HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Gorgias

Liste des contextes (ordre alphabétique)


λ  =  110 formes différentes pour 572 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[512]   θυγατέρα ἐθέλοις, οὔτ' ἂν αὐτὸς  λαβεῖν   τὴν ἐκείνου. ~καίτοι ἐξ ὧν
[526]   Ῥαδάμανθυς ἐκεῖνος τοιοῦτόν τινα  λάβῃ,   ἄλλο μὲν ~περὶ αὐτοῦ οὐκ
[505]   ~ἵνα ἡμῖν λόγος κεφαλὴν  λάβῃ.   ~(Καλλίκλης) ~ὡς βίαιος εἶ,
[488]   ἂν αὐτό, καὶ ἐάν με  λάβῃς   νῦν μέν σοι ὁμολογήσαντα, ἐν
[486]   εἰκὸς ἂν καὶ πιθανὸν ἂν  λάβοις,   ~οὔθ' ὑπὲρ ἄλλου νεανικὸν βούλευμα
[486]   νῦν γὰρ εἴ τις σοῦ  λαβόμενος   ~ἄλλου ὁτουοῦν τῶν τοιούτων
[486]   ἐστιν, Σώκρατες, ἥτις εὐφυῆ  λαβοῦσα   τέχνη φῶτα ~ἔθηκε χείρονα, μήτε
[521]   με ~ἀδίκως ἀφείλετο, οὕτως καὶ  (λαβὼν   ἀδίκως χρήσεται, εἰ δὲ ἀδίκως,
[469]   γὰρ ἐγὼ ἐν ἀγορᾷ ~πληθούσῃ  λαβὼν   ὑπὸ μάλης ἐγχειρίδιον λέγοιμι πρὸς
[516]   ἐδόκει εἶναι, ~εἰ παραλαβὼν μὴ  λακτίζοντας   ἑαυτὸν μηδὲ κυρίττοντας μηδὲ δάκνοντας
[515]   Ἀθηναίους ἀργοὺς καὶ δειλοὺς καὶ  λάλους   καὶ ~φιλαργύρους, εἰς μισθοφορίαν πρῶτον
[496]   ἐν μέρει οἶμαι ἑκάτερον καὶ  λαμβάνει   καὶ ἀπολλύει; ~(Καλλίκλης) φημί. ~(Σωκράτης)
[496]   τε καὶ ἀθλιότητα, ~ἐν μέρει  λαμβάνει   καὶ ἐν μέρει ἀπαλλάττεται ἑκατέρου;
[514]   τῶν μελλόντων χρήματα πολλὰ  ~λαμβάνειν   ἀρχήν τινων ἄλλην
[448]   πάρεστι τούτου πεῖραν, (Χαιρεφῶν)  λαμβάνειν.   ~(Πῶλος) ~νὴ Δία· ἂν δέ
[520]   μάλιστα ἅμα μεταδιδοὺς ~τοῦ τάχους  λαμβάνοι   (τὸ ἀργύριον· οὐ γὰρ δὴ
[520]   τὰς μὲν ἄλλας συμβουλὰς συμβουλεύειν  λαμβάνοντα   ~ἀργύριον, οἷον οἰκοδομίας πέρι
[483]   ἐρρωμενεστάτους ἡμῶν αὐτῶν, ἐκ νέων  λαμβάνοντες,   ~ὥσπερ λέοντας, κατεπᾴδοντές τε καὶ
[473]   τῶν πολιτικῶν, καὶ πέρυσι βουλεύειν  λαχών,   ἐπειδὴ φυλὴ ~ἐπρυτάνευε καὶ
[507]   δ' εἰ ἔχεις, δίδασκε. ~(Καλλίκλης)  λέγ'   ὠγαθέ. ~(Σωκράτης) ~λέγω δὴ ὅτι,
[474]   εἰδέναι ὅτι ποτ' ἐρεῖς. ~(Σωκράτης)  ~λέγε   δή μοι, ἵν' εἰδῇς, ὥσπερ
[451]   γάρ; ~(Γοργίας) ἔστι ταῦτα. ~(Σωκράτης)  ~λέγε   δὴ τῶν περὶ τί; τί>
[515]   ἀστός, δοῦλος ~ἐλεύθερος;  λέγε   μοι, (ἐάν τίς σε ταῦτα
[516]   ἐξ ὧν ὡμολόγεις. πάλιν δὲ  λέγε   μοι περὶ Κίμωνος· οὐκ ~ἐξωστράκισαν
[495]   κακαί; ἀλλ' ἔτι καὶ νῦν  λέγε   πότερον φῂς εἶναι τὸ αὐτὸ
[470]   ~(Πῶλος) ἔγωγε. ~(Σωκράτης) τί δή;  λέγε.   ~(Πῶλος) ~ὅτι ἀναγκαῖον τὸν οὕτω
[492]   γένηται πῶς βιωτέον. καί ~μοι  λέγε·   τὰς μὲν ἐπιθυμίας φῂς οὐ
[494]   νεκροῦ οὐδὲ λίθου. καί μοι  λέγε·   τὸ ~τοιόνδε λέγεις οἷον πεινῆν
[506]   εὐεργέτης παρ' ἐμοὶ ~ἀναγεγράψῃ. ~(Καλλίκλης)  λέγε,   ὠγαθέ, αὐτὸς καὶ πέραινε. ~(Σωκράτης)
[482]   ἐμὰ παιδικά, παῦσον ~ταῦτα λέγουσαν.  λέγει   γάρ, φίλε ἑταῖρε,
[484]   τὸ γὰρ ᾆσμα οὐκ ἐπίσταμαι  λέγει   δ' ὅτι οὔτε πριάμενος οὔτε
[482]   δὲ φιλοσοφία ἀεὶ (τῶν αὐτῶν,  λέγει   δὲ σὺ νῦν ~θαυμάζεις,
[523]   μέλλω λέγειν. ὥσπερ γὰρ Ὅμηρος  λέγει,   ~διενείμαντο τὴν ἀρχὴν Ζεὺς
[447]   εἰπέ μοι, Γοργία, ἀληθῆ  λέγει   Καλλικλῆς ὅδε ὅτι ~ἐπαγγέλλῃ ἀποκρίνεσθαι
[492]   εἰ ~Εὐριπίδης ἀληθῆ ἐν τοῖσδε  λέγει,   λέγων ~τίς δ' οἶδεν, εἰ
[484]   ἐν τῷ ᾄσματι ἐν  λέγει   ὅτι ~νόμος πάντων βασιλεὺς
[484]   τεκμαίρομαι ~ἔργοισιν Ἡρακλέος, ἐπεὶ ἀπριάτας  ~λέγει   οὕτω πως τὸ γὰρ ᾆσμα
[525]   καὶ Ἀρχέλαον ἔσεσθαι, εἰ ἀληθῆ  λέγει   πῶλος, καὶ ἄλλον ~ὅστις ἂν
[493]   ~κοσκίνῳ. τὸ δὲ κόσκινον ἄρα  λέγει,   ὡς ἔφη πρὸς ἐμὲ
[483]   μυρία ἄν τις ἔχοι τοιαῦτα  λέγειν.   ἀλλ' οἶμαι οὗτοι κατὰ ~φύσιν
[483]   τις αἰσχύνηται (καὶ μὴ τολμᾷ  λέγειν   ἅπερ νοεῖ, ἀναγκάζεται ἐναντία ~λέγειν.
[522]   ἡδονὰς ἃς ἐκπεπόρικα ἕξω αὐτοῖς  λέγειν,   ἃς οὗτοι εὐεργεσίας καὶ ~ὠφελίας
[465]   σε οὐκ ἐῶν μακροὺς λόγους  λέγειν   αὐτὸς συχνὸν λόγον ~ἀποτέτακα. ἄξιον
[449]   οὐ δῆτα. ~(Σωκράτης) ~ἀλλὰ μὴν  λέγειν   γε ποιεῖ δυνατούς. ~(Γοργίας) ναί.
[450]   ~ποιεῖ δυνατοὺς εἶναι φρονεῖν καὶ  λέγειν;   ~(Γοργίας) ἀνάγκη. ~(Σωκράτης) ~καὶ
[450]   ἀριθμητικὴν οὔτε τὴν ~γεωμετρίαν ῥητορικὴν  λέγειν.   ~(Γοργίας) ὀρθῶς γὰρ οἴει,
[492]   οἱ ἄλλοι διανοοῦνται μέν,  λέγειν   δὲ οὐκ ἐθέλουσιν. δέομαι οὖν
[489]   τὸ κρεῖττον; οἴει με  λέγειν,   ~ἐὰν συρφετὸς συλλεγῇ δούλων καὶ
[479]   ὅπως ἂν ὦσιν ὡς πιθανώτατοι  λέγειν·   εἰ δὲ ἡμεῖς ἀληθῆ ~ὡμολογήκαμεν,
[519]   οὐκ ἂν οἷός τ' εἴης  λέγειν,   εἰ μή τίς σοι ἀποκρίνοιτο;
[500]   ἄρα σοι ἔδοξα τότε ~ἀληθῆ  λέγειν.   ἔλεγον δέ που ὅτι
[489]   φύσει· ὥστε κινδυνεύεις οὐκ ἀληθῆ  λέγειν   ἐν τοῖς ~πρόσθεν οὐδὲ ὀρθῶς
[515]   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν ὅτε Περικλῆς ἤρχετο  λέγειν   ἐν τῷ δήμῳ, χείρους ἦσαν
[487]   ~ἑκάτερος αὐτῶν αὐτὸς αὑτῷ ἐναντία  λέγειν   ἐναντίον πολλῶν ἀνθρώπων, καὶ ~ταῦτα
[509]   ὡς ἐγὼ νῦν λέγω καλῶς  λέγειν·   ἐπεὶ ἔμοιγε αὐτὸς ~λόγος
[461]   Ἑλλάδος ~πλείστη ἐστὶν ἐξουσία τοῦ  λέγειν,   ἔπειτα σὺ ἐνταῦθα τούτου μόνος
[453]   τοῦτο τελευτᾷ· ἔχεις τι  ~λέγειν   ἐπὶ πλέον τὴν ῥητορικὴν δύνασθαι
[494]   καὶ ~ἄθλιος; τούτους τολμήσεις  λέγειν   εὐδαίμονας εἶναι, ἐὰν ἀφθόνως ἔχωσιν
[457]   ~ἕτερος τὸν ἕτερον ὀρθῶς  λέγειν   μὴ σαφῶς, χαλεπαίνουσί τε
[506]   τί σοι δοκῶ μὴ (καλῶς  λέγειν.   καί με ἐὰν ἐξελέγχῃς, οὐκ
[491]   γὰρ ἐμὲ φῂς ἀεὶ ταὐτὰ  λέγειν,   καὶ μέμφῃ μοι· ἐγὼ δὲ
[490]   τοῦτο γάρ μοι δοκεῖς βούλεσθαι  λέγειν   καὶ οὐ ῥήματι θηρεύω εἰ
[452]   αὑτῷ, ἀλλὰ σοὶ τῷ δυναμένῳ  λέγειν   καὶ ~πείθειν τὰ πλήθη. ~(Σωκράτης)
[453]   ὑποπτεύω γε ἣν οἶμαί σε  λέγειν   καὶ περὶ ὧν· οὐδὲν μέντοι
[449]   ναί. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν περὶ ὧνπερ  λέγειν,   καὶ φρονεῖν; ~(Γοργίας) πῶς γὰρ
[516]   εἰ δοκῶ γε σοι ἀληθῆ  λέγειν.   ~(Καλλίκλης) ἔστω δὴ ταῦτα. ~(Σωκράτης)
[482]   ἐμαυτῷ ἀσύμφωνον ~εἶναι καὶ ἐναντία  λέγειν.   ~(Καλλίκλης) ~ὦ Σώκρατες, δοκεῖς νεανιεύεσθαι
[482]   μὴ ~ὁμολογεῖν μοι ἀλλ' ἐναντία  λέγειν   μᾶλλον ἕνα ὄντα ἐμὲ
[462]   εἰπεῖν· ὀκνῶ γὰρ Γοργίου ἕνεκα  λέγειν,   μὴ οἴηταί ~με διακωμῳδεῖν τὸ
[483]   λέγειν ἅπερ νοεῖ, ἀναγκάζεται ἐναντία  ~λέγειν.   δὴ καὶ σὺ τοῦτο
[502]   δοκοῦσιν πρὸς τὸ βέλτιστον ἀεὶ  λέγειν   οἱ ῥήτορες, τούτου ~στοχαζόμενοι, ὅπως
[485]   τοιαῦτ' ~ἄττα ἐπέρχεται πρὸς σὲ  λέγειν,   οἷάπερ ἐκεῖνος πρὸς τὸν ἀδελφόν,
[461]   τί δέ; οὐκ ἐξέσται μοι  λέγειν   ὁπόσα ἂν βούλωμαι; ~(Σωκράτης) ~δεινὰ
[481]   ἂν αὐτῷ, εἰ βούλοιο τἀληθῆ  λέγειν,   ~ὅτι εἰ μή τις παύσει
[457]   δοκεῖς σὺ οὐ πάνυ ἀκόλουθα  ~λέγειν   οὐδὲ σύμφωνα οἷς τὸ πρῶτον
[450]   πολλαί. τὰς τοιαύτας (μοι δοκεῖς  ~λέγειν,   περὶ ἃς οὐ φῂς τὴν
[474]   θεωροῦντας; ἔχεις τι ἐκτὸς τούτων  λέγειν   περὶ σώματος κάλλους; ~(Πῶλος) οὐκ
[473]   ἄτοπά γε, Σώκρατες, ἐπιχειρεῖς  λέγειν.   ~(Σωκράτης) ~πειράσομαι δέ γε καὶ
[499]   φασιν καλὸν (εἶναι τὰ καλὰ  λέγειν   τε καὶ ~ἐπισκοπεῖσθαι. ἀγαθὸν μὲν
[487]   εἰσιν, οὐκ ~ἐθέλουσιν δέ μοι  λέγειν   τὴν ἀλήθειαν διὰ τὸ μὴ
[454]   ἐγώ τοι ὑπώπτευον ταύτην σε  λέγειν   τὴν πειθὼ καὶ περὶ τούτων,
[450]   τῶν τοιούτων τινά μοι ~δοκεῖς  λέγειν   τὴν ῥητορικήν. ~(Γοργίας) ἀληθῆ λέγεις.
[489]   πάλαι τοπάζω τοιοῦτόν τί σε  λέγειν   τὸ ~κρεῖττον, καὶ ἀνερωτῶ γλιχόμενος
[489]   ἐμὲ γὰρ οἴει ἄλλο τι  λέγειν   τὸ κρείττους εἶναι τὸ
[457]   οὐ πρὸς τὸ πρᾶγμα φιλονικοῦντα  λέγειν   τοῦ ~καταφανὲς γενέσθαι, ἀλλὰ πρὸς
[504]   μέν σοι δοκῶ ἐγὼ καλῶς  λέγειν,   φάθι, ~εἰ δὲ μή, ἔλεγχε
[473]   ποιῆσαι, ἑταῖρε, ταὐτὰ ἐμοὶ  λέγειν·   φίλον γάρ σε ~ἡγοῦμαι. νῦν
[457]   κατὰ φθόνον ~οἴονται τὸν ἑαυτῶν  λέγειν,   φιλονικοῦντας ἀλλ' οὐ ζητοῦντας τὸ
[510]   τόδε ἐάν σοι δοκῶ εὖ  λέγειν.   φίλος μοι δοκεῖ ἕκαστος ἑκάστῳ
[512]   δικανικὸν εἶναι; καίτοι εἰ βούλοιτο  λέγειν,   ~Καλλίκλεις, ἅπερ ὑμεῖς, σεμνύνων
[468]   γάρ; ἀληθῆ σοι δοκῶ  ~λέγειν,   Πῶλε, οὔ; τί
[513]   ὅντινά μοι τρόπον δοκεῖς εὖ  λέγειν,   Σώκρατες, πέπονθα δὲ τὸ
[476]   ~(Πῶλος) ἔγωγε. ~(Σωκράτης) ~ἔχεις οὖν  λέγειν   ὡς οὐχὶ τά γε δίκαια
[523]   ὄντα σοι λέξω μέλλω  λέγειν.   ὥσπερ γὰρ Ὅμηρος λέγει, ~διενείμαντο
[457]   ῥήτωρ καὶ περὶ παντὸς  λέγειν,   ὥστε ~πιθανώτερος εἶναι ἐν τοῖς
[481]   μὴ φῇ οὕτως ἔχειν, μεταβαλλόμενος  λέγεις   ἐκεῖνος ~βούλεται, καὶ πρὸς
[467]   ἀγαθὰ μήτε κακὰ ἆρα τοιάδε  λέγεις,   ἐνίοτε μὲν μετέχει τοῦ
[492]   παρρησιαζόμενος· σαφῶς γὰρ ~σὺ νῦν  λέγεις   οἱ ἄλλοι διανοοῦνται μέν,
[466]   ~οὔκ, εἰ τὸ δύνασθαί γε  λέγεις   ἀγαθόν τι εἶναι τῷ δυναμένῳ.
[473]   καὶ τῶν ἄλλων ξένων; ταῦτα  λέγεις   ἀδύνατον εἶναι ἐξελέγχειν; ~(Σωκράτης) ~μορμολύττῃ
[494]   ~χαραδριοῦ τινα αὖ σὺ βίον  λέγεις,   ἀλλ' οὐ νεκροῦ οὐδὲ λίθου.
[450]   ἀριθμητικὴν ἄρα ~ῥητορικήν, Γοργία,  λέγεις;   ἀλλ' οὐκ οἶμαί σε οὔτε
[481]   τυγχάνει ταῦτα ἀληθῆ ~ὄντα  λέγεις,   ἄλλο τι ἡμῶν
[496]   τὸ συμβαῖνον, ὅτι λυπούμενον χαίρειν  λέγεις   ἅμα, ὅταν διψῶντα ~πίνειν λέγῃς;
[463]   ~τί οὖν; καλὸν αἰσχρὸν  λέγεις   αὐτὴν εἶναι; ~(Σωκράτης) ~αἰσχρὸν ἔγωγε
[497]   πίνειν; ~(Καλλίκλης) οὐκ οἶδα ὅτι  λέγεις.   ~(Γοργίας) ~μηδαμῶς, Καλλίκλεις, ἀλλ'
[452]   ~(Σωκράτης) τί οὖν δὴ τοῦτο  λέγεις;   ~(Γοργίας) ~τὸ πείθειν ἔγωγ' οἷόν
[492]   δὴ καὶ ὥς γε σὺ  λέγεις   δεινὸς βίος. οὐ γάρ
[489]   ἄρα ὅτι σὺ αὐτὸς ὀνόματα  λέγεις,   δηλοῖς δὲ οὐδέν; οὐκ ἐρεῖς,
[473]   ἀληθὲς οὐδέποτε ἐλέγχεται. ~(Πῶλος) ~πῶς  λέγεις;   ἐὰν ἀδικῶν ἄνθρωπος ληφθῇ τυραννίδι
[490]   αὐτοῦ. τί ποτε αὖ νῦν  λέγεις;   ἐὰν ἐν τῷ αὐτῷ ὦμεν,
[460]   ~(Σωκράτης) ~ἔχε δή· καλῶς γὰρ  λέγεις.   ἐάνπερ ῥητορικὸν σύ τινα ποιήσῃς,
[467]   ἀνάγκη, Σώκρατες. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν  λέγεις   εἶναι ἀγαθὸν μὲν σοφίαν τε
[452]   σὺ ~δὲ τίς ὢν ταῦτα  λέγεις;   εἴποι ἂν ἴσως ὅτι ἰατρός.
[468]   χρήματα δήσαντα. ~(Σωκράτης) δικαίως  λέγεις   ἀδίκως; ~(Πῶλος) ~ὁπότερ' ἂν
[468]   τἆλλα τὰ τοιαῦτα; οὐ ταῦτα  ~λέγεις;   ἄλλ' ἄττα καλεῖς τὰ
[489]   ~καὶ κρείττους πότερον τοὺς φρονιμωτέρους  λέγεις   ἄλλους τινάς; ~(Καλλίκλης) ἀλλὰ
[461]   τῆς ῥητορικῆς δοξάζεις ὥσπερ νῦν  λέγεις;   ~οἴει ὅτι Γοργίας ᾐσχύνθη
[452]   ἴσως ὅτι ἰατρός. τί οὖν  λέγεις;   τὸ τῆς σῆς τέχνης
[481]   λέγοντος ἑκάστοτε διὰ τούτους  λέγεις   θαυμάζοι ~ὡς ἄτοπά ἐστιν, ἴσως
[449]   ἐπιεικῶς τοῦτο ποιεῖν. ~(Σωκράτης) ~εὖ  λέγεις.   ἴθι δή μοι ἀπόκριναι οὕτως
[490]   ~ἀλλ' εἰ μὴ τὰ τοιαῦτα  λέγεις,   ἴσως τὰ τοιάδε· οἷον γεωργικὸν
[466]   ὧν λέγεις πότερον αὐτὸς ~ταῦτα  λέγεις   καὶ γνώμην σαυτοῦ ἀποφαίνῃ,
[518]   οὐδὲν περὶ γυμναστικῆς· διακόνους μοι  λέγεις   καὶ ~ἐπιθυμιῶν παρασκευαστὰς ἀνθρώπους, οὐκ
[451]   Γοργία, ἀμφισβητήσιμον καὶ τοῦτο  λέγεις   (καὶ οὐδέν πω σαφές. ~οἴομαι
[453]   ἥτις ποτ' ἐστὶν ἣν σὺ  λέγεις   καὶ ~περὶ ὧντινων πραγμάτων ἐστὶν
[490]   οὕτως, ὠγαθέ; ~(Καλλίκλης) ~περὶ σιτία,  λέγεις,   καὶ ποτὰ καὶ ἰατροὺς καὶ
[505]   μοι μέλει οὐδὲν ὧν σὺ  λέγεις,   καὶ ταῦτά σοι Γοργίου χάριν
[467]   ~(Σωκράτης) φημί. ~(Πῶλος) σχέτλιά γε  λέγεις   καὶ ὑπερφυῆ, Σώκρατες. ~(Σωκράτης)
[474]   οὐχὶ ἤτοι κατὰ τὴν χρείαν  λέγεις   καλὰ εἶναι, πρὸς ἂν
[496]   οὐκοῦν κατὰ τὸ πίνειν χαίρειν  λέγεις;   ~(Καλλίκλης) μάλιστα. ~(Σωκράτης) διψῶντά γε.
[489]   εἶεν, σοφώτατε Καλλίκλεις· οὕτω  λέγεις;   ~(Καλλίκλης) πάνυ μὲν οὖν. ~(Σωκράτης)
[499]   ~(Σωκράτης) ~ἆρ' οὖν τὰς τοιάσδε  λέγεις,   οἷον κατὰ τὸ σῶμα ἃς
[494]   καί μοι λέγε· τὸ ~τοιόνδε  λέγεις   οἷον πεινῆν καὶ πεινῶντα ἐσθίειν;
[472]   ~καὶ νῦν περὶ ὧν σὺ  λέγεις   ὀλίγου σοι πάντες συμφήσουσιν ταὐτὰ
[469]   ~οὔκ, εἰ τὸ τυραννεῖν γε  λέγεις   ὅπερ ἐγώ. ~(Πῶλος) ~ἀλλ' ἔγωγε
[499]   δή, ὡς ἔοικεν, νῦν  λέγεις,   ~ὅτι ἡδοναί τινές εἰσιν αἱ
[453]   καὶ εἴ τι ἐγὼ συνίημι,  λέγεις   ὅτι πειθοῦς δημιουργός ἐστιν
[489]   ἀνερωτῶ γλιχόμενος σαφῶς εἰδέναι ὅτι  λέγεις.   οὐ γὰρ δήπου σύ γε
[493]   νῦν. σκόπει γὰρ εἰ ~τοιόνδε  λέγεις   περὶ τοῦ βίου ἑκατέρου, τοῦ
[491]   σοῦ τοὐναντίον, ὅτι ~οὐδέποτε ταὐτὰ  λέγεις   περὶ τῶν αὐτῶν, ἀλλὰ τοτὲ
[447]   ἐπίδειξιν εἰς αὖθις, ὥσπερ σὺ  ~λέγεις,   ποιησάσθω. ~(Καλλίκλης) ~οὐδὲν οἷον τὸ
[463]   ἔα, ἐμοὶ δ' εἰπὲ πῶς  λέγεις   πολιτικῆς μορίου εἴδωλον εἶναι τὴν
[521]   (τούτων τινὸς κινδυνεύων, σὺ  λέγεις,   πονηρός τίς μ' ~ἔσται
[466]   Πῶλε, ἐφ' ἑκάστου ὧν  λέγεις   πότερον αὐτὸς ~ταῦτα λέγεις καὶ
[466]   ἐρωτᾷς λόγου τινὸς ἀρχὴν  λέγεις;   ~(Πῶλος) ἐρωτῶ ἔγωγε. ~(Σωκράτης) ~οὐδὲ
[462]   εἰ μή τι σὺ ἄλλο  λέγεις.   ~(Πῶλος) τίνος ἐμπειρία; ~(Σωκράτης) χάριτός
[478]   οὖν τούτων κάλλιστόν ἐστιν (ὧν  λέγεις)   ~(Πῶλος) τίνων λέγεις; ~(Σωκράτης) χρηματιστικῆς,
[450]   λέγειν τὴν ῥητορικήν. ~(Γοργίας) ἀληθῆ  λέγεις.   ~(Σωκράτης) ~ἀλλ' οὔτοι τούτων γε
[454]   οὐ ταὐτόν ἐστιν. ~(Γοργίας) ἀληθῆ  λέγεις.   ~(Σωκράτης) ~(ἀλλὰ μὴν οἵ τέ
[504]   ~(Καλλίκλης) Ὑγίειαν καὶ ἰσχὺν ἴσως  λέγεις.   ~(Σωκράτης) ~ἔγωγε. τί δὲ αὖ
[463]   ἐγὼ οὐδὲ αὐτὸς συνίημι ὅτι  λέγεις.   ~(Σωκράτης) ~εἰκότως γε, Γοργία·
[462]   ἔναγχος ~ἀνέγνων. ~(Πῶλος) τί τοῦτο  λέγεις;   ~(Σωκράτης) ἐμπειρίαν ἔγωγέ τινα. ~(Πῶλος)
[491]   ἄρχοντας ἀρχομένους; ~(Καλλίκλης) πῶς  λέγεις;   ~(Σωκράτης) ~ἕνα ἕκαστον λέγω αὐτὸν
[503]   εἰσὶν δὲ καὶ οἵους σὺ  λέγεις.   ~(Σωκράτης) ~ἐξαρκεῖ. εἰ γὰρ καὶ
[454]   πειθοῦς ἐστιν δημιουργός. ~(Γοργίας) ἀληθῆ  λέγεις.   ~(Σωκράτης) ~ἐπειδὴ τοίνυν οὐ μόνη
[495]   τε καὶ νόσου. ~(Καλλίκλης) πῶς  λέγεις;   ~(Σωκράτης) οἷον περὶ ὅτου βούλει
[451]   γάρ· ἀλλὰ πρὸς τί τοῦτο  λέγεις;   ~(Σωκράτης) ~ὅτι εἴ σοι αὐτίκα
[491]   ἄλλων; ~(Καλλίκλης) πῶς ἑαυτοῦ ἄρχοντα  λέγεις;   ~(Σωκράτης) ~οὐδὲν ποικίλον ἀλλ' ὥσπερ
[498]   μὰ Δί' οὐκ οἶδ' ὅτι  λέγεις.   ~(Σωκράτης) ~οὐκ οἶσθ' ὅτι τοὺς
[478]   ἀκολασταίνοντας; ~(Πῶλος) παρὰ τοὺς δικαστὰς  λέγεις;   ~(Σωκράτης) οὐκοῦν δίκην δώσοντας; ~(Πῶλος)
[459]   ἰατροῦ πιθανώτερος ἔσται. ~(Γοργίας) ἀληθῆ  λέγεις.   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν εἴπερ τοῦ ἰατροῦ
[470]   σε ἐλέγξειεν ὅτι οὐκ ~ἀληθῆ  λέγεις;   ~(Σωκράτης) ~πολλὴν ἄρα ἐγὼ τῷ
[467]   ἀποκρίνεσθαι, ἵνα καὶ εἰδῶ ὅτι  λέγεις.   ~(Σωκράτης) ~πότερον οὖν σοι δοκοῦσιν
[461]   μόνον φυλάττῃς. ~(Πῶλος) τί τοῦτο  λέγεις;   ~(Σωκράτης) ~τὴν μακρολογίαν, Πῶλε,
[464]   τῶν γυμναστικῶν τις. ~(Γοργίας) ἀληθῆ  λέγεις.   ~(Σωκράτης) ~τὸ τοιοῦτον λέγω καὶ
[478]   ἐστιν (ὧν λέγεις) ~(Πῶλος) τίνων  λέγεις;   ~(Σωκράτης) χρηματιστικῆς, ἰατρικῆς, δίκης. ~(Πῶλος)
[477]   κακίστη; ~(Πῶλος) πῶς, Σώκρατες,  λέγεις;   ~(Σωκράτης) ~ὡδί· ἀεὶ τὸ αἴσχιστον
[447]   ~(Σωκράτης) ὅστις ἐστίν. ~(Χαιρεφῶν) πῶς  λέγεις;   ~(Σωκράτης) ~ὥσπερ ἂν εἰ ἐτύγχανεν
[462]   μὲν ἐπιτηδεύσεως μόριον. ~(Πῶλος) τίνος  λέγεις   ταύτης; ~(Σωκράτης) ~μὴ ἀγροικότερον
[453]   ἧττον ἐρήσομαί ~σε τίνα ποτὲ  λέγεις   τὴν πειθὼ τὴν ἀπὸ τῆς
[488]   τοῦ φαυλοτέρου; μή τι ἄλλο  λέγεις   τὸ ~δίκαιον εἶναι, ὀρθῶς
[496]   ἔγωγε. ~(Σωκράτης) οὐκοῦν τούτου οὗ  λέγεις   τὸ μὲν διψῶντα λυπούμενον δήπου
[494]   τοιούτου ἑκατέρου ὄντος τοῦ βίου,  λέγεις   τὸν τοῦ ~ἀκολάστου εὐδαιμονέστερον εἶναι
[489]   με· ~ἀλλ' ἴθι εἰπέ, τίνας  λέγεις   τοὺς βελτίους εἶναι; ~(Καλλίκλης) τοὺς
[489]   ἐξ ἀρχῆς εἰπὲ τί ποτε  λέγεις   τοὺς βελτίους, ~ἐπειδὴ οὐ τοὺς
[491]   ὠγαθέ, εἰπὼν ἀπαλλάγηθι τίνας ποτὲ  λέγεις   τοὺς βελτίους τε καὶ ~κρείττους
[491]   ὡς ἡδὺς εἶ· τοὺς ἠλιθίους  λέγεις   τοὺς σώφρονας. ~(Σωκράτης) ~πῶς γὰρ
[490]   ~πότερον οὐ τὸν φρονιμώτερον βελτίω  λέγεις;   φάθι μή. ~(Καλλίκλης) ἔγωγε.
[455]   ῥητορικοὶ δὲ οὔ· πῶς  λέγεις,   ~Γοργία, τὰ τοιαῦτα; ἐπειδὴ
[447]   ~καὶ ἐπιδείξεται ὑμῖν. ~(Σωκράτης) ~εὖ  λέγεις,   Καλλίκλεις. ἀλλ' ἆρα ἐθελήσειεν
[505]   ᾤου. ~(Καλλίκλης) οὐκ οἶδ' ἅττα  λέγεις,   Σώκρατες, ἀλλ' ἄλλον τινὰ
[504]   ~(Καλλίκλης) τί δὲ οὐκ αὐτὸς  λέγεις,   Σώκρατες; ~(Σωκράτης) ~ἀλλ' εἴ
[490]   γῆν. ~(Καλλίκλης) ὡς ἀεὶ ταὐτὰ  λέγεις,   Σώκρατες. ~(Σωκράτης) οὐ μόνον
[513]   εἰ μή τι σὺ ἄλλο  λέγεις,   φίλη κεφαλή. λέγομέν τι
[447]   ἔφη ἀποκρινεῖσθαι. ~(Σωκράτης) ~ἦ καλῶς  λέγεις.   (Χαιρεφῶν) ἐροῦ αὐτόν. ~(Χαιρεφῶν)
[514]   ἐπ' αὐτά. φῶμεν ταῦτα ὀρθῶς  ~λέγεσθαι   (ἢ οὔ; ~(Καλλίκλης) πάνυ γε.
[501]   σκόπει εἰ δοκεῖ σοι ἱκανῶς  λέγεσθαι,   καὶ ~εἶναί τινες καὶ περὶ
[508]   οὐδὲν δὲ κωλύει καὶ ἔτι  λέγεσθαι·   οὔ φημι, ~Καλλίκλεις, τὸ
[527]   οὖν ταῦτα μῦθός σοι δοκεῖ  λέγεσθαι   ὥσπερ γραὸς καὶ καταφρονεῖς ~αὐτῶν,
[508]   σὺ ἐμοὶ ὀνειδίζεις, ἆρα ~καλῶς  λέγεται   οὔ, ὡς ἄρα ἐγὼ
[453]   ἡμῖν καταφανὲς ποιοῖ ~περὶ ὅτου  λέγεται.   σκόπει γὰρ εἴ σοι δοκῶ
[455]   οὐκ ἐκ τῶν ~δημιουργῶν. ~(Σωκράτης)  ~λέγεται   ταῦτα, Γοργία, περὶ Θεμιστοκλέους·
[483]   μὲν τοῦτο ἄδικον καὶ αἰσχρὸν  λέγεται,   τὸ πλέον ζητεῖν ἔχειν τῶν
[503]   τὸ βέλτιστον λέγων, ἂν  λέγῃ   ἄλλο τι οὐκ εἰκῇ ἐρεῖ,
[489]   ἐὰν μέν τις κατὰ φύσιν  λέγῃ,   ~ἐπὶ τὸν νόμον ἄγων, ἐὰν
[504]   προσοίσει ταῖς ψυχαῖς οὓς ἂν  λέγῃ,   καὶ τὰς πράξεις ἁπάσας, καὶ
[483]   ἐὰν μέν τις ~κατὰ νόμον  λέγῃ,   κατὰ φύσιν ὑπερωτῶν, ἐὰν δὲ
[473]   ἐξεληλέγχθαι, Σώκρατες, ὅταν τοιαῦτα  λέγῃς   οὐδεὶς ἂν φήσειεν ~ἀνθρώπων;
[496]   λέγεις ἅμα, ὅταν διψῶντα ~πίνειν  λέγῃς;   οὐχ ἅμα τοῦτο γίγνεται
[510]   εἰμι ἐπαινεῖν, (ἄν τι καλῶς  λέγῃς;   τοῦτό ~μοι δοκεῖς πάνυ καλῶς
[458]   ἀνδρῶν ~βουλομένων ἀκούειν ἐάν τι  λέγητε·   ἐμοὶ δ' οὖν καὶ αὐτῷ
[458]   εἴ τίς τι μὴ ἀληθὲς  λέγοι,   οὐκ ἀηδέστερον μεντἂν ἐλεγχθέντων
[508]   σύ με ἤρου εἰ σπουδάζων  λέγοιμι,   ~λέγοντα ὅτι κατηγορητέον εἴη καὶ
[469]   ~πληθούσῃ λαβὼν ὑπὸ μάλης ἐγχειρίδιον  λέγοιμι   πρὸς σὲ ὅτι Πῶλε,
[520]   ~(Καλλίκλης) ~ἔγωγε· ἀλλὰ τί ἂν  λέγοις   ἀνθρώπων πέρι οὐδενὸς ἀξίων; ~(Σωκράτης)
[520]   ~τί δ' ἂν περὶ ἐκείνων  λέγοις,   οἳ φάσκοντες προεστάναι τῆς πόλεως
[488]   μαθεῖν σου τί ποτε  λέγοις.   πότερον τοὺς ἰσχυροτέρους κρείττους καλεῖς
[517]   περιφερόμενοι καὶ ἀγνοοῦντες ἀλλήλων ὅτι  ~λέγομεν.   ἐγὼ γοῦν σε πολλάκις οἶμαι
[505]   ἀληθὲς τί ἐστιν ~περὶ ὧν  λέγομεν   καὶ τί ψεῦδος· κοινὸν γὰρ
[455]   δή, ἴδωμεν τί ποτε καὶ  λέγομεν   περὶ τῆς (ῥητορικῆς· ἐγὼ μὲν
[513]   ἄλλο λέγεις, φίλη κεφαλή.  λέγομέν   τι πρὸς ~ταῦτα, Καλλίκλεις;
[480]   ~ποιήσει καὶ ἀνίατον· πῶς  λέγομεν,   Πῶλε, εἴπερ τὰ πρότερον
[454]   ἐθιζώμεθα ὑπονοοῦντες ~προαρπάζειν ἀλλήλων τὰ  λεγόμενα,   ἀλλὰ σὺ τὰ σαυτοῦ κατὰ
[461]   καὶ ἡγησάμενος οὐ συνᾴδειν τὰ  λεγόμενα   ἐκείνους εἶπον τοὺς ~λόγους, ὅτι
[479]   ταῦτ' ἦν τὰ ὑπ' ἐμοῦ  λεγόμενα;   ~(Πῶλος) ναί. ~(Σωκράτης) οὐκοῦν ἀποδέδεικται
[482]   ~θαυμάζεις, παρῆσθα δὲ καὶ αὐτὸς  λεγομένοις.   οὖν ἐκείνην ἐξέλεγξον, ὅπερ
[458]   Γοργία, θαυμάζω ἐν τοῖς  λεγομένοις   ὑπὸ σοῦ· ἴσως γάρ τοι
[514]   γυμνάσασθαι ἱκανῶς τὴν ~τέχνην, τὸ  λεγόμενον   δὴ τοῦτο ἐν τῷ πίθῳ
[447]   μεταλαγχάνειν. ~(Σωκράτης) ~ἀλλ' ἦ, τὸ  λεγόμενον,   κατόπιν ἑορτῆς ἥκομεν καὶ ὑστεροῦμεν;
[458]   ὥστε τοιούτων λόγων καὶ οὕτω  λεγομένων   ἀφεμένῳ προὐργιαίτερόν τι ~γενέσθαι ἄλλο
[513]   ~ῥητορικόν· τῷ αὑτῶν γὰρ (ἤθει  λεγομένων   τῶν λόγων ἕκαστοι χαίρουσι, τῷ
[509]   νεανικώτερος, ~οὐχ οἷόν τε ἄλλως  λέγοντα   ὡς ἐγὼ νῦν λέγω
[481]   τρόπῳ παρασκευαστέον, ~καὶ (πράττοντα καὶ  λέγοντα,   ὅπως μὴ δῷ δίκην μηδὲ
[508]   με ἤρου εἰ σπουδάζων λέγοιμι,  ~λέγοντα   ὅτι κατηγορητέον εἴη καὶ αὑτοῦ
[522]   ποιοῦντα, τοὺς πρεσβυτέρους ~κακηγορεῖν  λέγοντα   πικροὺς λόγους ἰδίᾳ
[454]   μετὰ τοῦτο ἐπανεροίμεθ' ἂν τὸν  λέγοντα·   ποίας δὴ ~πειθοῦς καὶ τῆς
[503]   πολιτῶν αἱ ψυχαί, καὶ διαμάχεσθαι  λέγοντα   τὰ βέλτιστα, εἴτε ἡδίω ~εἴτε
[500]   τοῦ ἀνδρὸς δὴ ταῦτα ~πράττοντα,  λέγοντά   τε ἐν τῷ δήμῳ καὶ
[515]   μοι εἰπὲ ἐπὶ τούτῳ, εἰ  λέγονται   Ἀθηναῖοι διὰ Περικλέα βελτίους ~γεγονέναι,
[491]   ἔχων· ἀνδρειότεροί τινες ὑπὸ σοῦ  λέγονται   οἱ κρείττους καὶ οἱ ~βελτίους.
[502]   πολὺν ὄχλον καὶ δῆμον οὗτοι  λέγονται   οἱ λόγοι; ~(Καλλίκλης) φημί. ~(Σωκράτης)
[492]   ἐγώ. ~(Σωκράτης) ~οὐκ ἄρα ὀρθῶς  λέγονται   οἱ μηδενὸς δεόμενοι εὐδαίμονες εἶναι.
[484]   κατεπᾴδοντές τε καὶ γοητεύοντες καταδουλούμεθα  (λέγοντες   ~ὡς τὸ ἴσον χρὴ ἔχειν
[465]   οὖν ἐμοὶ συγγνώμην ἔχειν ἐστίν·  λέγοντος   γάρ μου ~βραχέα οὐκ ἐμάνθανες,
[458]   ἴσως γάρ τοι σοῦ ~ὀρθῶς  λέγοντος   ἐγὼ οὐκ ὀρθῶς ὑπολαμβάνω. ῥητορικὸν
[481]   ~ἐναντιοῦσθαι, ὥστε, εἴ τίς σου  λέγοντος   ἑκάστοτε διὰ τούτους λέγεις
[461]   ~ἀλλὰ ἀντίθες τοι· σοῦ μακρὰ  λέγοντος   καὶ μὴ ἐθέλοντος τὸ ἐρωτώμενον
[481]   τῇ ἐκκλησίᾳ, ἐάν τι σοῦ  λέγοντος   ~δῆμος Ἀθηναίων μὴ
[451]   τις τὴν ~ἀστρονομίαν ἀνέροιτο, ἐμοῦ  λέγοντος   ὅτι καὶ αὕτη λόγῳ κυροῦται
[483]   Πώλου τὸ κατὰ νόμον ~αἴσχιον  λέγοντος,   σὺ τὸν λόγον ἐδιώκαθες κατὰ
[469]   ~(Σωκράτης) ~ὦ μακάριε, ἐμοῦ δὴ  λέγοντος   τῷ λόγῳ ἐπιλαβοῦ. (εἰ γὰρ
[460]   ~ἐγὼ τοίνυν σου τότε ταῦτα  λέγοντος   ὑπέλαβον ὡς οὐδέποτ' ἂν εἴη
[519]   δοκεῖ. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν ἀκούεις τοιαῦτα  λεγόντων   τῶν φασκόντων παιδεύειν ἀνθρώπους εἰς
[482]   τὰ ἐμὰ παιδικά, παῦσον ~ταῦτα  λέγουσαν.   λέγει γάρ, φίλε ἑταῖρε,
[503]   γὰρ οἳ κηδόμενοι τῶν πολιτῶν  λέγουσιν   ~λέγουσιν, εἰσὶν δὲ καὶ
[503]   κηδόμενοι τῶν πολιτῶν λέγουσιν  ~λέγουσιν,   εἰσὶν δὲ καὶ οἵους σὺ
[510]   οἱ παλαιοί τε καὶ σοφοὶ  λέγουσιν,   ὅμοιος τῷ ὁμοίῳ. ~οὐ
[483]   ἵνα μὴ αὐτῶν πλέον ἔχωσιν,  λέγουσιν   ὡς αἰσχρὸν ~καὶ ἄδικον τὸ
[506]   οὐδὲ γάρ ~τοι ἔγωγε εἰδὼς  λέγω   λέγω, ἀλλὰ ζητῶ κοινῇ
[512]   εἰ μὴ ἔστιν ἐγὼ  λέγω,   ἀλλ' αὐτὸ τοῦτ' ἐστὶν ἀρετή,
[506]   ~τοι ἔγωγε εἰδὼς λέγω  λέγω,   ἀλλὰ ζητῶ κοινῇ μεθ' ὑμῶν,
[464]   κολακευτικὴ ~αἰσθομένη οὐ γνοῦσα  λέγω   ἀλλὰ στοχασαμένη τέτραχα ἑαυτὴν διανείμασα,
[482]   μὴ ~θαύμαζε ὅτι ἐγὼ ταῦτα  λέγω,   ἀλλὰ τὴν φιλοσοφίαν, τὰ ἐμὰ
[491]   πῶς λέγεις; ~(Σωκράτης) ~ἕνα ἕκαστον  λέγω   αὐτὸν ἑαυτοῦ ἄρχοντα· τοῦτο
[466]   τῷ δυναμένῳ. ~(Πῶλος) ἀλλὰ μὴν  λέγω   γε. ~(Σωκράτης) ~ἐλάχιστον τοίνυν μοι
[463]   ὡς ἤδη ~εἰδότι ἐγὼ  λέγω.   ~(Γοργίας) ~μὰ τὸν Δία,
[481]   τῷ ἑτέρῳ τὸ ἑαυτοῦ πάθημα.  λέγω   δ' ἐννοήσας ὅτι ἐγώ τε
[476]   τοιοῦτον οἷον ποιεῖ τὸ ποιοῦν;  λέγω   δὲ ~τὸ τοιόνδε· εἴ τις
[453]   ~μόνη καὶ ἄλλαι τέχναι;  λέγω   δὲ τὸ τοιόνδε· ὅστις διδάσκει
[507]   δίδασκε. ~(Καλλίκλης) λέγ' ὠγαθέ. ~(Σωκράτης)  ~λέγω   δὴ ὅτι, εἰ σώφρων
[465]   ῥητορικὴ πρὸς δικαιοσύνην. ὅπερ μέντοι  λέγω,   διέστηκε μὲν ~οὕτω φύσει, ἅτε
[464]   ἐὰν δύνωμαι, σαφέστερον ἐπιδείξω  λέγω.   δυοῖν ὄντοιν τοῖν ~πραγμάτοιν δύο
[493]   ~φέρε δή, ἄλλην σοι εἰκόνα  λέγω   ἐκ τοῦ αὐτοῦ γυμνασίου τῇ
[521]   χάριν ~λέγων τοὺς λόγους οὓς  λέγω   ἑκάστοτε, ἀλλὰ πρὸς τὸ βέλτιστον,
[521]   κομψὰ ταῦτα, οὐχ ἕξω ὅτι  ~λέγω   ἐν τῷ δικαστηρίῳ. αὐτὸς
[474]   εἶναι. ἐγὼ γὰρ ὧν ἂν  λέγω   ἕνα μὲν ~παρασχέσθαι μάρτυρα ἐπίσταμαι,
[484]   μοι καὶ ~Πίνδαρος ἅπερ ἐγὼ  λέγω   ἐνδείκνυσθαι ἐν τῷ ᾄσματι ἐν
[465]   ~(τῇ μὲν οὖν ἰατρικῇ, ὥσπερ  λέγω,   ὀψοποιικὴ κολακεία ὑπόκειται· τῇ
[458]   ἐλεγχθέντων εἴ τι μὴ ἀληθὲς  λέγω,   ἡδέως δ' ἂν ~ἐλεγξάντων εἴ
[518]   ὁμολογεῖς ὡς εἰδὼς ὅτι ~ἐγὼ  λέγω·   ἥκεις δὲ ὀλίγον ὕστερον λέγων
[517]   σοι διὰ τῶν αὐτῶν εἰκόνων  ~λέγω,   ἵνα ῥᾷον καταμάθῃς. τούτων γὰρ
[464]   ἀληθῆ λέγεις. ~(Σωκράτης) ~τὸ τοιοῦτον  λέγω   καὶ ἐν σώματι εἶναι καὶ
[518]   μέν μοι δοκεῖς μανθάνειν ὅτι  λέγω,   καὶ ὁμολογεῖς ὡς εἰδὼς ὅτι
[522]   ~ὅτι δικαίως (πάντα ταῦτα ἐγὼ  λέγω,   καὶ πράττω τὸ ὑμέτερον δὴ
[489]   ἀλλὰ ναὶ μὰ Δία τούτους  λέγω,   καὶ σφόδρα γε. ~(Σωκράτης) ~πολλάκις
[494]   γε καὶ διψῶντα πίνειν; ~(Καλλίκλης)  ~λέγω,   καὶ τὰς ἄλλας ἐπιθυμίας ἁπάσας
[500]   ἴσως οὖν οὔπω οἶσθα τί  λέγω.   ~(Καλλίκλης) οὐ δῆτα. ~(Σωκράτης) ~ἀλλ'
[491]   ἂν γνοίη ὅτι οὐ τοῦτο  λέγω.   ~(Καλλίκλης) ~πάνυ γε σφόδρα,
[509]   λέγοντα ὡς ἐγὼ νῦν  λέγω   καλῶς λέγειν· ἐπεὶ ἔμοιγε
[508]   λόγοις οὕτω φανέντα, ὡς ἐγὼ  λέγω,   κατέχεται καὶ δέδεται, ~καὶ (εἰ
[472]   μάρτυρας παρασχέσθαι ὡς οὐκ ἀληθῆ  λέγω·   μαρτυρήσουσί σοι, ~ἐὰν μὲν βούλῃ,
[506]   ἀμφισβητῶν ἐμοί, ἐγὼ πρῶτος συγχωρήσομαι.  λέγω   μέντοι ταῦτα, εἰ ~δοκεῖ χρῆναι
[469]   ἐγώ. ~(Πῶλος) ~ἀλλ' ἔγωγε τοῦτο  λέγω   ὅπερ ἄρτι, ἐξεῖναι ἐν τῇ
[455]   αὐτός πω δύναμαι κατανοῆσαι ὅτι  λέγω.   ὅταν περὶ ἰατρῶν αἱρέσεως
[491]   ἐγώ σοι ~νῦν παρρησιαζόμενος  λέγω,   ὅτι δεῖ τὸν ὀρθῶς βιωσόμενον
[448]   νυνδὴ αὐτὰ ταῦτα ἐπηγγελλόμην, καὶ  λέγω   ὅτι ~οὐδείς μέ πω ἠρώτηκε
[488]   ~(Καλλίκλης) ἀλλ' ἐγώ σοι σαφῶς  λέγω,   ὅτι ταὐτόν ἐστιν. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν
[489]   τὸ βελτίους; οὐ ~πάλαι σοι  λέγω   ὅτι ταὐτόν φημι εἶναι τὸ
[465]   Πῶλε τοῦτο γὰρ ~πρὸς σὲ  λέγω   ὅτι τοῦ ἡδέος στοχάζεται ἄνευ
[453]   σὲ ἐρήσομαι, ἀλλ' οὐκ αὐτὸς  λέγω;   οὐ σοῦ ~ἕνεκα ἀλλὰ τοῦ
[491]   κρείττους οἵ εἰσιν οὐ σκυτοτόμους  ~λέγω   οὐδὲ μαγείρους, ἀλλ' (οἳ ἂν
[472]   μάρτυρα ~παράσχωμαι ὁμολογοῦντα περὶ ὧν  λέγω,   οὐδὲν οἶμαι ἄξιον λόγου μοι
[464]   οὖσαν δ' οὔ; οἷον τοιόνδε  λέγω·   πολλοὶ δοκοῦσιν εὖ ~ἔχειν τὰ
[509]   δύναμιν βούλησιν; ὧδε ~δὲ  λέγω·   πότερον ἐὰν μὴ βούληται ἀδικεῖσθαι,
[491]   ~(Καλλίκλης) ~ἀλλ' ἔγωγε καὶ πάλαι  λέγω.   πρῶτον μὲν τοὺς κρείττους οἵ
[463]   Γοργία· οὐδὲν γάρ πω σαφὲς  λέγω,   πῶλος δὲ ὅδε νέος ἐστὶ
[496]   τὸ μέντοι πεινῶντα ἐσθίειν ἡδὺ  (λέγω.   ~(Σωκράτης) μανθάνω· ἀλλ' οὖν τό
[488]   ἔλεγον καὶ τότε καὶ νῦν  λέγω.   ~(Σωκράτης) ~πότερον δὲ τὸν αὐτὸν
[490]   φλυαρίας· (ἐγὼ δὲ οὐ ταῦτα  ~λέγω.   ~(Σωκράτης) ~πότερον οὐ τὸν φρονιμώτερον
[471]   δοκεῖ γέ σοι ὡς ἐγὼ  λέγω.   ~(Σωκράτης) ~ὦ μακάριε, ῥητορικῶς γάρ
[457]   (ἀκροαταὶ ~γενέσθαι. τοῦ δὴ ἕνεκα  λέγω   ταῦτα; ὅτι νῦν ἐμοὶ δοκεῖς
[464]   δυοῖν ὄντοιν τοῖν ~πραγμάτοιν δύο  λέγω   τέχνας· τὴν μὲν ἐπὶ τῇ
[464]   τοῦ σώματος ~θεραπείας δύο μόρια  λέγω,   τὴν μὲν γυμναστικήν, τὴν δὲ
[496]   ἡδὺ ἀνιαρὸν ~εἶναι; αὐτὸ  λέγω   τὸ πεινῆν. ~(Καλλίκλης) ἀνιαρὸν ἔγωγε·
[521]   εὖ καὶ γενναίως εἰπέ. ~(Καλλίκλης)  λέγω   τοίνυν ὅτι ὡς διακονήσοντα. ~(Σωκράτης)
[466]   δοκῇ αὐτοῖς; ~(Πῶλος) ἔγωγε. ~(Σωκράτης)  ~λέγω   τοίνυν σοι ὅτι δύο ταῦτ'
[454]   ἐγὼ δ' ἐπανερωτῶ ὅπερ γὰρ  λέγω,   τοῦ ἑξῆς ἕνεκα ~περαίνεσθαι τὸν
[490]   ~(Καλλίκλης) ~ἀλλὰ ταῦτ' ἔστιν  λέγω.   τοῦτο γὰρ οἶμαι ἐγὼ τὸ
[469]   δοκεῖ ἔχειν περὶ ὧν ἐγὼ  λέγω   τῶν ἀνθρώπων; ~(Σωκράτης) πῶς γὰρ
[447]   σκυτοτόμος· οὐ μανθάνεις ὡς  λέγω;   ~(Χαιρεφῶν) ~μανθάνω καὶ ἐρήσομαι. εἰπέ
[470]   ἐστίν; ~(Σωκράτης) ~ὥς γε ἐγὼ  λέγω,   Πῶλε· τὸν μὲν γὰρ
[454]   ~(Γοργίας) ~ταύτης τοίνυν τῆς πειθοῦς  λέγω,   Σώκρατες, τῆς ἐν τοῖς
[453]   δὴ ἐπὶ τῶν αὐτῶν τεχνῶν  λέγωμεν   ὧνπερ νυνδή· ἀριθμητικὴ οὐ
[503]   ἀνὴρ καὶ ἐπὶ τὸ βέλτιστον  λέγων,   ἂν λέγῃ ἄλλο τι
[500]   πρὸς Πῶλον καὶ Γοργίαν ἐτύγχανον  λέγων.   ἔλεγον ~γὰρ αὖ, εἰ μνημονεύεις,
[471]   καὶ ~εὐδοκίμους, δὲ τἀναντία  λέγων   ἕνα τινὰ παρέχηται μηδένα.
[491]   τε καὶ κναφέας καὶ μαγείρους  λέγων   καὶ ~ἰατροὺς οὐδὲν παύῃ, ὡς
[521]   πρὸς ἐμέ, διατελεῖν νοεῖς  λέγων.   ~καὶ νῦν εὖ καὶ γενναίως
[512]   καταχώσειεν ἂν ὑμᾶς τοῖς ~λόγοις,  λέγων   καὶ παρακαλῶν ἐπὶ τὸ δεῖν
[505]   δύναιο διελθεῖν τὸν λόγον,  λέγων   κατὰ σαυτὸν ~ἀποκρινόμενος σαυτῷ;
[509]   οὐδεὶς οἷός τ' ἐστὶν ἄλλως  λέγων   μὴ οὐ καταγέλαστος εἶναι. ἐγὼ
[482]   οὐδὲ σὺ παύσῃ ποτὲ ~ταῦτα  λέγων.   νόμιζε τοίνυν καὶ παρ' ἐμοῦ
[506]   ὑμῶν, ὥστε, ἂν τὶ φαίνηται  ~λέγων   ἀμφισβητῶν ἐμοί, ἐγὼ πρῶτος
[460]   φαίνεταί γε. ~(Σωκράτης) ~μέμνησαι οὖν  λέγων   ὀλίγῳ πρότερον ὅτι οὐ δεῖ
[518]   λέγω· ἥκεις δὲ ὀλίγον ὕστερον  λέγων   ὅτι ἄνθρωποι (καλοὶ κἀγαθοὶ ~γεγόνασιν
[489]   ~πρόσθεν οὐδὲ ὀρθῶς ἐμοῦ κατηγορεῖν  λέγων   ὅτι ἐναντίον ἐστὶν νόμος
[468]   ~(Σωκράτης) ~ἀληθῆ ἄρα ἐγὼ ἔλεγον,  λέγων   ὅτι ἔστιν ἄνθρωπον ποιοῦντα ἐν
[501]   ἀλλ' ~ἐμπειρία, ~(ἡ δ' ἰατρική,  λέγων   ὅτι μὲν τούτου οὗ
[521]   ληφθείς, εἰ αὐτοῦ ~κατηγοροῖ τις  λέγων   ὅτι παῖδες, πολλὰ ὑμᾶς
[493]   ἐν Ἅιδου τὸ ἀιδὲς δὴ  λέγων   οὗτοι ἀθλιώτατοι ἂν εἶεν, οἱ
[451]   τάχους ἔχει. ~(Γοργίας) ὀρθῶς γε  λέγων   σύ, Σώκρατες. ~(Σωκράτης) ~ἴθι
[494]   κοσμίου; πείθω τί σε ταῦτα  λέγων   ~συγχωρῆσαι τὸν κόσμιον βίον τοῦ
[493]   ὡς ἔφη πρὸς ἐμὲ  (λέγων,   τὴν ψυχὴν ~εἶναι· τὴν δὲ
[492]   ~Εὐριπίδης ἀληθῆ ἐν τοῖσδε λέγει,  λέγων   ~τίς δ' οἶδεν, εἰ τὸ
[521]   ἅτε οὖν οὐ πρὸς χάριν  ~λέγων   τοὺς λόγους οὓς λέγω ἑκάστοτε,
[450]   ἀξιῶ εἶναι περὶ λόγους, ὀρθῶς  λέγων,   ~ὡς ἐγώ φημι. ~(Σωκράτης) ~ἆρ'
[471]   ~ἐπειδὰν τῶν λόγων ὧν ἂν  λέγωσι   μάρτυρας πολλοὺς παρέχωνται καὶ ~εὐδοκίμους,
[524]   ἐπειδὰν τελευτήσωσι, δικάσουσιν ἐν τῷ  λειμῶνι,   ἐν τῇ τριόδῳ ~ἐξ ἧς
[465]   ἀνελεύθερος, σχήμασιν καὶ χρώμασιν καὶ  λειότητι   καὶ ~ἐσθῆσιν ἀπατῶσα, ὥστε ποιεῖν
[510]   ~(Καλλίκλης) καὶ ταῦτ' ἀληθῆ. ~(Σωκράτης)  ~λείπεται   δὴ ἐκεῖνος μόνος ἄξιος λόγου
[475]   φαίνεται. ~(Σωκράτης) οὐκοῦν τῷ ἑτέρῳ  λείπεται.   ~(Πῶλος) ναί. ~(Σωκράτης) τῷ κακῷ.
[502]   τι λόγοι γίγνονται τὸ  λειπόμενον;   ~(Καλλίκλης) ἀνάγκη. ~(Σωκράτης) οὐκοῦν πρὸς
[463]   ~εἶναι τὴν ῥητορικήν, ἀλλ' αὐτὸν  λέληθα   οὔπω ἀποκεκριμένος, δὲ ἐπανερωτᾷ
[508]   καὶ ταῦτα σοφὸς ὤν, ἀλλὰ  λέληθέν   σε ὅτι ἰσότης
[511]   μοχθηρῷ ὄντι τὴν ψυχὴν καὶ  ~λελωβημένῳ   διὰ τὴν μίμησιν τοῦ δεσπότου
[522]   τοῦτο οὕτως ἔχει, ἐθέλω λόγον  λέξαι.   ~(Καλλίκλης) ἀλλ' ἐπείπερ γε καὶ
[502]   καὶ ὠφέλιμον, τοῦτο ~δὲ καὶ  λέξει   καὶ ᾄσεται, ἐάντε χαίρωσιν ἐάντε
[523]   ὡς ἀληθῆ γὰρ ὄντα σοι  λέξω   μέλλω λέγειν. ὥσπερ γὰρ
[484]   αὐτῶν, ἐκ νέων λαμβάνοντες, ~ὥσπερ  λέοντας,   κατεπᾴδοντές τε καὶ γοητεύοντες καταδουλούμεθα
[493]   στέγειν δι' ἀπιστίαν τε καὶ  λήθην.   ταῦτ' ἐπιεικῶς μέν ἐστιν ὑπό
[497]   εἰς τὸ ἔμπροσθεν, (ὅτι ἔχων  ~ληρεῖς)   ἵνα εἰδῇς ὡς σοφὸς (ὤν
[486]   τὰ κομψὰ ταῦτα ~ἀφείς, εἴτε  ληρήματα   χρὴ φάναι εἶναι εἴτε φλυαρίας,
[487]   πέρα τοῦ δέοντος ~σοφώτεροι γενόμενοι  λήσετε   διαφθαρέντες. ἐπειδὴ οὖν σου ἀκούω
[507]   ταύτας ἐπιχειροῦντα ~πληροῦν, ἀνήνυτον κακόν,  λῃστοῦ   βίον ζῶντα. οὔτε γὰρ ἂν
[521]   τοιοῦτος ἄνθρωπος ἐν τούτοις  ληφθείς,   εἰ αὐτοῦ ~κατηγοροῖ τις λέγων
[473]   ἄνθρωπος ληφθῇ τυραννίδι (ἐπιβουλεύων, καὶ  ~ληφθεὶς   στρεβλῶται καὶ ἐκτέμνηται καὶ τοὺς
[473]   ~πῶς λέγεις; ἐὰν ἀδικῶν ἄνθρωπος  ληφθῇ   τυραννίδι (ἐπιβουλεύων, καὶ ~ληφθεὶς στρεβλῶται
[492]   δεόμενοι εὐδαίμονες εἶναι. ~(Καλλίκλης) ~οἱ  λίθοι   γὰρ ἂν οὕτω γε καὶ
[494]   νυνδὴ ἐγὼ ἔλεγον, τὸ ὥσπερ  λίθον   ζῆν, ἐπειδὰν ~(πληρώσῃ, μήτε χαίροντα
[494]   λέγεις, ἀλλ' οὐ νεκροῦ οὐδὲ  λίθου.   καί μοι λέγε· τὸ ~τοιόνδε
[468]   καὶ πλεῖν, καὶ οἷον αὖ  λίθους   καὶ ξύλα καὶ τἆλλα τὰ
[486]   ἅσμενον ~εὑρεῖν τούτων τινὰ τῶν  λίθων   βασανίζουσιν τὸν χρυσόν, τὴν
[511]   καὶ γυναῖκας, ἀποβιβάσασ' εἰς ~τὸν  λιμένα   δύο δραχμὰς ἐπράξατο, καὶ αὐτὸς
[519]   ἄνευ γὰρ σωφροσύνης καὶ δικαιοσύνης  λιμένων   καὶ ~νεωρίων καὶ τειχῶν καὶ
[455]   τὰ Ἀθηναίων καὶ τῶν  λιμένων   κατασκευὴ ἐκ τῆς ~Θεμιστοκλέους συμβουλῆς
[455]   ὅταν τειχῶν περὶ οἰκοδομήσεως  λιμένων   ~κατασκευῆς νεωρίων, ἀλλ' οἱ
[464]   ἰατρὸς ὀψοποιός,  λιμῷ   ἂν ἀποθανεῖν τὸν ἰατρόν. ~κολακείαν
[511]   ναῦν περιπατεῖ ἐν μετρίῳ ~σχήματι·  λογίζεσθαι   γὰρ οἶμαι ἐπίσταται ὅτι ἄδηλόν
[512]   τὰ σώματα ~οὔτε τὰς ψυχάς.  λογίζεται   οὖν ὅτι οὐκ, εἰ μέν
[524]   ~τούτων τῶν λόγων τοιόνδε τι  λογίζομαι   συμβαίνειν. θάνατος τυγχάνει ὤν,
[451]   ἄλλα ~καθάπερ ἀριθμητικὴ  λογιστικὴ   ἔχει περὶ τὸ αὐτὸ γάρ
[450]   πάνυ, οἷον ἀριθμητικὴ καὶ  λογιστικὴ   ~καὶ γεωμετρικὴ καὶ πεττευτική γε
[451]   περιττὸν καὶ τὸ ἄρτιον  λογιστική.   καὶ εἴ τις τὴν ~ἀστρονομίαν
[451]   δ' αὖ ἔροιτο· τὴν δὲ  λογιστικὴν   τίνα καλεῖς τέχνην; ~εἴποιμ' ἂν
[502]   τὸ ~μέτρον, ἄλλο τι  λόγοι   γίγνονται τὸ λειπόμενον; ~(Καλλίκλης) ἀνάγκη.
[451]   ὄντων, περὶ οὗ οὗτοι οἱ  λόγοι   εἰσὶν οἷς ~ῥητορικὴ χρῆται;
[517]   ἄρα, ὡς ἔοικεν, οἱ ἔμπροσθεν  λόγοι   ἦσαν, (ὅτι οὐδένα ἡμεῖς ἴσμεν
[497]   ἡμῶν ἕνεκα, ἵνα περανθῶσιν οἱ  ~λόγοι.   ~(Καλλίκλης) ~ἀλλ' ἀεὶ τοιοῦτός ἐστιν
[502]   καὶ δῆμον οὗτοι λέγονται οἱ  λόγοι;   ~(Καλλίκλης) φημί. ~(Σωκράτης) δημηγορία ἄρα
[451]   κυροῦται τὰ πάντα, οἱ ~δὲ  λόγοι   οἱ τῆς ἀστρονομίας, εἰ φαίη,
[500]   περὶ τούτου ἡμῖν εἰσιν οἱ  λόγοι,   οὗ τί ~ἂν μᾶλλον σπουδάσειέ
[483]   σοφὸν κατανενοηκὼς κακουργεῖς ἐν τοῖς  λόγοις,   ἐὰν μέν τις ~κατὰ νόμον
[489]   ἐγὼ γνοὺς κακουργῶ ἐν τοῖς  λόγοις,   ἐὰν μέν τις κατὰ φύσιν
[509]   ἀναγκασθῆναι ὁμολογεῖν ἐν τοῖς ~ἔμπροσθεν  λόγοις   ἐγώ τε καὶ πῶλος
[460]   τοῖς πρώτοις γε, Γοργία,  λόγοις   ἐλέγετο ὅτι ῥητορικὴ περὶ
[517]   τε καὶ σὺ ἐν τοῖς  λόγοις·   ἐν παντὶ γὰρ τῷ χρόνῳ
[482]   ὑπὸ σοῦ συμποδισθεὶς ἐν τοῖς  λόγοις   ἐπεστομίσθη, αἰσχυνθεὶς ἐνόει ~εἰπεῖν.
[452]   ἔγωγ' οἷόν τ' εἶναι τοῖς  λόγοις   καὶ ἐν δικαστηρίῳ δικαστὰς καὶ
[461]   καὶ ἐν ἔργοις καὶ ἐν  λόγοις.   καὶ νῦν εἴ τι ἐγὼ
[512]   πρᾶγμα, καταχώσειεν ἂν ὑμᾶς τοῖς  ~λόγοις,   λέγων καὶ παρακαλῶν ἐπὶ τὸ
[487]   (ἐάν τι σὺ ἐν τοῖς  λόγοις   ~ὁμολογήσῃς μοι, βεβασανισμένον τοῦτ' ἤδη
[508]   ἄνω ~ἐκεῖ ἐν τοῖς πρόσθεν  λόγοις   οὕτω φανέντα, ὡς ἐγὼ λέγω,
[481]   τῶν παιδικῶν βουλεύμασίν τε καὶ  λόγοις   οὐχ οἷός τ' εἶ ~ἐναντιοῦσθαι,
[458]   δὴ καὶ αὐτὸς πολλοῖς ἤδη  λόγοις   ~παραγενόμενος οὐκ οἶδ' εἰ πώποτε
[461]   ἐγὼ καὶ ~(Γοργίας) ἐν τοῖς  λόγοις   σφαλλόμεθα, σὺ παρὼν ἐπανόρθου δίκαιος
[450]   εἰ βούλοιτο δυσχεραίνειν ἐν τοῖς  λόγοις,   τὴν ἀριθμητικὴν ἄρα ~ῥητορικήν,
[451]   εἰπεῖν περὶ τί ἐν  λόγοις   τὸ κῦρος ἔχουσα ~ῥητορική ἐστιν.
[461]   ἐναντίον τι ~συνέβη ἐν τοῖς  (λόγοις   τοῦτο ὃ> δὴ ἀγαπᾷς, αὐτὸς
[527]   φαίνεται ~συμφέρων. ἀλλ' ἐν τοσούτοις  λόγοις   τῶν ἄλλων ἐλεγχομένων μόνος οὗτος
[482]   Σώκρατες, δοκεῖς νεανιεύεσθαι ἐν τοῖς  λόγοις   ὡς ἀληθῶς δημηγόρος ὤν· καὶ
[509]   εἰπεῖν ἔστιν, σιδηροῖς καὶ ἀδαμαντίνοις  ~λόγοις,   ὡς γοῦν ἂν δόξειεν οὑτωσί,
[506]   ~Καλλίκλεις, οὐκ ἐθέλεις συνδιαπερᾶναι τὸν  λόγον,   ἀλλ' οὖν ἐμοῦ γε ἀκούων
[465]   μακροὺς λόγους λέγειν αὐτὸς συχνὸν  λόγον   ~ἀποτέτακα. ἄξιον μὲν οὖν ἐμοὶ
[506]   ἐξ ἀρχῆς ἐμοῦ ἀναλαβόντος τὸν  λόγον.   ἆρα τὸ ἡδὺ καὶ τὸ
[458]   ἤδη χαίρειν καὶ διαλύωμεν τὸν  λόγον.   ~(Γοργίας) ~ἀλλὰ φημὶ μὲν ἔγωγε,
[466]   ὅτι χρήσωμαι, ἀπότεινε ~καὶ σὺ  λόγον,   ἐὰν δὲ ἔχω, ἔα με
[483]   νόμον ~αἴσχιον λέγοντος, σὺ τὸν  λόγον   ἐδιώκαθες κατὰ φύσιν. φύσει μὲν
[506]   εἰ ~δοκεῖ χρῆναι διαπερανθῆναι τὸν  λόγον·   εἰ δὲ μὴ βούλεσθε, ἐῶμεν
[454]   τοῦ ἑξῆς ἕνεκα ~περαίνεσθαι τὸν  λόγον   ἐρωτῶ, οὐ σοῦ ἕνεκα ἀλλ'
[472]   ἀδικῶν, κατὰ τὸν σὸν  λόγον   εὐδαίμων ἔσται; ~(Πῶλος) φημί. ~(Σωκράτης)
[501]   τὴν αἰτίαν ὧν πράττει, καὶ  λόγον   ἔχει τούτων ἑκάστου δοῦναι,
[505]   πείθῃ, ἐάσεις χαίρειν τοῦτον τὸν  λόγον,   ~καὶ ἄλλῳ τῳ διαλέξῃ.
[505]   οὐκ ἂν δύναιο διελθεῖν τὸν  λόγον,   λέγων κατὰ σαυτὸν
[504]   τοὐναντίον κατά γε τὸν δίκαιον  λόγον   καὶ ἔλαττον; ἔστι ταῦτα; ~(Καλλίκλης)
[460]   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν κατὰ τοῦτον τὸν  λόγον   καὶ τὰ δίκαια μεμαθηκὼς
[490]   κρείττων ἐστὶν κατὰ τὸν σὸν  ~λόγον,   καὶ τοῦτον ἄρχειν δεῖ, τοὺς
[492]   πολλῶν ~ἀνθρώπων νόμον τε καὶ  λόγον   καὶ ψόγον; πῶς οὐκ
[488]   βελτίους πολὺ κατὰ τὸν σὸν  λόγον.   ~(Καλλίκλης) ναί. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν τὰ
[505]   γάρ τοι ἀτελῆ γε τὸν  λόγον   καταλίπωμεν. ~(Καλλίκλης) ~αὐτὸς δὲ οὐκ
[505]   οὖν δὴ ποιήσομεν; μεταξὺ τὸν  λόγον   καταλύομεν; ~(Καλλίκλης) αὐτὸς γνώσῃ. ~(Σωκράτης)
[522]   ὡς τοῦτο οὕτως ἔχει, ἐθέλω  λόγον   λέξαι. ~(Καλλίκλης) ἀλλ' ἐπείπερ γε
[471]   ἦν εὐδαίμων κατὰ τὸν σὸν  λόγον.   νῦν δὲ θαυμασίως ὡς ἄθλιος
[460]   τἆλλα οὕτω κατὰ τὸν αὐτὸν  λόγον,   μεμαθηκὼς ~ἕκαστα τοιοῦτός ἐστιν
[465]   ἀλλ' ἐμπειρίαν, ὅτι οὐκ ἔχει  λόγον   οὐδένα προσφέρει προσφέρει
[486]   δίκης βουλαῖσι προσθεῖ' ἂν ὀρθῶς  λόγον,   οὔτ' εἰκὸς ἂν καὶ πιθανὸν
[463]   ῥητορικὴ κατὰ τὸν ἐμὸν  λόγον   ~πολιτικῆς μορίου εἴδωλον. ~(Πῶλος) ~τί
[475]   δοκεῖ κατά γε τοῦτον τὸν  λόγον.   ~(Σωκράτης) ~ἀληθῆ ἄρα ἐγὼ ἔλεγον,
[471]   Ἀρχέλαος κατὰ τὸν σὸν  λόγον;   ~(Σωκράτης) εἴπερ γε, φίλε,
[510]   Σώκρατες, οὕτως, ἵνα διαπεράνῃς τὸν  λόγον.   ~(Σωκράτης) ~καὶ ἐπὶ τοῦτο ἄρα,
[491]   περὶ τούτων ἡμῖν ὄντα τὸν  λόγον.   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν σὺ ἐρεῖς περὶ
[465]   πέρι εἰ ἀμφισβητεῖς, ἐθέλω ~ὑποσχεῖν  λόγον.   ~(τῇ μὲν οὖν ἰατρικῇ, ὥσπερ
[499]   ἀνάγκη μοι κατὰ τὸν παλαιὸν  λόγον   τὸ παρὸν εὖ ποιεῖν ~καὶ
[506]   (ἀπιέναι, ἀλλὰ διεξελθεῖν ~σε τὸν  λόγον·   φαίνεται δέ μοι καὶ τοῖς
[523]   ὡς ἐγὼ οἶμαι, ἐγὼ δὲ  ~λόγον·   ὡς ἀληθῆ γὰρ ὄντα σοι
[512]   ἐστιν· ἱκανὸς γὰρ αὐτῷ  λόγος.   ἀλλὰ σὺ οὐδὲν ἧττον αὐτοῦ
[495]   μοι μὴ ἀνομολογούμενος  λόγος,   ἐὰν ἕτερον φήσω εἶναι, τὸ
[510]   μέγα (δύνασθαι, ὡς ὑμέτερος  ~λόγος,   ἐν τῇ πόλει διαπεπράξεται. ~(Καλλίκλης)
[505]   τοῦτο πάσχων περὶ οὗ  λόγος   ~ἐστί, κολαζόμενος. ~(Καλλίκλης) ~οὐδέ γέ
[509]   λέγειν· ἐπεὶ ἔμοιγε αὐτὸς  ~λόγος   ἐστιν ἀεί, ὅτι ἐγὼ ταῦτα
[453]   αὐτὸ τοῦτο περὶ ὅτου  λόγος   ἐστίν, ~καὶ ἐμὲ εἶναι τούτων
[472]   πρῶτον, περὶ οὗ νῦν  λόγος   ἐστίν, σὺ ἡγῇ οἷόν τε
[472]   περὶ ὧν ἂν (ἡμῖν  λόγος   ᾖ· οἶμαι δὲ οὐδὲ σοί,
[474]   πρὸς ὃν ἄν μοι  λόγος   ᾖ, τοὺς δὲ ~πολλοὺς ἐῶ
[508]   ἐξελεγκτέος δὴ οὗτος  λόγος   (ἡμῖν ἐστιν, ~ὡς οὐ δικαιοσύνης
[501]   ἵνα σοι καὶ περανθῇ  λόγος   καὶ Γοργίᾳ τῷδε ~χαρίσωμαι. (Σωκράτης)
[457]   οἶμαι ὀρθῶς. αὐτὸς δὴ  λόγος   καὶ περὶ τῆς ῥητορικῆς. ~δυνατὸς
[505]   τὰ λοιπά, ~ἵνα ἡμῖν  λόγος   κεφαλὴν λάβῃ. ~(Καλλίκλης) ~ὡς βίαιος
[508]   αἴσχιστόν ἐστιν, ὡς σὸς  λόγος.   δὲ δὴ ἐμὸς ὅστις,
[487]   αὐτός τε φῂς καὶ  λόγος   ὃν ὀλίγον πρότερον ἔλεγες ὁμολογεῖ
[521]   αὐτὸς δέ μοι ἥκει  λόγος   ὅνπερ πρὸς Πῶλον ἔλεγον· ~κρινοῦμαι
[463]   τέχνη, ~ὡς δὲ ἐμὸς  λόγος,   οὐκ ἔστιν τέχνη ἀλλ' ἐμπειρία
[477]   ἀλγηδόνι γε,