προύτρεψάς με ὧδε
[348]   ὥσπερ καὶ ἐγὼ ἕνεκα τούτου  σοὶ   ἡδέως διαλέγομαι μᾶλλον ἄλλῳ
[310]   καὶ τὴν πτοίησιν, Τί οὖν  σοι,   ἦν δ´ ἐγώ, τοῦτο; μῶν
[360]   εἶναι τὸν ἀποκρινόμενον· χαριοῦμαι οὖν  σοι,   καὶ λέγω ὅτι ἐκ τῶν
[339]   τε καὶ ὀρθῶς. Δοκεῖ δέ  σοι   καλῶς πεποιῆσθαι, εἰ ἐναντία λέγει
[330]   μὲν γὰρ δοκεῖ· τί δὲ  σοί;   Κἀμοί, ἔφη. Τί οὖν; εἴ
[312]   Μὰ Δί´, ἔφη, οὐκέτι ἔχω  σοι   λέγειν. ~(Καὶ ἐγὼ εἶπον μετὰ
[323]   παραγίγνεσθαι ἂν παραγίγνηται, τοῦτό  σοι   μετὰ τοῦτο πειράσομαι ἀποδεῖξαι. ὅσα
[336]   τε καὶ ἕπεσθαι, ~(εἴποιμι ἄν  σοι   ὅτι πολὺ σοῦ μᾶλλον ἐγὼ
[352]   τῶν ἀνθρώπων ἐμοί τε καὶ  σοὶ   οὐ πείθονται, ἀλλὰ πολλούς φασι
[339]   τὶ λέγοι) ἀτάρ, ἔφην ἐγώ,  σοὶ   οὐ φαίνεται; Πῶς γὰρ ἂν
[320]   ὅτι χρήσαιτο αὐτῷ. καὶ ἄλλους  σοι   παμπόλλους ἔχω λέγειν, οἳ αὐτοὶ
[335]   οὐκ ἂν οἷός τ´ εἴην  σοι   παραμεῖναι ἀποτείνοντι μακροὺς λόγους— ἐλθεῖν
[348]   βούλῃ ἔτι ἐρωτᾶν, ἕτοιμός εἰμί  σοι   παρέχειν ἀποκρινόμενος· ἐὰν δὲ βούλῃ,
[329]   τῳ ἀνθρώπων πειθοίμην ἄν, καὶ  σοὶ   πείθομαι· (ὃ δ´ ἐθαύμασά σου
[324]   μὲν οὖν εἰκότως ἀποδέχονται οἱ  σοὶ   πολῖται καὶ χαλκέως καὶ σκυτοτόμου
[324]   καὶ οὐχ ἥκιστα Ἀθηναῖοι οἱ  σοὶ   πολῖται· ὥστε κατὰ τοῦτον τὸν
[316]   οἱ μάλιστ´ ἂν γενέσθαι, εἰ  σοὶ   συγγένοιτο· ταῦτ´ οὖν ἤδη σὺ
[340]   καλά. καὶ νῦν σκόπει εἴ  σοι   συνδοκεῖ ὅπερ ἐμοί. οὐ γὰρ
[331]   εἰ διακωλύεις ἀποκρίνεσθαι, καὶ  σοὶ   συνδοκεῖ οὕτως. Οὐ πάνυ μοι
[318]   ὅτι οὖν αὐτῷ ἀποβήσεται, ἐάν  σοι   συνῇ, ἡδέως ἄν φησι πυθέσθαι.
[333]   ἀρχῆς μοι ἀπόκριναι. δοκοῦσί τινές  σοι   σωφρονεῖν ἀδικοῦντες; Ἔστω, ἔφη. Τὸ
[333]   γε ἀποκρίνῃ, εἴτ´ οὖν δοκεῖ  σοι   ταῦτα εἴτε μή· τὸν γὰρ
[331]   πρὸς αὐτόν· γὰρ οὕτω  σοι   τὸ δίκαιον καὶ τὸ ὅσιον
[352]   ἄλλων ἁπάντων. ἆρ´ οὖν καὶ  σοὶ   τοιοῦτόν τι περὶ αὐτῆς δοκεῖ,
[349]   τοῦτο διόρισαι, ὡς ἔγωγε οὐδέν  σοι   ὑπόλογον τίθεμαι, ἐάν πῃ ἄλλῃ
[327]   ὅσον δύνανται ἕκαστος, καὶ οὐδείς  σοι   φαίνεται· ~εἶθ´, ὥσπερ ἂν εἰ
[309]   ὥστε τοῦ Κλεινίου ὑέος καλλίων  σοι   φανῆναι; (ΣΩ. Πῶς δ´ οὐ
[353]   εἰ δὲ μὴ βούλει, εἴ  σοι   φίλον, ἐῶ χαίρειν. Ἀλλ´, ἔφη,
[310]   Σάτυρος ἀπέδρα· καὶ δῆτα μέλλων  σοι   φράζειν ὅτι διωξοίμην αὐτόν, ὑπό
[350]   δὲ ἐμοῦ ὁμολογήσαντος ἐξείη ἄν  σοι,   χρωμένῳ τοῖς αὐτοῖς τεκμηρίοις τούτοις,
[324]   καὶ παρασκευαστὸν ἡγοῦνται ἀρετήν, ἀποδέδεικταί  σοι,   Σώκρατες, ἱκανῶς, ὥς γέ
[313]   τί χρηστὸν καὶ πονηρόν, ἀσφαλές  σοι   ὠνεῖσθαι μαθήματα καὶ παρὰ Πρωταγόρου
[360]   μόνον (ἐρόμενος ἔτι σέ, εἴ  σοι   ὥσπερ τὸ πρῶτον ἔτι δοκοῦσιν
[343]   καὶ Βίας Πριηνεὺς καὶ  Σόλων   ἡμέτερος καὶ Κλεόβουλος
[339]   αὐτόν, Πρόδικε, ἔφην ἐγώ,  σὸς   μέντοι Σιμωνίδης πολίτης· ~(δίκαιος εἶ
[331]   τὸ ἕτερον τῶν τῆς ἀρετῆς;  σὸς   οὗτος λόγος ἐστίν; τί
[342]   περὶ ἐπῶν· ἐὰν δὲ βούλῃ,  σοῦ   ἀκούσομαι. μὲν οὖν Πρωταγόρας
[320]   διδακτὸν εἶναι ἀρετήν· ἐπειδὴ δέ  σου   ἀκούω ταῦτα λέγοντος, κάμπτομαι καὶ
[361]   καὶ κατ´ ἀρχὰς ἔλεγον, μετὰ  σοῦ   ἂν ἥδιστα ταῦτα συνδιασκοποίην. Καὶ
[311]   μισθὸν ἕτοιμοι ἐσόμεθα τελεῖν ὑπὲρ  σοῦ,   ἂν μὲν ἐξικνῆται τὰ ἡμέτερα
[331]   τὴν ὁσιότητα δίκαιον· καὶ ὑπὲρ  σοῦ   δέ, εἴ με ἐῴης, ταὐτὰ
[341]   τόνδε εἰδέναι, ἀλλὰ παίζειν καὶ  σοῦ   δοκεῖν ἀποπειρᾶσθαι εἰ οἷός τ´
[350]   ἀπεκρινόμην σοι. ἔγωγε ἐρωτηθεὶς ὑπὸ  σοῦ   εἰ οἱ ἀνδρεῖοι θαρραλέοι εἰσίν,
[335]   αὖ βραχέα (οὕτως ὥστε μηδένα  σοῦ   ἐν βραχυτέροις εἰπεῖν· εἰ οὖν
[318]   ἀκούσας ἐκείνου ταὐτὰ ταῦτα ἅπερ  σοῦ,   ἐπανέροιτο αὐτὸν εἰς ὅτι βελτίων
[329]   ἐν τοῖς λόγοις ἐλέγετο ὑπὸ  σοῦ   δικαιοσύνη καὶ σωφροσύνη καὶ
[335]   ταῦτ´ ἂν ἴσως οὐκ ἀηδῶς  σου   ἤκουον. Καὶ ἅμα ταῦτ´ εἰπὼν
[329]   σοὶ πείθομαι· (ὃ δ´ ἐθαύμασά  σου   λέγοντος, τοῦτό μοι ἐν τῇ
[336]   ~(εἴποιμι ἄν σοι ὅτι πολὺ  σοῦ   μᾶλλον ἐγὼ ἐμαυτοῦ δέομαι θέουσιν
[318]   ἀκούσειεν αὐτοῦ ταὐτὰ ταῦτα ἅπερ  σοῦ,   ὅτι ἑκάστης ἡμέρας συνὼν αὐτῷ
[335]   ἔσονται οἱ διάλογοι. δέομαι οὖν  σου   παραμεῖναι ἡμῖν· ὡς ἐγὼ οὐδ´
[361]   ἥκιστ´ ἀνθρώπων, ἐπεὶ καὶ περὶ  σοῦ   πρὸς πολλοὺς δὴ εἴρηκα ὅτι
[347]   ἂν ἐπὶ τέλος ἔλθοιμι μετὰ  σοῦ   σκοπούμενος. καὶ γὰρ δοκεῖ μοι
[360]   δειλοί εἰσιν, δειλία ὁμολογεῖται παρὰ  σοῦ;   Συνέφη. Οὐκοῦν τῶν δεινῶν
[349]   ἀρχῆς τὰ μὲν ἀναμνησθῆναι παρὰ  σοῦ,   τὰ δὲ συνδιασκέψασθαι. ἦν δέ,
[335]   ἂν ἑνὸς ἥδιον ἀκούσαιμι  σοῦ   τε καὶ Πρωταγόρου διαλεγομένων. ἀλλὰ
[312]   Ἱππόκρατες, μὴ οὐ τοιαύτην ὑπολαμβάνεις  σου   τὴν παρὰ Πρωταγόρου μάθησιν (ἔσεσθαι,
[361]   μέν, ἔφη, Σώκρατες, ἐπαινῶ  σου   τὴν προθυμίαν καὶ τὴν διέξοδον
[335]   παῖ Ἱππονίκου, ἀεὶ μὲν ἔγωγέ  σου   τὴν φιλοσοφίαν ἄγαμαι, ἀτὰρ (καὶ
[319]   λέγειν. Ἆρα, ἔφην ἐγώ, ἕπομαί  σου   τῷ λόγῳ; δοκεῖς γάρ μοι
[335]   μὲν γάρ, ὡς λέγεται περὶ  σοῦ,   φῂς δὲ καὶ αὐτός, καὶ
[350]   κατὰ τοῦτον τὸν λόγον  σοφία   ἂν ἀνδρεία εἴη; Οὐ καλῶς,
[360]   Πάνυ μόγις ἐνταῦθα ἐπένευσεν.  σοφία   ἄρα τῶν δεινῶν καὶ μὴ
[343]   Σιμωνίδης, (ἅτε φιλότιμος ὢν ἐπὶ  σοφίᾳ,   ἔγνω ὅτι εἰ καθέλοι τοῦτο
[332]   οὐ πᾶν τοὐναντίον ἐστὶν  σοφία;   Ἔμοιγε δοκεῖ, ἔφη. Πότερον δὲ
[333]   τῇ δὲ ἀφροσύνῃ ἑνὶ ὄντι  σοφία   ἐναντία καὶ σωφροσύνη αὖ φαίνεται·
[360]   τῶν δεινῶν καὶ μὴ δεινῶν  σοφία   ἐναντία τῇ τούτων ἀμαθίᾳ ἐστίν;
[332]   τοῖς ἔμπροσθεν ὡμολόγηται ἡμῖν ἀφροσύνη  σοφίᾳ   ἐναντίον εἶναι; Συνωμολόγει. ~Ἓν δὲ
[350]   κατὰ τὴν ἐμὴν ὁμολογίαν  σοφία   ἐστὶν ἰσχύς. ἐγὼ δὲ οὐδαμοῦ
[341]   τοι, (Πρωταγόρα, Προδίκου  σοφία   θεία τις εἶναι πάλαι, ἤτοι
[361]   τῶν ἐλλογίμων γένοιο ἀνδρῶν ἐπὶ  σοφίᾳ.   καὶ περὶ τούτων δὲ εἰς
[349]   (ὡς ἐγᾦμαι, τὸ ἐρώτημα τόδε·  σοφία   καὶ σωφροσύνη καὶ ἀνδρεία καὶ
[333]   ἐλέγετο ἕτερον εἶναι σωφροσύνης  σοφία,   μόριον δὲ ἑκάτερον ἀρετῆς, καὶ
[358]   κρείττω ἑαυτοῦ ἄλλο τι  σοφία.   Συνεδόκει πᾶσιν. Τί δὲ δή;
[330]   μόρια (τῆς ἀρετῆς, ἔφην ἐγώ,  σοφία   τε καὶ ἀνδρεία; Πάντων μάλιστα
[333]   εἴη σωφροσύνη καὶ  σοφία;   τὸ δὲ πρότερον αὖ ἐφάνη
[342]   ἵνα μὴ κατάδηλοι ὦσιν ὅτι  σοφίᾳ   τῶν Ἑλλήνων περίεισιν, ὥσπερ οὓς
[330]   ἔφη· καὶ μέγιστόν γε  σοφία   τῶν μορίων. Ἕκαστον δὲ αὐτῶν
[321]   μὲν οὖν περὶ τὸν βίον  σοφίαν   ἄνθρωπος ταύτῃ ἔσχεν, τὴν δὲ
[352]   ἄλλῳ, αἰσχρόν ἐστι καὶ ἐμοὶ  σοφίαν   καὶ ἐπιστήμην μὴ οὐχὶ πάντων
[342]   περίεισιν, πάντας τοῦτο ἀσκήσειν, τὴν  σοφίαν.   νῦν δὲ ἀποκρυψάμενοι ἐκεῖνο ἐξηπατήκασιν
[350]   τὴν ἰσχὺν οἰηθείης ἂν εἶναι  σοφίαν.   πρῶτον μὲν γὰρ εἰ οὕτω
[321]   Ἡφαίστου καὶ Ἀθηνᾶς τὴν ἔντεχνον  σοφίαν   σὺν πυρί— ἀμήχανον γὰρ ἦν
[350]   οἴει τὴν ἀνδρείαν καὶ τὴν  σοφίαν   ταὐτὸν εἶναι· τούτῳ δὲ τῷ
[343]   καταμάθοι ἄν τις αὐτῶν τὴν  σοφίαν   τοιαύτην οὖσαν, ῥήματα βραχέα ἀξιομνημόνευτα
[343]   καὶ κοινῇ συνελθόντες (ἀπαρχὴν τῆς  σοφίας   ἀνέθεσαν τῷ Ἀπόλλωνι εἰς τὸν
[337]   εἰς αὐτὸ τὸ πρυτανεῖον τῆς  σοφίας   καὶ αὐτῆς τῆς πόλεως εἰς
[314]   οὔτε παρὰ Καλλίαν ἥκομεν οὔτε  σοφισταί   ἐσμεν. ἀλλὰ θάρρει· (Πρωταγόραν γάρ
[342]   τε καὶ (ἐν Λακεδαίμονι, καὶ  σοφισταὶ   πλεῖστοι γῆς ἐκεῖ εἰσιν· ἀλλ´
[314]   καὶ ἰδὼν ἡμᾶς, Ἔα, ἔφη,  σοφισταί   τινες· οὐ σχολὴ αὐτῷ· καὶ
[342]   ἀνέδην τοῖς παρ´ αὑτοῖς συγγενέσθαι  σοφισταῖς   καὶ ἤδη ἄχθωνται λάθρᾳ συγγιγνόμενοι,
[342]   ξένος ὢν ἐπιδημήσῃ, συγγίγνονται τοῖς  σοφισταῖς   λανθάνοντες τοὺς ξένους, καὶ αὐτοὶ
[342]   ὥσπερ οὓς Πρωταγόρας ἔλεγε τοὺς  σοφιστάς,   ἀλλὰ δοκῶσιν τῷ μάχεσθαι καὶ
[357]   τοὺς τούτων διδασκάλους τούσδε τοὺς  σοφιστὰς   πέμπετε, ὡς οὐ διδακτοῦ ὄντος,
[311]   τὸν ἄνδρα εἶναι, ἔφη. Ὡς  σοφιστῇ   ἄρα ἐρχόμεθα τελοῦντες τὰ χρήματα;
[312]   παρασχεῖν (θεραπεῦσαι ἀνδρί, ὡς φῄς,  σοφιστῇ·   ὅτι δέ ποτε σοφιστής
[313]   ὡς φῄς, οὔτε (διείλεξαι οὐδεπώποτε,  σοφιστὴν   δ´ ὀνομάζεις, τὸν δὲ σοφιστὴν
[311]   τί τοιοῦτον περὶ Πρωταγόρου ἀκούομεν;  Σοφιστὴν   δή τοι ὀνομάζουσί γε,
[312]   δή, τί ἡγῇ εἶναι τὸν  σοφιστήν;   Ἐγὼ μέν, δ´ ὅς,
[349]   ὑποκηρυξάμενος εἰς πάντας τοὺς Ἕλληνας,  σοφιστὴν   ἐπονομάσας σεαυτόν, ἀπέφηνας παιδεύσεως καὶ
[313]   σοφιστὴν δ´ ὀνομάζεις, τὸν δὲ  σοφιστὴν   ὅτι ποτ´ ἔστιν φαίνῃ ἀγνοῶν,
[312]   αἰσχύνοιο εἰς τοὺς Ἕλληνας σαυτὸν  σοφιστὴν   παρέχων; Νὴ τὸν Δία,
[312]   τοῖς ἔμπροσθεν ἔοικεν, δῆλον ὅτι  σοφιστὴς   γενησόμενος. Σὺ δέ, ἦν δ´
[312]   ἡμῖν δεῖται, περὶ ὅτου  σοφιστὴς   δεινὸν ποιεῖ λέγειν· ὥσπερ
[317]   ὁδὸν ἐλήλυθα, καὶ ὁμολογῶ τε  σοφιστὴς   εἶναι καὶ παιδεύειν ἀνθρώπους, καὶ
[317]   δεινὸν πάσχειν διὰ (τὸ ὁμολογεῖν  σοφιστὴς   εἶναι. καίτοι πολλά γε ἔτη
[313]   γε μή, ἑταῖρε,  σοφιστὴς   ἐπαινῶν πωλεῖ ἐξαπατήσῃ ἡμᾶς,
[315]   καὶ ἐπὶ τέχνῃ μανθάνει, ὡς  σοφιστὴς   ἐσόμενος. τούτων δὲ οἳ ὄπισθεν
[312]   σοφιστῇ· ὅτι δέ ποτε  σοφιστής   ἐστιν, θαυμάζοιμ´ ἂν εἰ οἶσθα.
[316]   νῦν ἔτι ὢν οὐδενὸς ἥττων  σοφιστὴς   (Ἡρόδικος Σηλυμβριανός, τὸ δὲ
[316]   ὑμέτερος πρόσχημα ἐποιήσατο, μέγας ὢν  σοφιστής,   καὶ Πυθοκλείδης Κεῖος καὶ
[312]   αὐτός τε ἐπιστήμων ἐστὶν  σοφιστὴς   καὶ τὸν μαθητὴν ποιεῖ; Μὰ
[312]   Ναί. Εἶεν· δὲ δὴ  σοφιστὴς   περὶ τίνος δεινὸν ποιεῖ λέγειν;
[313]   Ἆρ´ οὖν, Ἱππόκρατες,  σοφιστὴς   τυγχάνει ὢν ἔμπορός τις
[312]   τις ἐκεῖνο ἔροιτο, δὲ  σοφιστὴς   τῶν τί σοφῶν ἐστιν; τί
[316]   καὶ ἐπιβουλαί. ἐγὼ δὲ τὴν  σοφιστικὴν   τέχνην φημὶ μὲν εἶναι παλαιάν,
[314]   δὲ (διὰ τὸ πλῆθος τῶν  σοφιστῶν   ἄχθεσθαι τοῖς φοιτῶσιν εἰς τὴν
[318]   ἔπαθεν ἄλλῳ τῳ συγγενόμενος τῶν  σοφιστῶν.   οἱ μὲν γὰρ ἄλλοι λωβῶνται
[329]   ἄδικοι δέ, καὶ δίκαιοι αὖ,  σοφοὶ   δὲ οὔ. ~Ἔστιν γὰρ οὖν
[314]   Κεῖον— καὶ ἄλλοι πολλοὶ καὶ  σοφοί.   Δόξαν ἡμῖν ταῦτα ἐπορευόμεθα· ἐπειδὴ
[310]   πείθῃς ἐκεῖνον, ποιήσει καὶ σὲ  σοφόν.   Εἰ γάρ, δ´ ὅς,
[344]   ὥστε τὸν μὲν εὐμήχανον καὶ  σοφὸν   καὶ ἀγαθὸν ἐπειδὰν ἀμήχανος συμφορὰ
[335]   οἷός τ´ εἶ συνουσίας ποιεῖσθαι  (σοφὸς   γὰρ εἶ— ἐγὼ δὲ τὰ
[318]   καίπερ τηλικοῦτος ὢν καὶ οὕτως  σοφός,   εἴ τίς σε διδάξειεν
[337]   δὲ τὸν Πρόδικον Ἱππίας  σοφὸς   εἶπεν, ἄνδρες, ἔφη, οἱ
[310]   Σώκρατες, ὅτι γε μόνος ἐστὶ  σοφός,   ἐμὲ δὲ οὐ ποιεῖ. Ἀλλὰ
[320]   εὖ ἐπαίδευσεν, ~(ἃ δὲ αὐτὸς  σοφός   ἐστιν οὔτε αὐτὸς παιδεύει οὔτε
[341]   ἄλλον τινὰ λέγω ὅτι Πρωταγόρας  σοφὸς   καὶ δεινός ἐστιν ἀνήρ, ἐρωτᾷ
[321]   δὴ οὖν οὐ πάνυ τι  σοφὸς   ὢν Ἐπιμηθεὺς ἔλαθεν αὑτὸν
[339]   ἐμμελέως τὸ Πιττάκειον νέμεται, καίτοι  σοφοῦ   παρὰ φωτὸς εἰρημένον· χαλεπὸν φάτ´
[319]   καὶ οἱ ἄλλοι Ἕλληνες, φημὶ  σοφοὺς   εἶναι. ὁρῶ οὖν, ὅταν συλλεγῶμεν
[324]   διδάσκουσιν διδασκάλων ἔχεται καὶ  σοφοὺς   ποιοῦσιν, ἣν δὲ αὐτοὶ ἀρετὴν
[309]   κάλλιον φαίνεσθαι; (ΕΤ. Ἀλλ´  σοφῷ   τινι ἡμῖν, Σώκρατες, ἐντυχὼν
[345]   οἶμαι τοῦτο, ὅτι οὐδεὶς τῶν  (σοφῶν   ἀνδρῶν ἡγεῖται οὐδένα ἀνθρώπων ἑκόντα
[312]   τις ἔροιτο ἡμᾶς, Τῶν τί  σοφῶν   εἰσιν οἱ ζωγράφοι ἐπιστήμονες, εἴποιμεν
[312]   λέγει, τοῦτον εἶναι τὸν τῶν  σοφῶν   ἐπιστήμονα. Οὐκοῦν, ἦν δ´ ἐγώ,
[312]   ὅτι οὗτοί εἰσιν οἱ τῶν  σοφῶν   ἐπιστήμονες· ἀλλ´ (εἴ τις ἔροιτο
[312]   δὲ σοφιστὴς τῶν τί  σοφῶν   ἐστιν; τί ἂν ἀποκρινοίμεθα αὐτῷ;
[317]   πάντες ἡμεῖς, ὡς ἀκουσόμενοι ἀνδρῶν  σοφῶν,   καὶ αὐτοί τε ἀντιλαβόμενοι τῶν
[343]   τὸ ῥῆμα ἐγκωμιαζόμενον ὑπὸ τῶν  σοφῶν,   τὸ Χαλεπὸν ἐσθλὸν ἔμμεναι.
[319]   ἔχει, ἀλλὰ ἰδίᾳ ἡμῖν οἱ  σοφώτατοι   καὶ ἄριστοι τῶν πολιτῶν ταύτην
[350]   φαίνονται; καὶ ἐκεῖ αὖ οἱ  σοφώτατοι   οὗτοι καὶ θαρραλεώτατοί εἰσιν, θαρραλεώτατοι
[310]   τὸν ἄνδρα ἐπαινοῦσιν καί φασιν  σοφώτατον   εἶναι λέγειν· ἀλλὰ τί οὐ
[309]   οὐ μέλλει, μακάριε, τὸ  σοφώτατον   κάλλιον φαίνεσθαι; (ΕΤ. Ἀλλ´
[309]   γε νῦν, εἴ σοι δοκεῖ  σοφώτατος   εἶναι Πρωταγόρας. (ΕΤ. τί
[337]   μὲν φύσιν τῶν πραγμάτων εἰδέναι,  σοφωτάτους   δὲ ὄντας τῶν Ἑλλήνων, καὶ
[309]   Σώκρατες, ἐντυχὼν πάρει; (ΣΩ.  Σοφωτάτῳ   μὲν οὖν δήπου τῶν γε
[338]   ἀδύνατον ὑμῖν ὥστε Πρωταγόρου τοῦδε  σοφώτερόν   τινα ἑλέσθαι· εἰ δὲ αἱρήσεσθε
[337]   νεῖμαι ἑκατέρῳ, ἀλλὰ τῷ μὲν  σοφωτέρῳ   πλέον, τῷ δὲ ἀμαθεστέρῳ ἔλαττον.
[361]   τοῖς ἔμπροσθεν, νῦν σεαυτῷ τἀναντία  (σπεύδεις,   ἐπιχειρῶν ἀποδεῖξαι ὡς πάντα χρήματά
[361]   φανήσεται ἐπιστήμη ὅλον, ὡς σὺ  σπεύδεις,   Σώκρατες, θαυμάσιον ἔσται μὴ
[361]   τότε ὑποθέμενος, νῦν τοὐναντίον ἔοικεν  σπεύδοντι   ὀλίγου πάντα (μᾶλλον φανῆναι αὐτὸ
[322]   παρεσκευασμένοι κατ´ ἀρχὰς (ἄνθρωποι ᾤκουν  σποράδην,   πόλεις δὲ οὐκ ἦσαν· ἀπώλλυντο
[311]   ἡμᾶς περὶ ταῦτα οὕτω σφόδρα  σπουδάζοντας   ἔροιτο· Εἰπέ μοι, Σώκρατές
[314]   γένοιτο, ἀλλὰ διαπερανάμενοι οὕτως ἐσίοιμεν,  στάντες   ἐν τῷ προθύρῳ διελεγόμεθα ἕως
[310]   τηνικάδε ἀφίκου; Πρωταγόρας, ἔφη, ἥκει,  στὰς   παρ´ ἐμοί. Πρῴην, ἔφην ἐγώ·
[321]   αὐτὰ πυκναῖς τε θριξὶν καὶ  στερεοῖς   δέρμασιν, ἱκανοῖς μὲν ἀμῦναι χειμῶνα,
[321]   τὰ δὲ {θριξὶν καὶ} δέρμασιν  στερεοῖς   καὶ ἀναίμοις. τοὐντεῦθεν τροφὰς ἄλλοις
[345]   μόνη ἐστὶ κακὴ πρᾶξις, ἐπιστήμης  στερηθῆναι—   δὲ κακὸς ἀνὴρ οὐκ
[352]   δή μοι ἀποκαλύψας καὶ τὰ  στήθη   καὶ τὸ μετάφρενον ἐπίδειξον, ἵνα
[356]   τὸ ἐγγὺς καὶ τὸ πόρρω  στήσας   ἐν τῷ ζυγῷ, εἰπὲ πότερα
[329]   προσώπου τὰ μόοια μόριά ἐστιν,  στόμα   τε καὶ ῥὶς καὶ ὀφθαλμοὶ
[354]   τά τε γυμνάσια καὶ τὰς  στρατείας   καὶ τὰς ὑπὸ τῶν ἰατρῶν
[315]   ἐγκεκαλυμμένος ἐν κῳδίοις τισὶν καὶ  στρώμασιν   καὶ μάλα πολλοῖς, ὡς ἐφαίνετο·
[322]   καὶ ἐσθῆτας καὶ ὑποδέσεις καὶ  στρωμνὰς   καὶ τὰς ἐκ γῆς τροφὰς
[321]   ὅπως ὑπάρχοι τὰ αὐτὰ ταῦτα  στρωμνὴ   οἰκεία τε καὶ αὐτοφυὴς ἑκάστῳ·
[334]   παράπαν ὠφέλιμα; καὶ τὰ τοιαῦτα  σὺ   ἀγαθὰ καλεῖς; Οὐδαμῶς, ἔφη· ἀλλ´
[324]   αὕτη λύεται ἀπορία ἣν  σὺ   ἀπορεῖς ἄλλοθι οὐδαμοῦ. εἰ
[311]   νῦν ἀφικόμενοι ἐγώ τε καὶ  σὺ   ἀργύριον ἐκείνῳ μισθὸν ἕτοιμοι ἐσόμεθα
[342]   ἀκούσας μου ταῦτα λέγοντος, Εἰ  σὺ   βούλει, ἔφη, Σώκρατες·
[351]   Πότερον οὖν, ἦν δ´ ἐγώ,  σὺ   βούλει ἡγεμονεύειν τῆς σκέψεως,
[335]   συνουσίαν ἡμῖν γίγνεσθαι, ἀλλ´ ἐπειδὰν  σὺ   βούλῃ διαλέγεσθαι ὡς ἐγὼ δύναμαι
[336]   καὶ σὺ ὅπως ἂν αὖ  σὺ   βούλῃ. Ὑπολαβὼν οὖν Ἀλκιβιάδης,
[349]   ἄλλων ταύτην τὴν τέχνην ἀποκρυπτομένων  ~(σύ   γ´ ἀναφανδὸν σεαυτὸν ὑποκηρυξάμενος εἰς
[351]   ἡγῶμαι; Δίκαιος, ἔφη, σὺ ἡγεῖσθαι·  σὺ   γὰρ καὶ κατάρχεις τοῦ λόγου.
[340]   ἐναντία λέγειν αὐτὸς αὑτῷ Σιμωνίδης.  σὺ   γάρ, Πρόδικε, προαπόφηναι τὴν
[333]   οὐδέν μοι διαφέρει, ἐὰν μόνον  σύ   γε ἀποκρίνῃ, εἴτ´ οὖν δοκεῖ
[361]   λέγων ὡς οὐ διδακτὸν ἀρετή,  σὺ   δ´ ὡς διδακτόν. καί μοι
[341]   ἀρξαμένη, καὶ ἔτι παλαιοτέρα.  σὺ   δὲ ἄλλων πολλῶν ἔμπειρος ὢν
[310]   παρ´ ἐμοί. Πρῴην, ἔφην ἐγώ·  σὺ   δὲ ἄρτι πέπυσαι; Νὴ τοὺς
[312]   ἔοικεν, δῆλον ὅτι σοφιστὴς γενησόμενος.  Σὺ   δέ, ἦν δ´ ἐγώ, πρὸς
[348]   ἄλλους δὲ οὐ δύνανται ποιεῖν·  σὺ   δὲ καὶ αὐτὸς ἀγαθὸς εἶ
[330]   ἂν αὐτῷ ἀποκριναίμην ὅτι δίκαιον·  σὺ   δὲ τίν´ ἂν ψῆφον θεῖο;
[344]   ἔστι μὴ οὐ κακὸν ἔμμεναι·  σὺ   δὲ φῄς, Πιττακέ, χαλεπὸν
[349]   καὶ ὡς καλοῦ ὄντος αὐτοῦ  σὺ   διδάσκαλον σαυτὸν παρέχεις; Κάλλιστον μὲν
[361]   πάντα ταῦτα πραγματεύομαι, καὶ εἰ  σὺ   ἐθέλοις, ὅπερ καὶ κατ´ ἀρχὰς
[318]   εἰς αὔλησιν· οὕτω δὴ καὶ  σὺ   εἰπὲ τῷ νεανίσκῳ καὶ ἐμοὶ
[312]   κιθαριστοῦ καὶ παιδοτρίβου; τούτων γὰρ  σὺ   ἑκάστην οὐκ ἐπὶ τέχνῃ ἔμαθες,
[359]   τοῦτό γ´, ἔφη, ἐν οἷς  σὺ   ἔλεγες τοῖς λόγοις ἀπεδείχθη ἄρτι
[348]   παρέχειν ἀποκρινόμενος· ἐὰν δὲ βούλῃ,  σὺ   ἐμοὶ παράσχες, περὶ ὧν μεταξὺ
[335]   σε, Σώκρατες· ἐὰν γὰρ  σὺ   ἐξέλθῃς, οὐχ ὁμοίως ἡμῖν ἔσονται
[359]   ἀλλ´ οὐ τοῦτο (ἐρωτῶ, ἀλλὰ  σὺ   ἐπὶ τί φῂς ἴτας εἶναι
[351]   Σώκρατες, ἔφη, ἁπλῶς οὕτως, ὡς  σὺ   ἐρωτᾷς, (εἰ ἐμοὶ ἀποκριτέον ἐστὶν
[351]   ἐγὼ ἡγῶμαι; Δίκαιος, ἔφη,  σὺ   ἡγεῖσθαι· σὺ γὰρ καὶ κατάρχεις
[361]   διανομῇ ἠμέλησεν ἡμῶν, ὡς φῂς  σύ.   ἤρεσεν οὖν μοι καὶ ἐν
[316]   τε καλός, ὡς φῂς  σὺ   καὶ ἐγὼ πείθομαι, καὶ Κριτίας
[318]   λέγεις, ἀλλὰ εἰκός, ἐπεὶ κἂν  σύ,   καίπερ τηλικοῦτος ὢν καὶ οὕτως
[335]   καὶ εἰ τοῦτο ἐποίουν  σὺ   κελεύεις, ὡς ἀντιλέγων ἐκέλευέν
[313]   ἔφη, Σώκρατες, ἐξ ὧν  σὺ   λέγεις. Ἆρ´ οὖν, Ἱππόκρατες,
[323]   γὰρ ταῖς ἄλλαις ἀρεταῖς, ὥσπερ  σὺ   λέγεις, ἐάν τις φῇ ἀγαθὸς
[351]   εἰ οὐκ ἀγαθόν ἐστιν. Ὥσπερ  σὺ   λέγεις, ἔφη, ἑκάστοτε, Σώκρατες,
[342]   μου πεῖραν ὅπως ἔχω,  σὺ   λέγεις τοῦτο, περὶ ἐπῶν· ἐὰν
[344]   καὶ εἶναι ἄνδρα ἀγαθόν, ὡς  σὺ   λέγεις, Πιττακέ, ἀδύνατον καὶ
[352]   ἀνθρώπῳ; Καὶ δοκεῖ, ἔφη, ὥσπερ  σὺ   λέγεις, Σώκρατες, καὶ ἅμα,
[352]   πραγμάτων. Καλῶς γε, ἔφην ἐγώ,  σὺ   λέγων καὶ ἀληθῆ. οἶσθα οὖν
[361]   περὶ οὗ ἐγώ τε καὶ  σὺ   μακρὸν λόγον ἑκάτερος ἀπετείναμεν, ἐγὼ
[335]   δύναμαι ἕπεσθαι, τότε σοι διαλέξομαι.  σὺ   μὲν γάρ, ὡς λέγεται περὶ
[361]   Σώκρατές τε καὶ Πρωταγόρα·  σὺ   μὲν λέγων ὅτι οὐ διδακτόν
[309]   (ΣΩ. Εἶτα τί τοῦτο; οὐ  σὺ   μέντοι Ὁμήρου ἐπαινέτης εἶ, (ὃς
[332]   οὐ μέντοι οὐδὲ αὖ ὡς  σύ   μοι δοκεῖς οἴεσθαι. Ἀλλὰ μήν,
[330]   ἀποκρινόμενος τῷ (ἐρωτῶντι· οὐκοῦν καὶ  σύ;   Ναί, ἔφη. Εἰ οὖν μετὰ
[339]   περὶ οὗπερ ἐγώ τε καὶ  σὺ   νῦν διαλεγόμεθα, περὶ ἀρετῆς, μετενηνεγμένον
[334]   γοῦν, ἦν δ´ ἐγώ, ὅτι  σὺ   οἷός τ´ εἶ καὶ αὐτὸς
[336]   ἐξεῖναι διαλέγεσθαι ὅπως βούλεται, καὶ  σὺ   ὅπως ἂν αὖ σὺ βούλῃ.
[341]   ὑπολαμβάνουσι ἄλλο τι  σὺ   οὐ μανθάνεις· ἐρώμεθα οὖν Πρόδικον—
[349]   αὐτῶν τὸ ἕτερον; ἔφησθα οὖν  σὺ   οὐκ ὀνόματα ἐπὶ ἑνὶ εἶναι,
[330]   ὁσιότης ὅσιον ἔσται. τί δὲ  σύ;   οὐχ οὕτως ἂν ἀποκρίναιο; Πάνυ
[353]   ἂν αὐτοὺς ἐγώ τε καὶ  σὺ   πάλιν· Πονηρὰ δὲ αὐτὰ πῇ
[347]   δοκεῖς, ἔφη, Σώκρατες, καὶ  σὺ   περὶ τοῦ ᾄσματος διεληλυθέναι· ἔστιν
[316]   σοὶ συγγένοιτο· ταῦτ´ οὖν ἤδη  σὺ   σκόπει, πότερον περὶ αὐτῶν μόνος
[361]   εἰ φανήσεται ἐπιστήμη ὅλον, ὡς  σὺ   σπεύδεις, Σώκρατες, θαυμάσιον ἔσται
[318]   Πρωταγόρας ἐμοῦ ταῦτα ἀκούσας,  Σύ   τε καλῶς ἐρωτᾷς, ἔφη,
[313]   ἰατρικὸς ὤν. εἰ μὲν οὖν  σὺ   τυγχάνεις ἐπιστήμων τούτων τί χρηστὸν
[341]   οὐχ οὕτως Σιμωνίδης ὑπελάμβανεν ὥσπερ  σὺ   ὑπολαμβάνεις, ἀλλ´ ὥσπερ περὶ τοῦ
[360]   Τί δή, Πρωταγόρα, οὔτε  σὺ   φῂς ἐρωτῶ οὔτε ἀπόφῃς;
[322]   ὀλίγων συμβουλεύῃ, οὐκ ἀνέχονται, ὡς  σὺ   φῄς— εἰκότως, ὡς ἐγώ φημι—
[331]   Ἀληθῆ ὅδε λέγει, Πρωταγόρα;  σὺ   φῂς οὐκ εἶναι τὸ ἕτερον
[351]   δή, Πρωταγόρα; μὴ καὶ  σύ,   ὥσπερ οἱ πολλοί, ἡδέ´ ἄττα
[309]   (ΕΤ. Καὶ ἄρτι ἄρα ἐκείνῳ  συγγεγονὼς   ἥκεις; ~(ΣΩ. Πάνυ γε, πολλὰ
[322]   μὲν διὰ τὴν τοῦ θεοῦ  συγγένειαν   ζῴων μόνον θεοὺς ἐνόμισεν, καὶ
[337]   οἱ παρόντες, ἡγοῦμαι ἐγὼ ὑμᾶς  συγγενεῖς   τε καὶ οἰκείους καὶ πολίτας
[337]   γὰρ ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ φύσει  συγγενές   ἐστιν, δὲ νόμος, τύραννος
[342]   βούλωνται ἀνέδην τοῖς παρ´ αὑτοῖς  συγγενέσθαι   σοφισταῖς καὶ ἤδη ἄχθωνται λάθρᾳ
[342]   ἐθέλει τις Λακεδαιμονίων τῷ φαυλοτάτῳ  συγγενέσθαι,   τὰ μὲν πολλὰ ἐν τοῖς
[318]   συνῇς, ἂν ἡμέρᾳ ἐμοὶ  συγγένῃ,   ἀπιέναι οἴκαδε βελτίονι γεγονότι, καὶ
[318]   συγγενόμενος, ἂν αὐτῷ ἡμέρᾳ  συγγένηται,   βελτίων ἄπεισι γενόμενος καὶ τῶν
[328]   μέν τις περὶ αὐτῶν τούτων  συγγένοιτο   ὁτῳοῦν τῶν ~(δημηγόρων, τάχ´ ἂν
[316]   μάλιστ´ ἂν γενέσθαι, εἰ σοὶ  συγγένοιτο·   ταῦτ´ οὖν ἤδη σὺ σκόπει,
[318]   κἂν εἰ Ὀρθαγόρᾳ τῷ Θηβαίῳ  συγγενόμενος,   ἀκούσας ἐκείνου ταὐτὰ ταῦτα ἅπερ
[318]   (τούτου ἐρωτῶντι, Ἱπποκράτης ὅδε Πρωταγόρᾳ  συγγενόμενος,   ἂν αὐτῷ ἡμέρᾳ συγγένηται,
[318]   ἅπερ ἂν ἔπαθεν ἄλλῳ τῳ  συγγενόμενος   τῶν σοφιστῶν. οἱ μὲν γὰρ
[342]   σοφισταῖς καὶ ἤδη ἄχθωνται λάθρᾳ  συγγιγνόμενοι,   ξενηλασίας ποιούμενοι τῶν τε λακωνιζόντων
[318]   ὅτι βελτίων καθ´ ἡμέραν ἔσται  συγγιγνόμενος   ἐκείνῳ, εἴποι ἂν ὅτι εἰς
[342]   τις ἄλλος ξένος ὢν ἐπιδημήσῃ,  συγγίγνονται   τοῖς σοφισταῖς λανθάνοντες τοὺς ξένους,
[354]   περὶ τούτου λέγεις καὶ πολλαχῇ;  Συγγιγνώσκετέ   μοι, φαίην ἂν ἔγωγε. πρῶτον
[336]   καὶ Κρίσωνα θέοντας, τούτου δέου  συγκαθεῖναι·   ἐγὼ μὲν γὰρ οὐ δύναμαι
[337]   τε καὶ Σώκρατες, ἀξιῶ ὑμᾶς  συγχωρεῖν   καὶ ἀλλήλοις περὶ τῶν λόγων
[335]   εἶναι. ἀλλὰ σὲ ἐχρῆν ἡμῖν  συγχωρεῖν   τὸν ἀμφότερα δυνάμενον, ἵνα
[331]   Σώκρατες, οὕτως ἁπλοῦν (εἶναι, ὥστε  συγχωρῆσαι   τήν τε δικαιοσύνην ὅσιον εἶναι
[351]   φαίνηται ἡδύ τε καὶ ἀγαθόν,  συγχωρησόμεθα·   εἰ δὲ μή, τότε ἤδη
[319]   σοφοὺς εἶναι. ὁρῶ οὖν, ὅταν  συλλεγῶμεν   εἰς τὴν ἐκκλησίαν, ἐπειδὰν μὲν
[329]   ταῦτα ὡς ἕν τι εἴη  συλλήβδην,   ἀρετή· ταῦτ´ οὖν αὐτὰ δίελθέ
[325]   καὶ τὸ ὅσιον εἶναι, καὶ  συλλήβδην   ἓν αὐτὸ προσαγορεύω εἶναι ἀνδρὸς
[324]   ἀδικία καὶ ἀσέβεια καὶ  ~(συλλήβδην   πᾶν τὸ ἐναντίον τῆς πολιτικῆς
[325]   δημεύσεις καὶ ὡς ἔπος εἰπεῖν  συλλήβδην   τῶν οἴκων ἀνατροπαί, ταῦτα δ´
[333]   γὰρ λόγον ἔγωγε μάλιστα ἐξετάζω,  συμβαίνει   μέντοι ἴσως καὶ ἐμὲ τὸν
[351]   θάρσος τε καὶ ἀνδρείαν· ὥστε  συμβαίνει   τοὺς μὲν ἀνδρείους θαρραλέους εἶναι,
[346]   πονηρούς, ὅταν τοιοῦτόν τι αὐτοῖς  συμβῇ,   ὥσπερ ἁσμένους ὁρᾶν καὶ ψέγοντας
[346]   καὶ ἐπαινεῖν} οἷον ἀνδρὶ πολλάκις  συμβῆναι   μητέρα πατέρα ἀλλόκοτον
[337]   Πρωταγόρα τε καὶ Σώκρατες,  συμβῆναι   ὑμᾶς ὥσπερ ὑπὸ διαιτητῶν ἡμῶν
[337]   ὑμᾶς ὥσπερ ὑπὸ διαιτητῶν ἡμῶν  συμβιβαζόντων   ~(εἰς τὸ μέσον, καὶ μήτε
[319]   τῆς (πόλεως διοικήσεως δέῃ βουλεύσασθαι,  συμβουλεύει   αὐτοῖς ἀνιστάμενος περὶ τούτων ὁμοίως
[319]   ὄντος διδασκάλου οὐδενὸς αὐτῷ, ἔπειτα  συμβουλεύειν   ἐπιχειρεῖ· δῆλον γὰρ ὅτι οὐχ
[319]   δέ τις ἄλλος ἐπιχειρῇ αὐτοῖς  συμβουλεύειν   ὃν ἐκεῖνοι μὴ οἴονται δημιουργὸν
[322]   (τις ἐκτὸς ὢν τῶν ὀλίγων  συμβουλεύῃ,   οὐκ ἀνέχονται, ὡς σὺ φῄς—
[324]   πολῖται καὶ χαλκέως καὶ σκυτοτόμου  συμβουλεύοντος   τὰ πολιτικά, καὶ ὅτι διδακτὸν
[314]   φαγόντα, καταθέμενον οἴκαδε ἔξεστιν  συμβουλεύσασθαι,   παρακαλέσαντα τὸν ἐπαΐοντα, ὅτι τε
[337]   μὲν οὖν καὶ δέομαι