HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Le Banquet

Liste des contextes (ordre alphabétique)


τ  =  269 formes différentes pour 2358 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Page
[220]   ἀπολαύειν οἷός τ᾽ ἦν τά  τ᾽   ἄλλα καὶ πίνειν οὐκ ἐθέλων,
[210]   μετίῃ, οὐκ οἶδ᾽ εἰ οἷός  τ᾽   ἂν εἴης. ἐρῶ μὲν οὖν,
[192]   ὄντας ἕνα γεγονέναι καὶ ἕως  τ᾽   ἂν ζῆτε, ὡς ἕνα ὄντα,
[220]   ἄλλοι πρὸς τὸ καρτερεῖν· ἔν  τ᾽   αὖ ταῖς εὐωχίαις μόνος ἀπολαύειν
[212]   φάναι, χθὲς μὲν οὐχ οἷός  τ᾽   ἐγενόμην ἀφικέσθαι, νῦν δὲ ἥκω
[212]   τοῦ Ἔρωτος καθ᾽ ὅσον οἷός  τ᾽   εἰμί. τοῦτον (οὖν τὸν λόγον,
[186]   ἐν τῷ σώματι φίλα οἷόν  τ᾽   εἶναι ποιεῖν καὶ ἐρᾷν ἀλλήλων.
[197]   γαλήνην νηνεμίαν, ἀνέμων κοίτην ὕπνον  τ᾽   ἐνὶ κήδει. (οὗτος δὲ ἡμᾶς
[198]   ἐνθυμούμενος ὅτι αὐτὸς οὐχ οἷός  τ᾽   ἔσομαι οὐδ᾽ ἐγγὺς τούτων οὐδὲν
[216]   δὲ ἐμοῦ ἀκούσατε ὡς ὅμοιός  τ᾽   ἐστὶν οἷς ἐγὼ εἴκασα αὐτὸν
[184]   πτήξῃ καὶ μὴ καρτερήσῃ, ἄν  τ᾽   εὐεργετούμενος εἰς χρήματα εἰς
[174]   σε, ἵνα καλέσαιμι, οὐχ οἷός  τ᾽   ἰδεῖν. ἀλλὰ Σωκράτη ἡμῖν
[211]   ἀεὶ αὐτοῖς, εἴ πως οἷόν  τ᾽   ἦν, μήτ᾽ ἐσθίειν μήτε πίνειν,
[196]   εἶδος, οὐ γὰρ ἂν οἷός  τ᾽   ἦν πάντῃ περιπτύσσεσθαι οὐδὲ διὰ
[220]   ταῖς εὐωχίαις μόνος ἀπολαύειν οἷός  τ᾽   ἦν τά τ᾽ ἄλλα καὶ
[191]   μηχανὴν πορίζεται, καὶ μετατίθησιν αὐτῶν  τὰ   αἰδοῖα εἰς τὸ πρόσθεν· τέως
[209]   σώματα τὰ καλὰ μᾶλλον  τὰ   αἰσχρὰ ἀσπάζεται ἅτε κυῶν, καὶ
[191]   ὅσοι δὲ ἄρρενος τμῆμά εἰσι,  τὰ   ἄρρενα διώκουσι, καὶ τέως μὲν
[207]   ἐστιν ὑπὲρ τούτων καὶ διαμάχεσθαι  τὰ   ἀσθενέστατα τοῖς ἰσχυροτάτοις καὶ ὑπεραποθνῄσκειν,
[207]   πρεσβύτης γένηται· οὗτος μέντοι οὐδέποτε  τὰ   αὐτὰ ἔχων ἐν αὑτῷ ὅμως
[207]   λῦπαι, φόβοι τούτων ἕκαστα οὐδέποτε  τὰ   αὐτὰ πάρεστιν ἑκάστῳ, ἀλλὰ τὰ
[215]   ὁρῶ δὲ καὶ ἄλλους παμπόλλους  τὰ   αὐτὰ πάσχοντας. Περικλέους δὲ ἀκούων
[221]   καὶ ἀεὶ διὰ τῶν αὐτῶν  τὰ   αὐτὰ φαίνεται λέγειν, ὥστε ἄπειρος
[199]   ἂν δυναίμην· οὐ μέντοι ἀλλὰ  τά   γε ἀληθῆ, (εἰ βούλεσθε, ἐθέλω
[214]   εἰ παρίης. Ἀλλὰ μέντοι, φάναι,  τά   γε ἀληθῆ παρίημι καὶ κελεύω
[215]   μὲν οὖν ἴσως οἰήσεται ἐπὶ  τὰ   γελοιότερα, ἔσται δ᾽ εἰκὼν
[214]   τί ἐν νῷ ἔχεις; ἐπὶ  τὰ   γελοιότερά με ἐπαινέσαι; τί
[190]   ἦν δὲ διὰ ταῦτα τρία  (τὰ   γένη καὶ τοιαῦτα, ὅτι τὸ
[189]   πρῶτον μὲν γὰρ τρία ἦν  τὰ   γένη τὰ τῶν ἀνθρώπων, οὐχ
[216]   αὐτὸς ἔτι ἐμαυτοῦ μὲν ἀμελῶ,  τὰ   δ᾽ Ἀθηναίων πράττω. βίᾳ οὖν
[201]   Ἔρως τῶν καλῶν ἐνδεής ἐστι,  τὰ   δὲ ἀγαθὰ καλά, κἂν τῶν
[205]   τοῦ ὅλου ἐπιτιθέντες ὄνομα, ἔρωτα,  τὰ   δὲ ἄλλα ἄλλοις καταχρώμεθα ὀνόμασιν.
[211]   μεθ᾽ αὑτοῦ μονοειδὲς ἀεὶ ὄν,  τὰ   δὲ ἄλλα πάντα καλὰ ἐκείνου
[207]   καλεῖται, ἀλλὰ νέος ἀεὶ γιγνόμενος,  τὰ   δὲ ἀπολλύς, καὶ κατὰ τὰς
[207]   ἑκάστῳ, ἀλλὰ τὰ μὲν γίγνεται,  τὰ   δὲ ἀπόλλυται. πολὺ δὲ τούτων
[206]   κύησις καὶ γέννησις.  τὰ   δὲ ἐν τῷ ἀναρμόστῳ ἀδύνατον
[207]   τις ἐκ λογισμοῦ ταῦτα ποιεῖν·  τὰ   δὲ θηρία τίς αἰτία οὕτως
[195]   εἶναι θεῶν καὶ ἀεὶ νέον,  τὰ   δὲ παλαιὰ πράγματα περὶ θεούς,
[197]   θεῷ ἀνακείσθω, τὰ μὲν παιδιᾶς,  τὰ   δὲ σπουδῆς μετρίας, καθ᾽ ὅσον
[210]   Σώκρατες, κἂν σὺ ~(μυηθείης·  τὰ   δὲ τέλεα καὶ ἐποπτικά, ὧν
[205]   οἱ ἄνθρωποι, ἐὰν αὐτοῖς δοκῇ  τὰ   ἑαυτῶν πονηρὰ εἶναι. οὐ γὰρ
[189]   Ἐρυξίμαχε, καί μοι ἔστω ἄρρητα  τὰ   εἰρημένα. ἀλλὰ μή με φύλαττε,
[200]   δή, φάναι τὸν Σωκράτη, ἀνομολογησώμεθα  τὰ   εἰρημένα. ἄλλο τι ἔστιν
[223]   Ταῦτα ἐκεῖνα, φάναι τὸν Ἀλκιβιάδην,  τὰ   εἰωθότα· Σωκράτους παρόντος τῶν καλῶν
[215]   καὶ ἔτι νυνὶ ὃς ἂν  τὰ   ἐκείνου αὐλῇ· γὰρ Ὄλυμπος
[186]   ἐρᾷν ἀλλήλων. ἔστι δὲ ἔχθιστα  τὰ   ἐναντιώτατα, ψυχρὸν θερμῷ, πικρὸν γλυκεῖ,
[216]   οὐκ οἶδα εἴ τις ἑώρακε  τὰ   ἐντὸς ἀγάλματα· ἀλλ᾽ ἐγὼ ἤδη
[173]   Ἀγάθων, τῇ ὑστεραίᾳ  τὰ   ἐπινίκια ἔθυεν αὐτός τε καὶ
[210]   τι ἡγήσηται εἶναι. μετὰ δὲ  τὰ   ἐπιτηδεύματα ἐπὶ τὰς ἐπιστήμας ἀγαγεῖν,
[201]   Ἔρως καὶ ποῖός τις, ἔπειτα  τὰ   ἔργα αὐτοῦ. δοκεῖ οὖν μοι
[199]   ἐστιν Ἔρως, ὕστερον δὲ  τὰ   ἔργα αὐτοῦ, ταύτην τὴν ἀρχὴν
[191]   συνουσίας καὶ διαπαύοιντο καὶ ἐπὶ  τὰ   ἔργα τρέποιντο καὶ τοῦ ἄλλου
[187]   τε καὶ ῥυθμοῦ οὐδὲν χαλεπὸν  τὰ   ἐρωτικὰ διαγιγνώσκειν, οὐδὲ διπλοῦς
[207]   Διανοεῖ οὖν δεινός ποτε γενήσεσθαι  τὰ   ἐρωτικά, ἐὰν ταῦτα μὴ ἐννοῇς;
[201]   νόσου, δὴ καὶ ἐμὲ  τὰ   ἐρωτικὰ ἐδίδαξεν, ὃν οὖν ἐκείνη
[207]   καὶ τῶν ἄλλων τῶν περὶ  τὰ   ἐρωτικά. Εἰ τοίνυν, ἔφη, πιστεύεις
[211]   δή ἐστι τὸ ὀρθῶς ἐπὶ  (τὰ   ἐρωτικὰ ἰέναι ὑπ᾽ ἄλλου
[209]   οὐδενός πω. Ταῦτα μὲν οὖν  τὰ   ἐρωτικὰ ἴσως, Σώκρατες, κἂν
[212]   Ἔρωτα τιμᾷν, καὶ αὐτὸς τιμῶ  τὰ   ἐρωτικὰ καὶ διαφερόντως ἀσκῶ, καὶ
[198]   Ἔρωτα καὶ ἔφην εἶναι δεινὸς  τὰ   ἐρωτικά, οὐδὲν εἰδὼς ἄρα τοῦ
[177]   οὐδέν φημι ἄλλο ἐπίστασθαι  τὰ   ἐρωτικά, οὔτε που Ἀγάθων καὶ
[210]   γὰρ ἂν μέχρι ἐνταῦθα πρὸς  τὰ   ἐρωτικὰ παιδαγωγηθῇ, θεώμενος ἐφεξῆς τε
[193]   καὶ Ἀγάθωνι δεινοῖς οὖσι περὶ  τὰ   ἐρωτικά, πάνυ ἂν ἐφοβούμην μὴ
[186]   εἴη δημιουργός. δεῖ γὰρ δὴ  τὰ   ἔχθιστα ὄντα ἐν τῷ σώματι
[197]   γίγνεταί τε καὶ φύεται πάντα  τὰ   ζῷα; ἀλλὰ τὴν τῶν τεχνῶν
[207]   κατὰ τὴν ψυχὴν οἱ τρόποι,  τὰ   ἤθη, δόξαι, ἐπιθυμίαι, ἡδοναί, λῦπαι,
[207]   αἰσθάνει ὡς δεινῶς διατίθεται πάντα  τὰ   θηρία ἐπειδὰν γεννᾶν ἐπιθυμήσῃ, καὶ
[189]   δὲ τέτταρας εἶχε, καὶ σκέλη  τὰ   ἴσα ταῖς χερσίν, καὶ πρόσωπα
[211]   ἀπὸ τῶν καλῶν σωμάτων ἐπὶ  τὰ   καλὰ ἐπιτηδεύματα, καὶ ἀπὸ τῶν
[202]   λέγεις οὐ τοὺς τἀγαθὰ καὶ  τὰ   καλὰ κεκτημένους; Πάνυ γε. (Ἀλλὰ
[211]   ἀπὸ τῶν καλῶν ἐπιτηδευμάτων ἐπὶ  τὰ   καλὰ μαθήματα, καὶ ἀπὸ τῶν
[209]   γεννήσει. τά τε οὖν σώματα  τὰ   καλὰ μᾶλλον τὰ αἰσχρὰ
[204]   ἔσται ἐκείνῳ ἂν γένηται  τὰ   καλά; Οὐ πάνυ ἔφην ἔτι
[210]   θεώμενος ἐφεξῆς τε καὶ ὀρθῶς  τὰ   καλά, πρὸς τέλος ἤδη ἰὼν
[211]   καὶ ἀπὸ δυοῖν ἐπὶ πάντα  τὰ   καλὰ σώματα, καὶ ἀπὸ τῶν
[210]   μὲν νέον ὄντα ἰέναι ἐπὶ  τὰ   καλὰ σώματα, καὶ πρῶτον μέν,
[198]   ὑπάρχειν, ἐξ αὐτῶν δὲ τούτων  τὰ   κάλλιστα ἐκλεγομένους ὡς εὐπρεπέστατα τιθέναι·
[188]   καὶ ἀνθρώπων δημιουργὸς τῷ ἐπίστασθαι  τὰ   κατὰ ἀνθρώπους ἐρωτικά, ὅσα τείνει
[216]   μακαριζομένων· ἡγεῖται δὲ πάντα ταῦτα  τὰ   κτήματα οὐδενὸς ἄξια καὶ ἡμᾶς
[183]   διαπράξασθαι πλὴν τοῦτο, πλὴν φιλοσοφίας,  τὰ   μέγιστα καρποῖτ᾽ ἂν ὀνείδη· εἰ
[223]   οὖν Σωκράτη αὐτοῖς διαλέγεσθαι· καὶ  τὰ   μὲν ἄλλα (Ἀριστόδημος οὐκ
[198]   καὶ παντοδαπὸν λόγον ῥηθέντα; καὶ  τὰ   μὲν ἄλλα οὐχ ὁμοίως μὲν
[207]   τὰ αὐτὰ πάρεστιν ἑκάστῳ, ἀλλὰ  τὰ   μὲν γίγνεται, τὰ δὲ ἀπόλλυται.
[193]   παρακελεύεσθαι εὐσεβεῖν περὶ (θεούς, ἵνα  τὰ   μὲν ἐκφύγωμεν, τῶν δὲ τύχωμεν,
[197]   Φαῖδρε, τῷ θεῷ ἀνακείσθω,  τὰ   μὲν παιδιᾶς, τὰ δὲ σπουδῆς
[219]   τούτων ἔτι πόρρω. κἀγὼ ἀκούσας·  Τὰ   μὲν παρ᾽ ἐμοῦ, ἔφην, ταῦτά
[205]   τὸ περὶ τὴν μουσικὴν καὶ  τὰ   μέτρα τῷ τοῦ ὅλου ὀνόματι
[176]   ᾄσαντας τὸν θεὸν καὶ τἆλλα  τὰ   νομιζόμενα, τρέπεσθαι πρὸς τὸν πότον·
[200]   λέγεις τόδε, ὅτι βούλομαι  τὰ   νῦν παρόντα καὶ εἰς τὸν
[220]   ἐθέλων ἀπολιπεῖν, ἀλλὰ συνδιέσωσε καὶ  τὰ   ὅπλα καὶ αὐτὸν ἐμέ. καὶ
[192]   κατακειμένοις ἐπιστὰς Ἥφαιστος, ἔχων  τὰ   ὄργανα, ἔροιτο· τί ἔσθ᾽
[215]   ηὔλει, Μαρσύου λέγω, τούτου διδάξαντος·  τὰ   οὖν ἐκείνου ἐάν τε ἀγαθὸς
[189]   μαθεῖν τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν καὶ  τὰ   παθήματα αὐτῆς. γὰρ πάλαι
[179]   ἕλοιτο. καὶ μὴν ἐγκαταλιπεῖν γε  τὰ   παιδικὰ μὴ βοηθῆσαι κινδυνεύοντι-
[180]   ἀγαπᾷ, ὅταν ἐραστὴς  τὰ   παιδικά. θειότερον γὰρ ἐραστὴς παιδικῶν·
[183]   ποιεῖν οἷάπερ οἱ ἐρασταὶ πρὸς  τὰ   παιδικά, ἱκετείας τε καὶ ἀντιβολήσεις
[211]   σὺ καὶ ἄλλοι πολλοί, ὁρῶντες  τὰ   παιδικὰ καὶ ξυνόντες ἀεὶ αὐτοῖς,
[202]   ἔχον; Ἑρμηνεῦον καὶ διαπορθμεῦον θεοῖς  τὰ   παρ᾽ ἀνθρώπων καὶ ἀνθρώποις τὰ
[202]   τὰ παρ᾽ ἀνθρώπων καὶ ἀνθρώποις  τὰ   παρὰ θεῶν, τῶν μὲν τὰς
[190]   τιμαὶ γὰρ αὐτοῖς καὶ ἱερὰ  τὰ   παρὰ τῶν ἀνθρώπων ἠφανίζετο— οὔθ᾽
[207]   θηρία ἐπειδὰν γεννᾶν ἐπιθυμήσῃ, καὶ  τὰ   πεζὰ καὶ τὰ πτηνά, νοσοῦντά
[174]   τὸν Ἀγαμέμνονα διαφερόντως ἀγαθὸν ἄνδρα  (τὰ   πολεμικά, τὸν δὲ Μενέλεων μαλθακὸν
[192]   γὰρ τελεωθέντες μόνοι ἀποβαίνουσιν εἰς  τὰ   πολιτικὰ ἄνδρες οἱ τοιοῦτοι. ἐπειδὰν
[184]   χρόνος ἐγγένηται, ὃς δὴ δοκεῖ  τὰ   πολλὰ καλῶς βασανίζειν· ἔπειτα τὸ
[201]   εἰπεῖν, ὅτι τοῖς θεοῖς κατεσκευάσθη  τὰ   πράγματα δι᾽ ἔρωτα καλῶν· αἰσχρῶν
[197]   δὴ καὶ κατεσκευάσθη τῶν θεῶν  τὰ   πράγματα Ἔρωτος ἐγγενομένου, δῆλον ὅτι
[202]   γε. Ἀλλὰ τί μήν; Ὥσπερ  τὰ   πρότερα, ἔφη, μεταξὺ θνητοῦ καὶ
[207]   ἐπιθυμήσῃ, καὶ τὰ πεζὰ καὶ  τὰ   πτηνά, νοσοῦντά τε (πάντα καὶ
[190]   οἱ κυβιστῶντες καὶ εἰς ὀρθὸν  τὰ   σκέλη περιφερόμενοι κυβιστῶσι κύκλῳ, ὀκτὼ
[191]   ῥυτίδας ~(τὰς πολλὰς ἐξελέαινε καὶ  τὰ   στήθη διήρθρου, ἔχων τι τοιοῦτον
[190]   τὴν γαστέρα νῦν καλουμένην, ὥσπερ  τὰ   σύσπαστα βαλάντια, ἓν στόμα ποιῶν
[208]   μὲν οὖν ἐγκύμονες, ἔφη, κατὰ  τὰ   σώματα ὄντες πρὸς τὰς γυναῖκας
[220]   μόνος ἀπολαύειν οἷός τ᾽ ἦν  τά   τ᾽ ἄλλα καὶ πίνειν οὐκ
[220]   γὰρ αὐτόθι χειμῶνες— θαυμάσια εἰργάζετο  τά   τε (ἄλλα, καί ποτε ὄντος
[182]   κοινωνίας, δὴ μάλιστα φιλεῖ  τά   τε ἄλλα πάντα καὶ
[188]   νῦν δὴ ἐγὼ ἔλεγον,  τά   τε θερμὰ καὶ τὰ ψυχρὰ
[209]   τῷ γὰρ αἰσχρῷ οὐδέποτε γεννήσει.  τά   τε οὖν σώματα τὰ καλὰ
[203]   καθεύδουσι· καὶ μὲν περὶ  τὰ   τοιαῦτα σοφὸς δαιμόνιος ἀνήρ,
[200]   τις ταῦτα οἰηθείη καὶ πάντα  τὰ   τοιαῦτα, τοὺς ὄντας (τε τοιούτους
[186]   πικρὸν γλυκεῖ, ξηρὸν ὑγρῷ, (πάντα  τὰ   τοιαῦτα· τούτοις ἐπιστηθεὶς ἔρωτα ἐμποιῆσαι
[189]   γὰρ τρία ἦν τὰ γένη  τὰ   τῶν ἀνθρώπων, οὐχ ὥσπερ νῦν
[209]   καλλίστη τῆς φρονήσεως περὶ  τὰ   τῶν πόλεών τε καὶ οἰκήσεων
[190]   δεινὰ καὶ τὴν ῥώμην, καὶ  τὰ   φρονήματα μεγάλα εἶχον, ἐπεχείρησαν δὲ
[188]   ἔλεγον, τά τε θερμὰ καὶ  τὰ   ψυχρὰ καὶ ξηρὰ καὶ ὑγρά,
[190]   μέλλοντες ταριχεύειν, ὥσπερ οἱ  τὰ   ὠὰ ταῖς θριξίν· ὄντινα δὲ
[190]   τοὺς ἀνθρώπους δίχα, ὥσπερ οἱ  τὰ   ὠὰ τέμνοντες (καὶ μέλλοντες ταριχεύειν,
[216]   φεύγω, καὶ ὅταν ἴδω, αἰσχύνομαι  τὰ   ὡμολογημένα. (καὶ πολλάκις μὲν ἡδέως
[216]   ὥσπερ ἀπὸ τῶν Σειρήνων ἐπισχόμενος  τὰ   ὦτα οἴχομαι φεύγων, ἵνα μὴ
[216]   ἐμαυτῷ ὅτι εἰ ἐθέλοιμι παρέχειν  τὰ   ὦτα, οὐκ ἂν καρτερήσαιμι ἀλλὰ
[205]   εἶναι πάντων ἀνθρώπων, καὶ πάντας  τἀγαθὰ   βούλεσθαι αὑτοῖς εἶναι ἀεί,
[202]   δὲ δὴ λέγεις οὐ τοὺς  τἀγαθὰ   καὶ τὰ καλὰ κεκτημένους; Πάνυ
[188]   πᾶς Ἔρως, δὲ περὶ  τἀγαθὰ   μετὰ σωφροσύνης καὶ δικαιοσύνης ἀποτελούμενος
[201]   Ἀγάθων. ἀλλὰ σμικρὸν ἔτι εἰπέ·  τἀγαθὰ   οὐ καὶ καλὰ δοκεῖ σοι
[204]   ἔσται ἐκείνῳ ἂν γένηται  τἀγαθά;   Τοῦτ᾽ εὐπορώτερον, ἦν δ᾽ ἐγώ,
[207]   ἐκ τῶν ὡμολογημένων, εἴπερ τοῦ  τἀγαθὸν   ἑαυτῷ εἶναι ἀεὶ ἔρως ἐστίν.
[206]   ἐστι λέγειν ὅτι οἱ ἄνθρωποι  τἀγαθοῦ   ἐρῶσιν; Ναί, ἔφην. Τί δέ;
[212]   στεφάνῳ δασεῖ καὶ ἴων, καὶ  ταινίας   ἔχοντα ἐπὶ τῆς κεφαλῆς πάνυ
[212]   ἐπὶ τῇ κεφαλῇ ἔχων τὰς  ταινίας,   ἵνα ἀπὸ τῆς ἐμῆς κεφαλῆς
[213]   ἀνθρώπων, καὶ περιαιρούμενον ἅμα τὰς  ταινίας   ὡς ἀναδήσοντα, ἐπίπροσθε τῶν ὀφθαλμῶν
[213]   καὶ ἅμ᾽ αὐτὸν λαβόντα τῶν  ταινιῶν   ἀναδεῖν τὸν Σωκράτη καὶ κατακλίνεσθαι.
[213]   μοι, Ἀγάθων, φάναι, μετάδος τῶν  ταινιῶν,   ἵνα ἀναδήσωμεν καὶ τὴν τούτου
[182]   τὸν ἔρωτα νόμος ἐν μὲν  ταῖς   ἄλλαις πόλεσι νοῆσαι ῥᾴδιος, ἁπλῶς
[176]   αὐλοῦσαν ἑαυτῇ ἂν βούληται  ταῖς   γυναιξὶ ταῖς ἔνδον, ἡμᾶς δὲ
[183]   ἱκετείας τε καὶ ἀντιβολήσεις ἐν  ταῖς   δεήσεσιν ποιούμενοι, καὶ ὅρκους ὀμνύντες,
[176]   ἂν βούληται ταῖς γυναιξὶ  ταῖς   ἔνδον, ἡμᾶς δὲ διὰ λόγων
[220]   τὸ καρτερεῖν· ἔν τ᾽ αὖ  ταῖς   εὐωχίαις μόνος ἀπολαύειν οἷός τ᾽
[190]   ὥσπερ οἱ τὰ ὠὰ  ταῖς   θριξίν· ὄντινα δὲ τέμοι, τὸν
[175]   ἁπτώμεθα ἀλλήλων, ὥσπερ τὸ ἐν  ταῖς   κύλιξιν ὕδωρ τὸ διὰ τοῦ
[220]   ἡλίῳ. εἰ δὲ βούλεσθε ἐν  ταῖς   μάχαις· τοῦτο γὰρ δὴ δίκαιόν
[187]   τῇ ἡμετέρᾳ τέχνῃ μέγα ἔργον  ταῖς   περὶ τὴν ὀψοποιικὴν τέχνην ἐπιθυμίαις
[193]   περίιμεν ἔχοντες ὥσπερ οἱ ἐν  ταῖς   στήλαις καταγραφὴν ἐκτετυπωμένοι, διαπεπρισμένοι κατὰ
[205]   ὥστε καὶ αἱ ὑπὸ πάσαις  ταῖς   τέχναις ἐργασίαι ποιήσεις εἰσὶ καὶ
[189]   εἶχε, καὶ σκέλη τὰ ἴσα  ταῖς   χερσίν, καὶ πρόσωπα ~(δύ᾽ ἐπ᾽
[195]   οὐκ αὖ ἑξῆς ἐν πάσαις  ταῖς   ψυχαῖς, ἀλλ᾽ ᾗτινι ἂν σκληρὸν
[210]   μετὰ δὲ ταῦτα τὸ ἐν  ταῖς   ψυχαῖς κάλλος τιμιώτερον ἡγήσασθαι τοῦ
[209]   γὰρ οὖν, ἔφη, οἳ ἐν  ταῖς   ψυχαῖς κυοῦσιν ἔτι μᾶλλον
[186]   δὲ οὐ μόνον ἐστὶν ἐπὶ  ταῖς   ψυχαῖς τῶν ἀνθρώπων πρὸς τοὺς
[217]   δεῖ γὰρ πρὸς ὑμᾶς πάντα  τἀληθῆ   εἰπεῖν· ἀλλὰ προσέχετε τὸν νοῦν,
[214]   με ἐπαινέσαι; τί ποιήσεις;  Τἀληθῆ   ἐρῶ. ἀλλ᾽ ὅρα εἰ παρίης.
[198]   γὰρ ὑπ᾽ ἀβελτερίας ᾤμην δεῖν  τἀληθῆ   λέγειν περὶ ἑκάστου τοῦ ἐγκωμιαζομένου,
[199]   τοιούτου λόγου δέῃ, περὶ Ἔρωτος  τἀληθῆ   λεγόμενα ἀκούειν, ὀνομάσει δὲ καὶ
[176]   περὶ τοῦ μεθύσκεσθαι, οἷόν ἐστι,  τἀληθῆ   λέγων ἧττον ἂν εἴην ἀηδής.
[215]   που ἀμφισβητήσαις· ὡς δὲ καὶ  τἆλλα   ἔοικας, μετὰ τοῦτο ἄκουε. ὑβριστὴς
[190]   κοσμιώτερος εἴη ἄνθρωπος· καὶ  τἆλλα   ἰᾶσθαι ἐκέλευεν. δὲ τό
[199]   μοι περὶ Ἔρωτος, ἐπειδὴ καὶ  τἆλλα   καλῶς καὶ μεγαλοπρεπῶς διῆλθες οἷός
[208]   ἀθανασίας μετέχει, καὶ σῶμα καὶ  τἆλλα   πάντα· ἀθάνατον δὲ ἄλλῃ. μὴ
[190]   τέτταρα, καὶ αἰδοῖα δύο, καὶ  τἆλλα   πάντα ὡς ἀπὸ τούτων ἄν
[176]   καὶ ᾄσαντας τὸν θεὸν καὶ  τἆλλα   τὰ νομιζόμενα, τρέπεσθαι πρὸς τὸν
[179]   ὑπὸ παιδικῶν ὀφθῆναι λιπὼν  τάξιν   ὅπλα ἀποβαλὼν ἧττον ἂν
[220]   ἀποβλεπόντων καὶ βουλομένων ἐμοὶ διδόναι  τἀριστεῖα,   αὐτὸς προθυμότερος ἐγένου τῶν στρατηγῶν
[220]   ἦν ἐξ ἧς ἐμοὶ καὶ  τἀριστεῖα   ἔδοσαν οἱ στρατηγοί, οὐδεὶς ἄλλος
[220]   καὶ τότε ἐκέλευον σοὶ διδόναι  τἀριστεῖα   τοὺς στρατηγούς, καὶ τοῦτό γέ
[190]   τὰ ὠὰ τέμνοντες (καὶ μέλλοντες  ταριχεύειν,   ὥσπερ οἱ τὰ ὠὰ
[174]   Σωκράτη ἐντυχεῖν λελουμένον τε καὶ  τὰς   βλαύτας ὑποδεδεμένον, ἐκεῖνος ὀλιγάκις
[208]   κατὰ τὰ σώματα ὄντες πρὸς  τὰς   γυναῖκας μᾶλλον τρέπονται καὶ ταύτῃ
[191]   νοῦν προσέχουσιν, ἀλλὰ μᾶλλον πρὸς  τὰς   γυναῖκας τετραμμέναι εἰσί, καὶ αἱ
[202]   τὰ παρὰ θεῶν, τῶν μὲν  τὰς   δεήσεις καὶ θυσίας, τῶν δὲ
[195]   πρῶτον αὐτὸν οἷός ἐστιν, ἔπειτα  τὰς   δόσεις. φημὶ οὖν ἐγὼ πάντων
[210]   μετὰ δὲ τὰ ἐπιτηδεύματα ἐπὶ  τὰς   ἐπιστήμας ἀγαγεῖν, ἵνα ἴδῃ αὖ
[208]   οἱ αὐτοί ἐσμεν οὐδὲ κατὰ  τὰς   ἐπιστήμας, ἀλλὰ καὶ μία ἑκάστη
[202]   δεήσεις καὶ θυσίας, τῶν δὲ  τὰς   ἐπιτάξεις τε καὶ ἀμοιβὰς τῶν
[203]   τὰς θυσίας καὶ τελετὰς ~(καὶ  τὰς   ἐπῳδὰς καὶ τὴν μαντείαν πᾶσαν
[212]   τῶν ἀκολούθων, καὶ ἐπιστῆναι ἐπὶ  τὰς   θύρας (ἐστεφανωμένον αὐτὸν κιττοῦ τέ
[223]   δὲ κωμαστὰς ἥκειν παμπόλλους ἐπὶ  τὰς   θύρας, καὶ ἐπιτυχόντας ἀνεῳγμέναις ἐξιόντος
[203]   Πενία, καὶ ἦν περὶ  τὰς   θύρας. οὖν Πόρος μεθυσθεὶς
[202]   ἱερέων τέχνη τῶν τε περὶ  τὰς   θυσίας καὶ τελετὰς ~(καὶ τὰς
[190]   δὴ τὸν ὀμφαλὸν καλοῦσι. καὶ  τὰς   μὲν ἄλλας ῥυτίδας ~(τὰς πολλὰς
[191]   σκυτῶν ῥυτίδας· ὀλίγας δὲ κατέλιπε,  τὰς   περὶ αὐτὴν τὴν γαστέρα καὶ
[191]   καὶ τὰς μὲν ἄλλας ῥυτίδας  ~(τὰς   πολλὰς ἐξελέαινε καὶ τὰ στήθη
[193]   στήλαις καταγραφὴν ἐκτετυπωμένοι, διαπεπρισμένοι κατὰ  τὰς   ῥῖνας, γεγονότες ὥσπερ λίσπαι. ἀλλὰ
[212]   ἥκω ἐπὶ τῇ κεφαλῇ ἔχων  τὰς   ταινίας, ἵνα ἀπὸ τῆς ἐμῆς
[213]   τῶν ἀνθρώπων, καὶ περιαιρούμενον ἅμα  τὰς   ταινίας ὡς ἀναδήσοντα, ἐπίπροσθε τῶν
[197]   μὲν κενοῖ, οἰκειότητος δὲ πληροῖ,  τὰς   τοιάσδε ξυνόδους μετ᾽ ἀλλήλων πάσας
[188]   τῆς ὕβρεως Ἔρως ἐγκρατέστερος περὶ  τὰς   τοῦ ἐνιαυτοῦ ὥρας γένηται, διαφθείρει
[220]   ἔλεγχος ἔσεσθαι. πρὸς δὲ αὖ  τὰς   τοῦ χειμῶνος καρτερήσεις— δεινοὶ γὰρ
[207]   τὰ δὲ ἀπολλύς, καὶ κατὰ  τὰς   τρίχας καὶ σάρκα καὶ ὀστᾶ
[182]   οἰκοῦσιν. τοῖς γὰρ βαρβάροις διὰ  τὰς   τυραννίδας αἰσχρὸν τοῦτό γε καὶ
[191]   σκυτοτόμοι περὶ τὸν καλάποδα λεαίνοντες  τὰς   τῶν σκυτῶν ῥυτίδας· ὀλίγας δὲ
[191]   τὸ αὑτοῦ ξυνῄει, καὶ περιβάλλοντες  τὰς   χεῖρας καὶ συμπλεκόμενοι ἀλλήλοις, ἐπιθυμοῦντες
[213]   ὑμῖν, ἀλλὰ ποτέον· ὡμολόγηται γὰρ  ταῦθ᾽   ἡμῖν. ἄρχοντα οὖν αἱροῦμαι τῆς
[196]   οὖν κάλλους τοῦ θεοῦ καὶ  ταῦθ᾽   ἱκανὰ καὶ ἔτι πολλὰ λείπεται,
[174]   ὄντα ἐπὶ τὴν τοῦ ἀμείνονος.  ταῦτ᾽   ἀκούσας εἰπεῖν ἔφη· Ἴσως μέντοι
[192]   ἐξαρκεῖ ὑμῖν ἂν τούτου τύχητε·  ταῦτ᾽   ἀκούσας ἴσμεν ὅτι οὐδ᾽ ἂν
[222]   τῷ μέλλοντι καλῷ κἀγαθῷ ἔσεσθαι.  ταῦτ᾽   ἐστίν, ἄνδρες, ἐγὼ
[204]   τοῖς ἀνθρώποις; (Τοῦτο δὴ μετὰ  ταῦτ᾽   ἔφη, Σώκρατες, πειράσομαί σε
[221]   ἕτεροι· (καὶ τοὺς ἄλλους κατὰ  ταὔτ᾽   ἄν τις ἀπεικάζοι· οἷος δὲ
[219]   ἄλλων ἄριστον. ἐγὼ μὲν δὴ  ταῦτα   ἀκούσας τε καὶ εἰπών, καὶ
[219]   τὴν νύκτα ὅλην. καὶ οὐδὲ  ταῦτα   αὖ, Σώκρατες, ἐρεῖς ὅτι
[188]   πᾶσαι καὶ οἷς μαντικὴ ἐπιστατεῖ  (ταῦτα   δ᾽ ἐστὶν περὶ θεούς
[176]   εὖ βουλεύωνται, καὶ οἱ λοιποί.  (ταῦτα   δὴ ἀκούσαντας συγχωρεῖν πάντας μὴ
[223]   τέχνῃ τραγῳδοποιὸν ὄντα κωμῳδοποιὸν εἶναι.  ταῦτα   δὴ ἀναγκαζομένους αὐτοὺς καὶ οὐ
[174]   ὡμολόγησα δ᾽ εἰς τήμερον παρέσεσθαι.  ταῦτα   δὴ ἐκαλλωπισάμην, ἵνα καλὸς παρὰ
[177]   Φαῖδρος καὶ ἐγκωμιαζέτω τὸν Ἔρωτα.  ταῦτα   δὴ καὶ οἱ ἄλλοι πάντες
[177]   ἀλλ᾽ οὕτως ἠμέληται τοσοῦτος θεός;  ταῦτα   δή μοι δοκεῖ εὖ λέγειν
[198]   δόξει, οὐχ ὅπως ἐγκωμιάσεται. διὰ  ταῦτα   δὴ, οἶμαι, πάντα λόγον κινοῦντες
[199]   τὸν Φαῖδρον, ἀλλ᾽ ἐρώτα. μετὰ  ταῦτα   δὴ τὸν Σωκράτη ἔφη ἐνθένδε
[212]   ἄλλῳ ἀνθρώπων ἀθανάτῳ καὶ ἐκείνῳ;  (Ταῦτα   δή, Φαῖδρέ τε καὶ
[179]   εἰσιέναι εἰς Ἅιδου, τοιγάρτοι διὰ  ταῦτα   δίκην αὐτῷ ἐπέθεσαν, καὶ ἐποίησαν
[185]   Ἐρυξίμαχον εἰπεῖν· Ἀλλὰ ποιήσω ἀμφότερα  ταῦτα·   ἐγὼ μὲν γὰρ ἐρῶ ἐν
[195]   ὁποῖος δέ τις αὐτὸς ὢν  ~(ταῦτα   ἐδωρήσατο, οὐδεὶς εἴρηκεν. εἷς δὲ
[200]   τὸ εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον  ταῦτα   εἶναι αὐτῷ σῳζόμενα καὶ παρόντα;
[190]   ἐφ᾽ ἑνὸς πορεύσονται σκέλους ἀσκωλιάζοντες.  ταῦτα   εἰπὼν ἔτεμνε τοὺς ἀνθρώπους δίχα,
[223]   μεταναστήσομαι, ἵνα ὑπὸ Σωκράτους ἐπαινεθῶ.  Ταῦτα   ἐκεῖνα, φάναι τὸν Ἀλκιβιάδην, τὰ
[191]   τὸ πρόσθεν· τέως γὰρ καὶ  ταῦτα   ἐκτὸς εἶχον, καὶ ἐγέννων (καὶ
[219]   ὅτι ψεύδομαι. ποιήσαντος δὲ δὴ  ταῦτα   ἐμοῦ οὗτος τοσοῦτον περιεγένετό τε
[219]   Τὰ μὲν παρ᾽ ἐμοῦ, ἔφην,  ταῦτά   ἐστιν, ὧν οὐδὲν ἄλλως εἴρηται
[210]   καὶ ἐποπτικά, ὧν ἕνεκα καὶ  ταῦτα   ἔστιν, ἐάν τις ὀρθῶς μετίῃ,
[176]   τὸ δεῖπνον πρῶτα τρέπου. ~(Μετὰ  ταῦτα,   ἔφη, κατακλινέντος τοῦ Σωκράτους καὶ
[175]   θεραπεύετε, ἵν᾽ ὑμᾶς ἐπαινῶμεν. Μετὰ  ταῦτα   ἔφη σφᾶς μὲν δειπνεῖν, τὸν
[180]   παιδικῶν· ἔνθεος γάρ ἐστι. διὰ  ταῦτα   καὶ τὸν Ἀχιλλέα τῆς Ἀλκήστιδος
[200]   καὶ εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον  ταῦτα   κεκτῆσθαι, ἐπεὶ ἐν τῷ γε
[196]   περὶ δὲ ἀρετῆς Ἔρωτος μετὰ  ταῦτα   λεκτέον· τὸ μὲν μέγιστον ὅτι
[206]   καὶ ἐφοίτων παρὰ σὲ αὐτὰ  ταῦτα   μαθησόμενος. Ἀλλ᾽ ἐγώ σοι, ἔφη,
[220]   (αὐτὸν ὡς καταφρονοῦντα σφῶν. Καὶ  ταῦτα   μὲν δὴ ταῦτα· οἷον δ᾽
[175]   Σώκρατες, Ἀγάθων. καὶ  ταῦτα   μὲν καὶ ὀλίγον ὕστερον διαδικασόμεθα
[209]   δὲ τοὺς ἀνθρωπίνους οὐδενός πω.  Ταῦτα   μὲν οὖν τὰ ἐρωτικὰ ἴσως,
[207]   ποτε γενήσεσθαι τὰ ἐρωτικά, ἐὰν  ταῦτα   μὴ ἐννοῇς; Ἀλλὰ διὰ ταῦτά
[217]   καὶ συνημερεύσας ᾤχετο ἀπιών. μετὰ  ταῦτα   ξυγγυμνάζεσθαι (προὐκαλούμην αὐτὸν καὶ συνεγυμναζόμην,
[200]   ὑγιής— ἴσως γὰρ ἄν τις  ταῦτα   οἰηθείη καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα,
[220]   σφῶν. Καὶ ταῦτα μὲν δὴ  ταῦτα·   οἷον δ᾽ αὖ τόδ᾽ ἔρεξε
[206]   Καλλονή ἐστι τῇ γενέσει. διὰ  ταῦτα   ὅταν μὲν καλῷ προσπελάζῃ τὸ
[217]   ἐπὶ τῇ ὥρᾳ θαυμάσιον ὅσον.  ταῦτα   οὖν διανοηθείς, πρὸ τοῦ οὐκ
[184]   χαρίσασθαι, τοὺς δὲ διαφεύγειν. διὰ  ταῦτα   οὖν τοῖς μὲν διώκειν παρακελεύεται,
[201]   ὁμολογεῖς Ἔρωτα καλὸν εἶναι, εἰ  ταῦτα   οὕτως ἔχει; καὶ τὸν Ἀγάθωνα
[222]   περιβαλλόμενος ἀφανίσαι ἐνεχείρεις οὗ ἕνεκα  ταῦτα   πάντα εἴρηκας, καὶ ὡς ἐν
[222]   καὶ μέντοι (οὐκ ἐμὲ μόνον  ταῦτα   πεποίηκεν, ἀλλὰ καὶ Χαρμίδην τὸν
[207]   οἴοιτ᾽ ἄν τις ἐκ λογισμοῦ  ταῦτα   ποιεῖν· τὰ δὲ θηρία τίς
[185]   φάναι τὸν Ἀριστοφάνη· ἐγὼ δὲ  ταῦτα   ποιήσω. Εἰπεῖν δὴ τὸν Ἐρυξίμαχον·
[183]   αὐτοῦ· τῷ δ᾽ ἐρῶντι πάντα  ταῦτα   ποιοῦντι χάρις ἕπεται, καὶ δέδοται
[183]   τοῖς ἐρασταῖς, καὶ τῷ παιδαγωγῷ  ταῦτα   προστεταγμένα ᾖ, ἡλικιῶται δὲ καὶ
[185]   πάντες τῆς ἑτέρας, τῆς πανδήμου.  ταῦτά   σοι, ἔφη, ὡς ἐκ τοῦ
[204]   εἶναι, οὐ τὸ ἐρῶν· διὰ  ταῦτά   σοι οἶμαι πάγκαλος ἐφαίνετο
[219]   μοι ἅπαντα προὐγεγόνει, καὶ μετὰ  ταῦτα   στρατεία ἡμῖν εἰς Ποτείδαιαν ἐγένετο
[216]   πλήθους μακαριζομένων· ἡγεῖται δὲ πάντα  ταῦτα   τὰ κτήματα οὐδενὸς ἄξια καὶ
[219]   οὐδεὶς ὑπ᾽ οὐδενὸς ἄλλου περιῇα.  ταῦτά   τε γάρ μοι ἅπαντα προὐγεγόνει,
[207]   τῆς ἀθανασίας τὸν ἔρωτα εἶναι.  Ταῦτά   τε οὖν πάντα ἐδίδασκέ με,
[201]   ἤκουσα γυναικὸς Μαντινικῆς Διοτίμας,  ταῦτά   τε σοφὴ ἦν καὶ ἄλλα
[183]   οὐκ ὀρθῶς λέγοντας, εἰς δὲ  ταῦτά   τις αὖ βλέψας ἡγήσαιτ᾽ ἂν
[210]   καὶ σμικρὸν ἡγησάμενον· μετὰ δὲ  ταῦτα   τὸ ἐν ταῖς ψυχαῖς κάλλος
[207]   ταῦτα μὴ ἐννοῇς; Ἀλλὰ διὰ  ταῦτά   τοι, Διοτίμα, ὅπερ νῦν
[222]   νήπιον παθόντα γνῶναι. (Εἰπόντος δὴ  ταῦτα   τοῦ Ἀλκιβιάδου γέλωτα γενέσθαι ἐπὶ
[212]   ὀνομάζων, τοῦτο ὀνόμαζε. Εἰπόντος δὲ  ταῦτα   τοῦ Σωκράτους τοὺς μὲν ἐπαινεῖν,
[200]   ὄντας (τε τοιούτους καὶ ἔχοντας  ταῦτα   τούτων ἅπερ ἔχουσι καὶ ἐπιθυμεῖν,
[190]   ἐφέροντο κύκλῳ. ἦν δὲ διὰ  ταῦτα   τρία (τὰ γένη καὶ τοιαῦτα,
[173]   οὖν δεῖ καὶ ὑμῖν διηγήσασθαι,  ταῦτα   χρὴ ποιεῖν. καὶ γὰρ ἔγωγε
[216]   εἶναι ἔχοντι ὡς ἔχω. καὶ  ταῦτα,   Σώκρατες, οὐκ ἐρεῖς ὡς
[208]   δ᾽ ἐγώ, σοφωτάτη Διοτίμα,  ταῦτα   ὡς ἀληθῶς οὕτως ἔχει; (καὶ
[214]   τὸν Ἀλκιβιάδην, μηδὲν λέγε πρὸς  ταῦτα,   ὡς ἐγὼ οὐδ᾽ ἂν ἕνα
[216]   ὦτα, οὐκ ἂν καρτερήσαιμι ἀλλὰ  ταὐτὰ   ἂν πάσχοιμι· ἀναγκάζει γάρ με
[187]   προσέχοντι τὸν νοῦν ὅτι κατὰ  ταὐτὰ   ἔχει τούτοις, ὥσπερ ἴσως καὶ
[208]   τὰς γυναῖκας μᾶλλον τρέπονται καὶ  ταύτῃ   ἐρωτικοί εἰσιν, διὰ παιδογονίας ἀθανασίαν
[199]   ὅπῃ αὐτὸς οἴοιτο δεῖν εἰπεῖν,  ταύτῃ.   Ἔτι τοίνυν, φάναι, Φαῖδρε,
[172]   σὺ αὐτὸς παρεγένου τῇ συνουσίᾳ  ταύτῃ   οὔ; κἀγὼ εἶπον ὅτι·
[217]   πλέον ἦν. ἐπειδὴ δὲ οὐδαμῇ  ταύτῃ   ἤνυτον, ἔδοξέ μοι ἐπιθετέον εἶναι
[183]   νόμος φησὶν ἐνθάδε·  ταύτῃ   μὲν οὖν οἰηθείη ἄν τις
[207]   εἶναι καὶ ἀθάνατος. δύναται δὲ  ταύτῃ   μόνον τῇ γενέσει, ὅτι ἀεὶ
[208]   νέον ἐγκαταλείπειν οἷον αὐτὸ ἦν.  ταύτῃ   τῇ μηχανῇ, Σώκρατες, ἔφη,
[205]   ἀπόκρισις. Ἀληθῆ λέγεις, εἶπον ἐγώ.  Ταύτην   δὴ τὴν βούλησιν καὶ τὸν
[172]   νεωστὶ ἡγεῖ τὴν συνουσίαν γεγονέναι  ταύτην   ἣν ἐρωτᾷς, ὥστε καὶ ἐμὲ
[180]   γὰρ τῷ ὄντι μάλιστα μὲν  ταύτην   τὴν ἀρετὴν οἱ θεοὶ τιμῶσιν
[199]   ὕστερον δὲ τὰ ἔργα αὐτοῦ,  ταύτην   τὴν ἀρχὴν πάνυ ἄγαμαι. ἴθι
[173]   σαυτοῦ ἀρξάμενος. καὶ ὁπόθεν ποτὲ  ταύτην   τὴν ἐπωνυμίαν ἔλαβες τὸ μαλακὸς
[204]   ἔφην ἔτι ἔχειν ἐγὼ πρὸς  ταύτην   τὴν ἐρώτησιν προχείρως ἀποκρίνασθαι. (Ἀλλ᾽
[174]   διαφθεῖραι ἀλλὰ καὶ ὑβρίσαι εἰς  ταύτην   τὴν παροιμίαν· ποιήσας γὰρ τὸν
[177]   μηδένα πω ἀνθρώπων τετολμηκέναι εἰς  ταυτηνὶ   τὴν ἡμέραν ἀξίως ὑμνῇσαι, ἀλλ᾽
[213]   ἵνα ἀναδήσωμεν καὶ τὴν τούτου  ταυτηνὶ   τὴν θαυμαστὴν κεφαλήν, καὶ μή
[184]   ἐρώμενος. Οὕτω δὴ ὑπὸ  ταύτης   τῆς αἰτίας πρῶτον μὲν τὸ
[184]   τὼ νόμω τούτω ξυμβαλεῖν εἰς  ταὐτό,   τόν τε περὶ τὴν παιδεραστίαν
[178]   ἄλλου (οὐδενὸς ὡς ὑπὸ παιδικῶν.  ταὐτὸν   δὲ τοῦτο καὶ τὸν ἐρώμενον
[210]   μὴ οὐχ ἕν τε καὶ  ταὐτὸν   ἡγεῖσθαι τὸ ἐπὶ πᾶσιν τοῖς
[208]   καὶ μία ἑκάστη τῶν ἐπιστημῶν  ταὐτὸν   πάσχει. γὰρ καλεῖται μελετᾷν,
[215]   ὅτι ἄνευ ὀργάνων ψιλοῖς λόγοις  ταὐτὸν   (τοῦτο ποιεῖς. ἡμεῖς γοῦν ὅταν
[184]   τότε δὴ τούτων ξυνιόντων εἰς  ταὐτὸν   τῶν νόμων μοναχοῦ ἐνταῦθα ξυμπίπτει
[221]   ἀλλὰ τῶν μὲν ἄλλων ἐπιτηδευμάτων  τάχ᾽   ἄν τις καὶ περὶ ἄλλου
[194]   εἰ δὲ ἄλλοις ἐντύχοις σοφοῖς,  τάχ᾽   ἂν αἰσχύνοιο αὐτούς, εἴ τι
[187]   καὶ ῥυθμὸς ἐκ τοῦ  ταχέος   καὶ (βραδέος, ἐκ διενηνεγμένων πρότερον,
[184]   αἰτίας πρῶτον μὲν τὸ ἁλίσκεσθαι  ταχὺ   αἰσχρὸν νενόμισται, ἵνα χρόνος ἐγγένηται,
[190]   τότε οὖσι τοῖς μέλεσιν ἀπερειδόμενοι  ταχὺ   ἐφέροντο κύκλῳ. ἦν δὲ διὰ
[195]   παρέχεται, φεύγων φυγῇ τὸ γῆρας,  ταχὺ   ὂν δῆλον ὅτι· θᾶττον γοῦν
[190]   νῦν, ὁποτέρωσε βουληθείη· καὶ ὁπότε  ταχὺ   ὁρμήσειεν θεῖν, ὥσπερ οἱ κυβιστῶντες
[217]   ἐπιβουλεύων. καί μοι οὐδὲ τοῦτο  ταχὺ   (ὑπήκουσεν, ὅμως δ᾽ οὖν χρόνῳ
[200]   τὸν Σωκράτη, καὶ ταχὺς ὢν  ταχύς,   καὶ ὑγιὴς ὢν ὑγιής— ἴσως
[200]   εἶναι, φάναι τὸν Σωκράτη, καὶ  ταχὺς   ὢν ταχύς, καὶ ὑγιὴς ὢν
[215]   διδάξαντος· τὰ οὖν ἐκείνου ἐάν  τε   ἀγαθὸς αὐλητὴς αὐλῇ ἐάν τε
[220]   αὐτόθι χειμῶνες— θαυμάσια εἰργάζετο τά  τε   (ἄλλα, καί ποτε ὄντος πάγου
[182]   δὴ μάλιστα φιλεῖ τά  τε   ἄλλα πάντα καὶ ἔρως
[203]   Ἀφροδίτη, εἱστιῶντο οἱ θεοὶ οἵ  τε   ἄλλοι καὶ τῆς Μήτιδος
[221]   ἐσκεδασμένων ἤδη τῶν ἀνθρώπων οὗτός  τε   ἅμα καὶ Λάχης· καὶ ἐγὼ
[215]   ἐάν τε γυνὴ ἀκούῃ ἐάν  τε   ἀνὴρ ἐάν τε μειράκιον, ἐκπεπληγμένοι
[211]   ἄμικτον, ἀλλὰ μὴ ἀνάπλεων σαρκῶν  τε   ἀνθρωπίνων καὶ χρωμάτων καὶ ἄλλης
[190]   ἔχειν μηχανήν, ὡς ἂν εἶέν  τε   ἄνθρωποι καὶ παύσαιντο τῆς ἀκολασίας
[219]   αὐτὸς οὕτω βουλεύου ὅτι σοί  τε   ἄριστον καὶ ἐμοὶ ἡγεῖ. Ἀλλ᾽
[189]   ὄνομα ἐξ ἀμφοτέρων κοινὸν τοῦ  τε   ἄρρενος καὶ θήλεος, νῦν δὲ
[203]   Ἔρως ποτὲ οὔτε πλουτεῖ, σοφίας  τε   αὖ καὶ ἀμαθίας ἐν μέσῳ
[212]   οὖν αὐτὸν παρὰ σφᾶς τήν  τε   αὐλητρίδα ὑπολαβοῦσαν καὶ ἄλλους τινὰς
[221]   περιτυγχάνω, καὶ ἰδὼν εὐθὺς παρακελεύομαί  τε   αὐτοῖς θαρρεῖν, καὶ ἔλεγον ὅτι
[188]   κοσμίῳ Ἔρωτι χαρίζηται μηδὲ τιμᾷ  τε   αὐτὸν καὶ πρεσβεύῃ ἐν παντὶ
[173]   τῶν πλουσίων καὶ χρηματιστικῶν, αὐτός  τε   ἄχθομαι ὑμᾶς τε τοὺς ἑταίρους
[200]   παρόντι ἀνάγκη ἔχουσιν, ἐάν  τε   βούλωνται ἐάν τε μή, καὶ
[188]   τε πολλὰ καὶ ἠδίκησεν. (οἵ  τε   γὰρ λοιμοὶ φιλοῦσι γίγνεσθαι ἐκ
[219]   ὑπ᾽ οὐδενὸς ἄλλου περιῇα. ταῦτά  τε   γάρ μοι ἅπαντα προὐγεγόνει, καὶ
[206]   καλῷ προσπελάζῃ τὸ κυοῦν, ἵλεών  τε   γίγνεται καὶ εὐφραινόμενον διαχεῖται καὶ
[215]   φαῦλος λέγων, ἐάν  τε   γυνὴ ἀκούῃ ἐάν τε ἀνὴρ
[174]   ἀλλ᾽ ὑπὸ σοῦ κεκλημένος. Σύν  τε   δύ᾽ ἔφη, ἐρχομένω πρὸ
[207]   ζητεῖ κατὰ τὸ δυνατὸν ἀεί  τε   εἶναι καὶ ἀθάνατος. δύναται δὲ
[198]   Ἔρωτι, καί φατε αὐτὸν τοιοῦτόν  τε   εἶναι καὶ τοσούτων αἴτιον, ὅπως
[185]   λύγγα ἐπιπεπτωκυῖαν καὶ οὐχ οἷόν  τε   εἶναι λέγειν, (ἀλλ᾽ εἰπεῖν αὐτόν,
[191]   δὴ τότε ἀνδρόγυνον ἐκαλεῖτο, φιλογύναικές  τέ   εἰσὶ καὶ οἱ πολλοὶ τῶν
[178]   βιώσεσθαι, τοῦτο οὔτε συγγένεια οἵα  τε   ἐμποιεῖν οὕτω καλῶς οὔτε τιμαὶ
[185]   ἀναγκάζων ποιεῖσθαι πρὸς ἀρετὴν τόν  (τε   ἐρῶντα αὐτὸν αὑτοῦ καὶ τὸν
[198]   πράγματι καὶ ὡς κάλλιστα, ἐάν  τε   οὕτως ἔχοντα ἐάν τε
[210]   πειρῶ δὲ ἕπεσθαι, ἂν οἷός  τε   ᾖς. δεῖ γάρ, ἔφη, τὸν
[220]   εἴ τις ἐξίοι, ἠμφιεσμένων  τε   θαυμαστὰ δὴ ὅσα καὶ ὑποδεδεμένων
[188]   νῦν δὴ ἐγὼ ἔλεγον, τά  τε   θερμὰ καὶ τὰ ψυχρὰ καὶ
[197]   τε καὶ σωτὴρ ἄριστος, ξυμπάντων  τε   θεῶν καὶ ἀνθρώπων κόσμος, ἡγεμὼν
[184]   δὲ τῷ ποιοῦντι αὐτὸν σοφόν  τε   καὶ ἀγαθὸν δικαίως αὖ ὁτιοῦν
[193]   καὶ εἰ μὴ ξυνῄδειν Σωκράτει  τε   καὶ Ἀγάθωνι δεινοῖς οὖσι περὶ
[218]   εἴ τις ἄλλος ἐστὶν βέβηλός  τε   καὶ ἄγροικος, πύλας πάνυ μεγάλας
[212]   τοῖς ἄλλοις παρακελεύομαι, καὶ νῦν  τε   καὶ ἀεὶ ἐγκωμιάζω τὴν δύναμιν
[186]   διαγιγνώσκων ἐν τούτοις τὸν (καλόν  τε   καὶ αἰσχρὸν ἔρωτα, οὗτός ἐστιν
[202]   θυσίας, τῶν δὲ τὰς ἐπιτάξεις  τε   καὶ ἀμοιβὰς τῶν θυσιῶν, ἐν
[188]   δ᾽ ἐστὶν περὶ θεούς  τε   (καὶ ἀνθρώπους πρὸς ἀλλήλους κοινωνία)
[197]   ἣν ᾄδει θέλγων πάντων θεῶν  τε   καὶ ἀνθρώπων νόημα· οὗτος, ἔφη,
[197]   ἱστουργίας καὶ Ζεὺς κυβερνᾶν θεῶν  τε   καὶ „ἀνθρώπων„ ὅθεν δὴ καὶ
[186]   καὶ τὸ νοσοῦν ὁμολογουμένως ἕτερόν  τε   καὶ ἀνόμοιόν ἐστι· τὸ δὲ
[183]   ἐρασταὶ πρὸς τὰ παιδικά, ἱκετείας  τε   καὶ ἀντιβολήσεις ἐν ταῖς δεήσεσιν
[179]   τὴν περὶ τὸν ἔρωτα σπουδήν  τε   καὶ ἀρετὴν μάλιστα τιμῶσιν. Ὀρφέα
[176]   δ᾽ ὅς, ὡς ἔοικεν, ἐμοί  τε   καὶ Ἀριστοδήμῳ καὶ Φαίδρῳ καὶ
[218]   Φαίδρους, Ἀγάθωνας, (Ἐρυξιμάχους, Παυσανίας, Ἀριστοδήμους  τε   καὶ Ἀριστοφάνας— Σωκράτη δὲ αὐτὸν
[187]   πρὸς τοὺς ἀνθρώπους καταχρῆσθαι (ῥυθμῷ  τε   καὶ ἁρμονίᾳ ποιοῦντα, (ὃ
[176]   ἔγωγέ σοι εἴωθα πείθεσθαι ἄλλως  τε   καὶ ἅττ᾽ ἂν περὶ ἰατρικῆς
[218]   γὰρ κεκοινωνήκατε τῆς φιλοσόφου μανίας  τε   καὶ βακχείας· διὸ πάντες ἀκούσεσθε·
[213]   εἴ τις ἄλλος γελοῖος ἔστι  τε   καὶ βούλεται, ἀλλὰ διεμηχανήσω ὅπως
[206]   καὶ εὐφραινόμενον διαχεῖται καὶ τίκτει  τε   καὶ γεννᾷ· ὅταν δὲ αἰσχρῷ,
[209]   καὶ ἡκούσης τῆς ἡλικίας, τίκτειν  τε   καὶ γεννᾶν ἤδη ἐπιθυμῇ, ζητεῖ
[186]   δὲ κακοῖς καὶ νοσώδεσιν αἰσχρόν  τε   καὶ δεῖ ἀχαριστεῖν, εἰ μέλλει
[218]   τι δεῖ αὐτὸ ὀνομάσαι πληγείς  τε   καὶ δηχθεὶς ὑπὸ τῶν ἐν
[209]   δὴ ὄνομά ἐστι σωφροσύνη  τε   καὶ δικαιοσύνη· τούτων δ᾽ αὖ
[204]   ἐστιν Ἔρως, Σώκρατές  τε   καὶ Διοτίμα; ὧδε δὲ σαφέστερον
[205]   καὶ τοῦ εὐδαιμονεῖν, μέγιστός  τε   καὶ δολερὸς ἔρως παντί· ἀλλ᾽
[208]   ἐγὼ ἀκούσας τὸν λόγον ἐθαύμασά  τε   καὶ εἶπον Εἶεν, ἦν δ᾽
[219]   ἐγὼ μὲν δὴ ταῦτα ἀκούσας  τε   καὶ εἰπών, καὶ ἀφεὶς ὥσπερ
[218]   μάλα εἰρωνικῶς καὶ σφόδρα ἑαυτοῦ  τε   καὶ εἰωθότως ἔλεξεν· φίλε
[213]   τὸν Ἀγάθωνα (ἐν μέσῳ Σωκράτους  τε   καὶ ἐκείνου· παραχωρῆσαι γὰρ τὸν
[177]   οἱ ἄλλοι πάντες ἄρα ξυνέφασάν  τε   καὶ ~(ἐκέλευον ἅπερ Σωκράτης.
[193]   καὶ διαλλαγέντες τῷ θεῷ ἐξευρήσομέν  τε   καὶ ἐντευξόμεθα τοῖς παιδικοῖς τοῖς
[200]   Πότερον ἔχων αὐτὸ οὗ ἐπιθυμεῖ  τε   καὶ ἐρᾷ, εἶτα ἐπιθυμεῖ τε
[200]   τε καὶ ἐρᾷ, εἶτα ἐπιθυμεῖ  τε   καὶ ἐρᾷ, οὐκ ἔχων;
[205]   τοῦ ὅλου ὄνομα ἴσχουσιν, ἔρωτά  τε   καὶ ἐρᾶν καὶ ἐρασταί. Κινδυνεύεις
[178]   Χάος δύο τούτω γενέσθαι, Γῆν  τε   καὶ Ἔρωτα. Παρμενίδης δὲ τὴν
[211]   ποτε ἴδῃς, οὐ κατὰ χρυσίον  τε   καὶ ἐσθῆτα καὶ τοὺς καλοὺς
[205]   κατὰ ἕν τι εἶδος ἰόντες  τε   καὶ ἐσπουδακότες τὸ τοῦ ὅλου
[195]   μετὰ δὲ νέων ἀεὶ σύνεστί  τε   καὶ ἔστιν· γὰρ παλαιὸς
[202]   ἄν τινα μὴ φάναι καλόν  τε   καὶ εὐδαίμονα θεῶν εἶναι; Μὰ
[196]   Ἔρως· οὗ δ᾽ ἂν εὐανθής  τε   καὶ εὐώδης τόπος ᾖ, ἐνταῦθα
[203]   μὲν τῆς αὐτῆς ἡμέρας θάλλει  τε   καὶ ζῇ, ὅταν εὐπορήσῃ, τοτὲ
[206]   φέρει. ὅθεν δὴ τῷ κυοῦντί  τε   καὶ ἤδη σπαργῶντι πολλὴ
[178]   Ἔρως καὶ θαυμαστὸς ἐν ἀνθρώποις  τε   καὶ θεοῖς, πολλαχῇ μὲν καὶ
[202]   τὸ δαιμόνιον (μεταξύ ἐστι θεοῦ  τε   καὶ θνητοῦ. Τίνα, ἦν δ᾽
[188]   ἐστιν περὶ Ἔρωτος φυλακήν  τε   καὶ ἴασιν· πᾶσα γὰρ
[203]   ἐστι, καὶ πολλοῦ δεῖ ἁπαλός  τε   καὶ καλός, οἷον οἱ πολλοὶ
[194]   μόνον ἔχῃ ὅτῳ διαλέγηται, ἄλλως  τε   καὶ καλῷ. ἐγὼ δὲ ἡδέως
[183]   πονηρῶς χαρίζεσθαι, καλῶς δὲ χρηστῷ  τε   καὶ καλῶς. πονηρὸς δ᾽ ἐστὶν
[219]   ταῦτα ἐμοῦ οὗτος τοσοῦτον περιεγένετό  τε   καὶ κατεφρόνησεν καὶ κατεγέλασεν τῆς
[176]   πιεῖν οὔτε ἄλλῳ συμβουλεύσαιμι, ἄλλως  τε   καὶ κραιπαλῶντα ἔτι ἐκ τῆς
[218]   ὅταν λάβωνται, καὶ ποιοῦσι δρᾷν  τε   καὶ λέγειν ὁτιοῦν— καὶ ὁρῶν
[218]   συγγνωσομένοις εἰ πᾶν ἐτόλμα δρᾷν  τε   καὶ λέγειν ὑπὸ τῆς ὀδύνης.
[206]   γεννᾷ· ὅταν δὲ αἰσχρῷ, σκυθρωπόν  τε   καὶ λυπούμενον συσπειρᾶται καὶ ἀποτρέπεται
[187]   αὑτῷ ξυμφέρεσθαι, ὥσπερ ἁρμονίαν τόξου  τε   καὶ λύρας. ἔστι δὲ πολλὴ
[187]   χρώμενον ὀρθῶς τοῖς πεποιημένοις μέλεσί  τε   καὶ μέτροις, (ὃ δὴ παιδεία
[179]   ἀνδρὸς ἀποθανεῖν, ὄντων αὐτῷ πατρός  τε   (καὶ μητρός· οὓς ἐκείνη τοσοῦτον
[191]   καὶ (ὅσαι αὖ γυναῖκες φίλανδροί  τε   καὶ μοιχεύτριαι, ἐκ τούτου τοῦ
[211]   ἐσθῆτα καὶ τοὺς καλοὺς παῖδάς  τε   καὶ νεανίσκους δόξει σοι εἶναι,
[200]   ἄττα ἐστὶν ὧν ἐπιθυμία  τε   καὶ ἔρως ἐστίν; Πάνυ
[212]   ἐκείνῳ; (Ταῦτα δή, Φαῖδρέ  τε   καὶ οἱ ἄλλοι, ἔφη μὲν
[173]   τὰ ἐπινίκια ἔθυεν αὐτός  τε   καὶ οἱ χορευταί. Πάνυ, ἔφη,
[192]   τότε καὶ θαυμαστὰ ἐκπλήττονται φιλίᾳ  τε   καὶ (οἰκειότητι καὶ ἔρωτι, οὐκ
[209]   περὶ τὰ τῶν πόλεών  τε   καὶ οἰκήσεων διακόσμησις, δὴ
[210]   τὰ ἐρωτικὰ παιδαγωγηθῇ, θεώμενος ἐφεξῆς  τε   καὶ ὀρθῶς τὰ καλά, πρὸς
[184]   εἰς τὸ αὐτὸ ἔλθωσιν ἐραστής  τε   καὶ παιδικά, νόμον ἔχων ἑκάτερος,
[178]   πόλιν γενέσθαι στρατόπεδον ἐραστῶν  τε   καὶ παιδικῶν, οὐκ ἔστιν ὅπως
[189]   ἔχω λέγειν σύ  τε   καὶ Παυσανίας εἰπέτην. ἐμοὶ γὰρ
[175]   οὖσα, δὲ σὴ λαμπρά  τε   καὶ πολλὴν ἐπίδοσιν ἔχουσα,
[183]   αἰσχρῶς μὲν οὖν ἐστὶ πονηρῷ  τε   καὶ πονηρῶς χαρίζεσθαι, καλῶς δὲ
[187]   γε αὐτῇ τῇ συστάσει ἁρμονίας  τε   καὶ ῥυθμοῦ οὐδὲν χαλεπὸν τὰ
[222]   ὡς κατεκλίνη ἐν μέσῳ ἐμοῦ  τε   καὶ σοῦ, ἵνα χωρὶς ἡμᾶς
[175]   καὶ ὀλίγον ὕστερον διαδικασόμεθα ἐγώ  τε   καὶ σὺ περὶ τῆς σοφίας,
[218]   τοῖς δεδηγμένοις, ὡς μόνοις γνωσομένοις  ~(τε   καὶ συγγνωσομένοις εἰ πᾶν ἐτόλμα
[197]   ἐν (λόγῳ κυβερνήτης, ἐπιβάτης, παραστάτης  τε   καὶ σωτὴρ ἄριστος, ξυμπάντων τε
[219]   ἀγάμενον δὲ τὴν τούτου φύσιν  τε   καὶ σωφροσύνην καὶ ἀνδρείαν, ἐντετυχηκότα
[174]   γάρ οἱ Σωκράτη ἐντυχεῖν λελουμένον  τε   καὶ τὰς βλαύτας ὑποδεδεμένον,
[210]   πολλὴ ἄνοια μὴ οὐχ ἕν  τε   καὶ ταὐτὸν ἡγεῖσθαι τὸ ἐπὶ
[215]   καὶ δηλοῖ τοὺς τῶν θεῶν  τε   καὶ τελετῶν δεομένους διὰ τὸ
[184]   καὶ (τὸν περὶ τὴν φιλοσοφίαν  τε   καὶ τὴν ἄλλην ἀρετήν, εἰ
[209]   τεκεῖν· τί οὖν προσήκει; φρόνησίν  τε   καὶ τὴν ἄλλην ἀρετήν· ὧν
[173]   λόγοις ἀεὶ τοιοῦτος εἶ· σαυτῷ  τε   καὶ τοῖς ἄλλοις ἀγριαίνεις πλὴν
[173]   ὅταν δὲ ἄλλους τινάς, ἄλλως  τε   καὶ τοὺς ὑμετέρους τοὺς τῶν
[213]   φθονῶν θαυμαστὰ ἐργάζεται καὶ λοιδορεῖταί  τε   καὶ τὼ χεῖρε μόγις ἀπέχεται.
[188]   λάβῃ σώφρονα, ἥκει φέροντα εὐετηρίαν  τε   καὶ ὑγίειαν ἀνθρώποις καὶ τοῖς
[192]   μὲν οὖν τοιοῦτος παιδεραστής  τε   καὶ φιλεραστὴς γίγνεται, ἀεὶ τὸ
[213]   ὡς ἐγὼ τὴν τούτου μανίαν  τε   καὶ φιλεραστίαν πάνυ ὀρρωδῶ. Ἀλλ᾽
[197]   Ἔρωτος εἶναι σοφίαν, γίγνεταί  τε   καὶ φύεται πάντα τὰ ζῷα;
[188]   ἀνθρώποις καὶ τοῖς ἄλλοις ζῴοις  τε   καὶ φυτοῖς, καὶ οὐδὲν ἠδίκησεν·
[190]   λέγει Ὅμηρος περὶ Ἐφιάλτου  τε   καὶ Ὤτου, περὶ ἐκείνων λέγεται,
[173]   Ἀπολλόδωρε· ἀεὶ γὰρ σαυτόν  τε   κακηγορεῖς καὶ τοὺς ἄλλους, καὶ
[184]   πολιτικῶν δυνάμεων ἁλῶναι αἰσχρόν, (ἐάν  τε   κακῶς πάσχων πτήξῃ καὶ μὴ
[182]   τι αἰσχρὸν ποιοῦντι, καὶ ἑλόντι  τε   καλὸν δοκεῖ εἶναι (καὶ μὴ
[215]   μᾶλλον τῶν κορυβαντιώντων  τε   καρδία πηδᾷ καὶ δάκρυα ἐκχεῖται
[208]   „καταθέσθαι„ καὶ ὑπὲρ τούτου κινδύνους  τε   κινδυνεύειν ἕτοιμοί εἰσι πάντας ἔτι
[218]   γὰρ οὖν, ἄνδρες,  τε   λύχνος ἀπεσβήκει καὶ (οἱ παῖδες
[210]   τὸν νοῦν προσέχειν ὡς οἷόν  τε   μάλιστα. Ὃς γὰρ ἂν μέχρι
[215]   ἀκούῃ ἐάν τε ἀνὴρ ἐάν  τε   μειράκιον, ἐκπεπληγμένοι ἐσμὲν καὶ κατεχόμεθα.
[198]   τε οὕτως ἔχοντα ἐάν  τε   μή· εἰ δὲ ψευδῆ, οὐδὲν
[200]   ἔχουσιν, ἐάν τε βούλωνται ἐάν  τε   μή, καὶ τούτου γε δή
[218]   εἰ δὴ καθορῶν αὐτὸ κοινώσασθαί  τέ   μοι ἐπιχειρεῖς καὶ ἀλλάξασθαι κάλλος
[183]   ἐραστὴς διὰ βίου μένει,  τε   μονίμῳ συντακείς. τούτους δὴ βούλεται
[186]   συνέστησεν τὴν ἡμετέραν τέχνην.  τε   οὖν ἰατρική, ὥσπερ λέγω, πᾶσα
[191]   γῆν, ὥσπερ οἱ τέττιγες. μετέθηκέ  τε   οὖν οὕτω αὐτῶν εἰς τὸ
[207]   ἀθανασίας τὸν ἔρωτα εἶναι. Ταῦτά  τε   οὖν πάντα ἐδίδασκέ με, ὁπότε
[209]   γὰρ αἰσχρῷ οὐδέποτε γεννήσει. τά  τε   οὖν σώματα τὰ καλὰ μᾶλλον
[181]   καὶ ἀπὸ τῆς θεοῦ νεωτέρας  (τε   οὔσης πολὺ τῆς ἑτέρας,
[217]   μέν, τὸ λεγόμενον, οἶνος (ἄνευ  τε   παίδων καὶ μετὰ παίδων) ἦν
[207]   πεζὰ καὶ τὰ πτηνά, νοσοῦντά  τε   (πάντα καὶ ἐρωτικῶς διατιθέμενα, πρῶτον
[203]   ποιήσασθαι ἐκ τοῦ Πόρου, κατακλίνεταί  (τε   παρ᾽ αὐτῷ καὶ ἐκύησε τὸν
[181]   τελευτᾷ κακίας καὶ ἀρετῆς ψυχῆς  τε   πέρι καὶ σώματος. οἱ μὲν
[202]   τῶν ἱερέων τέχνη τῶν  τε   περὶ τὰς θυσίας καὶ τελετὰς
[184]   τούτω ξυμβαλεῖν εἰς ταὐτό, τόν  τε   περὶ τὴν παιδεραστίαν καὶ (τὸν
[188]   τοῦ ἐνιαυτοῦ ὥρας γένηται, διαφθείρει  τε   πολλὰ καὶ ἠδίκησεν. (οἵ τε
[218]   τοὺς φρονίμους, χαριζόμενος τούς  τε   πολλοὺς καὶ ἄφρονας. καὶ οὗτος
[190]   τέμοι, τὸν Ἀπόλλω ἐκέλευε τό  τε   πρόσωπον μεταστρέφειν καὶ τὸ τοῦ
[190]   ἰᾶσθαι ἐκέλευεν. δὲ τό  τε   πρόσωπον μετέστρεφε, καὶ συνέλκων πανταχόθεν
[201]   γυναικὸς Μαντινικῆς Διοτίμας, ταῦτά  τε   σοφὴ ἦν καὶ ἄλλα πολλά,
[176]   δειπνήσαντος καὶ τῶν ἄλλων, σπονδάς  τε   σφᾶς ποιήσασθαι,