HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Le Banquet

Liste des contextes (ordre alphabétique)


η  =  127 formes différentes pour 543 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Page
[183]   του λαβεῖν ἀρχὴν ἄρξαι     τινα ἄλλην δύναμιν ἐθέλοι ποιεῖν
[181]   νῦν ἡμεῖς ποιοῦμεν, πίνειν     ᾄδειν διαλέγεσθαι, οὐκ ἔστι
[199]   οὔ; Φάναι εἶναι. Οὐκοῦν ἀδελφοῦ     ἀδελφῆς; Ὁμολογεῖν. Πειρῶ δή, φάναι,
[219]   εἰ μετὰ πατρὸς καθηῦδον     ἀδελφοῦ πρεσβυτέρου. Τὸ δὴ μετὰ
[173]   φιλοσοφίας λόγους αὐτὸς ποιῶμαι     ἄλλων ἀκούω, χωρὶς τοῦ οἴεσθαι
[176]   αὐλητρίδα χαίρειν ἐᾷν, αὐλοῦσαν ἑαυτῇ     ἂν βούληται ταῖς γυναιξὶ ταῖς
[214]   ἐπαινέσω τούτου παρόντος θεὸν     ἄνθρωπον ἄλλον τοῦτον, οὐκ
[210]   ὥσπερ οἰκέτης, ἀγαπῶν παιδαρίου κάλλος     ἀνθρώπου τινός ἐπιτηδεύματος ἑνός,
[178]   ἂν ἄμεινον οἰκήσειαν τὴν ἑαυτῶν     ἀπεχόμενοι πάντων τῶν αἰσχρῶν καὶ
[212]   ἄνδρα πάνυ σφόδρα δέξεσθε συμπότην,     ἀπίωμεν ἀναδήσαντες μόνον Ἀγάθωνα, ἐφ᾽
[183]   χρήματα βουλόμενος παρά του λαβεῖν     ἀρχὴν ἄρξαι τινα ἄλλην
[215]   οὕστινας ἐργάζονται οἱ δημιουργοὶ σύριγγας     αὐλοὺς ἔχοντας, οἳ διχάδε διοιχθέντες
[173]   μέν τινας περὶ φιλοσοφίας λόγους     αὐτὸς ποιῶμαι ἄλλων ἀκούω,
[173]   ἔοικεν. ἀλλὰ τίς σοι διηγεῖτο;     αὐτὸς Σωκράτης; (Οὐ μὰ τὸν
[211]   τελευτῆσῃ, ἐστιν οὐκ ἄλλου     αὐτοῦ ἐκείνου τοῦ καλοῦ μάθημα,
[208]   Ἄλκηστιν ὑπὲρ Ἀδμήτου ἀποθανεῖν ἄν,     Ἀχιλλέα Πατρόκλῳ ἐπαποθανεῖν, προαποθανεῖν
[181]   ποιοῦμεν, πίνειν ᾄδειν     διαλέγεσθαι, οὐκ ἔστι τούτων αὐτὸ
[185]   καὶ ἐὰν τοῦτο ποιήσῃς ἅπαξ     δίς, καὶ εἰ πάνυ ἰσχυρά
[213]   νῦν ἐργάσηται, ἀλλὰ διάλλαξον ἡμᾶς,     ἐὰν ἐπιχειρῇ βιάζεσθαι, ἐπάμυνε, ὡς
[219]   περιττότερον καταδεδαρθηκὼς (ἀνέστην μετὰ Σωκράτους,     εἰ μετὰ πατρὸς καθηῦδον
[188]   σὸν ἔργον, Ἀριστόφανες, ἀναπληρῶσαι·     εἴ πως ἄλλως ἐν νῷ
[220]   πάντων οὐκ ἐξιόντων ἔνδοθεν,     εἴ τις ἐξίοι, ἠμφιεσμένων τε
[184]   ἄν τ᾽ εὐεργετούμενος εἰς χρήματα     εἰς διαπράξεις πολιτικὰς μὴ καταφρονήσῃ·
[187]   πολλὴ ἀλογία ἁρμονίαν φάναι διαφέρεσθαι     ἐκ διαφερομένων ἔτι εἶναι. ἀλλὰ
[211]   ἑτέρῳ τινι, οἷον ἐν ζῴῳ     ἐν γῇ ἐν οὐρανῷ
[189]   νῦν δὲ οὐκ ἔστιν ἀλλ᾽     ἐν ὀνείδει ὄνομα κείμενον. ἔπειτα
[211]   ἐν ζῴῳ ἐν γῇ     ἐν οὐρανῷ (ἢ ἔν τῳ
[221]   δὴ καὶ κάλλιον ἐθεασάμην Σωκράτη     ἐν Ποτειδαίᾳ. αὐτὸς γὰρ ἧττον
[209]   ταῖς ψυχαῖς κυοῦσιν ἔτι μᾶλλον     ἐν τοῖς σώμασιν, ψυχῇ
[211]   ἐν γῇ ἐν οὐρανῷ  (ἢ   ἔν τῳ ἄλλῳ, ἀλλ᾽ αὐτὸ
[210]   παιδαρίου κάλλος ἀνθρώπου τινός     ἐπιτηδεύματος ἑνός, δουλεύων φαῦλος
[178]   ἐστιν ἀγαθὸν εὐθὺς νέῳ ὄντι     ἐραστὴς χρηστὸς καὶ ἐραστῇ παιδικά.
[189]   πῃ ἐν νῷ ἔχω λέγειν     σύ τε καὶ Παυσανίας
[173]   τραγῳδίᾳ ἐνίκησεν Ἀγάθων, τῇ ὑστεραίᾳ     τὰ ἐπινίκια ἔθυεν αὐτός
[217]   ἐν τῷ οἰκήματι ἄλλος καθηῦδεν     (ἡμεῖς. μέχρι μὲν οὖν δὴ
[214]   τινα ἐγὼ ἐπαινέσω τούτου παρόντος     θεὸν ἄνθρωπον ἄλλον
[199]   ἀποκρίνασθαι, ὅτι ἔστιν ὑέος γε     θυγατρὸς πατὴρ πατήρ·
[200]   τις μέγας ὢν μέγας εἶναι,     ἰσχυρὸς ὢν ἰσχυρός; Ἀδύνατον ἐκ
[175]   ἐμὴ φαύλη τις ἂν εἴη,     καὶ ἀμφισβητήσιμος, ὥσπερ ὄναρ οὖσα,
[202]   μὴ εἰδότων, ἔφη, πάντων λέγεις,     καὶ τῶν εἰδότων; Ξυμπάντων μὲν
[184]   ἔσεσθαι κατὰ σοφίαν τινὰ     κατὰ ἄλλο ὁτιοῦν μέρος ἀρετῆς,
[184]   ἡγούμενος δι᾽ ἐκεῖνον ἀμείνων ἔσεσθαι     κατὰ σοφίαν τινὰ κατὰ
[205]   ἐπ᾽ αὐτόν, κατὰ χρηματισμὸν     κατὰ φιλογυμναστίαν κατὰ φιλοσοφίαν,
[205]   κατὰ χρηματισμὸν κατὰ φιλογυμναστίαν     κατὰ φιλοσοφίαν, οὔτε ἐρᾶν καλοῦνται
[205]   ἄλλῃ τρεπόμενοι πολλαχῇ ἐπ᾽ αὐτόν,     κατὰ χρηματισμὸν κατὰ φιλογυμναστίαν
[185]   παῦσαί με τῆς λυγγὸς     λέγειν ὑπὲρ ἐμοῦ, ἕως ἂν
[179]   γὰρ ἀνὴρ ὑπὸ παιδικῶν ὀφθῆναι     λιπὼν τάξιν ὅπλα ἀποβαλὼν
[179]   μὴν ἐγκαταλιπεῖν γε τὰ παιδικὰ     μὴ βοηθῆσαι κινδυνεύοντι- οὐδεὶς οὕτω
[200]   ἐπιθυμοῦν ἐπιθυμεῖν οὗ ἐνδεές ἐστιν,     μὴ (ἐπιθυμεῖν, ἐὰν μὴ ἐνδεὲς
[196]   κατὰ μουσικήν· γάρ τις     μὴ ἔχει μὴ οἶδεν,
[181]   βλέποντες, ἀμελοῦντες δὲ τοῦ καλῶς     μή· ὅθεν δὴ ξυμβαίνει αὐτοῖς
[196]   γάρ τις μὴ ἔχει     μὴ οἶδεν, οὔτ᾽ ἂν ἑτέρῳ
[213]   λέγετε αὐτόθεν, ἐπὶ ῥητοῖς εἰσίω     μή; συμπίεσθε οὔ; πάντας
[193]   λόγος ἐστὶ περὶ Ἔρωτος, ἀλλοῖος     σός. ὥσπερ οὖν ἐδεήθην
[218]   τὴν καρδίαν ψυχὴν γὰρ     τι δεῖ αὐτὸ ὀνομάσαι
[214]   οἶσθα ὅτι τοὐναντίον ἐστὶ πᾶν     ἔλεγεν; οὗτος γάρ, ἐάν
[220]   διὰ τοῦ κρυστάλλου ῥᾷον ἐπορεύετο     οἱ ἄλλοι ὑποδεδεμένοι, οἱ δὲ
[201]   καὶ ἥ, Οὐκ εὐφημήσεις; ἔφη·     οἴει, ὅτι ἂν μὴ καλὸν
[214]   (σε Σωκράτης ὧν ἄρτι εἶπεν;     οἶσθα ὅτι τοὐναντίον ἐστὶ πᾶν
[214]   ψυκτῆρα ἐκεῖνον, ἰδόντα αὐτὸν ~(πλέον     ὀκτὼ κοτύλας χωροῦντα. τοῦτον ἐμπλησάμενον
[179]   παιδικῶν ὀφθῆναι λιπὼν τάξιν     ὅπλα ἀποβαλὼν ἧττον ἂν δή
[180]   ἐρώμενος τὸν ἐραστὴν ἀγαπᾷ,     ὅταν ἐραστὴς τὰ παιδικά.
[215]   μετὰ τοῦτο ἄκουε. ὑβριστὴς εἶ·     οὔ; ἐὰν γὰρ μὴ ὁμολογῇς,
[199]   πατήρ ἐστι πατήρ τινος     οὔ; εἶπες ἂν δή πού
[172]   αὐτὸς παρεγένου τῇ συνουσίᾳ ταύτῃ     οὔ; κἀγὼ εἶπον ὅτι· Παντάπασιν
[213]   ῥητοῖς εἰσίω μή; συμπίεσθε     οὔ; πάντας οὖν ἀναθορυβῆσαι καὶ
[200]   οὗ ἔστιν ἔρως, ἐπιθυμεῖ αὐτοῦ     οὔ; Πάνυ γε, φάναι. Πότερον
[199]   θυγατρὸς πατὴρ πατήρ·     οὔ; Πάνυ γε, φάναι τὸν
[199]   ὅπερ ἔστιν, ἔστι τινὸς ἀδελφὸς     οὔ; Φάναι εἶναι. Οὐκοῦν ἀδελφοῦ
[199]   εἶναι τινὸς Ἔρως ἔρως,     οὐδενός; ἐρωτῶ δ᾽ οὐκ εἰ
[207]   τοῦ ἔρωτος καὶ τῆς ἐπιθυμίας;     οὐκ αἰσθάνει ὡς δεινῶς διατίθεται
[212]   δεῖ θεωμένου καὶ ξυνόντος αὐτῷ;     οὐκ ἐνθυμῇ, ἔφη, ὅτι ἐνταῦθα
[220]   πάγου οἵου δεινοτάτου, καὶ πάντων     οὐκ ἐξιόντων ἔνδοθεν, εἴ
[200]   εἶτα ἐπιθυμεῖ τε καὶ ἐρᾷ,     οὐκ ἔχων; Οὐκ ἔχων, ὡς
[202]   καὶ ἂν μὴ σοφόν, ἀμαθές;     οὐκ ᾔσθησαι ὅτι ἔστιν τι
[220]   οὐδεὶς ἄλλος ἐμὲ ἔσωσεν (ἀνθρώπων     οὗτος, τετρωμένον οὐκ ἐθέλων ἀπολιπεῖν,
[213]   οὔτε διαλεχθῆναι καλῷ οὐδ᾽ ἑνί,     οὑτοσὶ ζηλοτυπῶν με καὶ φθονῶν
[181]   πρῶτον μὲν οὐχ ἧττον γυναικῶν     παίδων, ἔπειτα ὧν καὶ ἐρῶσι
[178]   τι αἰσχρὸν ποιῶν κατάδηλος γίγνοιτο     πάσχων ὑπό του δι᾽ ἀνανδρίαν
[199]   εἰ Ἔρως ἐστὶν ἔρως μητρὸς     πατρός— ἀλλ᾽ ὥσπερ ἂν εἰ
[199]   δ᾽ οὐκ εἰ μητρός τινος     πατρός ἐστιν— γελοῖον γὰρ ἂν
[185]   κατακεῖσθαι, Ἐρυξίμαχε, δίκαιος εἶ     παῦσαί με τῆς λυγγὸς
[188]   οὐ περὶ ἄλλο τί ἐστιν     περὶ Ἔρωτος φυλακήν τε καὶ
[203]   δὲ ἄλλο τι σοφὸς ὢν     περὶ τέχνας χειρουργίας τινὰς
[181]   ~(οἷον νῦν ἡμεῖς ποιοῦμεν,     πίνειν ᾄδειν διαλέγεσθαι,
[187]   καταχρῆσθαι (ῥυθμῷ τε καὶ ἁρμονίᾳ     ποιοῦντα, (ὃ δὴ μελοποιίαν καλοῦσιν)
[172]   ἡμέρας εἰδέναι ὅτι ἂν λέγῃ     πράττῃ οὐδέπω τρία ἔτη ἐστίν;
[208]   ἄν, Ἀχιλλέα Πατρόκλῳ ἐπαποθανεῖν,     προαποθανεῖν τὸν ὑμέτερον Κόδρον ὑπὲρ
[200]   ἄλλο τι ἔστιν Ἔρως     πρῶτον μὲν τινῶν, ἔπειτα τούτων
[194]   ἴσως οἴοιο αἰσχρὸν ὂν ποιεῖν·     πῶς λέγεις; Ἀληθῆ λέγεις, φάναι.
[205]   τἀγαθὰ βούλεσθαι αὑτοῖς εἶναι ἀεί,     πῶς λέγεις; Οὕτως, ἦν δ᾽
[220]   ἐγένου τῶν στρατηγῶν ἐμὲ λαβεῖν     σαυτόν. ἔτι τοίνυν, ἄνδρες,
[219]   πολὺ μᾶλλον ἄτρωτος ἦν πανταχῇ     σιδήρῳ Αἴας, τε
[206]   ~(ἐρῶσιν ἅνθρωποι τοῦ ἀγαθοῦ.     σοὶ δοκοῦσιν; Μὰ Δί᾽ οὐκ
[178]   τις γένοιτο ὥστε πόλιν γενέσθαι     στρατόπεδον ἐραστῶν τε καὶ παιδικῶν,
[173]   ἀθλιώτερος ὁτουοῦν, οὐχ ἧττον     σὺ νυνί, οἰόμενος δεῖν πάντα
[209]   οὖν σώματα τὰ καλὰ μᾶλλον     τὰ αἰσχρὰ ἀσπάζεται ἅτε κυῶν,
[177]   ὃς οὐδέν φημι ἄλλο ἐπίστασθαι     τὰ ἐρωτικά, οὔτε που Ἀγάθων
[181]   θεοῦ νεωτέρας (τε οὔσης πολὺ     τῆς ἑτέρας, καὶ μετεχούσης ἐν
[218]   χαρίζεσθαι καὶ εἴ τι ἄλλο     τῆς οὐσίας τῆς ἐμῆς (δέοιο
[183]   πάνδημος, (ὁ τοῦ σώματος μᾶλλον     τῆς ψυχῆς ἐρῶν· καὶ γὰρ
[214]   ἐπὶ τὰ γελοιότερά με ἐπαινέσαι;     τί ποιήσεις; Τἀληθῆ ἐρῶ. ἀλλ᾽
[199]   Ἔρως ἔρως ἐστὶν οὐδενὸς     τινός; Πάνυ μὲν οὖν ἔστιν.
[200]   παρόντων, εἰ ἄλλο τι λέγεις     τόδε, ὅτι βούλομαι τὰ νῦν
[202]   φῂς εὐδαίμονας εἶναι καὶ καλούς;     τολμήσαις ἄν τινα μὴ φάναι
[206]   ἄλλο ἐστὶν οὗ ~(ἐρῶσιν ἅνθρωποι     τοῦ ἀγαθοῦ. σοὶ δοκοῦσιν;
[209]   ἑαυτῷ τοιούτους παῖδας μᾶλλον γεγονέναι     τοὺς (ἀνθρωπίνους, καὶ εἰς Ὅμηρον
[214]   θεὸν ἄνθρωπον ἄλλον     τοῦτον, οὐκ ἀφέξεταί μου τὼ
[175]   ἐν μάρτυσι τῶν Ἑλλήνων πλέον     τρισμυρίοις. Ὑβριστὴς εἶ, ἔφη,
[215]   γὰρ ἀκούω, πολύ μοι μᾶλλον     τῶν κορυβαντιώντων τε καρδία
[194]   σοφούς, μᾶλλον ἂν αὐτῶν φροντίζοις     τῶν πολλῶν· ἀλλὰ μὴ οὐχ
[215]   ἐπειδὰν δὲ σοῦ τις ἀκούῃ     τῶν σῶν λόγων ἄλλου λέγοντος,
[218]   τῆς οὐσίας τῆς ἐμῆς (δέοιο     τῶν φίλων τῶν ἐμῶν. ἐμοὶ
[181]   καὶ ἐρῶσι τῶν σωμάτων μᾶλλον     τῶν ψυχῶν, ἔπειτα ὡς ἂν
[211]   ὀρθῶς ἐπὶ (τὰ ἐρωτικὰ ἰέναι     ὑπ᾽ ἄλλου ἄγεσθαι, ἀρχόμενον ἀπὸ
[208]   ἕτοιμοί εἰσι πάντας ἔτι μᾶλλον     ὑπὲρ τῶν (παίδων, καὶ χρήματα
[179]   ἧττον ἂν δή που δέξαιτο     ὑπὸ πάντων τῶν ἄλλων, καὶ
[185]   λέγειν, τυχεῖν δὲ αὐτῷ τινὰ     ὑπὸ πλησμονῆς ὑπό τινος
[185]   αὐτῷ τινὰ ὑπὸ πλησμονῆς     ὑπό τινος ἄλλου λύγγα ἐπιπεπτωκυῖαν
[173]   οἰόμενος δεῖν πάντα μᾶλλον πράττειν     φιλοσοφεῖν. καὶ ὅς· Μὴ σκῶπτ᾽
[218]   μὴ χαριζόμενος αἰσχυνοίμην τοὺς φρονίμους,     χαριζόμενος τούς τε πολλοὺς καὶ
[203]   σοφὸς ὢν περὶ τέχνας     χειρουργίας τινὰς βάναυσος. οὗτοι δὴ
[183]   καρποῖτ᾽ ἂν ὀνείδη· εἰ γὰρ     χρήματα βουλόμενος παρά του λαβεῖν
[187]   ποιοῦντα, (ὃ δὴ μελοποιίαν καλοῦσιν)     χρώμενον ὀρθῶς τοῖς πεποιημένοις μέλεσί
[218]   ἄν τις δηχθείη— τὴν καρδίαν     ψυχὴν γὰρ τι
[219]   ἐστιν, ὧν οὐδὲν ἄλλως εἴρηται     ὡς διανοοῦμαι· σὺ δὲ αὐτὸς
[190]   ὠὰ τέμνοντες (καὶ μέλλοντες ταριχεύειν,     ὥσπερ οἱ τὰ ὠὰ ταῖς
[201]   οἴει, ὅτι ἂν μὴ καλὸν  ᾖ,   ἀναγκαῖον αὐτὸ εἶναι αἰσχρόν; ~(Μάλιστά
[205]   ποιηταί. Ἀληθῆ λέγεις. Ἀλλ᾽ ὅμως,     δ᾽ ἥ, οἶσθ᾽ ὅτι οὐ
[206]   ἦν δ᾽ ἐγώ. Ἆρ᾽ οὖν,     δ᾽ ἥ, οὕτως ἁπλοῦν ἐστι
[206]   καὶ οὐ μανθάνω. (Ἀλλ᾽ ἐγώ,     δ᾽ ἥ, σαφέστερον ἐρῶ. κυοῦσιν
[206]   τούτου ἔρως ἐστὶν ἀεί,     δ᾽ ἥ, τῶν τίνα τρόπον
[175]   καὶ εἰσάξεις Σωκράτη; σὺ δ᾽     δ᾽ ὅς, Ἀριστόδημε, παρ᾽ Ἐρυξίμαχον
[172]   λόγους ἀπαγγέλλειν· πρότερον δέ μοι,     δ᾽ ὅς, εἰπέ· σὺ αὐτὸς
[218]   αὐτόν, Σώκρατες, καθεύδεις; Οὐ δῆτα,     δ᾽ ὅς. Οἶσθα οὖν
[174]   παρὰ καλὸν ἴω. ἀλλὰ σύ,     δ᾽ ὅς, πῶς (ἔχεις πρὸς
[178]   πρεσβύτατον (εἶναι τῶν θεῶν, τίμιον,     δ᾽ ὅς· τεκμήριον δὲ τούτου·
[176]   ἔρρωμαι. (Ἕρμαιον ἂν εἴη ἡμῖν,     δ᾽ ὅς, ὡς ἔοικεν, ἐμοί
[221]   αὐτὸς γὰρ ἧττον ἐν φόβῳ     διὰ τὸ ἐφ᾽ ἵππου εἶναι·
[200]   μὴ (ἐπιθυμεῖν, ἐὰν μὴ ἐνδεὲς  ᾖ.   ἐμοὶ μὲν γὰρ θαυμαστῶς δοκεῖ,
[196]   εὐανθής τε καὶ εὐώδης τόπος  ᾖ,   ἐνταῦθα δὲ καὶ ἵζει καὶ
[183]   καὶ τῷ παιδαγωγῷ ταῦτα προστεταγμένα  ᾖ,   ἡλικιῶται δὲ καὶ ἑταῖροι ὀνειδίζωσιν
[174]   ἵνα καλέσαιμι, οὐχ οἷός τ᾽     ἰδεῖν. ἀλλὰ Σωκράτη ἡμῖν πῶς
[214]   παραβάλλειν μὴ οὐκ ἐξ ἴσου  ᾖ.   καὶ ἅμα, μακάριε, πείθει
[202]   αὐτὸ εἶναι αἰσχρόν; ~(Μάλιστά γε.     καὶ ἂν μὴ σοφόν, ἀμαθές;
[210]   ἐπιτηδεύματος ἑνός, δουλεύων φαῦλος     καὶ σμικρολόγος, ἀλλ᾽ ἐπὶ τὸ
[212]   ἐὰν μέν τις τῶν ἐπιτηδείων  ᾖ,   καλεῖτε· εἰ δὲ μή, λέγετε
[176]   αὐτῶν ἔφη Ἐρυξίμαχον τὸν Ἀκουμενοῦ·     καλῶς, φάναι, λέγετε. καὶ ἔτι
[215]   ἄλλου λέγοντος, κἂν πάνυ φαῦλος     λέγων, ἐάν τε γυνὴ
[173]   καὶ οἰόμενος τὶ ποιεῖν ἀθλιώτερος     ὁτουοῦν, οὐχ ἧττον σὺ
[195]   περὶ οὗ ἂν λόγος  ᾖ.   οὕτω δὴ τὸν Ἔρωτα καὶ
[198]   καὶ ὡς κάλλιστα, ἐάν τε     οὕτως ἔχοντα ἐάν τε μή·
[209]   ὅταν τις ἐκ (νέου ἐγκύμων     τὴν ψυχήν θεῖος ὢν, καὶ
[196]   γοῦν ποιητὴς γίγνεται, κἂν ἄμουσος     τὸ „πρίν„ οὗ ἂν Ἔρως
[185]   οὐ κεκτημένου ἀρετήν, ὅμως καλὴ     ἀπάτη· δοκεῖ γὰρ αὖ καὶ
[205]   βουλόμενος, ἀλλὰ τέλος δοκεῖ ἔχειν     ἀπόκρισις. Ἀληθῆ λέγεις, εἶπον ἐγώ.
[204]   Γενέσθαι αὑτῷ. Ἀλλ᾽ ἐπιποθεῖ, ἔφη,     ἀπόκρισις ἐρώτησιν τοιάνδε· τί ἔσται
[182]   γὰρ Ἀριστογείτονος ἔρως καὶ     Ἁρμοδίου φιλία βέβαιος γενομένη κατέλυσεν
[192]   γάρ ἐστι τὸ αἴτιον, ὅτι     ἀρχαία φύσις ἡμῶν ἦν αὕτη
[188]   τε καὶ ἴασιν· πᾶσα γὰρ     ἀσέβεια φιλεῖ γίγνεσθαι ἐὰν μή
[203]   σοι ἐρῶ. ὅτε γὰρ ἐγένετο     Ἀφροδίτη, εἱστιῶντο οἱ θεοὶ οἵ
[206]   δύναται, ἐν δὲ τῷ καλῷ.     γὰρ ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς συνουσία
[187]   καὶ βαρέος ἁρμονία ἂν εἴη.     γὰρ ἁρμονία συμφωνία ἐστί, συμφωνία
[189]   φύσιν καὶ τὰ παθήματα αὐτῆς.     γὰρ πάλαι ἡμῶν φύσις οὐχ
[205]   ὅτι ποίησίς ἐστί τι πολύ·     γάρ τοι ἐκ τοῦ μὴ
[186]   ἵνα καὶ πρεσβεύωμεν τὴν τέχνην.     γὰρ φύσις τῶν σωμάτων τὸν
[204]   αἰτία δὲ αὐτῷ καὶ τούτων     γένεσις· πατρὸς μὲν γὰρ σοφοῦ
[206]   ἐστι καὶ ἀθάνατον ὡς θνητῷ     γέννησις. ἀθανασίας ~(δὲ ἀναγκαῖον ἐπιθυμεῖν
[206]   ἀθάνατον ἔνεστιν, κύησις καὶ     γέννησις. τὰ δὲ ἐν τῷ
[199]   αὐτὸς ἐν τῷ μέρει ἐπαινέσεσθαι.     γλῶσσα οὖν ὑπέσχετο, δὲ
[180]   ἣν δὴ καὶ Οὐρανίαν ἐπονομάζομεν·     δὲ νεωτέρα Διὸς καὶ Διώνης,
[175]   καὶ ἀμφισβητήσιμος, ὥσπερ ὄναρ οὖσα,     δὲ σὴ λαμπρά τε καὶ
[199]   ἐπαινέσεσθαι. γλῶσσα οὖν ὑπέσχετο,     δὲ φρὴν „οὔ„ χαιρέτω δή.
[203]   πᾶσά ἐστιν ὁμιλία καὶ     διάλεκτος θεοῖς πρὸς ἀνθρώπους, καὶ
[177]   περὶ Διόνυσον καὶ Ἀφροδίτην πᾶσα     διατριβή, οὐδὲ ἄλλος οὐδεὶς τουτωνὶ
[184]   ὁτιοῦν μέρος ἀρετῆς, αὕτη αὖ     ἐθελοδουλεία οὐκ αἰσχρὰ εἶναι οὐδὲ
[215]   ἐπὶ τὰ γελοιότερα, ἔσται δ᾽     εἰκὼν τοῦ ἀληθοῦς ἕνεκα, οὐ
[173]   μοι; πάντως δὲ ὁδὸς     εἰς ἄστυ ἐπιτηδεία πορευομένοις καὶ
[200]   ἐστι, τοιαῦτ᾽ ἄττα ἐστὶν ὧν     ἐπιθυμία τε καὶ ἔρως
[196]   καὶ ὑγρᾶς ἰδέας μέγα τεκμήριον     εὐσχημοσύνη, δὴ διαφερόντως ἐκ
[207]   γὰρ (τὸν αὐτὸν ἐκείνῳ λόγον     θνητὴ φύσις ζητεῖ κατὰ τὸ
[187]   ὁμολογίαν πᾶσι τούτοις, ὥσπερ ἐκεῖ     ἰατρική, ἐνταῦθα μουσικὴ ἐντίθησιν,
[206]   ἁρμόττον. Μοῖρα οὖν καὶ Εἰλείθυια     Καλλονή ἐστι τῇ γενέσει. διὰ
[196]   ἀεὶ πόλεμος. χρόας δὲ κάλλος     κατ᾽ ἄνθη δίαιτα τοῦ θεοῦ
[206]   ὄντι τῷ ζῴῳ ἀθάνατον ἔνεστιν,     κύησις καὶ γέννησις. τὰ
[185]   ἀπνευστὶ ἔχοντι πολὺν χρόνον παύεσθαι     λύγξ· εἰ δὲ μή, ὕδατι
[202]   αὑτῷ ξυνδεδέσθαι. διὰ τούτου καὶ     μαντικὴ πᾶσα χωρεῖ καὶ
[188]   καὶ ἰατρεύειν· καὶ ἔστιν αὖ     (μαντικὴ φιλίας θεῶν καὶ ἀνθρώπων
[211]   βίου, φίλε Σώκρατες, ἔφη     Μαντινικὴ ξένη, εἴπερ που ἄλλοθι,
[220]   γε αὐτῷ ἀποδοῦναι· ὅτε γὰρ     μάχη ἦν ἐξ ἧς ἐμοὶ
[176]   ἰατρικῆς, ὅτι χαλεπὸν τοῖς ἀνθρώποις     μέθη ἐστί· καὶ οὔτε αὐτὸς
[175]   πολλῆς καὶ καλῆς σοφίας πληρωθήσεσθαι.     μὲν γὰρ ἐμὴ φαύλη τις
[180]   δ᾽ οὐ δύο τὼ θεά;     μέν γέ που πρεσβυτέρα καὶ
[177]   εἰπεῖν οὖν τὸν Ἐρυξίμαχον ὅτι·     μέν μοι ἀρχὴ τοῦ λόγου
[204]   δὲ οὐ σοφῆς καὶ ἀπόρου·     μὲν οὖν φύσις τοῦ δαίμονος,
[199]   φάναι τὸν Ἀγάθωνα. Οὐκοῦν καὶ     μήτηρ ὡσαύτως; Ὁμολογεῖσθαι καὶ τοῦτο.
[187]   ὥσπερ ἐκεῖ ἰατρική, ἐνταῦθα     μουσικὴ ἐντίθησιν, ἔρωτα καὶ ὁμόνοιαν
[201]   οὕτω διελθεῖν, ὥς ποτέ με     ξένη ἀνακρίνουσα διῄει. σχεδὸν γάρ
[206]   τίνι πράξει σπουδὴ καὶ     ξύντασις ἔρως ἂν καλοῖτο; τί
[173]   οὐ διηγήσω μοι; πάντως δὲ     ὁδὸς εἰς ἄστυ ἐπιτηδεία
[203]   ἀλλὰ διὰ τούτου πᾶσά ἐστιν     ὁμιλία καὶ διάλεκτος θεοῖς
[202]   ἔστι δὲ δή που τοιοῦτον     ὀρθὴ δόξα, μεταξὺ φρονήσεως καὶ
[203]   Διὸς κῆπον εἰσελθὼν βεβαρημένος ηὗδεν.     οὖν Πενία ἐπιβουλεύουσα διὰ τὴν
[182]   ἄλλων ὦσι, καὶ ὅτι αὖ     παρακέλευσις τῷ ἐρῶντι παρὰ πάντων
[179]   αἱ γυναῖκες. τούτου δὲ καὶ     Πελίου θυγάτηρ Ἄλκηστις ἱκανὴν μαρτυρίαν
[203]   οἷον δὴ εὐωχίας οὔσης ἀφίκετο     Πενία, καὶ ἦν περὶ τὰς
[188]   μαντικὴ ἐπιστατεῖ (ταῦτα δ᾽ ἐστὶν     περὶ θεούς τε (καὶ ἀνθρώπους
[209]   ἔφη, καὶ καλλίστη τῆς φρονήσεως     περὶ τὰ τῶν πόλεών τε
[184]   οὐκ ἐπονείδιστος· αὕτη δ᾽ ἐστὶν     περὶ τὴν ἀρετήν. Νενόμισται γὰρ
[190]   δὴ ἦν καὶ αὐτὰ καὶ     πορεία αὐτῶν διὰ τὸ τοῖς
[206]   τε καὶ ἤδη σπαργῶντι πολλὴ     πτοίησις γέγονε (περὶ τὸ καλὸν
[190]   μετέχον τῆς σελήνης, ὅτι καὶ     σελήνη ἀμφοτέρων μετέχει· περιφερῆ δὲ
[204]   ἔστι γὰρ δὴ τῶν καλλίστων     σοφία, Ἔρως δ᾽ ἐστὶν ἔρως
[175]   εἰ γὰρ οὕτως ἔχει καὶ     (σοφία, πολλοῦ τιμῶμαι τὴν παρὰ
[175]   Ἀγάθων, εἰ τοιοῦτον εἴη     σοφία ὥστ᾽ ἐκ τοῦ πληρεστέρου
[206]   αὐτὸ καὶ ἐν τίνι πράξει     σπουδὴ καὶ ξύντασις ἔρως
[208]   ἀθανασίας γὰρ χάριν παντὶ αὕτη     σπουδὴ καὶ ἔρως ἕπεται.
[173]   ἀλλ᾽ εἰπέ μοι πότε ἐγένετο     συνουσία αὕτη. κἀγὼ εἶπον ὅτι·
[205]   τὸ μὲν κεφάλαιόν ἐστι πᾶσα     τῶν ἀγαθῶν ἐπιθυμία καὶ τοῦ
[192]   γὰρ ἂν δόξειεν τοῦτ᾽ εἶναι     τῶν ἀφροδισίων συνουσία, ὡς ἄρα
[202]   μαντικὴ πᾶσα χωρεῖ καὶ     τῶν ἱερέων τέχνη τῶν τε
[219]   ὄψις ἄρχεται ὀξὺ βλέπειν ὅταν     τῶν ὀμμάτων τῆς ἀκμῆς λήγειν
[188]   ἔρωτα· ἔνεστον ~(γάρ. Ἐπεὶ καὶ     τῶν ὡρῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ σύστασις
[182]   καὶ γε (φιλοσοφία καὶ     φιλογυμναστία· οὐ γὰρ οἶμαι συμφέρει
[191]   τοῦ παλαιοῦ πάθους. ἐπειδὴ οὖν     φύσις δίχα ἐτμήθη, ποθοῦν ἕκαστον
[206]   ἡλικίᾳ γένωνται, τίκτειν ἐπιθυμεῖ ἡμῶν     φύσις. τίκτειν δὲ ἐν μὲν
[192]   ἀλλ᾽ ἄλλο τι βουλομένη ἑκατέρου     ψυχὴ (δήλη ἐστίν, οὐ
[215]   οὐδὲν ἔπασχον, οὐδ᾽ ἐτεθορύβητό μου     ψυχὴ οὐδ᾽ ἠγανάκτει ὡς ἀνδραποδωδῶς
[195]   ἐπ᾽ οὔδεος πίλναται, ἀλλ᾽ ἄρα     γε κατ᾽ ἀνδρῶν κράατα βαίνει.
[175]   τε καὶ πολλὴν ἐπίδοσιν ἔχουσα,     γε παρὰ σοῦ νέου ὄντος
[182]   τυραννίδας αἰσχρὸν τοῦτό γε καὶ     γε (φιλοσοφία καὶ φιλογυμναστία·
[210]   κατίδῃ τινὰ ἐπιστήμην μίαν τοιαύτην,     ἐστι καλοῦ (τοιοῦδε. πειρῶ δέ
[205]   λέγεις. Ἀλλ᾽ ὅμως, δ᾽  ἥ,   οἶσθ᾽ ὅτι οὐ καλοῦνται ποιηταὶ
[201]   Ἔρως ἐστὶ καὶ κακός; καὶ  ἥ,   Οὐκ εὐφημήσεις; ἔφη· οἴει,
[206]   ἐγώ. Ἆρ᾽ οὖν, δ᾽  ἥ,   οὕτως ἁπλοῦν ἐστι λέγειν ὅτι
[202]   Πῶς τοῦτο, ἔφην, λέγεις; καὶ  ἥ,   Ῥᾳδίως, ἔφη. λέγε γάρ μοι,
[206]   μανθάνω. (Ἀλλ᾽ ἐγώ, δ᾽  ἥ,   σαφέστερον ἐρῶ. κυοῦσιν γάρ, ἔφη,
[215]   μοι μᾶλλον τῶν κορυβαντιώντων     τε καρδία πηδᾷ καὶ δάκρυα
[186]   πείθομαι, συνέστησεν τὴν ἡμετέραν τέχνην.     τε οὖν ἰατρική, ὥσπερ λέγω,
[219]   μή σε λανθάνω οὐδὲν ὤν.     τοι τῆς διανοίας ὄψις ἄρχεται
[206]   ἔρως ἐστὶν ἀεί, δ᾽  ἥ,   τῶν τίνα τρόπον διωκόντων αὐτὸ
[208]   ὡς ἀληθῶς οὕτως ἔχει; (καὶ  ἥ,   ὥσπερ οἱ τέλεοι σοφισταί, Εὖ
[202]   εἰδότων; Ξυμπάντων μὲν οὖν. καὶ     γελάσασα· Καὶ πῶς ἄν, ἔφη,
[207]   αὖ ἔλεγον ὅτι οὐκ εἰδείην·     δ᾽ εἶπεν, Διανοεῖ οὖν δεινός
[201]   ἔτη ἀναβολὴν ἐποίησε τῆς νόσου,     δὴ καὶ ἐμὲ τὰ ἐρωτικὰ
[201]   ποτ᾽ ἤκουσα γυναικὸς Μαντινικῆς Διοτίμας,     ταῦτά τε σοφὴ ἦν καὶ
[197]   μὴ οὐχὶ Ἔρωτος εἶναι σοφίαν,     γίγνεταί τε καὶ φύεται πάντα
[195]   σκληρὸν ἦθος ἐχούσῃ ἐντύχῃ, ἀπέρχεται,     δ᾽ ἂν μαλακόν, οἰκίζεται. ἁπτόμενον
[209]   πόλεών τε καὶ οἰκήσεων διακόσμησις,     δὴ ὄνομά ἐστι σωφροσύνη τε
[189]   ἐν νῷ ἔχω λέγειν     σύ τε καὶ Παυσανίας εἰπέτην.
[173]   ἐνίκησεν Ἀγάθων, τῇ ὑστεραίᾳ     τὰ ἐπινίκια ἔθυεν αὐτός τε
[215]   ἐτεθορύβητό μου ψυχὴ οὐδ᾽  ἠγανάκτει   ὡς ἀνδραποδωδῶς διακειμένου· ἀλλ᾽ ὑπὸ
[219]   σοί τε ἄριστον καὶ ἐμοὶ  ἡγεῖ.   Ἀλλ᾽ ἔφη, τοῦτό γ᾽ εὖ
[172]   (σαφὲς διηγούμενος, εἰ νεωστὶ  ἡγεῖ   τὴν συνουσίαν γεγονέναι ταύτην ἣν
[194]   πού με οὕτω θεάτρου μεστὸν  ἡγεῖ,   ὥστε καὶ ἀγνοεῖν ὅτι νοῦν
[194]   ὅτι εἴ τισιν ἐντύχοις οὓς  ἡγεῖο   σοφούς, μᾶλλον ἂν αὐτῶν φροντίζοις
[178]   παιδικά. γὰρ χρὴ ἀνθρώποις  ἡγεῖσθαι   παντὸς τοῦ βίου τοῖς μέλλουσι
[173]   δοκεῖς μοι ἀτεχνῶς πάντας ἀθλίους  ἡγεῖσθαι   πλὴν Σωκράτους, ἀπὸ σαυτοῦ ἀρξάμενος.
[210]   οὐχ ἕν τε καὶ ταὐτὸν  ἡγεῖσθαι   τὸ ἐπὶ πᾶσιν τοῖς σώμασι
[173]   καὶ ἴσως αὖ ὑμεῖς ἐμὲ  ἡγεῖσθε   κακοδαίμονα εἶναι, καὶ οἴομαι ὑμᾶς
[216]   ἔχων τῶν ὑπὸ πλήθους μακαριζομένων·  ἡγεῖται   δὲ πάντα ταῦτα τὰ κτήματα
[197]   Ἀπόλλων ἀνεῦρεν ἐπιθυμίας καὶ ἔρωτος  ἡγεμονεύσαντος,   (ὥστε καὶ οὗτος Ἔρωτος ἂν
[193]   τύχωμεν, ὧν Ἔρως ἡμῖν  ἡγεμὼν   καὶ στρατηγός. μηδεὶς ἐναντία
[197]   τε θεῶν καὶ ἀνθρώπων κόσμος,  ἡγεμὼν   κάλλιστος καὶ ἄριστος, χρὴ
[197]   ἐν χοροῖς, ἐν θυσίαις γιγνόμενος  ἡγεμών·   πρᾳότητα μὲν πορίζων, ἀγριότητα δ᾽
[183]   δὲ ταῦτά τις αὖ βλέψας  ἡγήσαιτ᾽   ἂν πάλιν αἴσχιστον τὸ τοιοῦτον
[210]   τοῦτο χαλάσαι καταφρονήσαντα καὶ σμικρὸν  ἡγησάμενον·   μετὰ δὲ ταῦτα τὸ ἐν
[217]   ἐπὶ τῇ ἐμῇ ὥρᾳ ἕρμαιον  ἡγησάμην   εἶναι καὶ εὐτύχημα ἐμὸν θαυμαστόν,
[210]   ἐν ταῖς ψυχαῖς κάλλος τιμιώτερον  ἡγήσασθαι   τοῦ ἐν τῷ σώματι, ὥστε
[210]   τὸ σῶμα καλὸν σμικρόν τι  ἡγήσηται   εἶναι. μετὰ δὲ τὰ ἐπιτηδεύματα
[210]   καὶ πρῶτον μέν, ἐὰν ὀρθῶς  ἡγῆται   ἡγούμενος, ἑνὸς αὐτὸν σώματος
[218]   δὲ οὑτωσὶ ἔχω· πάνυ ἀνόητον  ἡγοῦμαι   εἶναι σοὶ μὴ οὐ καὶ
[219]   τίνα οἴεσθέ με διάνοιαν ἔχειν,  ἡγούμενον   μὲν ἠτιμάσθαι, ἀγάμενον δὲ τὴν
[217]   ἔμβραχυ τι κελεύοι Σωκράτης.  ἡγούμενος   δὲ αὐτὸν ἐσπουδακέναι ἐπὶ τῇ
[184]   ἐάν τις ἐθέλῃ τινὰ θεραπεύειν  ἡγούμενος   δι᾽ ἐκεῖνον ἀμείνων ἔσεσθαι
[210]   μέν, ἐὰν ὀρθῶς ἡγῆται  ἡγούμενος,   ἑνὸς αὐτὸν σώματος ἐρᾷν καὶ
[215]   ἄλλων ἀγαθῶν ῥητόρων εὖ μὲν  ἡγούμην   λέγειν, τοιοῦτον δ᾽ οὐδὲν ἔπασχον,
[194]   Σωκράτη εἰπεῖν Καλῶς γὰρ αὐτὸς  ἠγώνισαι,   Ἐρυξίμαχε· εἰ δὲ γένοιο
[178]   εὐρύστερνος, πάντων ἕδος ἀσφαλὲς αἰεί,  ἠδ᾽   Ἔρος φησὶ μετὰ τὸ Χάος
[217]   πάντ᾽ ἀκοῦσαι ὅσα περ οὗτος  ᾔδει·   ἐφρόνουν γὰρ δὴ ἐπὶ τῇ
[216]   τὰ ὡμολογημένα. (καὶ πολλάκις μὲν  ἡδέως   ἂν ἴδοιμι αὐτὸν μὴ ὄντα
[193]   καὶ γάρ μοι λόγος  ἡδέως   ἐρρήθη. καὶ εἰ μὴ ξυνῄδειν
[194]   τε καὶ καλῷ. ἐγὼ δὲ  ἡδέως   μὲν ἀκούω Σωκράτους διαλεγομένου, ἀναγκαῖον
[223]   οὐσῶν, ἐξεγρέσθαι δὲ πρὸς ἡμέραν  ἤδη   ἀλεκτρυόνων ᾀδόντων, ἐξεγρόμενος δὲ ἰδεῖν
[173]   ἀλλὰ καὶ Σωκράτη γε ἔνια  ἤδη   ἀνηρόμην ὧν ἐκείνου ἤκουσα, καί
[181]   γὰρ ἐρῶσι παίδων, ἀλλ᾽ ἐπειδὰν  ἤδη   ἄρχωνται νοῦν ἴσχειν, τοῦτο δὲ
[209]   ἀρετήν· ὧν καὶ ἱερὰ πολλὰ  ἤδη   γέγονε διὰ τοὺς τοιούτους παῖδας,
[223]   πρότερον μὲν καταδαρθεῖν τὸν Ἀριστοφάνη,  ἤδη   δὲ ἡμέρας γιγνομένης τὸν Ἀγάθωνα.
[194]   οὖν ἑκάτερος τῷ θεῷ οὕτως  ἤδη   διαλεγέσθω. (Ἀλλὰ καλῶς λέγεις,
[201]   χαλεπόν. (Καὶ σὲ μέν γε  ἤδη   ἐάσω· τὸν δὲ λόγον τὸν
[209]   ἡλικίας, τίκτειν τε καὶ γεννᾶν  ἤδη   ἐπιθυμῇ, ζητεῖ δὴ οἶμαι καὶ
[220]   ἀνίει ἀλλὰ εἱστήκει ζητῶν. καὶ  ἤδη   ἦν μεσημβρία, καὶ ἅνθρωποι ᾐσθάνοντο,
[210]   ὀρθῶς τὰ καλά, πρὸς τέλος  ἤδη   ἰὼν τῶν ἐρωτικῶν ἐξαίφνης κατόψεταί
[212]   ὅτι οὐ πίνομεν ἀλλ᾽ ἀναπαυόμεθα  ἤδη.   καὶ οὐ πολὺ ὕστερον Ἀλκιβιάδου
[204]   (Δῆλον δή, ἔφη, τοῦτό γε  ἤδη   καὶ παιδί, ὅτι οἱ μεταξὺ
[199]   ἵνα ἀνομολογησάμενος παρ᾽ αὐτοῦ οὕτως  ἤδη   λέγω. (Ἀλλὰ παρίημι, φάναι τὸν
[174]   κατέκειντο οἱ ἄλλοι, καὶ καταλαμβάνειν  ἤδη   μέλλοντας δειπνεῖν· εὐθὺς δ᾽ οὖν
[219]   προσαγαγοίμην (αὐτὸν εὐπόρουν. εὖ γὰρ  ᾔδη   ὅτι χρήμασί γε πολὺ μᾶλλον
[216]   τὰ ἐντὸς ἀγάλματα· ἀλλ᾽ ἐγὼ  ἤδη   ποτ᾽ εἶδον, καί μοι ἔδοξεν
[206]   δὴ τῷ κυοῦντί τε καὶ  ἤδη   σπαργῶντι πολλὴ πτοίησις γέγονε
[217]   ἀνετέον, ἐπειδήπερ ἐγκεχειρήκη, ἀλλὰ ἰστέον  ἤδη   τί ἐστι τὸ πρᾶγμα. προκαλοῦμαι
[177]   ἧττον καὶ θαυμαστόν, ἀλλ᾽ ἔγωγε  ἤδη   τινὶ ἐνέτυχον βιβλίῳ ἀνδρὸς σοφοῦ,
[210]   κάλλος, καὶ βλέπων πρὸς (πολὺ  ἤδη   τὸ καλὸν μηκέτι τῷ παρ᾽
[199]   ἔπαινος. ἀλλὰ γὰρ ἐγὼ οὐκ  ᾔδη   τὸν τρόπον τοῦ ἐπαίνου, οὐδ᾽
[221]   δὲ ὅπλα. ἀνεχώρει οὖν ἐσκεδασμένων  ἤδη   τῶν ἀνθρώπων οὗτός τε ἅμα
[188]   γένηται, διαφθείρει τε πολλὰ καὶ  ἠδίκησεν.   (οἵ τε γὰρ λοιμοὶ φιλοῦσι
[188]   τε καὶ φυτοῖς, καὶ οὐδὲν  ἠδίκησεν·   ὅταν δὲ μετὰ τῆς
[207]   τρόποι, τὰ ἤθη, δόξαι, ἐπιθυμίαι,  ἡδοναί,   λῦπαι, φόβοι τούτων ἕκαστα οὐδέποτε
[187]   προσφέρῃ, ὅπως ἂν τὴν μὲν  ἡδονὴν   αὐτοῦ καρπώσηται, ἀκολασίαν δὲ μηδεμίαν
[176]   συνουσίαν, ἀλλ᾽ οὕτω πίνοντας πρὸς  ἡδονήν.   Ἐπειδὴ τοίνυν, φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον,
[187]   χρῆσθαι, ὥστ᾽ ἄνευ νόσου τὴν  ἡδονὴν   καρπώσασθαι. καὶ ἐν μουσικῇ δὴ
[196]   καὶ ἐπιθυμιῶν, Ἔρωτος δὲ μηδεμίαν  ἡδονὴν   κρείττω εἶναι· εἰ δὲ ἥττους,
[196]   γὰρ ὁμολογεῖται σωφροσύνη τὸ κρατεῖν  ἡδονῶν   καὶ ἐπιθυμιῶν, Ἔρωτος δὲ μηδεμίαν
[196]   δὲ κρατοῖ, κρατῶν δὲ  ἡδονῶν   καὶ ἐπιθυμιῶν Ἔρως διαφερόντως
[195]   βαίνει καὶ οἰκεῖ. ἐν γὰρ  ἤθεσι   καὶ ψυχαῖς θεῶν καὶ ἀνθρώπων
[207]   τὴν ψυχὴν οἱ τρόποι, τὰ  ἤθη,   δόξαι, ἐπιθυμίαι, ἡδοναί, λῦπαι, φόβοι
[195]   ψυχαῖς, ἀλλ᾽ ᾗτινι ἂν σκληρὸν  ἦθος   ἐχούσῃ ἐντύχῃ, ἀπέρχεται, δ᾽
[183]   ὑποσχέσεις καταισχύνας· δὲ τοῦ  ἤθους   χρηστοῦ ὄντος ἐραστὴς διὰ βίου
[187]   ἀγαθοῦ δημιουργοῦ δεῖ. πάλιν γὰρ  ἥκει   αὐτὸς λόγος, ὅτι τοῖς
[188]   ἁρμονίαν καὶ κρᾶσιν λάβῃ σώφρονα,  ἥκει   φέροντα εὐετηρίαν τε καὶ ὑγίειαν
[175]   ἄλλον δέ τινα τῶν παίδων  ἥκειν   ἀγγέλλοντα ὅτι· Σωκράτης οὗτος ἀναχωρήσας
[174]   ἐγὼ μὲν οὐχ ὁμολογήσω ἄκλητος  (ἥκειν,   ἀλλ᾽ ὑπὸ σοῦ κεκλημένος. Σύν
[175]   Σωκράτη, δὲ οὐκ ἐᾶν.  ἥκειν   οὖν αὐτὸν οὐ πολὺν χρόνον
[223]   Σωκράτει ἀνίστασθαι· ἐξαίφνης δὲ κωμαστὰς  ἥκειν   παμπόλλους ἐπὶ τὰς θύρας, καὶ
[213]   σε ἔσεσθαι. καὶ νῦν τί  ἥκεις;   καὶ τί αὖ ἐνταῦθα κατεκλίνης;
[174]   φάναι, Ἀριστόδημε, εἰς καλὸν  ἥκεις   ὅπως συνδειπνήσῃς· εἰ δ᾽ ἄλλου
[179]   δείξαντες τῆς γυναικὸς ἐφ᾽ ἣν  ἧκεν,   αὐτὴν δὲ οὐ δόντες, ὅτι
[202]   ἔφην, εἴη Ἔρως; θνητός;  Ἥκιστά   γε. Ἀλλὰ τί μήν; Ὥσπερ
[178]   πολλαχῇ μὲν καὶ ἄλλῃ, οὐχ  ἥκιστα   δὲ κατὰ τὴν γένεσιν. τὸ
[213]   ἐξαίφνης ἀναφαίνεσθαι ὅπου ἐγὼ ᾤμην  ἥκιστά   σε ἔσεσθαι. καὶ νῦν τί
[174]   ὅτι καὶ αὐτὸς μετὰ Σωκράτους  ἥκοιμι,   κληθεὶς ὑπ᾽ ἐκείνου δεῦρ᾽ ἐπὶ
[201]   περὶ τοῦ Ἔρωτος, ὅν ποτ᾽  ἤκουσα   γυναικὸς Μαντινικῆς Διοτίμας, ταῦτά
[173]   ἔνια ἤδη ἀνηρόμην ὧν ἐκείνου  ἤκουσα,   καί μοι ὡμολόγει καθάπερ ἐκεῖνος
[217]   δ᾽ ἐντεῦθεν οὐκ ἄν μου  ἠκούσατε   λέγοντος, εἰ μὴ πρῶτον μέν,
[209]   τὴν ψυχήν θεῖος ὢν, καὶ  ἡκούσης   τῆς ἡλικίας, τίκτειν τε καὶ
[207]   νῦν δὴ εἶπον, παρὰ σὲ  ἥκω,   γνοὺς ὅτι διδασκάλων δέομαι. ἀλλά
[212]   τ᾽ ἐγενόμην ἀφικέσθαι, νῦν δὲ  ἥκω   ἐπὶ τῇ κεφαλῇ ἔχων τὰς
[201]   θεός, εἴη δὲ τῶν καλῶν·  ἤλεγχε   δή με τούτοις τοῖς λόγοις
[174]   εἰ δ᾽ ἄλλου τινὸς ἕνεκα  ἦλθες,   εἰς αὖθις ἀναβαλοῦ, ὡς καὶ
[212]   ἀναδήσαντες μόνον Ἀγάθωνα, ἐφ᾽ ᾧσπερ  ἤλθομεν;   ἐγὼ γάρ τοι, φάναι, χθὲς
[182]   (καὶ ἐν Λακεδαίμονι ποικίλος. ἐν  Ἤλιδι   μὲν γὰρ καὶ ἐν Βοιωτοῖς,
[206]   ψυχήν, καὶ ἐπειδὰν ἔν τινι  ἡλικίᾳ   γένωνται, τίκτειν ἐπιθυμεῖ ἡμῶν
[209]   θεῖος ὢν, καὶ ἡκούσης τῆς  ἡλικίας,   τίκτειν τε καὶ γεννᾶν ἤδη
[183]   τῷ παιδαγωγῷ ταῦτα προστεταγμένα ᾖ,  ἡλικιῶται   δὲ καὶ ἑταῖροι ὀνειδίζωσιν ἐάν
[220]   εἱστήκει μέχρι ἕως ἐγένετο καὶ  ἥλιος   ἀνέσχεν· ἔπειτα ᾤχετ᾽ ἀπιὼν προσευξάμενος
[190]   τὸ μὲν ἄρρεν ἦν τοῦ  ἡλίου   τὴν ἀρχὴν ἔκγονον, τὸ δὲ
[220]   ἔπειτα ᾤχετ᾽ ἀπιὼν προσευξάμενος τῷ  ἡλίῳ.   εἰ δὲ βούλεσθε ἐν ταῖς
[197]   τ᾽ ἐνὶ κήδει. (οὗτος δὲ  ἡμᾶς   ἀλλοτριότητος μὲν κενοῖ, οἰκειότητος δὲ
[176]   βούληται ταῖς γυναιξὶ ταῖς ἔνδον,  ἡμᾶς   δὲ διὰ λόγων ἀλλήλοις συνεῖναι
[222]   τε καὶ σοῦ, ἵνα χωρὶς  ἡμᾶς   διαλάβῃ· οὐδὲν οὖν πλέον αὐτῷ
[195]   οὕτω δὴ τὸν Ἔρωτα καὶ  ἡμᾶς   δίκαιον ἐπαινέσαι πρῶτον αὐτὸν οἷός
[193]   παρεχομένων πρὸς θεοὺς εὐσέβειαν, καταστήσας  ἡμᾶς   εἰς τὴν ἀρχαίαν φύσιν καὶ
[204]   σὺ φῄς. εἰ δέ τις  ἡμᾶς   ἔροιτο· τί τῶν καλῶν ἐστιν
[213]   καὶ νῦν ἐργάσηται, ἀλλὰ διάλλαξον  ἡμᾶς,   ἐὰν ἐπιχειρῇ βιάζεσθαι, ἐπάμυνε,
[196]   Ἔρως ἅψηται. δὴ πρέπει  ἡμᾶς   μαρτυρίῳ χρῆσθαι, ὅτι ποιητὴς
[216]   τὰ κτήματα οὐδενὸς ἄξια καὶ  ἡμᾶς   οὐδὲν εἶναι, λέγω ὑμῖν, εἰρωνευόμενος
[193]   ὃς ἔν τε τῷ παρόντι  ἡμᾶς   πλεῖστα ὀνίνησιν εἰς τὸ οἰκεῖον
[175]   ἔφη φάναι τὸν Ἀγάθωνα. ἀλλ᾽  ἡμᾶς,   παῖδες, τοὺς ἄλλους ἑστιᾶτε.
[215]   ψιλοῖς λόγοις ταὐτὸν (τοῦτο ποιεῖς.  ἡμεῖς   γοῦν ὅταν μέν του ἄλλου
[214]   οἱ μὲν οὖν ἄλλοι πάντες  ἡμεῖς   εἰρήκαμεν· σὺ δ᾽ ἐπειδὴ οὐκ
[208]   πέρι ἑαυτῶν ἔσεσθαι, ἣν νῦν  ἡμεῖς   ἔχομεν; πολλοῦ γε δεῖ, ἔφη,
[176]   οἱ δυνατώτατοι πίνειν νῦν ἀπειρήκατε·  ἡμεῖς   μὲν γὰρ ἀεὶ ἀδύνατοι. Σωκράτη
[194]   μὴ οὐχ οὗτοι ἡμεῖς ὦμεν·  ἡμεῖς   μὲν γὰρ καὶ ἐκεῖ παρῆμεν
[217]   τῷ οἰκήματι ἄλλος καθηῦδεν  (ἡμεῖς.   μέχρι μὲν οὖν δὴ δεῦρο
[181]   οὔτε αἰσχρά. ~(οἷον νῦν  ἡμεῖς   ποιοῦμεν, πίνειν ᾄδειν
[195]   μαλθακοῦ. τῷ αὐτῷ (δὴ καὶ  ἡμεῖς   χρησόμεθα τεκμηρίῳ περὶ Ἔρωτα ὅτι
[194]   πολλῶν· ἀλλὰ μὴ οὐχ οὗτοι  ἡμεῖς   ὦμεν· ἡμεῖς μὲν γὰρ καὶ
[177]   ἡμέραν ἀξίως ὑμνῇσαι, ἀλλ᾽ οὕτως  ἠμέληται   τοσοῦτος θεός; ταῦτα δή μοι
[193]   πρὸ τοῦ, ὥσπερ λέγω, ἓν  ἦμεν,   νυνὶ δὲ διὰ τὴν ἀδικίαν
[192]   φύσις ἡμῶν ἦν αὕτη καὶ  ἦμεν   ὅλοι· τοῦ ὅλου οὖν τῇ
[194]   γὰρ καὶ ἐκεῖ παρῆμεν καὶ  ἦμεν   τῶν πολλῶν· εἰ δὲ ἄλλοις
[177]   ἀνθρώπων τετολμηκέναι εἰς ταυτηνὶ τὴν  ἡμέραν   ἀξίως ὑμνῇσαι, ἀλλ᾽ οὕτως ἠμέληται
[223]   ἀπονιψάμενον, ὥσπερ ἄλλοτε τὴν ἄλλην  ἡμέραν   διατρίβειν, καὶ οὕτω διατρίψαντα εἰς
[223]   νυκτῶν οὐσῶν, ἐξεγρέσθαι δὲ πρὸς  ἡμέραν   ἤδη ἀλεκτρυόνων ᾀδόντων, ἐξεγρόμενος δὲ
[192]   ἀλλήλοις, ὥστε καὶ νύκτα καὶ  ἡμέραν   μὴ ἀπολείπεσθαι ἀλλήλων; εἰ γὰρ
[223]   καταδαρθεῖν τὸν Ἀριστοφάνη, ἤδη δὲ  ἡμέρας   γιγνομένης τὸν Ἀγάθωνα. τὸν οὖν
[172]   συνδιατρίβω καὶ ἐπιμελὲς πεποίημαι ἑκάστης  ἡμέρας   εἰδέναι ὅτι ἂν λέγῃ
[203]   ἀλλὰ τοτὲ μὲν τῆς αὐτῆς  ἡμέρας   θάλλει τε καὶ ζῇ, ὅταν
[187]   μηδεμίαν ἐμποιήσῃ· ὥσπερ ἐν τῇ  ἡμετέρᾳ   τέχνῃ μέγα ἔργον ταῖς περὶ
[186]   καὶ ἐγὼ πείθομαι, συνέστησεν τὴν  ἡμετέραν   τέχνην. τε οὖν ἰατρική,
[196]   ἵν᾽ αὖ καὶ ἐγὼ τὴν  ἡμετέραν   τέχνην τιμήσω ὥσπερ Ἐρυξίμαχος (τὴν
[189]   ἂν κέρδος εἴη καὶ τῆς  ἡμετέρας   μούσης ἐπιχώριον) ἀλλὰ μὴ καταγέλαστα.
[186]   δοκῶ ἐκ τῆς ἰατρικῆς, τῆς  ἡμετέρας   (τέχνης, ὡς μέγας καὶ θαυμαστὸς
[193]   καὶ ἐντευξόμεθα τοῖς παιδικοῖς τοῖς  ἡμετέροις   αὐτῶν, τῶν νῦν ὀλίγοι
[184]   συντακείς. τούτους δὴ βούλεται  ~(ἡμέτερος   νόμος εὖ καὶ καλῶς βασανίζειν,
[186]   ἔρωτα ἐμποιῆσαι καὶ ὁμόνοιαν  ἡμέτερος   πρόγονος Ἀσκληπιός, ὥς φασιν οἵδε
[184]   φιλίαν. μία δὴ λείπεται τῷ  ἡμετέρῳ   νόμῳ ὁδός, εἰ μέλλει καλῶς
[222]   ὑπὸ τούτου, ἀλλ᾽ ἀπὸ τῶν  ἡμετέρων   παθημάτων γνόντα εὐλαβηθῆναι, καὶ μὴ
[178]   πρεσβύτατος δὲ ὢν μεγίστων ἀγαθῶν  ἡμῖν   αἴτιός ἐστιν. οὐ γὰρ ἔγωγ᾽
[177]   ἱκανῶς καὶ καλῶς εἴπωσιν, ἐξαρκέσει  ἡμῖν.   ἀλλὰ τύχῃ ἀγαθῇ καταρχέτω Φαῖδρος
[213]   ἀλλὰ ποτέον· ὡμολόγηται γὰρ ταῦθ᾽  ἡμῖν.   ἄρχοντα οὖν αἱροῦμαι τῆς πόσεως,
[190]   ἀσθενέστεροι ἔσονται, ἅμα δὲ χρησιμώτεροι  ἡμῖν   διὰ τὸ πλείους τὸν ἀριθμὸν
[184]   τὴν ἀρετήν. Νενόμισται γὰρ δὴ  ἡμῖν,   ἐάν τις ἐθέλῃ τινὰ θεραπεύειν
[219]   προὐγεγόνει, καὶ μετὰ ταῦτα στρατεία  ἡμῖν   εἰς Ποτείδαιαν ἐγένετο κοινὴ καὶ
[177]   (ξυνδοκεῖ καὶ ὑμῖν, γένοιτ᾽ ἂν  ἡμῖν   ἐν λόγοις ἱκανὴ διατριβή· δοκεῖ
[188]   μεγίστην δύναμιν ἔχει καὶ πᾶσαν  ἡμῖν   εὐδαιμονίαν παρασκευάζει καὶ ἀλλήλοις δυναμένους
[176]   αὐτὸς ἔρρωμαι. (Ἕρμαιον ἂν εἴη  ἡμῖν,   δ᾽ ὅς, ὡς ἔοικεν,
[193]   δὲ τύχωμεν, ὧν Ἔρως  ἡμῖν   ἡγεμὼν καὶ στρατηγός. μηδεὶς
[208]   μὲν γίγνονται, αἱ δὲ ἀπόλλυνται  ἡμῖν,   καὶ οὐδέποτε οἱ αὐτοί ἐσμεν
[188]   καὶ δικαιοσύνης ἀποτελούμενος καὶ παρ᾽  ἡμῖν   καὶ παρὰ θεοῖς, οὗτος τὴν
[184]   χαριεῖσθαι ἐραστῇ παιδικά. Ἔστι γὰρ  ἡμῖν   νόμος, ὥσπερ ἐπὶ τοῖς ἐρασταῖς
[180]   μοι δοκεῖ, Φαῖδρε, προβεβλῆσθαι  ἡμῖν   λόγος, τὸ ἁπλῶς οὕτως
[213]   εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην· ἀλλὰ τίς  ἡμῖν   ὅδε τρίτος συμπότης; καὶ ἅμα
[214]   Ἄκουσον δή, εἰπεῖν τὸν Ἐρυξίμαχον.  ἡμῖν   πρὶν σὲ εἰσελθεῖν ἔδοξε χρῆναι
[195]   ὅτι· θᾶττον γοῦν τοῦ δέοντος  ἡμῖν   προσέρχεται. δὴ πέφυκεν Ἔρως
[174]   τ᾽ ἰδεῖν. ἀλλὰ Σωκράτη  ἡμῖν   πῶς οὐκ ἄγεις; καὶ ἐγώ,
[177]   παρόντι πρέπον μοι δοκεῖ εἶναι  ἡμῖν   τοῖς παροῦσι κοσμῆσαι τὸν θεόν.
[177]   καίτοι οὐκ ἐξ ἴσου γίγνεται  ἡμῖν   τοῖς ὑστάτοις κατακειμένοις· ἀλλ᾽ ἐὰν
[192]   αὐτῷ ἐκείνῳ ἐντύχῃ τῷ αὑτοῦ  ἡμίσει   καὶ παιδεραστὴς καὶ ἄλλος
[191]   εἴτε γυναικὸς τῆς ὅλης ἐντύχοι  ἡμίσει,   δὴ νῦν γυναῖκα καλοῦμεν,
[205]   δ᾽ ἐμὸς λόγος οὔτε  ἡμίσεός   φησιν εἶναι τὸν ἔρωτα οὔτε
[191]   καὶ ὁπότε τι ἀποθάνοι τῶν  ἡμίσεων,   τὸ δὲ λειφθείη, τὸ λειφθὲν
[205]   λόγος, ὡς οἳ ἂν τὸ  ἥμισυ   (ἑαυτῶν ζητῶσιν, οὗτοι ἐρῶσιν·
[190]   μεταστρέφειν καὶ τὸ τοῦ αὐχένος  ἥμισυ   πρὸς τὴν τομήν, ἵνα θεώμενος
[191]   δίχα ἐτμήθη, ποθοῦν ἕκαστον τὸ  ἥμισυ   τὸ αὑτοῦ ξυνῄει, καὶ περιβάλλοντες
[220]   ἔνδοθεν, εἴ τις ἐξίοι,  ἠμφιεσμένων   τε θαυμαστὰ δὴ ὅσα καὶ
[222]   ἄλλο, θαυμάσιε, ἐν μέσῳ  ἡμῶν   ἔα Ἀγάθωνα κατακεῖσθαι. Ἀλλ᾽ ἀδύνατον,
[175]   πληρεστέρου εἰς τὸ κενώτερον ῥεῖν  ἡμῶν,   ἐὰν ἁπτώμεθα ἀλλήλων, ὥσπερ τὸ
[191]   φύσιν τὴν ἀνθρωπίνην. Ἕκαστος οὖν  ἡμῶν   ἐστὶν ἀνθρώπου ξύμβολον, ἅτε τετμημένος
[173]   κἀγὼ εἶπον ὅτι· Παίδων ὄντων  ἡμῶν   ἔτι, ὅτε τῇ πρώτῃ τραγῳδίᾳ
[206]   τινι ἡλικίᾳ γένωνται, τίκτειν ἐπιθυμεῖ  ἡμῶν   φύσις. τίκτειν δὲ ἐν
[192]   αἴτιον, ὅτι ἀρχαία φύσις  ἡμῶν   ἦν αὕτη καὶ ἦμεν ὅλοι·
[188]   φίλους εἶναι καὶ τοῖς κρείττοσιν  ἡμῶν   θεοῖς. ἴσως μὲν (οὖν καὶ
[177]   δοκεῖ γάρ μοι χρῆναι ἕκαστον  ἡμῶν   λόγον εἰπεῖν ἔπαινον Ἔρωτος ἐπὶ
[194]   νῦν οἰηθείην σε θορυβήσεσθαι ἕνεκα  ἡμῶν   ὀλίγων ἀνθρώπων. Τί δέ,
[193]   τὸ ἔπειτα ἐλπίδας μεγίστας παρέχεται,  ἡμῶν   παρεχομένων πρὸς θεοὺς εὐσέβειαν, καταστήσας
[193]   καὶ γυναικῶν, ὅτι οὕτως ἂν  ἡμῶν   τὸ γένος εὔδαιμον γένοιτο, εἰ
[198]   γάρ, ὡς ἔοικεν, ὅπως ἕκαστος  ἡμῶν   τὸν ἔρωτα ἐγκωμιάζειν δόξει, οὐχ
[189]   παθήματα αὐτῆς. γὰρ πάλαι  ἡμῶν   φύσις οὐχ αὑτὴ ἦν ἥπερ
[217]   τε παίδων καὶ μετὰ παίδων)  ἦν   ἀληθής, ἔπειτα ἀφανίσαι Σωκράτους ἔργον
[195]   βίαια, εἰ Ἔρως ἐν αὐτοῖς  ἦν,   ἀλλὰ φιλία καὶ εἰρήνη, ὥσπερ
[192]   ὅτι ἀρχαία φύσις ἡμῶν  ἦν   αὕτη καὶ ἦμεν ὅλοι· τοῦ
[173]   Σωκράτης; (Οὐ μὰ τὸν Δία,  ἦν   δ᾽ ἐγώ, ἀλλ᾽ ὅσπερ Φοίνικι·
[206]   δοκοῦσιν; Μὰ Δί᾽ οὐκ ἔμοιγε,  ἦν   δ᾽ ἐγώ. Ἆρ᾽ οὖν,
[204]   τῶν ἀγαθῶν· τί ἐρᾷ; Γενέσθαι,  ἦν   δ᾽ ἐγώ, αὑτῷ. Καὶ τί
[206]   καὶ κατὰ τὴν ψυχήν. Μαντείας,  ἦν   δ᾽ ἐγώ, δεῖται ὅτι ποτε
[202]   θεοῦ τε καὶ θνητοῦ. Τίνα,  ἦν   δ᾽ ἐγώ, δύναμιν ἔχον; Ἑρμηνεῦον
[202]   οὐδὲ θεὸν εἶναι; Τίνες οὗτοι;  ἦν   δ᾽ ἐγώ. Εἷς μέν, ἔφη,
[218]   μάλιστα, ἔφη. Σὺ ἐμοὶ δοκεῖς,  ἦν   δ᾽ ἐγώ, ἐμοῦ ἐραστὴς ἄξιος
[204]   ἂν γένηται τἀγαθά; Τοῦτ᾽ εὐπορώτερον,  ἦν   δ᾽ ἐγώ, ἔχω ἀποκρίνασθαι, ὅτι
[205]   ἐρᾶν, τοὺς δ᾽ οὔ; Θαυμάζω,  ἦν   δ᾽ ἐγώ, καὶ αὐτός. Ἀλλὰ
[205]   ἀεί, πῶς λέγεις; Οὕτως,  ἦν   δ᾽ ἐγώ· κοινὸν εἶναι πάντων.
[202]   μεταξὺ φρονήσεως καὶ ἀμαθίας. Ἀληθῆ,  ἦν   δ᾽ ἐγώ, λέγεις. (Μὴ τοίνυν
[202]   μεταξύ, ἔφη, τούτοιν. Καὶ μήν,  ἦν   δ᾽ ἐγώ, ὁμολογεῖταί γε παρὰ
[206]   τόκου ἐν τῷ καλῷ. Εἶεν,  ἦν   δ᾽ ἐγώ. Πάνυ μὲν οὖν,
[203]   καὶ Ἔρως. Πατρὸς δέ,  ἦν   δ᾽ ἐγώ, τίνος ἐστὶ καὶ
[172]   ἐμὲ παραγενέσθαι. Ἔγωγε δή. Πόθεν,  ἦν   δ᾽ ἐγώ, Γλαύκων; οὐκ
[208]   ἐθαύμασά τε καὶ εἶπον Εἶεν,  ἦν   δ᾽ ἐγώ, σοφωτάτη Διοτίμα,
[205]   ἄλλοις καταχρώμεθα ὀνόμασιν. Ὥσπερ τί;  ἦν   δ᾽ ἐγώ. Ὥσπερ τόδε, οἶσθ᾽
[190]   μέλεσιν ἀπερειδόμενοι ταχὺ ἐφέροντο κύκλῳ.  ἦν   δὲ διὰ ταῦτα τρία (τὰ
[220]   τινες τῶν Ἰώνων, ἐπειδὴ ἑσπέρα  ἦν,   δειπνήσαντες, καὶ (γὰρ θέρος τότε
[184]   νόμος, ὥσπερ ἐπὶ τοῖς ἐρασταῖς  ἦν   δουλεύειν ἐθέλοντας (ἡντινοῦν δουλείαν παιδικοῖς
[203]   τοῦ νέκταρος, οἶνος γὰρ οὔπω  ἦν,   εἰς τὸν τοῦ Διὸς κῆπον
[189]   ὀνείδει ὄνομα κείμενον. ἔπειτα ὅλον  ἦν   ἑκάστου τοῦ ἀνθρώπου τὸ εἶδος
[220]   ἀποδοῦναι· ὅτε γὰρ μάχη  ἦν   ἐξ ἧς ἐμοὶ καὶ τἀριστεῖα
[217]   λέγειν; οὐδὲν γάρ μοι πλέον  ἦν.   ἐπειδὴ δὲ