HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Le Banquet

Liste des contextes (ordre alphabétique)


π  =  539 formes différentes pour 1242 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Page
[217]   θεῖα καὶ ~(χρυσᾶ εἶναι καὶ  πάγκαλα   καὶ θαυμαστά, ὥστε ποιητέον εἶναι
[183]   μὲν οὖν οἰηθείη ἄν τις  πάγκαλον   νομίζεσθαι ἐν τῇδε τῇ πόλει
[183]   νόμου ἄνευ ὀνείδους πράττειν, ὡς  πάγκαλόν   τι πρᾶγμα διαπραττομένου· δὲ
[204]   ἐρῶν· διὰ ταῦτά σοι οἶμαι  πάγκαλος   ἐφαίνετο Ἔρως. καὶ γὰρ
[220]   τε (ἄλλα, καί ποτε ὄντος  πάγου   οἵου δεινοτάτου, καὶ πάντων
[174]   καί τι ἔφη αὐτόθι γελοῖον  παθεῖν.   οἷ μὲν γὰρ εὐθὺς παῖδά
[189]   τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν καὶ τὰ  παθήματα   αὐτῆς. γὰρ πάλαι ἡμῶν
[222]   τούτου, ἀλλ᾽ ἀπὸ τῶν ἡμετέρων  παθημάτων   γνόντα εὐλαβηθῆναι, καὶ μὴ κατὰ
[222]   κατὰ τὴν παροιμίαν ὥσπερ νήπιον  παθόντα   γνῶναι. (Εἰπόντος δὴ ταῦτα τοῦ
[217]   φασὶ γάρ πού τινα τοῦτο  παθόντα   οὐκ ἐθέλειν λέγειν οἷον ἦν
[217]   τοῦ δηχθέντος ὑπὸ τοῦ ἔχεως  πάθος   κἀμὲ ἔχει. φασὶ γάρ πού
[191]   ὀμφαλόν, μνημεῖον εἶναι τοῦ παλαιοῦ  πάθους.   ἐπειδὴ οὖν φύσις δίχα
[198]   Ἆρά σοι δοκῶ, φάναι,  παῖ   Ἀκουμενοῦ, ἀδεὲς πάλαι δέος δεδιέναι,
[175]   ἂν εἴη. Οὐ σκέψῃ, ἔφη,  παῖ,   φάναι τὸν Ἀγάθωνα, καὶ εἰσάξεις
[213]   δὲ οὐδὲν δεῖ, ἀλλὰ φέρε,  παῖ,   φάναι, τὸν ψυκτῆρα ἐκεῖνον, ἰδόντα
[175]   μὲν ἔφη ἀπονίζειν τὸν  παῖδα   ἵνα κατακέοιτο· ἄλλον δέ τινα
[174]   παθεῖν. οἷ μὲν γὰρ εὐθὺς  παῖδά   τινα τῶν ἔνδοθεν ἀπαντήσαντα ἄγειν
[210]   μέχρι ἐνταῦθα πρὸς τὰ ἐρωτικὰ  παιδαγωγηθῇ,   θεώμενος ἐφεξῆς τε καὶ ὀρθῶς
[183]   γίγνεσθαι τοῖς ἐρασταῖς. ἐπειδὰν δὲ  παιδαγωγοὺς   ἐπιστήσαντες οἱ πατέρες τοῖς ἐρωμένοις
[183]   διαλέγεσθαι τοῖς ἐρασταῖς, καὶ τῷ  παιδαγωγῷ   ταῦτα προστεταγμένα ᾖ, ἡλικιῶται δὲ
[210]   παρ᾽ ἑνί, ὥσπερ οἰκέτης, ἀγαπῶν  παιδαρίου   κάλλος ἀνθρώπου τινός
[207]   εἶναι τὸ αὐτό· οἷον ἐκ  παιδαρίου   αὐτὸς λέγεται ἕως ἂν
[209]   ἤδη γέγονε διὰ τοὺς τοιούτους  παῖδας,   διὰ δὲ τοὺς ἀνθρωπίνους οὐδενός
[209]   δὲ βούλει, ἔφη, οἵους Λυκοῦργος  παῖδας   κατελίπετο ἐν Λακεδαίμονι σωτῆρας τῆς
[209]   πᾶς ἂν δέξαιτο ἑαυτῷ τοιούτους  παῖδας   μᾶλλον γεγονέναι τοὺς (ἀνθρωπίνους,
[211]   καὶ ἐσθῆτα καὶ τοὺς καλοὺς  παῖδάς   τε καὶ νεανίσκους δόξει σοι
[187]   τε καὶ μέτροις, (ὃ δὴ  παιδεία   ἐκλήθη) ἐνταῦθα δὴ καὶ χαλεπὸν
[211]   ἀπὸ τῶνδε διὰ τὸ ὀρθῶς  παιδεραστεῖν   ἐπανιὼν ἐκεῖνο τὸ καλὸν ἄρχηται
[192]   τῷ αὑτοῦ ἡμίσει καὶ  παιδεραστὴς   καὶ ἄλλος πᾶς, τότε καὶ
[192]   πάντως μὲν οὖν τοιοῦτος  παιδεραστής   τε καὶ φιλεραστὴς γίγνεται, ἀεὶ
[181]   γνοίη καὶ ἐν αὐτῇ τῇ  παιδεραστίᾳ   τοὺς εἰλικρινῶς (ὑπὸ τούτου τοῦ
[184]   ταὐτό, τόν τε περὶ τὴν  παιδεραστίαν   καὶ (τὸν περὶ τὴν φιλοσοφίαν
[192]   οἱ τοιοῦτοι. ἐπειδὰν δὲ ἀνδρωθῶσι,  (παιδεραστοῦσι   καὶ πρὸς γάμους καὶ παιδοποιίας
[213]   εἰπεῖν οὖν τὸν Ἀγάθωνα· Ὑπολύετε,  παῖδες,   Ἀλκιβιάδην, ἵνα ἐκ τρίτων κατακέηται.
[218]   τε λύχνος ἀπεσβήκει καὶ (οἱ  παῖδες   ἔξω ἦσαν, ἔδοξέ μοι χρῆναι
[175]   τὸν Ἀγάθωνα. ἀλλ᾽ ἡμᾶς,  παῖδες,   τοὺς ἄλλους ἑστιᾶτε. πάντως παρατίθετε
[212]   φωνὴν ἀκούειν. τὸν οὖν Ἀγάθωνα,  Παῖδες,   φάναι, (οὐ σκέψεσθε; καὶ ἐὰν
[191]   διώκουσι, καὶ τέως μὲν ἂν  παῖδες   ὦσιν, ἅτε τεμάχια ὄντα τοῦ
[209]   καὶ ἐπιτηδεύειν, καὶ ἐπιχειρεῖ  παιδεύειν.   ἁπτόμενος γὰρ οἶμαι τοῦ καλοῦ
[184]   ξυμβάλλεσθαι, δὲ δεόμενος εἰς  παίδευσιν   καὶ τὴν ἄλλην σοφίαν κτᾶσθαι,
[204]   ἔφη, τοῦτό γε ἤδη καὶ  παιδί,   ὅτι οἱ μεταξὺ τούτων ἀμφοτέρων,
[197]   τῷ θεῷ ἀνακείσθω, τὰ μὲν  παιδιᾶς,   τὰ δὲ σπουδῆς μετρίας, καθ᾽
[184]   ἐνταῦθα ξυμπίπτει τὸ καλὸν εἶναι  παιδικὰ   ἐραστῇ χαρίσασθαι, ἄλλοθι δὲ οὐδαμοῦ.
[184]   εἰ μέλλει καλῶς χαριεῖσθαι ἐραστῇ  παιδικά.   Ἔστι γὰρ ἡμῖν νόμος, ὥσπερ
[179]   καὶ μὴν ἐγκαταλιπεῖν γε τὰ  παιδικὰ   μὴ βοηθῆσαι κινδυνεύοντι- οὐδεὶς
[180]   ὅταν ἐραστὴς τὰ  παιδικά.   θειότερον γὰρ ἐραστὴς παιδικῶν· ἔνθεος
[183]   οἷάπερ οἱ ἐρασταὶ πρὸς τὰ  παιδικά,   ἱκετείας τε καὶ ἀντιβολήσεις ἐν
[211]   καὶ ἄλλοι πολλοί, ὁρῶντες τὰ  παιδικὰ   καὶ ξυνόντες ἀεὶ αὐτοῖς, εἴ
[222]   οὓς οὗτος ἐξαπατῶν ὡς ἐραστὴς  παιδικὰ   μᾶλλον αὐτὸς καθίσταται ἀντ᾽ ἐραστοῦ.
[184]   αὐτὸ ἔλθωσιν ἐραστής τε καὶ  παιδικά,   νόμον ἔχων ἑκάτερος, μὲν
[178]   ἐραστὴς χρηστὸς καὶ ἐραστῇ  παιδικά.   γὰρ χρὴ ἀνθρώποις ἡγεῖσθαι
[184]   ξυμβῆναι καλὸν γενέσθαι τὸ ἐραστῇ  παιδικὰ   χαρίσασθαι. ὅταν γὰρ εἰς τὸ
[217]   αὐτόν μοι ἅπερ ἂν ἐραστὴς  παιδικοῖς   ἐν ἐρημίᾳ διαλεχθείη, καὶ ἔχαιρον.
[217]   τὸ συνδειπνεῖν, ἀτεχνῶς ὥσπερ ἐραστὴς  παιδικοῖς   ἐπιβουλεύων. καί μοι οὐδὲ τοῦτο
[184]   ἦν δουλεύειν ἐθέλοντας (ἡντινοῦν δουλείαν  παιδικοῖς   μὴ κολακείαν εἶναι μηδὲ ἐπονείδιστον,
[193]   ἐξευρήσομέν τε καὶ ἐντευξόμεθα τοῖς  παιδικοῖς   τοῖς ἡμετέροις αὐτῶν, τῶν
[184]   ἔχων ἑκάτερος, μὲν χαρισαμένοις  παιδικοῖς   ὑπηρετῶν ὁτιοῦν δικαίως ἂν ὑπηρετεῖν,
[180]   τὰ παιδικά. θειότερον γὰρ ἐραστὴς  παιδικῶν·   ἔνθεος γάρ ἐστι. διὰ ταῦτα
[178]   στρατόπεδον ἐραστῶν τε καὶ  παιδικῶν,   οὐκ ἔστιν ὅπως ἂν ἄμεινον
[179]   ἀνθρώπους. ἐρῶν γὰρ ἀνὴρ ὑπὸ  παιδικῶν   ὀφθῆναι λιπὼν τάξιν
[178]   ὑπ᾽ ἄλλου (οὐδενὸς ὡς ὑπὸ  παιδικῶν.   ταὐτὸν δὲ τοῦτο καὶ τὸν
[193]   ἄριστον εἶναι· τοῦτο δ᾽ ἐστὶ  παιδικῶν   τυχεῖν κατὰ νοῦν αὐτῷ πεφυκότων·
[193]   ἐκτελέσαιμεν τὸν ἔρωτα καὶ τῶν  παιδικῶν   τῶν αὑτοῦ ἕκαστος τύχοι εἰς
[203]   ἐπιβουλεύουσα διὰ τὴν αὑτῆς ἀπορίαν  παιδίον   ποιήσασθαι ἐκ τοῦ Πόρου, κατακλίνεταί
[208]   καὶ ταύτῃ ἐρωτικοί εἰσιν, διὰ  παιδογονίας   ἀθανασίαν καὶ μνήμην καὶ εὐδαιμονίαν,
[192]   (παιδεραστοῦσι καὶ πρὸς γάμους καὶ  παιδοποιίας   οὐ προσέχουσι τὸν νοῦν φύσει,
[214]   μὲν οὖν Σωκράτη ἐγχέαντος τοῦ  παιδὸς   πίνειν· τὸν δ᾽ Ἐρυξίμαχον· Πῶς
[181]   ἔρωτος ὡρμημένους· οὐ γὰρ ἐρῶσι  παίδων,   ἀλλ᾽ ἐπειδὰν ἤδη ἄρχωνται νοῦν
[181]   μὲν οὐχ ἧττον γυναικῶν  παίδων,   ἔπειτα ὧν καὶ ἐρῶσι τῶν
[181]   (καὶ ἔστιν οὗτος τῶν  παίδων   ἔρως) ἔπειτα πρεσβυτέρας, ὕβρεως ἀμοίρου·
[175]   κατακέοιτο· ἄλλον δέ τινα τῶν  παίδων   ἥκειν ἀγγέλλοντα ὅτι· Σωκράτης οὗτος
[217]   (ἄνευ τε παίδων καὶ μετὰ  παίδων)   ἦν ἀληθής, ἔπειτα ἀφανίσαι Σωκράτους
[181]   καὶ νόμον εἶναι μὴ ἐρᾷν  (παίδων,   ἵνα μὴ εἰς ἄδηλον πολλὴ
[192]   καί εἰσιν οὗτοι βέλτιστοι τῶν  παίδων   καὶ μειρακίων, ἅτε ἀνδρειότατοι ὄντες
[217]   τὸ λεγόμενον, οἶνος (ἄνευ τε  παίδων   καὶ μετὰ παίδων) ἦν ἀληθής,
[208]   ἔτι μᾶλλον ὑπὲρ τῶν  (παίδων,   καὶ χρήματα ἀναλίσκειν καὶ πόνους
[209]   βεβαιοτέραν, ἅτε καλλιόνων καὶ ἀθανατωτέρων  παίδων   κεκοινωνηκότες. καὶ πᾶς ἂν δέξαιτο
[208]   Κόδρον ὑπὲρ τῆς βασιλείας τῶν  παίδων,   μὴ οἰομένους ἀθάνατον μνήμην ἀρετῆς
[173]   συνουσία αὕτη. κἀγὼ εἶπον ὅτι·  Παίδων   ὄντων ἡμῶν ἔτι, ὅτε τῇ
[209]   πολὺ μείζω κοινωνίαν τῆς τῶν  παίδων   πρὸς ἀλλήλους οἱ τοιοῦτοι ἴσχουσι
[181]   σπουδὴ ἀνηλίσκετο· τὸ γὰρ τῶν  παίδων   τέλος ἄδηλον οἷ τελευτᾷ κακίας
[172]   κατιδών με πόρρωθεν ἐκάλεσε, καὶ  παίζων   ἅμα τῇ κλήσει· Φαληρεύς,
[216]   λέγω ὑμῖν, εἰρωνευόμενος δὲ καὶ  παίζων   πάντα τὸν βίον πρὸς τοὺς
[177]   μέν τισι θεῶν ὕμνους καὶ  παίωνας   εἶναι ὑπὸ τῶν ποιητῶν πεποιημένους,
[192]   οἴοιτ᾽ ἂν ἀκηκοέναι τοῦτο  πάλαι   ἄρα ἐπεθύμει, συνελθὼν καὶ συντακεὶς
[198]   φάναι, παῖ Ἀκουμενοῦ, ἀδεὲς  πάλαι   δέος δεδιέναι, ἀλλ᾽ οὐ μαντικῶς,
[209]   καλοῦ καὶ ὁμιλῶν αὐτῷ,  πάλαι   ἐκύει, τίκτει καὶ γεννᾷ, καὶ
[189]   τὰ παθήματα αὐτῆς. γὰρ  πάλαι   ἡμῶν φύσις οὐχ αὑτὴ ἦν
[173]   οἱ χορευταί. Πάνυ, ἔφη, ἄρα  πάλαι,   ὡς ἔοικεν. ἀλλὰ τίς σοι
[195]   καὶ ἀεὶ νέον, τὰ δὲ  παλαιὰ   πράγματα περὶ θεούς, Ἡσίοδος
[195]   τε καὶ ἔστιν· γὰρ  παλαιὸς   λόγος εὖ ἔχει, ὡς ὅμοιον
[182]   τις εἴποι οὔτε νέος οὔτε  παλαιὸς   ὡς αἰσχρόν, ἵνα, οἶμαι, μὴ
[207]   καταλείπει ἕτερον νέον ἀντὶ τοῦ  παλαιοῦ,   ἐπεὶ καὶ ἐν ἓν
[191]   τὸν ὀμφαλόν, μνημεῖον εἶναι τοῦ  παλαιοῦ   πάθους. ἐπειδὴ οὖν φύσις
[208]   ἀλλὰ τῷ τὸ ἀπιὸν καὶ  παλαιούμενον   ἕτερον νέον ἐγκαταλείπειν οἷον αὐτὸ
[221]   οὔτε τῶν νῦν οὔτε τῶν  παλαιῶν,   εἰ μὴ ἄρα εἰ οἷς
[221]   ἀνθρώπων ὅμοιον εἶναι, μήτε τῶν  παλαιῶν   μήτε τῶν νῦν ὄντων, τοῦτο
[183]   τις αὖ βλέψας ἡγήσαιτ᾽ ἂν  πάλιν   αἴσχιστον τὸ τοιοῦτον ἐνθάδε νομίζεσθαι.
[190]   καὶ μὴ ἐθέλωσιν ἡσυχίαν ἄγειν,  πάλιν   αὖ, ἔφη, τεμῶ δίχα, ὥστ᾽
[187]   χαλεπὸν καὶ ἀγαθοῦ δημιουργοῦ δεῖ.  πάλιν   γὰρ ἥκει αὐτὸς λόγος,
[203]   ὅταν εὐπορήσῃ, τοτὲ δὲ ἀποθνῄσκει,  πάλιν   δὲ ἀναβιώσκεται διὰ τὴν τοῦ
[222]   Ἀγάθων, οὐ δή που ἐμὲ  πάλιν   ἐπαινέσεται, πρὶν ὑπ᾽ ἐμοῦ μᾶλλον
[192]   γενέσθαι; καὶ εἰ ἀποροῦντας αὐτοὺς  πάλιν   ἔροιτο· ἆρά γε τοῦδε ἐπιθυμεῖτε,
[208]   γὰρ ἐπιστήμης ἔξοδος, μελέτη δὲ  πάλιν   καινὴν ἐμποιοῦσα ἀντὶ τῆς ἀπιούσης
[179]   οἱ θεοί, ἐξ Ἅιδου ἀνεῖναι  πάλιν   τὴν ψυχήν, ἀλλὰ τὴν ἐκείνης
[223]   ἀνίστασθαι· ἐξαίφνης δὲ κωμαστὰς ἥκειν  παμπόλλους   ἐπὶ τὰς θύρας, καὶ ἐπιτυχόντας
[215]   τούτου, ὁρῶ δὲ καὶ ἄλλους  παμπόλλους   τὰ αὐτὰ πάσχοντας. Περικλέους δὲ
[218]   καὶ τῆς παρὰ σοὶ εὐμορφίας  πάμπολυ   διαφέρον. εἰ δὴ καθορῶν αὐτὸ
[223]   ἐν κόσμῳ οὐδενὶ ἀναγκάζεσθαι πίνειν  πάμπολυν   οἶνον. τὸν μὲν οὖν Ἐρυξίμαχον
[185]   ἕνεκα καὶ τοῦ βελτίων γενέσθαι  πᾶν   ἂν παντὶ προθυμηθείη, τοῦτο δὲ
[210]   καλὸν καὶ τοῦτ᾽ ἰδεῖν ὅτι  πᾶν   αὐτὸ αὑτῷ ξυγγενές ἐστιν, ἵνα
[202]   ὂν ἀμφοτέρων συμπληροῖ, ὥστε τὸ  πᾶν   αὐτὸ αὑτῷ ξυνδεδέσθαι. διὰ τούτου
[218]   γνωσομένοις ~(τε καὶ συγγνωσομένοις εἰ  πᾶν   ἐτόλμα δρᾷν τε καὶ λέγειν
[214]   οἶσθα ὅτι τοὐναντίον ἐστὶ  πᾶν   ἔλεγεν; οὗτος γάρ,
[186]   μέγας καὶ θαυμαστὸς καὶ ἐπὶ  πᾶν   θεὸς τείνει καὶ κατ᾽
[222]   πλεῖστον τείνοντας, μᾶλλον δὲ ἐπὶ  πᾶν   ὅσον προσήκει σκοπεῖν τῷ μέλλοντι
[185]   δὲ αὖ πάντων κάλλιστον· οὕτω  πᾶν>   πάντως γε καλὸν ἀρετῆς γ᾽
[207]   ὥστ᾽ ἐκεῖνα ἐκτρέφειν, καὶ ἄλλο  πᾶν   ποιοῦντα; τοὺς μὲν γὰρ ἀνθρώπους,
[208]   εἰ τὸ αὑτοῦ ἀποβλάστημα φύσει  πᾶν   τιμᾷ· ἀθανασίας γὰρ χάριν παντὶ
[202]   μέγας, Σώκρατες· καὶ γὰρ  πᾶν   τὸ δαιμόνιον (μεταξύ ἐστι θεοῦ
[208]   εἶναι. τούτῳ γὰρ τῷ τρόπῳ  πᾶν   τὸ θνητὸν σῴζεται, οὐ τὸ
[196]   ποιεῖ— πᾶς γὰρ ἑκὼν Ἔρωτι  πᾶν   ὑπηρετεῖ— δ᾽ ἂν ἑκὼν
[180]   Διὸς καὶ Διώνης, (ἣν δὴ  Πάνδημον   καλοῦμεν. ἀναγκαῖον δὴ καὶ ἔρωτα
[180]   τὸν μὲν τῇ ἑτέρᾳ συνεργὸν  Πάνδημον   ὀρθῶς καλεῖσθαι, τὸν δὲ Οὐράνιον.
[181]   τῆς Πανδήμου Ἀφροδίτης ὡς ἀληθῶς  πάνδημός   (ἐστι καὶ ἐξεργάζεται τι
[183]   ἐστὶν ἐκεῖνος ἐραστὴς  πάνδημος,   (ὁ τοῦ σώματος μᾶλλον
[187]   Ἔρως· δὲ Πολυμνίας  πάνδημος,   ὃν δεῖ εὐλαβούμενον προσφέρειν οἷς
[181]   ἐρᾷν. μὲν οὖν τῆς  Πανδήμου   Ἀφροδίτης ὡς ἀληθῶς πάνδημός (ἐστι
[185]   ἕτεροι πάντες τῆς ἑτέρας, τῆς  πανδήμου.   ταῦτά σοι, ἔφη, ὡς ἐκ
[181]   χρῆν δὲ καὶ τούτους τοὺς  πανδήμους   ἐραστὰς προσαναγκάζειν τὸ τοιοῦτον, ὥσπερ
[197]   ἐκ τοῦ ἐρᾷν τῶν καλῶν  πάντ᾽   ἀγαθὰ γέγονεν καὶ θεοῖς καὶ
[217]   ὡς ὑπάρχον μοι χαρισαμένῳ Σωκράτει  πάντ᾽   ἀκοῦσαι ὅσα περ οὗτος ᾔδει·
[193]   ὥσπερ λίσπαι. ἀλλὰ τούτων ἕνεκα  πάντ᾽   ἄνδρα χρὴ ἅπαντα παρακελεύεσθαι εὐσεβεῖν
[178]   αὖ ἐγὼ ἐκεῖνος ἔλεγε  πάντα·   δὲ μάλιστα καὶ ὧν
[208]   μετέχει, καὶ σῶμα καὶ τἆλλα  πάντα·   ἀθάνατον δὲ ἄλλῃ. μὴ οὖν
[197]   καὶ ἄριστος, χρὴ ἕπεσθαι  πάντα   ἄνδρα ἐφυμνοῦντα καλῆς ᾠδῆς μετέχοντα
[212]   διὸ δὴ ἔγωγέ φημι χρῆναι  πάντα   ἄνδρα τὸν Ἔρωτα τιμᾷν, καὶ
[207]   ἔρωτα εἶναι. Ταῦτά τε οὖν  πάντα   ἐδίδασκέ με, ὁπότε περὶ τῶν
[223]   καὶ κατακλίνεσθαι, καὶ θορύβου μεστὰ  πάντα   εἶναι, καὶ οὐκέτι ἐν κόσμῳ
[222]   ἀφανίσαι ἐνεχείρεις οὗ ἕνεκα ταῦτα  πάντα   εἴρηκας, καὶ ὡς ἐν παρέργῳ
[207]   καὶ τὰ πτηνά, νοσοῦντά τε  (πάντα   καὶ ἐρωτικῶς διατιθέμενα, πρῶτον μὲν
[182]   μάλιστα φιλεῖ τά τε ἄλλα  πάντα   καὶ ἔρως ἐμποιεῖν. ἔργῳ
[216]   καὶ ἐκπέπληκται, καὶ αὖ ἀγνοεῖ  πάντα   καὶ οὐδὲν οἶδεν. ὡς τὸ
[211]   ἀεὶ ὄν, τὰ δὲ ἄλλα  πάντα   καλὰ ἐκείνου μετέχοντα τρόπον τινὰ
[198]   ἐγκωμιάσεται. διὰ ταῦτα δὴ, οἶμαι,  πάντα   λόγον κινοῦντες ἀνατίθετε τῷ Ἔρωτι,
[173]   σὺ νυνί, οἰόμενος δεῖν  πάντα   μᾶλλον πράττειν φιλοσοφεῖν. καὶ
[208]   καὶ τοιαύτης δόξης εὐκλεοῦς πάντες  πάντα   ποιοῦσιν, ὅσῳ ἂν ἀμείνους (ὦσι,
[208]   αὑτοῖς εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον  πάντα   ποριζόμενοι· οἱ δὲ κατὰ τὴν
[197]   γίγνεταί τε καὶ φύεται  πάντα   τὰ ζῷα; ἀλλὰ τὴν τῶν
[207]   οὐκ αἰσθάνει ὡς δεινῶς διατίθεται  πάντα   τὰ θηρία ἐπειδὰν γεννᾶν ἐπιθυμήσῃ,
[211]   δύο καὶ ἀπὸ δυοῖν ἐπὶ  πάντα   τὰ καλὰ σώματα, καὶ ἀπὸ
[200]   ἄν τις ταῦτα οἰηθείη καὶ  πάντα   τὰ τοιαῦτα, τοὺς ὄντας (τε
[186]   θερμῷ, πικρὸν γλυκεῖ, ξηρὸν ὑγρῷ,  (πάντα   τὰ τοιαῦτα· τούτοις ἐπιστηθεὶς ἔρωτα
[217]   συνεγιγνόμην. δεῖ γὰρ πρὸς ὑμᾶς  πάντα   τἀληθῆ εἰπεῖν· ἀλλὰ προσέχετε τὸν
[183]   ὑπὲρ αὐτοῦ· τῷ δ᾽ ἐρῶντι  πάντα   ταῦτα ποιοῦντι χάρις ἕπεται, καὶ
[216]   ὑπὸ πλήθους μακαριζομένων· ἡγεῖται δὲ  πάντα   ταῦτα τὰ κτήματα οὐδενὸς ἄξια
[216]   ὑμῖν, εἰρωνευόμενος δὲ καὶ παίζων  πάντα   τὸν βίον πρὸς τοὺς ἀνθρώπους
[222]   τελευτῆς αὐτὸ ἔθηκας, ὡς οὐ  πάντα   τούτου ἕνεκα εἰρηκώς, τοῦ ἐμὲ
[190]   καὶ αἰδοῖα δύο, καὶ τἆλλα  πάντα   ὡς ἀπὸ τούτων ἄν τις
[189]   εἰπέτην. ἐμοὶ γὰρ δοκοῦσιν ἅνθρωποι  παντάπασι   τὴν τοῦ ἔρωτος δύναμιν οὐκ
[172]   οὔ; κἀγὼ εἶπον ὅτι·  Παντάπασιν   ἔοικέ σοι οὐδὲν διηγεῖσθαι (σαφὲς
[208]   τὸ θνητὸν σῴζεται, οὐ τὸ  παντάπασιν   τὸ αὐτὸ ἀεὶ εἶναι ὥσπερ
[173]   ἄλλους, καὶ δοκεῖς μοι ἀτεχνῶς  πάντας   ἀθλίους ἡγεῖσθαι πλὴν Σωκράτους, ἀπὸ
[179]   ὀλίγοι ὄντες ὡς ἔπος εἰπεῖν  πάντας   ἀνθρώπους. ἐρῶν γὰρ ἀνὴρ ὑπὸ
[213]   αὐτὸν δὲ νικῶντα ἐν λόγοις  πάντας   ἀνθρώπους, οὐ μόνον πρῴην ὥσπερ
[220]   πίνειν οὐκ ἐθέλων, ὁπότε ἀναγκασθείη,  πάντας   ἐκράτει, καὶ πάντων θαυμαστότατον,
[205]   οὖν, ἔφη, Σώκρατες, οὐ  πάντας   ἐρᾶν φαμέν, (εἴπερ γε πάντες
[208]   κινδύνους τε κινδυνεύειν ἕτοιμοί εἰσι  πάντας   ἔτι μᾶλλον ὑπὲρ τῶν
[198]   μετέχων. ~(Εἰπόντος δὲ τοῦ Ἀγάθωνος  πάντας   ἔφη Ἀριστόδημος ἀναθορυβῆσαι τοὺς
[180]   Οὐράνιον. ἐπαινεῖν μὲν οὖν δεῖ  πάντας   θεούς, δ᾽ οὖν ἑκάτερος
[202]   ἔφη. λέγε γάρ μοι, οὐ  πάντας   θεοὺς φῂς εὐδαίμονας εἶναι καὶ
[177]   ἐθέλω ὑμῖν εἰσηγήσασθαι. ~(Φάναι δὴ  πάντας   καὶ βούλεσθαι καὶ κελεύειν αὐτὸν
[176]   λοιποί. (ταῦτα δὴ ἀκούσαντας συγχωρεῖν  πάντας   μὴ διὰ μέθης ποιήσασθαι τὴν
[213]   μή; συμπίεσθε οὔ;  πάντας   οὖν ἀναθορυβῆσαι καὶ κελεύειν εἰσιέναι
[205]   οἴει εἶναι πάντων ἀνθρώπων, καὶ  πάντας   τἀγαθὰ βούλεσθαι αὑτοῖς εἶναι ἀεί,
[219]   γε πολὺ μᾶλλον ἄτρωτος ἦν  πανταχῇ   σιδήρῳ Αἴας,
[222]   τοῦ ἀνθρώπου. οἴεταί μου δεῖν  πανταχῇ   περιεῖναι. ἀλλ᾽ εἰ μή τι
[190]   τε πρόσωπον μετέστρεφε, καὶ συνέλκων  πανταχόθεν   τὸ δέρμα ἐπὶ τὴν γαστέρα
[218]   μανίας τε καὶ βακχείας· διὸ  πάντες   ἀκούσεσθε· συγγνώσεσθε γὰρ τοῖς τε
[206]   κυοῦσιν γάρ, ἔφη, Σώκρατες,  πάντες   ἄνθρωποι καὶ κατὰ τὸ σῶμα
[177]   ταῦτα δὴ καὶ οἱ ἄλλοι  πάντες   ἄρα ξυνέφασάν τε καὶ ~(ἐκέλευον
[180]   ἔπειτα ἐπαινέσαι ἀξίως τοῦ θεοῦ.  πάντες   γὰρ ἴσμεν ὅτι οὐκ ἔστιν
[218]   δεῖ λέγειν, καὶ ὅσοι ἄλλοι;  πάντες   γὰρ κεκοινωνήκατε τῆς φιλοσόφου μανίας
[209]   δή εἰσι καὶ οἱ ποιηταὶ  πάντες   γεννήτορες καὶ τῶν δημιουργῶν ὅσοι
[214]   ἐγκωμιάσαι. οἱ μὲν οὖν ἄλλοι  πάντες   ἡμεῖς εἰρήκαμεν· σὺ δ᾽ ἐπειδὴ
[194]   ἔπειτα εἰπεῖν. δοκοῦσι γάρ μοι  πάντες   οἱ πρόσθεν εἰρηκότες οὐ τὸν
[208]   ἀθανάτου καὶ τοιαύτης δόξης εὐκλεοῦς  πάντες   πάντα ποιοῦσιν, ὅσῳ ἂν ἀμείνους
[205]   εἰσὶ καὶ οἱ τούτων δημιουργοὶ  πάντες   ποιηταί. Ἀληθῆ λέγεις. Ἀλλ᾽ ὅμως,
[210]   δὴ ἕνεκεν καὶ οἱ ἔμπροσθεν  πάντες   πόνοι ἦσαν, πρῶτον μὲν ~(ἀεὶ
[185]   τὸν ἐρώμενον· οἱ δ᾽ ἕτεροι  πάντες   τῆς ἑτέρας, τῆς πανδήμου. ταῦτά
[205]   πάντας ἐρᾶν φαμέν, (εἴπερ γε  πάντες   τῶν αὐτῶν ἐρῶσι καὶ ἀεί,
[195]   οὖν ἀεὶ καὶ ποσὶν καὶ  πάντῃ   ἐν μαλακωτάτοις τῶν μαλακωτάτων, ἁπαλώτατον
[190]   ~(δύ᾽ ἐπ᾽ αὐχένι κυκλοτερεῖ, ὅμοια  πάντῃ·   κεφαλὴν δ᾽ ἐπ᾽ ἀμφοτέροις τοῖς
[196]   γὰρ ἂν οἷός τ᾽ ἦν  πάντῃ   περιπτύσσεσθαι οὐδὲ διὰ πάσης ψυχῆς
[205]   μέγιστός τε καὶ δολερὸς ἔρως  παντί·   ἀλλ᾽ οἱ μὲν ἄλλῃ τρεπόμενοι
[208]   πᾶν τιμᾷ· ἀθανασίας γὰρ χάριν  παντὶ   αὕτη σπουδὴ καὶ
[194]   μάλ᾽ ἂν φοβοῖο καὶ ἐν  παντὶ   εἴης ὥσπερ ἐγὼ νῦν. Φαρμάττειν
[188]   τε αὐτὸν καὶ πρεσβεύῃ ἐν  παντὶ   ἔργῳ, ἀλλὰ τὸν ἕτερον, καὶ
[221]   καὶ τοὺς πολεμίους, δῆλος ὢν  παντὶ   καὶ πάνυ πόρρωθεν ὅτι εἴ
[187]   καὶ γεωργία· μουσικὴ δὲ καὶ  παντὶ   κατάδηλος τῷ καὶ σμικρὸν προσέχοντι
[185]   τοῦ βελτίων γενέσθαι πᾶν ἂν  παντὶ   προθυμηθείη, τοῦτο δὲ αὖ πάντων
[176]   εὖ λέγεις, Παυσανία, τὸ  παντὶ   τρόπῳ παρασκευάσασθαι ῥᾳστώνην τινὰ τῆς
[206]   (ἀνάρμοστον δ᾽ ἐστὶ τὸ αἰσχρὸν  παντὶ   τῷ θείῳ, τὸ δὲ καλὸν
[193]   λόγων διὰ τὸ πολλὰ καὶ  παντοδαπὰ   εἰρῆσθαι· νῦν δὲ ὅμως θαρρῶ,
[203]   δὴ οἱ δαίμονες πολλοὶ καὶ  παντοδαποί   εἰσιν, εἷς δὲ τούτων ἐστὶ
[198]   λέξειν μετὰ καλὸν οὕτω καὶ  παντοδαπὸν   λόγον ῥηθέντα; καὶ τὰ μὲν
[209]   καὶ καλὰ ἀποφηνάμενοι ἔργα, γεννήσαντες  παντοίαν   ἀρετήν· ὧν καὶ ἱερὰ πολλὰ
[195]   εἴρηκεν. εἷς δὲ τρόπος ὀρθὸς  παντὸς   ἐπαίνου περὶ παντός, λόγῳ διελθεῖν
[221]   τῶν νῦν ὄντων, τοῦτο ἄξιον  παντὸς   θαύματος. οἷος γὰρ Ἀχιλλεὺς ἐγένετο,
[195]   τρόπος ὀρθὸς παντὸς ἐπαίνου περὶ  παντός,   λόγῳ διελθεῖν οἷος οἵων αἴτιος
[223]   ὅπως ἂν ἐνθάδε μείναιμι, ἀλλὰ  παντὸς   μᾶλλον μεταναστήσομαι, ἵνα ὑπὸ Σωκράτους
[203]   ἐπιθυμητὴς καὶ πόριμος, φιλοσοφῶν διὰ  παντὸς   τοῦ βίου, δεινὸς γόης καὶ
[178]   γὰρ χρὴ ἀνθρώποις ἡγεῖσθαι  παντὸς   τοῦ βίου τοῖς μέλλουσι καλῶς
[196]   δ᾽ ἀνδρειοτάτου τῶν ἄλλων κρατῶν  πάντων   ἂν ἀνδρειότατος εἴη· περὶ μὲν
[205]   τοῦτον πότερα κοινὸν οἴει εἶναι  πάντων   ἀνθρώπων, καὶ πάντας τἀγαθὰ βούλεσθαι
[178]   γενέσθαι, αὐτὰρ ἔπειτα Γαῖ᾽ εὐρύστερνος,  πάντων   ἕδος ἀσφαλὲς αἰεί, ἠδ᾽ Ἔρος
[186]   ἄλλοις, τοῖς τε σώμασι τῶν  πάντων   ζῴων καὶ τοῖς ἐν τῇ
[220]   ὄντος πάγου οἵου δεινοτάτου, καὶ  πάντων   οὐκ ἐξιόντων ἔνδοθεν,
[178]   πρώτιστον μὲν Ἔρωτα θεῶν μητίσατο  πάντων.   (Ἡσιόδῳ δὲ καὶ Ἀκουσίλεως ὁμολογεῖ.
[182]   παρακέλευσις τῷ ἐρῶντι παρὰ  πάντων   θαυμαστή, οὐχ ὥς τι αἰσχρὸν
[220]   ἀναγκασθείη, πάντας ἐκράτει, καὶ  πάντων   θαυμαστότατον, Σωκράτη μεθύοντα οὐδεὶςπώποτε ἑώρακεν
[195]   τὰς δόσεις. φημὶ οὖν ἐγὼ  πάντων   θεῶν εὐδαιμόνων ὄντων Ἔρωτα, εἰ
[197]   ᾠδῆς μετέχοντα ἣν ᾄδει θέλγων  πάντων   θεῶν τε καὶ ἀνθρώπων νόημα·
[185]   παντὶ προθυμηθείη, τοῦτο δὲ αὖ  πάντων   κάλλιστον· οὕτω πᾶν> πάντως γε
[202]   εἶναι; Τῶν μὴ εἰδότων, ἔφη,  πάντων   λέγεις, καὶ τῶν εἰδότων;
[189]   οὐδὲν γίγνεται περὶ αὐτόν, δέον  πάντων   μάλιστα γίγνεσθαι. ἔστι γὰρ θεῶν
[202]   δ᾽ ἐγώ, ὁμολογεῖταί γε παρὰ  πάντων   μέγας θεὸς εἶναι; Τῶν μὴ
[178]   καὶ ~(ἐκέλευον ἅπερ Σωκράτης.  πάντων   μὲν οὖν ἕκαστος εἶπεν,
[196]   εὐσχημοσύνη, δὴ διαφερόντως ἐκ  πάντων   ὁμολογουμένως Ἔρως ἔχει· ἀσχημοσύνῃ γὰρ
[205]   ἦν δ᾽ ἐγώ· κοινὸν εἶναι  πάντων.   Τί δὴ οὖν, ἔφη,
[197]   τήν γε τῶν ζῴων ποίησιν  πάντων   τίς ἐναντιώσεται μὴ οὐχὶ Ἔρωτος
[178]   οἰκήσειαν τὴν ἑαυτῶν ἀπεχόμενοι  πάντων   τῶν αἰσχρῶν καὶ φιλοτιμούμενοι πρὸς
[179]   δή που δέξαιτο ὑπὸ  πάντων   τῶν ἄλλων, καὶ πρὸ τούτου
[210]   κάλλος· τοῦτο δ᾽ ἐννοήσαντα καταστῆναι  πάντων   τῶν καλῶν σωμάτων ἐραστήν, ἑνὸς
[185]   αὖ πάντων κάλλιστον· οὕτω πᾶν>  πάντως   γε καλὸν ἀρετῆς γ᾽ ἕνεκα
[173]   οὖν, ἔφη, οὐ διηγήσω μοι;  πάντως   δὲ ὁδὸς εἰς
[192]   αὐτοῖς μετ᾽ ἀλλήλων καταζῇν ἀγάμοις.  πάντως   μὲν οὖν τοιοῦτος παιδεραστής
[175]   παῖδες, τοὺς ἄλλους ἑστιᾶτε.  πάντως   παρατίθετε ὅτι ἂν βούλησθε, ἐπειδάν
[215]   του ἄλλου ἀκούωμεν λέγοντος καὶ  πάνυ   ἀγαθοῦ ῥήτορος ἄλλους λόγους, οὐδὲν
[199]   ἔργα αὐτοῦ, ταύτην τὴν ἀρχὴν  πάνυ   ἄγαμαι. ἴθι οὖν μοι περὶ
[193]   δεινοῖς οὖσι περὶ τὰ ἐρωτικά,  πάνυ   ἂν ἐφοβούμην μὴ ἀπορήσωσι λόγων
[218]   με· ἐγὼ δὲ οὑτωσὶ ἔχω·  πάνυ   ἀνόητον ἡγοῦμαι εἶναι σοὶ μὴ
[191]   γυναικῶν γυναικὸς τμῆμά εἰσιν, οὐ  πάνυ   αὗται τοῖς ἀνδράσι τὸν νοῦν
[200]   τε καὶ ἔρως ἐστίν;  Πάνυ   γ᾽ εἰπεῖν. Ἴθι δή, φάναι
[189]   οἷον καὶ πταρμός ἐστι·  πάνυ   γὰρ εὐθὺς ἐπαύσατο, ἐπειδὴ αὐτῷ
[202]   τἀγαθὰ καὶ τὰ καλὰ κεκτημένους;  Πάνυ   γε. (Ἀλλὰ μὴν Ἔρωτά γε
[213]   Ἀλκιβιάδην, ἵνα ἐκ τρίτων κατακέηται.  Πάνυ   γε, εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην· ἀλλὰ
[200]   εἶναι αὐτῷ σῳζόμενα καὶ παρόντα;  (Πάνυ   γε, φάναι. Καὶ οὗτος ἄρα
[200]   ἔρως, ἐπιθυμεῖ αὐτοῦ οὔ;  Πάνυ   γε, φάναι. Πότερον ἔχων αὐτὸ
[199]   πατὴρ πατήρ· οὔ;  Πάνυ   γε, φάναι τὸν Ἀγάθωνα. Οὐκοῦν
[222]   ἐγὼ παρὰ σὲ ἐλθὼν κατακλινήσομαι.  Πάνυ   γε, φάναι τὸν Σωκράτη, δεῦρο
[221]   Σωκράτους ἀκούειν λόγων, φανεῖεν ἂν  πάνυ   γελοῖοι τὸ πρῶτον· τοιαῦτα καὶ
[209]   καλῇ καὶ γενναίᾳ καὶ εὐφυεῖ,  πάνυ   δὴ ἀσπάζεται τὸ ξυναμφότερον, καὶ
[198]   ἐκλεγομένους ὡς εὐπρεπέστατα τιθέναι· καὶ  πάνυ   δὴ μέγα ἐφρόνουν ὡς εὖ
[180]   ἄλλους τινὰς εἶναι, ὧν οὐ  πάνυ   διεμνημόνευεν· οὓς παρεὶς τὸν Παυσανίου
[223]   ὑπ᾽ ἐμοῦ ἐπαινεθῆναι· καὶ γὰρ  πάνυ   ἐπιθυμῶ αὐτὸν ἐγκωμιάσαι. Ἰοὺ ἰοὺ,
[173]   αὐτός τε καὶ οἱ χορευταί.  Πάνυ,   ἔφη, ἄρα πάλαι, ὡς ἔοικεν.
[204]   ἂν γένηται τὰ καλά; Οὐ  πάνυ   ἔφην ἔτι ἔχειν ἐγὼ πρὸς
[185]   ἅπαξ δίς, καὶ εἰ  πάνυ   ἰσχυρά ἐστι, παύσεται. Οὐκ ἂν
[185]   ὕδατι (ἀνακογχυλίασον. εἰ δ᾽ ἄρα  πάνυ   ἰσχυρά ἐστιν, ἀναλαβών τι τοιοῦτον
[195]   ἐπὶ κρανίων, ἐστιν οὐ  πάνυ   μαλακά, ἀλλ᾽ ἐν τοῖς μαλακωτάτοις
[218]   βέβηλός τε καὶ ἄγροικος, πύλας  πάνυ   μεγάλας τοῖς ὠσὶν ἐπίθεσθε. Ἐπειδὴ
[199]   ἔρως ἐστὶν οὐδενὸς τινός;  Πάνυ   μὲν οὖν ἔστιν. ~(Τοῦτο μὲν
[206]   καλῷ. Εἶεν, ἦν δ᾽ ἐγώ.  Πάνυ   μὲν οὖν, ἔφη. τί δὴ
[178]   οὖν ἕκαστος εἶπεν, οὔτε  πάνυ   Ἀριστόδημος ἐμέμνητο οὔτ᾽ αὖ
[213]   τούτου μανίαν τε καὶ φιλεραστίαν  πάνυ   ὀρρωδῶ. Ἀλλ᾽ οὐκ ἔστι, φάναι
[212]   ταινίας ἔχοντα ἐπὶ τῆς κεφαλῆς  πάνυ   πολλάς, καὶ εἰπεῖν· Ἄνδρες, χαίρετε·
[222]   Εὐθύδημον τὸν Διοκλέους καὶ ἄλλους  πάνυ   πολλούς, οὓς οὗτος ἐξαπατῶν ὡς
[223]   δὲ ὕπνον λαβεῖν, (καὶ καταδαρθεῖν  πάνυ   πολύ, ἅτε μακρῶν τῶν νυκτῶν
[221]   πολεμίους, δῆλος ὢν παντὶ καὶ  πάνυ   πόρρωθεν ὅτι εἴ τις ἅψεται
[212]   εἰπεῖν· Ἄνδρες, χαίρετε· μεθύοντα ἄνδρα  πάνυ   σφόδρα δέξεσθε συμπότην, ἀπίωμεν
[215]   σῶν λόγων ἄλλου λέγοντος, κἂν  πάνυ   φαῦλος λέγων, ἐάν
[176]   λέγω ὑμῖν ὅτι τῷ ὄντι  πάνυ   χαλεπῶς ἔχω ὑπὸ τοῦ χθὲς
[212]   ὅπου Ἀγάθων καὶ κελεύοντος ἄγειν  παρ᾽   Ἀγάθωνα. ἄγειν οὖν αὐτὸν παρὰ
[192]   βούλεσθε, ἄνθρωποι, ὑμῖν  παρ᾽   ἀλλήλων γενέσθαι; καὶ εἰ ἀποροῦντας
[192]   εἰπεῖν τι βούλονται σφίσι  παρ᾽   ἀλλήλων γίγνεσθαι. οὐδενὶ γὰρ ἂν
[202]   Ἑρμηνεῦον καὶ διαπορθμεῦον θεοῖς τὰ  παρ᾽   ἀνθρώπων καὶ ἀνθρώποις τὰ παρὰ
[199]   σμίκρ᾽ ἄττα ἐρέσθαι, ἵνα ἀνομολογησάμενος  παρ᾽   αὐτοῦ οὕτως ἤδη λέγω. (Ἀλλὰ
[179]   Ἔρως τοῖς ἐρῶσι παρέχει γιγνόμενον  παρ᾽   αὑτοῦ. Καὶ μὴν ὑπεραποθνήσκειν γε
[203]   ἐκ τοῦ Πόρου, κατακλίνεταί (τε  παρ᾽   αὐτῷ καὶ ἐκύησε τὸν ἔρωτα.
[223]   καὶ πιθανὸν λόγον ηὗρεν, ὥστε  παρ᾽   ἑαυτῷ τουτονὶ κατακεῖσθαι. (Τὸν μὲν
[175]   μόνον· Δεῦρ᾽ ἔφη φάναι, Σώκρατες,  παρ᾽   ἐμὲ κατάκεισο, ἵνα καὶ τοῦ
[219]   πόρρω. κἀγὼ ἀκούσας· Τὰ μὲν  παρ᾽   ἐμοῦ, ἔφην, ταῦτά ἐστιν, ὧν
[197]   ἀνθρώπων νόημα· οὗτος, ἔφη,  παρ᾽   ἐμοῦ λόγος, Φαῖδρε, τῷ
[210]   ἤδη τὸ καλὸν μηκέτι τῷ  παρ᾽   ἑνί, ὥσπερ οἰκέτης, ἀγαπῶν παιδαρίου
[194]   ἐγκωμίου τῷ Ἔρωτι καὶ ἀποδέξασθαι  παρ᾽   ἑνὸς ἑκάστου ὑμῶν τὸν λόγον·
[175]   δ᾽ δ᾽ ὅς, Ἀριστόδημε,  παρ᾽   Ἐρυξίμαχον κατακλίνου. Καὶ μὲν
[188]   σωφροσύνης καὶ δικαιοσύνης ἀποτελούμενος καὶ  παρ᾽   ἡμῖν καὶ παρὰ θεοῖς, οὗτος
[209]   εἰπεῖν τῆς Ἑλλάδος. τίμιος δὲ  παρ᾽   ὑμῖν καὶ Σόλων διὰ τὴν
[213]   αὖ ἐνταῦθα κατεκλίνης; ὡς οὐ  παρὰ   Ἀριστοφάνει οὐδὲ εἴ τις ἄλλος
[188]   ἀποτελούμενος καὶ παρ᾽ ἡμῖν καὶ  παρὰ   θεοῖς, οὗτος τὴν μεγίστην δύναμιν
[183]   ὅτι καὶ ὀμνύντι μόνῳ συγγνώμη  παρὰ   θεῶν ἐκβάντι τῶν ὅρκων· ἀφροδίσιον
[202]   παρ᾽ ἀνθρώπων καὶ ἀνθρώποις τὰ  παρὰ   θεῶν, τῶν μὲν τὰς δεήσεις
[174]   ταῦτα δὴ ἐκαλλωπισάμην, ἵνα καλὸς  παρὰ   καλὸν ἴω. ἀλλὰ σύ,
[214]   μὲν λέγεις, μεθύοντα δὲ ἄνδρα  παρὰ   νηφόντων λόγους παραβάλλειν μὴ οὐκ
[182]   αὖ παρακέλευσις τῷ ἐρῶντι  παρὰ   πάντων θαυμαστή, οὐχ ὥς τι
[202]   ἦν δ᾽ ἐγώ, ὁμολογεῖταί γε  παρὰ   πάντων μέγας θεὸς εἶναι; Τῶν
[200]   τοίνυν, εἰπεῖν τὸν Σωκράτη, φύλαξον  παρὰ   σαυτῷ μεμνημένος ὅτου· τοσόνδε δὲ
[206]   ἐθαύμαζον ἐπὶ σοφίᾳ καὶ ἐφοίτων  παρὰ   σὲ αὐτὰ ταῦτα μαθησόμενος. Ἀλλ᾽
[222]   πλέον αὐτῷ ἔσται, ἀλλ᾽ ἐγὼ  παρὰ   σὲ ἐλθὼν κατακλινήσομαι. Πάνυ γε,
[207]   Διοτίμα, ὅπερ νῦν δὴ εἶπον,  παρὰ   σὲ ἥκω, γνοὺς ὅτι διδασκάλων
[218]   ἂν ἐν ἐμοὶ καὶ τῆς  παρὰ   σοὶ εὐμορφίας πάμπολυ διαφέρον. εἰ
[175]   (σοφία, πολλοῦ τιμῶμαι τὴν  παρὰ   σοὶ κατάκλισιν· οἶμαι γάρ με
[175]   πολλὴν ἐπίδοσιν ἔχουσα, γε  παρὰ   σοῦ νέου ὄντος οὕτω σφόδρα
[175]   σοὶ κατάκλισιν· οἶμαι γάρ με  παρὰ   σοῦ πολλῆς καὶ καλῆς σοφίας
[223]   τινὸς εἰς τὸ ἄντικρυς πορεύεσθαι  παρὰ   σφᾶς καὶ κατακλίνεσθαι, καὶ θορύβου
[212]   παρ᾽ Ἀγάθωνα. ἄγειν οὖν αὐτὸν  παρὰ   σφᾶς τήν τε αὐλητρίδα ὑπολαβοῦσαν
[179]   μακάρων νήσους ἀπέπεμψαν, ὅτι πεπυσμένος  παρὰ   τῆς μητρὸς ὡς ἀποθανοῖτο ἀποκτείνας
[213]   κατιδεῖν τὸν Σωκράτη, ἀλλὰ καθίζεσθαι  παρὰ   τὸν Ἀγάθωνα (ἐν μέσῳ Σωκράτους
[183]   εἰ γὰρ χρήματα βουλόμενος  παρά   του λαβεῖν ἀρχὴν ἄρξαι
[216]   φεύγων, ἵνα μὴ αὐτοῦ καθήμενος  παρὰ   τούτῳ καταγηράσω. πέπονθα δὲ (πρὸς
[202]   Σώκρατες, (ὁμολογοῖτο μέγας θεὸς εἶναι  παρὰ   τούτων, οἵ φασιν αὐτὸν οὐδὲ
[213]   καὶ βούλεται, ἀλλὰ διεμηχανήσω ὅπως  παρὰ   τῷ καλλίστῳ τῶν ἔνδον κατακείσει;
[223]   μὲν οὖν Ἀγάθωνα ὡς κατακεισόμενον  παρὰ   τῷ Σωκράτει ἀνίστασθαι· ἐξαίφνης δὲ
[190]   γὰρ αὐτοῖς καὶ ἱερὰ τὰ  παρὰ   τῶν ἀνθρώπων ἠφανίζετο— οὔθ᾽ ὅπως
[214]   δὲ ἄνδρα παρὰ νηφόντων λόγους  παραβάλλειν   μὴ οὐκ ἐξ ἴσου ᾖ.
[221]   καὶ ἐνθάδε, βρενθυόμενος καὶ τὠφθαλμὼ  „παραβάλλων„   ἠρέμα παρασκοπῶν καὶ τοὺς φιλίους
[172]   ἣν ἐρωτᾷς, ὥστε καὶ ἐμὲ  παραγενέσθαι.   Ἔγωγε δή. Πόθεν, ἦν δ᾽
[223]   λόγων. οὔτε γὰρ ἐξ ἀρχῆς  παραγενέσθαι   ὑπονυστάζειν τε· τὸ μέντοι κεφάλαιον,
[221]   ἀνεχώρει τὸ στρατόπεδον· ἔτυχον γὰρ  παραγενόμενος   ἵππον ἔχων, οὗτος δὲ ὅπλα.
[172]   τῶν τότε ἐν τῷ συνδείπνῳ  παραγενομένων,   περὶ τῶν ἐρωτικῶν λόγων τίνες
[213]   τὸν Σωκράτη ὡς ἐκεῖνον καθίζειν.  παρακαθεζόμενον   δὲ αὐτὸν ἀσπάζεσθαί τε τὸν
[193]   ἕνεκα πάντ᾽ ἄνδρα χρὴ ἅπαντα  παρακελεύεσθαι   εὐσεβεῖν περὶ (θεούς, ἵνα τὰ
[184]   ταῦτα οὖν τοῖς μὲν διώκειν  παρακελεύεται,   τοῖς δὲ φεύγειν, ἀγωνοθετῶν καὶ
[212]   διαφερόντως ἀσκῶ, καὶ τοῖς ἄλλοις  παρακελεύομαι,   καὶ νῦν τε καὶ ἀεὶ
[221]   ἐγὼ περιτυγχάνω, καὶ ἰδὼν εὐθὺς  παρακελεύομαί   τε αὐτοῖς θαρρεῖν, καὶ ἔλεγον
[182]   ὦσι, καὶ ὅτι αὖ  παρακέλευσις   τῷ ἐρῶντι παρὰ πάντων θαυμαστή,
[188]   ἐγὼ τὸν Ἔρωτα ἐπαινῶν πολλὰ  παραλείπω,   οὐ μέντοι ἑκών γε. ἀλλ᾽
[173]   καὶ περὶ ὑμῶν μαίνομαι καὶ  παραπαίω.   Ἑταῖρος Οὐκ ἄξιον περὶ τούτων,
[188]   ἔχει καὶ πᾶσαν ἡμῖν εὐδαιμονίαν  παρασκευάζει   καὶ ἀλλήλοις δυναμένους ὁμιλεῖν καὶ
[222]   μηδὲν πλέον αὐτῷ γένηται, ἀλλὰ  παρασκευάζου   ὅπως ἐμὲ καὶ σὲ μηδεὶς
[176]   Παυσανία, τὸ παντὶ τρόπῳ  παρασκευάσασθαι   ῥᾳστώνην τινὰ τῆς πόσεως· καὶ
[221]   βρενθυόμενος καὶ τὠφθαλμὼ „παραβάλλων„ ἠρέμα  παρασκοπῶν   καὶ τοὺς φιλίους καὶ τοὺς
[197]   πόθῳ, ἐν (λόγῳ κυβερνήτης, ἐπιβάτης,  παραστάτης   τε καὶ σωτὴρ ἄριστος, ξυμπάντων
[212]   αὔλειον θύραν κρουομένην πολὺν ψόφον  παρασχεῖν   ὡς κωμαστῶν, καὶ αὐλητρίδος φωνὴν
[207]   ὑπεραποθνῄσκειν, καὶ αὐτὰ τῷ λιμῷ  παρατεινόμενα   ὥστ᾽ ἐκεῖνα ἐκτρέφειν, καὶ ἄλλο
[175]   παῖδες, τοὺς ἄλλους ἑστιᾶτε. πάντως  παρατίθετε   ὅτι ἂν βούλησθε, ἐπειδάν τις
[185]   σοι, ἔφη, ὡς ἐκ τοῦ  παραχρῆμα,   Φαῖδρε, περὶ Ἔρωτος ξυμβάλλομαι.
[213]   μέσῳ Σωκράτους τε καὶ ἐκείνου·  παραχωρῆσαι   γὰρ τὸν Σωκράτη ὡς ἐκεῖνον
[173]   τις, Κυδαθηναιεύς, σμικρός, ἀνυπόδητος ἀεί·  παρεγεγόνει   δ᾽ ἐν τῇ συνουσίᾳ, Σωκράτους
[172]   δ᾽ ὅς, εἰπέ· σὺ αὐτὸς  παρεγένου   τῇ συνουσίᾳ ταύτῃ οὔ;
[187]   καὶ τοῖς θείοις, καθ᾽ ὅσον  παρείκει,   φυλακτέον ἑκάτερον τὸν ἔρωτα· ἔνεστον
[200]   καὶ εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον  παρεῖναι·   ἄλλο τι ὁμολογοῖ ἄν; Συμφάναι
[180]   ὧν οὐ πάνυ διεμνημόνευεν· οὓς  παρεὶς   τὸν Παυσανίου λόγον διηγεῖτο. εἰπεῖν
[221]   καὶ τοῦτο ἐν τοῖς πρώτοις  παρέλιπον,   ὅτι καὶ οἱ λόγοι αὐτοῦ
[215]   ἐὰν γὰρ μὴ ὁμολογῇς, μάρτυρας  παρέξομαι.   ἀλλ᾽ οὐκ αὐλητής; πολύ γε
[222]   πάντα εἴρηκας, καὶ ὡς ἐν  παρέργῳ   δὴ λέγων ἐπὶ τελευτῆς αὐτὸ
[199]   Ἔτι τοίνυν, φάναι, Φαῖδρε,  πάρες   μοι Ἀγάθωνα σμίκρ᾽ ἄττα ἐρέσθαι,
[174]   ὄχλον· ὡμολόγησα δ᾽ εἰς τήμερον  παρέσεσθαι.   ταῦτα δὴ ἐκαλλωπισάμην, ἵνα καλὸς
[181]   τοῦτο δὲ πλησιάζει τῷ γενειάσκειν.  παρεσκευασμένοι   γὰρ, οἶμαί εἰσιν οἱ ἐντεῦθεν
[207]   τούτων ἕκαστα οὐδέποτε τὰ αὐτὰ  πάρεστιν   ἑκάστῳ, ἀλλὰ τὰ μὲν γίγνεται,
[179]   τοῦτο Ἔρως τοῖς ἐρῶσι  παρέχει   γιγνόμενον παρ᾽ αὑτοῦ. Καὶ μὴν
[216]   ξύνοιδ᾽ ἐμαυτῷ ὅτι εἰ ἐθέλοιμι  παρέχειν   τὰ ὦτα, οὐκ ἂν καρτερήσαιμι
[209]   ἐκείνοις ἀθάνατον κλέος καὶ μνήμην  παρέχεται   αὐτὰ τοιαῦτα ὄντα· εἰ δὲ
[193]   εἰς τὸ ἔπειτα ἐλπίδας μεγίστας  παρέχεται,   ἡμῶν παρεχομένων πρὸς θεοὺς εὐσέβειαν,
[179]   Πελίου θυγάτηρ Ἄλκηστις ἱκανὴν μαρτυρίαν  παρέχεται   ὑπὲρ τοῦδε τοῦ λόγου εἰς
[195]   (δὲ τεκμήριον τῷ λόγῳ αὐτὸς  παρέχεται,   φεύγων φυγῇ τὸ γῆρας, ταχὺ
[193]   ἔπειτα ἐλπίδας μεγίστας παρέχεται, ἡμῶν  παρεχομένων   πρὸς θεοὺς εὐσέβειαν, καταστήσας ἡμᾶς
[200]   ἔπειτα τούτων ὧν ἂν ἔνδεια  παρῇ   αὐτῷ; ~(Ναί, φάναι. Ἐπὶ δὴ
[180]   λόγος, τὸ ἁπλῶς οὕτως  παρηγγέλθαι   ἐγκωμιάζειν Ἔρωτα. εἰ μὲν γὰρ
[194]   ἡμεῖς μὲν γὰρ καὶ ἐκεῖ  παρῆμεν   καὶ ἦμεν τῶν πολλῶν· εἰ
[176]   δὲ καὶ ὑμῶν τοὺς πολλούς·  παρῆστε   γὰρ χθές- σκοπεῖσθε (οὖν τίνι
[214]   μέντοι, φάναι, τά γε ἀληθῆ  παρίημι   καὶ κελεύω λέγειν. Οὐκ ἂν
[199]   αὐτοῦ οὕτως ἤδη λέγω. (Ἀλλὰ  παρίημι,   φάναι τὸν Φαῖδρον, ἀλλ᾽ ἐρώτα.
[214]   Τἀληθῆ ἐρῶ. ἀλλ᾽ ὅρα εἰ  παρίης.   Ἀλλὰ μέντοι, φάναι, τά γε
[178]   γενέσθαι, Γῆν τε καὶ Ἔρωτα.  Παρμενίδης   δὲ τὴν γένεσιν λέγει πρώτιστον
[195]   περὶ θεούς, Ἡσίοδος καὶ  Παρμενίδης   λέγουσιν, Ἀνάγκῃ καὶ οὐκ Ἔρωτι
[174]   τοίνυν, ἔφη, ἵνα καὶ τὴν  παροιμίαν   διαφθείρωμεν μεταβάλλοντες, ὡς ἄρα καὶ
[174]   καὶ ὑβρίσαι εἰς ταύτην τὴν  παροιμίαν·   ποιήσας γὰρ τὸν Ἀγαμέμνονα διαφερόντως
[222]   εὐλαβηθῆναι, καὶ μὴ κατὰ τὴν  παροιμίαν   ὥσπερ νήπιον παθόντα γνῶναι. (Εἰπόντος
[200]   τόδε, ὅτι βούλομαι τὰ νῦν  παρόντα   καὶ εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον
[200]   ταῦτα εἶναι αὐτῷ σῳζόμενα καὶ  παρόντα;   (Πάνυ γε, φάναι. Καὶ οὗτος
[198]   ἔφη Ἀριστόδημος ἀναθορυβῆσαι τοὺς  παρόντας,   ὡς πρεπόντως τοῦ νεανίσκου εἰρηκότος
[200]   μὲν ἕκαστα τούτων ἐν τῷ  παρόντι   ἀνάγκη ἔχουσιν, ἐάν τε
[200]   ἐπεὶ ἐν τῷ γε νῦν  παρόντι,   εἴτε βούλει εἴτε μή, ἔχεις·
[193]   Ἔρωτα, ὃς ἔν τε τῷ  παρόντι   ἡμᾶς πλεῖστα ὀνίνησιν εἰς τὸ
[177]   χαρίσασθαι, ἅμα δ᾽ ἐν τῷ  παρόντι   πρέπον μοι δοκεῖ εἶναι ἡμῖν
[176]   μέθης ποιήσασθαι τὴν ἐν τῷ  παρόντι   συνουσίαν, ἀλλ᾽ οὕτω πίνοντας πρὸς
[214]   ἂν ἕνα ἄλλον ἐπαινέσαιμι σοῦ  παρόντος.   Ἀλλ᾽ οὕτω ποίει, φάναι τὸν
[214]   ἐάν τινα ἐγὼ ἐπαινέσω τούτου  παρόντος   θεὸν ἄνθρωπον ἄλλον
[200]   ἑτοίμου ἐπιθυμεῖ καὶ τοῦ μὴ  παρόντος,   καὶ μὴ ἔχει καὶ
[217]   μοι καὶ προσεπάλαιεν πολλάκις οὐδενὸς  παρόντος·   καὶ τί δεῖ λέγειν; οὐδὲν
[223]   τὸν Ἀλκιβιάδην, τὰ εἰωθότα· Σωκράτους  παρόντος   τῶν καλῶν μεταλαβεῖν ἀδύνατον ἄλλῳ.
[200]   τοῦτο λέγῃς, ὅτι ἐπιθυμῶ τῶν  παρόντων,   εἰ ἄλλο τι λέγεις
[176]   οὖν μοι δοκεῖ οὐδεὶς τῶν  παρόντων   προθύμως ἔχειν πρὸς τὸ πολὺν
[193]   ἄριστον, ἀναγκαῖον καὶ τῶν νῦν  παρόντων   τὸ τούτου ἐγγυτάτω ἄριστον εἶναι·
[177]   μοι δοκεῖ εἶναι ἡμῖν τοῖς  παροῦσι   κοσμῆσαι τὸν θεόν. Εἰ οὖν
[222]   Ἀλκιβιάδου γέλωτα γενέσθαι ἐπὶ τῇ  παρρησίᾳ   αὐτοῦ, ὅτι ἐδόκει ἔτι ἐρωτικῶς
[209]   ἐκύει, τίκτει καὶ γεννᾷ, καὶ  παρὼν   καὶ ἀπὼν μεμνημένος, καὶ τὸ
[209]   καὶ ἀθανατωτέρων παίδων κεκοινωνηκότες. καὶ  πᾶς   ἂν δέξαιτο ἑαυτῷ τοιούτους παῖδας
[222]   ὥστε ἄπειρος καὶ ἀνόητος ἄνθρωπος  ~(πᾶς   ἂν τῶν λόγων καταγελάσειεν. διοιγομένους
[196]   οὐχ (ἅπτεται— οὔτε ποιῶν ποιεῖ—  πᾶς   γὰρ ἑκὼν Ἔρωτι πᾶν ὑπηρετεῖ—
[196]   οὕτως ὥστε καὶ ἄλλον ποιῆσαι·  πᾶς   γοῦν ποιητὴς γίγνεται, κἂν ἄμουσος
[188]   δύναμιν ἔχει ξυλλήβδην μὲν  πᾶς   Ἔρως, δὲ περὶ τἀγαθὰ
[181]   ἐρᾷν καὶ Ἔρως οὐ  πᾶς   ἐστὶ καλὸς οὐδὲ ἄξιος ἐγκωμιάζεσθαι,
[200]   Καὶ οὗτος ἄρα καὶ ἄλλος  πᾶς   ἐπιθυμῶν τοῦ μὴ ἑτοίμου
[192]   καὶ παιδεραστὴς καὶ ἄλλος  πᾶς,   τότε καὶ θαυμαστὰ ἐκπλήττονται φιλίᾳ
[188]   Ἔρωτος φυλακήν τε καὶ ἴασιν·  πᾶσα   γὰρ ἀσέβεια φιλεῖ γίγνεσθαι
[180]   οὖν ἑκάτερος εἴληχε πειρατέον εἰπεῖν.  πᾶσα   γὰρ πρᾶξις ὧδ᾽ ἔχει· αὐτὴ
[186]   τε οὖν ἰατρική, ὥσπερ λέγω,  πᾶσα   διὰ τοῦ θεοῦ τούτου ~(κυβερνᾶται,
[205]   τὸ ὂν ἰόντι ὁτῳοῦν αἰτία  πᾶσά   ἐστι (ποίησις, ὥστε καὶ αἱ
[203]   οὐ μίγνυται, ἀλλὰ διὰ τούτου  πᾶσά   ἐστιν ὁμιλία καὶ
[177]   περὶ Διόνυσον καὶ Ἀφροδίτην  πᾶσα   διατριβή, οὐδὲ ἄλλος οὐδεὶς
[205]   ἔρωτα· τὸ μὲν κεφάλαιόν ἐστι  πᾶσα   τῶν ἀγαθῶν ἐπιθυμία καὶ
[202]   διὰ τούτου καὶ μαντικὴ  πᾶσα   χωρεῖ καὶ τῶν ἱερέων
[188]   καλεῖται. ἔτι τοίνυν καὶ θυσίαι  πᾶσαι   καὶ οἷς μαντικὴ ἐπιστατεῖ (ταῦτα
[205]   (ποίησις, ὥστε καὶ αἱ ὑπὸ  πάσαις   ταῖς τέχναις ἐργασίαι ποιήσεις εἰσὶ
[195]   καὶ οὐκ αὖ ἑξῆς ἐν  πάσαις   ταῖς ψυχαῖς, ἀλλ᾽ ᾗτινι ἂν
[188]   πολλὴν καὶ μεγάλην, μᾶλλον δὲ  πᾶσαν   δύναμιν ἔχει ξυλλήβδην μὲν
[183]   οἱ θεοὶ καὶ οἱ ἄνθρωποι  πᾶσαν   ἐξουσίαν πεποιήκασι τῷ ἐρῶντι, ὡς
[188]   τὴν μεγίστην δύναμιν ἔχει καὶ  πᾶσαν   ἡμῖν εὐδαιμονίαν παρασκευάζει καὶ ἀλλήλοις
[203]   τὰς ἐπῳδὰς καὶ τὴν μαντείαν  πᾶσαν   καὶ γοητείαν. θεὸς δὲ ἀνθρώπῳ
[196]   Ἔρως ἀγαθὸς ἐν κεφαλαίῳ  πᾶσαν   ποίησιν τὴν κατὰ μουσικήν·
[197]   τὰς τοιάσδε ξυνόδους μετ᾽ ἀλλήλων  πάσας   τιθεὶς ξυνιέναι, ἐν ἑορταῖς, ἐν
[205]   ἄλλα ἔχουσιν ὀνόματα, ἀπὸ δὲ  πάσης   τῆς ποιήσεως ἓν μόριον ἀφορισθὲν
[196]   ἦν πάντῃ περιπτύσσεσθαι οὐδὲ διὰ  πάσης   ψυχῆς καὶ εἰσιὼν τὸ πρῶτον
[184]   αἰσχρόν· ἐπὶ δὲ τοῖς ἄλλοις  πᾶσι   καὶ ἐξαπατωμένῳ αἰσχύνην φέρει καὶ
[187]   ἰατρικῇ καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις  πᾶσι   καὶ τοῖς ἀνθρωπείοις καὶ τοῖς
[186]   καὶ ὡς ἔπος εἰπεῖν ἐν  πᾶσι   τοῖς οὖσι, καθεωρακέναι μοι δοκῶ
[187]   ὁμολογησάντων γέγονε. τὴν δὲ ὁμολογίαν  πᾶσι   τούτοις, ὥσπερ ἐκεῖ ἰατρική,
[210]   καὶ ταὐτὸν ἡγεῖσθαι τὸ ἐπὶ  πᾶσιν   τοῖς σώμασι κάλλος· τοῦτο δ᾽
[196]   αὐτὸς βίᾳ πάσχει, εἴ τι  πάσχει—   βία γὰρ Ἔρωτος οὐχ (ἅπτεται—
[196]   ἄνθρωπον. οὔτε γὰρ αὐτὸς βίᾳ  πάσχει,   εἴ τι πάσχει— βία γὰρ
[208]   μία ἑκάστη τῶν ἐπιστημῶν ταὐτὸν  πάσχει.   γὰρ καλεῖται μελετᾷν, ὡς
[211]   πλέον μήτε ἔλαττον γίγνεσθαι μηδὲ  πάσχειν   μηδέν, ὅταν δή τις ἀπὸ
[216]   ἂν καρτερήσαιμι ἀλλὰ ταὐτὰ ἂν  πάσχοιμι·   ἀναγκάζει γάρ με ὁμολογεῖν ὅτι
[215]   καὶ ἄλλους παμπόλλους τὰ αὐτὰ  πάσχοντας.   Περικλέους δὲ ἀκούων καὶ ἄλλων
[215]   ὑπὸ τῶν τούτου λόγων καὶ  πάσχω   ἔτι καὶ (νυνί. ὅταν γὰρ
[222]   εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην, οἷα αὖ  πάσχω   ὑπὸ τοῦ ἀνθρώπου. οἴεταί μου
[184]   ἁλῶναι αἰσχρόν, (ἐάν τε κακῶς  πάσχων   πτήξῃ καὶ μὴ καρτερήσῃ, ἄν
[178]   αἰσχρὸν ποιῶν κατάδηλος γίγνοιτο  πάσχων   ὑπό του δι᾽ ἀνανδρίαν μὴ
[203]   ξύνοικος. κατὰ δὲ αὖ τὸν  πατέρα   ἐπίβουλός ἐστι τοῖς καλοῖς καὶ
[199]   ὥσπερ ἂν εἰ αὐτὸ τοῦτο  πατέρα   ἠρώτων, ἆρα πατήρ ἐστι
[183]   ἐπειδὰν δὲ παιδαγωγοὺς ἐπιστήσαντες οἱ  πατέρες   τοῖς ἐρωμένοις μὴ ἐῶσι διαλέγεσθαι
[197]   Ἁβρότητος, Χλιδῆς, Χαρίτων, Ἱμέρου, Πόθου  πατήρ·   ἐπιμελὴς ἀγαθῶν, ἀμελὴς κακῶν· ἐν
[199]   τοῦτο πατέρα ἠρώτων, ἆρα  πατήρ   ἐστι πατήρ τινος οὔ;
[199]   γε θυγατρὸς πατὴρ  πατήρ·   οὔ; Πάνυ γε, φάναι
[199]   ὑέος γε θυγατρὸς  πατὴρ   πατήρ· οὔ; Πάνυ γε,
[199]   ἠρώτων, ἆρα πατήρ ἐστι  πατήρ   τινος οὔ; εἶπες ἂν
[177]   πρῶτος κατάκειται καὶ ἔστιν ἅμα  πατὴρ   τοῦ λόγου. Οὐδείς σοι,
[180]   ὃς ἦν καλλίων οὐ μόνον  Πατρόκλου   ἀλλ᾽ καὶ τῶν ἡρώων ἁπάντων,
[180]   Αἰσχύλος δὲ φλυαρεῖ φάσκων Ἀχιλλέα  Πατρόκλου   ἐρᾶν, ὃς ἦν καλλίων οὐ
[208]   Ἀδμήτου ἀποθανεῖν ἄν, Ἀχιλλέα  Πατρόκλῳ   ἐπαποθανεῖν, προαποθανεῖν τὸν ὑμέτερον
[179]   ἐτόλμησεν ἑλέσθαι βοηθήσας τῷ ἐραστῇ  Πατρόκλῳ   καὶ ~(τιμωρήσας οὐ μόνον ὑπεραποθανεῖν
[199]   Ἔρως ἐστὶν ἔρως μητρὸς  πατρός—   ἀλλ᾽ ὥσπερ ἂν εἰ αὐτὸ
[203]   τούτων ἐστὶ καὶ Ἔρως.  Πατρὸς   δέ, ἦν δ᾽ ἐγώ, τίνος
[199]   οὐκ εἰ μητρός τινος  πατρός   ἐστιν— γελοῖον γὰρ ἂν εἴη
[219]   μετὰ Σωκράτους, εἰ μετὰ  πατρὸς   καθηῦδον ἀδελφοῦ πρεσβυτέρου. Τὸ
[214]   εἰπεῖν· Ἐρυξίμαχε, βέλτιστε βελτίστου  πατρὸς   καὶ σωφρονεστάτου, χαῖρε. Καὶ γὰρ
[204]   αὐτῷ καὶ τούτων γένεσις·  πατρὸς   μὲν γὰρ σοφοῦ ἐστί καὶ
[178]   μὴ ἀμυνόμενος, οὔτ᾽ ἂν ὑπὸ  πατρὸς   ὀφθέν