Alphabétiquement     [«   »]
τολμῴη 1
τομήν 1
Τὸν 1
τὸν 198
τόν 2
τοξικήν 1
τόξου 1
Fréquences     [«    »]
186 γὰρ
168 μὲν
186 τὸ
198 τὸν
277 δὲ
1092 καὶ
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Le Banquet

τὸν


Page
[209]   οἷον χρὴ εἶναι (τὸν ἄνδρα  τὸν   ἀγαθὸν καὶ ἐπιτηδεύειν, καὶ
[223]   αὐτὸν ἐγκωμιάσαι. Ἰοὺ ἰοὺ, φάναι  τὸν   Ἀγάθωνα, Ἀλκιβιάδη, οὐκ ἔσθ᾽ ὅπως
[175]   εἰ σοὶ δοκεῖ, ἔφη φάναι  τὸν   Ἀγάθωνα. ἀλλ᾽ ἡμᾶς, παῖδες,
[200]   τι ὁμολογοῖ ἄν; Συμφάναι ἔφη  τὸν   Ἀγάθωνα. εἰπεῖν δὴ τὸν Σωκράτη,
[201]   εἰ ταῦτα οὕτως ἔχει; καὶ  τὸν   Ἀγάθωνα εἰπεῖν. Κινδυνεύω, Σώκρατες,
[213]   τὸν Σωκράτη, ἀλλὰ καθίζεσθαι παρὰ  τὸν   Ἀγάθωνα (ἐν μέσῳ Σωκράτους τε
[194]   βούλει με, Σώκρατες, εἰπεῖν  τὸν   Ἀγάθωνα, ἵνα θορυβηθῶ διὰ τὸ
[213]   παρακαθεζόμενον δὲ αὐτὸν ἀσπάζεσθαί τε  τὸν   Ἀγάθωνα καὶ ἀναδεῖν. εἰπεῖν οὖν
[175]   Οὐ σκέψῃ, ἔφη, παῖ, φάναι  τὸν   Ἀγάθωνα, καὶ εἰσάξεις Σωκράτη; σὺ
[201]   πως ἔλεγες; Εἶπον γάρ, φάναι  τὸν   Ἀγάθωνα. Καὶ ἐπιεικῶς γε λέγεις,
[194]   καλῶς λέγεις, Φαῖδρε, φάναι  τὸν   Ἀγάθωνα, καὶ οὐδέν με κωλύει
[213]   κελεύειν εἰσιέναι καὶ κατακλίνεσθαι, καὶ  τὸν   Ἀγάθωνα καλεῖν αὐτόν. καὶ τὸν
[199]   οὔ; Πάνυ γε, φάναι  τὸν   Ἀγάθωνα. Οὐκοῦν καὶ μήτηρ
[223]   Ἀριστοφάνη, ἤδη δὲ ἡμέρας γιγνομένης  τὸν   Ἀγάθωνα. τὸν οὖν Σωκράτη, κατακοιμίσαντ᾽
[213]   Ἀγάθωνα καὶ ἀναδεῖν. εἰπεῖν οὖν  τὸν   Ἀγάθωνα· Ὑπολύετε, παῖδες, Ἀλκιβιάδην, ἵνα
[194]   ἀνθρώπων. Τί δέ, Σώκρατες;  τὸν   Ἀγάθωνα φάναι, οὐ δή πού
[174]   εὐθὺς δ᾽ οὖν ὡς ἰδεῖν  τὸν   Ἀγάθωνα· φάναι, Ἀριστόδημε, εἰς
[174]   ταύτην τὴν παροιμίαν· ποιήσας γὰρ  τὸν   Ἀγαμέμνονα διαφερόντως ἀγαθὸν ἄνδρα (τὰ
[208]   ὀνομαστοὶ γενέσθαι καὶ κλέος ἐς  τὸν   ἀεὶ χρόνον ἀθάνατον „καταθέσθαι„ καὶ
[193]   νοῦν αὐτῷ πεφυκότων· οὗ δὴ  τὸν   αἴτιον θεὸν ὑμνοῦντες (δικαίως ἂν
[217]   μετ᾽ αὐτοῦ γίγνεσθαι, τότε ἀποπέμπων  (τὸν   ἀκόλουθον μόνος συνεγιγνόμην. δεῖ γὰρ
[176]   ἀκούσαντα οὖν αὐτῶν ἔφη Ἐρυξίμαχον  τὸν   Ἀκουμενοῦ· καλῶς, φάναι, λέγετε.
[213]   τρίτων κατακέηται. Πάνυ γε, εἰπεῖν  τὸν   Ἀλκιβιάδην· ἀλλὰ τίς ἡμῖν ὅδε
[214]   Σωκράτη ἐπαίνεσον. (Πῶς λέγεις; εἰπεῖν  τὸν   Ἀλκιβιάδην· δοκεῖ χρῆναι, Ἐρυξίμαχε;
[213]   ὀρρωδῶ. Ἀλλ᾽ οὐκ ἔστι, φάναι  τὸν   Ἀλκιβιάδην, ἐμοὶ καὶ σοὶ διαλλαγή.
[214]   λέγειν. Οὐκ ἂν φθάνοιμι, εἰπεῖν  τὸν   Ἀλκιβιάδην. καὶ μέντοι οὑτωσὶ ποίησον.
[214]   ἄλλους. Ἀλλά, φάναι, Ἐρυξίμαχε,  τὸν   Ἀλκιβιάδην, καλῶς μὲν λέγεις, μεθύοντα
[214]   Σωκράτη. Μὰ τὸν Ποσειδῶ, εἰπεῖν  τὸν   Ἀλκιβιάδην, μηδὲν λέγε πρὸς ταῦτα,
[222]   ἐμοῦ κατακλίνου. Ζεῦ, εἰπεῖν  τὸν   Ἀλκιβιάδην, οἷα αὖ πάσχω ὑπὸ
[223]   Σωκράτους ἐπαινεθῶ. Ταῦτα ἐκεῖνα, φάναι  τὸν   Ἀλκιβιάδην, τὰ εἰωθότα· Σωκράτους παρόντος
[209]   καὶ περὶ οἷον χρὴ εἶναι  (τὸν   ἄνδρα τὸν ἀγαθὸν καὶ
[209]   τὸ ξυναμφότερον, καὶ πρὸς τοῦτον  τὸν   ἄνθρωπον εὐθὺς εὐπορεῖ λόγων περὶ
[190]   ταῖς θριξίν· ὄντινα δὲ τέμοι,  τὸν   Ἀπόλλω ἐκέλευε τό τε πρόσωπον
[190]   χρησιμώτεροι ἡμῖν διὰ τὸ πλείους  τὸν   ἀριθμὸν γεγονέναι· καὶ βαδιοῦνται ὀρθοὶ
[189]   Καὶ μήν, Ἐρυξίμαχε, εἰπεῖν  τὸν   Ἀριστοφάνη, ἄλλῃ γέ πῃ ἐν
[189]   σοι ἐν εἰρήνῃ λέγειν. καὶ  τὸν   Ἀριστοφάνη γελάσαντα εἰπεῖν· Εὖ λέγεις,
[185]   Οὐκ ἂν φθάνοις λέγων, φάναι  τὸν   Ἀριστοφάνη· ἐγὼ δὲ ταῦτα ποιήσω.
[223]   νυστάζειν· καὶ πρότερον μὲν καταδαρθεῖν  τὸν   Ἀριστοφάνη, ἤδη δὲ ἡμέρας γιγνομένης
[189]   πέπαυσαι. ~(Ἐκδεξάμενον οὖν ἔφη εἰπεῖν  τὸν   Ἀριστοφάνη ὅτι· Καὶ μάλ᾽ ἐπαύσατο,
[185]   τοῦτο δὲ οὐ καλόν. κατὰ  τὸν   αὐτὸν δὴ λόγον κἂν εἴ
[207]   ὡμολογήκαμεν, μὴ θαύμαζε. ἐνταῦθα γὰρ  (τὸν   αὐτὸν ἐκείνῳ λόγον θνητὴ
[180]   γάρ ἐστι. διὰ ταῦτα καὶ  τὸν   Ἀχιλλέα τῆς Ἀλκήστιδος μᾶλλον ἐτίμησαν,
[181]   οἱ ἐντεῦθεν ἀρχόμενοι ἐρᾷν ὡς  τὸν   βίον ἅπαντα ξυνεσόμενοι καὶ κοινῇ
[216]   εἰρωνευόμενος δὲ καὶ παίζων πάντα  τὸν   βίον πρὸς τοὺς ἀνθρώπους διατελεῖ.
[222]   ταῦτα πεποίηκεν, ἀλλὰ καὶ Χαρμίδην  τὸν   Γλαύκωνος καὶ Εὐθύδημον τὸν Διοκλέους
[214]   Σωκράτη ἐγχέαντος τοῦ παιδὸς πίνειν·  τὸν   δ᾽ Ἐρυξίμαχον· Πῶς οὖν, φάναι,
[212]   τοῦ Σωκράτους τοὺς μὲν ἐπαινεῖν,  τὸν   δὲ Ἀριστοφάνη λέγειν τι ἐπιχειρεῖν,
[201]   σὲ μέν γε ἤδη ἐάσω·  τὸν   δὲ λόγον τὸν περὶ τοῦ
[174]   διαφερόντως ἀγαθὸν ἄνδρα (τὰ πολεμικά,  τὸν   δὲ Μενέλεων μαλθακὸν αἰχμητήν, θυσίαν
[180]   ἑτέρᾳ συνεργὸν Πάνδημον ὀρθῶς καλεῖσθαι,  τὸν   δὲ Οὐράνιον. ἐπαινεῖν μὲν οὖν
[175]   ταῦτα ἔφη σφᾶς μὲν δειπνεῖν,  τὸν   δὲ Σωκράτη οὐκ εἰσιέναι. τὸν
[173]   αὐτὸς Σωκράτης; (Οὐ μὰ  τὸν   Δία, ἦν δ᾽ ἐγώ, ἀλλ᾽
[222]   Χαρμίδην τὸν Γλαύκωνος καὶ Εὐθύδημον  τὸν   Διοκλέους καὶ ἄλλους πάνυ πολλούς,
[186]   γὰρ φύσις τῶν σωμάτων  τὸν   διπλοῦν Ἔρωτα τοῦτον ἔχει· τὸ
[174]   ἴοι οὕτω καλὸς γεγενημένος. καὶ  τὸν   εἰπεῖν ὅτι· Ἐπὶ δεῖπνον εἰς
[201]   ὡς οὔτε καλὸς εἴη κατὰ  τὸν   ἐμὸν λόγον οὔτε ἀγαθός. καὶ
[198]   λέγειν ἐν τῷ λόγῳ ἐπὶ  τὸν   ἐμὸν λόγον πέμψας αὐτόν με
[208]   εὐδαιμονίαν, ὡς οἴονται, αὑτοῖς εἰς  τὸν   ἔπειτα χρόνον πάντα ποριζόμενοι· οἱ
[200]   τὰ νῦν παρόντα καὶ εἰς  τὸν   ἔπειτα χρόνον παρεῖναι· ἄλλο τι
[200]   ἐστιν οὐδὲ ἔχει, τὸ εἰς  τὸν   ἔπειτα χρόνον ταῦτα εἶναι αὐτῷ
[200]   καὶ ἰσχὺν βούλει καὶ εἰς  τὸν   ἔπειτα χρόνον ταῦτα κεκτῆσθαι, ἐπεὶ
[222]   ἐπῄνεσας, δεῖ δὲ ἐμὲ αὖ  τὸν   ἐπὶ δεξιὰ ἐπαινεῖν. ἐὰν οὖν
[180]   εὖ ποιοῦσιν ὅταν ἐρώμενος  τὸν   ἐραστὴν ἀγαπᾷ, ὅταν
[180]   θεοὶ διαφερόντως αὐτὸν ἐτίμησαν, ὅτι  τὸν   ἐραστὴν οὕτω περὶ πολλοῦ ἐποιεῖτο.
[214]   χαῖρε. Καὶ γὰρ σύ, φάναι  τὸν   Ἐρυξίμαχον· ἀλλὰ τί ποιῶμεν;
[198]   οὖν Σωκράτη εἰπεῖν βλέψαντα εἰς  τὸν   Ἐρυξίμαχον· Ἆρά σοι δοκῶ, φάναι,
[185]   δὲ ταῦτα ποιήσω. Εἰπεῖν δὴ  τὸν   Ἐρυξίμαχον· Δοκεῖ τοίνυν μοι ἀναγκαῖον
[214]   παρόντος. Ἀλλ᾽ οὕτω ποίει, φάναι  τὸν   Ἐρυξίμαχον, εἰ βούλει· Σωκράτη ἐπαίνεσον.
[185]   ἕως ἂν ἐγὼ παύσωμαι. καὶ  τὸν   Ἐρυξίμαχον εἰπεῖν· Ἀλλὰ ποιήσω ἀμφότερα
[214]   ὅτι βούλει. Ἄκουσον δή, εἰπεῖν  τὸν   Ἐρυξίμαχον. ἡμῖν πρὶν σὲ εἰσελθεῖν
[193]   Ἀλλὰ πείσομαί σοι, ἔφη φάναι  τὸν   Ἐρυξίμαχον· καὶ γάρ μοι
[198]   ἀπορήσοιμι; Τὸ μὲν ἕτερον, φάναι  τὸν   Ἐρυξίμαχον, μαντικῶς μοι δοκεῖς εἰρηκέναι,
[177]   κελεύειν αὐτὸν εἰσηγεῖσθαι. εἰπεῖν οὖν  τὸν   Ἐρυξίμαχον ὅτι· μέν μοι
[176]   πρὸς ἡδονήν. Ἐπειδὴ τοίνυν, φάναι  τὸν   Ἐρυξίμαχον, τοῦτο μὲν δέδοκται, πίνειν
[189]   αὐτῷ τὸν πταρμὸν προσήνεγκα. καὶ  τὸν   Ἐρυξίμαχον· ὠγαθέ, φάναι, Ἀριστόφανες, ὅρα
[185]   (τε ἐρῶντα αὐτὸν αὑτοῦ καὶ  τὸν   ἐρώμενον· οἱ δ᾽ ἕτεροι πάντες
[178]   παιδικῶν. ταὐτὸν δὲ τοῦτο καὶ  τὸν   ἐρώμενον ὁρῶμεν, ὅτι διαφερόντως τοὺς
[203]   (τε παρ᾽ αὐτῷ καὶ ἐκύησε  τὸν   ἔρωτα. διὸ δὴ καὶ τῆς
[186]   Τὸ μὲν γὰρ διπλοῦν εἶναι  τὸν   Ἔρωτα δοκεῖ μοι καλῶς διελέσθαι.
[198]   ὡς ἔοικεν, ὅπως ἕκαστος ἡμῶν  τὸν   ἔρωτα ἐγκωμιάζειν δόξει, οὐχ ὅπως
[201]   ἔφησθα ἐν τῷ λόγῳ εἶναι  τὸν   Ἔρωτα· εἰ δὲ βούλει, ἐγώ
[207]   τοῦ λόγου καὶ τῆς ἀθανασίας  τὸν   ἔρωτα εἶναι. Ταῦτά τε οὖν
[199]   Ὁμολογεῖν. Πειρῶ δή, φάναι, καὶ  τὸν   ἔρωτα εἰπεῖν. Ἔρως ἔρως
[187]   καθ᾽ ὅσον παρείκει, φυλακτέον ἑκάτερον  τὸν   ἔρωτα· ἔνεστον ~(γάρ. Ἐπεὶ καὶ
[188]   ἴσως μὲν (οὖν καὶ ἐγὼ  τὸν   Ἔρωτα ἐπαινῶν πολλὰ παραλείπω, οὐ
[202]   ἀγαθόν, κακόν. οὕτω δὲ καὶ  τὸν   Ἔρωτα ἐπειδὴ αὐτὸς ὁμολογεῖς μὴ
[198]   τῷ μέρει μεθ᾽ (ὑμῶν ἐγκωμιάσεσθαι  τὸν   Ἔρωτα καὶ ἔφην εἶναι δεινὸς
[195]   λόγος ᾖ. οὕτω δὴ  τὸν   Ἔρωτα καὶ ἡμᾶς δίκαιον ἐπαινέσαι
[193]   γένος εὔδαιμον γένοιτο, εἰ ἐκτελέσαιμεν  τὸν   ἔρωτα καὶ τῶν παιδικῶν τῶν
[180]   οἱ θεοὶ τιμῶσιν τὴν περὶ  (τὸν   ἔρωτα, μᾶλλον μέντοι θαυμάζουσιν καὶ
[182]   καὶ δὴ καὶ περὶ  τὸν   ἔρωτα νόμος ἐν μὲν ταῖς
[207]   ἔφη, πιστεύεις ἐκείνου εἶναι φύσει  τὸν   ἔρωτα, οὗ πολλάκις ὡμολογήκαμεν, μὴ
[205]   λόγος οὔτε ἡμίσεός φησιν εἶναι  τὸν   ἔρωτα οὔτε ὅλου, ἐὰν μὴ
[179]   οὕτω καὶ θεοὶ τὴν περὶ  τὸν   ἔρωτα σπουδήν τε καὶ ἀρετὴν
[177]   ἀγαθῇ καταρχέτω Φαῖδρος καὶ ἐγκωμιαζέτω  τὸν   Ἔρωτα. ταῦτα δὴ καὶ οἱ
[212]   ἔγωγέ φημι χρῆναι πάντα ἄνδρα  τὸν   Ἔρωτα τιμᾷν, καὶ αὐτὸς τιμῶ
[205]   ἔφην. (Οὕτω τοίνυν καὶ περὶ  τὸν   ἔρωτα· τὸ μὲν κεφάλαιόν ἐστι
[205]   Ταύτην δὴ τὴν βούλησιν καὶ  τὸν   ἔρωτα τοῦτον πότερα κοινὸν οἴει
[179]   τοσοῦτον ὑπερεβάλετο τῇ φιλίᾳ διὰ  τὸν   ἔρωτα, ὥστε ἀποδεῖξαι αὐτοὺς ἀλλοτρίους
[188]   πρεσβεύῃ ἐν παντὶ ἔργῳ, ἀλλὰ  τὸν   ἕτερον, καὶ περὶ γονέας καὶ
[186]   ὥστε ἀντὶ τοῦ ἑτέρου ἔρωτος  τὸν   ἕτερον κτᾶσθαι, καὶ οἷς μὴ
[206]   διὰ τὸ μεγάλης ὠδῖνος ἀπολύειν  τὸν   ἔχοντα. ἔστιν γάρ, Σώκρατες,
[179]   δίκην αὐτῷ ἐπέθεσαν, καὶ ἐποίησαν  τὸν   θάνατον αὐτοῦ ὑπὸ γυναικῶν (γενέσθαι,
[188]   ἄλλως ἐν νῷ ἔχεις ἐγκωμιάζειν  τὸν   θεόν, ἐγκωμίαζε, ἐπειδὴ καὶ τῆς
[194]   πάντες οἱ πρόσθεν εἰρηκότες οὐ  τὸν   θεὸν ἐγκωμιάζειν ἀλλὰ τοὺς ἀνθρώπους
[177]   εἶναι ἡμῖν τοῖς παροῦσι κοσμῆσαι  τὸν   θεόν. Εἰ οὖν (ξυνδοκεῖ καὶ
[176]   τε σφᾶς ποιήσασθαι, καὶ ᾄσαντας  τὸν   θεὸν καὶ τἆλλα τὰ νομιζόμενα,
[179]   μένος ἐμπνεῦσαι ἐνίοις τῶν ἡρώων  τὸν   θεόν, τοῦτο Ἔρως τοῖς
[185]   ἐν τῇ κάτω γὰρ αὐτοῦ  τὸν   ἰατρὸν Ἐρυξίμαχον κατακεῖσθαι, Ἐρυξίμαχε,
[213]   τὸν Ἀγάθωνα καλεῖν αὐτόν. καὶ  τὸν   ἰέναι ἀγόμενον ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων,
[191]   ὄργανον οἷον οἱ σκυτοτόμοι περὶ  τὸν   καλάποδα λεαίνοντες τὰς τῶν σκυτῶν
[186]   καὶ διαγιγνώσκων ἐν τούτοις  τὸν   (καλόν τε καὶ αἰσχρὸν ἔρωτα,
[194]   ἀποδέξασθαι παρ᾽ ἑνὸς ἑκάστου ὑμῶν  τὸν   λόγον· ἀποδοὺς οὖν ἑκάτερος τῷ
[208]   ἔρως ἕπεται. Καὶ ἐγὼ ἀκούσας  τὸν   λόγον ἐθαύμασά τε καὶ εἶπον
[185]   εἶναι, ἐπειδὴ Παυσανίας ὁρμήσας ἐπὶ  τὸν   λόγον καλῶς οὐχ ~(ἱκανῶς ἀπετέλεσε,
[178]   ἀξιομνημόνευτον, τούτων ὑμῖν ἐρῶ ἑκάστου  τὸν   λόγον. πρῶτον μὲν γάρ, ὥσπερ
[212]   οἷός τ᾽ εἰμί. τοῦτον (οὖν  τὸν   λόγον, Φαῖδρε, εἰ μὲν
[193]   μή μοι ὑπολάβῃ Ἐρυξίμαχος, κωμῳδῶν  τὸν   λόγον, ὡς Παυσανίαν καὶ Ἀγάθωνα
[223]   οὐδενὶ ἀναγκάζεσθαι πίνειν πάμπολυν οἶνον.  τὸν   μὲν οὖν Ἐρυξίμαχον καὶ τὸν
[214]   οὐδὲν μᾶλλον μή ποτε μεθυσθῇ.  τὸν   μὲν οὖν Σωκράτη ἐγχέαντος τοῦ
[180]   καλοῦμεν. ἀναγκαῖον δὴ καὶ ἔρωτα  τὸν   μὲν τῇ ἑτέρᾳ συνεργὸν Πάνδημον
[174]   τοῦ Ἀγαμέμνονος ἄκλητον ἐποίησεν ἐλθόντα  τὸν   Μενέλεων ἐπὶ τὴν θοίνην, χείρω
[176]   μήν, ἔφη φάναι ὑπολαβόντα Φαῖδρον  τὸν   Μυρρινούσιον, ἔγωγέ σοι εἴωθα πείθεσθαι
[181]   σώματος. οἱ μὲν οὖν ἀγαθοὶ  τὸν   νόμον τοῦτον αὐτοὶ αὑτοῖς ἑκόντες
[217]   πάντα τἀληθῆ εἰπεῖν· ἀλλὰ προσέχετε  τὸν   νοῦν, καὶ εἰ ψεύδομαι, Σώκρατες,
[189]   Ἀριστόφανες, οἴει ἐκφεύξεσθαι· ἀλλὰ πρόσεχε  τὸν   νοῦν καὶ οὕτως λέγε ὡς
[174]   οὖν Σωκράτη ἑαυτῷ πως προσέχοντα  τὸν   νοῦν κατὰ τὴν ὁδὸν πορεύεσθαι
[187]   κατάδηλος τῷ καὶ σμικρὸν προσέχοντι  τὸν   νοῦν ὅτι κατὰ ταὐτὰ ἔχει
[210]   (τοιοῦδε. πειρῶ δέ μοι, ἔφη,  τὸν   νοῦν προσέχειν ὡς οἷόν τε
[191]   οὐ πάνυ αὗται τοῖς ἀνδράσι  τὸν   νοῦν προσέχουσιν, ἀλλὰ μᾶλλον πρὸς
[192]   γάμους καὶ παιδοποιίας οὐ προσέχουσι  τὸν   νοῦν φύσει, ἀλλ᾽ ὑπὸ τοῦ
[179]   ἀρετὴν μάλιστα τιμῶσιν. Ὀρφέα δὲ  τὸν   Οἰάγρου ἀτελῆ ἀπέπεμψαν ἐξ Ἅιδου.
[194]   ἀνδρείαν καὶ μεγαλοφροσύνην ἀναβαίνοντος ἐπὶ  τὸν   ὀκρίβαντα μετὰ τῶν ὑποκριτῶν, καὶ
[190]   μέσην τὴν γαστέρα, δὴ  τὸν   ὀμφαλὸν καλοῦσι. καὶ τὰς μὲν
[191]   περὶ αὐτὴν τὴν γαστέρα καὶ  τὸν   ὀμφαλόν, μνημεῖον εἶναι τοῦ παλαιοῦ
[210]   τε ᾖς. δεῖ γάρ, ἔφη,  τὸν   ὀρθῶς ἰόντα ἐπὶ τοῦτο τὸ
[222]   ἐμὲ καὶ σὲ μηδεὶς διαβάλῃ.  τὸν   οὖν Ἀγάθωνα εἰπεῖν· Καὶ μήν,
[212]   κωμαστῶν, καὶ αὐλητρίδος φωνὴν ἀκούειν.  τὸν   οὖν Ἀγάθωνα, Παῖδες, φάναι, (οὐ
[175]   τὸν δὲ Σωκράτη οὐκ εἰσιέναι.  τὸν   οὖν Ἀγάθωνα πολλάκις κελεύειν μεταπέμψασθαι
[175]   ἀλλὰ μάλιστα σφᾶς μεσοῦν δειπνοῦντας.  τὸν   οὖν Ἀγάθωνα, τυγχάνειν γὰρ ἔσχατον
[214]   ἀτεχνῶς ὥσπερ οἱ διψῶντες πιόμεθα;  τὸν   οὖν Ἀλκιβιάδην εἰπεῖν· Ἐρυξίμαχε,
[176]   τρόπῳ ἂν ὡς ῤᾷστα πίνοιμεν·  τὸν   οὖν Ἀριστοφάνη εἰπεῖν. Τοῦτο μέντοι
[176]   νομιζόμενα, τρέπεσθαι πρὸς τὸν πότον·  τὸν   οὖν Παυσανίαν ἔφη λόγου τοιούτου
[223]   ἐκ φιάλης μεγάλης ἐπὶ δεξιά.  τὸν   οὖν Σωκράτη αὐτοῖς διαλέγεσθαι· καὶ
[174]   ἄττα σφᾶς ἔφη διαλεχθέντας ἰέναι.  τὸν   οὖν Σωκράτη ἑαυτῷ πως προσέχοντα
[198]   καὶ αὑτῷ καὶ τῷ θεῷ·  τὸν   οὖν Σωκράτη εἰπεῖν βλέψαντα εἰς
[194]   εἰρῆσθαι· νῦν δὲ ὅμως θαρρῶ,  ~(τὸν   οὖν Σωκράτη εἰπεῖν Καλῶς γὰρ
[223]   δὲ ἡμέρας γιγνομένης τὸν Ἀγάθωνα.  τὸν   οὖν Σωκράτη, κατακοιμίσαντ᾽ ἐκείνους, ἀναστάντα
[222]   ἔτι ἐρωτικῶς ἔχειν τοῦ Σωκράτους.  τὸν   οὖν Σωκράτη· Νήφειν μοι δοκεῖς,
[199]   δὴ ἄν τις τύχῃ ἐπελθοῦσα.  τὸν   οὖν Φαῖδρον ἔφη καὶ τοὺς
[190]   περὶ ἐκείνων λέγεται, τὸ εἰς  τὸν   οὐρανὸν ἀνάβασιν ἐπιχειρεῖν (ποιεῖν, ὡς
[174]   αὐτὸν διέφυγον τοῖς ἐπινικίοις, φοβηθεὶς  τὸν   ὄχλον· ὡμολόγησα δ᾽ εἰς τήμερον
[175]   Καὶ μὲν ἔφη ἀπονίζειν  τὸν   παῖδα ἵνα κατακέοιτο· ἄλλον δέ
[203]   ἐνδείᾳ ξύνοικος. κατὰ δὲ αὖ  τὸν   πατέρα ἐπίβουλός ἐστι τοῖς καλοῖς
[180]   οὐ πάνυ διεμνημόνευεν· οὓς παρεὶς  τὸν   Παυσανίου λόγον διηγεῖτο. εἰπεῖν δ᾽
[184]   τε περὶ τὴν παιδεραστίαν καὶ  (τὸν   περὶ τὴν φιλοσοφίαν τε καὶ
[201]   ἤδη ἐάσω· τὸν δὲ λόγον  τὸν   περὶ τοῦ Ἔρωτος, ὅν ποτ᾽
[214]   εὐφημήσεις; φάναι τὸν Σωκράτη. Μὰ  τὸν   Ποσειδῶ, εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην, μηδὲν
[176]   τἆλλα τὰ νομιζόμενα, τρέπεσθαι πρὸς  τὸν   πότον· τὸν οὖν Παυσανίαν ἔφη
[189]   ἐπαύσατο, οὐ μέντοι πρίν γε  τὸν   πταρμὸν προσενεχθῆναι αὐτῇ, ὥστε με
[189]   γὰρ εὐθὺς ἐπαύσατο, ἐπειδὴ αὐτῷ  τὸν   πταρμὸν προσήνεγκα. καὶ τὸν Ἐρυξίμαχον·
[213]   καλλίστῳ τῶν ἔνδον κατακείσει; καὶ  τὸν   Σωκράτη· Ἀγάθων, φάναι, ὅρα εἴ
[213]   τῶν ὀφθαλμῶν ἔχοντα οὐ κατιδεῖν  τὸν   Σωκράτη, ἀλλὰ καθίζεσθαι παρὰ τὸν
[200]   γ᾽ εἰπεῖν. Ἴθι δή, φάναι  τὸν   Σωκράτη, ἀνομολογησώμεθα τὰ εἰρημένα. ἄλλο
[200]   γε, φάναι. Σκόπει δή, εἰπεῖν  τὸν   Σωκράτη, ἀντὶ τοῦ εἰκότος εἰ
[199]   καὶ τοῦτο. (Ἔτι τοίνυν, εἰπεῖν  τὸν   Σωκράτη, ἀπόκριναι ὀλίγῳ πλείω, ἵνα
[222]   ἐλθὼν κατακλινήσομαι. Πάνυ γε, φάναι  τὸν   Σωκράτη, δεῦρο ὑποκάτω ἐμοῦ κατακλίνου.
[175]   οὖν Ἀγάθωνα πολλάκις κελεύειν μεταπέμψασθαι  τὸν   Σωκράτη, δὲ οὐκ ἐᾶν.
[194]   ἂν εἴην, Ἀγάθων, εἰπεῖν  τὸν   Σωκράτη, (εἰ ἰδὼν τὴν σὴν
[177]   Οὐδείς σοι, Ἐρυξίμαχε, φάναι  τὸν   Σωκράτη, ἐναντία ψηφιεῖται. οὔτε γὰρ
[199]   ἀλλ᾽ ἐρώτα. μετὰ ταῦτα δὴ  τὸν   Σωκράτη ἔφη ἐνθένδε ποθὲν ἄρξασθαι.
[213]   καὶ ἅμα μεταστρεφόμενον αὐτὸν ὁρᾶν  τὸν   Σωκράτη, ἰδόντα δὲ ἀναπηδῆσαι καὶ
[175]   οὐ γὰρ ἂν προαπέστης. καὶ  τὸν   Σωκράτη καθίζεσθαι καὶ εἰπεῖν ὅτι·
[201]   γε λέγεις, ἑταῖρε, φάναι  τὸν   Σωκράτη· καὶ εἰ τοῦτο οὕτως
[213]   αὐτὸν λαβόντα τῶν ταινιῶν ἀναδεῖν  τὸν   Σωκράτη καὶ κατακλίνεσθαι. Ἐπειδὴ δὲ
[200]   ὢν βούλοιτο ἰσχυρὸς εἶναι, φάναι  τὸν   Σωκράτη, καὶ ταχὺς ὢν ταχύς,
[214]   τὼ χεῖρε. Οὐκ εὐφημήσεις; φάναι  τὸν   Σωκράτη. Μὰ τὸν Ποσειδῶ, εἰπεῖν
[223]   τὸ μέντοι κεφάλαιον, ἔφη, προσαναγκάζειν  τὸν   Σωκράτη ὁμολογεῖν αὐτοὺς τοῦ αὐτοῦ
[198]   (Καὶ πῶς, μακάριε, εἰπεῖν  τὸν   Σωκράτη, οὐ μέλλω ἀπορεῖν καὶ
[200]   ἔφη τὸν Ἀγάθωνα. εἰπεῖν δὴ  τὸν   Σωκράτη, Οὐκοῦν τοῦτό γ᾽ ἐστὶν
[222]   Ἀγάθωνα κατακεῖσθαι. Ἀλλ᾽ ἀδύνατον, φάναι  τὸν   Σωκράτη. σὺ μὲν γὰρ ἐμὲ
[214]   τιμωρήσωμαι ὑμῶν ἐναντίον; Οὗτος, φάναι  τὸν   Σωκράτη, τί ἐν νῷ ἔχεις;
[200]   ἔστιν. ~(Τοῦτο μὲν τοίνυν, εἰπεῖν  τὸν   Σωκράτη, φύλαξον παρὰ σαυτῷ μεμνημένος
[194]   μέντ᾽ ἂν καλῶς ποιοίην, φάναι  τὸν   Σωκράτη, Ἀγάθων, περὶ σοῦ
[213]   τε καὶ ἐκείνου· παραχωρῆσαι γὰρ  τὸν   Σωκράτη ὡς ἐκεῖνον καθίζειν. παρακαθεζόμενον
[223]   καὶ τραγῳδίαν ἐπίστασθαι ποιεῖν, καὶ  τὸν   τέχνῃ τραγῳδοποιὸν ὄντα κωμῳδοποιὸν εἶναι.
[179]   γυναικῶν (γενέσθαι, οὐχ ὥσπερ Ἀχιλλέα  τὸν   τῆς Θέτιδος υἱὸν ἐτίμησαν καὶ
[203]   οἶνος γὰρ οὔπω ἦν, εἰς  τὸν   τοῦ Διὸς κῆπον εἰσελθὼν βεβαρημένος
[219]   χειμών— ὑπὸ τὸν τρίβωνα κατακλινεὶς  τὸν   τούτου, περιβαλὼν τὼ χεῖρε τούτῳ
[187]   ὄντες, δεῖ χαρίζεσθαι καὶ φυλάττειν  τὸν   τούτων ἔρωτα, καὶ οὗτός ἐστιν
[219]   καὶ γὰρ ἦν χειμών— ὑπὸ  τὸν   τρίβωνα κατακλινεὶς τὸν τούτου, περιβαλὼν
[199]   οὐ γὰρ ἔτι ἐγκωμιάζω τοῦτον  τὸν   τρόπον· οὐ γὰρ ἂν δυναίμην·
[199]   ἀλλὰ γὰρ ἐγὼ οὐκ ᾔδη  τὸν   τρόπον τοῦ ἐπαίνου, οὐδ᾽ εἰδὼς
[208]   Ἀχιλλέα Πατρόκλῳ ἐπαποθανεῖν, προαποθανεῖν  τὸν   ὑμέτερον Κόδρον ὑπὲρ τῆς βασιλείας
[199]   ἤδη λέγω. (Ἀλλὰ παρίημι, φάναι  τὸν   Φαῖδρον, ἀλλ᾽ ἐρώτα. μετὰ ταῦτα
[194]   τι οἴοιο αἰσχρὸν ποιεῖν; (καὶ  τὸν   Φαῖδρον ἔφη ὑπολαβόντα εἰπεῖν
[223]   τὸν μὲν οὖν Ἐρυξίμαχον καὶ  τὸν   Φαῖδρον καὶ ἄλλους τινὰς ἔφη
[213]   δεῖ, ἀλλὰ φέρε, παῖ, φάναι,  τὸν   ψυκτῆρα ἐκεῖνον, ἰδόντα αὐτὸν ~(πλέον




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | BCS - Bibliotheca Classica Selecta

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 1/03/2005