Alphabétiquement     [«   »]
εἰλικρινῶς 1
εἰμί 1
εἰμι 2
εἶναι 113
εἰπὲ 1
εἰπέ 5
Εἰπεῖν 1
Fréquences     [«    »]
112 ὅτι
106 τὰ
108 τὴν
113 εἶναι
114 ὡς
126
133 ἐν
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Le Banquet

εἶναι


Page
[202]   Ἔρωτα ἐπειδὴ αὐτὸς ὁμολογεῖς μὴ  εἶναι   ἀγαθὸν μηδὲ καλόν, μηδέν τι
[206]   ἔρως τοῦ τὸ ἀγαθὸν αὑτῷ  εἶναι   ἀεί. Ἀληθέστατα, ἔφην ἐγώ, λέγεις.
[207]   ὡμολογημένων, εἴπερ τοῦ τἀγαθὸν ἑαυτῷ  εἶναι   ἀεὶ ἔρως ἐστίν. ἀναγκαῖον δὴ
[205]   καὶ πάντας τἀγαθὰ βούλεσθαι αὑτοῖς  εἶναι   ἀεί, πῶς λέγεις; Οὕτως,
[201]   μὴ καλὸν ᾖ, ἀναγκαῖον αὐτὸ  εἶναι   αἰσχρόν; ~(Μάλιστά γε. καὶ
[187]   διαφέρεσθαι ἐκ διαφερομένων ἔτι  εἶναι.   ἀλλὰ ἴσως τόδε ἐβούλετο λέγειν,
[206]   οὖν, ἔφη, καὶ οὐ μόνον  εἶναι,   ἀλλὰ καὶ ἀεὶ εἶναι; Καὶ
[202]   δεῖν αὐτὸν αἰσχρὸν καὶ κακὸν  εἶναι,   ἀλλά τι μεταξύ, ἔφη, τούτοιν.
[183]   ἐξ ἀρχῆς ἐλέχθη, οὔτε καλὸν  εἶναι   αὐτὸ καθ᾽ αὑτὸ οὔτε αἰσχρόν,
[200]   εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον ταῦτα  εἶναι   αὐτῷ σῳζόμενα καὶ παρόντα; (Πάνυ
[195]   θέμις καὶ ἀνεμέσητον εἰπεῖν, εὐδαιμονέστατον  εἶναι   αὐτῶν, κάλλιστον ὄντα καὶ ἄριστον.
[196]   τῇ δικαιοσύνῃ σωφροσύνης πλείστης μετέχει.  εἶναι   γὰρ ὁμολογεῖται σωφροσύνη τὸ κρατεῖν
[198]   ἐγκωμιάσεσθαι τὸν Ἔρωτα καὶ ἔφην  εἶναι   δεινὸς τὰ ἐρωτικά, οὐδὲν εἰδὼς
[187]   διαφερομένων, ἕως ἂν διαφέρωνται, ἀδύνατον  εἶναι·   διαφερόμενον δὲ αὖ καὶ μὴ
[196]   Ἔρωτος δὲ μηδεμίαν ἡδονὴν κρείττω  εἶναι·   εἰ δὲ ἥττους, κρατοῖντ᾽ ἂν
[201]   Ἔτι οὖν ὁμολογεῖς Ἔρωτα καλὸν  εἶναι,   εἰ ταῦτα οὕτως ἔχει; καὶ
[218]   κινδυνεύεις τῷ ὄντι οὐ φαῦλος  εἶναι,   εἴπερ ἀληθῆ τυγχάνει ὄντα
[180]   πρεσβύτατον καὶ τιμιώτατον καὶ κυριώτατον  εἶναι   εἰς ἀρετῆς καὶ εὐδαιμονίας κτῆσιν
[217]   πάγκαλα καὶ θαυμαστά, ὥστε ποιητέον  εἶναι   ἔμβραχυ τι κελεύοι Σωκράτης.
[201]   οὐ καὶ καλὰ δοκεῖ σοι  εἶναι;   Ἔμοιγε. Εἰ ἄρα Ἔρως
[185]   Ἐρυξίμαχον· Δοκεῖ τοίνυν μοι ἀναγκαῖον  εἶναι,   ἐπειδὴ Παυσανίας ὁρμήσας ἐπὶ τὸν
[221]   ὅσον περιῆν (Λάχητος τῷ ἔμφρων  εἶναι·   ἔπειτα ἔμοιγ᾽ ἐδόκει, Ἀριστόφανες,
[197]   τοῖς ἄλλοις ἄλλων τοιούτων αἴτιος  εἶναι.   ἐπέρχεται δέ μοί τι καὶ
[186]   ἀχαριστεῖν, εἰ μέλλει τις τεχνικὸς  εἶναι.   ἔστι γὰρ ἰατρική, ὡς ἐν
[216]   ὥστε μοι δόξαι μὴ βιωτὸν  εἶναι   ἔχοντι ὡς ἔχω. καὶ ταῦτα,
[200]   ἄν τις μέγας ὢν μέγας  εἶναι,   ἰσχυρὸς ὢν ἰσχυρός; Ἀδύνατον
[192]   οὐδενὶ γὰρ ἂν δόξειεν τοῦτ᾽  εἶναι   τῶν ἀφροδισίων συνουσία, ὡς
[177]   τῷ παρόντι πρέπον μοι δοκεῖ  εἶναι   ἡμῖν τοῖς παροῦσι κοσμῆσαι τὸν
[190]   διὰ τὸ τοῖς γονεῦσιν ὅμοια  εἶναι.   ἦν οὖν τὴν ἰσχὺν δεινὰ
[204]   ὃν δὲ σὺ ᾠήθης Ἔρωτα  (εἶναι,   θαυμαστὸν οὐδὲν ἔπαθες. ᾠήθης δέ,
[195]   ἐστιν. ἀλλά (φημὶ νεώτατον αὐτὸν  εἶναι   θεῶν καὶ ἀεὶ νέον, τὰ
[204]   κἀγαθὸν μηδὲ φρόνιμον δοκεῖν αὑτῷ  εἶναι   ἱκανόν· οὔκουν ἐπιθυμεῖ μὴ
[207]   κατὰ τὸ δυνατὸν ἀεί τε  εἶναι   καὶ ἀθάνατος. δύναται δὲ ταύτῃ
[195]   γὰρ Ἄτην θεόν τέ φησιν  εἶναι   καὶ ἁπαλήν (τοὺς γοῦν πόδας
[172]   περὶ ὧν πυνθάνεσθε οὐκ ἀμελέτητος  εἶναι·   καὶ γὰρ ἐτύγχανον πρώην εἰς
[217]   τῇ ἐμῇ ὥρᾳ ἕρμαιον ἡγησάμην  εἶναι   καὶ εὐτύχημα ἐμὸν θαυμαστόν, ὡς
[202]   οὐ πάντας θεοὺς φῂς εὐδαίμονας  εἶναι   καὶ καλούς; τολμήσαις ἄν
[182]   καὶ ἑλόντι τε καλὸν δοκεῖ  εἶναι   (καὶ μὴ ἑλόντι αἰσχρόν, καὶ
[173]   αὖ ὑμεῖς ἐμὲ ἡγεῖσθε κακοδαίμονα  εἶναι,   καὶ οἴομαι ὑμᾶς ἀληθῆ οἴεσθαι·
[223]   κατακλίνεσθαι, καὶ θορύβου μεστὰ πάντα  εἶναι,   καὶ οὐκέτι ἐν κόσμῳ οὐδενὶ
[217]   ἔδοξεν οὕτω θεῖα καὶ ~(χρυσᾶ  εἶναι   καὶ πάγκαλα καὶ θαυμαστά, ὥστε
[188]   ἀλλήλοις δυναμένους ὁμιλεῖν καὶ φίλους  εἶναι   καὶ τοῖς κρείττοσιν ἡμῶν θεοῖς.
[198]   καί φατε αὐτὸν τοιοῦτόν τε  εἶναι   καὶ τοσούτων αἴτιον, ὅπως ἂν
[206]   μόνον εἶναι, ἀλλὰ καὶ ἀεὶ  εἶναι;   Καὶ τοῦτο προσθετέον. Ἔστιν ἄρα
[192]   ἐν Ἅιδου ἀντὶ δυοῖν ἕνα  εἶναι   κοινῇ τεθνεῶτε· ἀλλ᾽ ὁρᾶτε εἰ
[223]   ὁμολογεῖν αὐτοὺς τοῦ αὐτοῦ ἀνδρὸς  εἶναι   κωμῳδίαν καὶ τραγῳδίαν ἐπίστασθαι ποιεῖν,
[185]   ἐπιπεπτωκυῖαν καὶ οὐχ οἷόν τε  εἶναι   λέγειν, (ἀλλ᾽ εἰπεῖν αὐτόν, ἐν
[216]   οὐδενὸς ἄξια καὶ ἡμᾶς οὐδὲν  εἶναι,   λέγω ὑμῖν, εἰρωνευόμενος δὲ καὶ
[195]   (τοὺς γοῦν πόδας αὐτῆς ἁπαλοὺς  εἶναι)   λέγων τῆς μένθ᾽ ἁπαλοὶ πόδες·
[202]   καλόν τε καὶ εὐδαίμονα θεῶν  εἶναι;   Μὰ Δί᾽ οὐκ ἔγωγ᾽ ἔφην.
[210]   σῶμα καλὸν σμικρόν τι ἡγήσηται  εἶναι.   μετὰ δὲ τὰ ἐπιτηδεύματα ἐπὶ
[181]   ἀποτρέχοντες. χρῆν δὲ καὶ νόμον  εἶναι   μὴ ἐρᾷν (παίδων, ἵνα μὴ
[184]   (ἡντινοῦν δουλείαν παιδικοῖς μὴ κολακείαν  εἶναι   μηδὲ ἐπονείδιστον, οὕτω δὴ καὶ
[202]   μὴ καλόν ἐστιν αἰσχρὸν  εἶναι,   μηδὲ μὴ ἀγαθόν, κακόν.
[221]   τὸ δὲ μηδενὶ ἀνθρώπων ὅμοιον  εἶναι,   μήτε τῶν παλαιῶν μήτε τῶν
[196]   μαλακωτάτοις τῶν μαλακωτάτων, ἁπαλώτατον ἀνάγκη  ~(εἶναι.   νεώτατος μὲν δή ἐστι καὶ
[205]   ἵνα τί δὲ βούλεται εὐδαίμων  εἶναι   βουλόμενος, ἀλλὰ τέλος δοκεῖ
[205]   αὐτοῖς δοκῇ τὰ ἑαυτῶν πονηρὰ  εἶναι.   οὐ γὰρ τὸ ἑαυτῶν οἶμαι
[201]   κάλλος ἆρα λέγεις σὺ καλὸν  εἶναι;   Οὐ δῆτα. Ἔτι οὖν ὁμολογεῖς
[204]   σὺ λέγεις, τὸ ἐρώμενον Ἔρωτα  εἶναι,   οὐ τὸ ἐρῶν· διὰ ταῦτά
[204]   ἐπιθυμεῖ μὴ οἰόμενος ἐνδεὴς  εἶναι   οὗ ἂν μὴ οἴηται ἐπιδεῖσθαι.
[184]   αὖ ἐθελοδουλεία οὐκ αἰσχρὰ  εἶναι   οὐδὲ κολακεία. δεῖ δὴ τὼ
[214]   ὅτι τοῦτο ψεύδομαι· ἑκὼν γὰρ  εἶναι   οὐδὲν ~(ψεύσομαι. ἐὰν μέντοι ἀναμιμνῃσκόμενος
[199]   τινὸς ἀδελφὸς οὔ; Φάναι  εἶναι.   Οὐκοῦν ἀδελφοῦ ἀδελφῆς; Ὁμολογεῖν.
[211]   τε καὶ νεανίσκους δόξει σοι  εἶναι,   οὓς νῦν ὁρῶν ἐκπέπληξαι καὶ
[201]   αὐτοῦ. δοκεῖ οὖν μοι ῥᾷστον  εἶναι   οὕτω διελθεῖν, ὥς ποτέ με
[183]   ἀφροδίσιον γὰρ ὅρκον οὔ φασιν  εἶναι·   οὕτω (καὶ οἱ θεοὶ καὶ
[184]   μοναχοῦ ἐνταῦθα ξυμπίπτει τὸ καλὸν  εἶναι   παιδικὰ ἐραστῇ χαρίσασθαι, ἄλλοθι δὲ
[205]   ἔρωτα τοῦτον πότερα κοινὸν οἴει  εἶναι   πάντων ἀνθρώπων, καὶ πάντας τἀγαθὰ
[205]   Οὕτως, ἦν δ᾽ ἐγώ· κοινὸν  εἶναι   πάντων. Τί δὴ οὖν, ἔφη,
[202]   Σώκρατες, (ὁμολογοῖτο μέγας θεὸς  εἶναι   παρὰ τούτων, οἵ φασιν αὐτὸν
[186]   τῷ σώματι φίλα οἷόν τ᾽  εἶναι   ποιεῖν καὶ ἐρᾷν ἀλλήλων. ἔστι
[209]   τῶν δημιουργῶν ὅσοι λέγονται εὑρετικοὶ  εἶναι·   πολὺ δὲ μεγίστη, ἔφη, καὶ
[176]   ἐστί· καὶ οὔτε αὐτὸς ἑκὼν  εἶναι   πόρρω ἐθελήσαιμι ἂν πιεῖν οὔτε
[178]   Ἔρως ἐν τοῖς πρεσβύτατος  εἶναι.   πρεσβύτατος δὲ ὢν μεγίστων ἀγαθῶν
[196]   οἱ πόλεως βασιλῆς „νόμοι„ δίκαια  εἶναι.   πρὸς δὲ τῇ δικαιοσύνῃ σωφροσύνης
[221]   διὰ τὸ ἐφ᾽ ἵππου  εἶναι·   πρῶτον μὲν ὅσον περιῆν (Λάχητος
[180]   ἐστόν, δύο ἀνάγκη καὶ Ἔρωτε  εἶναι.   πῶς δ᾽ οὐ δύο τὼ
[200]   δοκεῖ, Ἀγάθων, ὡς ἀνάγκη  εἶναι·   σοὶ δὲ πῶς; Κἀμοί, φάναι,
[218]   οὑτωσὶ ἔχω· πάνυ ἀνόητον ἡγοῦμαι  εἶναι   σοὶ μὴ οὐ καὶ τοῦτο
[218]   οἶμαί μοι συλλήπτορα οὐδένα κυριώτερον  εἶναι   σοῦ. ἐγὼ δὴ τοιούτῳ ἀνδρὶ
[197]   τίς ἐναντιώσεται μὴ οὐχὶ Ἔρωτος  εἶναι   σοφίαν, γίγνεταί τε καὶ
[204]   εἶναι, φιλόσοφον δὲ ὄντα μεταξὺ  εἶναι   σοφοῦ καὶ ἀμαθοῦς. αἰτία δὲ
[215]   τελετῶν δεομένους διὰ τὸ θεῖα  εἶναι.   σὺ δ᾽ ἐκείνου τοσοῦτον μόνον
[223]   τὸν τέχνῃ τραγῳδοποιὸν ὄντα κωμῳδοποιὸν  εἶναι.   ταῦτα δὴ ἀναγκαζομένους αὐτοὺς καὶ
[207]   καὶ τῆς ἀθανασίας τὸν ἔρωτα  εἶναι.   Ταῦτά τε οὖν πάντα ἐδίδασκέ
[202]   οἵ φασιν αὐτὸν οὐδὲ θεὸν  εἶναι;   Τίνες οὗτοι; ἦν δ᾽ ἐγώ.
[199]   εἰπέ· πότερόν ἐστι τοιοῦτος οἷος  εἶναι   τινὸς Ἔρως ἔρως,
[206]   οὐ προσθετέον, ἔφη, ὅτι καὶ  εἶναι   τὸ ἀγαθὸν αὑτοῖς ἐρῶσιν; Προσθετέον.
[207]   τῶν ζῴων ζῇν καλεῖται καὶ  εἶναι   τὸ αὐτό· οἷον ἐκ παιδαρίου
[176]   ἕκαστος βούληται, ἐπάναγκες δὲ μηδὲν  εἶναι,   τὸ μετὰ τοῦτο εἰσηγοῦμαι τὴν
[215]   φημὶ γὰρ δὴ ὁμοιότατον αὐτὸν  εἶναι   τοῖς σειληνοῖς τούτοις τοῖς (ἐν
[209]   ἀρετῆς καὶ περὶ οἷον χρὴ  εἶναι   (τὸν ἄνδρα τὸν ἀγαθὸν καὶ
[186]   λόγῳ. Τὸ μὲν γὰρ διπλοῦν  εἶναι   τὸν Ἔρωτα δοκεῖ μοι καλῶς
[201]   τίνων ἔφησθα ἐν τῷ λόγῳ  εἶναι   τὸν Ἔρωτα· εἰ δὲ βούλει,
[205]   ἐμὸς λόγος οὔτε ἡμίσεός φησιν  εἶναι   τὸν ἔρωτα οὔτε ὅλου, ἐὰν
[191]   γαστέρα καὶ τὸν ὀμφαλόν, μνημεῖον  εἶναι   τοῦ παλαιοῦ πάθους. ἐπειδὴ οὖν
[193]   παρόντων τὸ τούτου ἐγγυτάτω ἄριστον  εἶναι·   τοῦτο δ᾽ ἐστὶ παιδικῶν τυχεῖν
[207]   Τί οἴει, Σώκρατες, αἴτιον  εἶναι   τούτου τοῦ ἔρωτος καὶ τῆς
[208]   ἐπιστήμην, ὥστε τὴν αὐτὴν δοκεῖν  εἶναι.   τούτῳ γὰρ τῷ τρόπῳ πᾶν
[217]   ταύτῃ ἤνυτον, ἔδοξέ μοι ἐπιθετέον  εἶναι   τῷ ἀνδρὶ κατὰ τὸ καρτερὸν
[179]   ποιήσειε πρὸς ἀρετήν, ὥστε ὅμοιον  εἶναι   τῷ ἀρίστῳ φύσει. (καὶ ἀτεχνῶς,
[178]   τὸ γὰρ ἐν τοῖς πρεσβύτατον  (εἶναι   τῶν θεῶν, τίμιον, δ᾽
[202]   γε παρὰ πάντων μέγας θεὸς  εἶναι;   Τῶν μὴ εἰδότων, ἔφη, πάντων
[177]   τισι θεῶν ὕμνους καὶ παίωνας  εἶναι   ὑπὸ τῶν ποιητῶν πεποιημένους, τῷ
[200]   καὶ ἰσχυρὸς ὢν βούλοιτο ἰσχυρὸς  εἶναι,   φάναι τὸν Σωκράτη, καὶ ταχὺς
[204]   καλόν, ὥστε ἀναγκαῖον Ἔρωτα φιλόσοφον  εἶναι,   φιλόσοφον δὲ ὄντα μεταξὺ εἶναι
[207]   Εἰ τοίνυν, ἔφη, πιστεύεις ἐκείνου  εἶναι   φύσει τὸν ἔρωτα, οὗ πολλάκις
[184]   τούτων οὔτε βέβαιον οὔτε μόνιμον  εἶναι,   χωρὶς τοῦ μηδὲ πεφυκέναι ἀπ᾽
[192]   δὲ δή τινες αὐτοὺς ἀναισχύντους  εἶναι,   ψευδόμενοι· οὐ γὰρ ὑπ᾽ ἀναισχυντίας
[219]   περὶ ἐκεῖνό γε ᾤμην τὶ  εἶναι,   ἄνδρες δικασταί· δικασταὶ γάρ
[180]   μετὰ δὲ Φαῖδρον ἄλλους τινὰς  εἶναι,   ὧν οὐ πάνυ διεμνημόνευεν· οὓς
[208]   τὸ παντάπασιν τὸ αὐτὸ ἀεὶ  εἶναι   ὥσπερ τὸ (θεῖον, ἀλλὰ τῷ




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | BCS - Bibliotheca Classica Selecta

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 1/03/2005