HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Gorgias

Liste des contextes (ordre alphabétique)


α  =  865 formes différentes pour 3250 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[454]   ἄρτι ἔλεγον, καὶ περὶ τούτων     ἐστι δίκαιά τε καὶ ἄδικα.
[526]   ἀρετὴν τὴν τοῦ δικαίως (διαχειρίζειν     ἄν τις ~ἐπιτρέπῃ· εἷς δὲ
[466]   εἶναι, ἐάν τις ποιῇ ταῦτα     ἂν δοκῇ αὐτῷ βέλτιστα εἶναι,
[503]   καὶ ἐπὶ τὸ βέλτιστον λέγων,     ἂν λέγῃ ἄλλο τι οὐκ
[491]   ἀλλὰ καὶ ἀνδρεῖοι, ~ἱκανοὶ ὄντες     ἂν νοήσωσιν ἐπιτελεῖν, καὶ μὴ
[525]   γίγνεσθαι, ἵνα ἄλλοι ~ὁρῶντες πάσχοντα     ἂν πάσχῃ φοβούμενοι βελτίους γίγνωνται.
[507]   εὖ τε καὶ ~καλῶς πράττειν     ἂν πράττῃ, τὸν δ' εὖ
[468]   ναί. ~(Σωκράτης) ~ἆρ' οὖν καὶ     βούλεται, εἴπερ τυγχάνει ταῦτα κακὰ
[468]   μὴ μέγα δύνασθαι μηδὲ ποιεῖν     βούλεται. ~(Πῶλος) ~ὡς δὴ σύ,
[468]   ἀλλ' οὔ μοι δοκεῖ ποιεῖν     βούλεται. ~(Σωκράτης) ~ἔστιν οὖν ὅπως
[467]   ~(Σωκράτης) ~οὔ φημι ποιεῖν αὐτοὺς     βούλονται· ἀλλά μ' ἔλεγχε. ~(Πῶλος)
[467]   ἐξελεγχθῇ ὑπὸ Πώλου ὅτι ποιοῦσιν     βούλονται; ~(Πῶλος) οὗτος ἀνήρ ~(Σωκράτης)
[467]   ὁμολογῶ. ~(Πῶλος) οὐκ οὖν ποιοῦσιν     βούλονται; ~(Σωκράτης) οὔ φημι. ~(Πῶλος)
[507]   φεύγειν μὴ προσήκει, ἀλλ'     δεῖ καὶ πράγματα καὶ ἀνθρώπους
[481]   ἐναντία πράττομεν, ὡς ἔοικεν,     δεῖ; ~(Σωκράτης) ~ὦ Καλλίκλεις, εἰ
[489]   νόμος καὶ ~φύσις,     δὴ καὶ ἐγὼ γνοὺς κακουργῶ
[524]   τῆς φύσεως καὶ τὰ παθήματα     διὰ ~τὴν ἐπιτήδευσιν ἑκάστου πράγματος
[481]   εἴ τίς σου λέγοντος ἑκάστοτε     διὰ τούτους λέγεις θαυμάζοι ~ὡς
[473]   σε ~ἡγοῦμαι. νῦν μὲν οὖν     διαφερόμεθα ταῦτ' ἐστιν· σκόπει δὲ
[467]   ~(Πῶλος) ~οὐκ ἄρτι ὡμολόγεις ποιεῖν     δοκεῖ αὐτοῖς βέλτιστα εἶναι, (τούτου
[467]   οἱ ~ποιοῦντες ἐν ταῖς πόλεσιν     δοκεῖ αὐτοῖς καὶ οἱ τύραννοι
[467]   ~(Σωκράτης) οὔ φημι. ~(Πῶλος) ποιοῦντες     δοκεῖ αὐτοῖς; ~(Σωκράτης) φημί. ~(Πῶλος)
[469]   τὸ μέγα δύνασθαι, τὸ ποιεῖν     δοκεῖ αὐτῷ· δοκεῖ σοι;
[468]   ὂν κάκιον, οὗτος δήπου ποιεῖ     δοκεῖ αὐτῷ· γάρ; ~(Πῶλος)
[468]   ἔστιν ἄνθρωπον ποιοῦντα ἐν πόλει     δοκεῖ ~αὐτῷ μὴ μέγα δύνασθαι
[470]   σοι φαίνεται, ἐὰν μὲν ~πράττοντι     δοκεῖ ἕπηται τὸ ὠφελίμως πράττειν,
[467]   τὸ δὲ ποιεῖν ἄνευ νοῦ     ~δοκεῖ καὶ σὺ ὁμολογεῖς κακὸν
[524]   ἀνθρώποις. ~ταῦτ' ἔστιν, Καλλίκλεις,     ἐγὼ ἀκηκοὼς πιστεύω (ἀληθῆ εἶναι·
[463]   σοι ἀποκρίνασθαι ὡς ἤδη ~εἰδότι     ἐγὼ λέγω. ~(Γοργίας) ~μὰ τὸν
[525]   μεστὴν ὑπὸ (ἐπιορκιῶν καὶ ἀδικίας,     ~ἑκάστη πρᾶξις αὐτοῦ ἐξωμόρξατο
[481]   φῇ οὕτως ἔχειν, μεταβαλλόμενος λέγεις     ἐκεῖνος ~βούλεται, καὶ πρὸς τὸν
[468]   ~(Πῶλος) φημί. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν ὡμολογήσαμεν,     ἕνεκά του ποιοῦμεν, μὴ ἐκεῖνα
[467]   μήτε κακὰ ἆρα τοιάδε λέγεις,     ἐνίοτε μὲν μετέχει τοῦ ἀγαθοῦ,
[482]   ἐν τοῖς λόγοις ἐπεστομίσθη, αἰσχυνθεὶς     ἐνόει ~εἰπεῖν. σὺ γὰρ τῷ
[475]   καὶ (φάθι μὴ     ἐρωτῶ. ~(Πῶλος) ἀλλ' οὐκ ἂν
[458]   ~(Σωκράτης) ~ἄκουε δή, Γοργία,     θαυμάζω ἐν τοῖς λεγομένοις ὑπὸ
[500]   οὕτως φημί. ~(Σωκράτης) ~ἴθι δή,     καὶ πρὸς τούσδε ἐγὼ ἔλεγον,
[481]   καὶ τυγχάνει ταῦτα ἀληθῆ ~ὄντα     λέγεις, ἄλλο τι ἡμῶν
[503]   οἳ κηδόμενοι τῶν πολιτῶν λέγουσιν     ~λέγουσιν, εἰσὶν δὲ καὶ οἵους
[506]   γάρ ~τοι ἔγωγε εἰδὼς λέγω     λέγω, ἀλλὰ ζητῶ κοινῇ μεθ'
[490]   κρείττων. ~(Καλλίκλης) ~ἀλλὰ ταῦτ' ἔστιν     λέγω. τοῦτο γὰρ οἶμαι ἐγὼ
[523]   ἀληθῆ γὰρ ὄντα σοι λέξω     μέλλω λέγειν. ὥσπερ γὰρ Ὅμηρος
[507]   ἐστιν οὔτε ~διώκειν οὔτε φεύγειν     μὴ προσήκει, ἀλλ' δεῖ
[521]   ἤρξω παρρησιάζεσθαι πρὸς ἐμέ, διατελεῖν     νοεῖς λέγων. ~καὶ νῦν εὖ
[482]   λέγει γάρ, φίλε ἑταῖρε,     νῦν ἐμοῦ ἀκούεις, καί μοί
[470]   μὲν ἄμεινον εἶναι ταῦτα ~ποιεῖν     νυνδὴ ἐλέγομεν, ἀποκτεινύναι τε καὶ
[511]   ταύτης τῆς μεγάλης εὐεργεσίας, σώσασα     ~νυνδὴ ἔλεγον, καὶ αὐτὸν καὶ
[492]   σαφῶς γὰρ ~σὺ νῦν λέγεις     οἱ ἄλλοι διανοοῦνται μέν, λέγειν
[487]   σὺ δὲ ταῦτα πάντα ἔχεις     οἱ ἄλλοι οὐκ ἔχουσιν· ~πεπαίδευσαί
[473]   Σώκρατες, ὅταν τοιαῦτα λέγῃς     οὐδεὶς ἂν φήσειεν ~ἀνθρώπων; ἐπεὶ
[505]   μοι τὸ τοῦ Ἐπιχάρμου γένηται,     πρὸ τοῦ δύο ἄνδρες ἔλεγον,
[465]   ἔχει λόγον οὐδένα προσφέρει     προσφέρει ~ὁποῖ' ἄττα τὴν φύσιν
[508]   ῥητορικῇ ἐπὶ τοῦτο χρηστέον· καὶ     Πῶλον αἰσχύνῃ ᾤου συγχωρεῖν, ἀληθῆ
[508]   ἐχόντων σκεψώμεθα τί ποτ' ἐστὶν     σὺ ἐμοὶ ὀνειδίζεις, ἆρα ~καλῶς
[482]   ἀεὶ (τῶν αὐτῶν, λέγει δὲ     σὺ νῦν ~θαυμάζεις, παρῆσθα δὲ
[487]   μὴ τρία ἄρα δεῖ ἔχειν     σὺ πάντα ἔχεις, ἐπιστήμην τε
[521]   ἥδιστον, καὶ οὐκ ἐθέλων ποιεῖν     σὺ παραινεῖς, τὰ κομψὰ ταῦτα,
[513]   ἀλλὰ διαμαχόμενον. οὐ ταῦτα ἦν     τότε ~ὡριζόμεθα; ~(Καλλίκλης) πάνυ γε.
[482]   δημηγορικά, ~φάσκων τὴν ἀλήθειαν διώκειν,     φύσει μὲν οὐκ ἔστιν καλά,
[461]   τοῦτο ὃ> δὴ ἀγαπᾷς, αὐτὸς  ἀγαγὼν   ἐπὶ τοιαῦτα ~ἐρωτήματα ἐπεὶ τίνα
[477]   ὠφέλιμα. ~(Πῶλος) ἀνάγκη. ~(Σωκράτης)  ἀγαθὰ   ἄρα πάσχει δίκην διδούς;
[468]   ὄντα οὐ βουλόμεθα. τὰ γὰρ  ἀγαθὰ   βουλόμεθα, ὡς φῂς σύ, τὰ
[499]   ταὐτὰ φῇ ~ἡδέα τε καὶ  ἀγαθὰ   εἶναι; οὐ ταῦτα ἀνάγκη,
[498]   κακοὺς δὲ ~κακῶν; τὰ δὲ  ἀγαθὰ   εἶναι τὰς ἡδονάς, κακὰ δὲ
[506]   ἡμεῖς καὶ τἆλλα πάντα ὅσ'  ἀγαθά   ἐστιν, ἀρετῆς ~τινος παραγενομένης; ~ἔμοιγε
[477]   ναί. ~(Σωκράτης) οὐκοῦν εἴπερ καλά,  ἀγαθά;   γὰρ ἡδέα ὠφέλιμα.
[461]   καὶ τὰ καλὰ καὶ τὰ  ἀγαθά,   καὶ ἐὰν μὴ ἔλθῃ ταῦτα
[467]   ἔγωγε. ~(Σωκράτης) ~τὰ δὲ μήτε  ἀγαθὰ   μήτε κακὰ ἆρα τοιάδε λέγεις,
[468]   φῂς σύ, τὰ ~δὲ μήτε  ἀγαθὰ   μήτε κακὰ οὐ βουλόμεθα, οὐδὲ
[468]   ἄλλ' ἄττα καλεῖς τὰ μήτε  ἀγαθὰ   μήτε κακά; ~(Πῶλος) οὔκ, ἀλλὰ
[486]   καὶ δόξα καὶ ἄλλα πολλὰ  ἀγαθά.   ~(Σωκράτης) ~εἰ χρυσῆν ἔχων ἐτύγχανον
[519]   ὡς δεινὰ πάσχουσι· πολλὰ καὶ  ~ἀγαθὰ   τὴν πόλιν πεποιηκότες ἄρα ἀδίκως
[500]   παντὸς ἀνδρός ἐστιν ἐκλέξασθαι ποῖα  ἀγαθὰ   τῶν ἡδέων ἐστὶν καὶ ὁποῖα
[499]   ἡδοναί τινές εἰσιν αἱ μὲν  ἀγαθαί,   αἱ δὲ κακαί· γάρ;
[499]   ἀρετὴν τοῦ σώματος, αὗται μὲν  ἀγαθαί,   αἱ δὲ (τἀναντία τούτων ~κακαί;
[495]   μὴ διορίζηται τῶν ἡδονῶν ~ὁποῖαι  ἀγαθαὶ   καὶ κακαί; ἀλλ' ἔτι καὶ
[499]   ~(Καλλίκλης) ναί. ~(Σωκράτης) ἆρ' οὖν  ἀγαθαὶ   μὲν αἱ ὠφέλιμοι, κακαὶ δὲ
[507]   ἀνάγκη. ~ἡ ἄρα σώφρων ψυχὴ  ἀγαθή.   ἐγὼ μὲν οὐκ ἔχω παρὰ
[507]   δὴ ὅτι, εἰ σώφρων  ἀγαθή   ἐστιν, τοὐναντίον τῇ σώφρονι
[498]   οὐκέτι φῄς; ~(Καλλίκλης) ἔγωγε. ~(Σωκράτης)  ἀγαθοὶ   ἄρα οἳ ἂν χαίρωσι, κακοὶ
[506]   ἐσμεν; ~πάνυ γε. ~ἀλλὰ μὴν  ἀγαθοί   γέ ἐσμεν καὶ ἡμεῖς καὶ
[518]   τὰ ~γυμναστικὰ ἐμοῦ ἐρωτῶντος οἵτινες  ἀγαθοὶ   γεγόνασιν εἰσὶν σωμάτων ~θεραπευταί,
[515]   ~(Καλλίκλης) ἔμοιγε. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν εἴπερ  ἀγαθοί,   δῆλον ὅτι ἕκαστος αὐτῶν βελτίους
[498]   οὔ; ~(Σωκράτης) οὐκοῦν ἀγαθῶν παρόντων  ἀγαθοί   εἰσιν οἱ χαίροντες; ~(Καλλίκλης) ναί.
[506]   ἡδόμεθα, ἀγαθὸν δὲ οὗ παρόντος  ~ἀγαθοί   ἐσμεν; ~πάνυ γε. ~ἀλλὰ μὴν
[516]   ταῦτα ἔπασχον. οὔκουν οἵ γε  ἀγαθοὶ   ἡνίοχοι κατ' ἀρχὰς μὲν ~οὐκ
[498]   ~(Σωκράτης) ~ἆρ' οὖν παραπλησίως εἰσὶν  ἀγαθοὶ   καὶ κακοὶ οἱ ἀγαθοί τε
[498]   καὶ ἔτι ~μᾶλλον ἀγαθοὶ (οἱ  ἀγαθοὶ   καὶ οἱ κακοί) εἰσιν οἱ
[498]   ἄρα χαίρουσιν καὶ λυποῦνται οἱ  ἀγαθοὶ   καὶ οἱ κακοί; ~(Καλλίκλης) φημί.
[498]   κακοί; καὶ ἔτι ~μᾶλλον  ἀγαθοὶ   (οἱ ἀγαθοὶ καὶ οἱ κακοί)
[498]   γε φρόνιμοι καὶ οἱ ἀνδρεῖοι  ἀγαθοί,   οἱ δὲ δειλοὶ καὶ ἄφρονες
[515]   ἔλεγες, εἰ ἔτι σοι ~δοκοῦσιν  ἀγαθοὶ   πολῖται γεγονέναι, (Περικλῆς καὶ Κίμων
[466]   ταῖς πόλεσι φαῦλοι νομίζεσθαι οἱ  ἀγαθοὶ   ~ῥήτορες; ~(Σωκράτης) ~ἐρώτημα τοῦτ' ἐρωτᾷς
[498]   εἰσὶν ἀγαθοὶ καὶ κακοὶ οἱ  ἀγαθοί   τε καὶ οἱ κακοί;
[516]   καίτοι οὗτοι, εἰ ἦσαν ἄνδρες  ἀγαθοί,   ὡς σὺ ~φῄς, οὐκ ἄν
[497]   ἂν εἴη τὰ ~ἡδέα τοῖς  ἀγαθοῖς   τὰ ἀνιαρὰ τοῖς κακοῖς;
[527]   μελετητέον οὐ τὸ δοκεῖν εἶναι  ἀγαθὸν   ἀλλὰ τὸ εἶναι, καὶ ~ἰδίᾳ
[507]   ~ὄντα καὶ ἀνδρεῖον καὶ ὅσιον  ἀγαθὸν   ἄνδρα εἶναι τελέως, τὸν δὲ
[470]   τὸν μὲν γὰρ καλὸν καὶ  ἀγαθὸν   ἄνδρα καὶ γυναῖκα ~εὐδαίμονα εἶναί
[515]   εἰ ~τοίνυν τοῦτο δεῖ τὸν  ἀγαθὸν   ἄνδρα παρασκευάζειν τῇ ἑαυτοῦ πόλει,
[452]   ὑγίεια; ~τί δ' ἐστὶν μεῖζον  ἀγαθὸν   (ἀνθρώποις ὑγιείας; εἰ δ' αὖ
[505]   καὶ τί ψεῦδος· κοινὸν γὰρ  ἀγαθὸν   ἅπασι φανερὸν γενέσθαι αὐτό. ~δίειμι
[452]   καὶ τί ἐστιν (τοῦτο τὸ  ἀγαθόν;   ἀποκρινάσθω ~(Γοργίας) ἴθι οὖν νομίσας,
[468]   δήπου τῶν ἀγαθῶν. ~(Σωκράτης) ~τὸ  ἀγαθὸν   ἄρα διώκοντες καὶ βαδίζομεν ὅταν
[467]   τῶν ὄντων οὐχὶ ἤτοι  ἀγαθόν   γ' ἐστὶν κακὸν
[449]   ἄρα χρή σε καλεῖν; ~(Γοργίας)  ~ἀγαθόν   γε, Σώκρατες, εἰ δὴ
[503]   δέ; Θεμιστοκλέα οὐκ ἀκούεις ἄνδρα  ἀγαθὸν   γεγονότα καὶ Κίμωνα καὶ ~Μιλτιάδην
[517]   (ὅτι οὐδένα ἡμεῖς ἴσμεν ~ἄνδρα  ἀγαθὸν   γεγονότα τὰ πολιτικὰ ἐν τῇδε
[499]   δειλόν; ~(Καλλίκλης) πάνυ γε. ~(Σωκράτης)  ἀγαθὸν   δὲ αὖ τὸν χαίροντα; ~(Καλλίκλης)
[506]   ἐστιν τοῦτο οὗ (παραγενομένου ἡδόμεθα,  ἀγαθὸν   δὲ οὗ παρόντος ~ἀγαθοί ἐσμεν;
[500]   καὶ σὺ εἶναι μέν τι  ~ἀγαθόν,   εἶναι δέ τι ἡδύ, ἕτερον
[459]   τοιαῦτα οὐκ εἰδότα καὶ δοκεῖν  ἀγαθὸν   εἶναι οὐκ ὄντα; τὸ
[452]   οὖν; κρίνεις σὺ μέγιστον ἀνθρώποις  ἀγαθὸν   εἶναι πλοῦτον; ~φήσομεν. πῶς γὰρ
[452]   τοῦτο φῂς σὺ μέγιστον  ἀγαθὸν   εἶναι τοῖς ἀνθρώποις καὶ σὲ
[466]   ἐπεὶ τὸ μέγα δύνασθαι ἔφης  ἀγαθὸν   εἶναι τῷ δυναμένῳ. ~(Πῶλος) φημὶ
[506]   τοῦ ἀγαθοῦ πρακτέον, τὸ  ἀγαθὸν   ἕνεκα τοῦ ἡδέος; ~τὸ ἡδὺ
[452]   εἴ σοι ἔχοι ~(Γοργίας) μεῖζον  ἀγαθὸν   ἐπιδεῖξαι τῆς αὑτοῦ τέχνης
[458]   αὐτὸ ἀγαθὸν ἡγοῦμαι, ὅσῳπερ μεῖζον  ἀγαθόν   ἐστιν ~αὐτὸν ἀπαλλαγῆναι κακοῦ τοῦ
[507]   ἄνδρα εἶναι τελέως, τὸν δὲ  ἀγαθὸν   εὖ τε καὶ ~καλῶς πράττειν
[495]   εἶναι τὸ αὐτὸ ~ἡδὺ καὶ  ἀγαθόν,   εἶναί τι τῶν ἡδέων
[459]   αὐτὰ μὲν οὐκ εἰδώς, τί  ἀγαθὸν   τί κακόν ἐστιν
[512]   τι τὸ γενναῖον καὶ τὸ  ἀγαθὸν   ~ἢ τὸ σῴζειν τε
[458]   ~ἐλεγξάντων· μεῖζον γὰρ αὐτὸ  ἀγαθὸν   ἡγοῦμαι, ὅσῳπερ μεῖζον ἀγαθόν ἐστιν
[452]   Σώκρατες, τῇ ἀληθείᾳ μέγιστον  ἀγαθὸν   καὶ αἴτιον ἅμα μὲν ~ἐλευθερίας
[499]   εἶναι ἁπασῶν τῶν πράξεων ~τὸ  ἀγαθόν,   ~καὶ ἐκείνου ἕνεκα δεῖν πάντα
[474]   ὡς ἔοικας, καλόν τε καὶ  ἀγαθὸν   καὶ κακὸν ~καὶ αἰσχρόν. ~(Πῶλος)
[499]   ~ἀνιᾶσθαι δὲ καὶ χαίρειν τὸν  ἀγαθὸν   καὶ κακὸν ὁμοίως, ἴσως δὲ
[459]   αἰσχρὸν καὶ τὸ καλὸν καὶ  ~ἀγαθὸν   καὶ κακὸν οὕτως ἔχων
[480]   τέμνειν καὶ κάειν ἰατρῷ, τὸ  ἀγαθὸν   ~καὶ καλὸν διώκοντα, μὴ ὑπολογιζόμενον
[500]   αἱ δὲ ~γιγνώσκουσαι ὅτι τε  ἀγαθὸν   καὶ ὅτι κακόν· καὶ ἐτίθην
[496]   οὐκ ἂν εἴη τό τε  ἀγαθὸν   καὶ τὸ κακόν. ὁμολογοῦμεν ταῦτα;
[495]   τῶν ἡδέων οὐκ ἔστιν  ἀγαθόν;   ~(Καλλίκλης) ~ἵνα δή μοι μὴ
[499]   καλὰ λέγειν τε καὶ ~ἐπισκοπεῖσθαι.  ἀγαθὸν   μὲν εἶναι τὸν φρόνιμον καὶ
[467]   Σώκρατες. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν λέγεις εἶναι  ἀγαθὸν   μὲν σοφίαν τε καὶ ὑγίειαν
[527]   κολαστέος ἐστί, καὶ τοῦτο ~δεύτερον  ἀγαθὸν   μετὰ τὸ εἶναι δίκαιον, τὸ
[452]   ~σοι πλούτου φανῇ τι μεῖζον  ἀγαθὸν   ὂν παρὰ Γοργίᾳ
[521]   ~εἴπω, ὅτι Πονηρός γε ὢν  ἀγαθὸν   ὄντα· μηδ' ὅτι ἀφαιρήσεται ἐάν
[466]   ~(Πῶλος) φημὶ γὰρ οὖν. ~(Σωκράτης)  ~ἀγαθὸν   οὖν οἴει εἶναι, ἐάν τις
[467]   κακὸν μεταξὺ τούτων, ~οὔτε  ἀγαθὸν   οὔτε κακόν; ~(Πῶλος) πολλὴ ἀνάγκη,
[506]   ἐν ἑκάστῳ ἑκάστου οἰκεῖος  ἀγαθὸν   παρέχει ~ἕκαστον τῶν ὄντων; ~ἔμοιγε
[452]   σῆς τέχνης ~ἔργον μέγιστόν ἐστιν  ἀγαθόν;   πῶς γὰρ οὔ, φαίη ἂν
[495]   ἔφη Ἀχαρνεὺς ἡδὺ μὲν καὶ  ~ἀγαθὸν   ταὐτὸν εἶναι, ἐπιστήμην δὲ καὶ
[470]   δοκεῖ ἕπηται τὸ ὠφελίμως πράττειν,  ἀγαθόν   τε εἶναι, καὶ τοῦτο, ὡς
[500]   τέχνην, τῶν δὲ περὶ τὸ  ἀγαθὸν   τὴν ἰατρικὴν ~τέχνην. καὶ πρὸς
[466]   εἰ τὸ δύνασθαί γε λέγεις  ἀγαθόν   τι εἶναι τῷ δυναμένῳ. ~(Πῶλος)
[468]   εἴπερ ἐστὶ τὸ ~μέγα δύνασθαι  ἀγαθόν   τι κατὰ τὴν σὴν ὁμολογίαν;
[499]   ~(Σωκράτης) ὠφέλιμοι δέ γε αἱ  ἀγαθόν   τι ποιοῦσαι, κακαὶ δὲ αἱ
[506]   ἆρα τὸ ἡδὺ καὶ τὸ  ἀγαθὸν   τὸ ~αὐτό ἐστιν; οὐ ταὐτόν,
[467]   δύναμίς ἐστιν, ὡς σὺ φῄς,  ἀγαθόν,   τὸ δὲ ποιεῖν ἄνευ νοῦ
[495]   ~μὴ οὐ τοῦτο τὸ  ἀγαθόν,   τὸ πάντως χαίρειν· ταῦτά τε
[452]   τούτου τέχνη περὶ ~τὸ μέγιστον  ἀγαθὸν   τοῖς ἀνθρώποις, ἀλλ' ἐμή”
[467]   αὐτοῖς καὶ οἱ τύραννοι οὐδὲν  ἀγαθὸν   τοῦτο ~κεκτήσονται, δὲ δύναμίς
[490]   ~φρόνιμόν τε καὶ καλὸν καὶ  ἀγαθόν,   τοῦτον δὴ ἴσως δεῖ πλεονεκτεῖν
[519]   οὐ δοκεῖ σοι ἄλογον εἶναι  ἀγαθὸν   ~φάσκοντα πεποιηκέναι τινὰ μέμφεσθαι τούτῳ
[503]   τοιοῦτος γέγονεν· φέρε γάρ, ~ὁ  ἀγαθὸς   ἀνὴρ καὶ ἐπὶ τὸ βέλτιστον
[515]   ἀνάγκη ἐκ τῶν ὡμολογημένων, εἴπερ  ἀγαθός   γ' ἦν ~ἐκεῖνος πολίτης. ~(Καλλίκλης)
[519]   μέμφεσθαι τούτῳ ὅτι ὑφ' ἑαυτοῦ  ἀγαθὸς   γεγονώς τε ~καὶ ὢν ἔπειτα
[504]   ἐκεῖνος, τεχνικός τε καὶ  ἀγαθός,   καὶ τοὺς ~λόγους προσοίσει ταῖς
[499]   τῷ ἀγαθῷ καὶ μᾶλλον  ~(ἀγαθὸς   κακός; οὐ ταῦτα συμβαίνει
[516]   ~(Καλλίκλης) ἔστω. ~(Σωκράτης) ~οὐκ ἄρ'  ἀγαθὸς   τὰ πολιτικὰ Περικλῆς ἦν ἐκ
[499]   ~οὐκοῦν ὁμοίως γίγνεται κακὸς καὶ  ἀγαθὸς   τῷ ἀγαθῷ καὶ μᾶλλον
[516]   ἐκείνου, εἴπερ (ἐκεῖνος ἐπεμελεῖτο αὐτῶν  ἀγαθὸς   ὢν τὰ ~πολιτικά; ~(Καλλίκλης) πάνυ
[452]   τὴν παρ' αὑτῷ ~τέχνην μείζονος  ἀγαθοῦ   αἰτίαν εἶναι τὴν σήν,
[468]   γε. ~(Σωκράτης) ~ἕνεκ' ἄρα τοῦ  ἀγαθοῦ   ἅπαντα ταῦτα ποιοῦσιν οἱ ποιοῦντες.
[500]   ἡδέος θήραν, τὴν ~δὲ τοῦ  ἀγαθοῦ   αὐτὸ δέ μοι τοῦτο πρῶτον
[500]   ἕτερον δὲ τὸ ἡδὺ τοῦ  ἀγαθοῦ,   ἑκατέρου δὲ αὐτοῖν ~μελέτην τινὰ
[467]   ἐνίοτε μὲν μετέχει τοῦ  ἀγαθοῦ,   ~(ἐνίοτε δὲ τοῦ κακοῦ, ἐνίοτε
[495]   ἀνδρείαν καὶ ἀλλήλων καὶ τοῦ  ἀγαθοῦ   ~ἕτερον. ~(Καλλίκλης) ~Σωκράτης δέ γε
[468]   ἑστῶμεν, τοῦ αὐτοῦ ἕνεκα, τοῦ  ἀγαθοῦ·   οὔ; ~(Πῶλος) ναί. ~(Σωκράτης)
[506]   ἡδέος; ~τὸ ἡδὺ ἕνεκα τοῦ  ἀγαθοῦ.   ~ἡδὺ δέ ἐστιν τοῦτο οὗ
[497]   ἕτερον ~γίγνεται τὸ ἡδὺ τοῦ  ἀγαθοῦ.   ~(Καλλίκλης) οὐκ οἶδ' ἅττα σοφίζῃ,
[517]   ἐκεῖνοι· ὅπερ μόνον ἔργον ἐστὶν  ~ἀγαθοῦ   πολίτου. ναῦς δὲ καὶ τείχη
[506]   δὲ τὸ ἡδὺ ἕνεκα τοῦ  ἀγαθοῦ   πρακτέον, τὸ ἀγαθὸν ἕνεκα
[498]   ~(Σωκράτης) ~οὐκ οἶσθ' ὅτι τοὺς  ἀγαθοὺς   ἀγαθῶν φῂς παρουσίᾳ εἶναι ἀγαθούς,
[526]   ~μὴν κωλύει καὶ ἐν τούτοις  ἀγαθοὺς   ἄνδρας ἐγγίγνεσθαι, καὶ σφόδρα γε
[497]   ~(Καλλίκλης) ἔγωγε. ~(Σωκράτης) ~τί δέ;  ἀγαθοὺς   ἄνδρας καλεῖς ἄφρονας καὶ δειλούς;
[519]   ἂν ἀλογώτερον εἴη ~πρᾶγμα, ἀνθρώπους  ἀγαθοὺς   καὶ δικαίους γενομένους, ἐξαιρεθέντας μὲν
[514]   ηὑρίσκομεν σκοπούμενοι διδασκάλους τε ἡμῶν  ἀγαθοὺς   καὶ ~(ἐλλογίμους γεγονότας καὶ οἰκοδομήματα
[498]   ἀγαθοὺς ἀγαθῶν φῂς παρουσίᾳ εἶναι  ἀγαθούς,   καὶ κακοὺς δὲ ~κακῶν; τὰ
[497]   φρονίμους ἔλεγες· οὐ τούτους  ἀγαθοὺς   καλεῖς; ~(Καλλίκλης) πάνυ μὲν οὖν.
[497]   τοὺς ἀγαθοὺς οὐχὶ ~ἀγαθῶν παρουσίᾳ  ἀγαθοὺς   καλεῖς, ὥσπερ τοὺς καλοὺς οἷς
[497]   ταύτῃ (ὁμολογεῖσθαι· ἄθρει δέ̓ τοὺς  ἀγαθοὺς   οὐχὶ ~ἀγαθῶν παρουσίᾳ ἀγαθοὺς καλεῖς,
[520]   εἴπερ τῷ ὄντι ~δύναιτό τις  ἀγαθοὺς   ποιεῖν. οὐχ οὕτω; ~(Καλλίκλης) φημί.
[499]   γίγνεται κακὸς καὶ ἀγαθὸς τῷ  ἀγαθῷ   καὶ μᾶλλον ~(ἀγαθὸς
[475]   Σώκρατες, ἡδονῇ τε καὶ  ἀγαθῷ   ὁριζόμενος τὸ ~καλόν. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν
[499]   ~(Σωκράτης) ~ἕνεκα γάρ που τῶν  ἀγαθῶν   ἅπαντα ἡμῖν ἔδοξεν πρακτέον εἶναι,
[500]   τρίτων; ~(Καλλίκλης) ἔγωγε. ~(Σωκράτης) ~τῶν  ἀγαθῶν   ἄρα ἕνεκα δεῖ καὶ τἆλλα
[497]   ναί. ~(Σωκράτης) ~ἀλλὰ μὴν τῶν  ἀγαθῶν   γε καὶ κακῶν οὐχ ἅμα
[492]   ἀνθρώποις, οἷς ἐξὸν ἀπολαύειν τῶν  ἀγαθῶν   καὶ ~μηδενὸς ἐμποδὼν ὄντος, αὐτοὶ
[498]   πῶς γὰρ οὔ; ~(Σωκράτης) οὐκοῦν  ἀγαθῶν   παρόντων ἀγαθοί εἰσιν οἱ χαίροντες;
[497]   ἄθρει δέ̓ τοὺς ἀγαθοὺς οὐχὶ  ~ἀγαθῶν   παρουσίᾳ ἀγαθοὺς καλεῖς, ὥσπερ τοὺς
[468]   τὰ μεταξὺ ταῦτα ἕνεκα τῶν  ἀγαθῶν   πράττουσιν ὅταν πράττωσιν, ~τἀγαθὰ
[468]   ~(Πῶλος) τὰ (μεταξὺ δήπου τῶν  ἀγαθῶν.   ~(Σωκράτης) ~τὸ ἀγαθὸν ἄρα διώκοντες
[498]   ~οὐκ οἶσθ' ὅτι τοὺς ἀγαθοὺς  ἀγαθῶν   φῂς παρουσίᾳ εἶναι ἀγαθούς, καὶ
[449]   ~νὴ τὴν Ἥραν, Γοργία,  ἄγαμαί   γε τὰς ἀποκρίσεις, ὅτι ἀποκρίνῃ
[485]   μὲν γὰρ μειρακίῳ ὁρῶν φιλοσοφίαν  ἄγαμαι,   καὶ ~πρέπειν μοι δοκεῖ, καὶ
[482]   ἔγωγε κατ' αὐτὸ τοῦτο οὐκ  ἄγαμαι   Πῶλον, ὅτι σοι συνεχώρησεν τὸ
[502]   καὶ ἐλευθέρων, ἣν οὐ πάνυ  ~ἀγάμεθα·   κολακικὴν γὰρ αὐτήν φαμεν εἶναι.
[511]   οὐκοῦν τοῦτο δὴ καὶ τὸ  ἀγανακτητόν;   ~(Σωκράτης) ~οὐ νοῦν γε ἔχοντι,
[482]   τὸ ἔθος τῶν ~ἀνθρώπων, ὅτι  ἀγανακτοῖεν   ἂν εἴ τις μὴ φαίη
[522]   διὰ ταύτην ~τὴν ἀδυναμίαν ἀποθνῄσκοιμι,  ἀγανακτοίην   ἄν· εἰ δὲ κολακικῆς ῥητορικῆς
[519]   πολιτικῶν ἀνδρῶν μεταχειρίζηται ὡς ~ἀδικοῦντα,  ἀγανακτούντων   καὶ σχετλιαζόντων ὡς δεινὰ πάσχουσι·
[482]   εἰπεῖν, σὲ δὲ αὐτὸ τοῦτο  ἀγαπᾶν   καί σου ~καταγελᾶν, ὥς γέ
[461]   τοῖς (λόγοις τοῦτο ὃ> δὴ  ἀγαπᾷς,   αὐτὸς ἀγαγὼν ἐπὶ τοιαῦτα ~ἐρωτήματα
[483]   πλέον τῶν ἄλλων ~ζητεῖν ἔχειν·  ἀγαπῶσι   γὰρ οἶμαι αὐτοὶ ἂν τὸ
[526]   ἐγγίγνεσθαι, καὶ σφόδρα γε ἄξιον  ~ἄγασθαι   τῶν γιγνομένων· χαλεπὸν γάρ,
[493]   πορίζεσθαι, χαλεπὰ δέ, τὰ δ'  ἀγγεῖα   τετρημένα καὶ σαθρά, ~ἀναγκάζοιτο δ'
[484]   ἀθανάτων· ~οὗτος δὲ δή, φησίν,  ~ἄγει   δικαιῶν τὸ βιαιότατον ~ὑπερτάτᾳ χειρί·
[488]   καὶ Πίνδαρος τὸ κατὰ ~φύσιν;  ἄγειν   βίᾳ τὸν κρείττω τὰ τῶν
[461]   διδάξειν; ἀλλ' εἰς τὰ τοιαῦτα  ἄγειν   πολλὴ ἀγροικία ἐστὶν ~τοὺς λόγους.
[480]   ἀποκρύπτεσθαι ἀλλ' εἰς τὸ φανερὸν  ἄγειν   τὸ ἀδίκημα, ἵνα δῷ δίκην
[482]   ὄντι, Σώκρατες, εἰς τοιαῦτα  ἄγεις   φορτικὰ καὶ δημηγορικά, ~φάσκων τὴν
[465]   κακοῦργός τε καὶ ~ἀπατηλὴ καὶ  ἀγεννὴς   καὶ ἀνελεύθερος, σχήμασιν καὶ χρώμασιν
[513]   μὲν ἑτέρα, πρὸς ἡδονήν,  ἀγεννὴς   καὶ οὐδὲν ἄλλο κολακεία
[492]   καὶ οὐδενὸς ἄξια. ~(Σωκράτης) ~οὐκ  ἀγεννῶς   γε, Καλλίκλεις, ἐπεξέρχῃ τῷ
[527]   Αἰγίνης ὑόν, ἐπειδάν σου ἐπιλαβόμενος  ~ἄγῃ,   χασμήσῃ καὶ ἰλιγγιάσεις οὐδὲν ἧττον
[448]   δέ γε ἧσπερ Ἀριστοφῶν  Ἀγλαοφῶντος   ἀδελφὸς αὐτοῦ ἔμπειρος
[518]   τὰς δ' ἄλλας πάσας ταύτας  ~ἀγνοεῖν·   διὸ δὴ καὶ ταύτας μὲν
[472]   αὐτῶν ἐστιν γιγνώσκειν  ἀγνοεῖν   ὅστις τε εὐδαίμων ἐστὶν καὶ
[479]   τὸ ὠφέλιμον τυφλῶς ἔχειν καὶ  ~ἀγνοεῖν   ὅσῳ ἀθλιώτερόν ἐστι μὴ ὑγιοῦς
[520]   πρὸς ~Πῶλον· σὺ δὲ δι'  ἄγνοιαν   (τὸ μὲν πάγκαλόν τι οἴει
[517]   τὸ αὐτὸ ἀεὶ περιφερόμενοι καὶ  ἀγνοοῦντες   ἀλλήλων ὅτι ~λέγομεν. ἐγὼ γοῦν
[500]   ἡδονῆς, αὐτὸ ~τοῦτο μόνον παρασκευάζουσαι,  ἀγνοοῦσαι   δὲ τὸ βέλτιον καὶ τὸ
[479]   σοὶ οὕτω; ~(Πῶλος) ἔμοιγε. ~(Σωκράτης)  ~ἀγνοῶν   γε, ὡς ἔοικεν, οἷόν ἐστιν
[478]   οὕτως εὐπορεῖς, ὧδε σκόπει· ποῖ  ἄγομεν   καὶ ~παρὰ τίνας τοὺς κάμνοντας
[447]   Καλλίκλεις, αἴτιος (Χαιρεφῶν) ὅδε, ἐν  ἀγορᾷ   ἀναγκάσας ἡμᾶς ~διατρῖψαι. ~(Χαιρεφῶν) ~οὐδὲν
[469]   ἐπιλαβοῦ. (εἰ γὰρ ἐγὼ ἐν  ἀγορᾷ   ~πληθούσῃ λαβὼν ὑπὸ μάλης ἐγχειρίδιον
[485]   μέσα τῆς πόλεως καὶ τὰς  ~ἀγοράς,   ἐν αἷς ἔφη ποιητὴς
[510]   ~οὐκοῦν ὅπου τύραννός ἐστιν ἄρχων  ἄγριος   καὶ ἀπαίδευτος, εἴ τις τούτου
[516]   ~ἀπέδειξε ταῦτα ἅπαντα ποιοῦντας δι'  ἀγριότητα.   οὐ δοκεῖ σοι (κακὸς
[516]   ὃς ἂν παραλαβὼν ἡμερώτερα ~ἀποδείξῃ  ἀγριώτερα   παρέλαβε; δοκεῖ οὔ;
[516]   δὴ ταῦτα. ~(Σωκράτης) οὐκοῦν εἴπερ  ἀγριωτέρους,   ἀδικωτέρους τε καὶ χείρους; ~(Καλλίκλης)
[516]   ~(Καλλίκλης) ναί. ~(Σωκράτης) ~ἀλλὰ μὴν  ἀγριωτέρους   γε αὐτοὺς ἀπέφηνεν οἵους
[461]   εἰς τὰ τοιαῦτα ἄγειν πολλὴ  ἀγροικία   ἐστὶν ~τοὺς λόγους. ~(Σωκράτης) ~ὦ
[486]   δὲ ~τοιοῦτον, εἴ τι καὶ  ἀγροικότερον   εἰρῆσθαι, ἔξεστιν ἐπὶ κόρρης τύπτοντα
[462]   τίνος λέγεις ταύτης; ~(Σωκράτης) ~μὴ  ἀγροικότερον   τὸ ἀληθὲς εἰπεῖν· ὀκνῶ
[509]   κατέχεται καὶ δέδεται, ~καὶ (εἰ  ἀγροικότερόν   τι εἰπεῖν ἔστιν, σιδηροῖς καὶ
[494]   λόγους; ~(Σωκράτης) ~ἦ γὰρ ἐγὼ  ἄγω   ἐνταῦθα, γενναῖε, ἐκεῖνος
[489]   φύσιν λέγῃ, ~ἐπὶ τὸν νόμον  ἄγων,   ἐὰν δέ τις κατὰ νόμον,
[494]   ~(Καλλίκλης) οὐκ αἰσχύνῃ εἰς τοιαῦτα  ἄγων,   Σώκρατες, τοὺς λόγους; ~(Σωκράτης)
[526]   τοῦτον τὸν βίον καὶ τὸν  ἀγῶνα   τοῦτον, ~ὃν ἐγώ φημι ἀντὶ
[457]   ~ῥητορικῇ χρῆσθαι, ὥσπερ καὶ τῇ  ἀγωνίᾳ.   ἐὰν δὲ οἶμαι ῥητορικὸς γενόμενός
[456]   χρῆσθαι ὥσπερ τῇ ἄλλῃ πάσῃ  ἀγωνίᾳ.   καὶ ~γὰρ (τῇ ἄλλῃ ἀγωνίᾳ
[456]   ἀγωνίᾳ. καὶ ~γὰρ (τῇ ἄλλῃ  ἀγωνίᾳ   οὐ τούτου ἕνεκα δεῖ πρὸς
[456]   πρὸς ἄλλον γε δημιουργὸν ὁντιναοῦν  ~ἀγωνίζοιτο,   πείσειεν ἂν αὑτὸν ἑλέσθαι
[526]   φημι ἀντὶ πάντων τῶν ἐνθάδε  ἀγώνων   εἶναι, καὶ ὀνειδίζω σοι ὅτι
[501]   κιθαριστικὴ ἐν τοῖς  ἀγῶσιν;   ~(Καλλίκλης) ναί. ~(Σωκράτης) ~τί δὲ
[509]   τι εἰπεῖν ἔστιν, σιδηροῖς καὶ  ἀδαμαντίνοις   ~λόγοις, ὡς γοῦν ἂν δόξειεν
[472]   Νικίας Νικηράτου καὶ οἱ  ἀδελφοὶ   μετ' αὐτοῦ, ὧν οἱ τρίποδες
[485]   λέγειν, οἷάπερ ἐκεῖνος πρὸς τὸν  ἀδελφόν,   ὅτι ἀμελεῖς, ~Σώκρατες, ὧν
[471]   αὐτῷ, ἀλλ' ὀλίγον ~(ὕστερον τὸν  ἀδελφόν,   τὸν γνήσιον τοῦ Περδίκκου ὑόν,
[448]   Ἀριστοφῶν Ἀγλαοφῶντος  ἀδελφὸς   αὐτοῦ ἔμπειρος ἦν ~τέχνης, τίνα
[448]   ὢν τῆς τέχνης ἧσπερ  ἀδελφὸς   αὐτοῦ ~Ἡρόδικος, τί ἂν αὐτὸν
[471]   ἦν δούλη Ἀλκέτου τοῦ Περδίκκου  ἀδελφοῦ,   καὶ κατὰ μὲν τὸ ~δίκαιον
[456]   γὰρ ἤδη ~ἔγωγε μετὰ τοῦ  ἀδελφοῦ   καὶ μετὰ τῶν ἄλλων ἰατρῶν
[511]   λογίζεσθαι γὰρ οἶμαι ἐπίσταται ὅτι  ἄδηλόν   ἐστιν οὕστινάς τε ὠφέληκεν ~τῶν
[460]   ~εἰδέναι τὰ δίκαια καὶ τὰ  ἄδικα   ἤτοι πρότερόν γε ὕστερον
[454]   ἐστι δίκαιά τε καὶ  ἄδικα.   ~(Σωκράτης) ~καὶ ἐγώ τοι ὑπώπτευον
[482]   Πῶλον, ὅτι σοι συνεχώρησεν τὸ  ~ἀδικεῖν   αἴσχιον εἶναι τοῦ ἀδικεῖσθαι· ἐκ
[475]   ~ἀδικεῖσθαι κάκιον εἶναι, τὸ δὲ  ἀδικεῖν   αἴσχιον; ~(Πῶλος) ἔλεγον. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν
[509]   οὔ, ἡνίκα ὡμολογήσαμεν μηδένα ~βουλόμενον  ἀδικεῖν,   ἀλλ' ἄκοντας τοὺς ἀδικοῦντας πάντας
[483]   ζητεῖν ἔχειν τῶν ~πολλῶν, καὶ  ἀδικεῖν   αὐτὸ καλοῦσιν· δέ γε
[526]   ~ἄξιον ἐν μεγάλῃ ἐξουσίᾳ τοῦ  ἀδικεῖν   γενόμενον δικαίως διαβιῶναι. ὀλίγοι δὲ
[460]   ἄρα βουλήσεται γε δίκαιος  ἀδικεῖν.   ~(Γοργίας) ἀνάγκη. ~(Σωκράτης) ~τὸν δὲ
[460]   ~οὐδέποτε ἄρα βουλήσεται ῥητορικὸς  ἀδικεῖν.   ~(Γοργίας) οὐ φαίνεταί γε. ~(Σωκράτης)
[509]   μεῖζον μέν φαμεν κακὸν τὸ  ~ἀδικεῖν,   ἔλαττον δὲ τὸ ἀδικεῖσθαι. τί
[482]   ~ἄρτι ἔλεγον, ὡς οὐ τὸ  ἀδικεῖν   ἐστιν καὶ ἀδικοῦντα δίκην μὴ
[469]   οὐδέτερα· εἰ δ' ἀναγκαῖον εἴη  ἀδικεῖν   ἀδικεῖσθαι, ~ἑλοίμην ἂν μᾶλλον
[475]   οὐδεὶς ἀνθρώπων ~δέξαιτ' ἂν μᾶλλον  ἀδικεῖν   ἀδικεῖσθαι· κάκιον γὰρ τυγχάνει
[510]   ~ἆρ' οὖν καὶ τὸ μὴ  ἀδικεῖν;   πολλοῦ δεῖ, εἴπερ ὅμοιος
[474]   δὲ δή; αἴσχιον πότερον τὸ  ἀδικεῖν   τὸ ἀδικεῖσθαι; ἀποκρίνου. ~(Πῶλος)
[474]   ~Πῶλε, κάκιον εἶναι, τὸ  ἀδικεῖν   τὸ ἀδικεῖσθαι; ~(Πῶλος) τὸ
[509]   ἀδικεῖν; πότερον ἐὰν μὴ βούληται  ἀδικεῖν,   ἱκανὸν τοῦτ' ἐστίν οὐ γὰρ
[475]   πῶς ἐλέγετο νυνδὴ περὶ τοῦ  ἀδικεῖν   καὶ ἀδικεῖσθαι; οὐκ ἔλεγες τὸ
[510]   οἵῳ τε εἶναι ὡς πλεῖστα  ἀδικεῖν   καὶ ἀδικοῦντα μὴ ~διδόναι δίκην.
[508]   καὶ τοιχωρυχεῖν καὶ συλλήβδην ὁτιοῦν  ἀδικεῖν   καὶ ἐμὲ καὶ ~τὰ ἐμὰ
[509]   τήν τε ἀπὸ ~τοῦ μὴ  ἀδικεῖν   καὶ τὴν ἀπὸ τοῦ μὴ
[475]   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν κακῷ ὑπερβάλλον τὸ  ἀδικεῖν   κάκιον ἂν εἴη τοῦ ἀδικεῖσθαι.
[509]   ἀλλ' ἄκοντας τοὺς ἀδικοῦντας πάντας  ἀδικεῖν;   ~(Καλλίκλης) ~ἔστω σοι τοῦτο,
[527]   λόγος, ὡς εὐλαβητέον ἐστὶν τὸ  ἀδικεῖν   μᾶλλον τὸ ἀδικεῖσθαι, καὶ
[486]   εἰς τὸ δεσμωτήριον ἀπάγοι, φάσκων  ἀδικεῖν   μηδὲν ~ἀδικοῦντα, οἶσθ' ὅτι οὐκ
[481]   ἐπεὶ τῷ γε μὴ μέλλοντι  ~ἀδικεῖν   οὐ μεγάλη τίς μοι δοκεῖ
[483]   τὸ ἀδικεῖσθαι, νόμῳ δὲ τὸ  ἀδικεῖν.   οὐδὲ (γὰρ ~ἀνδρὸς τοῦτό γ'
[509]   ~(Σωκράτης) ~τί δὲ δὴ τοῦ  ἀδικεῖν;   πότερον ἐὰν μὴ βούληται ἀδικεῖν,
[469]   τῶν κακῶν τυγχάνει ὂν τὸ  ἀδικεῖν.   ~(Πῶλος) γὰρ τοῦτο μέγιστον;
[469]   ~ἑλοίμην ἂν μᾶλλον ἀδικεῖσθαι  ἀδικεῖν.   ~(Πῶλος) σὺ ἄρα τυραννεῖν οὐκ
[479]   κακὸν ἀδικία καὶ τὸ  (ἀδικεῖν;   ~(Πῶλος) φαίνεταί γε. ~(Σωκράτης) ~καὶ
[469]   βούλοιο ἂν ἀδικεῖσθαι μᾶλλον  ἀδικεῖν;   ~(Σωκράτης) ~βουλοίμην μὲν ἂν ἔγωγε
[474]   δέξαι' ἂν μᾶλλον ~ἀδικεῖσθαι  ἀδικεῖν;   ~(Σωκράτης) καὶ σύ γ' ἂν
[474]   τὸ ἀδικεῖσθαι; ἀποκρίνου. ~(Πῶλος) τὸ  ἀδικεῖν.   ~(Σωκράτης) οὐκοῦν καὶ κάκιον, εἴπερ
[461]   χρῆσθαι τῇ ~ῥητορικῇ καὶ ἐθέλειν  ἀδικεῖν.   ταῦτα οὖν ὅπῃ ποτὲ ἔχει,
[509]   ~(Σωκράτης) ~δυοῖν οὖν ὄντοιν, τοῦ  ἀδικεῖν   τε καὶ ἀδικεῖσθαι, μεῖζον μέν
[483]   ~ὥσπερ αὐτίκα ἐν τούτοις, τῷ  ἀδικεῖν   τε καὶ τῷ ἀδικεῖσθαι, Πώλου
[479]   ἐστὶν τῶν κακῶν μεγέθει τὸ  ἀδικεῖν·   τὸ δὲ ἀδικοῦντα μὴ διδόναι
[483]   πλεονεκτεῖν, καὶ τοῦτό ἐστιν τὸ  ἀδικεῖν,   τὸ πλέον τῶν ἄλλων ~ζητεῖν
[489]   ἴσον ἔχειν ~καὶ αἴσχιον τὸ  ἀδικεῖν   (τοῦ ἀδικεῖσθαι; ἔστιν ταῦτα
[475]   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν εἴπερ αἴσχιον τὸ  ἀδικεῖν   τοῦ ἀδικεῖσθαι, ἤτοι λυπηρότερόν ἐστιν
[475]   σκεψώμεθα, ἆρα λύπῃ ὑπερβάλλει τὸ  ἀδικεῖν   τοῦ ~ἀδικεῖσθαι, καὶ ἀλγοῦσι μᾶλλον
[473]   ~που ἐν τοῖς ἔμπροσθεν τὸ  ἀδικεῖν   τοῦ ἀδικεῖσθαι κάκιον εἶναι. ~(Πῶλος)
[474]   καὶ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους τὸ  ~ἀδικεῖν   τοῦ ἀδικεῖσθαι κάκιον ἡγεῖσθαι καὶ
[489]   δίκαιον εἶναι, καὶ αἴσχιον τὸ  ἀδικεῖν   τοῦ ἀδικεῖσθαι; μὴ φθόνει ~μοι
[508]   ~ἄρα ἦν, τὸ εἶναι τὸ  ἀδικεῖν   τοῦ ἀδικεῖσθαι ὅσῳπερ (αἴσχιον τοσούτῳ
[489]   ἄρα μόνον ἐστὶν αἴσχιον τὸ  ἀδικεῖν   τοῦ (ἀδικεῖσθαι, οὐδὲ δίκαιον ~τὸ
[475]   ~ἔμπροσθεν χρόνῳ αἴσχιον εἶναι τὸ  ἀδικεῖν   τοῦ ἀδικεῖσθαι; ~(Πῶλος) ναί. ~(Σωκράτης)
[519]   τοῦ διδασκάλου, σχόντας δὲ δικαιοσύνην,  ἀδικεῖν   τούτῳ οὐκ ~ἔχουσιν; οὐ
[522]   καὶ ἄνανδρός ἐστιν, τὸ δὲ  ἀδικεῖν   φοβεῖται· πολλῶν γὰρ ἀδικημάτων γέμοντα
[483]   γ' ἐστὶν τὸ πάθημα, τὸ  ἀδικεῖσθαι,   ἀλλ' ἀνδραπόδου τινὸς ~κρεῖττόν
[474]   πότερον τὸ ἀδικεῖν τὸ  ἀδικεῖσθαι;   ἀποκρίνου. ~(Πῶλος) τὸ ἀδικεῖν. ~(Σωκράτης)
[482]   τὸ ~ἀδικεῖν αἴσχιον εἶναι τοῦ  ἀδικεῖσθαι·   ἐκ (ταύτης γὰρ αὖ τῆς
[469]   δ' ἀναγκαῖον εἴη ἀδικεῖν  ἀδικεῖσθαι,   ~ἑλοίμην ἂν μᾶλλον ἀδικεῖσθαι
[474]   τὸ ἀδικεῖσθαι; ~(Πῶλος) τὸ  ἀδικεῖσθαι   ἔμοιγε. ~(Σωκράτης) ~τί δὲ δή;
[489]   ~καὶ αἴσχιον τὸ ἀδικεῖν (τοῦ  ἀδικεῖσθαι;   ἔστιν ταῦτα οὔ; καὶ
[469]   ἀδικεῖσθαι, ~ἑλοίμην ἂν μᾶλλον  ἀδικεῖσθαι   ἀδικεῖν. ~(Πῶλος) σὺ ἄρα
[474]   ἐπεὶ σὺ δέξαι' ἂν μᾶλλον  ~ἀδικεῖσθαι   ἀδικεῖν; ~(Σωκράτης) καὶ σύ
[510]   τέχνη τῆς παρασκευῆς τοῦ μηδὲν  ἀδικεῖσθαι   ὡς ὀλίγιστα; ~σκέψαι εἰ
[475]   εἴπερ αἴσχιον τὸ ἀδικεῖν τοῦ  ἀδικεῖσθαι,   ἤτοι λυπηρότερόν ἐστιν καὶ λύπῃ
[475]   λύπῃ ὑπερβάλλει τὸ ἀδικεῖν τοῦ  ~ἀδικεῖσθαι,   καὶ ἀλγοῦσι μᾶλλον οἱ ἀδικοῦντες
[510]   ~οὐκοῦν τούτῳ τὸ μὲν μὴ  ἀδικεῖσθαι   καὶ μέγα (δύνασθαι, ὡς
[527]   τὸ ἀδικεῖν μᾶλλον τὸ  ἀδικεῖσθαι,   καὶ ~παντὸς μᾶλλον ἀνδρὶ μελετητέον
[475]   ~δέξαιτ' ἂν μᾶλλον ἀδικεῖν  ἀδικεῖσθαι·   κάκιον γὰρ τυγχάνει ὄν. ~(Πῶλος)
[473]   τοῖς ἔμπροσθεν τὸ ἀδικεῖν τοῦ  ἀδικεῖσθαι   κάκιον εἶναι. ~(Πῶλος) πάνυ γε.
[475]   ἀδικεῖσθαι; οὐκ ἔλεγες τὸ μὲν  ~ἀδικεῖσθαι   κάκιον εἶναι, τὸ δὲ ἀδικεῖν
[474]   ἄλλους ἀνθρώπους τὸ ~ἀδικεῖν τοῦ  ἀδικεῖσθαι   κάκιον ἡγεῖσθαι καὶ τὸ μὴ
[469]   ~(Πῶλος) σὺ ἄρα βούλοιο ἂν  ἀδικεῖσθαι   μᾶλλον ἀδικεῖν; ~(Σωκράτης) ~βουλοίμην
[509]   ὄντοιν, τοῦ ἀδικεῖν τε καὶ  ἀδικεῖσθαι,   μεῖζον μέν φαμεν κακὸν τὸ
[469]   γὰρ τοῦτο μέγιστον; οὐ τὸ  ἀδικεῖσθαι   μεῖζον; ~(Σωκράτης) ἥκιστά γε. ~(Πῶλος)
[489]   καὶ αἴσχιον τὸ ἀδικεῖν τοῦ  ἀδικεῖσθαι;   μὴ φθόνει ~μοι ἀποκρίνασθαι τοῦτο,
[483]   ἐστιν ὅπερ καὶ κάκιον, τὸ  ἀδικεῖσθαι,   νόμῳ δὲ τὸ ἀδικεῖν. οὐδὲ
[508]   τὸ εἶναι τὸ ἀδικεῖν τοῦ  ἀδικεῖσθαι   ὅσῳπερ (αἴσχιον τοσούτῳ κάκιον· ~καὶ
[489]   ἐστὶν αἴσχιον τὸ ἀδικεῖν τοῦ  (ἀδικεῖσθαι,   οὐδὲ δίκαιον ~τὸ ἴσον ἔχειν,
[509]   λέγω· πότερον ἐὰν μὴ βούληται  ἀδικεῖσθαι,   οὐκ ἀδικήσεται, ἐὰν δύναμιν
[509]   ἐὰν δύναμιν ~παρασκευάσηται τοῦ μὴ  ἀδικεῖσθαι,   οὐκ ἀδικήσεται; ~(Καλλίκλης) δῆλον δὴ
[475]   νυνδὴ περὶ τοῦ ἀδικεῖν καὶ  ἀδικεῖσθαι;   οὐκ ἔλεγες τὸ μὲν ~ἀδικεῖσθαι
[509]   καὶ τὴν ἀπὸ τοῦ μὴ  ἀδικεῖσθαι;   πότερα δύναμιν βούλησιν; ὧδε
[475]   ἀδικεῖν κάκιον ἂν εἴη τοῦ  ἀδικεῖσθαι.   ~(Πῶλος) δῆλον δὴ ὅτι. ~(Σωκράτης)
[473]   γε. ~(Σωκράτης) σὺ δὲ τὸ  ἀδικεῖσθαι.   ~(Πῶλος) ναί. ~(Σωκράτης) ~καὶ τοὺς
[475]   αἴσχιον εἶναι τὸ ἀδικεῖν τοῦ  ἀδικεῖσθαι;   ~(Πῶλος) ναί. ~(Σωκράτης) νῦν δέ
[474]   εἶναι, τὸ ἀδικεῖν τὸ  ἀδικεῖσθαι;   ~(Πῶλος) τὸ ἀδικεῖσθαι ἔμοιγε. ~(Σωκράτης)
[483]   τῷ ἀδικεῖν τε καὶ τῷ  ἀδικεῖσθαι,   Πώλου τὸ κατὰ νόμον ~αἴσχιον
[509]   τὸ ~ἀδικεῖν, ἔλαττον δὲ τὸ  ἀδικεῖσθαι.   τί οὖν ἂν παρασκευασάμενος ἄνθρωπος
[508]   ὑέος καὶ ἑταίρου, ἐάν τι  ἀδικῇ,   καὶ ~τῇ ῥητορικῇ ἐπὶ τοῦτο
[480]   γὰρ ~εὐλαβητέον ἐὰν δὲ ἄλλον  ἀδικῇ   ἐχθρός, παντὶ τρόπῳ παρασκευαστέον,
[457]   τῇ δυνάμει καὶ τῇ τέχνῃ  ἀδικῇ,   οὐ τὸν διδάξαντα δεῖ μισεῖν
[460]   τε καὶ ἀδίκως ~χρῆται καὶ  ἀδικῇ,   ὡσαύτως δὲ οὕτως καὶ ἐὰν
[520]   ἀδικίαν, οὐδὲν δεινὸν αὐτῷ μήποτε  ~ἀδικηθῇ,   ἀλλὰ μόνῳ ἀσφαλὲς ταύτην τὴν
[480]   εἰς τὸ φανερὸν ἄγειν τὸ  ἀδίκημα,   ἵνα δῷ δίκην καὶ ~ὑγιὴς
[525]   ἀδικήσωσι καὶ διὰ τὰ τοιαῦτα  ἀδικήματα   ἀνίατοι ~γένωνται, ἐκ τούτων τὰ
[522]   δὲ ἀδικεῖν φοβεῖται· πολλῶν γὰρ  ἀδικημάτων   γέμοντα ~τὴν ψυχὴν εἰς Ἅιδου
[480]   ῥητορικῇ, ὅπως ἂν καταδήλων τῶν  ἀδικημάτων   γιγνομένων ~ἀπαλλάττωνται τοῦ μεγίστου κακοῦ,
[471]   καὶ ἠφάνισεν ἀμφοτέρους. καὶ ταῦτα  ἀδικήσας   ἔλαθεν ~ἑαυτὸν ἀθλιώτατος γενόμενος καὶ
[460]   ῥητορικός, οὐκ ἄν ποτε  ἀδικήσας.   οὔ; ~(Γοργίας) φαίνεται. ~(Σωκράτης)
[509]   ἱκανὸν τοῦτ' ἐστίν οὐ γὰρ  ~ἀδικήσει   καὶ ἐπὶ (τοῦτο δεῖ
[510]   πόλει δυνήσεται, τοῦτον οὐδεὶς χαίρων  ἀδικήσει.   οὐχ ~οὕτως ἔχει; ~(Καλλίκλης) ναί.
[509]   μὴ μάθῃ αὐτὰ καὶ ἀσκήσῃ,  ἀδικήσει;   τί οὐκ αὐτό γέ μοι
[480]   ἑαυτὸν μάλιστα φυλάττειν ὅπως ~μὴ  ἀδικήσει,   ὡς ἱκανὸν κακὸν ἕξοντα. οὐ
[509]   ἐὰν μὴ βούληται ἀδικεῖσθαι, οὐκ  ἀδικήσεται,   ἐὰν δύναμιν ~παρασκευάσηται τοῦ
[509]   ~παρασκευάσηται τοῦ μὴ ἀδικεῖσθαι, οὐκ  ἀδικήσεται;   ~(Καλλίκλης) δῆλον δὴ τοῦτό γε,
[480]   γε. ~(Σωκράτης) ~ἐὰν δέ γε  ἀδικήσῃ   αὐτὸς ἄλλος τις
[510]   τινα καὶ τέχνην, ~ὅπως μὴ  ἀδικήσωμεν.   ~(Καλλίκλης) πάνυ γε. ~(Σωκράτης) ~τίς
[525]   ~(οἳ δ' ἂν τὰ ἔσχατα  ἀδικήσωσι   καὶ διὰ τὰ τοιαῦτα ἀδικήματα
[480]   ~ὁντινοῦν, ἐὰν μόνον μὴ αὐτὸς  ἀδικῆται   ὑπὸ τοῦ ἐχθροῦ τοῦτο μὲν
[477]   ~ὄντων. ~(Πῶλος) ναί. ~(Σωκράτης) ~ἡ  ἀδικία   ἄρα καὶ ἀκολασία καὶ
[504]   μὲν ἐν ταῖς ψυχαῖς ~γίγνηται,  ἀδικία   δὲ ἀπαλλάττηται, καὶ σωφροσύνη μὲν
[478]   μέγιστα ἀδικῶν καὶ χρώμενος μεγίστῃ  ἀδικίᾳ   ~διαπράξηται ~ὥστε μήτε νουθετεῖσθαι (μήτε
[520]   οἶμαι ἀδικοῦσιν ~οἱ ἄνθρωποι, ἀλλ'  ἀδικίᾳ·   γάρ; ~(Καλλίκλης) ναί. ~(Σωκράτης)
[477]   τῶν πονηριῶν αἰσχίστη; οὐχ  ἀδικία   καὶ συλλήβδην τῆς ψυχῆς
[477]   ~(Πῶλος) μάλιστα. ~(Σωκράτης) ~αἴσχιστον δὲ  ἀδικία   καὶ σύμπασα ψυχῆς πονηρία νυνδὴ
[479]   οὖν συμβαίνει μέγιστον κακὸν  ἀδικία   καὶ τὸ (ἀδικεῖν; ~(Πῶλος) φαίνεταί
[509]   μέγιστον τῶν κακῶν ~ἐστιν  ἀδικία   τῷ ἀδικοῦντι καὶ ἔτι τούτου
[478]   κάκιστα ἄρα ζῇ ἔχων  (ἀδικίαν)   καὶ μὴ ἀπαλλαττόμενος. ~(Πῶλος) φαίνεται.
[477]   οὔ; ~(Σωκράτης) ~ταύτην οὖν οὐκ  ἀδικίαν   καλεῖς καὶ ἀμαθίαν καὶ δειλίαν
[520]   τις αὐτὸ τοῦτο ἀφαιρεῖ, τὴν  ἀδικίαν,   οὐδὲν δεινὸν αὐτῷ μήποτε ~ἀδικηθῇ,
[477]   τριττὰς εἴρηκας ~πονηρίας, πενίαν, νόσον,  ἀδικίαν;   ~(Πῶλος) ναί. ~(Σωκράτης) ~τίς οὖν
[519]   καὶ δικαίους γενομένους, ἐξαιρεθέντας μὲν  ~ἀδικίαν   ὑπὸ τοῦ διδασκάλου, σχόντας δὲ
[525]   οὐλῶν μεστὴν ὑπὸ (ἐπιορκιῶν καὶ  ἀδικίας,   ~ἑκάστη πρᾶξις αὐτοῦ
[525]   οὐ γὰρ οἷόν τε ἄλλως  ἀδικίας   ἀπαλλάττεσθαι. ~(οἳ δ' ἂν τὰ
[478]   ~(Σωκράτης) ~τίς δὲ πονηρίας καὶ  ἀδικίας;   εἰ μὴ οὕτως εὐπορεῖς, ὧδε
[478]   νόσου, δίκη δὲ ~ἀκολασίας καὶ  ἀδικίας.   ~(Πῶλος) φαίνεται. ~(Σωκράτης) τί οὖν
[480]   ἄρα τὸ ἀπολογεῖσθαι ὑπὲρ τῆς  ἀδικίας   τῆς αὑτοῦ γονέων
[480]   μὴ ἐγχρονισθὲν τὸ νόσημα τῆς  ἀδικίας   ὕπουλον τὴν ψυχὴν ~ποιήσει καὶ
[480]   γιγνομένων ~ἀπαλλάττωνται τοῦ μεγίστου κακοῦ,  ἀδικίας.   φῶμεν οὕτως μὴ φῶμεν,
[510]   μέγα ~δυναίμην καὶ μηδείς με  ἀδικοῖ;   αὕτη, ὡς ἔοικεν, αὐτῷ ὁδός
[455]   περὶ τὸ δίκαιόν τε καὶ  ἄδικον.   ~(Γοργίας) ναί. ~(Σωκράτης) ~οὐδ' ἄρα
[477]   τοῦ πένεσθαι καὶ κάμνειν τὸ  ἄδικον   εἶναι καὶ ~ἀκόλαστον καὶ δειλὸν
[483]   ~ταῦτα δὴ νόμῳ μὲν τοῦτο  ἄδικον   καὶ αἰσχρὸν λέγεται, τὸ πλέον
[470]   ~εὐδαίμονα εἶναί φημι, τὸν δὲ  ἄδικον   καὶ πονηρὸν ἄθλιον. ~(Πῶλος) ἄθλιος
[459]   περὶ τὸ δίκαιον καὶ τὸ  ἄδικον   καὶ τὸ αἰσχρὸν καὶ τὸ
[472]   καὶ ἄδικον ὄντα, εἴπερ Ἀρχέλαον  ἄδικον   μὲν ἡγῇ ~εἶναι, εὐδαίμονα δέ.
[522]   περὶ (ἀνθρώπους μήτε περὶ θεοὺς  ἄδικον   ~μηδὲν μήτε εἰρηκὼς μήτε εἰργασμένος.
[472]   ~μακάριον ἄνδρα ἀδικοῦντά τε καὶ  ἄδικον   ὄντα, εἴπερ Ἀρχέλαον ἄδικον μὲν
[459]   ~τί αἰσχρὸν δίκαιον  ἄδικον,   πειθὼ δὲ περὶ αὐτῶν μεμηχανημένος
[460]   οὐδέποτ' ἂν εἴη ῥητορικὴ  ~ἄδικον   πρᾶγμα, γ' ἀεὶ περὶ
[483]   ἔχωσιν, λέγουσιν ὡς αἰσχρὸν ~καὶ  ἄδικον   τὸ πλεονεκτεῖν, καὶ τοῦτό ἐστιν
[505]   τε ~οὖσα καὶ ἀκόλαστος καὶ  ἄδικος   καὶ ἀνόσιος, εἴργειν αὐτὴν δεῖ
[472]   ἀδικῶν τε καὶ  ἄδικος   πάντως μὲν ἄθλιος, ~ἀθλιώτερος μέντοι
[471]   ~(Σωκράτης) εἴπερ γε, φίλε,  ἄδικος.   ~(Πῶλος) ~ἀλλὰ μὲν δὴ πῶς
[515]   ἔστιν ὅστις πρότερον πονηρὸς ὤν,  ἄδικός   τε καὶ ἀκόλαστος καὶ ἄφρων,
[471]   ~ἀλλὰ μὲν δὴ πῶς οὐκ  ἄδικος;   γε προσῆκε μὲν τῆς
[455]   πότερον ~περὶ δικαίου μόνον καὶ  ἀδίκου   καὶ περὶ ὧν νυνδὴ
[460]   ἀλλὰ τοὺς τοῦ δικαίου καὶ  ἀδίκου·   γάρ; ~(Γοργίας) ναί. ~(Σωκράτης)
[475]   μᾶλλον οἱ ἀδικοῦντες οἱ  ἀδικούμενοι;   ~(Πῶλος) οὐδαμῶς, Σώκρατες, τοῦτό
[483]   ἐστιν τεθνάναι ζῆν, ὅστις  ἀδικούμενος   καὶ προπηλακιζόμενος μὴ οἷός ~τέ
[479]   ~καὶ ἀεὶ τὸν ἀδικοῦντα τοῦ  ἀδικουμένου   ἀθλιώτερον εἶναι καὶ τὸν μὴ
[508]   αἴσχιον εἶναι ἐμοὶ τῷ  ἀδικουμένῳ.   ταῦτα ἡμῖν ἄνω ~ἐκεῖ ἐν
[521]   οὐδεὶς γὰρ ἂν χρηστὸς μὴ  ἀδικοῦντ'   ἄνθρωπον εἰσαγάγοι καὶ ~οὐδέν γε
[519]   τῶν πολιτικῶν ἀνδρῶν μεταχειρίζηται ὡς  ~ἀδικοῦντα,   ἀγανακτούντων καὶ σχετλιαζόντων ὡς δεινὰ
[476]   δίκην καὶ τὸ κολάζεσθαι δικαίως  ἀδικοῦντα   ἆρα ~τὸ αὐτὸ καλεῖς; ~(Πῶλος)
[476]   τὸ δεύτερον ἠμφεσβητήσαμεν σκεψώμεθα, τὸ  ἀδικοῦντα   διδόναι δίκην ~ἆρα μέγιστον τῶν
[482]   οὐ τὸ ἀδικεῖν ἐστιν καὶ  ἀδικοῦντα   δίκην μὴ διδόναι ἁπάντων ~ἔσχατον
[479]   Ἀρχέλαον ~εὐδαιμονίζων τὸν τὰ μέγιστα  ἀδικοῦντα   (δίκην οὐδεμίαν διδόντα, ἐγὼ δὲ
[510]   εἶναι ὡς πλεῖστα ἀδικεῖν καὶ  ἀδικοῦντα   μὴ ~διδόναι δίκην. γάρ;
[479]   μεγέθει τὸ ἀδικεῖν· τὸ δὲ  ἀδικοῦντα   μὴ διδόναι ~δίκην πάντων μέγιστόν
[509]   ὄντος, εἰ οἷόν τε, τὸ  ~ἀδικοῦντα   μὴ διδόναι δίκην, τίνα ἂν
[486]   δεσμωτήριον ἀπάγοι, φάσκων ἀδικεῖν μηδὲν  ~ἀδικοῦντα,   οἶσθ' ὅτι οὐκ ἂν ἔχοις
[471]   τούτῳ τῷ λόγῳ, φάσκων τὸν  ἀδικοῦντα   οὐκ εὐδαίμονα εἶναι; πόθεν, ~ὠγαθέ;
[472]   οἷόν τε εἶναι ~μακάριον ἄνδρα  ἀδικοῦντά   τε καὶ ἄδικον ὄντα, εἴπερ
[479]   ἄλλων ἀνθρώπων, ~καὶ ἀεὶ τὸν  ἀδικοῦντα   τοῦ ἀδικουμένου ἀθλιώτερον εἶναι καὶ
[473]   ~(Πῶλος) ναί. ~(Σωκράτης) ~καὶ τοὺς  ἀδικοῦντας   ἀθλίους ἔφην εἶναι ἐγώ, καὶ
[456]   πρὸς τοὺς πολεμίους καὶ τοὺς  ἀδικοῦντας,   ἀμυνομένους, μὴ ὑπάρχοντας· ~(οἱ δὲ
[473]   δέ γε εὐδαίμονας αὖ τοὺς  ἀδικοῦντας,   ἐὰν μὴ διδῶσι δίκην. ~(Πῶλος)
[478]   Σώκρατες. ~(Σωκράτης) ποῖ δὲ τοὺς  ἀδικοῦντας   καὶ τοὺς ἀκολασταίνοντας; ~(Πῶλος) παρὰ
[509]   ~βουλόμενον ἀδικεῖν, ἀλλ' ἄκοντας τοὺς  ἀδικοῦντας   πάντας ἀδικεῖν; ~(Καλλίκλης) ~ἔστω σοι
[470]   ἐστὶν καὶ ἀποδεῖξαι ὡς ~πολλοὶ  ἀδικοῦντες   ἄνθρωποι εὐδαίμονές εἰσιν. ~(Σωκράτης) τὰ
[475]   ~ἀδικεῖσθαι, καὶ ἀλγοῦσι μᾶλλον οἱ  ἀδικοῦντες   οἱ ἀδικούμενοι; ~(Πῶλος) οὐδαμῶς,
[509]   κακῶν ~ἐστιν ἀδικία τῷ  ἀδικοῦντι   καὶ ἔτι τούτου μεῖζον μεγίστου
[508]   ἐμὲ καὶ ~τὰ ἐμὰ τῷ  ἀδικοῦντι   καὶ κάκιον καὶ αἴσχιον εἶναι
[460]   ἐκ τῆς πόλεως, ἀλλὰ τῷ  ἀδικοῦντι   καὶ ~οὐκ ὀρθῶς χρωμένῳ τῇ
[480]   ἑταίρων ~παίδων πατρίδος  ἀδικούσης   οὐ χρήσιμος οὐδὲν ῥητορικὴ
[519]   πολλάκις κατηγοροῦσιν τῶν μαθητῶν ὡς  ἀδικοῦσι   σφᾶς ~(αὑτούς) τούς τε μισθοὺς
[520]   γὰρ δὴ τῇ βραδυτῆτι οἶμαι  ἀδικοῦσιν   ~οἱ ἄνθρωποι, ἀλλ' ἀδικίᾳ·
[479]   ψυχῇ συνοικεῖν, ἀλλὰ ~σαθρᾷ καὶ  ἀδίκῳ   (καὶ ἀνοσίῳ, ὅθεν καὶ πᾶν
[510]   ὅμοιος ἔσται τῷ ἄρχοντι ὄντι  ἀδίκῳ   ~καὶ παρὰ τούτῳ μέγα δυνήσεται;
[455]   ὄχλων ~δικαίων τε πέρι καὶ  ἀδίκων,   ἀλλὰ πιστικὸς μόνον· οὐ γὰρ
[473]   ἐλέγχεται. ~(Πῶλος) ~πῶς λέγεις; ἐὰν  ἀδικῶν   ἄνθρωπος ληφθῇ τυραννίδι (ἐπιβουλεύων, καὶ
[525]   τῷ ~δεσμωτηρίῳ, τοῖς ἀεὶ τῶν  ἀδίκων   ἀφικνουμένοις θεάματα καὶ νουθετήματα. ~(ὧν
[472]   ἓν μὲν τουτὶ ἀμφισβητοῦμεν. εἶεν·  ἀδικῶν   δὲ δὴ εὐδαίμων ~ἔσται ἆρ'
[454]   ~περὶ τῶν δικαίων τε καὶ  ἀδίκων;   ἐξ ἧς πιστεύειν γίγνεται ἄνευ
[472]   διδῷ δίκην μηδὲ τυγχάνῃ τιμωρίας  ἀδικῶν,   ἧττον δὲ ~ἄθλιος ἐὰν διδῷ
[480]   ἂν ἀεὶ τῶν φίλων τυγχάνῃ  ἀδικῶν,   ~καὶ μὴ ἀποκρύπτεσθαι ἀλλ' εἰς
[478]   ὢν ὃς ἂν τὰ μέγιστα  ἀδικῶν   καὶ χρώμενος μεγίστῃ ἀδικίᾳ ~διαπράξηται
[472]   ἄρα μὴ τυγχάνῃ δίκης  ἀδικῶν,   κατὰ τὸν σὸν λόγον εὐδαίμων
[472]   ἐμὴν δόξαν, Πῶλε,  ἀδικῶν   τε καὶ ἄδικος πάντως
[479]   ἀνθρώπων ὁστισοῦν μὴ δίδωσι ~δίκην  ἀδικῶν,   τούτῳ προσήκειν ἀθλίῳ εἶναι διαφερόντως
[508]   ~Καλλίκλεις, τὸ τύπτεσθαι ἐπὶ κόρρης  ἀδίκως   αἴσχιστον εἶναι, οὐδέ γε τὸ
[521]   (λαβὼν ἀδίκως χρήσεται, εἰ δὲ  ἀδίκως,   αἰσχρῶς, ~εἰ δὲ αἰσχρῶς, κακῶς.
[519]   πόλεως (οὐδ' ἂν εἷς ποτε  ~ἀδίκως   ἀπόλοιτο ὑπ' αὐτῆς τῆς πόλεως
[521]   χρήσεται αὐτοῖς, ἀλλ' ὥσπερ με  ~ἀδίκως   ἀφείλετο, οὕτως καὶ (λαβὼν ἀδίκως
[469]   ἄθλιον ἔφησθα εἶναι; ~(Σωκράτης) ~τὸν  ἀδίκως   γε, ἑταῖρε, ἀποκτείναντα, καὶ
[469]   ~ἦ που γε ἀποθνῄσκων  ἀδίκως   ἐλεινός τε καὶ ἄθλιός ἐστιν.
[473]   δὲ ~ὑπόμνησόν με σμικρόν. ἐὰν  ἀδίκως   ἐπιβουλεύων τυραννίδι, εἶπες; ~(Πῶλος) ἔγωγε.
[481]   ~ἑαυτὸν καὶ εἰς τοὺς ἑαυτοῦ  ἀδίκως   καὶ ἀθέως, ἐάντε αὖ θανάτου
[523]   ~εὐδαιμονίᾳ ἐκτὸς