HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Le Banquet

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ο  =  324 formes différentes pour 1671 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Page
[198]   ἐπεπόνθη· ἐφοβούμην μή μοι τελευτῶν     Ἀγάθων Γοργίου κεφαλὴν δεινοῦ λέγειν
[175]   Ὑβριστὴς εἶ, ἔφη, Σώκρατες,     Ἀγάθων. καὶ ταῦτα μὲν καὶ
[219]   ἄτρωτος ἦν πανταχῇ σιδήρῳ     Αἴας, τε ᾤμην αὐτὸν
[190]   τὴν αὑτοῦ τμῆσιν κοσμιώτερος εἴη     ἄνθρωπος· καὶ τἆλλα ἰᾶσθαι ἐκέλευεν.
[198]   δὲ τοῦ Ἀγάθωνος πάντας ἔφη     Ἀριστόδημος ἀναθορυβῆσαι τοὺς παρόντας, ὡς
[185]   λέγειν οὑτωσὶ οἱ σοφοί, ἔφη     Ἀριστόδημος δεῖν μὲν Ἀριστοφάνη λέγειν,
[178]   ἕκαστος εἶπεν, οὔτε πάνυ     Ἀριστόδημος ἐμέμνητο οὔτ᾽ αὖ ἐγὼ
[223]   Φαῖδρον καὶ ἄλλους τινὰς ἔφη     Ἀριστόδημος οἴχεσθαι ἀπιόντας, δὲ
[223]   διαλέγεσθαι· καὶ τὰ μὲν ἄλλα     (Ἀριστόδημος οὐκ ἔφη μεμνῆσθαι τῶν
[207]   αὐτὰ ἔχων ἐν αὑτῷ ὅμως     αὐτὸς καλεῖται, ἀλλὰ νέος ἀεὶ
[207]   τὸ αὐτό· οἷον ἐκ παιδαρίου     αὐτὸς λέγεται ἕως ἂν πρεσβύτης
[187]   δημιουργοῦ δεῖ. πάλιν γὰρ ἥκει     αὐτὸς λόγος, ὅτι τοῖς μὲν
[177]   ἄλλων ἐπαίνους καταλογάδην ξυγγράφειν, ὥσπερ     βέλτιστος Πρόδικος· καὶ τοῦτο μὲν
[205]   τί δὲ βούλεται εὐδαίμων εἶναι     βουλόμενος, ἀλλὰ τέλος δοκεῖ ἔχειν
[182]   ἔμαθον καὶ οἱ ἐνθάδε τύραννοι·     γὰρ Ἀριστογείτονος ἔρως καὶ
[195]   ἀεὶ σύνεστί τε καὶ ἔστιν·     γὰρ παλαιὸς λόγος εὖ ἔχει,
[216]   γὰρ οὗτος ἔξωθεν περιβέβληται, ὥσπερ     γεγλυμμένος σειληνός· ἔνδοθεν δὲ ἀνοιχθεὶς
[205]   ἥμισυ (ἑαυτῶν ζητῶσιν, οὗτοι ἐρῶσιν·     δ᾽ ἐμὸς λόγος οὔτε ἡμίσεός
[182]   νοῆσαι ῥᾴδιος, ἁπλῶς γὰρ ὥρισται·     δ᾽ ἐνθάδε (καὶ ἐν Λακεδαίμονι
[203]   τὰ τοιαῦτα σοφὸς δαιμόνιος ἀνήρ,     δὲ ἄλλο τι σοφὸς ὢν
[184]   καὶ τὴν (ἄλλην ἀρετὴν ξυμβάλλεσθαι,     δὲ δεόμενος εἰς παίδευσιν καὶ
[220]   εἰ καὶ τὴν νύκτα ἑστήξοι.     δὲ εἱστήκει μέχρι ἕως ἐγένετο
[196]   ἥττους, κρατοῖντ᾽ ἂν ὑπὸ Ἔρωτος,     δὲ κρατοῖ, κρατῶν δὲ ἡδονῶν
[188]   ξυλλήβδην μὲν πᾶς Ἔρως,     δὲ περὶ τἀγαθὰ μετὰ σωφροσύνης
[187]   τῆς Οὐρανίας (μούσης Ἔρως·     δὲ Πολυμνίας πάνδημος, ὃν
[181]   γενέσει καὶ θήλεος καὶ ἄρρενος.     δὲ τῆς Οὐρανίας πρῶτον μὲν
[190]   ἄνθρωπος· καὶ τἆλλα ἰᾶσθαι ἐκέλευεν.     δὲ τό τε πρόσωπον μετέστρεφε,
[183]   πολλοὺς λόγους καὶ ὑποσχέσεις καταισχύνας·     δὲ τοῦ ἤθους χρηστοῦ ὄντος
[184]   ὑπηρετῶν ὁτιοῦν δικαίως ἂν ὑπηρετεῖν,     δὲ τῷ ποιοῦντι αὐτὸν σοφόν
[186]   πρὸς πλησμονὴν καὶ κένωσιν, καὶ     διαγιγνώσκων ἐν τούτοις τὸν (καλόν
[172]   ἔοικέ σοι οὐδὲν διηγεῖσθαι (σαφὲς     διηγούμενος, εἰ νεωστὶ ἡγεῖ τὴν
[187]   χαλεπὸν τὰ ἐρωτικὰ διαγιγνώσκειν, οὐδὲ     διπλοῦς ἔρως ἐνταῦθά πως ἔστιν·
[220]   οὖν μοι δοκεῖ καὶ αὐτίκα     ἔλεγχος ἔσεσθαι. πρὸς δὲ αὖ
[193]   ποιῆσαι. οὗτος, ἔφη, Ἐρυξίμαχε,     ἐμὸς λόγος ἐστὶ περὶ Ἔρωτος,
[183]   ἐρῶντι, ὡς νόμος φησὶν     ἐνθάδε· ταύτῃ μὲν οὖν οἰηθείη
[199]   καλῶς γ᾽ ἔχει καὶ σεμνῶς     ἔπαινος. ἀλλὰ γὰρ ἐγὼ οὐκ
[186]   τῷ ὑγιεινῷ ἔρως, ἄλλος δὲ     ἐπὶ τῷ νοσώδει. ἔστι δή,
[186]   καὶ ἐρᾷ. ἄλλος μὲν οὖν     ἐπὶ τῷ ὑγιεινῷ ἔρως, ἄλλος
[200]   οὗτος ἄρα καὶ ἄλλος πᾶς     ἐπιθυμῶν τοῦ μὴ ἑτοίμου ἐπιθυμεῖ
[183]   καλῶς. πονηρὸς δ᾽ ἐστὶν ἐκεῖνος     ἐραστὴς πάνδημος, (ὁ τοῦ
[180]   τὸν ἐραστὴν ἀγαπᾷ, ὅταν     ἐραστὴς τὰ παιδικά. θειότερον γὰρ
[184]   ἐστιν ἐρῶν καὶ ποτέρων     ἐρώμενος. Οὕτω δὴ ὑπὸ ταύτης
[180]   ἄγανται καὶ εὖ ποιοῦσιν ὅταν     ἐρώμενος τὸν ἐραστὴν ἀγαπᾷ,
[184]   καὶ βασανίζων, ποτέρων ποτέ ἐστιν     ἐρῶν καὶ ποτέρων ἐρώμενος.
[204]   πυνθάνοιτο· φέρε, Σώκρατες, ἐροιτο·     ἐρῶν τῶν ἀγαθῶν· τί ἐρᾷ;
[204]   Διοτίμα; ὧδε δὲ σαφέστερον ἐρῶ·     ἐρῶν τῶν καλῶν τί ἐρᾷ;
[196]   ἡμᾶς μαρτυρίῳ χρῆσθαι, ὅτι ποιητὴς     Ἔρως ἀγαθὸς ἐν κεφαλαίῳ πᾶσαν
[203]   Ἀφροδίτης ἀκόλουθος καὶ θεράπων γέγονεν     Ἔρως, γεννηθεὶς ἐν τοῖς ἐκείνης
[196]   κρατῶν δὲ ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν     Ἔρως διαφερόντως ἂν σωφρονοῖ. καὶ
[200]   ὅτου· τοσόνδε δὲ εἰπέ, πότερον     Ἔρως ἐκείνου οὗ ἔστιν ἔρως,
[182]   τά τε ἄλλα πάντα καὶ     ἔρως ἐμποιεῖν. ἔργῳ δὲ τοῦτῳ
[191]   ἔστι δὴ οὖν ἐκ τόσου  (ὁ   ἔρως ἔμφυτος ἀλλήλων τοῖς ἀνθρώποις
[203]   Πόρου καὶ Πενίας ὑὸς ὢν     Ἔρως ἐν τοιαύτῃ τύχῃ καθέστηκεν.
[178]   Ἀκουσίλεως ὁμολογεῖ. οὕτω πολλαχόθεν ὁμολογεῖται     Ἔρως ἐν τοῖς πρεσβύτατος εἶναι.
[179]   κακὸς, ὅντινα οὐκ ἂν αὐτὸς     Ἔρως ἔνθεον ποιήσειε πρὸς ἀρετήν,
[208]   παντὶ αὕτη σπουδὴ καὶ     ἔρως ἕπεται. Καὶ ἐγὼ ἀκούσας
[199]   φάναι, καὶ τὸν ἔρωτα εἰπεῖν.     Ἔρως ἔρως ἐστὶν οὐδενὸς
[199]   ἐστι τοιοῦτος οἷος εἶναι τινὸς     Ἔρως ἔρως, οὐδενός; ἐρωτῶ
[201]   ἔφην, Διοτίμα; αἰσχρὸς ἄρα     Ἔρως ἐστὶ καὶ κακός; καὶ
[204]   τούτων ἀμφοτέρων, ὧν αὖ καὶ     Ἔρως. ἔστι γὰρ δὴ τῶν
[204]   δὴ τοιοῦτος καὶ οὕτω γεγονὼς     Ἔρως, ἔστι δὲ τῶν καλῶν,
[206]   ἐγώ, λέγεις. (Ὅτε δὴ τούτου     ἔρως ἐστὶν ἀεί, δ᾽
[200]   ὧν ἐπιθυμία τε καὶ     ἔρως ἐστίν; Πάνυ γ᾽ εἰπεῖν.
[200]   τὰ εἰρημένα. ἄλλο τι ἔστιν     Ἔρως πρῶτον μὲν τινῶν,
[193]   ἐκφύγωμεν, τῶν δὲ τύχωμεν, ὧν     Ἔρως ἡμῖν ἡγεμὼν καὶ στρατηγός.
[202]   Τί οὖν ἄν, ἔφην, εἴη     Ἔρως; θνητός; Ἥκιστά γε. Ἀλλὰ
[204]   ταῦτά σοι οἶμαι πάγκαλος ἐφαίνετο     Ἔρως. καὶ γὰρ ἔστι τὸ
[178]   λέγειν, ὅτι μέγας θεὸς εἴη     Ἔρως καὶ θαυμαστὸς ἐν ἀνθρώποις
[201]   διελθεῖν (αὐτὸν πρῶτον, τίς ἐστιν     Ἔρως καὶ ποῖός τις, ἔπειτα
[201]   ἄρ᾽ ἐστὶ καὶ οὐκ ἔχει     Ἔρως κάλλος. Ἀνάγκη, φάναι. Τί
[201]   τοῦτο οὕτως ἔχει, ἄλλο τι     Ἔρως κάλλους ἂν εἴη ἔρως,
[180]   εἰ μὲν γὰρ εἷς ἦν     Ἔρως, καλῶς ἂν εἶχε· νῦν
[201]   πρὸς ἐμὲ Ἀγάθων, ὡς εἴη     Ἔρως μέγας θεός, εἴη δὲ
[181]   δὴ καὶ τὸ ἐρᾷν καὶ     Ἔρως οὐ πᾶς ἐστὶ καλὸς
[203]   εἷς δὲ τούτων ἐστὶ καὶ     Ἔρως. Πατρὸς δέ, ἦν δ᾽
[204]   καλῶς γὰρ λέγεις· τοιοῦτος ὢν     Ἔρως τίνα χρείαν ἔχει τοῖς
[179]   τῶν ἡρώων τὸν θεόν, τοῦτο     Ἔρως τοῖς ἐρῶσι παρέχει γιγνόμενον
[206]   προσθετέον. Ἔστιν ἄρα συλλήβδην, ἔφη,     ἔρως τοῦ τὸ ἀγαθὸν αὑτῷ
[201]   σοι εἶναι; Ἔμοιγε. Εἰ ἄρα     Ἔρως τῶν καλῶν ἐνδεής ἐστι,
[199]   αὐτὸν ἐπιδεῖξαι ὁποῖός τίς ἐστιν     Ἔρως, ὕστερον δὲ τὰ ἔργα
[204]   ἔροιτο· τί τῶν καλῶν ἐστιν     Ἔρως, Σώκρατές τε καὶ
[206]   Σώκρατες, ἔφη, οὐ τοῦ καλοῦ     ἔρως, ὡς σὺ οἴει. Ἀλλὰ
[221]   ἀσφαλῶς ἀπῄει καὶ οὗτος καὶ     ἑταῖρος· σχεδὸν γάρ τι τῶν
[196]   Ἀφροδίτης, ὡς λόγος· κρείττων δὲ     ἔχων τοῦ ἐχομένου· τοῦ δ᾽
[191]   καὶ οὕτως ἀπώλλυντο. ἐλεήσας δὲ     Ζεὺς ἄλλην μηχανὴν πορίζεται, καὶ
[190]   ὅπως ἐῷεν ἀσελγαίνειν. μόγις δὴ     Ζεὺς ἐννοήσας λέγει ὅτι· Δοκῶ
[210]   πρῶτον μέν, ἐὰν ὀρθῶς ἡγῆται     ἡγούμενος, ἑνὸς αὐτὸν σώματος ἐρᾷν
[183]   μονίμῳ συντακείς. τούτους δὴ βούλεται     ~(ἡμέτερος νόμος εὖ καὶ καλῶς
[186]   ἐπιστηθεὶς ἔρωτα ἐμποιῆσαι καὶ ὁμόνοιαν     ἡμέτερος πρόγονος Ἀσκληπιός, ὥς φασιν
[192]   ἐν τῷ αὐτῷ κατακειμένοις ἐπιστὰς     Ἥφαιστος, ἔχων τὰ ὄργανα, ἔροιτο·
[194]   ἀνθρώπους εὐδαιμονίζειν τῶν ἀγαθῶν ὧν     θεὸς αὐτοῖς αἴτιος· ὁποῖος δέ
[197]   ἴσμεν, ὅτι οὗ μὲν ἂν     θεὸς οὗτος διδάσκαλος γένηται, ἐλλόγιμος
[197]   τῆς Ἀνάγκης βασιλείαν· ἐπειδὴ δ᾽     θεὸς οὗτος ἔφυ, ἐκ τοῦ
[196]   ὥσπερ Ἐρυξίμαχος (τὴν αὑτοῦ, ποιητὴς     θεὸς σοφὸς οὕτως ὥστε καὶ
[186]   καὶ θαυμαστὸς καὶ ἐπὶ πᾶν     θεὸς τείνει καὶ κατ᾽ ἀνθρώπινα
[186]   καὶ αἰσχρὸν ἔρωτα, οὗτός ἐστιν     ἰατρικώτατος, καὶ μεταβάλλειν ποιῶν,
[187]   τούτων ἔρωτα, καὶ οὗτός ἐστιν     καλός, οὐράνιος, τῆς
[181]   καλὸς οὐδὲ ἄξιος ἐγκωμιάζεσθαι, ἀλλὰ     καλῶς προτρέπων ἐρᾷν. μὲν
[215]   λέγοντος, κἂν πάνυ φαῦλος     λέγων, ἐάν τε γυνὴ ἀκούῃ
[198]   εἶχον. καὶ γάρ με Γοργίου     λόγος ἀνεμίμνῃσκεν, ὥστε ἀτεχνῶς τὸ
[195]   ὢν τυγχάνει περὶ οὗ ἂν     λόγος ᾖ. οὕτω δὴ τὸν
[193]   τὸν Ἐρυξίμαχον· καὶ γάρ μοι     λόγος ἡδέως ἐρρήθη. καὶ εἰ
[180]   δοκεῖ, Φαῖδρε, προβεβλῆσθαι ἡμῖν     λόγος, τὸ ἁπλῶς οὕτως παρηγγέλθαι
[205]   ἀγαθῶν ἐπιθυμία καὶ τοῦ εὐδαιμονεῖν,     μέγιστός τε καὶ δολερὸς ἔρως
[215]   αὐλητής; πολύ γε θαυμασιώτερος ἐκείνου·  (ὁ   μέν γε δι᾽ ὀργάνων ἐκήλει
[184]   ὁτιοῦν ἂν ὑπουργεῖν ὑπουργῶν> καὶ     μὲν δυνάμενος εἰς φρόνησιν καὶ
[181]   ἀλλὰ καλῶς προτρέπων ἐρᾷν.     μὲν οὖν τῆς Πανδήμου Ἀφροδίτης
[203]   καὶ ἐγρηγορόσι καὶ καθεύδουσι· καὶ     μὲν περὶ τὰ τοιαῦτα σοφὸς
[184]   καὶ παιδικά, νόμον ἔχων ἑκάτερος,     μὲν χαρισαμένοις παιδικοῖς ὑπηρετῶν ὁτιοῦν
[188]   καὶ οὐδὲν ἠδίκησεν· ὅταν δὲ     μετὰ τῆς ὕβρεως Ἔρως ἐγκρατέστερος
[186]   οὗτός ἐστιν ἰατρικώτατος, καὶ     μεταβάλλειν ποιῶν, ὥστε ἀντὶ τοῦ
[204]   αὑτῷ εἶναι ἱκανόν· οὔκουν ἐπιθυμεῖ     μὴ οἰόμενος ἐνδεὴς εἶναι οὗ
[177]   Εὐριπίδου Μελανίππην· οὐ γὰρ ἐμὸς     μῦθος, ἀλλὰ Φαίδρου τοῦδε, ὃν
[182]   πρὸς τὸ ἐπιχειρεῖν ἑλεῖν ἐξουσίαν     νόμος δέδωκε τῷ ἐραστῇ θαυμαστὰ
[183]   ἐξουσίαν πεποιήκασι τῷ ἐρῶντι, ὡς     νόμος φησὶν ἐνθάδε· ταύτῃ
[190]   (ποιεῖν, ὡς ἐπιθησομένων τοῖς θεοῖς.     οὖν Ζεὺς καὶ οἱ ἄλλοι
[203]   καὶ ἦν περὶ τὰς θύρας.     οὖν Πόρος μεθυσθεὶς τοῦ νέκταρος,
[187]   καὶ οὗτός ἐστιν καλός,     οὐράνιος, τῆς Οὐρανίας (μούσης
[192]   ἐντύχῃ τῷ αὑτοῦ ἡμίσει καὶ     παιδεραστὴς καὶ ἄλλος πᾶς, τότε
[183]   δ᾽ ἐστὶν ἐκεῖνος ἐραστὴς     πάνδημος, (ὁ τοῦ σώματος μᾶλλον
[187]   (μούσης Ἔρως· δὲ Πολυμνίας     πάνδημος, ὃν δεῖ εὐλαβούμενον προσφέρειν
[197]   καὶ ἀνθρώπων νόημα· οὗτος, ἔφη,     παρ᾽ ἐμοῦ λόγος, Φαῖδρε,
[188]   πᾶσαν δύναμιν ἔχει ξυλλήβδην μὲν     πᾶς Ἔρως, δὲ περὶ
[199]   αὐτὸ τοῦτο πατέρα ἠρώτων, ἆρα     πατήρ ἐστι πατήρ τινος
[199]   ἔστιν ὑέος γε θυγατρὸς     πατὴρ πατήρ· οὔ; Πάνυ
[182]   δικαίως φέροι. καὶ δὴ καὶ     περὶ τὸν ἔρωτα νόμος ἐν
[197]   ἔμμετρον εἰπεῖν, ὅτι οὗτός ἐστιν     ποιῶν εἰρήνην μὲν ἐν ἀνθρώποις,
[189]   ψόφων καὶ γαργαλισμῶν, οἷον καὶ     πταρμός ἐστι· πάνυ γὰρ εὐθὺς
[187]   ἀδύνατον ἁρμόσαι· ὥσπερ γε καὶ     ῥυθμὸς ἐκ τοῦ ταχέος καὶ
[193]   ἐστὶ περὶ Ἔρωτος, ἀλλοῖος     σός. ὥσπερ οὖν ἐδεήθην σου,
[178]   ξυνέφασάν τε καὶ ~(ἐκέλευον ἅπερ     Σωκράτης. πάντων μὲν οὖν
[212]   ἐπιχειρεῖν, ὅτι ἐμνήσθη αὐτοῦ λέγων     Σωκράτης περὶ τοῦ λόγου· καὶ
[203]   θεοὶ οἵ τε ἄλλοι καὶ     τῆς Μήτιδος ὑὸς Πόρος. ἐπειδὴ
[185]   γ᾽ ἕνεκα χαρίζεσθαι. οὗτός ἐστιν     τῆς Οὐρανίας θεοῦ Ἔρως καὶ
[187]   ἐστιν καλός, οὐράνιος,     τῆς Οὐρανίας (μούσης Ἔρως·
[192]   καταζῇν ἀγάμοις. πάντως μὲν οὖν     τοιοῦτος παιδεραστής τε καὶ φιλεραστὴς
[185]   οὐδὲν ἧττον αἰσχρόν· δοκεῖ γὰρ     τοιοῦτος τό γε αὑτοῦ ἐπιδεῖξαι,
[174]   τε δύ᾽ ἔφη, ἐρχομένω πρὸ     τοῦ βουλευσόμεθα τι ἐροῦμεν.
[183]   ἐκεῖνος ἐραστὴς πάνδημος,  (ὁ   τοῦ σώματος μᾶλλον τῆς
[213]   εἴ μοι ἐπαμύνεις· ὡς ἐμοὶ     τούτου ἔρως τοῦ ἀνθρώπου οὐ
[181]   ἄρρενος μόνον (καὶ ἔστιν οὗτος     τῶν παίδων ἔρως) ἔπειτα πρεσβυτέρας,
[202]   Πῶς ἂν οὖν θεὸς εἴη     γε τῶν καλῶν καὶ ἀγαθῶν
[200]   που ἐνδεὴς ἂν εἴη τούτων     γε ὤν. Ἀληθῆ λέγεις. Εἰ
[211]   ἐπ᾽ ἐκεῖνο τὸ μάθημα τελευτῆσῃ,     ἐστιν οὐκ ἄλλου αὐτοῦ
[175]   τοῦ σοφοῦ ἁπτόμενός σου (ἀπολαύσω,     σοι προσέστη ἐν τοῖς προθύροις.
[218]   Ἐπειδὴ γὰρ οὖν, ἄνδρες,     τε λύχνος ἀπεσβήκει καὶ (οἱ
[214]   εἰπεῖν, εἰπὼν δὲ ἐπιτάξαι Σωκράτει     τι ἂν βούλῃ, καὶ τοῦτον
[214]   τὸν Ἐρυξίμαχον· ἀλλὰ τί ποιῶμεν;     τι ἂν σὺ κελεύῃς. δεῖ
[181]   ἀληθῶς πάνδημός (ἐστι καὶ ἐξεργάζεται     τι ἂν τύχῃ· καὶ οὗτός
[181]   μή· ὅθεν δὴ ξυμβαίνει αὐτοῖς     τι ἂν τύχωσι τοῦτο πράττειν,
[218]   οὐδέν ἐστι πρεσβύτερον τοῦ ὡς     τι βέλτιστον ἐμὲ γενέσθαι, τούτου
[192]   οἳ οὐδ᾽ ἂν ἔχοιεν εἰπεῖν     τι βούλονται σφίσι παρ᾽ ἀλλήλων
[218]   καρδίαν ψυχὴν γὰρ     τι δεῖ αὐτὸ ὀνομάσαι πληγείς
[174]   ἐρχομένω πρὸ τοῦ βουλευσόμεθα     τι ἐροῦμεν. ἀλλ᾽ ἴωμεν. Τοιαῦτ᾽
[217]   θαυμαστά, ὥστε ποιητέον εἶναι ἔμβραχυ     τι κελεύοι Σωκράτης. ἡγούμενος δὲ
[190]   καὶ οἱ ἄλλοι θεοὶ ἐβουλεύοντο,     τι χρὴ αὐτοὺς ποιῆσαι, καὶ
[216]   ἂν ἀχθοίμην, ὥστε οὐκ ἔχω     τι χρήσωμαι τούτῳ τῷ ἀνθρώπῳ.
[219]   τῷ ἐπιόντι χρόνῳ (βουλευόμενοι πράξομεν     ἂν φαίνηται νῷν περί τε
[192]   τὰ ὄργανα, ἔροιτο· τί ἔσθ᾽     βούλεσθε, ἄνθρωποι, ὑμῖν παρ᾽
[192]   οὐ δύναται εἰπεῖν, ἀλλὰ μαντεύεται     βούλεται, καὶ αἰνίττεται. καὶ εἰ
[199]   ὀλίγῳ πλείω, ἵνα μᾶλλον καταμάθῃς     βούλομαι. εἰ γὰρ ἐροίμην, τί
[208]   ἑκάστη τῶν ἐπιστημῶν ταὐτὸν πάσχει.     γὰρ καλεῖται μελετᾷν, ὡς ἐξιούσης
[178]   ἐραστὴς χρηστὸς καὶ ἐραστῇ παιδικά.     γὰρ χρὴ ἀνθρώποις ἡγεῖσθαι παντὸς
[183]   ὡς πάγκαλόν τι πρᾶγμα διαπραττομένου·     δὲ δεινότατον, ὥς γε λέγουσιν
[196]   ἰδέας μέγα τεκμήριον εὐσχημοσύνη,     δὴ διαφερόντως ἐκ πάντων ὁμολογουμένως
[182]   οὐδὲ φιλίας ἰσχυρὰς καὶ κοινωνίας,     δὴ μάλιστα φιλεῖ τά τε
[187]   τε καὶ ἁρμονίᾳ ποιοῦντα,  (ὃ   δὴ μελοποιίαν καλοῦσιν) χρώμενον
[191]   γυναικὸς τῆς ὅλης ἐντύχοι ἡμίσει,     δὴ νῦν γυναῖκα καλοῦμεν, εἴτ᾽
[187]   πεποιημένοις μέλεσί τε καὶ μέτροις,  (ὃ   δὴ παιδεία ἐκλήθη) ἐνταῦθα δὴ
[195]   γοῦν τοῦ δέοντος ἡμῖν προσέρχεται.     δὴ πέφυκεν Ἔρως μισεῖν καὶ
[190]   ἀπέδει κατὰ μέσην τὴν γαστέρα,     δὴ τὸν ὀμφαλὸν καλοῦσι. καὶ
[191]   ἀνδρῶν τοῦ κοινοῦ τμῆμά εἰσιν,     δὴ τότε ἀνδρόγυνον ἐκαλεῖτο, φιλογύναικές
[211]   ἀνθρώπῳ, θεωμένῳ αὐτὸ τὸ καλόν.     ἐάν ποτε ἴδῃς, οὐ κατὰ
[175]   ἐπειδάν τις ὑμῖν μὴ ἐφεστήκῃ·     ἐγὼ οὐδεπώποτε ἐποίησα· νῦν οὖν,
[214]   ὅτι τοὐναντίον ἐστὶ πᾶν     ἔλεγεν; οὗτος γάρ, ἐάν τινα
[211]   μάθημα, καὶ γνῷ αὐτὸ τελευτῶν     ἔστι (καλόν. ἐνταῦθα τοῦ βίου,
[179]   τῷ ἀρίστῳ φύσει. (καὶ ἀτεχνῶς,     ἔφη Ὅμηρος, μένος ἐμπνεῦσαι ἐνίοις
[190]   ἐπεχείρησαν δὲ τοῖς θεοῖς, καὶ     λέγει Ὅμηρος περὶ Ἐφιάλτου τε
[202]   καλόν ἐστιν αἰσχρὸν εἶναι, μηδὲ     μὴ ἀγαθόν, κακόν. οὕτω δὲ
[200]   καὶ μὴ ἔχει καὶ     μὴ ἔστιν αὐτὸς καὶ οὗ
[200]   καὶ τοῦ μὴ παρόντος, καὶ     μὴ ἔχει καὶ μὴ
[202]   ἐγώ, λέγεις. (Μὴ τοίνυν ἀνάγκαζε     μὴ καλόν ἐστιν αἰσχρὸν εἶναι,
[181]   οὔτε καλὴ οὔτε αἰσχρά. ~(οἷον     νῦν ἡμεῖς ποιοῦμεν, πίνειν
[192]   ἑκατέρου ψυχὴ (δήλη ἐστίν,     οὐ δύναται εἰπεῖν, ἀλλὰ μαντεύεται
[216]   δὲ (πρὸς τοῦτον μόνον ἀνθρώπων,     οὐκ ἄν τις οἴοιτο ἐν
[200]   τοῦτό γ᾽ ἐστὶν ἐκείνου ἐρᾶν,     οὔπω ἕτοιμον αὐτῷ ἐστιν οὐδὲ
[192]   ἀτεχνῶς οἴοιτ᾽ ἂν ἀκηκοέναι τοῦτο     πάλαι ἄρα ἐπεθύμει, συνελθὼν καὶ
[220]   ὁπότε ἀναγκασθείη, πάντας ἐκράτει, καὶ     πάντων θαυμαστότατον, Σωκράτη μεθύοντα οὐδεὶςπώποτε
[193]   τοῖς παιδικοῖς τοῖς ἡμετέροις αὐτῶν,     τῶν νῦν ὀλίγοι ποιοῦσι. καὶ
[213]   τὸν Ἀλκιβιάδην· ἀλλὰ τίς ἡμῖν  ὅδε   τρίτος συμπότης; καὶ ἅμα μεταστρεφόμενον
[203]   ἄστρωτος, ἐπὶ θύραις καὶ ἐν  ὁδοῖς   ὑπαίθριος κοιμώμενος, τὴν τῆς μητρὸς
[174]   προσέχοντα τὸν νοῦν κατὰ τὴν  ὁδὸν   πορεύεσθαι ὑπολειπόμενον, καὶ περιμένοντος οὗ
[184]   δὴ λείπεται τῷ ἡμετέρῳ νόμῳ  ὁδός,   εἰ μέλλει καλῶς χαριεῖσθαι ἐραστῇ
[173]   διηγήσω μοι; πάντως δὲ  ὁδὸς   εἰς ἄστυ ἐπιτηδεία πορευομένοις
[218]   τε καὶ λέγειν ὑπὸ τῆς  ὀδύνης.   ἐγὼ οὖν δεδηγμένος τε ὑπὸ
[181]   ἔρως) ἔπειτα πρεσβυτέρας, ὕβρεως ἀμοίρου·  ὅθεν   δὴ ἐπὶ τὸ ἄρρεν τρέπονται
[197]   κυβερνᾶν θεῶν τε καὶ „ἀνθρώπων„  ὅθεν   δὴ καὶ κατεσκευάσθη τῶν θεῶν
[180]   ὑπεραποθανεῖν ἀλλὰ καὶ ἐπαποθανεῖν τετελευτηκότι·  ὅθεν   δὴ καὶ ὑπεραγασθέντες οἱ θεοὶ
[181]   δὲ τοῦ καλῶς μή·  ὅθεν   δὴ ξυμβαίνει αὐτοῖς τι
[206]   ἴσχον τὸ κύημα χαλεπῶς φέρει.  ὅθεν   δὴ τῷ κυοῦντί τε καὶ
[212]   δή, Φαῖδρέ τε καὶ  οἱ   ἄλλοι, ἔφη μὲν Διοτίμα, πέπεισμαι
[190]   θεοῖς. οὖν Ζεὺς καὶ  οἱ   ἄλλοι θεοὶ ἐβουλεύοντο, τι
[174]   ἔνδοθεν ἀπαντήσαντα ἄγειν οὗ κατέκειντο  οἱ   ἄλλοι, καὶ καταλαμβάνειν ἤδη μέλλοντας
[177]   τὸν Ἔρωτα. ταῦτα δὴ καὶ  οἱ   ἄλλοι πάντες ἄρα ξυνέφασάν τε
[220]   ἐπὶ στρατείας, ~(ἀσιτεῖν, οὐδὲν ἦσαν  οἱ   ἄλλοι πρὸς τὸ καρτερεῖν· ἔν
[220]   τοῦ κρυστάλλου ῥᾷον ἐπορεύετο  οἱ   ἄλλοι ὑποδεδεμένοι, οἱ δὲ στρατιῶται
[204]   εἰ μήτε οἱ σοφοὶ μήτε  οἱ   ἀμαθεῖς; (Δῆλον δή, ἔφη, τοῦτό
[204]   σοφός, οὐ φιλοσοφεῖ· οὐδ᾽ αὖ  οἱ   ἀμαθεῖς φιλοσοφοῦσιν οὐδ᾽ ἐπιθυμοῦσι σοφοὶ
[205]   πόδας καὶ χεῖρας ἐθέλουσιν ἀποτέμνεσθαι  οἱ   ἄνθρωποι, ἐὰν αὐτοῖς δοκῇ τὰ
[183]   οὕτω (καὶ οἱ θεοὶ καὶ  οἱ   ἄνθρωποι πᾶσαν ἐξουσίαν πεποιήκασι τῷ
[206]   οὕτως ἁπλοῦν ἐστι λέγειν ὅτι  οἱ   ἄνθρωποι τἀγαθοῦ ἐρῶσιν; Ναί, ἔφην.
[208]   δὲ ἀπόλλυνται ἡμῖν, καὶ οὐδέποτε  οἱ   αὐτοί ἐσμεν οὐδὲ κατὰ τὰς
[185]   αὐτὸν αὑτοῦ καὶ τὸν ἐρώμενον·  οἱ   δ᾽ ἕτεροι πάντες τῆς ἑτέρας,
[203]   χειρουργίας τινὰς βάναυσος. οὗτοι δὴ  οἱ   δαίμονες πολλοὶ καὶ παντοδαποί εἰσιν,
[205]   οὔτε ἐρᾶν καλοῦνται οὔτ᾽ ἐρασταί,  οἱ   δὲ κατὰ ἕν τι εἶδος
[208]   τὸν ἔπειτα χρόνον πάντα ποριζόμενοι·  οἱ   δὲ κατὰ τὴν ~(ψυχήν— εἰσὶ
[218]   πραχθεῖσι καὶ τοῖς νῦν λεγομένοις·  οἱ   δὲ οἰκέται, καὶ εἴ τις
[220]   ἐπορεύετο οἱ ἄλλοι ὑποδεδεμένοι,  οἱ   δὲ στρατιῶται ὑπέβλεπον (αὐτὸν ὡς
[215]   τοῖς ἑρμογλυφείοις καθημένοις, οὕστινας ἐργάζονται  οἱ   δημιουργοὶ σύριγγας αὐλοὺς ἔχοντας,
[192]   ἀλλήλων οὐδὲ σμικρὸν χρόνον. καὶ  οἱ   διατελοῦντες μετ᾽ ἀλλήλων διὰ βίου
[214]   τι ᾄδομεν, ἀλλ᾽ ἀτεχνῶς ὥσπερ  οἱ   διψῶντες πιόμεθα; τὸν οὖν Ἀλκιβιάδην
[176]   Φαίδρῳ καὶ τοῖσδε, εἰ ὑμεῖς  οἱ   δυνατώτατοι πίνειν νῦν ἀπειρήκατε· ἡμεῖς
[181]   δὴ ἐπὶ τὸ ἄρρεν τρέπονται  οἱ   ἐκ τούτου τοῦ ἔρωτος ἔπιπνοι,
[210]   Σώκρατες, οὗ δὴ ἕνεκεν καὶ  οἱ   ἔμπροσθεν πάντες πόνοι ἦσαν, πρῶτον
[193]   διασχισθησόμεθα, καὶ περίιμεν ἔχοντες ὥσπερ  οἱ   ἐν ταῖς στήλαις καταγραφὴν ἐκτετυπωμένοι,
[182]   ἔργῳ δὲ τοῦτῳ ἔμαθον καὶ  οἱ   ἐνθάδε τύραννοι· γὰρ Ἀριστογείτονος
[181]   γενειάσκειν. παρεσκευασμένοι γὰρ, οἶμαί εἰσιν  οἱ   ἐντεῦθεν ἀρχόμενοι ἐρᾷν ὡς τὸν
[183]   ἄλλην δύναμιν ἐθέλοι ποιεῖν οἷάπερ  οἱ   ἐρασταὶ πρὸς τὰ παιδικά, ἱκετείας
[179]   μὴν ὑπεραποθνήσκειν γε μόνοι ἐθέλουσιν  οἱ   ἐρῶντες, οὐ μόνον ὅτι ἄνδρες,
[205]   ἔσται. ~(Κτήσει γάρ, ἔφη, ἀγαθῶν  οἱ   εὐδαίμονες εὐδαίμονες, καὶ οὐκέτι προσδεῖ
[205]   γὰρ τοῦτο μόνον καλεῖται, καὶ  οἱ   ἔχοντες τοῦτο τὸ μόριον τῆς
[180]   τετελευτηκότι· ὅθεν δὴ καὶ ὑπεραγασθέντες  οἱ   θεοὶ διαφερόντως αὐτὸν ἐτίμησαν, ὅτι
[179]   δή τισιν ἔδοσαν τοῦτο γέρας  οἱ   θεοί, ἐξ Ἅιδου ἀνεῖναι πάλιν
[183]   οὔ φασιν εἶναι· οὕτω (καὶ  οἱ   θεοὶ καὶ οἱ ἄνθρωποι πᾶσαν
[203]   γὰρ ἐγένετο Ἀφροδίτη, εἱστιῶντο  οἱ   θεοὶ οἵ τε ἄλλοι καὶ
[180]   μάλιστα μὲν ταύτην τὴν ἀρετὴν  οἱ   θεοὶ τιμῶσιν τὴν περὶ (τὸν
[182]   μὴ ἐρᾶν. οὗτοι γάρ εἰσιν  οἱ   καὶ τὸ ὄνειδος πεποιηκότες, ὥστε
[190]   ὁπότε ταχὺ ὁρμήσειεν θεῖν, ὥσπερ  οἱ   κυβιστῶντες καὶ εἰς ὀρθὸν τὰ
[173]   ποιήσῃς, ἀλλὰ διήγησαι τίνες ἦσαν  οἱ   λόγοι. Ἀπολλόδωρος Ἦσαν τοίνυν ἐκεῖνοι
[221]   τοῖς πρώτοις παρέλιπον, ὅτι καὶ  οἱ   λόγοι αὐτοῦ ὁμοιότατοί εἰσι τοῖς
[221]   ἀτοπίαν ἅνθρωπος, καὶ αὐτὸς καὶ  οἱ   λόγοι αὐτοῦ, οὐδ᾽ ἐγγὺς ἂν
[176]   δ᾽ ἂν εὖ βουλεύωνται, καὶ  οἱ   λοιποί. (ταῦτα δὴ ἀκούσαντας συγχωρεῖν
[205]   καὶ δολερὸς ἔρως παντί· ἀλλ᾽  οἱ   μὲν ἄλλῃ τρεπόμενοι πολλαχῇ ἐπ᾽
[181]   ψυχῆς τε πέρι καὶ σώματος.  οἱ   μὲν οὖν ἀγαθοὶ τὸν νόμον
[214]   ὡς δύναιτο κάλλιστον, καὶ ἐγκωμιάσαι.  οἱ   μὲν οὖν ἄλλοι πάντες ἡμεῖς
[208]   μᾶλλον· τοῦ γὰρ ἀθανάτου ἐρῶσιν.  οἱ   μὲν οὖν ἐγκύμονες, ἔφη, κατὰ
[204]   γε ἤδη καὶ παιδί, ὅτι  οἱ   μεταξὺ τούτων ἀμφοτέρων, ὧν αὖ
[187]   καὶ ὡς ἂν κοσμιώτεροι γίγνοιντο  οἱ   μήπω ὄντες, δεῖ χαρίζεσθαι καὶ
[218]   τε λύχνος ἀπεσβήκει καὶ  (οἱ   παῖδες ἔξω ἦσαν, ἔδοξέ μοι
[183]   ἐρασταῖς. ἐπειδὰν δὲ παιδαγωγοὺς ἐπιστήσαντες  οἱ   πατέρες τοῖς ἐρωμένοις μὴ ἐῶσι
[186]   πρόγονος Ἀσκληπιός, ὥς φασιν οἵδε  οἱ   ποιηταὶ καὶ ἐγὼ πείθομαι, συνέστησεν
[209]   ἀρετήν· ὧν δή εἰσι καὶ  οἱ   ποιηταὶ πάντες γεννήτορες καὶ τῶν
[196]   ἂν ἑκὼν ἑκόντι ὁμολογήσῃ, φασὶν  οἱ   πόλεως βασιλῆς „νόμοι„ δίκαια εἶναι.
[203]   ἁπαλός τε καὶ καλός, οἷον  οἱ   πολλοὶ οἴονται, ἀλλὰ σκληρὸς (καὶ
[183]   δὲ δεινότατον, ὥς γε λέγουσιν  οἱ   πολλοί, ὅτι καὶ ὀμνύντι μόνῳ
[191]   ἐκαλεῖτο, φιλογύναικές τέ εἰσὶ καὶ  οἱ   πολλοὶ τῶν μοιχῶν ἐκ τούτου
[183]   γιγνόμενον, καὶ τοὺς ὀνειδίζοντας αὖ  οἱ   (πρεσβύτεροι μὴ διακωλύωσι μηδὲ λοιδορῶσιν
[194]   εἰπεῖν. δοκοῦσι γάρ μοι πάντες  οἱ   πρόσθεν εἰρηκότες οὐ τὸν θεὸν
[177]   τοῖς ὑστάτοις κατακειμένοις· ἀλλ᾽ ἐὰν  οἱ   πρόσθεν ἱκανῶς καὶ καλῶς εἴπωσιν,
[191]   ἔχων τι τοιοῦτον ὄργανον οἷον  οἱ   σκυτοτόμοι περὶ τὸν καλάποδα λεαίνοντες
[185]   γάρ με ἴσα λέγειν οὑτωσὶ  οἱ   σοφοί, ἔφη Ἀριστόδημος δεῖν
[204]   Διοτίμα, οἱ φιλοσοφοῦντες, εἰ μήτε  οἱ   σοφοὶ μήτε οἱ ἀμαθεῖς; (Δῆλον
[220]   ἧς ἐμοὶ καὶ τἀριστεῖα ἔδοσαν  οἱ   στρατηγοί, οὐδεὶς ἄλλος ἐμὲ ἔσωσεν
[174]   ἐγὼ πειράσομαι διηγήσασθαι. Ἔφη γάρ  οἱ   Σωκράτη ἐντυχεῖν λελουμένον τε καὶ
[190]   (καὶ μέλλοντες ταριχεύειν, ὥσπερ  οἱ   τὰ ὠὰ ταῖς θριξίν· ὄντινα
[190]   ἔτεμνε τοὺς ἀνθρώπους δίχα, ὥσπερ  οἱ   τὰ ὠὰ τέμνοντες (καὶ μέλλοντες
[208]   οὕτως ἔχει; (καὶ ἥ, ὥσπερ  οἱ   τέλεοι σοφισταί, Εὖ ἴσθι, ἔφη,
[191]   ἀλλήλους ἀλλ᾽ εἰς γῆν, ὥσπερ  οἱ   τέττιγες. μετέθηκέ τε οὖν οὕτω
[192]   ἀποβαίνουσιν εἰς τὰ πολιτικὰ ἄνδρες  οἱ   τοιοῦτοι. ἐπειδὰν δὲ ἀνδρωθῶσι, (παιδεραστοῦσι
[209]   τῆς τῶν παίδων πρὸς ἀλλήλους  οἱ   τοιοῦτοι ἴσχουσι καὶ φιλίαν βεβαιοτέραν,
[179]   μαχόμενοί γ᾽ ἂν μετ᾽ ἀλλήλων  οἱ   τοιοῦτοι νικῷεν ἂν ὀλίγοι ὄντες
[181]   τῶν ἀνθρώπων ἐρῶσιν. ἐρῶσι δὲ  οἱ   τοιοῦτοι πρῶτον μὲν οὐχ ἧττον
[205]   τέχναις ἐργασίαι ποιήσεις εἰσὶ καὶ  οἱ   τούτων δημιουργοὶ πάντες ποιηταί. Ἀληθῆ
[207]   ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν ψυχὴν  οἱ   τρόποι, τὰ ἤθη, δόξαι, ἐπιθυμίαι,
[181]   τύχῃ· καὶ οὗτός ἐστιν ὃν  οἱ   φαῦλοι τῶν ἀνθρώπων ἐρῶσιν. ἐρῶσι
[204]   οὖν, ἔφην ἐγώ, Διοτίμα,  οἱ   φιλοσοφοῦντες, εἰ μήτε οἱ σοφοὶ
[173]   ἐπινίκια ἔθυεν αὐτός τε καὶ  οἱ   χορευταί. Πάνυ, ἔφη, ἄρα πάλαι,
[203]   Ἀφροδίτη, εἱστιῶντο οἱ θεοὶ  οἵ   τε ἄλλοι καὶ τῆς
[188]   διαφθείρει τε πολλὰ καὶ ἠδίκησεν.  (οἵ   τε γὰρ λοιμοὶ φιλοῦσι γίγνεσθαι
[202]   μέγας θεὸς εἶναι παρὰ τούτων,  οἵ   φασιν αὐτὸν οὐδὲ θεὸν εἶναι;
[205]   γέ τις, ἔφη, λόγος, ὡς  οἳ   ἂν τὸ ἥμισυ (ἑαυτῶν ζητῶσιν,
[215]   δημιουργοὶ σύριγγας αὐλοὺς ἔχοντας,  οἳ   διχάδε διοιχθέντες φαίνονται ἔνδοθεν ἀγάλματα
[209]   ~(ψυχήν— εἰσὶ γὰρ οὖν, ἔφη,  οἳ   ἐν ταῖς ψυχαῖς κυοῦσιν ἔτι
[218]   ὑπὸ τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ λόγων,  οἳ   ἔχονται ἐχίδνης ἀγριώτερον, νέου ψυχῆς
[192]   ἀλλήλων διὰ βίου οὗτοί εἰσιν,  οἳ   οὐδ᾽ ἂν ἔχοιεν εἰπεῖν
[174]   τι ἔφη αὐτόθι γελοῖον παθεῖν.  οἷ   μὲν γὰρ εὐθὺς παῖδά τινα
[181]   γὰρ τῶν παίδων τέλος ἄδηλον  οἷ   τελευτᾷ κακίας καὶ ἀρετῆς ψυχῆς
[178]   καλῶς βιώσεσθαι, τοῦτο οὔτε συγγένεια  οἵα   τε ἐμποιεῖν οὕτω καλῶς οὔτε
[222]   Ζεῦ, εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην,  οἷα   αὖ πάσχω ὑπὸ τοῦ ἀνθρώπου.
[219]   ἁπάντων. ὁπότ᾽ ἀναγκασθεῖμεν ἀποληφθέντες που,  οἷα   δὴ ἐπὶ στρατείας, ~(ἀσιτεῖν, οὐδὲν
[215]   μεθύειν, εἶπον ὀμόσας ἂν ὑμῖν  οἷα   δὴ πέπονθα αὐτὸς ὑπὸ τῶν
[209]   ἄλλους ποιητὰς τοὺς ἀγαθοὺς ζηλῶν,  οἷα   ἔκγονα ἑαυτῶν καταλείπουσιν, ἐκείνοις
[179]   μάλιστα τιμῶσιν. Ὀρφέα δὲ τὸν  Οἰάγρου   ἀτελῆ ἀπέπεμψαν ἐξ Ἅιδου. φάσμα
[204]   ἐρῶν ἄλλην ἰδέαν τοιαύτην ἔχον,  οἵαν   ἐγὼ διῆλθον. Καὶ ἐγὼ εἶπον·
[201]   πρὸς αὐτὴν ἕτερα τοιαῦτα ἔλεγον  οἷάπερ   νῦν πρὸς ἐμὲ Ἀγάθων, ὡς
[183]   τινα ἄλλην δύναμιν ἐθέλοι ποιεῖν  οἷάπερ   οἱ ἐρασταὶ πρὸς τὰ παιδικά,
[183]   θύραις, καὶ ἐθέλοντες δουλείας δουλεύειν  οἵας   οὐδ᾽ ἂν δοῦλος οὐδείς, ἐμποδίζοιτο
[210]   ἐάν τις ὀρθῶς μετίῃ, οὐκ  οἶδ᾽   εἰ οἷός τ᾽ ἂν εἴης.
[213]   κἂν ὑμεῖς ~(γελᾶτε, ὅμως εὖ  οἶδ᾽   ὅτι ἀληθῆ λέγω. ἀλλά μοι
[173]   ἔλαβες τὸ μαλακὸς καλεῖσθαι, οὐκ  οἶδα   ἔγωγε· ἐν μὲν γὰρ τοῖς
[216]   δὲ αὐτοῦ καὶ ἀνοιχθέντος οὐκ  οἶδα   εἴ τις ἑώρακε τὰ ἐντὸς
[173]   ὑμᾶς οὐκ οἴομαι ἀλλ᾽ εὖ  οἶδα.   Ἑταῖρος Ἀεὶ ὅμοιος εἶ,
[194]   ἐγὼ ἄγροικον δοξάζων· ἀλλ᾽ εὖ  οἶδα   ὅτι εἴ τισιν ἐντύχοις οὓς
[216]   δ᾽ αὖ τοῦτο γένοιτο, εὖ  οἶδα   ὅτι πολὺ μεῖζον ἂν ἀχθοίμην,
[186]   ἡμέτερος πρόγονος Ἀσκληπιός, ὥς φασιν  οἵδε   οἱ ποιηταὶ καὶ ἐγὼ πείθομαι,
[196]   μὴ ἔχει μὴ  οἶδεν,   οὔτ᾽ ἂν ἑτέρῳ δοίη οὔτ᾽
[216]   αὖ ἀγνοεῖ πάντα καὶ οὐδὲν  οἶδεν.   ὡς τὸ σχῆμα αὐτοῦ. τοῦτο
[206]   καλοῦ ἔρως, ὡς σὺ  οἴει.   Ἀλλὰ τί μήν; Τῆς γεννήσεως
[205]   τὸν ἔρωτα τοῦτον πότερα κοινὸν  οἴει   εἶναι πάντων ἀνθρώπων, καὶ πάντας
[189]   Βαλών γε, φάναι, Ἀριστόφανες,  οἴει   ἐκφεύξεσθαι· ἀλλὰ πρόσεχε τὸν νοῦν
[211]   καλὸν δύναιτο μονοειδὲς κατιδεῖν; ἆρ᾽  οἴει,   ἔφη, φαῦλον βίον ~(γίγνεσθαι ἐκεῖσε
[201]   ἥ, Οὐκ εὐφημήσεις; ἔφη·  οἴει,   ὅτι ἂν μὴ καλὸν ᾖ,
[208]   πονεῖν οὑστινασοῦν καὶ ὑπεραποθνήσκειν. ἐπεὶ  οἴει   σύ, ἔφη, Ἄλκηστιν ὑπὲρ Ἀδμήτου
[207]   ποιοῖτο, καί ποτε ἤρετο Τί  οἴει,   Σώκρατες, αἴτιον εἶναι τούτου
[173]   εἶναι, καὶ οἴομαι ὑμᾶς ἀληθῆ  οἴεσθαι·   ἐγὼ μέντοι ὑμᾶς οὐκ οἴομαι
[194]   Ἀγάθωνα, ἵνα θορυβηθῶ διὰ τὸ  οἴεσθαι   τὸ θέατρον προσδοκίαν μεγάλην ἔχειν
[173]   ἄλλων ἀκούω, χωρὶς τοῦ  οἴεσθαι   ὠφελεῖσθαι ὑπερφυῶς ὡς χαίρω· ὅταν
[216]   σειληνός· ἔνδοθεν δὲ ἀνοιχθεὶς πόσης  οἴεσθε   γέμει, ἄνδρες συμπόται, σωφροσύνης;
[219]   Τὸ δὴ μετὰ τοῦτο τίνα  οἴεσθέ   με διάνοιαν ἔχειν, ἡγούμενον μὲν
[173]   τε τοὺς ἑταίρους ἐλεῶ, ὅτι  οἴεσθε   τὶ ποιεῖν (οὐδὲν ποιοῦντες. καὶ
[222]   αὖ πάσχω ὑπὸ τοῦ ἀνθρώπου.  οἴεταί   μου δεῖν πανταχῇ περιεῖναι. ἀλλ᾽
[183]   ἐνθάδε· ταύτῃ μὲν οὖν  οἰηθείη   ἄν τις πάγκαλον νομίζεσθαι ἐν
[200]   ἴσως γὰρ ἄν τις ταῦτα  οἰηθείη   καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα, τοὺς
[216]   τοσοῦτον (ὅσον οὐδ᾽ ἂν εἷς  οἰηθείη,   οὔτ᾽ εἴ τις πλούσιος, οὔτ᾽
[194]   καὶ οὐδ᾽ ὁπωστιοῦν ἐκπλαγέντος, νῦν  οἰηθείην   σε θορυβήσεσθαι ἕνεκα ἡμῶν ὀλίγων
[215]   εἰκόνων. οὗτος μὲν οὖν ἴσως  οἰήσεται   ἐπὶ τὰ γελοιότερα, ἔσται δ᾽
[204]   ἐνδεὴς εἶναι οὗ ἂν μὴ  οἴηται   ἐπιδεῖσθαι. Τίνες οὖν, ἔφην ἐγώ,
[179]   Ἕκτορα, μὴ ἀποκτείνας δὲ τοῦτον  οἴκαδ᾽   ἐλθὼν γηραιὸς τελευτήσοι, ἐτόλμησεν ἑλέσθαι
[195]   τῶν ὄντων καὶ βαίνει καὶ  οἰκεῖ.   ἐν γὰρ ἤθεσι καὶ ψυχαῖς
[193]   ἡμᾶς πλεῖστα ὀνίνησιν εἰς τὸ  οἰκεῖον   ἄγων, καὶ εἰς τὸ ἔπειτα
[205]   εἴ τις τὸ μὲν ἀγαθὸν  οἰκεῖον   καλεῖ καὶ ἑαυτοῦ, τὸ δὲ
[192]   θαυμαστὰ ἐκπλήττονται φιλίᾳ τε καὶ  (οἰκειότητι   καὶ ἔρωτι, οὐκ ἐθέλοντες, ὡς
[197]   δὲ ἡμᾶς ἀλλοτριότητος μὲν κενοῖ,  οἰκειότητος   δὲ πληροῖ, τὰς τοιάσδε ξυνόδους
[218]   τοῖς νῦν λεγομένοις· οἱ δὲ  οἰκέται,   καὶ εἴ τις ἄλλος ἐστὶν
[210]   μηκέτι τῷ παρ᾽ ἑνί, ὥσπερ  οἰκέτης,   ἀγαπῶν παιδαρίου κάλλος ἀνθρώπου
[217]   ἐδείπνει, καὶ οὐδεὶς ἐν τῷ  οἰκήματι   ἄλλος καθηῦδεν (ἡμεῖς. μέχρι
[178]   οὐκ ἔστιν ὅπως ἂν ἄμεινον  οἰκήσειαν   τὴν ἑαυτῶν ἀπεχόμενοι πάντων
[209]   τὰ τῶν πόλεών τε καὶ  οἰκήσεων   διακόσμησις, δὴ ὄνομά ἐστι
[195]   ψυχαῖς θεῶν καὶ ἀνθρώπων τὴν  οἴκησιν   ἵδρυται· καὶ οὐκ αὖ ἑξῆς
[174]   ἐπειδὴ δὲ γενέσθαι ἐπὶ τῇ  οἰκίᾳ   (τῇ Ἀγάθωνος, ἀνεῳγμένην καταλαμβάνειν τὴν
[195]   ἀπέρχεται, δ᾽ ἂν μαλακόν,  οἰκίζεται.   ἁπτόμενον οὖν ἀεὶ καὶ ποσὶν
[172]   γὰρ ἐτύγχανον πρώην εἰς ἄστυ  οἴκοθεν   ἀνιὼν Φαληρόθεν· τῶν οὖν γνωρίμων
[223]   καὶ οὕτω διατρίψαντα εἰς ἑσπέραν  οἴκοι   ἀναπαύεσθαι.
[182]   αἰσχρὸν νενόμισται, ὅποι ὑπὸ βαρβάροις  οἰκοῦσιν.   τοῖς γὰρ βαρβάροις διὰ τὰς
[175]   τιμῶμαι τὴν παρὰ σοὶ κατάκλισιν·  οἶμαι   γάρ με παρὰ σοῦ πολλῆς
[201]   δὲ βούλει, ἐγώ σε ἀναμνήσω.  οἶμαι   γάρ σε οὑτωσί πως εἰπεῖν,
[176]   πότου καὶ δέομαι ἀναψυχῆς τινός,  οἶμαι   δὲ καὶ ὑμῶν τοὺς πολλούς·
[181]   πλησιάζει τῷ γενειάσκειν. παρεσκευασμένοι γὰρ,  οἶμαί   εἰσιν οἱ ἐντεῦθεν ἀρχόμενοι ἐρᾷν
[205]   εἶναι. οὐ γὰρ τὸ ἑαυτῶν  οἶμαι   ἕκαστοι ἀσπάζονται, εἰ μὴ εἴ
[209]   γεννᾶν ἤδη ἐπιθυμῇ, ζητεῖ δὴ  οἶμαι   καὶ οὗτος περιιὼν τὸ καλὸν
[198]   τὸ δὲ σὲ ἀπορήσειν, οὐκ  οἶμαι.   (Καὶ πῶς, μακάριε, εἰπεῖν
[176]   ἐμοὶ γὰρ δὴ τοῦτό γε  οἶμαι   (κατάδηλον γεγονέναι ἐκ τῆς ἰατρικῆς,
[175]   ἥξει δ᾽ αὐτίκα, ὡς ἐγὼ  οἶμαι.   μὴ οὖν κινεῖτε, ἀλλ᾽ ἐᾶτε.
[182]   οὔτε παλαιὸς ὡς αἰσχρόν, ἵνα,  οἶμαι,   μὴ πράγματ᾽ ἔχωσιν λόγῳ πειρώμενοι
[218]   βέλτιστον ἐμὲ γενέσθαι, τούτου δὲ  οἶμαί   μοι συλλήπτορα οὐδένα κυριώτερον εἶναι
[204]   τὸ ἐρῶν· διὰ ταῦτά σοι  οἶμαι   πάγκαλος ἐφαίνετο Ἔρως. καὶ
[198]   ὅπως ἐγκωμιάσεται. διὰ ταῦτα δὴ,  οἶμαι,   πάντα λόγον κινοῦντες ἀνατίθετε τῷ
[182]   καὶ φιλογυμναστία· οὐ γὰρ  οἶμαι   συμφέρει τοῖς ἄρχουσι φρονήματα μεγάλα
[209]   καὶ ἐπιχειρεῖ παιδεύειν. ἁπτόμενος γὰρ  οἶμαι   τοῦ καλοῦ καὶ ὁμιλῶν αὐτῷ,
[208]   πολλοῦ γε δεῖ, ἔφη, ἀλλ᾽  οἶμαι   ὑπὲρ ἀρετῆς ἀθανάτου καὶ τοιαύτης
[183]   τοιοῦτον ἐνθάδε νομίζεσθαι. τὸ δὲ,  οἶμαι,   ὧδ᾽ ἔχει· οὐχ ἁπλοῦν ἐστιν,
[176]   ἔχειν πρὸς τὸ πολὺν πίνειν  οἶνον,   ἴσως ἂν ἐγὼ περὶ τοῦ
[223]   κόσμῳ οὐδενὶ ἀναγκάζεσθαι πίνειν πάμπολυν  οἶνον.   τὸν μὲν οὖν Ἐρυξίμαχον καὶ
[217]   μὴ πρῶτον μέν, τὸ λεγόμενον,  οἶνος   (ἄνευ τε παίδων καὶ μετὰ
[203]   οὖν Πόρος μεθυσθεὶς τοῦ νέκταρος,  οἶνος   γὰρ οὔπω ἦν, εἰς τὸν
[194]   αἰσχύνοιο αὐτούς, εἴ τι ἴσως  οἴοιο   αἰσχρὸν ὂν ποιεῖν· πῶς
[194]   οὐκ ἂν αἰσχύνοιο εἴ τι  οἴοιο   αἰσχρὸν ποιεῖν; (καὶ τὸν Φαῖδρον
[207]   τοὺς μὲν γὰρ ἀνθρώπους, ἔφη,  οἴοιτ᾽   ἄν τις ἐκ λογισμοῦ ταῦτα
[192]   ἂν φανείη βουλόμενος, ἀλλ᾽ ἀτεχνῶς  οἴοιτ᾽   ἂν ἀκηκοέναι τοῦτο πάλαι
[199]   ἄλλους κελεύειν λέγειν, ὅπῃ αὐτὸς  οἴοιτο   δεῖν εἰπεῖν, ταύτῃ. Ἔτι τοίνυν,
[216]   ἀνθρώπων, οὐκ ἄν τις  οἴοιτο   ἐν ἐμοὶ ἐνεῖναι, τὸ αἰσχύνεσθαι
[173]   οἴεσθαι· ἐγὼ μέντοι ὑμᾶς οὐκ  οἴομαι   ἀλλ᾽ εὖ οἶδα. Ἑταῖρος Ἀεὶ
[173]   ἐμὲ ἡγεῖσθε κακοδαίμονα εἶναι, καὶ  οἴομαι   ὑμᾶς ἀληθῆ οἴεσθαι· ἐγὼ μέντοι
[211]   καὶ συνεῖναι. τί δῆτα, ἔφη,  οἰόμεθα,   εἴ τῳ γένοιτο (αὐτὸ τὸ
[222]   τοῦ ἐμὲ καὶ (Ἀγάθωνα διαβάλλειν,  οἰόμενος   δεῖν ἐμὲ μὲν σοῦ ἐρᾷν
[173]   οὐχ ἧττον σὺ νυνί,  οἰόμενος   δεῖν πάντα μᾶλλον πράττειν
[204]   ἱκανόν· οὔκουν ἐπιθυμεῖ μὴ  οἰόμενος   ἐνδεὴς εἶναι οὗ ἂν μὴ
[173]   δὲ περιτρέχων ὅπῃ τύχοιμι καὶ  οἰόμενος   τὶ ποιεῖν ἀθλιώτερος ὁτουοῦν,
[208]   τῆς βασιλείας τῶν παίδων, μὴ  οἰομένους   ἀθάνατον μνήμην ἀρετῆς πέρι ἑαυτῶν
[208]   καὶ παλαιούμενον ἕτερον νέον ἐγκαταλείπειν  οἷον   αὐτὸ ἦν. ταύτῃ τῇ μηχανῇ,
[211]   ἐκείνου μετέχοντα τρόπον τινὰ τοιοῦτον,  οἷον   γιγνομένων τε τῶν ἄλλων καὶ
[220]   Καὶ ταῦτα μὲν δὴ ταῦτα·  οἷον   δ᾽ αὖ τόδ᾽ ἔρεξε καὶ
[203]   Πόρος. ἐπειδὴ δὲ ἐδείπνησαν, προσαιτήσουσα  οἷον   δὴ εὐωχίας οὔσης ἀφίκετο
[207]   καλεῖται καὶ εἶναι τὸ αὐτό·  οἷον   ἐκ παιδαρίου αὐτὸς λέγεται
[211]   που ὂν ἐν ἑτέρῳ τινι,  οἷον   ἐν ζῴῳ ἐν γῇ
[176]   ἂν ἐγὼ περὶ τοῦ μεθύσκεσθαι,  οἷόν   ἐστι, τἀληθῆ λέγων ἧττον ἂν
[217]   τοῦτο παθόντα οὐκ ἐθέλειν λέγειν  οἷον   ἦν πλὴν τοῖς δεδηγμένοις, ὡς
[189]   ἐπιθυμεῖ τοιούτων ψόφων καὶ γαργαλισμῶν,  οἷον   καὶ πταρμός ἐστι· πάνυ
[181]   πραττομένη οὔτε καλὴ οὔτε αἰσχρά.  ~(οἷον   νῦν ἡμεῖς ποιοῦμεν,
[203]   δεῖ ἁπαλός τε καὶ καλός,  οἷον   οἱ πολλοὶ οἴονται, ἀλλὰ σκληρὸς
[191]   διήρθρου, ἔχων τι τοιοῦτον ὄργανον  οἷον   οἱ σκυτοτόμοι περὶ τὸν καλάποδα
[211]   αὖ φαντασθήσεται αὐτῷ τὸ καλὸν  οἷον   πρόσωπόν τι οὐδὲ χεῖρες οὐδὲ
[186]   ὄντα ἐν τῷ σώματι φίλα  οἷόν   τ᾽ εἶναι ποιεῖν καὶ ἐρᾷν
[211]   ξυνόντες ἀεὶ αὐτοῖς, εἴ πως  οἷόν   τ᾽ ἦν, μήτ᾽ ἐσθίειν μήτε
[185]   ἄλλου λύγγα ἐπιπεπτωκυῖαν καὶ οὐχ  οἷόν   τε εἶναι λέγειν, (ἀλλ᾽ εἰπεῖν
[210]   ἔφη, τὸν νοῦν προσέχειν ὡς  οἷόν   τε μάλιστα. Ὃς γὰρ ἂν
[209]   λόγων περὶ ἀρετῆς καὶ περὶ  οἷον   χρὴ εἶναι (τὸν ἄνδρα τὸν
[220]   ἐξῄει ἔχων ἱμάτιον μὲν τοιοῦτον  οἷόνπερ   καὶ πρότερον εἰώθει φορεῖν, ἀνυπόδητος
[203]   καὶ καλός, οἷον οἱ πολλοὶ  οἴονται,   ἀλλὰ σκληρὸς (καὶ αὐχμηρὸς καὶ
[208]   καὶ μνήμην καὶ εὐδαιμονίαν, ὡς  οἴονται,   αὑτοῖς εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον
[221]   καὶ Βρασίδαν καὶ ἄλλους, καὶ  οἷος   αὖ Περικλῆς, καὶ Νέστορα καὶ
[221]   ὄντων, τοῦτο ἄξιον παντὸς θαύματος.  οἷος   γὰρ Ἀχιλλεὺς ἐγένετο, ἀπεικάσειεν ἄν
[221]   κατὰ ταὔτ᾽ ἄν τις ἀπεικάζοι·  οἷος   δὲ οὑτοσὶ γέγονε τὴν ἀτοπίαν
[199]   (τόδε εἰπέ· πότερόν ἐστι τοιοῦτος  οἷος   εἶναι τινὸς Ἔρως ἔρως,
[199]   τἆλλα καλῶς καὶ μεγαλοπρεπῶς διῆλθες  οἷός   ἐστι, καὶ (τόδε εἰπέ· πότερόν
[195]   ἡμᾶς δίκαιον ἐπαινέσαι πρῶτον αὐτὸν  οἷός   ἐστιν, ἔπειτα τὰς δόσεις. φημὶ
[195]   ἁπαλός· ποιητοῦ δ᾽ ἔστιν (ἐνδεὴς  οἷος   ἦν Ὅμηρος, πρὸς τὸ ἐπιδεῖξαι
[195]   ἐπαίνου περὶ παντός, λόγῳ διελθεῖν  οἷος   οἵων αἴτιος ὢν τυγχάνει περὶ
[210]   ὀρθῶς μετίῃ, οὐκ οἶδ᾽ εἰ  οἷός   τ᾽ ἂν εἴης. ἐρῶ μὲν
[212]   τοι, φάναι, χθὲς μὲν οὐχ  οἷός   τ᾽ ἐγενόμην ἀφικέσθαι, νῦν δὲ
[212]   ἀνδρείαν τοῦ Ἔρωτος καθ᾽ ὅσον  οἷός   τ᾽ εἰμί. τοῦτον (οὖν τὸν
[198]   ἔγωγε ἐνθυμούμενος ὅτι αὐτὸς οὐχ  οἷός   τ᾽ ἔσομαι οὐδ᾽ ἐγγὺς τούτων
[174]   ζητῶν σε, ἵνα καλέσαιμι, οὐχ  οἷός   τ᾽ ἰδεῖν. ἀλλὰ Σωκράτη
[196]   τὸ εἶδος, οὐ γὰρ ἂν  οἷός   τ᾽ ἦν πάντῃ περιπτύσσεσθαι οὐδὲ
[220]   αὖ ταῖς εὐωχίαις μόνος ἀπολαύειν  οἷός   τ᾽ ἦν τά τ᾽ ἄλλα
[210]   ἀπολείψω· πειρῶ δὲ ἕπεσθαι, ἂν  οἷός   τε ᾖς. δεῖ γάρ, ἔφη,
[202]   μηδὲ καλόν, μηδέν τι μᾶλλον  οἴου   δεῖν αὐτὸν αἰσχρὸν καὶ κακὸν
[220]   (ἄλλα, καί ποτε ὄντος πάγου  οἵου   δεινοτάτου, καὶ πάντων οὐκ
[209]   ὄντα· εἰ δὲ βούλει, ἔφη,  οἵους   Λυκοῦργος παῖδας κατελίπετο ἐν Λακεδαίμονι
[187]   πάνδημος, ὃν δεῖ εὐλαβούμενον προσφέρειν  οἷς   ἂν προσφέρῃ, ὅπως ἂν τὴν
[216]   ἀκούσατε ὡς ὅμοιός τ᾽ ἐστὶν  οἷς   ἐγὼ εἴκασα αὐτὸν καὶ τὴν
[221]   παλαιῶν, εἰ μὴ ἄρα εἰ  οἷς   ἐγὼ λέγω ἀπεικάζοι τις αὐτόν,
[188]   τοίνυν καὶ θυσίαι πᾶσαι καὶ  οἷς   μαντικὴ ἐπιστατεῖ (ταῦτα δ᾽ ἐστὶν
[186]   ἔρωτος τὸν ἕτερον κτᾶσθαι, καὶ  οἷς   μὴ ἔνεστιν ἔρως, δεῖ δ᾽
[202]   τοῦ ἔχειν λόγον δοῦναι οὐκ  οἶσθ᾽   ἔφη, ὅτι οὔτε ἐπίστασθαί ἐστιν
[205]   Ἀλλ᾽ ὅμως, δ᾽ ἥ,  οἶσθ᾽   ὅτι οὐ καλοῦνται ποιηταὶ ἀλλὰ
[205]   ἦν δ᾽ ἐγώ. Ὥσπερ τόδε,  οἶσθ᾽   ὅτι ποίησίς ἐστί τι πολύ·
[172]   δ᾽ ἐγώ, Γλαύκων; οὐκ  οἶσθ᾽   ὅτι πολλῶν ἐτῶν Ἀγάθων ἐνθάδε
[214]   Σωκράτης ὧν ἄρτι εἶπεν;  οἶσθα   ὅτι τοὐναντίον ἐστὶ πᾶν
[218]   Οὐ δῆτα, δ᾽ ὅς.  Οἶσθα   οὖν μοι δέδοκται; Τί
[201]   δή με τούτοις τοῖς λόγοις  οἷσπερ   ἐγὼ τοῦτον, ὡς οὔτε καλὸς
[210]   τίκτειν λόγους τοιούτους καὶ ζητεῖν,  οἵτινες   ποιήσουσι βελτίους τοὺς νέους, ἵνα
[223]   ἄλλους τινὰς ἔφη Ἀριστόδημος  οἴχεσθαι   ἀπιόντας, δὲ ὕπνον λαβεῖν,
[183]   σώματος ἄνθει λήγοντι, οὗπερ ἤρα,  οἴχεται   ἀποπτάμενος, πολλοὺς λόγους καὶ ὑποσχέσεις
[181]   ἀφροσύνῃ λαβόντες ὡς νέον, καταγελάσαντες  οἰχήσεσθαι   ἐπ᾽ ἄλλον ἀποτρέχοντες. χρῆν δὲ
[216]   τῶν Σειρήνων ἐπισχόμενος τὰ ὦτα  οἴχομαι   φεύγων, ἵνα μὴ αὐτοῦ καθήμενος
[223]   τοὺς μὲν ἄλλους καθεύδοντας καὶ  οἰχομένους,   Ἀγάθωνα δὲ καὶ Ἀριστοφάνη καὶ
[219]   καὶ ἀνδρείαν, ἐντετυχηκότα ἀνθρώπῳ τοιούτῳ  οἵῳ   ἐγὼ οὐκ ἂν ᾤμην ποτ᾽
[185]   ἰσχυρά ἐστιν, ἀναλαβών τι τοιοῦτον  οἵῳ   κινήσαις ἂν τὴν ῥῖνα, πτάρε·
[195]   περὶ παντός, λόγῳ διελθεῖν οἷος  οἵων   αἴτιος ὢν τυγχάνει περὶ οὗ
[176]   συνεῖναι τὸ τήμερον· καὶ δι᾽  οἵων   λόγων, εἰ βούλεσθε, ἐθέλω ὑμῖν
[218]   γεγονέναι μόνος, καί μοι φαίνει  ὀκνεῖν   μνησθῆναι πρός με· ἐγὼ δὲ
[194]   καὶ μεγαλοφροσύνην ἀναβαίνοντος ἐπὶ τὸν  ὀκρίβαντα   μετὰ τῶν ὑποκριτῶν, καὶ βλέψαντος
[214]   ἐκεῖνον, ἰδόντα αὐτὸν ~(πλέον  ὀκτὼ   κοτύλας χωροῦντα. τοῦτον ἐμπλησάμενον πρῶτον
[190]   τὰ σκέλη περιφερόμενοι κυβιστῶσι κύκλῳ,  ὀκτὼ   τότε οὖσι τοῖς μέλεσιν ἀπερειδόμενοι
[219]   καὶ θαυμαστῷ, κατεκείμην τὴν νύκτα  ὅλην.   καὶ οὐδὲ ταῦτα αὖ,
[191]   καὶ συνεπλέκετο, εἴτε γυναικὸς τῆς  ὅλης   ἐντύχοι ἡμίσει, δὴ νῦν
[174]   τὰς βλαύτας ὑποδεδεμένον, ἐκεῖνος  ὀλιγάκις   ἐποίει· καὶ ἐρέσθαι αὐτὸν ὅποι
[191]   λεαίνοντες τὰς τῶν σκυτῶν ῥυτίδας·  ὀλίγας   δὲ κατέλιπε, τὰς περὶ αὐτὴν
[194]   καὶ ἀγνοεῖν ὅτι νοῦν ἔχοντι  ὀλίγοι   ἔμφρονες πολλῶν ἀφρόνων φοβερώτεροι; (Οὐ
[179]   ἀλλήλων οἱ τοιοῦτοι νικῷεν ἂν  ὀλίγοι   ὄντες ὡς ἔπος εἰπεῖν πάντας
[193]   ἡμετέροις αὐτῶν, τῶν νῦν  ὀλίγοι   ποιοῦσι. καὶ μή μοι ὑπολάβῃ
[175]   Ἀγάθων. καὶ ταῦτα μὲν καὶ  ὀλίγον   ὕστερον διαδικασόμεθα