Alphabétiquement     [«   »]
τοσούτων 2
τοτὲ 4
τότε 14
τοῦ 147
του 3
τοῦδε 4
τοῦθ 1
Fréquences     [«    »]
133 ἐν
139
138 οὖν
147 τοῦ
154 ἂν
161 τῶν
163 τε
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Le Banquet

τοῦ


Page
[206]   ἐστὶν οὗ ~(ἐρῶσιν ἅνθρωποι  τοῦ   ἀγαθοῦ. σοὶ δοκοῦσιν; Μὰ
[198]   ἐγὼ δύναμαι, μετέχων. ~(Εἰπόντος δὲ  τοῦ   Ἀγάθωνος πάντας ἔφη Ἀριστόδημος
[174]   αἰχμητήν, θυσίαν ποιουμένου καὶ ἑστιῶντος  τοῦ   Ἀγαμέμνονος ἄκλητον ἐποίησεν ἐλθόντα τὸν
[215]   γελοιότερα, ἔσται δ᾽ εἰκὼν  τοῦ   ἀληθοῦς ἕνεκα, οὐ τοῦ γελοίου.
[212]   εἰδώλου ἐφαπτομένῳ, ἀλλὰ ἀληθῆ, ἅτε  τοῦ   ἀληθοῦς ἐφαπτομένῳ· τεκόντι δὲ ἀρετὴν
[222]   παθόντα γνῶναι. (Εἰπόντος δὴ ταῦτα  τοῦ   Ἀλκιβιάδου γέλωτα γενέσθαι ἐπὶ τῇ
[191]   ἐπὶ τὰ ἔργα τρέποιντο καὶ  τοῦ   ἄλλου βίου ἐπιμελοῖντο. ἔστι δὴ
[174]   θοίνην, χείρω ὄντα ἐπὶ τὴν  τοῦ   ἀμείνονος. ταῦτ᾽ ἀκούσας εἰπεῖν ἔφη·
[221]   ὅτι εἴ τις ἅψεται τούτου  τοῦ   ἀνδρός, μάλα ἐρρωμένως ἀμυνεῖται. διὸ
[222]   Ἀλκιβιάδην, οἷα αὖ πάσχω ὑπὸ  τοῦ   ἀνθρώπου. οἴεταί μου δεῖν πανταχῇ
[213]   ὡς ἐμοὶ τούτου ἔρως  τοῦ   ἀνθρώπου οὐ φαῦλον πρᾶγμα γέγονεν.
[189]   κείμενον. ἔπειτα ὅλον ἦν ἑκάστου  τοῦ   ἀνθρώπου τὸ εἶδος στρογγύλον, νῶτον
[219]   ἠπόρουν δή, καταδεδουλωμένος τε ὑπὸ  τοῦ   ἀνθρώπου ὡς οὐδεὶς ὑπ᾽ οὐδενὸς
[191]   γένεσιν ἐν ἀλλήλοις ἐποίησε, διὰ  τοῦ   ἄρρενος ἐν τῷ θήλει, τῶνδε
[191]   παῖδες ὦσιν, ἅτε τεμάχια ὄντα  τοῦ   ἄρρενος, φιλοῦσι τοὺς ἄνδρας καὶ
[179]   τοὺς Ἕλληνας, ἐθελήσασα μόνη ὑπὲρ  τοῦ   αὑτῆς ἀνδρὸς ἀποθανεῖν, ὄντων αὐτῷ
[223]   προσαναγκάζειν τὸν Σωκράτη ὁμολογεῖν αὐτοὺς  τοῦ   αὐτοῦ ἀνδρὸς εἶναι κωμῳδίαν καὶ
[190]   τε πρόσωπον μεταστρέφειν καὶ τὸ  τοῦ   αὐχένος ἥμισυ πρὸς τὴν τομήν,
[185]   ὅτι ἀρετῆς γ᾽ ἕνεκα καὶ  τοῦ   βελτίων γενέσθαι πᾶν ἂν παντὶ
[203]   καὶ πόριμος, φιλοσοφῶν διὰ παντὸς  τοῦ   βίου, δεινὸς γόης καὶ φαρμακεὺς
[178]   γὰρ χρὴ ἀνθρώποις ἡγεῖσθαι παντὸς  τοῦ   βίου τοῖς μέλλουσι καλῶς βιώσεσθαι,
[211]   τελευτῶν ἔστι (καλόν. ἐνταῦθα  τοῦ   βίου, φίλε Σώκρατες, ἔφη
[174]   δύ᾽ ἔφη, ἐρχομένω πρὸ  τοῦ   βουλευσόμεθα τι ἐροῦμεν. ἀλλ᾽
[208]   ἂν ἀμείνους (ὦσι, τοσούτῳ μᾶλλον·  τοῦ   γὰρ ἀθανάτου ἐρῶσιν. οἱ μὲν
[215]   εἰκὼν τοῦ ἀληθοῦς ἕνεκα, οὐ  τοῦ   γελοίου. φημὶ γὰρ δὴ ὁμοιότατον
[207]   ἀλλήλοις, ἔπειτα περὶ τὴν τροφὴν  τοῦ   γενομένου, καὶ ἕτοιμά ἐστιν ὑπὲρ
[191]   πολλοὶ τῶν μοιχῶν ἐκ τούτου  τοῦ   γένους γεγόνασιν, καὶ (ὅσαι αὖ
[191]   τε καὶ μοιχεύτριαι, ἐκ τούτου  τοῦ   γένους γίγνονται. ὅσαι δὲ τῶν
[191]   καὶ αἱ ἑταιρίστριαι ἐκ τούτου  τοῦ   γένους γίγνονται. ὅσοι δὲ ἄρρενος
[196]   δὲ ἔχων τοῦ ἐχομένου·  τοῦ   δ᾽ ἀνδρειοτάτου τῶν ἄλλων κρατῶν
[204]   ἀπόρου· μὲν οὖν φύσις  τοῦ   δαίμονος, φίλε Σώκρατες, αὕτη·
[173]   οὐδέπω τρία ἔτη ἐστίν; ~(πρὸ  τοῦ   δὲ περιτρέχων ὅπῃ τύχοιμι καὶ
[197]   γὰρ οὐκ ἔνι Ἔρως) πρὸ  τοῦ   δέ, ὥσπερ ἐν ἀρχῇ εἶπον,
[195]   ὂν δῆλον ὅτι· θᾶττον γοῦν  τοῦ   δέοντος ἡμῖν προσέρχεται. δὴ
[217]   μοι φαίνεται. ἔτι δὲ τὸ  τοῦ   δηχθέντος ὑπὸ τοῦ ἔχεως πάθος
[203]   γὰρ οὔπω ἦν, εἰς τὸν  τοῦ   Διὸς κῆπον εἰσελθὼν βεβαρημένος ηὗδεν.
[198]   δεῖν τἀληθῆ λέγειν περὶ ἑκάστου  τοῦ   ἐγκωμιαζομένου, καὶ τοῦτο μὲν ὑπάρχειν,
[194]   διαλεγομένου, ἀναγκαῖον δέ μοι ἐπιμεληθῆναι  τοῦ   ἐγκωμίου τῷ Ἔρωτι καὶ ἀποδέξασθαι
[200]   δή, εἰπεῖν τὸν Σωκράτη, ἀντὶ  τοῦ   εἰκότος εἰ ἀνάγκη οὕτως, τὸ
[222]   οὐ πάντα τούτου ἕνεκα εἰρηκώς,  τοῦ   ἐμὲ καὶ (Ἀγάθωνα διαβάλλειν, οἰόμενος
[210]   ταῖς ψυχαῖς κάλλος τιμιώτερον ἡγήσασθαι  τοῦ   ἐν τῷ σώματι, ὥστε καὶ
[188]   Ἐπεὶ καὶ τῶν ὡρῶν  τοῦ   ἐνιαυτοῦ σύστασις μεστή ἐστιν ἀμφοτέρων
[188]   ὕβρεως Ἔρως ἐγκρατέστερος περὶ τὰς  τοῦ   ἐνιαυτοῦ ὥρας γένηται, διαφθείρει τε
[198]   ἐρῶν, ὡς εἰδὼς τὴν ἀλήθειαν  τοῦ   ἐπαινεῖν ὁτιοῦν. τὸ δὲ ἄρα,
[199]   ἐγὼ οὐκ ᾔδη τὸν τρόπον  τοῦ   ἐπαίνου, οὐδ᾽ εἰδὼς ὑμῖν ὡμολόγησα
[197]   θεὸς οὗτος ἔφυ, ἐκ  τοῦ   ἐρᾷν τῶν καλῶν πάντ᾽ ἀγαθὰ
[185]   καὶ μὴ λάβοι χρήματα, ἀναφανέντος  τοῦ   ἐραστοῦ πένητος, οὐδὲν ἧττον αἰσχρόν·
[175]   ταῖς κύλιξιν ὕδωρ τὸ διὰ  τοῦ   ἐρίου ῥέον ἐκ τῆς πληρεστέρας
[179]   κιθαρῳδός, καὶ οὐ τολμᾶν ἕνεκα  τοῦ   ἔρωτος ἀποθνήσκειν ὥσπερ Ἄλκηστις, ἀλλὰ
[189]   γὰρ δοκοῦσιν ἅνθρωποι παντάπασι τὴν  τοῦ   ἔρωτος δύναμιν οὐκ ᾐσθῆσθαι, ἐπεὶ
[181]   ἄρρεν τρέπονται οἱ ἐκ τούτου  τοῦ   ἔρωτος ἔπιπνοι, τὸ φύσει ἐρρωμενέστερον
[212]   ἐγκωμιάζω τὴν δύναμιν καὶ ἀνδρείαν  τοῦ   Ἔρωτος καθ᾽ ὅσον οἷός τ᾽
[207]   Σώκρατες, αἴτιον εἶναι τούτου  τοῦ   ἔρωτος καὶ τῆς ἐπιθυμίας;
[201]   τὸν δὲ λόγον τὸν περὶ  τοῦ   Ἔρωτος, ὅν ποτ᾽ ἤκουσα γυναικὸς
[205]   θαύμαζ᾽ ἔφη· ἀφελόντες γὰρ ἄρα  τοῦ   ἔρωτός τι εἶδος ὀνομάζομεν, τὸ
[181]   παιδεραστίᾳ τοὺς εἰλικρινῶς (ὑπὸ τούτου  τοῦ   ἔρωτος ὡρμημένους· οὐ γὰρ ἐρῶσι
[172]   διήγησαι· δικαιότατος γὰρ εἶ τοὺς  τοῦ   ἑταίρου λόγους ἀπαγγέλλειν· πρότερον δέ
[186]   μεταβάλλειν ποιῶν, ὥστε ἀντὶ  τοῦ   ἑτέρου ἔρωτος τὸν ἕτερον κτᾶσθαι,
[205]   τῶν ἀγαθῶν ἐπιθυμία καὶ  τοῦ   εὐδαιμονεῖν, μέγιστός τε καὶ
[202]   Τὸ ὀρθὰ δοξάζειν καὶ ἄνευ  τοῦ   ἔχειν λόγον δοῦναι οὐκ οἶσθ᾽
[217]   δὲ τὸ τοῦ δηχθέντος ὑπὸ  τοῦ   ἔχεως πάθος κἀμὲ ἔχει. φασὶ
[196]   λόγος· κρείττων δὲ ἔχων  τοῦ   ἐχομένου· τοῦ δ᾽ ἀνδρειοτάτου τῶν
[183]   καὶ ὑποσχέσεις καταισχύνας· δὲ  τοῦ   ἤθους χρηστοῦ ὄντος ἐραστὴς διὰ
[190]   ὅτι τὸ μὲν ἄρρεν ἦν  τοῦ   ἡλίου τὴν ἀρχὴν ἔκγονον, τὸ
[196]   δικαιοσύνης καὶ σωφροσύνης καὶ ἀνδρείας  τοῦ   θεοῦ εἴρηται, περὶ δὲ σοφίας
[193]   διὰ τὴν ἀδικίαν διῳκίσθημεν ὑπὸ  τοῦ   θεοῦ, καθάπερ Ἀρκάδες ὑπὸ Λακεδαιμονίων·
[196]   μένει. Περὶ μὲν οὖν κάλλους  τοῦ   θεοῦ καὶ ταῦθ᾽ ἱκανὰ καὶ
[180]   δεῖ ἐπαινεῖν, ἔπειτα ἐπαινέσαι ἀξίως  τοῦ   θεοῦ. πάντες γὰρ ἴσμεν ὅτι
[196]   κάλλος κατ᾽ ἄνθη δίαιτα  τοῦ   θεοῦ σημαίνει· ἀνανθεῖ γὰρ (καὶ
[186]   ἰατρική, ὥσπερ λέγω, πᾶσα διὰ  τοῦ   θεοῦ τούτου ~(κυβερνᾶται, ὡσαύτως δὲ
[198]   θαυμαστά· τὸ δὲ ἐπὶ τελευτῆς  τοῦ   κάλλους τῶν ὀνομάτων καὶ ῥημάτων
[211]   τῶνδε τῶν καλῶν ἐκείνου ἕνεκα  τοῦ   καλοῦ ἀεὶ ἐπανιέναι, ὥσπερ ἐπαναβαθμοῖς
[210]   ἐπὶ τὸ πολὺ πέλαγος τετραμμένος  τοῦ   καλοῦ καὶ θεωρῶν πολλοὺς καὶ
[209]   ἐπιχειρεῖ παιδεύειν. ἁπτόμενος γὰρ οἶμαι  τοῦ   καλοῦ καὶ ὁμιλῶν αὐτῷ,
[211]   οὐκ ἄλλου αὐτοῦ ἐκείνου  τοῦ   καλοῦ μάθημα, καὶ γνῷ αὐτὸ
[206]   γάρ, Σώκρατες, ἔφη, οὐ  τοῦ   καλοῦ ἔρως, ὡς σὺ
[204]   ἂν εἴ τις μεταβαλὼν ἀντὶ  τοῦ   καλοῦ τῷ ἀγαθῷ χρώμενος πυνθάνοιτο·
[181]   διαπράξασθαι μόνον βλέποντες, ἀμελοῦντες δὲ  τοῦ   καλῶς μή· ὅθεν δὴ
[191]   ὅσοι μὲν οὖν τῶν ἀνδρῶν  τοῦ   κοινοῦ τμῆμά εἰσιν, δὴ
[188]   καὶ ἐπειδὰν μὲν πρὸς ἄλληλα  τοῦ   κοσμίου τύχῃ ἔρωτος νῦν
[220]   εἰώθει φορεῖν, ἀνυπόδητος δὲ διὰ  τοῦ   κρυστάλλου ῥᾷον ἐπορεύετο οἱ
[212]   τοὺς ἄλλους πείθειν ὅτι τούτου  τοῦ   κτήματος τῇ ἀνθρωπείᾳ φύσει συνεργὸν
[182]   λέγεται κάλλιον τὸ φανερῶς ἐρᾷν  τοῦ   λάθρᾳ, καὶ μάλιστα τῶν γενναιοτάτων
[189]   μέλλων λέγειν, καὶ φύλακά με  τοῦ   (λόγου ἀναγκάζεις γίγνεσθαι τοῦ σεαυτοῦ,
[179]   ἱκανὴν μαρτυρίαν παρέχεται ὑπὲρ τοῦδε  τοῦ   λόγου εἰς τοὺς Ἕλληνας, ἐθελήσασα
[177]   ὅτι· μέν μοι ἀρχὴ  τοῦ   λόγου ἐστὶ κατὰ τὴν Εὐριπίδου
[212]   αὐτοῦ λέγων Σωκράτης περὶ  τοῦ   λόγου· καὶ ἐξαίφνης τὴν αὔλειον
[207]   ἐστίν. ἀναγκαῖον δὴ ἐκ τούτου  τοῦ   λόγου καὶ τῆς ἀθανασίας τὸν
[217]   μέχρι μὲν οὖν δὴ δεῦρο  τοῦ   λόγου καλῶς ἂν ἔχοι καὶ
[199]   Ἀγάθων, καλῶς μοι ἔδοξας καθηγήσασθαι  τοῦ   λόγου, λέγων ὅτι πρῶτον μὲν
[177]   κατάκειται καὶ ἔστιν ἅμα πατὴρ  τοῦ   λόγου. Οὐδείς σοι, Ἐρυξίμαχε,
[201]   καὶ Ἀθηναίοις ποτὲ θυσαμένοις πρὸ  τοῦ   λοιμοῦ δέκα ἔτη ἀναβολὴν ἐποίησε
[215]   ἀνδραποδωδῶς διακειμένου· ἀλλ᾽ ὑπὸ τουτουῒ  τοῦ   Μαρσύου πολλάκις δὴ ~(οὕτω διετέθην
[176]   οἶνον, ἴσως ἂν ἐγὼ περὶ  τοῦ   μεθύσκεσθαι, οἷόν ἐστι, τἀληθῆ λέγων
[200]   καὶ ἄλλος πᾶς ἐπιθυμῶν  τοῦ   μὴ ἑτοίμου ἐπιθυμεῖ καὶ τοῦ
[205]   πολύ· γάρ τοι ἐκ  τοῦ   μὴ ὄντος εἰς τὸ ὂν
[200]   τοῦ μὴ ἑτοίμου ἐπιθυμεῖ καὶ  τοῦ   μὴ παρόντος, καὶ μὴ
[184]   βέβαιον οὔτε μόνιμον εἶναι, χωρὶς  τοῦ   μηδὲ πεφυκέναι ἀπ᾽ αὐτῶν γενναίαν
[198]   ἀναθορυβῆσαι τοὺς παρόντας, ὡς πρεπόντως  τοῦ   νεανίσκου εἰρηκότος καὶ αὑτῷ καὶ
[203]   θύρας. οὖν Πόρος μεθυσθεὶς  τοῦ   νέκταρος, οἶνος γὰρ οὔπω ἦν,
[192]   τὸν νοῦν φύσει, ἀλλ᾽ ὑπὸ  τοῦ   νόμου ἀναγκάζονται· ἀλλ᾽ ἐξαρκεῖ αὐτοῖς
[183]   χάρις ἕπεται, καὶ δέδοται ὑπὸ  τοῦ   νόμου ἄνευ ὀνείδους πράττειν, ὡς
[173]   ποιῶμαι ἄλλων ἀκούω, χωρὶς  τοῦ   οἴεσθαι ὠφελεῖσθαι ὑπερφυῶς ὡς χαίρω·
[205]   ἔρωτός τι εἶδος ὀνομάζομεν, τὸ  τοῦ   ὅλου ἐπιτιθέντες ὄνομα, ἔρωτα, τὰ
[205]   ἰόντες τε καὶ ἐσπουδακότες τὸ  τοῦ   ὅλου ὄνομα ἴσχουσιν, ἔρωτά τε
[205]   μουσικὴν καὶ τὰ μέτρα τῷ  τοῦ   ὅλου ὀνόματι προσαγορεύεται. ποίησις γὰρ
[192]   ἦν αὕτη καὶ ἦμεν ὅλοι·  τοῦ   ὅλου οὖν τῇ ἐπιθυμίᾳ ~(καὶ
[198]   λόγος ἀνεμίμνῃσκεν, ὥστε ἀτεχνῶς τὸ  τοῦ   Ὁμήρου ἐπεπόνθη· ἐφοβούμην μή μοι
[208]   ἐνθυμηθεὶς ὡς δεινῶς διάκεινται ἔρωτι  τοῦ   ὀνομαστοὶ γενέσθαι καὶ κλέος ἐς
[202]   ἐπιστήμη; οὔτε ἀμαθία (τὸ γὰρ  τοῦ   ὄντος τυγχάνον πῶς ἂν εἴη
[187]   που ἐκ διαφερομένων γε ἔτι  τοῦ   ὀξέος καὶ βαρέος ἁρμονία ἂν
[187]   λέγειν, ὅτι ἐκ διαφερομένων (πρότερον  τοῦ   ὀξέος καὶ βαρέος, ἔπειτα ὕστερον
[217]   ὅσον. ταῦτα οὖν διανοηθείς, πρὸ  τοῦ   οὐκ εἰωθὼς ἄνευ ἀκολούθου μόνος
[214]   τὸν μὲν οὖν Σωκράτη ἐγχέαντος  τοῦ   παιδὸς πίνειν· τὸν δ᾽ Ἐρυξίμαχον·
[207]   ἀεὶ καταλείπει ἕτερον νέον ἀντὶ  τοῦ   παλαιοῦ, ἐπεὶ καὶ ἐν
[191]   καὶ τὸν ὀμφαλόν, μνημεῖον εἶναι  τοῦ   παλαιοῦ πάθους. ἐπειδὴ οὖν
[185]   ταῦτά σοι, ἔφη, ὡς ἐκ  τοῦ   παραχρῆμα, Φαῖδρε, περὶ Ἔρωτος
[203]   πάλιν δὲ ἀναβιώσκεται διὰ τὴν  τοῦ   πατρὸς φύσιν, τὸ δὲ ποριζόμενον
[175]   εἴη σοφία ὥστ᾽ ἐκ  τοῦ   πληρεστέρου εἰς τὸ κενώτερον ῥεῖν
[203]   αὑτῆς ἀπορίαν παιδίον ποιήσασθαι ἐκ  τοῦ   Πόρου, κατακλίνεταί (τε παρ᾽ αὐτῷ
[198]   τὰ ἐρωτικά, οὐδὲν εἰδὼς ἄρα  τοῦ   πράγματος, ὡς ἔδει ἐγκωμιάζειν ὁτιοῦν.
[216]   πολλοὶ τοιαῦτα πεπόνθασιν ὑπὸ τοῦδε  τοῦ   σατύρου· ἄλλα δὲ ἐμοῦ ἀκούσατε
[189]   με τοῦ (λόγου ἀναγκάζεις γίγνεσθαι  τοῦ   σεαυτοῦ, ἐάν τοι γελοῖον εἴπῃς,
[175]   παρ᾽ ἐμὲ κατάκεισο, ἵνα καὶ  τοῦ   σοφοῦ ἁπτόμενός σου (ἀπολαύσω,
[212]   ἀπὸ τῆς ἐμῆς κεφαλῆς τὴν  τοῦ   σοφωτάτου καὶ καλλίστου κεφαλὴν ἀνειπὼν
[215]   ἐκήλει τοὺς ἀνθρώπους τῇ ἀπὸ  τοῦ   στόματος δυνάμει, καὶ ἔτι νυνὶ
[176]   τρέπου. ~(Μετὰ ταῦτα, ἔφη, κατακλινέντος  τοῦ   Σωκράτους καὶ δειπνήσαντος καὶ τῶν
[222]   ὅτι ἐδόκει ἔτι ἐρωτικῶς ἔχειν  τοῦ   Σωκράτους. τὸν οὖν Σωκράτη· Νήφειν
[212]   τοῦτο ὀνόμαζε. Εἰπόντος δὲ ταῦτα  τοῦ   Σωκράτους τοὺς μὲν ἐπαινεῖν, τὸν
[183]   ἐρῶν πράγματος. ἅμα γὰρ τῷ  τοῦ   σώματος ἄνθει λήγοντι, οὗπερ ἤρα,
[189]   με θαυμάζειν εἰ τὸ κόσμιον  τοῦ   σώματος ἐπιθυμεῖ τοιούτων ψόφων καὶ
[186]   ἐν κεφαλαίῳ εἰπεῖν, ἐπιστήμη τῶν  τοῦ   σώματος ἐρωτικῶν πρὸς πλησμονὴν καὶ
[186]   τοῦτον ἔχει· τὸ γὰρ ὑγιὲς  τοῦ   σώματος καὶ τὸ νοσοῦν ὁμολογουμένως
[186]   σώμασιν τοῖς μὲν ἀγαθοῖς ἑκάστου  τοῦ   σώματος καὶ ὑγιεινοῖς καλὸν χαρίζεσθαι
[183]   ἐραστὴς πάνδημος, (ὁ  τοῦ   σώματος μᾶλλον τῆς ψυχῆς
[207]   ἀγαθοῦ ἐκ τῶν ὡμολογημένων, εἴπερ  τοῦ   τἀγαθὸν ἑαυτῷ εἶναι ἀεὶ ἔρως
[187]   γε καὶ ῥυθμὸς ἐκ  τοῦ   ταχέος καὶ (βραδέος, ἐκ διενηνεγμένων
[189]   καὶ ὄνομα ἐξ ἀμφοτέρων κοινὸν  τοῦ   τε ἄρρενος καὶ θήλεος, νῦν
[211]   καθορᾶν, σχεδὸν ἄν τι ἅπτοιτο  τοῦ   τέλους. τοῦτο γὰρ δή ἐστι
[206]   ἄρα συλλήβδην, ἔφη, ἔρως  τοῦ   τὸ ἀγαθὸν αὑτῷ εἶναι ἀεί.
[206]   τί μήν; Τῆς γεννήσεως καὶ  τοῦ   τόκου ἐν τῷ καλῷ. Εἶεν,
[172]   τίς μοι διηγεῖτο ἀκηκοὼς Φοίνικος  τοῦ   Φιλίππου· ἔφη δὲ καὶ σὲ
[220]   ἔσεσθαι. πρὸς δὲ αὖ τὰς  τοῦ   χειμῶνος καρτερήσεις— δεινοὶ γὰρ αὐτόθι
[176]   ὄντι πάνυ χαλεπῶς ἔχω ὑπὸ  τοῦ   χθὲς πότου καὶ δέομαι ἀναψυχῆς
[213]   πρᾶγμα γέγονεν. ἀπ᾽ ἐκείνου γὰρ  τοῦ   χρόνου, ἀφ᾽ οὗ τούτου (ἠράσθην,
[218]   μὲν γὰρ οὐδέν ἐστι πρεσβύτερον  τοῦ   ὡς τι βέλτιστον ἐμὲ
[193]   διώξει ἔρως ὄνομα. καὶ πρὸ  τοῦ,   ὥσπερ λέγω, ἓν ἦμεν, νυνὶ




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | BCS - Bibliotheca Classica Selecta

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 1/03/2005