HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Protagoras

Liste des contextes (ordre alphabétique)


θ  =  76 formes différentes pour 117 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[345]   ὅσοι καρπὸν αἰνύμεθα χθονός· ἐπί  θ´   ὑμῖν εὑρὼν ἀπαγγελέω, (φησίν— οὕτω
[346]   ὅσοι καρπὸν αἰνύμεθα χθονός, ἐπί  θ´   ὑμῖν εὑρὼν ἀπαγγελέω· ὥστε τούτου
[343]   ἐστὶν ἀνθρώπου. τούτων ἦν καὶ  Θαλῆς   Μιλήσιος καὶ Πιττακὸς
[309]   τὸν νοῦν, ἐπελανθανόμην τε αὐτοῦ  θαμά.   (ΕΤ. Καὶ τί ἂν γεγονὸς
[325]   δὲ τε ζημία  θάνατος   αὐτῶν τοῖς παισὶ καὶ φυγαὶ
[325]   διδάσκονται, ἐφ´ οἷς οὐκ ἔστι  θάνατος   ζημία ἐὰν μὴ ἐπίστωνται,
[325]   εἰς ἀρετήν, καὶ πρὸς τῷ  θανάτῳ   χρημάτων τε δημεύσεις καὶ ὡς
[359]   οἱ μὲν δειλοὶ ἐπὶ τὰ  θαρραλέα   ἔρχονται, οἱ δὲ ἀνδρεῖοι ἐπὶ
[350]   ὡμολόγησα· εἰ δὲ καὶ οἱ  θαρραλέοι   ἀνδρεῖοι, οὐκ ἠρωτήθην— εἰ γάρ
[350]   δὲ ἀπὸ τῶν ἵππων πολεμεῖν  θαρραλέοι   εἰσίν; πότερον οἱ ἱππικοὶ
[350]   τοὺς δὲ ἀνδρείους ὡς οὐ  θαρραλέοι   εἰσίν, τὸ ἐμὸν ὁμολόγημα οὐδαμοῦ
[350]   ὑπὸ σοῦ εἰ οἱ ἀνδρεῖοι  θαρραλέοι   εἰσίν, ὡμολόγησα· εἰ δὲ καὶ
[350]   ἦν δ´ ἐγώ, οἱ οὕτω  θαρραλέοι   ὄντες οὐκ ἀνδρεῖοι ἀλλὰ μαινόμενοι
[350]   λίαν γε θαρροῦντας. Οὐκοῦν οἱ  θαρραλέοι   οὗτοι καὶ ἀνδρεῖοί εἰσιν; Αἰσχρὸν
[351]   εἶναι, μὴ μέντοι τούς γε  θαρραλέους   ἀνδρείους πάντας· θάρσος μὲν γὰρ
[350]   λέγεις τοὺς ἀνδρείους; οὐχὶ τοὺς  θαρραλέους   εἶναι; Καὶ νῦν γ´, ἔφη.
[351]   ὥστε συμβαίνει τοὺς μὲν ἀνδρείους  θαρραλέους   εἶναι, μὴ μέντοι τούς γε
[349]   λέγεις. πότερον τοὺς ἀνδρείους  θαρραλέους   λέγεις ἄλλο τι; Καὶ
[359]   τοῦτον εἰ τοὺς ἀνδρείους λέγοι  θαρραλέους·   δέ, Καὶ (ἴτας γ´,
[350]   τίνες εἰς τὰ (φρέατα κολυμβῶσιν  θαρραλέως;   Ἔγωγε, ὅτι οἱ κολυμβηταί. Πότερον
[350]   σοφώτατοι οὗτοι καὶ θαρραλεώτατοί εἰσιν,  θαρραλεώτατοι   δὲ ὄντες ἀνδρειότατοι; καὶ κατὰ
[350]   αὖ οἱ σοφώτατοι οὗτοι καὶ  θαρραλεώτατοί   εἰσιν, θαρραλεώτατοι δὲ ὄντες ἀνδρειότατοι;
[350]   οἱ ἐπιστήμονες τῶν μὴ ἐπισταμένων  θαρραλεώτεροί   εἰσιν, καὶ αὐτοὶ ἑαυτῶν (ἐπειδὰν
[350]   ἔπειτα τοὺς ἐπισταμένους αὐτοὺς ἑαυτῶν  θαρραλεωτέρους   ὄντας ἀποφαίνεις καὶ μὴ ἐπισταμένων
[311]   πολλὰ Πρωταγόρας ἔνδον διατρίβει, ὥστε,  θάρρει,   καταληψόμεθα αὐτόν, ὡς τὸ εἰκός,
[314]   ἥκομεν οὔτε σοφισταί ἐσμεν. ἀλλὰ  θάρρει·   (Πρωταγόραν γάρ τοι δεόμενοι ἰδεῖν
[360]   φοβοῦνται, ὅταν φοβῶνται, οὐδὲ αἰσχρὰ  θάρρη   θαρροῦσιν; Ἀληθῆ, ἔφη. Εἰ δὲ
[360]   τε φόβους φοβοῦνται καὶ αἰσχρὰ  θάρρη   θαρροῦσιν; Ὡμολόγει. Θαρροῦσιν δὲ τὰ
[350]   ἔφην, πάντων τούτων ἀνεπιστήμονας ὄντας,  θαρροῦντας   δὲ πρὸς ἕκαστα τούτων; Ἔγωγε,
[350]   δ´ ὅς, καὶ λίαν γε  θαρροῦντας.   Οὐκοῦν οἱ θαρραλέοι οὗτοι καὶ
[359]   Ἀλλὰ μὴν ἐπὶ γε  θαρροῦσι   πάντες αὖ ἔρχονται, καὶ δειλοὶ
[360]   ὅταν φοβῶνται, οὐδὲ αἰσχρὰ θάρρη  θαρροῦσιν;   Ἀληθῆ, ἔφη. Εἰ δὲ μὴ
[360]   καὶ αἰσχρὰ θάρρη θαρροῦσιν; Ὡμολόγει.  Θαρροῦσιν   δὲ τὰ αἰσχρὰ καὶ κακὰ
[360]   φόβους φοβοῦνται καὶ αἰσχρὰ θάρρη  θαρροῦσιν;   Ὡμολόγει. Θαρροῦσιν δὲ τὰ αἰσχρὰ
[351]   τούς γε θαρραλέους ἀνδρείους πάντας·  θάρσος   μὲν γὰρ καὶ ἀπὸ τέχνης
[351]   δὲ κἀκεῖ οὐ ταὐτὸν εἶναι  θάρσος   τε καὶ ἀνδρείαν· ὥστε συμβαίνει
[314]   συμπεριεπάτουν ἐκ μὲν τοῦ ἐπὶ  θάτερα   Καλλίας Ἱππονίκου καὶ
[315]   Γλαύκωνος, ἐκ δὲ τοῦ ἐπὶ  θάτερα   ἕτερος τῶν Περικλέους Ξάνθιππος,
[325]   καὶ διδάσκουσι καὶ νουθετοῦσιν. ἐπειδὰν  θᾶττον   συνιῇ τις τὰ λεγόμενα, καὶ
[326]   ἐστιν ἀρετή; ἀλλ´ οὐ χρὴ  θαυμάζειν,   ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον εἰ μὴ
[326]   περὶ ἀρετῆς ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ,  θαυμάζεις,   Σώκρατες, καὶ ἀπορεῖς εἰ
[312]   δέ ποτε σοφιστής ἐστιν,  θαυμάζοιμ´   ἂν εἰ οἶσθα. καίτοι εἰ
[336]   λόγον τε δοῦναι καὶ δέξασθαι  θαυμάζοιμ´   ἂν εἴ τῳ ἀνθρώπων παραχωρεῖ.
[315]   εἶναι Ἀγάθωνα, καὶ οὐκ ἂν  θαυμάζοιμι   εἰ παιδικὰ Παυσανίου τυγχάνει ὤν.
[349]   νῦν φήσῃς· οὐ γὰρ ἂν  θαυμάζοιμι   εἰ τότε ἀποπειρώμενός (μου ταῦτα
[361]   λέγω γε ὅτι οὐκ ἂν  θαυμάζοιμι   εἰ τῶν ἐλλογίμων γένοιο ἀνδρῶν
[331]   ἔχῃ τὸ ὅμοιον. Καὶ ἐγὼ  θαυμάσας   εἶπον πρὸς αὐτόν· γὰρ
[361]   ὡς σὺ σπεύδεις, Σώκρατες,  θαυμάσιον   ἔσται μὴ διδακτὸν ὄν. Πρωταγόρας
[325]   τοῦτο δὲ μή, σκέψαι ὡς  θαυμασίως   γίγνονται οἱ ἀγαθοί. ὅτι μὲν
[326]   τοῦτο αὖ μάθε· οὐδὲν γὰρ  θαυμαστόν,   εἴπερ ἀληθῆ ἐγὼ ἐν τοῖς
[318]   Πρωταγόρα, τοῦτο μὲν οὐδὲν  θαυμαστὸν   λέγεις, ἀλλὰ εἰκός, ἐπεὶ κἂν
[328]   οὕτως ἡγοῦνται, καὶ ὅτι οὐδὲν  θαυμαστὸν   τῶν ἀγαθῶν πατέρων φαύλους ὑεῖς
[352]   τι ποθῶ πρὸς τὴν σκέψιν·  θεασάμενος   ὅτι οὕτως ἔχεις πρὸς τὸ
[336]   δύναμαι, ἀλλ´ εἴ τι δέῃ  θεάσασθαι   ἐν τῷ αὐτῷ ἐμέ τε
[341]   (Πρωταγόρα, Προδίκου σοφία  θεία   τις εἶναι πάλαι, ἤτοι ἀπὸ
[322]   μετῆλθεν. Ἐπειδὴ δὲ ἄνθρωπος  θείας   μετέσχε μοίρας, πρῶτον μὲν διὰ
[324]   ἂν τό γε πραχθὲν ἀγένητον  θείη—   ἀλλὰ τοῦ μέλλοντος χάριν, ἵνα
[344]   χαλεπὴ ὥρα ἐπελθοῦσα ἀμήχανον ἂν  θείη,   καὶ ἰατρὸν ταὐτὰ ταῦτα. τῷ
[343]   τοῦ Πιττακοῦ, ὥσπερ ἂν εἰ  θεῖμεν   αὐτὸν λέγοντα τὸν Πιττακὸν καὶ
[336]   μὲν γὰρ οὐ δύναμαι ταχὺ  θεῖν,   οὗτος δὲ δύναται βραδέως. εἰ
[343]   οὐ Σιμωνίδου ἀλλ´ ὑπερβατὸν δεῖ  θεῖναι   ἐν τῷ ᾄσματι τὸ ἀλαθέως,
[340]   ἀρετῆς ἔμπροσθεν τοὺς θεοὺς ἱδρῶτα  θεῖναι—   ὅταν δέ τις αὐτῆς εἰς
[330]   σὺ δὲ τίν´ ἂν ψῆφον  θεῖο;   τὴν αὐτὴν ἐμοὶ ἄλλην;
[316]   μοι δοκεῖ ἁνὴρ ~(εἶναι καὶ  θεῖος—   ἀλλὰ διὰ τὴν βαρύτητα τῆς
[355]   αὖθις ἡδεῖ τε (καὶ ἀνιαρῷ.  θέμενοι   δὴ οὕτω λέγωμεν ὅτι Γιγνώσκων
[320]   ἦλθεν εἱμαρμένος γενέσεως, τυποῦσιν αὐτὰ  θεοὶ   γῆς ἔνδον ἐκ γῆς καὶ
[310]   δ´ ὅς, Ζεῦ καὶ  θεοί,   ἐν (τούτῳ εἴη· ὡς οὔτ´
[345]   μηδὲν αἰσχρόν· ἀνάγκῃ δ´ οὐδὲ  θεοὶ   μάχονται· καὶ τοῦτ´ ἐστὶ πρὸς
[320]   Ἦν γάρ ποτε χρόνος ὅτε  θεοὶ   μὲν ἦσαν, θνητὰ δὲ γένη
[345]   ἄριστοί εἰσιν οὓς ἂν οἱ  θεοὶ   φιλῶσιν. Ταῦτά τε οὖν πάντα
[341]   κακὸν ἐσθλὸν ἔμμεναι, εἶτα τὸν  θεόν   φησιν μόνον τοῦτο ἂν ἔχειν
[336]   αὐτῷ ἐμέ τε καὶ Κρίσωνα  θέοντας,   τούτου δέου συγκαθεῖναι· ἐγὼ μὲν
[341]   τοῦτο ῥῆμα· λέγει γὰρ ὅτι—  θεὸς   ἂν μόνος τοῦτ´ ἔχοι γέρας,
[344]   ἀδύνατον καὶ οὐκ ἀνθρώπειον, ἀλλὰ  θεὸς   ἂν μόνος τοῦτο ἔχοι τὸ
[322]   πρῶτον μὲν διὰ τὴν τοῦ  θεοῦ   συγγένειαν ζῴων μόνον θεοὺς ἐνόμισεν,
[322]   τοῦ θεοῦ συγγένειαν ζῴων μόνον  θεοὺς   ἐνόμισεν, καὶ ἐπεχείρει βωμούς τε
[310]   δὲ ἄρτι πέπυσαι; Νὴ τοὺς  θεούς,   ἔφη, ἑσπέρας γε. (Καὶ ἅμα
[310]   Καὶ ὃς γελάσας, Νὴ τοὺς  θεούς,   ἔφη, Σώκρατες, ὅτι γε
[340]   τῆς γὰρ ἀρετῆς ἔμπροσθεν τοὺς  θεοὺς   ἱδρῶτα θεῖναι— ὅταν δέ τις
[336]   σοῦ μᾶλλον ἐγὼ ἐμαυτοῦ δέομαι  θέουσιν   τούτοις ἀκολουθεῖν, ἀλλ´ οὐ γὰρ
[345]   ὅτι τῶν καμνόντων τῆς  θεραπείας   μάθησις. κακὸς δὲ κακῶς· τίς
[354]   καὶ τὰς ὑπὸ τῶν ἰατρῶν  θεραπείας   τὰς διὰ καύσεών τε καὶ
[325]   καὶ φυγαὶ μὴ μαθοῦσι (μηδὲ  θεραπευθεῖσιν   εἰς ἀρετήν, καὶ πρὸς τῷ
[312]   τὴν ψυχὴν τὴν σαυτοῦ παρασχεῖν  (θεραπεῦσαι   ἀνδρί, ὡς φῄς, σοφιστῇ· ὅτι
[325]   ἀπεδείξαμεν· διδακτοῦ δὲ ὄντος καὶ  θεραπευτοῦ   τὰ μὲν ἄλλα ἄρα τοὺς
[322]   ἄλλων τεχνῶν· καὶ νόμον γε  θὲς   παρ´ ἐμοῦ τὸν μὴ δυνάμενον
[339]   Σκόπαν τὸν Κρέοντος ὑὸν τοῦ  Θετταλοῦ   ὅτι— (ἄνδρ´ ἀγαθὸν μὲν ἀλαθέως
[317]   πρὸς ταύτῃ ἔσκεμμαι, ὥστε, σὺν  θεῷ   εἰπεῖν, μηδὲν δεινὸν πάσχειν διὰ
[341]   τοῦτο ἂν ἔχειν καὶ τῷ  θεῷ   τοῦτο γέρας ἀπένειμε μόνῳ· ἀκόλαστον
[322]   βωμούς τε ἱδρύεσθαι καὶ ἀγάλματα  θεῶν·   ἔπειτα φωνὴν καὶ ὀνόματα ταχὺ
[312]   δέ, ἦν δ´ ἐγώ, πρὸς  θεῶν,   οὐκ ἂν αἰσχύνοιο εἰς τοὺς
[318]   γραφικήν· κἂν εἰ Ὀρθαγόρᾳ τῷ  Θηβαίῳ   συγγενόμενος, ἀκούσας ἐκείνου ταὐτὰ ταῦτα
[324]   ὅτι ἠδίκησεν, ὅστις (μὴ ὥσπερ  θηρίον   ἀλογίστως τιμωρεῖται· δὲ μετὰ
[322]   ἦσαν· ἀπώλλυντο οὖν ὑπὸ τῶν  θηρίων   διὰ τὸ πανταχῇ αὐτῶν ἀσθενέστεροι
[322]   ἦν, πρὸς δὲ τὸν τῶν  θηρίων   πόλεμον ἐνδεής πολιτικὴν γὰρ τέχνην
[320]   χρόνος ὅτε θεοὶ μὲν ἦσαν,  θνητὰ   δὲ γένη (οὐκ ἦν. ἐπειδὴ
[339]   λέγει. Εἰπὼν οὖν ταῦτα πολλοῖς  θόρυβον   παρέσχεν καὶ ἔπαινον (τῶν ἀκουόντων·
[319]   μᾶλλον ἀποδέχονται, ἀλλὰ καταγελῶσι καὶ  θορυβοῦσιν,   ἕως ἂν αὐτὸς ἀποστῇ
[360]   καὶ οἱ δειλοὶ καὶ οἱ  θρασεῖς   καὶ οἱ μαινόμενοι τοὐναντίον αἰσχρούς
[321]   τὰ μὲν ὁπλαῖς, τὰ δὲ  {θριξὶν   καὶ} δέρμασιν στερεοῖς καὶ ἀναίμοις.
[321]   ἐμηχανᾶτο ἀμφιεννὺς αὐτὰ πυκναῖς τε  θριξὶν   καὶ στερεοῖς δέρμασιν, ἱκανοῖς μὲν
[334]   ἅπασίν ἐστιν πάγκακον καὶ ταῖς  θριξὶν   πολεμιώτατον ταῖς τῶν ἄλλων ζῴων
[315]   τὸν Ἱππίαν, δ´ ἐν  θρόνῳ   καθήμενος ἑκάστοις αὐτῶν διέκρινεν καὶ
[315]   τῷ κατ´ ἀντικρὺ προστῴῳ ἐν  θρόνῳ·   περὶ αὐτὸν δ´ ἐκάθηντο ἐπὶ
[323]   ἐπὶ τούτοις που οἵ τε  θυμοὶ   γίγνονται καὶ αἱ κολάσεις καὶ
[352]   ἀλλ´ ἄλλο τι, τοτὲ μὲν  θυμόν,   τοτὲ δὲ ἡδονήν, τοτὲ δὲ
[351]   τέχνης γίγνεται ἀνθρώποις καὶ (ἀπὸ  θυμοῦ   γε καὶ ἀπὸ μανίας, ὥσπερ
[351]   καὶ ἀπὸ μανίας γε καὶ  θυμοῦ,   ἰσχὺν δὲ ἀπὸ φύσεως καὶ
[324]   ἀρετῆς· ἔνθα δὴ πᾶς παντὶ  θυμοῦται   καὶ νουθετεῖ, δῆλον ὅτι ὡς
[323]   ἄνθρωποι (φύσει τύχῃ, οὐδεὶς  θυμοῦται   οὐδὲ νουθετεῖ οὐδὲ διδάσκει οὐδὲ
[314]   οἰκίαν· ἐπειδὴ γοῦν ἐκρούσαμεν τὴν  θύραν,   ἀνοίξας καὶ ἰδὼν ἡμᾶς, Ἔα,
[314]   ποτε ἡμῖν ἅνθρωπος ἀνέῳξεν τὴν  θύραν.   Ἐπειδὴ δὲ εἰσήλθομεν, κατελάβομεν Πρωταγόραν
[314]   ἅμα ἀμφοῖν τοῖν χεροῖν τὴν  θύραν   πάνυ προθύμως ὡς οἷός τ´
[310]   ὑὸς Φάσωνος δὲ ἀδελφός, τὴν  (θύραν   τῇ βακτηρίᾳ πάνυ σφόδρα ἔκρουε,
[314]   ἐκρούομεν, καὶ ὃς ἐγκεκλῃμένης τῆς  θύρας   ἀποκρινόμενος εἶπεν, ἄνθρωποι, ἔφη,
[314]   ἀλλήλοις. δοκεῖ οὖν μοι,  θυρωρός,   εὐνοῦχός τις, κατήκουεν ἡμῶν, κινδυνεύει
[322]   δίκην δὴ καὶ αἰδῶ (οὕτω  θῶ   ἐν τοῖς ἀνθρώποις, ἐπὶ




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site d'Ugo BRATELLI (NIMISPAUCI)

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 3/05/2006