Alphabétiquement     [«   »]
ψυχρὸν 1
ψυχῶν 1
9
ὦ 90
14
ὠὰ 2
ὠγαθέ 1
Fréquences     [«    »]
88 μὴ
81 τοῖς
89 τῷ
90 ὦ
91 ἔφη
92 δ
95 οὐ
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Le Banquet


Page
[201]   μὴν καλῶς γε εἶπες, φάναι,     Ἀγάθων. ἀλλὰ σμικρὸν ἔτι εἰπέ·
[200]   τούτου ἕνεκα λέγω· τούτοις γάρ,     Ἀγάθων, εἰ ἐννοεῖς, ἔχειν μὲν
[175]   ὅτι· Εὖ ἂν ἔχοι, φάναι,     Ἀγάθων, εἰ τοιοῦτον εἴη
[194]   ἐμοῦ. Ἐπιλήσμων μέντ᾽ ἂν εἴην,     Ἀγάθων, εἰπεῖν τὸν Σωκράτη, (εἰ
[222]   δὴ καὶ σοὶ λέγω,     Ἀγάθων, μὴ ἐξαπατᾶσθαι ὑπὸ τούτου,
[194]   καλῶς ποιοίην, φάναι τὸν Σωκράτη,     Ἀγάθων, περὶ σοῦ τι ἐγὼ
[200]   ἐμοὶ μὲν γὰρ θαυμαστῶς δοκεῖ,     Ἀγάθων, ὡς ἀνάγκη εἶναι· σοὶ
[201]   ὅπως ἂν δύνωμαι. δεῖ δή,     Ἀγάθων, ὥσπερ σὺ διηγήσω, διελθεῖν
[222]   Σωκράτη· Νήφειν μοι δοκεῖς, φάναι,     Ἀλκιβιάδη. οὐ γὰρ ἄν ποτε
[214]   δ᾽ Ἐρυξίμαχον· Πῶς οὖν, φάναι,     Ἀλκιβιάδη, ποιοῦμεν; (οὕτως οὔτε τι
[222]   καλῷ κἀγαθῷ ἔσεσθαι. ταῦτ᾽ ἐστίν,     ἄνδρες, ἐγὼ Σωκράτη ἐπαινῶ·
[220]   λαβεῖν σαυτόν. ἔτι τοίνυν,     ἄνδρες, ἄξιον ἦν θεάσασθαι Σωκράτη,
[219]   ἐκεῖνό γε ᾤμην τὶ εἶναι,     ἄνδρες δικασταί· δικασταὶ γάρ ἐστε
[215]   ἐσμὲν καὶ κατεχόμεθα. ἐγὼ γοῦν,     ἄνδρες, εἰ μὴ ἔμελλον κομιδῇ
[217]   ψεύδομαι, Σώκρατες, ἐξέλεγχε. συνεγιγνόμην γάρ,     ἄνδρες, μόνος μόνῳ, καὶ ᾤμην
[218]   ὠσὶν ἐπίθεσθε. Ἐπειδὴ γὰρ οὖν,     ἄνδρες, τε λύχνος ἀπεσβήκει
[215]   καταριθμῆσαι. Σωκράτη δ᾽ ἐγὼ ἐπαινεῖν,     ἄνδρες, οὕτως ἐπιχειρήσω, δι᾽ εἰκόνων.
[216]   δὲ ἀνοιχθεὶς πόσης οἴεσθε γέμει,     ἄνδρες συμπόται, σωφροσύνης; ἴστε ὅτι
[214]   ἅμα εἰπεῖν· Πρὸς μὲν Σωκράτη,     ἄνδρες, τὸ σόφισμά μοι οὐδέν·
[200]   εἴποιμεν ἂν αὐτῷ ὅτι σύ,     ἄνθρωπε, (πλοῦτον κεκτημένος καὶ ὑγίειαν
[192]   ἔροιτο· τί ἔσθ᾽ βούλεσθε,     ἄνθρωποι, ὑμῖν παρ᾽ ἀλλήλων γενέσθαι;
[173]   οἶδα. Ἑταῖρος Ἀεὶ ὅμοιος εἶ,     Ἀπολλόδωρε· ἀεὶ γὰρ σαυτόν τε
[188]   εἴ τι ἐξέλιπον, σὸν ἔργον,     Ἀριστόφανες, ἀναπληρῶσαι· εἴ πως
[189]   μὴ καταγέλαστα. Βαλών γε, φάναι,     Ἀριστόφανες, οἴει ἐκφεύξεσθαι· ἀλλὰ πρόσεχε
[221]   ἔμφρων εἶναι· ἔπειτα ἔμοιγ᾽ ἐδόκει,     Ἀριστόφανες, τὸ σὸν δὴ τοῦτο,
[172]   δή. Πόθεν, ἦν δ᾽ ἐγώ,     Γλαύκων; οὐκ οἶσθ᾽ ὅτι πολλῶν
[223]   ἐμοῦ μᾶλλον ἐπαινεθῆναι. ἀλλ᾽ ἔασον,  ~(ὦ   δαιμόνιε, καὶ μὴ φθονήσῃς τῷ
[201]   καὶ ἐγώ, Πῶς λέγεις, ἔφην,     Διοτίμα; αἰσχρὸς ἄρα Ἔρως
[202]   θνητοῦ καὶ ἀθανάτου. Τί οὖν,     Διοτίμα; Δαίμων μέγας, Σώκρατες·
[206]   μεντ᾽ ἂν σέ, ἔφην ἐγώ,     Διοτίμα, ἐθαύμαζον ἐπὶ σοφίᾳ καὶ
[204]   ἐπιδεῖσθαι. Τίνες οὖν, ἔφην ἐγώ,     Διοτίμα, οἱ φιλοσοφοῦντες, εἰ μήτε
[207]   ἐννοῇς; Ἀλλὰ διὰ ταῦτά τοι,     Διοτίμα, ὅπερ νῦν δὴ εἶπον,
[177]   ἀγανακτῶν λέγει· Οὐ δεινόν, φησίν,     Ἐρυξίμαχε, ἄλλοις μέν τισι θεῶν
[194]   εἰπεῖν Καλῶς γὰρ αὐτὸς ἠγώνισαι,     Ἐρυξίμαχε· εἰ δὲ γένοιο οὗ
[189]   μοι, ἀφήσω σε. Καὶ μήν,     Ἐρυξίμαχε, εἰπεῖν τὸν Ἀριστοφάνη, ἄλλῃ
[214]   εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην· δοκεῖ χρῆναι,     Ἐρυξίμαχε; ἐπιθῶμαι τῷ ἀνδρὶ καὶ
[189]   Ἀριστοφάνη γελάσαντα εἰπεῖν· Εὖ λέγεις,     Ἐρυξίμαχε, καί μοι ἔστω ἄρρητα
[193]   καὶ εὐδαίμονας ποιῆσαι. οὗτος, ἔφη,     Ἐρυξίμαχε, ἐμὸς λόγος ἐστὶ
[214]   οὕτω τοὺς ἄλλους. Ἀλλά, φάναι,     Ἐρυξίμαχε, τὸν Ἀλκιβιάδην, καλῶς μὲν
[177]   πατὴρ τοῦ λόγου. Οὐδείς σοι,     Ἐρυξίμαχε, φάναι τὸν Σωκράτη, ἐναντία
[205]   ἐὰν μὴ τυγχάνῃ γέ που,     ἑταῖρε, ἀγαθὸν ὄν· ἐπεὶ αὑτῶν
[201]   Ἀγάθωνα. Καὶ ἐπιεικῶς γε λέγεις,     ἑταῖρε, φάναι τὸν Σωκράτη· καὶ
[222]   ἀλλ᾽ εἰ μή τι ἄλλο,     θαυμάσιε, ἐν μέσῳ ἡμῶν ἔα
[219]   χρύσεα „χαλκείων„ διαμείβεσθαι νοεῖς. ἀλλ᾽     μακάριε, ἄμεινον σκόπει, μή σε
[198]   ἀπορήσειν, οὐκ οἶμαι. (Καὶ πῶς,     μακάριε, εἰπεῖν τὸν Σωκράτη, οὐ
[214]   ἐξ ἴσου ᾖ. καὶ ἅμα,     μακάριε, πείθει τί (σε Σωκράτης
[204]   Καὶ ἐγὼ εἶπον· Εἶεν δή,     ξένη· καλῶς γὰρ λέγεις· τοιοῦτος
[198]   Ἐρυξίμαχον· Ἆρά σοι δοκῶ, φάναι,     παῖ Ἀκουμενοῦ, ἀδεὲς πάλαι δέος
[175]   φάναι τὸν Ἀγάθωνα. ἀλλ᾽ ἡμᾶς,     παῖδες, τοὺς ἄλλους ἑστιᾶτε. πάντως
[176]   εἰπεῖν. Τοῦτο μέντοι εὖ λέγεις,     Παυσανία, τὸ παντὶ τρόπῳ παρασκευάσασθαι
[208]   εἶπον Εἶεν, ἦν δ᾽ ἐγώ,     σοφωτάτη Διοτίμα, ταῦτα ὡς ἀληθῶς
[207]   καί ποτε ἤρετο Τί οἴει,     Σώκρατες, αἴτιον εἶναι τούτου τοῦ
[174]   ἐγὼ οὐχ ὡς σὺ λέγεις,     Σώκρατες, ἀλλὰ καθ᾽ Ὅμηρον φαῦλος
[194]   ἐγὼ νῦν. Φαρμάττειν βούλει με,     Σώκρατες, εἰπεῖν τὸν Ἀγάθωνα, ἵνα
[208]   τέλεοι σοφισταί, Εὖ ἴσθι, ἔφη,     Σώκρατες· ἐπεί γε καὶ τῶν
[219]   ὅλην. καὶ οὐδὲ ταῦτα αὖ,     Σώκρατες, ἐρεῖς ὅτι ψεύδομαι. ποιήσαντος
[204]   τῷ ἀγαθῷ χρώμενος πυνθάνοιτο· φέρε,     Σώκρατες, ἐροιτο· ἐρῶν τῶν
[208]   αὐτὸ ἦν. ταύτῃ τῇ μηχανῇ,     Σώκρατες, ἔφη, θνητὸν ἀθανασίας μετέχει,
[206]   ἀπολύειν τὸν ἔχοντα. ἔστιν γάρ,     Σώκρατες, ἔφη, οὐ τοῦ καλοῦ
[202]   οὖν, Διοτίμα; Δαίμων μέγας,     Σώκρατες· καὶ γὰρ πᾶν τὸ
[220]   αὐτὸν ἐμέ. καὶ ἐγὼ μέν,     Σώκρατες, καὶ τότε ἐκέλευον σοὶ
[209]   μὲν οὖν τὰ ἐρωτικὰ ἴσως,     Σώκρατες, κἂν σὺ ~(μυηθείης· τὰ
[222]   οὖν Ἀγάθωνα εἰπεῖν· Καὶ μήν,     Σώκρατες, κινδυνεύεις (ἀληθῆ λέγειν. τεκμαίρομαι
[175]   τρισμυρίοις. Ὑβριστὴς εἶ, ἔφη,     Σώκρατες, Ἀγάθων. καὶ ταῦτα
[202]   γελάσασα· Καὶ πῶς ἄν, ἔφη,     Σώκρατες, (ὁμολογοῖτο μέγας θεὸς εἶναι
[205]   πάντων. Τί δὴ οὖν, ἔφη,     Σώκρατες, οὐ πάντας ἐρᾶν φαμέν,
[210]   τὴν φύσιν καλόν, τοῦτο ἐκεῖνο,     Σώκρατες, οὗ δὴ ἕνεκεν καὶ
[215]   γε εἶδος ὅμοιος εἶ τούτοις,     Σώκρατες, οὐδ᾽ ἄν αὐτὸς δή
[201]   καὶ τὸν Ἀγάθωνα εἰπεῖν. Κινδυνεύω,     Σώκρατες, οὐδὲν εἰδέναι ὧν τότε
[216]   ἔχοντι ὡς ἔχω. καὶ ταῦτα,     Σώκρατες, οὐκ ἐρεῖς ὡς οὐκ
[206]   σαφέστερον ἐρῶ. κυοῦσιν γάρ, ἔφη,     Σώκρατες, πάντες ἄνθρωποι καὶ κατὰ
[204]   (Τοῦτο δὴ μετὰ ταῦτ᾽ ἔφη,     Σώκρατες, πειράσομαί σε διδάξαι. ἔστι
[201]   ἀγαθῶν ἐνδεὴς εἴη. Ἐγώ, φάναι,     Σώκρατες, σοὶ οὐκ ἂν δυναίμην
[204]   τῶν καλῶν ἐστιν Ἔρως,     Σώκρατές τε καὶ Διοτίμα; ὧδε
[194]   ἡμῶν ὀλίγων ἀνθρώπων. Τί δέ,     Σώκρατες; τὸν Ἀγάθωνα φάναι, οὐ
[212]   εἰμί. τοῦτον (οὖν τὸν λόγον,     Φαῖδρε, εἰ μὲν βούλει, ὡς
[199]   μὴ γέλωτα ὄφλω. ὅρα οὖν,     Φαῖδρε, εἴ τι καὶ τοιούτου
[197]   καὶ ἀνθρώποις. (οὕτως ἐμοὶ δοκεῖ,     Φαῖδρε, Ἔρως πρῶτος αὐτὸς ὢν
[195]   τοιόσδε. πρῶτον μὲν νεώτατος θεῶν,     Φαῖδρε. μέγα (δὲ τεκμήριον τῷ
[199]   εἰπεῖν, ταύτῃ. Ἔτι τοίνυν, φάναι,     Φαῖδρε, πάρες μοι Ἀγάθωνα σμίκρ᾽
[185]   ἔφη, ὡς ἐκ τοῦ παραχρῆμα,     Φαῖδρε, περὶ Ἔρωτος ξυμβάλλομαι. Παυσανίου
[180]   ὅτι· οὐ καλῶς μοι δοκεῖ,     Φαῖδρε, προβεβλῆσθαι ἡμῖν λόγος,
[212]   ἀθανάτῳ καὶ ἐκείνῳ; (Ταῦτα δή,     Φαῖδρέ τε καὶ οἱ ἄλλοι,
[197]   ἔφη, παρ᾽ ἐμοῦ λόγος,     Φαῖδρε, τῷ θεῷ ἀνακείσθω, τὰ
[194]   ἤδη διαλεγέσθω. (Ἀλλὰ καλῶς λέγεις,     Φαῖδρε, φάναι τὸν Ἀγάθωνα, καὶ
[199]   ἐνθένδε ποθὲν ἄρξασθαι. Καὶ μήν,     φίλε Ἀγάθων, καλῶς μοι ἔδοξας
[222]   καὶ σειληνικὸν κατάδηλον ἐγένετο. ἀλλ᾽     φίλε Ἀγάθων, μηδὲν πλέον αὐτῷ
[204]   μὲν οὖν φύσις τοῦ δαίμονος,     φίλε Σώκρατες, αὕτη· ὃν δὲ
[211]   ἔστι (καλόν. ἐνταῦθα τοῦ βίου,     φίλε Σώκρατες, ἔφη Μαντινικὴ
[201]   μὲν οὖν τῇ ἀληθείᾳ, φάναι,     φιλούμενε Ἀγάθων, δύνασαι ἀντιλέγειν, ἐπεὶ




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | BCS - Bibliotheca Classica Selecta

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 1/03/2005