HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Protagoras

Liste des contextes (ordre alphabétique)


π  =  472 formes différentes pour 1373 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[334]   τοῖς μὲν φυτοῖς ἅπασίν ἐστιν  πάγκακον   καὶ ταῖς θριξὶν πολεμιώτατον ταῖς
[357]   εἰ μὴ ἔστι τοῦτο τὸ  πάθημα   ἡδονῆς ἡττᾶσθαι, ἀλλὰ τί ποτ´
[353]   εἰ μὴ ἔστιν τοῦτο τὸ  πάθημα   ἡδονῆς ἡττᾶσθαι, ἀλλὰ τί ποτ´
[352]   ἐστιν αὐτοῖς τοῦτο τὸ  πάθος,   ~ὅ φασιν ὑπὸ (τῶν ἡδονῶν
[328]   βλέψας πρὸς τὸν Ἱπποκράτη·  παῖ   Ἀπολλοδώρου, ὡς χάριν σοι ἔχω
[335]   δὲ ἀνειστήκη ὡς ἐξιών—  παῖ   Ἱππονίκου, ἀεὶ μὲν ἔγωγέ σου
[325]   καὶ διδάσκειν καὶ κολάζειν καὶ  παῖδα   καὶ ἄνδρα καὶ γυναῖκα, ἕωσπερ
[310]   κωλύει, καθεζόμενος ἐνταυθί, ἐξαναστήσας τὸν  παῖδα   τουτονί; (ΣΩ. Πάνυ μὲν οὖν·
[325]   καὶ τροφὸς καὶ μήτηρ καὶ  παιδαγωγὸς   καὶ αὐτὸς (ὁ πατὴρ περὶ
[357]   οὔτε αὐτοὶ οὔτε τοὺς ὑμετέρους  παῖδας   παρὰ τοὺς τούτων διδασκάλους τούσδε
[327]   κρίνεσθαι (πρὸς ἀνθρώπους οἷς μήτε  παιδεία   ἐστὶν μήτε δικαστήρια μήτε νόμοι
[312]   ὡς δημιουργὸς ἐσόμενος, ἀλλ´ ἐπὶ  παιδείᾳ,   ὡς τὸν ἰδιώτην καὶ τὸν
[343]   καὶ μαθηταὶ ἦσαν τῆς Λακεδαιμονίων  παιδείας,   καὶ καταμάθοι ἄν τις αὐτῶν
[338]   ἔφη, Σώκρατες, ἐγὼ ἀνδοὶ  παιδείας   ~μέγιστον μέρος εἶναι περὶ ἐπῶν
[320]   αὐτὸς σοφός ἐστιν οὔτε αὐτὸς  παιδεύει   οὔτε τῳ ἄλλῳ παραδίδωσιν, ἀλλ´
[317]   ὁμολογῶ τε σοφιστὴς εἶναι καὶ  παιδεύειν   ἀνθρώπους, καὶ εὐλάβειαν ταύτην οἶμαι
[342]   πόλεσιν οὐ μόνον ἄνδρες ἐπὶ  παιδεύσει   μέγα φρονοῦντες, ἀλλὰ καὶ γυναῖκες.
[349]   Ἕλληνας, σοφιστὴν ἐπονομάσας σεαυτόν, ἀπέφηνας  παιδεύσεως   καὶ ἀρετῆς διδάσκαλον, πρῶτος τούτου
[324]   καὶ τοιαύτην διάνοιαν ἔχων διανοεῖται  παιδευτὴν   εἶναι ἀρετήν· ἀποτροπῆς γοῦν ἕνεκα
[315]   καὶ οὐκ ἂν θαυμάζοιμι εἰ  παιδικὰ   Παυσανίου τυγχάνει ὤν. τοῦτό τ´
[347]   ἄνευ τῶν λήρων τε καὶ  παιδιῶν   τούτων διὰ τῆς αὑτῶν φωνῆς,
[342]   ἀκοντιστής, ὥστε φαίνεσθαι τὸν προσδιαλεγόμενον  παιδὸς   μηδὲν βελτίω. τοῦτο οὖν αὐτὸ
[326]   ἔτι τοίνυν πρὸς τούτοις εἰς  παιδοτρίβου   πέμπουσιν, ἵνα τὰ σώματα βελτίω
[312]   γραμματιστοῦ ἐγένετο καὶ κιθαριστοῦ καὶ  παιδοτρίβου;   τούτων γὰρ σὺ ἑκάστην οὐκ
[325]   μᾶλλον ἐντέλλονται ἐπιμελεῖσθαι (εὐκοσμίας τῶν  παίδων   γραμμάτων τε καὶ κιθαρίσεως·
[326]   ἀναγκάζουσιν οἰκειοῦσθαι ταῖς ψυχαῖς τῶν  παίδων,   ἵνα ἡμερώτεροί τε ὦσιν, καὶ
[325]   γε χρή, Σώκρατες. ἐκ  παίδων   σμικρῶν ἀρξάμενοι, μέχρι οὗπερ ἂν
[326]   τοῖς μήπω δεινοῖς γράφειν τῶν  παίδων   ὑπογράψαντες γραμμὰς τῇ γραφίδι οὕτω
[336]   ἐγγυῶμαι μὴ ἐπιλήσεσθαι, οὐχ ὅτι  παίζει   καί φησιν ἐπιλήσμων εἶναι. ἐμοὶ
[341]   Πρόδικόν γε τόνδε εἰδέναι, ἀλλὰ  παίζειν   καὶ σοῦ δοκεῖν ἀποπειρᾶσθαι εἰ
[326]   παλαιῶν ἀνδρῶν ἀγαθῶν, ἵνα  παῖς   ζηλῶν μιμῆται καὶ ὀρέγηται τοιοῦτος
[310]   οὐδ´ ἀκήκοα οὐδέν· ἔτι γὰρ  παῖς   ὅτε τὸ πρότερον ἐπεδήμησε.
[310]   ἐξ Οἰνόης. γάρ τοι  παῖς   με Σάτυρος ἀπέδρα· καὶ
[325]   ὅπως ὡς βέλτιστος ἔσται  παῖς,   παρ´ ἕκαστον καὶ ἔργον καὶ
[325]   τε ζημία θάνατος αὐτῶν τοῖς  παισὶ   καὶ φυγαὶ μὴ μαθοῦσι (μηδὲ
[341]   Προδίκου σοφία θεία τις εἶναι  πάλαι,   ἤτοι ἀπὸ Σιμωνίδου ἀρξαμένη,
[342]   εἰσὶν οἳ κατανενοήκασι καὶ τῶν  πάλαι,   ὅτι τὸ λακωνίζειν πολὺ μᾶλλόν
[362]   γὰρ ἐμοὶ οἷπερ ἔφην ἰέναι  πάλαι   ὥρα, ἀλλὰ Καλλίᾳ τῷ καλῷ
[316]   σοφιστικὴν τέχνην φημὶ μὲν εἶναι  παλαιάν,   τοὺς δὲ μεταχειριζομένους αὐτὴν τῶν
[350]   ἄν· ἔπειτα, εἰ οἱ ἐπιστάμενοι  παλαίειν   δυνατώτεροί εἰσιν τῶν μὴ ἐπισταμένων
[350]   δυνατώτεροί εἰσιν τῶν μὴ ἐπισταμένων  παλαίειν   καὶ αὐτοὶ αὑτῶν ἐπειδὰν μάθωσιν
[342]   ὑμῖν διεξελθεῖν. φιλοσοφία γάρ ἐστιν  παλαιοτάτη   τε καὶ πλείστη τῶν Ἑλλήνων
[341]   Σιμωνίδου ἀρξαμένη, καὶ ἔτι  παλαιοτέρα.   σὺ δὲ ἄλλων πολλῶν ἔμπειρος
[326]   διέξοδοι καὶ ἔπαινοι καὶ ἐγκώμια  παλαιῶν   ἀνδρῶν ἀγαθῶν, ἵνα παῖς
[316]   τοὺς δὲ μεταχειριζομένους αὐτὴν τῶν  παλαιῶν   ἀνδρῶν, φοβουμένους τὸ ἐπαχθὲς αὐτῆς,
[326]   πόλις νόμους ὑπογράψασα, ἀγαθῶν καὶ  παλαιῶν   νομοθετῶν εὑρήματα, κατὰ τούτους ἀναγκάζει
[343]   οὗτος τρόπος ἦν τῶν  παλαιῶν   τῆς φιλοσοφίας, βραχυλογία τις Λακωνική·
[354]   ἄν; Συνεδόκει ἡμῖν ἀμφοῖν. Οὐκοῦν  πάλιν   ἂν αὐτοὺς τὸ ἐναντίον εἰ
[318]   γὰρ τέχνας αὐτοὺς πεφευγότας ἄκοντας  πάλιν   αὖ ἄγοντες ἐμβάλλουσιν εἰς τέχνας,
[338]   ἐρωτήσειν, καὶ ἐπειδὰν ἱκανῶς ἐρωτήσῃ,  πάλιν   δώσειν λόγον κατὰ σμικρὸν ἀποκρινόμενος.
[314]   τ´ ἦν ἐπήραξεν. καὶ ἡμεῖς  πάλιν   ἐκρούομεν, καὶ ὃς ἐγκεκλῃμένης τῆς
[349]   τὸ πρῶτον ἠρώτων περὶ τούτων,  πάλιν   ἐπιθυμῶ ἐξ ἀρχῆς τὰ μὲν
[361]   τὴν ἀρετὴν ὅτι ἔστιν, καὶ  πάλιν   ἐπισκέψασθαι περὶ αὐτοῦ εἴτε διδακτὸν
[354]   Πρωταγόρας. Ἄλλο τι οὖν  πάλιν   καὶ περὶ αὐτοῦ τοῦ λυπεῖσθαι
[338]   ὁπός´ ἂν οὗτος βούληται ἐρωτᾶν,  πάλιν   οὗτος ἐμοὶ λόγον ὑποσχέτω ὁμοίως.
[353]   αὐτοὺς ἐγώ τε καὶ σὺ  πάλιν·   Πονηρὰ δὲ αὐτὰ πῇ φατε
[322]   ἔχοντες τὴν πολιτικὴν τέχνην, ὥστε  πάλιν   σκεδαννύμενοι διεφθείροντο. (Ζεὺς οὖν δείσας
[355]   οὕτω. μεταλάβωμεν δὴ τὰ ὀνόματα  πάλιν   τὸ ἡδύ τε καὶ ἀνιαρὸν
[353]   λέγεις· καὶ πέραινε ὥσπερ ἤρξω.  (Πάλιν   τοίνυν, ἔφην ἐγώ, εἰ ἔροιντο
[354]   Ἀληθῆ, ἔφη, λέγεις, Πρωταγόρας.  Πάλιν   τοίνυν, ἔφην ἐγώ, εἴ με
[320]   χρήσαιτο αὐτῷ. καὶ ἄλλους σοι  παμπόλλους   ἔχω λέγειν, οἳ αὐτοὶ ἀγαθοὶ
[359]   Ἀλλὰ μέντοι, ἔφη, Σώκρατες,  πᾶν   γε τοὐναντίον ἐστὶν ἐπὶ
[322]   τῷ γένει ἡμῶν μὴ ἀπόλοιτο  πᾶν,   Ἑρμῆν πέμπει ἄγοντα εἰς ἀνθρώπους
[339]   τοῦτο ἐπίστασαι τὸ ᾆσμα,  πᾶν   σοι διεξέλθω; Καὶ ἐγὼ εἶπον
[324]   καὶ ἀσέβεια καὶ ~(συλλήβδην  πᾶν   τὸ ἐναντίον τῆς πολιτικῆς ἀρετῆς·
[332]   Ἔφη. Τούτῳ τῷ πράγματι οὐ  πᾶν   τοὐναντίον ἐστὶν σοφία; Ἔμοιγε
[345]   ἄπρακτον ἐλπίδα μοῖραν αἰῶνος βαλέω,  πανάμωμον   ἄνθρωπον, εὐρυεδοῦς ὅσοι καρπὸν αἰνύμεθα
[346]   ψέγειν. καὶ οὐ ζητῶ, ἔφη,  πανάμωμον   ἄνθρωπον, εὐρυεδοῦς ὅσοι καρπὸν αἰνύμεθα
[317]   τοιοῦτον πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ  πανοῦργον   εἶναι. ἐγὼ οὖν τούτων τὴν
[325]   πάντας μετέχειν καὶ μετὰ τούτου  πάντ´   ἄνδρα, ἐάν τι καὶ ἄλλο
[323]   ἐν ἀνθρώποις. Ὅτι μὲν οὖν  πάντ´   ἄνδρα εἰκότως ἀποδέχονται περὶ ταύτης
[313]   τὴν ψυχήν, καὶ ἐν  πάντ´   ἐστὶν τὰ σὰ εὖ
[329]   Πρωταγόρα, σμικροῦ τινος ἐνδεής εἰμι  πάντ´   ἔχειν, εἴ μοι ἀποκρίναιο τόδε.
[313]   τῷ ἀεὶ ἐπιθυμοῦντι ἐπαινοῦσιν μὲν  πάντα   πωλοῦσιν, τάχα δ´ ἄν
[323]   τῷ ὄντι ἡγοῦνται πάντες ἄνθρωποι  πάντα   ἄνδρα μετέχειν δικαιοσύνης τε καὶ
[334]   καὶ τοὺς νέους κλῶνας ἐπιβάλλειν,  πάντα   ἀπόλλυσιν· ἐπεὶ καὶ τὸ ἔλαιον
[349]   πράγματι τῶν ὀνομάτων τούτων ἐπικεῖσθαι,  πάντα   δὲ ταῦτα μόρια εἶναι ἀρετῆς,
[350]   πελταστικοί. καὶ τὰ ἄλλα γε  πάντα,   εἰ τοῦτο ζητεῖς, ἔφη, οἱ
[327]   καὶ ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ πᾶς  πάντα   καὶ ἐδίδασκε καὶ ἐπέπληττε τὸν
[338]   ἡμῖν φαίνωνται, μήτ´ αὖ Πρωταγόραν  πάντα   κάλων ἐκτείναντα, οὐρίᾳ ἐφέντα, φεύγειν
[361]   νῦν τοὐναντίον ἔοικεν σπεύδοντι ὀλίγου  πάντα   (μᾶλλον φανῆναι αὐτὸ ἐπιστήμην·
[349]   λέγω, Σώκρατες, ὅτι ταῦτα  πάντα   μόρια μέν ἐστιν ἀρετῆς, καὶ
[329]   ἐστὶν νυνδὴ ἐγὼ (ἔλεγον  πάντα   ὀνόματα τοῦ αὐτοῦ ἑνὸς ὄντος.
[319]   ναυπηγίας, τοὺς ναυπηγούς, καὶ τἆλλα  πάντα   οὕτως, (ὅσα ἡγοῦνται μαθητά τε
[345]   θεοὶ φιλῶσιν. Ταῦτά τε οὖν  πάντα   πρὸς τὸν Πιττακὸν εἴρηται, καὶ
[313]   περὶ τὸ σῶμα, ἐπαινοῦσιν δὲ  πάντα   πωλοῦντες, οὔτε οἱ ὠνούμενοι παρ´
[360]   δ´ ἐγώ, ἄλλου ἕνεκα ἐρωτῶ  πάντα   ταῦτα σκέψασθαι βουλόμενος πῶς
[361]   διδακτόν. ἐγὼ οὖν, Πρωταγόρα,  πάντα   ταῦτα καθορῶν ἄνω κάτω ταραττόμενα
[361]   τοῦ βίου τοῦ ἐμαυτοῦ παντὸς  πάντα   ταῦτα πραγματεύομαι, καὶ εἰ σὺ
[329]   καὶ σωφροσύνη καὶ ὁσιότης καὶ  πάντα   ταῦτα ὡς ἕν τι εἴη
[346]   ψέγων, ἐμπλησθείη ἂν ἐκείνους μεμφόμενος—  πάντα   τοι καλά, τοῖσί τ´ αἰσχρὰ
[346]   λέγει, ὥσπερ ἂν εἰ ἔλεγε  πάντα   τοι λευκά, οἷς μέλανα μὴ
[351]   εἶναι ἀποκρίνασθαι, ἀλλὰ καὶ πρὸς  πάντα   τὸν ἄλλον βίον τὸν ἐμόν,
[344]   ἐσχάτῳ κείμενον· καὶ τὰ ἐπιόντα  πάντα   τούτῳ μαρτυρεῖ, ὅτι οὕτως εἴρηται.
[361]   τἀναντία (σπεύδεις, ἐπιχειρῶν ἀποδεῖξαι ὡς  πάντα   χρήματά ἐστιν ἐπιστήμη, καὶ
[328]   διδάσκαλον φανῆναι, τῶν δὲ ἀπείρων  παντάπασι   ῥᾴδιον, οὕτω δὲ ἀρετῆς καὶ
[359]   ἔχει— μὴ τὸ πρῶτον  παντάπασι·   τότε μὲν γὰρ δὴ πέντε
[345]   ἐπεξέρχεται τῷ τοῦ Πιττακοῦ ῥήματι—  πάντας   δ´ ἐπαίνημι καὶ φιλέω ἑκὼν
[346]   ὡς πρὸς Πιττακὸν λέγων τὸ  πάντας   δὲ ἐπαίνημι καὶ φιλέω ἑκών—
[323]   λέγειν, ἐνταῦθα μανίαν, καί φασιν  πάντας   δεῖν φάναι εἶναι δικαίους, ἐάντε
[322]   ἐπὶ πάντας νείμω; Ἐπὶ  πάντας,   ἔφη Ζεύς, καὶ πάντες
[351]   μέντοι τούς γε θαρραλέους ἀνδρείους  πάντας·   θάρσος μὲν γὰρ καὶ ἀπὸ
[325]   εἰ τοῦτ´ ἐστὶν οὗ δεῖ  πάντας   μετέχειν καὶ μετὰ τούτου πάντ´
[322]   ἐν τοῖς ἀνθρώποις, ἐπὶ  πάντας   νείμω; Ἐπὶ πάντας, ἔφη
[349]   γ´ ἀναφανδὸν σεαυτὸν ὑποκηρυξάμενος εἰς  πάντας   τοὺς Ἕλληνας, σοφιστὴν ἐπονομάσας σεαυτόν,
[324]   οὐκ ἔστιν οὗ ἀναγκαῖον  πάντας   τοὺς πολίτας μετέχειν, (εἴπερ μέλλει
[342]   ἡγούμενοι, εἰ γνωσθεῖεν περίεισιν,  πάντας   τοῦτο ἀσκήσειν, τὴν σοφίαν. νῦν
[346]   μηδὲν κακὸν ποιῇ, ὡς ἐγὼ  πάντας   φιλέω καὶ ἐπαίνημι— καὶ τῇ
[322]   ὑπὸ τῶν θηρίων διὰ τὸ  πανταχῇ   αὐτῶν ἀσθενέστεροι εἶναι, καὶ
[323]   ἀπατᾶσθαι ὡς τῷ ὄντι ἡγοῦνται  πάντες   ἄνθρωποι πάντα ἄνδρα μετέχειν δικαιοσύνης
[334]   καὶ διὰ τοῦτο οἱ ἰατροὶ  πάντες   ἀπαγορεύουσιν τοῖς ἀσθενοῦσιν μὴ χρῆσθαι
[359]   μὴν ἐπὶ γε θαρροῦσι  πάντες   αὖ ἔρχονται, καὶ δειλοὶ καὶ
[327]   ἦν πόλιν εἶναι εἰ μὴ  πάντες   αὐληταὶ ἦμεν ὁποῖός τις ἐδύνατο
[327]   δὲ τρυφᾷς, Σώκρατες, διότι  πάντες   διδάσκαλοί εἰσιν ἀρετῆς καθ´ ὅσον
[338]   Ταῦτα ἤρεσε τοῖς παροῦσι, καὶ  πάντες   ἐπῄνεσαν, καὶ ἐμέ τε
[324]   κολάζει. ταύτην οὖν τὴν δόξαν  πάντες   ἔχουσιν ὅσοιπερ (τιμωροῦνται καὶ ἰδίᾳ
[343]   τούτοις ἐλέγετο Λακεδαιμόνιος Χίλων. οὗτοι  πάντες   ζηλωταὶ καὶ ἐρασταὶ καὶ μαθηταὶ
[317]   διαλέγησθε; Ἐδόκει χρῆναι· ἅσμενοι δὲ  πάντες   ἡμεῖς, ὡς ἀκουσόμενοι ἀνδρῶν σοφῶν,
[327]   ἀλλ´ οὖν αὐληταί γ´ ἂν  πάντες   ἦσαν ἱκανοὶ ὡς πρὸς τοὺς
[338]   ἕνεκα ἕνα ἐπιστάτην γενέσθαι, ἀλλὰ  πάντες   κοινῇ ἐπιστατήσετε. Ἐδόκει πᾶσιν οὕτω
[322]   πάντας, ἔφη Ζεύς, καὶ  πάντες   μετεχόντων· οὐ γὰρ ἂν γένοιντο
[345]   ἐργάζεσθαι, ἀλλ´ εὖ ἴσασιν ὅτι  πάντες   οἱ τὰ αἰσχρὰ καὶ τὰ
[317]   μετὰ τοῦ Προδίκου. Ἐπεὶ δὲ  πάντες   συνεκαθεζόμεθα, Πρωταγόρας, Νῦν δὴ
[310]   ἐπεδήμησε. ἀλλὰ γάρ, Σώκρατες,  πάντες   τὸν ἄνδρα ἐπαινοῦσιν καί φασιν
[350]   ἤρου, εἶπον ἂν ὅτι (οὐ  πάντες—   τοὺς δὲ ἀνδρείους ὡς οὐ
[343]   Δελφοῖς, γράψαντες ταῦτα δὴ  πάντες   ὑμνοῦσιν, Γνῶθι σαυτόν καὶ Μηδὲν
[316]   Κεῖος καὶ ἄλλοι πολλοί. οὗτοι  πάντες,   ὥσπερ λέγω, φοβηθέντες τὸν φθόνον
[324]   πολιτικῆς ἀρετῆς· ἔνθα δὴ πᾶς  παντὶ   θυμοῦται καὶ νουθετεῖ, δῆλον ὅτι
[323]   ἀρετῆς σύμβουλον διὰ τὸ ἡγεῖσθαι  παντὶ   μετεῖναι αὐτῆς, ταῦτα λέγω· ὅτι
[327]   καὶ ἀρετή· διὰ ταῦτα πᾶς  παντὶ   προθύμως λέγει καὶ διδάσκει καὶ
[323]   εἰκότως ἅπαντος ἀνδρὸς ἀνέχονται, ὡς  παντὶ   προσῆκον ταύτης γε μετέχειν τῆς
[334]   τί ἐστιν τὸ ἀγαθὸν καὶ  παντοδαπόν,   ὥστε καὶ ἐνταῦθα τοῖς μὲν
[327]   νόμοι μηδὲ ἀνάγκη μηδεμία διὰ  παντὸς   ἀναγκάζουσα ἀρετῆς ἐπιμελεῖσθαι, ἀλλ´ εἶεν
[344]   διεξέλθωμεν καὶ τὴν βούλησιν, ὅτι  παντὸς   μᾶλλον ἔλεγχός ἐστιν τοῦ Πιττακείου
[361]   ὑπὲρ τοῦ βίου τοῦ ἐμαυτοῦ  παντὸς   πάντα ταῦτα πραγματεύομαι, καὶ εἰ
[344]   ἐστιν τοῦ Πιττακείου ῥήματος διὰ  παντὸς   τοῦ ᾄσματος. Λέγει γὰρ μετὰ
[328]   δὲ ἀρετῆς καὶ τῶν ἄλλων  πάντων·   ἀλλὰ κἂν εἰ ὀλίγον ἔστιν
[317]   μοί ἐστιν— οὐδενὸς ὅτου οὐ  πάντων   ἂν ὑμῶν καθ´ ἡλικίαν πατὴρ
[321]   τὰ μὲν ἄλλα ζῷα ἐμμελῶς  πάντων   ἔχοντα, τὸν δὲ ἄνθρωπον γυμνόν
[331]   ὅτι ὁμοιότατον, καὶ μάλιστα  πάντων   τε δικαιοσύνη οἷον ὁσιότης
[352]   σοφίαν καὶ ἐπιστήμην μὴ οὐχὶ  πάντων   κράτιστον φάναι εἶναι τῶν ἀνθρωπείων
[330]   ἐγώ, σοφία τε καὶ ἀνδρεία;  Πάντων   μάλιστα δήπου, ἔφη· καὶ μέγιστόν
[327]   οὕτως ἔχει— ἔχει δὲ μάλιστα  πάντων   οὕτως— ἐνθυμήθητι ἄλλο τῶν ἐπιτηδευμάτων
[350]   Ἤδη δέ τινας ἑώρακας, ἔφην,  πάντων   τούτων ἀνεπιστήμονας ὄντας, θαρροῦντας δὲ
[349]   δὲ ἀνδρεία πάνυ πολὺ διαφέρον  πάντων   τούτων. ὧδε δὲ γνώσῃ ὅτι
[334]   πονηρά, οἷον καὶ κόπρος  πάντων   (τῶν φυτῶν ταῖς μὲν ῥίζαις
[340]   τὴν ἀρετὴν ἐκτῆσθαι, ἐστιν  πάντων   χαλεπώτατον, ὡς ἅπασιν δοκεῖ ἀνθρώποις.
[313]   χρήματα, ὡς ἤδη διεγνωκὼς ὅτι  πάντως   συνεστέον Πρωταγόρᾳ, ὃν οὔτε γιγνώσκεις,
[360]   τῶν δεινῶν ἀμαθίαν ἐφάνησαν ὄντες;  Πάνυ   γ´, ἔφη. Διὰ ταύτην ἄρα
[351]   ἡδονῆς (μετέχοντα ποιοῦντα ἡδονήν;  Πάνυ   γ´, ἔφη. Τοῦτο τοίνυν λέγω,
[344]   εἰρημένων ἀποδεῖξαι ὡς εὖ πεποίηται—  πάνυ   γὰρ χαριέντως καὶ μεμελημένως ἔχει—
[332]   δὲ ὑπὸ ἀφροσύνης; Ναί. Ἐναντίως;  Πάνυ   γε. Οὐκοῦν ὑπὸ ἐναντίων ὄντων;
[310]   ἄρα ἐκείνῳ συγγεγονὼς ἥκεις; ~(ΣΩ.  Πάνυ   γε, πολλὰ καὶ εἰπὼν καὶ
[359]   ἀρετῆς. καὶ ἐγὼ εὐθὺς τότε  πάνυ   ἐθαύμασα τὴν ἀπόκρισιν, καὶ ἔτι
[332]   τι σμικρὸν ἔχειν ἀλλήλοις; ~Οὐ  πάνυ,   (ἔφη, οὕτως, οὐ μέντοι οὐδὲ
[339]   πεποιῆσθαι καὶ ὀρθῶς, οὔ;  Πάνυ,   ἔφην ἐγώ, καλῶς τε καὶ
[361]   σέ, τῶν μὲν τηλικούτων καὶ  πάνυ·   καὶ λέγω γε ὅτι οὐκ
[342]   τε καὶ Ἱππίας ἐκελευέτην  πάνυ,   καὶ οἱ ἄλλοι. Ἐγὼ τοίνυν,
[315]   φύσιν, τὴν δ´ οὖν ἰδέαν  πάνυ   καλός. ἔδοξα ἀκοῦσαι ὄνομα αὐτῷ
[319]   μὴ οἴονται δημιουργὸν εἶναι, κἂν  πάνυ   καλὸς καὶ πλούσιος καὶ
[348]   ἑκάστοτε, ταῦτα διασκέψασθαι. ἡγοῦμαι γὰρ  πάνυ   λέγειν τι τὸν Ὅμηρον τὸ—
[338]   ποιητέον εἶναι· καὶ Πρωταγόρας  πάνυ   μὲν οὐκ ἤθελεν, ὅμως δὲ
[330]   σύ; οὐχ οὕτως ἂν ἀποκρίναιο;  Πάνυ   μὲν οὖν, ἔφη. Εἰ οὖν
[317]   μετ´ αὐτῶν, ἵνα ἐπακούσωσιν ἡμῶν;  Πάνυ   μὲν οὖν, ἔφη Πρωταγόρας.
[310]   ἐξαναστήσας τὸν παῖδα τουτονί; (ΣΩ.  Πάνυ   μὲν οὖν· καὶ χάριν γε
[312]   ἰδιώτην καὶ τὸν ἐλεύθερον πρέπει.  Πάνυ   μὲν οὖν μοι δοκεῖ, ἔφη,
[360]   δὲ τούτων ἀμαθία δειλία;  Πάνυ   μόγις ἐνταῦθα ἐπένευσεν. σοφία
[331]   καὶ σοὶ συνδοκεῖ οὕτως. Οὐ  πάνυ   μοι δοκεῖ, ἔφη, Σώκρατες,
[339]   δεῖ· ἐπίσταμαί τε γάρ, καὶ  πάνυ   μοι τυγχάνει μεμεληκὸς τοῦ ᾄσματος.
[333]   γὰρ οἱ λόγοι ἀμφότεροι οὐ  πάνυ   μουσικῶς λέγονται· οὐ γὰρ συνᾴδουσιν
[359]   ἀλλήλοις (εἶναι, τὸ δὲ ἓν  πάνυ   πολὺ διαφέρειν τῶν ἄλλων, τὴν
[349]   ἀλλήλοις ἐστίν, δὲ ἀνδρεία  πάνυ   πολὺ διαφέρον πάντων τούτων. ὧδε
[347]   ἐν μέρει ἑαυτῶν κοσμίως, κἂν  πάνυ   (πολὺν οἶνον πίωσιν. οὕτω δὲ
[314]   ἀμφοῖν τοῖν χεροῖν τὴν θύραν  πάνυ   προθύμως ὡς οἷός τ´ ἦν
[331]   ἀνόμοιόν τι ἔχοντα ἀνόμοια, κἂν  πάνυ   σμικρὸν ἔχῃ τὸ ὅμοιον. Καὶ
[310]   ἀδελφός, τὴν (θύραν τῇ βακτηρίᾳ  πάνυ   σφόδρα ἔκρουε, καὶ ἐπειδὴ αὐτῷ
[321]   πορίζων. ἅτε δὴ οὖν οὐ  πάνυ   τι σοφὸς ὢν Ἐπιμηθεὺς
[337]   οὖν εἰπόντος τοῦ Προδίκου πολλοὶ  πάνυ   τῶν παρόντων ἀπεδέξαντο· μετὰ δὲ
[313]   μαθήματα καὶ παρὰ Πρωταγόρου καὶ  παρ´   ἄλλου ὁτουοῦν· ~εἰ δὲ μή,
[344]   ἐγχωρεῖ κακῷ γενέσθαι, ὥσπερ καὶ  παρ´   ἄλλου ποιητοῦ μαρτυρεῖται τοῦ εἰπόντος—
[342]   Λακεδαιμόνιοι, ἐπειδὰν βούλωνται ἀνέδην τοῖς  παρ´   αὑτοῖς συγγενέσθαι σοφισταῖς καὶ ἤδη
[310]   λέγειν· ἀλλὰ τί οὐ βαδίζομεν  παρ´   αὐτόν, ~(ἵνα ἔνδον καταλάβωμεν; καταλύει
[318]   Ζευξίππου τοῦ Ἡρακλεώτου, καὶ ἀφικόμενος  παρ´   αὐτόν, ὥσπερ παρὰ σὲ (νῦν,
[313]   πάντα πωλοῦντες, οὔτε οἱ ὠνούμενοι  παρ´   αὐτῶν, ἐὰν μή τις τύχῃ
[313]   δ´ αὕτως καὶ οἱ ὠνούμενοι  παρ´   αὐτῶν, ἐὰν μή τις τύχῃ
[325]   ὡς βέλτιστος ἔσται παῖς,  παρ´   ἕκαστον καὶ ἔργον καὶ λόγον
[309]   Τί οὖν τὰ νῦν;  παρ´   ἐκείνου φαίνῃ; καὶ πῶς πρός
[318]   ἐρωτῶσι χαίρω ἀποκρινόμενος. Ἱπποκράτης γὰρ  παρ´   ἐμὲ ἀφικόμενος οὐ πείσεται ἅπερ
[310]   ἀφίκου; Πρωταγόρας, ἔφη, ἥκει, στὰς  παρ´   ἐμοί. Πρῴην, ἔφην ἐγώ· σὺ
[328]   τοιοῦτον πεποίημαι· ἐπειδὰν γάρ τις  παρ´   ἐμοῦ μάθῃ, ἐὰν μὲν βούληται,
[322]   τεχνῶν· καὶ νόμον γε θὲς  παρ´   ἐμοῦ τὸν μὴ δυνάμενον αἰδοῦς
[326]   ὄνομα τῇ κολάσει ταύτῃ καὶ  παρ´   ὑμῖν (καὶ ἄλλοθι πολλαχοῦ, ὡς
[318]   ἅμα εἰς τὸν Ἱππίαν ἀπέβλεψεν—  παρὰ   δ´ ἐμὲ ἀφικόμενος μαθήσεται οὐ
[311]   ἀγαλματοποιός. Εἶεν, ἦν δ´ ἐγώ·  (παρὰ   δὲ δὴ Πρωταγόραν νῦν ἀφικόμενοι
[337]   ἐπαινεῖσθαι δὲ ἐν λόγῳ πολλάκις  παρὰ   δόξαν ψευδομένων— (ἡμεῖς τ´ αὖ
[311]   καταλύει δ´, ὡς ἐγὼ ἤκουσα,  παρὰ   Καλλίᾳ τῷ Ἱππονίκου· ἀλλ´ ἴωμεν.
[314]   Ἀλλ´ ὠγαθέ, ἔφην ἐγώ, οὔτε  παρὰ   Καλλίαν ἥκομεν οὔτε σοφισταί ἐσμεν.
[311]   Ὡς ἰατρός, ἔφη. Εἰ δὲ  παρὰ   Πολύκλειτον τὸν Ἀργεῖον Φειδίαν
[311]   μοι, ἔφην ἐγώ, Ἱππόκρατες,  παρὰ   Πρωταγόραν νῦν ἐπιχειρεῖς ἰέναι, ἀργύριον
[313]   ἀσφαλές σοι ὠνεῖσθαι μαθήματα καὶ  παρὰ   Πρωταγόρου καὶ παρ´ ἄλλου ὁτουοῦν·
[312]   οὐ τοιαύτην ὑπολαμβάνεις σου τὴν  παρὰ   Πρωταγόρου μάθησιν (ἔσεσθαι, ἀλλ´ οἵαπερ
[312]   ἔφη, τοιαύτη μᾶλλον εἶναι  παρὰ   Πρωταγόρου μάθησις. Οἶσθα οὖν
[310]   καὶ ἔτι μὲν ἐνεχείρησα εὐθὺς  παρὰ   σὲ ἰέναι, ἔπειτά μοι λίαν
[310]   αὐτὰ ταῦτα καὶ νῦν ἥκω  παρὰ   σέ, ἵνα ὑπὲρ ἐμοῦ διαλεχθῇς
[318]   καὶ ἀφικόμενος παρ´ αὐτόν, ὥσπερ  παρὰ   σὲ (νῦν, ἀκούσειεν αὐτοῦ ταὐτὰ
[360]   δὲ δειλοί εἰσιν, δειλία ὁμολογεῖται  παρὰ   σοῦ; Συνέφη. Οὐκοῦν τῶν
[349]   ἐξ ἀρχῆς τὰ μὲν ἀναμνησθῆναι  παρὰ   σοῦ, τὰ δὲ συνδιασκέψασθαι. ἦν
[335]   Πρωταγόρα, οὐδ´ ἐγὼ λιπαρῶς ἔχω  παρὰ   τὰ σοὶ δοκοῦντα τὴν συνουσίαν
[337]   ἐπαινοῖσθε— εὐδοκιμεῖν μὲν γὰρ ἔστιν  παρὰ   ταῖς ψυχαῖς τῶν ἀκουόντων ἄνευ
[337]   τύραννος ὢν τῶν ἀνθρώπων, πολλὰ  παρὰ   τὴν φύσιν βιάζεται— ἡμᾶς οὖν
[311]   ἐκείνῳ μισθὸν ὑπὲρ σεαυτοῦ, ὡς  παρὰ   τίνα ἀφιξόμενος καὶ τίς γενησόμενος;
[312]   δὴ ὡς τίς γενησόμενος ἔρχῃ  παρὰ   τὸν Πρωταγόραν; Καὶ ὃς εἶπεν
[311]   γενησόμενος; ὥσπερ ἂν εἰ ἐπενόεις  παρὰ   τὸν σαυτοῦ ὁμώνυμον ἐλθὼν Ἱπποκράτη
[312]   μάθησιν (ἔσεσθαι, ἀλλ´ οἵαπερ  παρὰ   τοῦ γραμματιστοῦ ἐγένετο καὶ κιθαριστοῦ
[314]   μὲν γὰρ καὶ ποτὰ πριάμενον  παρὰ   τοῦ καπήλου καὶ ἐμπόρου ἔξεστιν
[328]   ταύτην τὴν τέχνην ἣν δὴ  παρὰ   τοῦ πατρὸς μεμαθήκασιν, καθ´ ὅσον
[310]   ἅμα ἐπιψηλαφήσας τοῦ σκίμποδος ἐκαθέζετο  παρὰ   τοὺς πόδας μου, καὶ εἶπεν·
[357]   αὐτοὶ οὔτε τοὺς ὑμετέρους παῖδας  παρὰ   τοὺς τούτων διδασκάλους τούσδε τοὺς
[321]   πολιτικὴν οὐκ εἶχεν· ἦν γὰρ  παρὰ   τῷ Διί. τῷ δὲ Προμηθεῖ
[317]   βάθρων καὶ τῶν κλινῶν κατεσκευάζομεν  παρὰ   τῷ Ἱππίᾳ— ἐκεῖ γὰρ προϋπῆρχε
[339]   τὸ Πιττάκειον νέμεται, καίτοι σοφοῦ  παρὰ   φωτὸς εἰρημένον· χαλεπὸν φάτ´ ἐσθλὸν
[334]   φυτῶν ταῖς μὲν ῥίζαις ἀγαθὸν  παραβαλλομένη,   εἰ δ´ ἐθέλοις ἐπὶ τοὺς
[323]   διδακτόν τε καὶ ἐξ ἐπιμελείας  παραγίγνεσθαι   ἂν παραγίγνηται, τοῦτό σοι
[323]   ἐξ ἐπιμελείας παραγίγνεσθαι ἂν  παραγίγνηται,   τοῦτό σοι μετὰ τοῦτο πειράσομαι
[337]   γὰρ τοὺς ἐν τοιοῖσδε λόγοις  παραγιγνομένους   κοινοὺς μὲν εἶναι ἀμφοῖν τοῖν
[326]   καὶ κατὰ τούτους ζῆν κατὰ  παράδειγμα,   (ἵνα μὴ αὐτοὶ ἐφ´ αὑτῶν
[330]   ὅτι οὕτως ἔχει, εἴπερ τῷ  παραδείγματί   γε ἔοικε; Ἀλλ´ οὕτως, ἔφη,
[319]   ἔχουσιν οὐχ οἷοί τε ἄλλοις  παραδιδόναι·   ἐπεὶ Περικλῆς, τουτωνὶ τῶν
[312]   εἰ τοῦτ´ ἀγνοεῖς, οὐδὲ ὅτῳ  παραδίδως   τὴν ψυχὴν οἶσθα, οὔτ´ εἰ
[320]   αὐτὸς παιδεύει οὔτε τῳ ἄλλῳ  παραδίδωσιν,   ἀλλ´ αὐτοὶ περιιόντες νέμονται ὥσπερ
[320]   ἑκάστοις ὡς πρέπει. Προμηθέα δὲ  παραιτεῖται   Ἐπιμηθεὺς αὐτὸς νεῖμαι, Νείμαντος δέ
[358]   Προδίκου τοῦδε διαίρεσιν τῶν ὀνομάτων  παραιτοῦμαι·   εἴτε γὰρ ἡδὺ εἴτε τερπνὸν
[320]   Πολλοὶ οὖν αὐτῷ ὑπέλαβον τῶν  παρακαθημένων   ὁποτέρως βούλοιτο οὕτως διεξιέναι. Δοκεῖ
[340]   ὑπὸ τοῦ Ἀχιλλέως τὸν Σιμόεντα  παρακαλεῖν,   εἰπόντα— φίλε κασίγνητε, σθένος ἀνέρος
[349]   πῶς οὖν οὐ σὲ χρῆν  παρακαλεῖν   ἐπὶ τὴν τούτων σκέψιν καὶ
[340]   ἀνδρί. δοκῶ οὖν μοι ἐγὼ  παρακαλεῖν   σέ· ὥσπερ ἔφη Ὅμηρος τὸν
[314]   φαγόντα, καταθέμενον οἴκαδε ἔξεστιν συμβουλεύσασθαι,  παρακαλέσαντα   τὸν ἐπαΐοντα, ὅτι τε ἐδεστέον
[340]   περσχῶμεν, ἀτὰρ καὶ ἐγὼ σὲ  παρακαλῶ,   μὴ ἡμῖν Πρωταγόρας τὸν
[315]   ἀδελφὸς αὐτοῦ ~(ὁ ὁμομήτριος,  Πάραλος   Περικλέους, καὶ Χαρμίδης
[328]   ἐπεὶ καὶ οἱ Πολυκλείτου ὑεῖς,  Παράλου   καὶ Ξανθίππου τοῦδε ἡλικιῶται, οὐδὲν
[335]   ἂν οἷός τ´ εἴην σοι  παραμεῖναι   ἀποτείνοντι μακροὺς λόγους— ἐλθεῖν γάρ
[335]   οἱ διάλογοι. δέομαι οὖν σου  παραμεῖναι   ἡμῖν· ὡς ἐγὼ οὐδ´ ἂν
[346]   πατρίδι ἀδικηθέντες, αὐτοὺς ἑαυτοὺς  παραμυθεῖσθαι   καὶ διαλλάττεσθαι προσαναγκάζοντας ἑαυτοὺς φιλεῖν
[334]   ἐστιν, μηδὲ τὸ  παράπαν   ὠφέλιμα; καὶ τὰ τοιαῦτα σὺ
[316]   τὸν φθόνον ταῖς τέχναις ταύταις  παραπετάσμασιν   ἐχρήσαντο. ~ἐγὼ δὲ τούτοις (ἅπασιν
[359]   ἔφη τὰ μὲν τέτταρα ἐπιεικῶς  παραπλήσια   ἀλλήλοις (εἶναι, τὸ δὲ ἓν
[349]   τὰ μὲν τέτταρα αὐτῶν ἐπιεικῶς  παραπλήσια   ἀλλήλοις ἐστίν, δὲ ἀνδρεία
[353]   πενίας καὶ ἄλλα τοιαῦτα πολλὰ  παρασκευάζει;   κἂν εἴ τι τούτων
[353]   τούτων εἰς τὸ ὕστερον μηδὲν  παρασκευάζει,   χαίρειν δὲ μόνον ποιεῖ, ὅμως
[354]   μείζους ἡδονὰς τῶν λυπῶν  παρασκευάζῃ;   ἐπεὶ εἰ πρὸς ἄλλο τι
[354]   αὐτὸ ἔχει, λύπας μείζους  παρασκευάζῃ   τῶν ἐν (αὐτῷ ἡδονῶν· ἐπεὶ
[319]   διδακτὸν εἶναι μηδ´ ὑπ´ ἀνθρώπων  παρασκευαστὸν   ἀνθρώποις, δίκαιός εἰμι εἰπεῖν. ἐγὼ
[324]   ὅτι οἵ γε ἄνθρωποι ἡγοῦνται  παρασκευαστὸν   εἶναι ἀρετήν. οὐδεὶς γὰρ κολάζει
[324]   καὶ Ἀθηναῖοί εἰσι τῶν ἡγουμένων  παρασκευαστὸν   εἶναι καὶ διδακτὸν ἀρετήν. ὡς
[324]   πολιτικά, καὶ ὅτι διδακτὸν καὶ  παρασκευαστὸν   ἡγοῦνται ἀρετήν, ἀποδέδεικταί σοι,
[312]   μέλλεις τὴν ψυχὴν τὴν σαυτοῦ  παρασχεῖν   (θεραπεῦσαι ἀνδρί, ὡς φῄς, σοφιστῇ·
[348]   ἐὰν δὲ βούλῃ, σὺ ἐμοὶ  παράσχες,   περὶ ὧν μεταξὺ ἐπαυσάμεθα διεξιόντες,
[333]   τετραχύνθαι τε καὶ ἀγωνιᾶν καὶ  παρατετάχθαι   πρὸς τὸ ἀποκρίνεσθαι· ἐπειδὴ οὖν
[340]   τὸν Δία, εἰς καιρόν γε  παρατετύχηκεν   ἡμῖν ἐν τοῖς λόγοις Πρόδικος
[325]   γεγραμμένα ὥσπερ τότε τὴν φωνήν,  παρατιθέασιν   αὐτοῖς ἐπὶ τῶν βάθρων ἀναγιγνώσκειν
[353]   τὴν αὐτῆς τῆς ἡδονῆς τῆς  παραχρῆμα   ἐργασίαν κακά ἐστιν, (ἀλλὰ διὰ
[355]   πράττειν οὐκ ἐθέλει διὰ τὰς  παραχρῆμα   ἡδονάς, ὑπὸ τούτων ἡττώμενος. ὡς
[356]   πολὺ διαφέρει, Σώκρατες, τὸ  παραχρῆμα   ἡδὺ τοῦ εἰς τὸν ὕστερον
[354]   αὐτὰ καλεῖτε, ὅτι ἐν τῷ  παραχρῆμα   ὀδύνας τὰς ἐσχάτας παρέχει καὶ
[353]   τὴν ἡδονὴν ταύτην ἐν τῷ  παραχρῆμα   παρέχει καὶ ἡδύ ἐστιν ἕκαστον
[336]   θαυμάζοιμ´ ἂν εἴ τῳ ἀνθρώπων  παραχωρεῖ.   εἰ μὲν οὖν καὶ Πρωταγόρας
[336]   μὴ μετεῖναί οἱ μακρολογίας καὶ  παραχωρεῖ   Πρωταγόρᾳ, τοῦ δὲ διαλέγεσθαι (οἷός
[309]   τινι ἡμῖν, Σώκρατες, ἐντυχὼν  πάρει;   (ΣΩ. Σοφωτάτῳ μὲν οὖν δήπου
[335]   ἡγησάμενος οὐκέτι ἐμὸν ἔργον εἶναι  παρεῖναι   ἐν ταῖς συνουσίαις, Ἀλλά τοι,
[317]   Σώκρατες, ἐπειδὴ καὶ οἵδε  πάρεισιν,   περὶ ὧν ὀλίγον πρότερον μνείαν
[315]   καὶ μάλα πολλοῖς, ὡς ἐφαίνετο·  παρεκάθηντο   δὲ αὐτῷ ἐπὶ ταῖς πλησίον
[313]   συμβουλὴν τούς τε φίλους ἂν  παρεκάλεις   καὶ τοὺς οἰκείους σκοπούμενος ἡμέρας
[324]   λόγου ἐπιχειρῶν κολάζειν οὐ τοῦ  παρεληλυθότος   ἕνεκα ἀδικήματος τιμωρεῖται— οὐ γὰρ
[310]   ἀλλ´ οὖν ἀκούετε. Τῆς γὰρ  παρελθούσης   νυκτὸς ταυτησί, ἔτι βαθέος ὄρθρου,
[362]   ἀλλὰ Καλλίᾳ τῷ καλῷ χαριζόμενος  παρέμεινα.   Ταῦτ´ εἰπόντες καὶ ἀκούσαντες ἀπῇμεν.
[329]   τὴν ἀπόκρισιν, ὀλίγοις ἐστὶ  παρεσκευασμένα.   νῦν οὖν, Πρωταγόρα, σμικροῦ
[322]   γῆς τροφὰς ηὕρετο. οὕτω δὴ  παρεσκευασμένοι   κατ´ ἀρχὰς (ἄνθρωποι ᾤκουν σποράδην,
[339]   Εἰπὼν οὖν ταῦτα πολλοῖς θόρυβον  παρέσχεν   καὶ ἔπαινον (τῶν ἀκουόντων· καὶ
[354]   τῷ παραχρῆμα ὀδύνας τὰς ἐσχάτας  παρέχει   καὶ ἀλγηδόνας, ὅτι εἰς
[353]   ἡδονὴν ταύτην ἐν τῷ παραχρῆμα  παρέχει   καὶ ἡδύ ἐστιν ἕκαστον αὐτῶν,
[348]   ἔτι ἐρωτᾶν, ἕτοιμός εἰμί σοι  παρέχειν   ἀποκρινόμενος· ἐὰν δὲ βούλῃ, σὺ
[349]   ὄντος αὐτοῦ σὺ διδάσκαλον σαυτὸν  παρέχεις;   Κάλλιστον μὲν οὖν, ἔφη, εἰ
[317]   τοῦ ἐπιχειρήματος, (καὶ πολὺ δυσμενεστέρους  παρέχεσθαι   ἀνάγκη τοὺς ἀνθρώπους· ἡγοῦνται γὰρ
[312]   εἰς τοὺς Ἕλληνας σαυτὸν σοφιστὴν  παρέχων;   Νὴ τὸν Δία, Σώκρατες,
[330]   καὶ ἐμὲ οἴει εἰπεῖν τοῦτο,  παρήκουσας·   ~Πρωταγόρας γὰρ (ὅδε ταῦτα ἀπεκρίνατο,
[321]   δὲ καὶ εἱμαρμένη ἡμέρα  παρῆν,   ἐν ἔδει καὶ ἄνθρωπον
[334]   Εἰπόντος οὖν ταῦτα αὐτοῦ οἱ  παρόντες   ἀνεθορύβησαν ὡς εὖ λέγοι, καὶ
[337]   εἶπεν, ἄνδρες, ἔφη, οἱ  παρόντες,   ἡγοῦμαι ἐγὼ ὑμᾶς συγγενεῖς τε
[309]   μέντοι τί σοι ἐθέλω εἰπεῖν·  παρόντος   γὰρ ἐκείνου, οὔτε προσεῖχον τὸν
[337]   τοῦ Προδίκου πολλοὶ πάνυ τῶν  παρόντων   ἀπεδέξαντο· μετὰ δὲ τὸν Πρόδικον
[348]   τῶν ἄλλων σχεδόν τι τῶν  παρόντων,   μόγις προυτράπετο εἰς τὸ διαλέγεσθαι
[338]   λόγων ἑκατέρου. Ταῦτα ἤρεσε τοῖς  παροῦσι,   καὶ πάντες ἐπῄνεσαν, καὶ ἐμέ
[344]   ἀδύνατον· πράξας μὲν γὰρ εὖ  πᾶς   ἀνὴρ ἀγαθός, κακὸς δ´ εἰ
[326]   τὸ λέγειν τε καὶ πράττειν·  πᾶς   γὰρ βίος τοῦ ἀνθρώπου
[327]   τοῦτο καὶ ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ  πᾶς   πάντα καὶ ἐδίδασκε καὶ ἐπέπληττε
[324]   τῆς πολιτικῆς ἀρετῆς· ἔνθα δὴ  πᾶς   παντὶ θυμοῦται καὶ νουθετεῖ, δῆλον
[327]   δικαιοσύνη καὶ ἀρετή· διὰ ταῦτα  πᾶς   παντὶ προθύμως λέγει καὶ διδάσκει
[354]   εἶναι· ἔπειτα ἐν τούτῳ εἰσὶν  πᾶσαι   αἱ ἀποδείξεις. ἀλλ´ ἔτι καὶ
[325]   ἄρα οὐ διδάσκονται οὐδ´ ἐπιμελοῦνται  πᾶσαν   ἐπιμέλειαν; οἴεσθαί γε χρή,
[323]   ἴωσιν, ἣν δεῖ διὰ δικαιοσύνης  πᾶσαν   ἰέναι καὶ σωφροσύνης, εἰκότως ἅπαντος
[361]   καθορῶν ἄνω κάτω ταραττόμενα δεινῶς,  πᾶσαν   προθυμίαν ἔχω καταφανῆ αὐτὰ γενέσθαι,
[327]   οὖν οὕτω καὶ ἐν αὐλήσει  πᾶσαν   προθυμίαν καὶ ἀφθονίαν εἴχομεν ἀλλήλους
[358]   τῶν πολλοῦ ἀξίων; Καὶ τοῦτο  πᾶσι   συνεδόκει. Ἄλλο τι οὖν, ἔφην
[335]   Πρωταγόρου διαλεγομένων. ἀλλὰ χάρισαι ἡμῖν  πᾶσιν.   Καὶ ἐγὼ εἶπον— ἤδη δὲ
[359]   λαμβάνειν ἑκόντα. ~Ἐδόκει (καὶ ταῦτα  πᾶσιν.   Οὕτω δὴ τούτων ὑποκειμένων, ἦν
[338]   ἀλλὰ πάντες κοινῇ ἐπιστατήσετε. Ἐδόκει  πᾶσιν   οὕτω ποιητέον εἶναι· καὶ
[358]   ἄλλο τι σοφία. Συνεδόκει  πᾶσιν.   Τί δὲ δή; ἀμαθίαν ἆρα
[315]   λιπαρῶς ἔχων ἀκούειν τοῦ Προδίκου—  πάσσοφος   γάρ μοι δοκεῖ ἁνὴρ ~(εἶναι
[317]   σὺν θεῷ εἰπεῖν, μηδὲν δεινὸν  πάσχειν   διὰ (τὸ ὁμολογεῖν σοφιστὴς εἶναι.
[337]   ἐσθίοντά τι ἄλλο ἡδὺ  πάσχοντα   αὐτῷ τῷ σώματι. Ταῦτα οὖν
[346]   ἀνδρὶ πολλάκις συμβῆναι μητέρα  πατέρα   ἀλλόκοτον πατρίδα ἄλλο
[328]   τοῦδε ἡλικιῶται, οὐδὲν πρὸς τὸν  πατέρα   εἰσίν, καὶ ἄλλοι ἄλλων δημιουργῶν.
[326]   Διὰ τί οὖν τῶν ἀγαθῶν  πατέρων   πολλοὶ ὑεῖς φαῦλοι γίγνονται; τοῦτο
[328]   ὅτι οὐδὲν θαυμαστὸν τῶν ἀγαθῶν  πατέρων   φαύλους ὑεῖς γίγνεσθαι καὶ τῶν
[317]   πάντων ἂν ὑμῶν καθ´ ἡλικίαν  πατὴρ   εἴην ὥστε πολύ μοι ἥδιστόν
[328]   ὅσον οἷός τ´ ἦν  πατὴρ   καὶ οἱ τοῦ πατρὸς φίλοι
[325]   καὶ παιδαγωγὸς καὶ αὐτὸς (ὁ  πατὴρ   περὶ τούτου διαμάχονται, ὅπως ὡς
[319]   Περικλῆς, τουτωνὶ τῶν νεανίσκων  πατήρ,   τούτους μὲν διδασκάλων εἴχετο
[313]   περὶ δὲ τούτου οὔτε τῷ  πατρὶ   οὔτε τῷ ἀδελφῷ (ἐπεκοινώσω οὔτε
[346]   μητέρα πατέρα ἀλλόκοτον  πατρίδα   ἄλλο τι τῶν τοιούτων.
[346]   τι ὀργισθῶσιν τοῖς γονεῦσιν  πατρίδι   ἀδικηθέντες, αὐτοὺς ἑαυτοὺς παραμυθεῖσθαι καὶ
[346]   τὴν πονηρίαν τῶν γονέων  πατρίδος,   ἵνα αὐτοῖς ἀμελοῦσιν αὐτῶν μὴ
[328]   τέχνην ἣν δὴ παρὰ τοῦ  πατρὸς   μεμαθήκασιν, καθ´ ὅσον οἷός τ´
[328]   πατὴρ καὶ οἱ τοῦ  πατρὸς   φίλοι ὄντες ὁμότεχνοι, τούτους ἔτι
[315]   αὐτῷ ἐπὶ ταῖς πλησίον κλίναις  Παυσανίας   τε ἐκ Κεραμέων καὶ
[315]   ἐκ Κεραμέων καὶ μετὰ  Παυσανίου   νέον τι ἔτι μειράκιον, ὡς
[315]   οὐκ ἂν θαυμάζοιμι εἰ παιδικὰ  Παυσανίου   τυγχάνει ὤν. τοῦτό τ´ ἦν
[356]   οὔ; Φήσουσιν. Καὶ τὰ  παχέα   καὶ τὰ πολλὰ ὡσαύτως; καὶ
[352]   Ἴθι δὴ μετ´ ἐμοῦ ἐπιχείρησον  πείθειν   τοὺς ἀνθρώπους καὶ διδάσκειν
[338]   τεμεῖν. ὣς οὖν ποιήσετε, καὶ  πείθεσθέ   μοι ῥαβδοῦχον καὶ ἐπιστάτην καὶ
[310]   ἂν αὐτῷ διδῷς ἀργύριον καὶ  πείθῃς   ἐκεῖνον, ποιήσει καὶ σὲ σοφόν.
[325]   ποίει. καὶ ἐὰν μὲν ἑκὼν  πείθηται·   εἰ δὲ μή, ὥσπερ ξύλον
[329]   ἐγὼ εἴπερ ἄλλῳ τῳ ἀνθρώπων  πειθοίμην   ἄν, καὶ σοὶ πείθομαι· (ὃ
[316]   ὡς φῂς σὺ καὶ ἐγὼ  πείθομαι,   καὶ Κριτίας Καλλαίσχρου. Ἡμεῖς
[329]   ἀνθρώπων πειθοίμην ἄν, καὶ σοὶ  πείθομαι·   (ὃ δ´ ἐθαύμασά σου λέγοντος,
[316]   πόλεις μεγάλας, καὶ ἐν ταύταις  πείθοντα   τῶν νέων τοὺς βελτίστους ἀπολείποντας
[352]   ἐμοί τε καὶ σοὶ οὐ  πείθονται,   ἀλλὰ πολλούς φασι γιγνώσκοντας τὰ
[311]   τὰ ἡμέτερα χρήματα καὶ τούτοις  πείθωμεν   αὐτόν, εἰ δὲ μή, καὶ
[348]   ἑαυτῶν, ἐν τοῖς ἑαυτῶν λόγοις  πεῖραν   ἀλλήλων λαμβάνοντες καὶ διδόντες. τοὺς
[348]   τῆς ἀληθείας καὶ ἡμῶν αὐτῶν  πεῖραν   λαμβάνοντας· κἂν μὲν βούλῃ ἔτι
[342]   εἰπεῖν, ~(εἰ βούλει λαβεῖν μου  πεῖραν   ὅπως ἔχω, σὺ λέγεις
[323]   παραγίγνηται, τοῦτό σοι μετὰ τοῦτο  πειράσομαι   ἀποδεῖξαι. ὅσα γὰρ ἡγοῦνται ἀλλήλους
[338]   ἐγὼ δὲ ἀποκρινοῦμαι, καὶ ἅμα  πειράσομαι   αὐτῷ δεῖξαι ὡς ἐγώ φημι
[342]   δοκεῖ περὶ τοῦ ᾄσματος τούτου,  πειράσομαι   ὑμῖν διεξελθεῖν. φιλοσοφία γάρ ἐστιν
[353]   πρὸς αὐτοὺς ὡδί· Ἀκούετε δή·  πειρασόμεθα   γὰρ ὑμῖν ἐγώ τε καὶ
[320]   μου, ἔφη, ἐπίσκεψαι· καὶ οὕτω  πείσας   νέμει. νέμων δὲ τοῖς μὲν
[318]   γὰρ παρ´ ἐμὲ ἀφικόμενος οὐ  πείσεται   ἅπερ ἂν ἔπαθεν ἄλλῳ τῳ
[338]   οὐρίᾳ ἐφέντα, φεύγειν εἰς τὸ  πέλαγος   τῶν λόγων ἀποκρύψαντα γῆν, ἀλλὰ
[340]   εἰς ἄκρον ἵκηται, ῥηϊδίην δἤπειτα  πέλειν,   χαλεπήν περ ἐοῦσαν, ἐκτῆσθαι.
[350]   ἄφιπποι; Οἱ ἱππικοί. Τίνες δὲ  πέλτας   ἔχοντες; οἱ πελταστικοὶ οἱ
[350]   Τίνες δὲ πέλτας ἔχοντες; οἱ  πελταστικοὶ   οἱ μή; Οἱ πελταστικοί.
[350]   πελταστικοὶ οἱ μή; Οἱ  πελταστικοί.   καὶ τὰ ἄλλα γε πάντα,
[322]   ἡμῶν μὴ ἀπόλοιτο πᾶν, Ἑρμῆν  πέμπει   ἄγοντα εἰς ἀνθρώπους αἰδῶ τε
[357]   τούτων διδασκάλους τούσδε τοὺς σοφιστὰς  πέμπετε,   ὡς οὐ διδακτοῦ ὄντος, ἀλλὰ
[325]   μετὰ δὲ ταῦτα εἰς διδασκάλων  πέμποντες   πολὺ μᾶλλον ἐντέλλονται ἐπιμελεῖσθαι (εὐκοσμίας
[326]   τοίνυν πρὸς τούτοις εἰς παιδοτρίβου  πέμπουσιν,   ἵνα τὰ σώματα βελτίω ἔχοντες
[329]   τὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν αἰδῶ  πέμψειε   τοῖς ἀνθρώποις, καὶ αὖ πολλαχοῦ
[319]   χαλκεὺς σκυτοτόμος, ἔμπορος ναύκληρος, πλούσιος  πένης,   γενναῖος ἀγεννής, καὶ τούτοις οὐδεὶς
[353]   χρόνον νόσους τε ποιεῖ καὶ  πενίας   καὶ ἄλλα τοιαῦτα πολλὰ παρασκευάζει;
[353]   νόσους ποιοῦντα ἀνίας ποιεῖ, καὶ  πενίας   ποιοῦντα ἀνίας ποιεῖ; Ὁμολογοῖεν ἄν,
[341]   καὶ δεινοῦ πολέμου" καὶ δεινῆς  πενίας,   ὡς τοῦ δεινοῦ κακοῦ ὄντος.
[349]   δικαιοσύνη καὶ ὁσιότης, πότερον ταῦτα,  πέντε   ὄντα ὀνόματα, ἐπὶ ἑνὶ πράγματί
[359]   παντάπασι· τότε μὲν γὰρ δὴ  πέντε   ὄντων μορίων τῆς ἀρετῆς οὐδὲν
[347]   δὲ καλοὶ κἀγαθοὶ συμπόται καὶ  πεπαιδευμένοι   εἰσίν, οὐκ ἂν ἴδοις οὔτ´
[343]   τ´ εἶναι ῥήματα φθέγγεσθαι ~(τελέως  πεπαιδευμένου   ἐστὶν ἀνθρώπου. τούτων ἦν καὶ
[342]   πρὸς φιλοσοφίαν καὶ λόγους ἄριστα  πεπαίδευνται,   ὧδε· εἰ γὰρ ἐθέλει τις
[328]   δὴ ᾐσθόμην ὅτι τῷ ὄντι  πεπαυμένος   εἴη, μόγις πως ἐμαυτὸν ὡσπερεὶ
[328]   οἱ ἀγαθοὶ γίγνονται· νῦν δὲ  πέπεισμαι.   πλὴν σμικρόν τί μοι ἐμποδών,
[348]   εἶ ποιεῖν ἀγαθούς, καὶ οὕτω  πεπίστευκας   σαυτῷ, ὥστε καὶ ἄλλων ταύτην
[315]   καὶ τοῦτο ἐκκενώσας ξένοις κατάλυσιν  πεποίηκεν.   μὲν οὖν Πρόδικος ἔτι
[343]   κολοῦσαι αὐτὸ ἅπαν τὸ ᾆσμα  πεποίηκεν,   ὥς μοι φαίνεται. Ἐπισκεψώμεθα δὴ
[347]   ἦν δ´ ἐγώ, Σιμωνίδης διανοούμενος  πεποιηκέναι   τοῦτο τὸ ᾆσμα. Καὶ
[328]   τῆς πράξεως τοῦ μισθοῦ τοιοῦτον  πεποίημαι·   ἐπειδὰν γάρ τις παρ´ ἐμοῦ
[339]   ὀρθῶς. Δοκεῖ δέ σοι καλῶς  πεποιῆσθαι,   εἰ ἐναντία λέγει αὐτὸς αὑτῷ
[339]   πότερον οὖν καλῶς σοι δοκεῖ  πεποιῆσθαι   καὶ ὀρθῶς, οὔ; Πάνυ,
[339]   εἶναι συνιέναι τε ὀρθῶς  πεποίηται   καὶ μή, καὶ ἐπίστασθαι
[344]   ᾄσματι εἰρημένων ἀποδεῖξαι ὡς εὖ  πεποίηται—   πάνυ γὰρ χαριέντως καὶ μεμελημένως
[310]   ἔφην ἐγώ· σὺ δὲ ἄρτι  πέπυσαι;   Νὴ τοὺς θεούς, ἔφη, ἑσπέρας
[340]   ἵκηται, ῥηϊδίην δἤπειτα πέλειν, χαλεπήν  περ   ἐοῦσαν, ἐκτῆσθαι. μὲν οὖν
[353]   Ἀλλ´, ἔφη, ὀρθῶς λέγεις· καὶ  πέραινε   ὥσπερ ἤρξω. (Πάλιν τοίνυν, ἔφην
[360]   ἐρωτῶ οὔτε ἀπόφῃς; Αὐτός, ἔφη,  πέρανον.   Ἕν γ´, ἔφην ἐγώ, μόνον
[318]   δ´ ἐμὲ ἀφικόμενος μαθήσεται οὐ  περὶ   ἄλλου του περὶ οὗ
[352]   (διανοούμενοι περὶ τῆς ἐπιστήμης ὥσπερ  περὶ   ἀνδραπόδου, περιελκομένης ὑπὸ τῶν ἄλλων
[353]   ἡμῖν τοῦτο πρὸς τὸ ἐξευρεῖν  περὶ   ἀνδρείας, πρὸς τἆλλα μόρια τὰ
[326]   τοσαύτης οὖν τῆς ἐπιμελείας οὔσης  περὶ   ἀρετῆς ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ, θαυμάζεις,
[339]   τε καὶ σὺ νῦν διαλεγόμεθα,  περὶ   ἀρετῆς, μετενηνεγμένον δ´ εἰς ποίησιν·
[322]   ἄλλοι καὶ Ἀθηναῖοι, ὅταν μὲν  περὶ   ἀρετῆς τεκτονικῆς λόγος
[348]   τὸν ἐπιεικῆ, καὶ δὴ καὶ  περὶ   ἀρετῆς. τίνα γὰρ ἄλλον
[316]   ταῦτα πράττοντα· οὐ γὰρ σμικροὶ  περὶ   αὐτὰ φθόνοι τε γίγνονται καὶ
[352]   οὖν καὶ σοὶ τοιοῦτόν τι  περὶ   αὐτῆς δοκεῖ, καλόν τε
[315]   κατ´ ἀντικρὺ προστῴῳ ἐν θρόνῳ·  περὶ   αὐτὸν δ´ ἐκάθηντο ἐπὶ βάθρων
[361]   ὅτι ἔστιν, καὶ πάλιν ἐπισκέψασθαι  περὶ   αὐτοῦ εἴτε διδακτὸν εἴτε μὴ
[347]   μέντοι, ἔφη, καὶ (ἐμοὶ λόγος  περὶ   αὐτοῦ εὖ ἔχων, ὃν ὑμῖν
[320]   αὐτὸς οὗτος ἀνὴρ Περικλῆς, δεδιὼς  περὶ   αὐτοῦ μὴ διαφθαρῇ δὴ ὑπὸ
[354]   Ἄλλο τι οὖν πάλιν καὶ  περὶ   αὐτοῦ τοῦ λυπεῖσθαι αὐτὸς
[316]   οὖν ἤδη σὺ σκόπει, πότερον  περὶ   αὐτῶν μόνος οἴει δεῖν διαλέγεσθαι
[328]   καὶ γὰρ εἰ μέν τις  περὶ   αὐτῶν τούτων συγγένοιτο ὁτῳοῦν τῶν
[313]   χρηστοῦ πονηροῦ αὐτοῦ γενομένου,  περὶ   δὲ τούτου οὔτε τῷ πατρὶ
[315]   Λευκολοφίδου, καὶ ἄλλοι τινὲς ἐφαίνοντο·  περὶ   δὲ ὧν διελέγοντο οὐκ ἐδυνάμην
[347]   ᾀσμάτων τε καὶ ἐπῶν (ἐάσωμεν,  περὶ   δὲ ὧν τὸ πρῶτον ἐγώ
[345]   τούτων φησὶν ἐπαινέτης εἶναι, ἀλλὰ  περὶ   ἑαυτοῦ λέγει τοῦτο τὸ ἑκών.
[344]   πολλὰ μὲν γὰρ ἔστι καὶ  περὶ   ἑκάστου τῶν (ἐν τῷ ᾄσματι
[352]   ἄλλως; δοκεῖ δὲ τοῖς πολλοῖς  περὶ   ἐπιστήμης τοιοῦτόν τι, οὐκ ἰσχυρὸν
[339]   ἀνδοὶ παιδείας ~μέγιστον μέρος εἶναι  περὶ   ἐπῶν (δεινὸν εἶναι· ἔστιν δὲ
[342]   ἔχω, σὺ λέγεις τοῦτο,  περὶ   ἐπῶν· ἐὰν δὲ βούλῃ, σοῦ
[312]   τοῦτο μὲν ἔξεστι λέγειν καὶ  περὶ   ζωγράφων καὶ περὶ τεκτόνων, ὅτι
[312]   λέγειν περὶ οὗπερ καὶ ἐπιστήμονα,  περὶ   κιθαρίσεως· γάρ; Ναί. Εἶεν·
[347]   αὐτῷ ἥδιον· εἰ δὲ βούλεται,  περὶ   μὲν ᾀσμάτων τε καὶ ἐπῶν
[319]   ἐξάρωνται κελευόντων τῶν πρυτάνεων.  περὶ   μὲν οὖν ὧν οἴονται ἐν
[313]   ἀκούσας, ὡς φῄς, ὄρθριος ἥκων  περὶ   μὲν τούτου οὐδένα λόγον οὐδὲ
[319]   περὶ τῶν οἰκοδομημάτων, ὅταν δὲ  περὶ   ναυπηγίας, τοὺς ναυπηγούς, καὶ τἆλλα
[319]   εἰς τὴν ἐκκλησίαν, ἐπειδὰν μὲν  περὶ   οἰκοδομίας τι δέῃ πρᾶξαι τὴν
[311]   ὥσπερ περὶ Φειδίου ἀγαλματοποιὸν καὶ  περὶ   Ὁμήρου ποιητήν, τί τοιοῦτον περὶ
[312]   λανθάνει; ἦν δ´ ἐγώ. Τοῦ  πέρι;   Ὅτι μέλλεις τὴν ψυχὴν τὴν
[312]   ἔτι ἀπόκρισις ἡμῖν δεῖται,  περὶ   ὅτου σοφιστὴς δεινὸν ποιεῖ
[336]   ἀλλ´ ἀπομηκύνων ἕως ἂν ἐπιλάθωνται  περὶ   ὅτου τὸ ἐρώτημα ἦν οἱ
[334]   τίς μοι μακρὰ λέγῃ, (ἐπιλανθάνομαι  περὶ   οὗ ἂν λόγος.
[312]   γε. τί δή ἐστιν τοῦτο  περὶ   οὗ αὐτός τε ἐπιστήμων ἐστὶν
[361]   μάλιστ´ ἂν κατάδηλον γένοιτο ἐκεῖνο  περὶ   οὗ ἐγώ τε καὶ σὺ
[318]   οὐ περὶ ἄλλου του  περὶ   οὗ ἥκει. τὸ δὲ μάθημά
[339]   ἐρώτημα περὶ τοῦ αὐτοῦ μὲν  περὶ   οὗπερ ἐγώ τε καὶ σὺ
[312]   δεινὸν ποιεῖ λέγειν; Δῆλον ὅτι  περὶ   οὗπερ καὶ ἐπίστασθαι; Εἰκός γε.
[312]   κιθαριστὴς (δεινὸν δήπου ποιεῖ λέγειν  περὶ   οὗπερ καὶ ἐπιστήμονα, περὶ κιθαρίσεως·
[313]   σκοπούμενος ἡμέρας συχνάς· δὲ  περὶ   πλείονος τοῦ σώματος ἡγῇ, τὴν
[347]   καὶ γὰρ δοκεῖ μοι τὸ  περὶ   ποιήσεως διαλέγεσθαι ὁμοιότατον εἶναι τοῖς
[347]   ποιητὴν νοεῖν, οἱ δ´ ἕτερα,  περὶ   πράγματος διαλεγόμενοι ἀδυνατοῦσι ἐξελέγξαι·
[311]   περὶ Ὁμήρου ποιητήν, τί τοιοῦτον  περὶ   Πρωταγόρου ἀκούομεν; Σοφιστὴν δή τοι
[311]   τί ὄνομα ἄλλο γε λεγόμενον  περὶ   Πρωταγόρου ἀκούομεν; ὥσπερ περὶ Φειδίου
[309]   Καὶ τί ἂν γεγονὸς εἴη  περὶ   σὲ κἀκεῖνον τοσοῦτον πρᾶγμα; οὐ
[361]   τε ἥκιστ´ ἀνθρώπων, ἐπεὶ καὶ  περὶ   σοῦ πρὸς πολλοὺς δὴ εἴρηκα
[335]   σὺ μὲν γάρ, ὡς λέγεται  περὶ   σοῦ, φῂς δὲ καὶ αὐτός,
[311]   προσαναλίσκοντες. εἰ οὖν τις ἡμᾶς  περὶ   ταῦτα οὕτω σφόδρα σπουδάζοντας ἔροιτο·
[323]   οὖν πάντ´ ἄνδρα εἰκότως ἀποδέχονται  περὶ   ταύτης τῆς ἀρετῆς σύμβουλον διὰ
[312]   λέγειν καὶ περὶ ζωγράφων καὶ  περὶ   τεκτόνων, ὅτι οὗτοί εἰσιν οἱ
[309]   δὴ ὅτι ἀπὸ κυνηγεσίου τοῦ  περὶ   τὴν Ἀλκιβιάδου ὥραν; καὶ μήν
[313]   πωλεῖ ἐξαπατήσῃ ἡμᾶς, ὥσπερ οἱ  περὶ   τὴν τοῦ σώματος τροφήν,
[357]   ὑμεῖς ὡμολογήκατε ἐπιστήμης ἐνδείᾳ ἐξαμαρτάνειν  περὶ   τὴν τῶν ἡδονῶν αἵρεσιν καὶ
[313]   αὐτῶν, ἐὰν μή τις τύχῃ  περὶ   τὴν ψυχὴν αὖ ἰατρικὸς ὤν.
[360]   βουλόμενος πῶς ποτ´ ἔχει τὰ  περὶ   τῆς ἀρετῆς καὶ τί ποτ´
[352]   πολλάκις δὲ φόβον, ἀτεχνῶς (διανοούμενοι  περὶ   τῆς ἐπιστήμης ὥσπερ περὶ ἀνδραπόδου,
[312]   Εἶεν· δὲ δὴ σοφιστὴς  περὶ   τίνος δεινὸν ποιεῖ λέγειν; Δῆλον
[314]   ἐν τῷ προθύρῳ ἐγενόμεθα, ἐπιστάντες  περί   τινος λόγου διελεγόμεθα, ὃς ἡμῖν
[313]   ἴσασιν ὅτι χρηστὸν πονηρὸν  περὶ   τὸ σῶμα, ἐπαινοῦσιν δὲ πάντα
[352]   οὐδ´ ἀρχικὸν εἶναι· οὐδὲ ὡς  περὶ   τοιούτου αὐτοῦ ὄντος διανοοῦνται, ἀλλ´
[314]   μή, ὅρα, μακάριε, (μὴ  περὶ   τοῖς φιλτάτοις κυβεύῃς τε καὶ
[321]   δωρεῖται ἀνθρώπῳ. τὴν μὲν οὖν  περὶ   τὸν βίον σοφίαν ἄνθρωπος ταύτῃ
[347]   ἔφη, Σώκρατες, καὶ σὺ  περὶ   τοῦ ᾄσματος διεληλυθέναι· ἔστιν μέντοι,
[342]   ἐγώ, γέ μοι δοκεῖ  περὶ   τοῦ ᾄσματος τούτου, πειράσομαι ὑμῖν
[339]   καὶ νῦν ἔσται τὸ ἐρώτημα  περὶ   τοῦ αὐτοῦ