HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Le Banquet

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ε  =  878 formes différentes pour 2837 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Page
[175]   πολλάκις κελεύειν μεταπέμψασθαι τὸν Σωκράτη,     δὲ οὐκ ἐᾶν. ἥκειν οὖν
[223]   ἔφη Ἀριστόδημος οἴχεσθαι ἀπιόντας,     δὲ ὕπνον λαβεῖν, (καὶ καταδαρθεῖν
[175]   Ἀριστόδημε, παρ᾽ Ἐρυξίμαχον κατακλίνου. Καὶ     μὲν ἔφη ἀπονίζειν τὸν παῖδα
[223]   κατακοιμίσαντ᾽ ἐκείνους, ἀναστάντα ἀπιέναι, καὶ     ὥσπερ εἰώθει ἕπεσθαι, καὶ ἐλθόντα
[222]   θαυμάσιε, ἐν μέσῳ ἡμῶν  ἔα   Ἀγάθωνα κατακεῖσθαι. Ἀλλ᾽ ἀδύνατον, φάναι
[194]   ὑπολαβόντα εἰπεῖν φίλε Ἀγάθων,  ἐὰν   ἀποκρίνῃ Σωκράτει, οὐδὲν ἔτι διοίσει
[175]   εἰς τὸ κενώτερον ῥεῖν ἡμῶν,  ἐὰν   ἁπτώμεθα ἀλλήλων, ὥσπερ τὸ ἐν
[176]   μὲν ἄρτι εἰσελθοῦσαν αὐλητρίδα χαίρειν  ἐᾷν,   αὐλοῦσαν ἑαυτῇ ἂν βούληται
[205]   χεῖρας ἐθέλουσιν ἀποτέμνεσθαι οἱ ἄνθρωποι,  ἐὰν   αὐτοῖς δοκῇ τὰ ἑαυτῶν πονηρὰ
[215]   ἄκουε. ὑβριστὴς εἶ· οὔ;  ἐὰν   γὰρ μὴ ὁμολογῇς, μάρτυρας παρέξομαι.
[190]   βαδιοῦνται ὀρθοὶ ἐπὶ δυοῖν σκελοῖν·  ἐὰν   δ᾽ ἔτι δοκῶσιν ἀσελγαίνειν καὶ
[210]   ἐν τῷ σώματι, ὥστε καὶ  ἐὰν   ἐπιεικὴς ὢν τὴν ψυχήν τις
[213]   ἐργάσηται, ἀλλὰ διάλλαξον ἡμᾶς,  ἐὰν   ἐπιχειρῇ βιάζεσθαι, ἐπάμυνε, ὡς ἐγὼ
[175]   τὸν Σωκράτη, δὲ οὐκ  ἐᾶν.   ἥκειν οὖν αὐτὸν οὐ πολὺν
[185]   δ᾽ ἂν ἐγὼ λέγω,  ἐὰν   μέν σοι ἐθέλῃ ἀπνευστὶ ἔχοντι
[212]   Παῖδες, φάναι, (οὐ σκέψεσθε; καὶ  ἐὰν   μέν τις τῶν ἐπιτηδείων ᾖ,
[215]   ἑκὼν γὰρ εἶναι οὐδὲν ~(ψεύσομαι.  ἐὰν   μέντοι ἀναμιμνῃσκόμενος ἄλλο ἄλλοθεν λέγω,
[200]   ἐνδεές ἐστιν, μὴ (ἐπιθυμεῖν,  ἐὰν   μὴ ἐνδεὲς ᾖ. ἐμοὶ μὲν
[193]   ὑπὸ Λακεδαιμονίων· φόβος οὖν ἔστιν,  ἐὰν   μὴ κόσμιοι ὦμεν πρὸς τοὺς
[188]   γὰρ ἀσέβεια φιλεῖ γίγνεσθαι  ἐὰν   μή τις τῷ κοσμίῳ Ἔρωτι
[205]   εἶναι τὸν ἔρωτα οὔτε ὅλου,  ἐὰν   μὴ τυγχάνῃ γέ που,
[194]   ὁπῃοῦν τῶν ἐνθάδε ὁτιοῦν γίγνεσθαι,  ἐὰν   μόνον ἔχῃ ὅτῳ διαλέγηται, ἄλλως
[177]   ἡμῖν τοῖς ὑστάτοις κατακειμένοις· ἀλλ᾽  ἐὰν   οἱ πρόσθεν ἱκανῶς καὶ καλῶς
[210]   καλὰ σώματα, καὶ πρῶτον μέν,  ἐὰν   ὀρθῶς ἡγῆται ἡγούμενος, ἑνὸς
[222]   αὖ τὸν ἐπὶ δεξιὰ ἐπαινεῖν.  ἐὰν   οὖν ὑπὸ σοὶ κατακλινῇ Ἀγάθων,
[211]   θεωμένῳ αὐτὸ τὸ καλόν.  ἐάν   ποτε ἴδῃς, οὐ κατὰ χρυσίον
[207]   δεινός ποτε γενήσεσθαι τὰ ἐρωτικά,  ἐὰν   ταῦτα μὴ ἐννοῇς; Ἀλλὰ διὰ
[215]   τούτου διδάξαντος· τὰ οὖν ἐκείνου  ἐάν   τε ἀγαθὸς αὐλητὴς αὐλῇ ἐάν
[215]   λέγων, ἐάν τε γυνὴ ἀκούῃ  ἐάν   τε ἀνὴρ ἐάν τε μειράκιον,
[200]   τῷ παρόντι ἀνάγκη ἔχουσιν,  ἐάν   τε βούλωνται ἐάν τε μή,
[215]   πάνυ φαῦλος λέγων,  ἐάν   τε γυνὴ ἀκούῃ ἐάν τε
[198]   τῷ πράγματι καὶ ὡς κάλλιστα,  ἐάν   τε οὕτως ἔχοντα ἐάν
[184]   ὑπὸ πολιτικῶν δυνάμεων ἁλῶναι αἰσχρόν,  (ἐάν   τε κακῶς πάσχων πτήξῃ καὶ
[215]   γυνὴ ἀκούῃ ἐάν τε ἀνὴρ  ἐάν   τε μειράκιον, ἐκπεπληγμένοι ἐσμὲν καὶ
[198]   ἐάν τε οὕτως ἔχοντα  ἐάν   τε μή· εἰ δὲ ψευδῆ,
[200]   ἔχουσιν, ἐάν τε βούλωνται  ἐάν   τε μή, καὶ τούτου γε
[215]   ἐάν τε ἀγαθὸς αὐλητὴς αὐλῇ  ἐάν   τε φαύλη αὐλητρίς, μόνα κατέχεσθαι
[214]   Ἀλκιβιάδην. καὶ μέντοι οὑτωσὶ ποίησον.  ἐάν   τι μὴ ἀληθὲς λέγω, μεταξὺ
[183]   ἡλικιῶται δὲ καὶ ἑταῖροι ὀνειδίζωσιν  ἐάν   τι ὁρῶσιν τοιοῦτον γιγνόμενον, καὶ
[214]   ἔλεγεν; οὗτος γάρ,  ἐάν   τινα ἐγὼ ἐπαινέσω τούτου παρόντος
[184]   ἀρετήν. Νενόμισται γὰρ δὴ ἡμῖν,  ἐάν   τις ἐθέλῃ τινὰ θεραπεύειν ἡγούμενος
[210]   ὧν ἕνεκα καὶ ταῦτα ἔστιν,  ἐάν   τις ὀρθῶς μετίῃ, οὐκ οἶδ᾽
[189]   (λόγου ἀναγκάζεις γίγνεσθαι τοῦ σεαυτοῦ,  ἐάν   τοι γελοῖον εἴπῃς, ἐξόν σοι
[185]   ἂν τὴν ῥῖνα, πτάρε· καὶ  ἐὰν   τοῦτο ποιήσῃς ἅπαξ δίς,
[222]   ὑπ᾽ ἐμοῦ μᾶλλον ἐπαινεθῆναι. ἀλλ᾽  ἔασον,   ~(ὦ δαιμόνιε, καὶ μὴ φθονήσῃς
[201]   (Καὶ σὲ μέν γε ἤδη  ἐάσω·   τὸν δὲ λόγον τὸν περὶ
[175]   οἶμαι. μὴ οὖν κινεῖτε, ἀλλ᾽  ἐᾶτε.   Ἀλλ᾽ οὕτω χρὴ ποιεῖν, εἰ
[175]   ὃς ἔφη εἰπεῖν Μηδαμῶς, ἀλλ᾽  ἐᾶτε   αὐτόν. ἔθος γάρ τι τοῦτ᾽
[176]   εἰσελθοῦσαν αὐλητρίδα χαίρειν ἐᾷν, αὐλοῦσαν  ἑαυτῇ   ἂν βούληται ταῖς γυναιξὶ
[180]   πρᾶξις ὧδ᾽ ἔχει· αὐτὴ ἐφ᾽  ἑαυτῆς   πραττομένη οὔτε καλὴ οὔτε αἰσχρά.
[218]   ἀκούσας μάλα εἰρωνικῶς καὶ σφόδρα  ἑαυτοῦ   τε καὶ εἰωθότως ἔλεξεν·
[205]   μὲν ἀγαθὸν οἰκεῖον καλεῖ καὶ  ἑαυτοῦ,   τὸ δὲ κακὸν ἀλλότριον· ὡς
[207]   τῶν ὡμολογημένων, εἴπερ τοῦ τἀγαθὸν  ἑαυτῷ   εἶναι ἀεὶ ἔρως ἐστίν. ἀναγκαῖον
[174]   διαλεχθέντας ἰέναι. τὸν οὖν Σωκράτη  ἑαυτῷ   πως προσέχοντα τὸν νοῦν κατὰ
[209]   κεκοινωνηκότες. καὶ πᾶς ἂν δέξαιτο  ἑαυτῷ   τοιούτους παῖδας μᾶλλον γεγονέναι
[223]   πιθανὸν λόγον ηὗρεν, ὥστε παρ᾽  ἑαυτῷ   τουτονὶ κατακεῖσθαι. (Τὸν μὲν οὖν
[208]   οἰομένους ἀθάνατον μνήμην ἀρετῆς πέρι  ἑαυτῶν   ἔσεσθαι, ἣν νῦν ἡμεῖς ἔχομεν;
[205]   ὡς οἳ ἂν τὸ ἥμισυ  (ἑαυτῶν   ζητῶσιν, οὗτοι ἐρῶσιν· δ᾽
[178]   ὅπως ἂν ἄμεινον οἰκήσειαν τὴν  ἑαυτῶν   ἀπεχόμενοι πάντων τῶν αἰσχρῶν
[209]   τοὺς ἀγαθοὺς ζηλῶν, οἷα ἔκγονα  ἑαυτῶν   καταλείπουσιν, ἐκείνοις ἀθάνατον κλέος
[205]   πονηρὰ εἶναι. οὐ γὰρ τὸ  ἑαυτῶν   οἶμαι ἕκαστοι ἀσπάζονται, εἰ μὴ
[205]   ἄνθρωποι, ἐὰν αὐτοῖς δοκῇ τὰ  ἑαυτῶν   πονηρὰ εἶναι. οὐ γὰρ τὸ
[217]   πόρρω τῶν νυκτῶν, καὶ ἐπειδὴ  ἐβούλετο   ἀπιέναι, σκηπτόμενος ὅτι ὀψὲ εἴη,
[217]   ἀφίκετο τὸ πρῶτον, δειπνήσας ἀπιέναι  ἐβούλετο.   καὶ τότε μὲν αἰσχυνόμενος ἀφῆκα
[187]   ἔτι εἶναι. ἀλλὰ ἴσως τόδε  ἐβούλετο   λέγειν, ὅτι ἐκ διαφερομένων (πρότερον
[190]   Ζεὺς καὶ οἱ ἄλλοι θεοὶ  ἐβουλεύοντο,   τι χρὴ αὐτοὺς ποιῆσαι,
[199]   ἂν δή πού μοι, εἰ  ἐβούλου   καλῶς ἀποκρίνασθαι, ὅτι ἔστιν ὑέος
[186]   μὴ ἔνεστιν ἔρως, δεῖ δ᾽  ἐγγενέσθαι,   ἐπιστάμενος ἐμποιῆσαι καὶ ἐνόντα ἐξελεῖν,
[184]   ταχὺ αἰσχρὸν νενόμισται, ἵνα χρόνος  ἐγγένηται,   ὃς δὴ δοκεῖ τὰ πολλὰ
[197]   τῶν θεῶν τὰ πράγματα Ἔρωτος  ἐγγενομένου,   δῆλον ὅτι κάλλους (αἴσχει γὰρ
[182]   συμφέρει τοῖς ἄρχουσι φρονήματα μεγάλα  ἐγγίγνεσθαι   τῶν ἀρχομένων, οὐδὲ φιλίας ἰσχυρὰς
[221]   καὶ οἱ λόγοι αὐτοῦ, οὐδ᾽  ἐγγὺς   ἂν εὕροι τις ζητῶν, οὔτε
[198]   οὐχ οἷός τ᾽ ἔσομαι οὐδ᾽  ἐγγὺς   τούτων οὐδὲν καλὸν εἰπεῖν, ὑπ᾽
[193]   τῶν νῦν παρόντων τὸ τούτου  ἐγγυτάτω   ἄριστον εἶναι· τοῦτο δ᾽ ἐστὶ
[222]   δρᾶμα τοῦτο καὶ σειληνικὸν κατάδηλον  ἐγένετο.   ἀλλ᾽ φίλε Ἀγάθων, μηδὲν
[221]   παντὸς θαύματος. οἷος γὰρ Ἀχιλλεὺς  ἐγένετο,   ἀπεικάσειεν ἄν τις καὶ Βρασίδαν
[203]   δέ σοι ἐρῶ. ὅτε γὰρ  ἐγένετο   Ἀφροδίτη, εἱστιῶντο οἱ θεοὶ
[173]   ἔφη, ἀλλ᾽ εἰπέ μοι πότε  ἐγένετο   συνουσία αὕτη. κἀγὼ εἶπον
[220]   δὲ εἱστήκει μέχρι ἕως  ἐγένετο   καὶ ἥλιος ἀνέσχεν· ἔπειτα ᾤχετ᾽
[219]   ταῦτα στρατεία ἡμῖν εἰς Ποτείδαιαν  ἐγένετο   κοινὴ καὶ συνεσιτοῦμεν ἐκεῖ. πρῶτον
[175]   οὕτω σφόδρα ἐξέλαμψεν καὶ ἐκφανὴς  ἐγένετο   πρῴην ἐν μάρτυσι τῶν Ἑλλήνων
[191]   καὶ ταῦτα ἐκτὸς εἶχον, καὶ  ἐγέννων   (καὶ ἔτικτον οὐκ εἰς ἀλλήλους
[212]   χθὲς μὲν οὐχ οἷός τ᾽  ἐγενόμην   ἀφικέσθαι, νῦν δὲ ἥκω ἐπὶ
[220]   ἐμοὶ διδόναι τἀριστεῖα, αὐτὸς προθυμότερος  ἐγένου   τῶν στρατηγῶν ἐμὲ λαβεῖν
[217]   ἔχαιρον. τούτων δ᾽ οὐ μάλα  ἐγίγνετο   οὐδέν, ἀλλ᾽ ὥσπερ εἰώθει διαλεχθεὶς
[197]   εἶπον, πολλὰ καὶ δεινὰ θεοῖς  ἐγίγνετο.   ὡς λέγεται, διὰ τὴν τῆς
[195]   ἂν ἐκτομαὶ οὐδὲ δεσμοὶ ἀλλήλων  ἐγίγνοντο   καὶ ἄλλα πολλὰ καὶ βίαια,
[208]   ἀπιὸν καὶ παλαιούμενον ἕτερον νέον  ἐγκαταλείπειν   οἷον αὐτὸ ἦν. ταύτῃ τῇ
[179]   ἂν πολλάκις ἕλοιτο. καὶ μὴν  ἐγκαταλιπεῖν   γε τὰ παιδικὰ μὴ
[177]   ἄλλα τοιαῦτα (συχνὰ ἴδοις ἂν  ἐγκεκωμιασμένα.   τὸ οὖν τοιούτων μὲν πέρι
[217]   καρτερὸν καὶ οὐκ ἀνετέον, ἐπειδήπερ  ἐγκεχειρήκη,   ἀλλὰ ἰστέον ἤδη τί ἐστι
[188]   μετὰ τῆς ὕβρεως Ἔρως  ἐγκρατέστερος   περὶ τὰς τοῦ ἐνιαυτοῦ ὥρας
[208]   ἀθανάτου ἐρῶσιν. οἱ μὲν οὖν  ἐγκύμονες,   ἔφη, κατὰ τὰ σώματα ὄντες
[209]   αὖ ὅταν τις ἐκ (νέου  ἐγκύμων   τὴν ψυχήν θεῖος ὢν,
[188]   νῷ ἔχεις ἐγκωμιάζειν τὸν θεόν,  ἐγκωμίαζε,   ἐπειδὴ καὶ τῆς λυγγὸς πέπαυσαι.
[194]   πρόσθεν εἰρηκότες οὐ τὸν θεὸν  ἐγκωμιάζειν   ἀλλὰ τοὺς ἀνθρώπους εὐδαιμονίζειν τῶν
[198]   ὅπως ἕκαστος ἡμῶν τὸν ἔρωτα  ἐγκωμιάζειν   δόξει, οὐχ ὅπως ἐγκωμιάσεται. διὰ
[180]   λόγος, τὸ ἁπλῶς οὕτως παρηγγέλθαι  ἐγκωμιάζειν   Ἔρωτα. εἰ μὲν γὰρ εἷς
[198]   ἄρα τοῦ πράγματος, ὡς ἔδει  ἐγκωμιάζειν   ὁτιοῦν. ἐγὼ μὲν γὰρ ὑπ᾽
[188]   πως ἄλλως ἐν νῷ ἔχεις  ἐγκωμιάζειν   τὸν θεόν, ἐγκωμίαζε, ἐπειδὴ καὶ
[181]   πᾶς ἐστὶ καλὸς οὐδὲ ἄξιος  ἐγκωμιάζεσθαι,   ἀλλὰ καλῶς προτρέπων ἐρᾷν.
[177]   τύχῃ ἀγαθῇ καταρχέτω Φαῖδρος καὶ  ἐγκωμιαζέτω   τὸν Ἔρωτα. ταῦτα δὴ καὶ
[198]   τἀληθῆ λέγειν περὶ ἑκάστου τοῦ  ἐγκωμιαζομένου,   καὶ τοῦτο μὲν ὑπάρχειν, ἐξ
[212]   καὶ νῦν τε καὶ ἀεὶ  ἐγκωμιάζω   τὴν δύναμιν καὶ ἀνδρείαν τοῦ
[199]   χαιρέτω δή. οὐ γὰρ ἔτι  ἐγκωμιάζω   τοῦτον τὸν τρόπον· οὐ γὰρ
[223]   καὶ γὰρ πάνυ ἐπιθυμῶ αὐτὸν  ἐγκωμιάσαι.   Ἰοὺ ἰοὺ, φάναι τὸν Ἀγάθωνα,
[214]   εἰπεῖν ὡς δύναιτο κάλλιστον, καὶ  ἐγκωμιάσαι.   οἱ μὲν οὖν ἄλλοι πάντες
[198]   ἐν τῷ μέρει μεθ᾽ (ὑμῶν  ἐγκωμιάσεσθαι   τὸν Ἔρωτα καὶ ἔφην εἶναι
[198]   ἔρωτα ἐγκωμιάζειν δόξει, οὐχ ὅπως  ἐγκωμιάσεται.   διὰ ταῦτα δὴ, οἶμαι, πάντα
[177]   τοσούτων (γεγονότων ποιητῶν πεποιηκέναι μηδὲν  ἐγκώμιον·   εἰ δὲ βούλει αὖ σκέψασθαι
[212]   Φαῖδρε, εἰ μὲν βούλει, ὡς  ἐγκώμιον   εἰς Ἔρωτα νόμισον εἰρῆσθαι, εἰ
[194]   ἀναγκαῖον δέ μοι ἐπιμεληθῆναι τοῦ  ἐγκωμίου   τῷ Ἔρωτι καὶ ἀποδέξασθαι παρ᾽
[223]   Ἀριστοφάνη καὶ Σωκράτη ἔτι μόνους  ἐγρηγορέναι   καὶ πίνειν ἐκ φιάλης μεγάλης
[203]   διάλεκτος θεοῖς πρὸς ἀνθρώπους, καὶ  ἐγρηγορόσι   καὶ καθεύδουσι· καὶ μὲν
[214]   μεθυσθῇ. τὸν μὲν οὖν Σωκράτη  ἐγχέαντος   τοῦ παιδὸς πίνειν· τὸν δ᾽
[214]   ἐκπιεῖν, ἔπειτα τῷ Σωκράτει κελεύειν  ἐγχεῖν   καὶ ἅμα εἰπεῖν· Πρὸς μὲν
[178]   Ἀριστόδημος ἐμέμνητο οὔτ᾽ αὖ  ἐγὼ   ἐκεῖνος ἔλεγε πάντα·
[194]   Ἀγάθων, περὶ σοῦ τι  ἐγὼ   ἄγροικον δοξάζων· ἀλλ᾽ εὖ οἶδα
[208]   καὶ ἔρως ἕπεται. Καὶ  ἐγὼ   ἀκούσας τὸν λόγον ἐθαύμασά τε
[173]   μὰ τὸν Δία, ἦν δ᾽  ἐγώ,   ἀλλ᾽ ὅσπερ Φοίνικι· Ἀριστόδημος ἦν
[178]   καλὰ ἔργα ἐξεργάζεσθαι. φημὶ τοίνυν  ἐγὼ   ἄνδρα ὅστις ἐρᾷ, εἴ τι
[177]   ψηφιεῖται. οὔτε γὰρ ἄν που  ἐγὼ   ἀποφήσαιμι, ὃς οὐδέν φημι ἄλλο
[206]   Δί᾽ οὐκ ἔμοιγε, ἦν δ᾽  ἐγώ.   Ἆρ᾽ οὖν, δ᾽ ἥ,
[207]   ἐρωτικῶς διατίθεσθαι; ἔχεις λέγειν; καὶ  ἐγὼ   αὖ ἔλεγον ὅτι οὐκ εἰδείην·
[204]   τί ἐρᾷ; Γενέσθαι, ἦν δ᾽  ἐγώ,   αὑτῷ. Καὶ τί ἔσται ἐκείνῳ
[212]   μόνον Ἀγάθωνα, ἐφ᾽ ᾧσπερ ἤλθομεν;  ἐγὼ   γάρ τοι, φάναι, χθὲς μὲν
[215]   μειράκιον, ἐκπεπληγμένοι ἐσμὲν καὶ κατεχόμεθα.  ἐγὼ   γοῦν, ἄνδρες, εἰ μὴ
[198]   εἰπεῖν, ὅτι Ἀγάθων θαυμαστῶς ἐροῖ,  ἐγὼ   δ᾽ ἀπορήσοιμι; Τὸ μὲν ἕτερον,
[194]   καὶ αὖθις ἔσται πολλάκις διαλέγεσθαι.  Ἐγὼ   δὲ δὴ βούλομαι πρῶτον μὲν
[194]   διαλέγηται, ἄλλως τε καὶ καλῷ.  ἐγὼ   δὲ ἡδέως μὲν ἀκούω Σωκράτους
[212]   ἆρα καταγελάσεσθέ μου ὡς μεθύοντος;  ἐγὼ   δέ, κἂν ὑμεῖς ~(γελᾶτε, ὅμως
[218]   φαίνει ὀκνεῖν μνησθῆναι πρός με·  ἐγὼ   δὲ οὑτωσὶ ἔχω· πάνυ ἀνόητον
[185]   φθάνοις λέγων, φάναι τὸν Ἀριστοφάνη·  ἐγὼ   δὲ ταῦτα ποιήσω. Εἰπεῖν δὴ
[216]   ἐμοὶ ἐνεῖναι, τὸ αἰσχύνεσθαι ὁντινοῦν·  ἐγὼ   δὲ τοῦτον μόνον αἰσχύνομαι. ξύνοιδα
[195]   ὡς ὅμοιον ὁμοίῳ ἀεὶ πελάζει.  ἐγὼ   δὲ Φαίδρῳ πολλὰ ἄλλα ὁμολογῶν
[206]   τὴν ψυχήν. Μαντείας, ἦν δ᾽  ἐγώ,   δεῖται ὅτι ποτε λέγεις, καὶ
[218]   συλλήπτορα οὐδένα κυριώτερον εἶναι σοῦ.  ἐγὼ   δὴ τοιούτῳ ἀνδρὶ πολὺ μᾶλλον
[216]   οὐδεὶς ὑμῶν (τοῦτον γιγνώσκει· ἀλλὰ  ἐγὼ   δηλώσω, ἐπείπερ ἠρξάμην. ὁρᾶτε γὰρ
[204]   ἄλλην ἰδέαν τοιαύτην ἔχον, οἵαν  ἐγὼ   διῆλθον. Καὶ ἐγὼ εἶπον· Εἶεν
[197]   δὲ σπουδῆς μετρίας, καθ᾽ ὅσον  ἐγὼ   δύναμαι, μετέχων. ~(Εἰπόντος δὲ τοῦ
[202]   καὶ θνητοῦ. Τίνα, ἦν δ᾽  ἐγώ,   δύναμιν ἔχον; Ἑρμηνεῦον καὶ διαπορθμεῦον
[216]   ὡς ὅμοιός τ᾽ ἐστὶν οἷς  ἐγὼ   εἴκασα αὐτὸν καὶ τὴν δύναμιν
[194]   εἰ δὲ γένοιο οὗ νῦν  ἐγώ   εἰμι, μᾶλλον δὲ ἴσως οὗ
[204]   ἔχον, οἵαν ἐγὼ διῆλθον. Καὶ  ἐγὼ   εἶπον· Εἶεν δή, ξένη·
[204]   τῶν καλῶν τί ἐρᾷ; καὶ  ἐγὼ   εἶπον ὅτι· Γενέσθαι αὑτῷ. Ἀλλ᾽
[208]   ἂν τῆς ἀλογίας πέρι,  ἐγὼ   εἴρηκα εἰ μὴ ἐννοεῖς, ἐνθυμηθεὶς
[202]   εἶναι; Τίνες οὗτοι; ἦν δ᾽  ἐγώ.   Εἷς μέν, ἔφη, σύ, μία
[188]   τύχῃ ἔρωτος νῦν δὴ  ἐγὼ   ἔλεγον, τά τε θερμὰ καὶ
[218]   Σὺ ἐμοὶ δοκεῖς, ἦν δ᾽  ἐγώ,   ἐμοῦ ἐραστὴς ἄξιος γεγονέναι μόνος,
[215]   καὶ ἐφεξῆς καταριθμῆσαι. Σωκράτη δ᾽  ἐγὼ   ἐπαινεῖν, ἄνδρες, οὕτως ἐπιχειρήσω,
[214]   ἔλεγεν; οὗτος γάρ, ἐάν τινα  ἐγὼ   ἐπαινέσω τούτου παρόντος θεὸν
[174]   ἡμῖν πῶς οὐκ ἄγεις; καὶ  ἐγώ,   ἔφη, μεταστρεφόμενος οὐδαμοῦ ὁρῶ Σωκράτη
[204]   τἀγαθά; Τοῦτ᾽ εὐπορώτερον, ἦν δ᾽  ἐγώ,   ἔχω ἀποκρίνασθαι, ὅτι εὐδαίμων ἔσται.
[206]   λέγεις, καὶ οὐ μανθάνω. (Ἀλλ᾽  ἐγώ,   δ᾽ ἥ, σαφέστερον ἐρῶ.
[216]   ἑώρακε τὰ ἐντὸς ἀγάλματα· ἀλλ᾽  ἐγὼ   ἤδη ποτ᾽ εἶδον, καί μοι
[202]   μέν, ἔφη, σύ, μία δ᾽  ἐγώ.   κἀγὼ εἶπον· Πῶς τοῦτο, ἔφην,
[216]   μὲν δὴ τῶν αὐλημάτων καὶ  ἐγὼ   καὶ ἄλλοι πολλοὶ τοιαῦτα πεπόνθασιν
[198]   Σωκράτη, οὐ μέλλω ἀπορεῖν καὶ  ἐγὼ   καὶ ἄλλος ὁστισοῦν, μέλλων λέξειν
[205]   δ᾽ οὔ; Θαυμάζω, ἦν δ᾽  ἐγώ,   καὶ αὐτός. Ἀλλὰ μὴ θαύμαζ᾽
[210]   εἴης. ἐρῶ μὲν οὖν, ἔφη,  ἐγὼ   καὶ προθυμίας οὐδὲν ἀπολείψω· πειρῶ
[205]   πῶς λέγεις; Οὕτως, ἦν δ᾽  ἐγώ·   κοινὸν εἶναι πάντων. Τί δὴ
[205]   καὶ ἐρασταί. Κινδυνεύεις ἀληθῆ, ἔφην  ἐγώ,   λέγειν. Καὶ λέγεται μέν γέ
[202]   καὶ ἀμαθίας. Ἀληθῆ, ἦν δ᾽  ἐγώ,   λέγεις. (Μὴ τοίνυν ἀνάγκαζε
[206]   αὑτῷ εἶναι ἀεί. Ἀληθέστατα, ἔφην  ἐγώ,   λέγεις. (Ὅτε δὴ τούτου
[221]   εἰ μὴ ἄρα εἰ οἷς  ἐγὼ   λέγω ἀπεικάζοι τις αὐτόν, ἀνθρώπων
[185]   ἐμῷ. ἐν δ᾽ ἂν  ἐγὼ   λέγω, ἐὰν μέν σοι ἐθέλῃ
[185]   εἰπεῖν· Ἀλλὰ ποιήσω ἀμφότερα ταῦτα·  ἐγὼ   μὲν γὰρ ἐρῶ ἐν τῷ
[198]   πράγματος, ὡς ἔδει ἐγκωμιάζειν ὁτιοῦν.  ἐγὼ   μὲν γὰρ ὑπ᾽ ἀβελτερίας ᾤμην
[219]   καὶ περὶ τῶν ἄλλων ἄριστον.  ἐγὼ   μὲν δὴ ταῦτα ἀκούσας τε
[176]   φάναι, τίνα τρόπον ῥᾷστα πιόμεθα;  ἐγὼ   μὲν οὖν λέγω ὑμῖν ὅτι
[174]   ἄγων μέ τι ἀπολογήσει; ὡς  ἐγὼ   μὲν οὐχ ὁμολογήσω ἄκλητος (ἥκειν,
[220]   ὅπλα καὶ αὐτὸν ἐμέ. καὶ  ἐγὼ   μέν, Σώκρατες, καὶ τότε
[173]   καὶ οἴομαι ὑμᾶς ἀληθῆ οἴεσθαι·  ἐγὼ   μέντοι ὑμᾶς οὐκ οἴομαι ἀλλ᾽
[194]   καὶ ἐν παντὶ εἴης ὥσπερ  ἐγὼ   νῦν. Φαρμάττειν βούλει με,
[175]   ἕστηκεν. ἥξει δ᾽ αὐτίκα, ὡς  ἐγὼ   οἶμαι. μὴ οὖν κινεῖτε, ἀλλ᾽
[202]   τούτοιν. Καὶ μήν, ἦν δ᾽  ἐγώ,   ὁμολογεῖταί γε παρὰ πάντων μέγας
[177]   οὐδὲ ἄλλος οὐδεὶς τουτωνὶ ὧν  ἐγὼ   ὁρῶ. καίτοι οὐκ ἐξ ἴσου
[214]   μηδὲν λέγε πρὸς ταῦτα, ὡς  ἐγὼ   οὐδ᾽ ἂν ἕνα ἄλλον ἐπαινέσαιμι
[175]   τις ὑμῖν μὴ ἐφεστήκῃ·  ἐγὼ   οὐδεπώποτε ἐποίησα· νῦν οὖν, νομίζοντες
[219]   ἀνδρείαν, ἐντετυχηκότα ἀνθρώπῳ τοιούτῳ οἵῳ  ἐγὼ   οὐκ ἂν ᾤμην ποτ᾽ ἐντυχεῖν
[199]   σεμνῶς ἔπαινος. ἀλλὰ γὰρ  ἐγὼ   οὐκ ᾔδη τὸν τρόπον τοῦ
[218]   καὶ λέγειν ὑπὸ τῆς ὀδύνης.  ἐγὼ   οὖν δεδηγμένος τε ὑπὸ ἀλγεινοτέρου
[177]   μοι δοκεῖ εὖ λέγειν Φαῖδρος.  ἐγὼ   οὖν ἐπιθυμῶ ἅμα μὲν τούτῳ
[180]   πρότερον προρρηθῆναι (ὁπότερον δεῖ ἐπαινεῖν.  ἐγὼ   οὖν πειράσομαι τοῦτο ἐπανορθώσασθαι, πρῶτον
[189]   ἂν τῷ ἀνθρωπείῳ γένει εἴη.  ἐγὼ   οὖν πειράσομαι ὑμῖν εἰσηγήσασθαι τὴν
[174]   ἔφη· Ἴσως μέντοι κινδυνεύσω καὶ  ἐγὼ   οὐχ ὡς σὺ λέγεις,
[195]   ἔπειτα τὰς δόσεις. φημὶ οὖν  ἐγὼ   πάντων θεῶν εὐδαιμόνων ὄντων Ἔρωτα,
[206]   τῷ καλῷ. Εἶεν, ἦν δ᾽  ἐγώ.   Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη. τί
[222]   οὖν πλέον αὐτῷ ἔσται, ἀλλ᾽  ἐγὼ   παρὰ σὲ ἐλθὼν κατακλινήσομαι. Πάνυ
[185]   λέγειν ὑπὲρ ἐμοῦ, ἕως ἂν  ἐγὼ   παύσωμαι. καὶ τὸν Ἐρυξίμαχον εἰπεῖν·
[186]   φασιν οἵδε οἱ ποιηταὶ καὶ  ἐγὼ   πείθομαι, συνέστησεν τὴν ἡμετέραν τέχνην.
[174]   ὑμῖν ὡς ἐκεῖνος διηγεῖτο καὶ  ἐγὼ   πειράσομαι διηγήσασθαι. Ἔφη γάρ οἱ
[212]   ἔφη μὲν Διοτίμα, πέπεισμαι δ᾽  ἐγώ·   πεπεισμένος δὲ πειρῶμαι καὶ τοὺς
[176]   πολὺν πίνειν οἶνον, ἴσως ἂν  ἐγὼ   περὶ τοῦ μεθύσκεσθαι, οἷόν ἐστι,
[221]   τε ἅμα καὶ Λάχης· καὶ  ἐγὼ   περιτυγχάνω, καὶ ἰδὼν εὐθὺς παρακελεύομαί
[201]   διῄει. σχεδὸν γάρ τι καὶ  ἐγὼ   πρὸς αὐτὴν ἕτερα τοιαῦτα ἔλεγον
[204]   Οὐ πάνυ ἔφην ἔτι ἔχειν  ἐγὼ   πρὸς ταύτην τὴν ἐρώτησιν προχείρως
[201]   ἐμὸν λόγον οὔτε ἀγαθός. καὶ  ἐγώ,   Πῶς λέγεις, ἔφην, Διοτίμα;
[201]   τὸν Ἔρωτα· εἰ δὲ βούλει,  ἐγώ   σε ἀναμνήσω. οἶμαι γάρ σε
[206]   σὲ αὐτὰ ταῦτα μαθησόμενος. Ἀλλ᾽  ἐγώ   σοι, ἔφη, ἐρῶ. ἔστι γὰρ
[172]   οὐκ ἐπιδεδήμηκεν; ἀφ᾽ οὗ δ᾽  ἐγὼ   Σωκράτει συνδιατρίβω καὶ ἐπιμελὲς πεποίημαι
[222]   ταῦτ᾽ ἐστίν, ἄνδρες,  ἐγὼ   Σωκράτη ἐπαινῶ· καὶ αὖ
[205]   ἀπόκρισις. Ἀληθῆ λέγεις, εἶπον  ἐγώ.   Ταύτην δὴ τὴν βούλησιν καὶ
[175]   μὲν καὶ ὀλίγον ὕστερον διαδικασόμεθα  ἐγώ   τε καὶ σὺ περὶ τῆς
[196]   πρῶτον μέν, ἵν᾽ αὖ καὶ  ἐγὼ   τὴν ἡμετέραν τέχνην τιμήσω ὥσπερ
[213]   ἐὰν ἐπιχειρῇ βιάζεσθαι, ἐπάμυνε, ὡς  ἐγὼ   τὴν τούτου μανίαν τε καὶ
[203]   Ἔρως. Πατρὸς δέ, ἦν δ᾽  ἐγώ,   τίνος ἐστὶ καὶ μητρός; (Μακρότερον
[188]   θεοῖς. ἴσως μὲν (οὖν καὶ  ἐγὼ   τὸν Ἔρωτα ἐπαινῶν πολλὰ παραλείπω,
[201]   με τούτοις τοῖς λόγοις οἷσπερ  ἐγὼ   τοῦτον, ὡς οὔτε καλὸς εἴη
[200]   ἀλλ᾽ ὅταν τις λέγῃ ὅτι  ἐγὼ   ὑγιαίνων βούλομαι καὶ ὑγιαίνειν, καὶ
[201]   κἂν τῶν ἀγαθῶν ἐνδεὴς εἴη.  Ἐγώ,   φάναι, Σώκρατες, σοὶ οὐκ
[189]   ἀλλὰ μή με φύλαττε, ὡς  ἐγὼ   φοβοῦμαι περὶ τῶν μελλόντων ῥηθήσεσθαι,
[172]   Ἔγωγε δή. Πόθεν, ἦν δ᾽  ἐγώ,   Γλαύκων; οὐκ οἶσθ᾽ ὅτι
[206]   Οὐ μεντ᾽ ἂν σέ, ἔφην  ἐγώ,   Διοτίμα, ἐθαύμαζον ἐπὶ σοφίᾳ
[204]   οἴηται ἐπιδεῖσθαι. Τίνες οὖν, ἔφην  ἐγώ,   Διοτίμα, οἱ φιλοσοφοῦντες, εἰ
[208]   καὶ εἶπον Εἶεν, ἦν δ᾽  ἐγώ,   σοφωτάτη Διοτίμα, ταῦτα ὡς
[213]   (ὥσπερ εἰώθεις ἐξαίφνης ἀναφαίνεσθαι ὅπου  ἐγὼ   ᾤμην ἥκιστά σε ἔσεσθαι. καὶ
[205]   ὀνόμασιν. Ὥσπερ τί; ἦν δ᾽  ἐγώ.   Ὥσπερ τόδε, οἶσθ᾽ ὅτι ποίησίς
[202]   θεῶν εἶναι; Μὰ Δί᾽ οὐκ  ἔγωγ᾽   ἔφην. Εὐδαίμονας δὲ δὴ λέγεις
[178]   ἡμῖν αἴτιός ἐστιν. οὐ γὰρ  ἔγωγ᾽   ἔχω εἰπεῖν ὅτι μεῖζόν ἐστιν
[172]   ἐρωτᾷς, ὥστε καὶ ἐμὲ παραγενέσθαι.  Ἔγωγε   δή. Πόθεν, ἦν δ᾽ ἐγώ,
[173]   τὸ μαλακὸς καλεῖσθαι, οὐκ οἶδα  ἔγωγε·   ἐν μὲν γὰρ τοῖς λόγοις
[198]   οὐκ ἂν ἐξεπλάγη ἀκούων; ἐπεὶ  ἔγωγε   ἐνθυμούμενος ὅτι αὐτὸς οὐχ οἷός
[177]   μὲν ἧττον καὶ θαυμαστόν, ἀλλ᾽  ἔγωγε   ἤδη τινὶ ἐνέτυχον βιβλίῳ ἀνδρὸς
[193]   φύσιν ἄρρενες· λέγω δὲ οὖν  ἔγωγε   καθ᾽ ἁπάντων καὶ ἀνδρῶν καὶ
[173]   ταῦτα χρὴ ποιεῖν. καὶ γὰρ  ἔγωγε   καὶ ἄλλως, ὅταν μέν τινας
[176]   φάναι ὑπολαβόντα Φαῖδρον τὸν Μυρρινούσιον,  ἔγωγέ   σοι εἴωθα πείθεσθαι ἄλλως τε
[180]   μακάρων νήσους ἀποπέμψαντες. οὕτω δὴ  ἔγωγέ   φημι Ἔρωτα θεῶν καὶ πρεσβύτατον
[212]   τις ῥᾳδίως λάβοι. διὸ δὴ  ἔγωγέ   φημι χρῆναι πάντα ἄνδρα τὸν
[217]   αὐτόν· αὖθις δ᾽ ἐπιβουλεύσας, ἐπειδὴ  ἐδεδειπνήκει,   διελεγόμην πόρρω τῶν νυκτῶν, καὶ
[193]   σός. ὥσπερ οὖν  ἐδεήθην   σου, μὴ κωμῳδήσῃς αὐτόν, ἵνα
[198]   εἰδὼς ἄρα τοῦ πράγματος, ὡς  ἔδει   ἐγκωμιάζειν ὁτιοῦν. ἐγὼ μὲν γὰρ
[217]   ἐχομένῃ ἐμοῦ κλίνῃ, ἐν ᾗπερ  ἐδείπνει,   καὶ οὐδεὶς ἐν τῷ οἰκήματι
[203]   Μήτιδος ὑὸς Πόρος. ἐπειδὴ δὲ  ἐδείπνησαν,   προσαιτήσουσα οἷον δὴ εὐωχίας οὔσης
[173]   Ἀπολλόδωρε, νῦν ἐρίζειν· ἀλλ᾽ ὅπερ  ἐδεόμεθά   σου, μὴ ἄλλως ποιήσῃς, ἀλλὰ
[201]   δὴ καὶ ἐμὲ τὰ ἐρωτικὰ  ἐδίδαξεν,   ὃν οὖν ἐκείνη ἔλεγε λόγον,
[207]   εἶναι. Ταῦτά τε οὖν πάντα  ἐδίδασκέ   με, ὁπότε περὶ τῶν ἐρωτικῶν
[179]   δὲ οὐ δόντες, ὅτι μαλθακίζεσθαι  ἐδόκει,   ἅτε ὢν κιθαρῳδός, καὶ οὐ
[222]   ἐπὶ τῇ παρρησίᾳ αὐτοῦ, ὅτι  ἐδόκει   ἔτι ἐρωτικῶς ἔχειν τοῦ Σωκράτους.
[218]   ἀλλ᾽ ἐλευθέρως εἰπεῖν μοι  ἐδόκει·   καὶ εἶπον κινήσας αὐτόν, Σώκρατες,
[221]   τῷ ἔμφρων εἶναι· ἔπειτα ἔμοιγ᾽  ἐδόκει,   Ἀριστόφανες, τὸ σὸν δὴ
[199]   φίλε Ἀγάθων, καλῶς μοι  ἔδοξας   καθηγήσασθαι τοῦ λόγου, λέγων ὅτι
[178]   δὲ μάλιστα καὶ ὧν  ἔδοξέ   μοι ἀξιομνημόνευτον, τούτων ὑμῖν ἐρῶ
[217]   ἐπειδὴ δὲ οὐδαμῇ ταύτῃ ἤνυτον,  ἔδοξέ   μοι ἐπιθετέον εἶναι τῷ ἀνδρὶ
[218]   καὶ (οἱ παῖδες ἔξω ἦσαν,  ἔδοξέ   μοι χρῆναι μηδὲν ποικίλλειν πρὸς
[214]   Ἐρυξίμαχον. ἡμῖν πρὶν σὲ εἰσελθεῖν  ἔδοξε   χρῆναι ἐπὶ δεξιὰ ἕκαστον ἐν
[179]   ἐργασαμένη τὸ ἔργον οὕτω καλὸν  ἔδοξεν   ἐργάσασθαι οὐ μόνον ἀνθρώποις ἀλλὰ
[216]   ἤδη ποτ᾽ εἶδον, καί μοι  ἔδοξεν   οὕτω θεῖα καὶ ~(χρυσᾶ εἶναι
[178]   αὐτὰρ ἔπειτα Γαῖ᾽ εὐρύστερνος, πάντων  ἕδος   ἀσφαλὲς αἰεί, ἠδ᾽ Ἔρος φησὶ
[220]   ἐξ ἧς ἐμοὶ καὶ τἀριστεῖα  ἔδοσαν   οἱ στρατηγοί, οὐδεὶς ἄλλος ἐμὲ
[179]   καλὰ ἐργασαμένων εὐαριθμήτοις δή τισιν  ἔδοσαν   τοῦτο γέρας οἱ θεοί, ἐξ
[195]   δέ τις αὐτὸς ὢν ~(ταῦτα  ἐδωρήσατο,   οὐδεὶς εἴρηκεν. εἷς δὲ τρόπος
[191]   δὲ λειφθείη, τὸ λειφθὲν ἄλλο  ἐζήτει   καὶ συνεπλέκετο, εἴτε γυναικὸς τῆς
[172]   καὶ μὴν καὶ ἔναγχός σε  ἐζήτουν   βουλόμενος διαπυθέσθαι τὴν Ἀγάθωνος συνουσίαν
[206]   σέ, ἔφην ἐγώ, Διοτίμα,  ἐθαύμαζον   ἐπὶ σοφίᾳ καὶ ἐφοίτων παρὰ
[208]   Καὶ ἐγὼ ἀκούσας τὸν λόγον  ἐθαύμασά   τε καὶ εἶπον Εἶεν, ἦν
[221]   αὐτώ. ἐνταῦθα δὴ καὶ κάλλιον  ἐθεασάμην   Σωκράτη ἐν Ποτειδαίᾳ. αὐτὸς
[175]   προθύρῳ ἕστηκεν, κἀμοῦ καλοῦντος οὐκ  ἐθέλει   εἰσιέναι. Ἄτοπόν γ᾽ ἔφη, λέγεις·
[174]   ὅς, πῶς (ἔχεις πρὸς τὸ  ἐθέλειν   ἂν ἰέναι ἄκλητος ἐπὶ δεῖπνον;
[217]   πού τινα τοῦτο παθόντα οὐκ  ἐθέλειν   λέγειν οἷον ἦν πλὴν τοῖς
[191]   (ἄλλης ἀργίας διὰ τὸ μηδὲν  ἐθέλειν   χωρὶς ἀλλήλων ποιεῖν. καὶ ὁπότε
[208]   γε καὶ τῶν ἀνθρώπων εἰ  ἐθέλεις   εἰς τὴν φιλοτιμίαν βλέψαι, θαυμάζοις
[185]   ἐγὼ λέγω, ἐὰν μέν σοι  ἐθέλῃ   ἀπνευστὶ ἔχοντι πολὺν χρόνον παύεσθαι
[184]   γὰρ δὴ ἡμῖν, ἐάν τις  ἐθέλῃ   τινὰ θεραπεύειν ἡγούμενος δι᾽ ἐκεῖνον
[176]   οὔτε αὐτὸς ἑκὼν εἶναι πόρρω  ἐθελήσαιμι   ἂν πιεῖν οὔτε ἄλλῳ συμβουλεύσαιμι,
[179]   τοῦ λόγου εἰς τοὺς Ἕλληνας,  ἐθελήσασα   μόνη ὑπὲρ τοῦ αὑτῆς ἀνδρὸς
[184]   μέρος ἀρετῆς, αὕτη αὖ  ἐθελοδουλεία   οὐκ αἰσχρὰ εἶναι οὐδὲ κολακεία.
[183]   ἄρξαι τινα ἄλλην δύναμιν  ἐθέλοι   ποιεῖν οἷάπερ οἱ ἐρασταὶ πρὸς
[221]   σειληνοῖς τοῖς διοιγομένοις. (εἰ γὰρ  ἐθέλοι   τις τῶν Σωκράτους ἀκούειν λόγων,
[216]   νῦν ξύνοιδ᾽ ἐμαυτῷ ὅτι εἰ  ἐθέλοιμι   παρέχειν τὰ ὦτα, οὐκ ἂν
[184]   ἐπὶ τοῖς ἐρασταῖς ἦν δουλεύειν  ἐθέλοντας   (ἡντινοῦν δουλείαν παιδικοῖς μὴ κολακείαν
[183]   καὶ κοιμήσεις ἐπὶ θύραις, καὶ  ἐθέλοντες   δουλείας δουλεύειν οἵας οὐδ᾽ ἂν
[192]   καὶ (οἰκειότητι καὶ ἔρωτι, οὐκ  ἐθέλοντες,   ὡς ἔπος εἰπεῖν χωρίζεσθαι ἀλλήλων
[205]   γε καὶ πόδας καὶ χεῖρας  ἐθέλουσιν   ἀποτέμνεσθαι οἱ ἄνθρωποι, ἐὰν αὐτοῖς
[179]   Καὶ μὴν ὑπεραποθνήσκειν γε μόνοι  ἐθέλουσιν   οἱ ἐρῶντες, οὐ μόνον ὅτι
[199]   τά γε ἀληθῆ, (εἰ βούλεσθε,  ἐθέλω   εἰπεῖν κατ᾽ ἐμαυτόν, οὐ πρὸς
[192]   ἀλλήλων; εἰ γὰρ τούτου ἐπιθυμεῖτε,  ἐθέλω   ὑμᾶς συντῆξαι καὶ (συμφυσῆσαι εἰς
[176]   δι᾽ οἵων λόγων, εἰ βούλεσθε,  ἐθέλω   ὑμῖν εἰσηγήσασθαι. ~(Φάναι δὴ πάντας
[220]   (ἀνθρώπων οὗτος, τετρωμένον οὐκ  ἐθέλων   ἀπολιπεῖν, ἀλλὰ συνδιέσωσε καὶ τὰ
[220]   τ᾽ ἄλλα καὶ πίνειν οὐκ  ἐθέλων,   ὁπότε ἀναγκασθείη, πάντας ἐκράτει, καὶ
[190]   ἔτι δοκῶσιν ἀσελγαίνειν καὶ μὴ  ἐθέλωσιν   ἡσυχίαν ἄγειν, πάλιν αὖ, ἔφη,
[222]   δὴ λέγων ἐπὶ τελευτῆς αὐτὸ  ἔθηκας,   ὡς οὐ πάντα τούτου ἕνεκα
[175]   εἰπεῖν Μηδαμῶς, ἀλλ᾽ ἐᾶτε αὐτόν.  ἔθος   γάρ τι τοῦτ᾽ ἔχει· ἐνίοτε
[173]   ὑστεραίᾳ τὰ ἐπινίκια  ἔθυεν   αὐτός τε καὶ οἱ χορευταί.
[216]   οὔτ᾽ εἴ τις πλούσιος, οὔτ᾽  εἰ   ἄλλην τινὰ τιμὴν ἔχων τῶν
[200]   λέγῃς, ὅτι ἐπιθυμῶ τῶν παρόντων,  εἰ   ἄλλο τι λέγεις τόδε,
[200]   τὸν Σωκράτη, ἀντὶ τοῦ εἰκότος  εἰ   ἀνάγκη οὕτως, τὸ ἐπιθυμοῦν ἐπιθυμεῖν
[191]   ἐν τῇ συμπλοκῇ ἅμα μὲν  εἰ   ἀνὴρ γυναικὶ ἐντύχοι, γεννῷεν καὶ
[192]   ὑμῖν παρ᾽ ἀλλήλων γενέσθαι; καὶ  εἰ   ἀποροῦντας αὐτοὺς πάλιν ἔροιτο· ἆρά
[201]   καλὰ δοκεῖ σοι εἶναι; Ἔμοιγε.  Εἰ   ἄρα Ἔρως τῶν καλῶν
[199]   πατρός— ἀλλ᾽ ὥσπερ ἂν  εἰ   αὐτὸ τοῦτο πατέρα ἠρώτων, ἆρα
[192]   βούλεται, καὶ αἰνίττεται. καὶ  εἰ   αὐτοῖς ἐν τῷ αὐτῷ κατακειμένοις
[214]   οὕτω ποίει, φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον,  εἰ   βούλει· Σωκράτη ἐπαίνεσον. (Πῶς λέγεις;
[199]   μέντοι ἀλλὰ τά γε ἀληθῆ,  (εἰ   βούλεσθε, ἐθέλω εἰπεῖν κατ᾽ ἐμαυτόν,
[176]   τήμερον· καὶ δι᾽ οἵων λόγων,  εἰ   βούλεσθε, ἐθέλω ὑμῖν εἰσηγήσασθαι. ~(Φάναι
[221]   εἰσι τοῖς σειληνοῖς τοῖς διοιγομένοις.  (εἰ   γὰρ ἐθέλοι τις τῶν Σωκράτους
[199]   ἵνα μᾶλλον καταμάθῃς βούλομαι.  εἰ   γὰρ ἐροίμην, τί δέ; ἀδελφός,
[183]   τὰ μέγιστα καρποῖτ᾽ ἂν ὀνείδη·  εἰ   γὰρ χρήματα βουλόμενος παρά
[200]   γε ὤν. Ἀληθῆ λέγεις.  Εἰ   γὰρ καὶ ἰσχυρὸς ὢν βούλοιτο
[175]   τῆς πληρεστέρας εἰς τὴν κενωτέραν.  εἰ   γὰρ οὕτως ἔχει καὶ
[184]   ἐξαπατωμένῳ αἰσχύνην φέρει καὶ μή.  εἰ   γάρ τις ~(ἐραστῇ ὡς πλουσίῳ
[192]   καὶ ἡμέραν μὴ ἀπολείπεσθαι ἀλλήλων;  εἰ   γὰρ τούτου ἐπιθυμεῖτε, ἐθέλω ὑμᾶς
[174]   εἰς καλὸν ἥκεις ὅπως συνδειπνήσῃς·  εἰ   δ᾽ ἄλλου τινὸς ἕνεκα ἦλθες,
[185]   εἰ δὲ μή, ὕδατι (ἀνακογχυλίασον.  εἰ   δ᾽ ἄρα πάνυ ἰσχυρά ἐστιν,
[216]   αὐτὸν μὴ ὄντα ἐν ἀνθρώποις·  εἰ   δ᾽ αὖ τοῦτο γένοιτο, εὖ
[194]   παρῆμεν καὶ ἦμεν τῶν πολλῶν·  εἰ   δὲ ἄλλοις ἐντύχοις σοφοῖς, τάχ᾽
[177]   (γεγονότων ποιητῶν πεποιηκέναι μηδὲν ἐγκώμιον·  εἰ   δὲ βούλει αὖ σκέψασθαι τοὺς
[201]   τῷ λόγῳ εἶναι τὸν Ἔρωτα·  εἰ   δὲ βούλει, ἐγώ σε ἀναμνήσω.
[209]   μνήμην παρέχεται αὐτὰ τοιαῦτα ὄντα·  εἰ   δὲ βούλει, ἔφη, οἵους Λυκοῦργος
[220]   ᾤχετ᾽ ἀπιὼν προσευξάμενος τῷ ἡλίῳ.  εἰ   δὲ βούλεσθε ἐν ταῖς μάχαις·
[194]   γὰρ αὐτὸς ἠγώνισαι, Ἐρυξίμαχε·  εἰ   δὲ γένοιο οὗ νῦν ἐγώ
[196]   δὲ μηδεμίαν ἡδονὴν κρείττω εἶναι·  εἰ   δὲ ἥττους, κρατοῖντ᾽ ἂν ὑπὸ
[212]   τις τῶν ἐπιτηδείων ᾖ, καλεῖτε·  εἰ   δὲ μή, λέγετε ὅτι οὐ
[185]   πολὺν χρόνον παύεσθαι λύγξ·  εἰ   δὲ μή, ὕδατι (ἀνακογχυλίασον. εἰ
[212]   ἐγκώμιον εἰς Ἔρωτα νόμισον εἰρῆσθαι,  εἰ   δέ, ὅτι καὶ ὅπῃ χαίρεις
[204]   τῶν καλῶν, ὡς σὺ φῄς.  εἰ   δέ τις ἡμᾶς ἔροιτο· τί
[193]   εἰς τὴν ἀρχαίαν ἀπελθὼν φύσιν·  εἰ   δὲ τοῦτο ἄριστον, ἀναγκαῖον καὶ
[198]   οὕτως ἔχοντα ἐάν τε μή·  εἰ   δὲ ψευδῆ, οὐδὲν ἄρ᾽ ἦν
[210]   ἑτέρῳ σώματι ἀδελφόν ἐστι, καὶ  εἰ   δεῖ διώκειν τὸ ἐπ᾽ εἴδει
[218]   παρὰ σοὶ εὐμορφίας πάμπολυ διαφέρον.  εἰ   δὴ καθορῶν αὐτὸ κοινώσασθαί τέ
[199]   εἶπες ἂν δή πού μοι,  εἰ   ἐβούλου καλῶς ἀποκρίνασθαι, ὅτι ἔστιν
[208]   ἐπεί γε καὶ τῶν ἀνθρώπων  εἰ   ἐθέλεις εἰς τὴν φιλοτιμίαν βλέψαι,
[216]   γε νῦν ξύνοιδ᾽ ἐμαυτῷ ὅτι  εἰ   ἐθέλοιμι παρέχειν τὰ ὦτα, οὐκ
[214]   οὐκ εἴρηκας καὶ ἐκπέπωκας, δίκαιος  εἰ   εἰπεῖν, εἰπὼν δὲ ἐπιτάξαι Σωκράτει
[195]   Ἀνάγκῃ καὶ οὐκ Ἔρωτι γεγονέναι,  εἰ   ἐκεῖνοι ἀληθῆ ἔλεγον· οὐ γὰρ
[193]   ἡμῶν τὸ γένος εὔδαιμον γένοιτο,  εἰ   ἐκτελέσαιμεν τὸν ἔρωτα καὶ τῶν
[200]   λέγω· τούτοις γάρ, Ἀγάθων,  εἰ   ἐννοεῖς, ἔχειν μὲν ἕκαστα τούτων
[195]   καὶ ἄλλα πολλὰ καὶ βίαια,  εἰ   Ἔρως ἐν αὐτοῖς ἦν, ἀλλὰ
[199]   γὰρ ἂν εἴη τὸ ἐρώτημα,  εἰ   Ἔρως ἐστὶν ἔρως μητρὸς
[195]   πάντων θεῶν εὐδαιμόνων ὄντων Ἔρωτα,  εἰ   θέμις καὶ ἀνεμέσητον εἰπεῖν, εὐδαιμονέστατον
[194]   Ἀγάθων, εἰπεῖν τὸν Σωκράτη,  (εἰ   ἰδὼν τὴν σὴν ἀνδρείαν καὶ
[191]   γίγνοιτο τὸ γένος, ἅμα δ᾽  εἰ   καὶ ἄρρην ἄρρενι, πλησμονὴν γοῦν
[220]   καθηῦδον, ἅμα δ᾽ ἐφύλαττον αὐτὸν  εἰ   καὶ τὴν νύκτα ἑστήξοι.
[184]   λείπεται τῷ ἡμετέρῳ νόμῳ ὁδός,  εἰ   μέλλει καλῶς χαριεῖσθαι ἐραστῇ παιδικά.
[184]   τε καὶ τὴν ἄλλην ἀρετήν,  εἰ   μέλλει ξυμβῆναι καλὸν γενέσθαι τὸ
[186]   αἰσχρόν τε καὶ δεῖ ἀχαριστεῖν,  εἰ   μέλλει τις τεχνικὸς εἶναι. ἔστι
[212]   (οὖν τὸν λόγον, Φαῖδρε,  εἰ   μὲν βούλει, ὡς ἐγκώμιον εἰς
[180]   ἁπλῶς οὕτως παρηγγέλθαι ἐγκωμιάζειν Ἔρωτα.  εἰ   μὲν γὰρ εἷς ἦν
[219]   καταδεδαρθηκὼς (ἀνέστην μετὰ Σωκράτους,  εἰ   μετὰ πατρὸς καθηῦδον ἀδελφοῦ
[221]   τῶν νῦν οὔτε τῶν παλαιῶν,  εἰ   μὴ ἄρα εἰ οἷς ἐγὼ
[205]   τὸ ἑαυτῶν οἶμαι ἕκαστοι ἀσπάζονται,  εἰ   μὴ εἴ τις τὸ μὲν
[215]   κατεχόμεθα. ἐγὼ γοῦν, ἄνδρες,  εἰ   μὴ ἔμελλον κομιδῇ δόξειν μεθύειν,
[208]   ἀλογίας πέρι, ἐγὼ εἴρηκα  εἰ   μὴ ἐννοεῖς, ἐνθυμηθεὶς ὡς δεινῶς
[193]   λόγος ἡδέως ἐρρήθη. καὶ  εἰ   μὴ ξυνῄδειν Σωκράτει τε καὶ
[217]   οὐκ ἄν μου ἠκούσατε λέγοντος,  εἰ   μὴ πρῶτον μέν, τὸ λεγόμενον,
[222]   μου δεῖν πανταχῇ περιεῖναι. ἀλλ᾽  εἰ   μή τι ἄλλο, θαυμάσιε,
[204]   ἐγώ, Διοτίμα, οἱ φιλοσοφοῦντες,  εἰ   μήτε οἱ σοφοὶ μήτε οἱ
[199]   οὐδενός; ἐρωτῶ δ᾽ οὐκ  εἰ   μητρός τινος πατρός ἐστιν—
[172]   οὐδὲν διηγεῖσθαι (σαφὲς διηγούμενος,  εἰ   νεωστὶ ἡγεῖ τὴν συνουσίαν γεγονέναι
[210]   τις ὀρθῶς μετίῃ, οὐκ οἶδ᾽  εἰ   οἷός τ᾽ ἂν εἴης. ἐρῶ
[221]   τῶν παλαιῶν, εἰ μὴ ἄρα  εἰ   οἷς ἐγὼ λέγω ἀπεικάζοι τις
[173]   ἀρχόμενος εἶπον, οὐκ ἀμελετήτως ἔχω.  εἰ   οὖν δεῖ καὶ ὑμῖν διηγήσασθαι,
[178]   ὀφθῇ ἐν αἰσχρῷ τινι ὤν.  εἰ   οὖν μηχανή τις γένοιτο ὥστε
[177]   τοῖς παροῦσι κοσμῆσαι τὸν θεόν.  Εἰ   οὖν (ξυνδοκεῖ καὶ ὑμῖν, γένοιτ᾽
[218]   μόνοις γνωσομένοις ~(τε καὶ συγγνωσομένοις  εἰ   πᾶν ἐτόλμα δρᾷν τε καὶ
[185]   ποιήσῃς ἅπαξ δίς, καὶ  εἰ   πάνυ ἰσχυρά ἐστι, παύσεται. Οὐκ
[214]   ποιήσεις; Τἀληθῆ ἐρῶ. ἀλλ᾽ ὅρα  εἰ   παρίης. Ἀλλὰ μέντοι, φάναι, τά
[196]   τὸ πρῶτον λανθάνειν καὶ ἐξιών,  εἰ   σκληρὸς ἦν. συμμέτρου δὲ καὶ
[175]   ἐᾶτε. Ἀλλ᾽ οὕτω χρὴ ποιεῖν,  εἰ   σοὶ δοκεῖ, ἔφη φάναι τὸν
[201]   οὖν ὁμολογεῖς Ἔρωτα καλὸν εἶναι,  εἰ   ταῦτα οὕτως ἔχει; καὶ τὸν
[208]   δὲ ἄλλῃ. μὴ οὖν θαύμαζε  εἰ   τὸ αὑτοῦ ἀποβλάστημα φύσει πᾶν
[189]   προσενεχθῆναι αὐτῇ, ὥστε με θαυμάζειν  εἰ   τὸ κόσμιον τοῦ σώματος ἐπιθυμεῖ
[207]   ἄλλων τῶν περὶ τὰ ἐρωτικά.  Εἰ   τοίνυν, ἔφη, πιστεύεις ἐκείνου εἶναι
[175]   ἂν ἔχοι, φάναι, Ἀγάθων,  εἰ   τοιοῦτον εἴη σοφία ὥστ᾽
[201]   ἑταῖρε, φάναι τὸν Σωκράτη· καὶ  εἰ   τοῦτο οὕτως ἔχει, ἄλλο τι
[192]   εἶναι κοινῇ τεθνεῶτε· ἀλλ᾽ ὁρᾶτε  εἰ   τούτου ἐρᾶτε καὶ ἐξαρκεῖ ὑμῖν
[176]   Ἀριστοδήμῳ καὶ Φαίδρῳ καὶ τοῖσδε,  εἰ   ὑμεῖς οἱ δυνατώτατοι πίνειν νῦν
[217]   ἀλλὰ προσέχετε τὸν νοῦν, καὶ  εἰ   ψεύδομαι, Σώκρατες, ἐξέλεγχε. συνεγιγνόμην γάρ,
[213]   τὸν Σωκράτη· Ἀγάθων, φάναι, ὅρα  εἴ   μοι ἐπαμύνεις· ὡς ἐμοὶ
[198]   ὑπ᾽ αἰσχύνης ὀλίγου (ἀποδρὰς ᾠχόμην,  εἴ   πῃ εἶχον. καὶ γάρ με
[188]   ἔργον, Ἀριστόφανες, ἀναπληρῶσαι·  εἴ   πως ἄλλως ἐν νῷ ἔχεις
[211]   παιδικὰ καὶ ξυνόντες ἀεὶ αὐτοῖς,  εἴ   πως οἷόν τ᾽ ἦν, μήτ᾽
[178]   τοίνυν ἐγὼ ἄνδρα ὅστις ἐρᾷ,  εἴ   τι αἰσχρὸν ποιῶν κατάδηλος γίγνοιτο
[218]   οὐ καὶ τοῦτο χαρίζεσθαι καὶ  εἴ   τι ἄλλο τῆς οὐσίας
[188]   οὐ μέντοι ἑκών γε. ἀλλ᾽  εἴ   τι ἐξέλιπον, σὸν ἔργον,
[213]   πίητε, ἐμαυτόν. ἀλλὰ φερέτω, Ἀγάθων,  εἴ   τι ἔστιν ἔκπωμα μέγα. μᾶλλον
[194]   σοφοῖς, τάχ᾽ ἂν αἰσχύνοιο αὐτούς,  εἴ   τι ἴσως οἴοιο αἰσχρὸν ὂν
[199]   ὄφλω. ὅρα οὖν, Φαῖδρε,  εἴ   τι καὶ τοιούτου λόγου δέῃ,
[194]   δὲ πολλοὺς οὐκ ἂν αἰσχύνοιο  εἴ   τι οἴοιο αἰσχρὸν ποιεῖν; (καὶ
[196]   οὔτε γὰρ αὐτὸς βίᾳ πάσχει,  εἴ   τι πάσχει— βία γὰρ Ἔρωτος
[213]   ὡς οὐ παρὰ Ἀριστοφάνει οὐδὲ  εἴ   τις ἄλλος γελοῖος ἔστι τε
[218]   λεγομένοις· οἱ δὲ οἰκέται, καὶ  εἴ   τις ἄλλος ἐστὶν βέβηλός τε
[204]   σοφὸς γενέσθαι· ἔστι γάρ· οὐδ᾽  εἴ   τις ἄλλος σοφός, οὐ φιλοσοφεῖ·
[221]   παντὶ καὶ πάνυ πόρρωθεν ὅτι  εἴ   τις ἅψεται τούτου τοῦ ἀνδρός,
[220]   οὐκ ἐξιόντων ἔνδοθεν,  εἴ   τις ἐξίοι, ἠμφιεσμένων τε θαυμαστὰ
[216]   αὐτοῦ καὶ ἀνοιχθέντος οὐκ οἶδα  εἴ   τις ἑώρακε τὰ ἐντὸς ἀγάλματα·
[216]   συμπόται, σωφροσύνης; ἴστε ὅτι οὔτε  εἴ   τις καλός ἐστι μέλει αὐτῷ
[204]   ἀποκρίνασθαι. (Ἀλλ᾽ ἔφη, ὥσπερ ἂν  εἴ   τις μεταβαλὼν ἀντὶ τοῦ καλοῦ
[216]   οὐδ᾽ ἂν εἷς οἰηθείη, οὔτ᾽  εἴ   τις πλούσιος, οὔτ᾽ εἰ ἄλλην
[205]   οἶμαι ἕκαστοι ἀσπάζονται, εἰ μὴ  εἴ   τις τὸ μὲν ἀγαθὸν οἰκεῖον
[182]   θαυμαστὰ ἔργα ἐργαζομένῳ ἐπαινεῖσθαι,  εἴ   τις τολμῴη ποιεῖν ἄλλ᾽ ὁτιοῦν
[185]   τὸν αὐτὸν δὴ λόγον κἂν  εἴ   τις ὡς ἀγαθῷ χαρισάμενος καὶ
[194]   δοξάζων· ἀλλ᾽ εὖ οἶδα ὅτι  εἴ   τισιν ἐντύχοις οὓς ἡγεῖο σοφούς,
[211]   συνεῖναι. τί δῆτα, ἔφη, οἰόμεθα,  εἴ   τῳ γένοιτο (αὐτὸ τὸ καλὸν
[175]   Ἑλλήνων πλέον τρισμυρίοις. Ὑβριστὴς  εἶ,   ἔφη, Σώκρατες, Ἀγάθων.
[215]   ἔοικας, μετὰ τοῦτο ἄκουε. ὑβριστὴς  εἶ·   οὔ; ἐὰν γὰρ μὴ
[185]   Ἐρυξίμαχον κατακεῖσθαι, Ἐρυξίμαχε, δίκαιος  εἶ   παῦσαί με τῆς λυγγὸς
[211]   νῦν ὁρῶν ἐκπέπληξαι καὶ ἕτοιμος  εἶ   καὶ σὺ καὶ ἄλλοι πολλοί,
[173]   γὰρ τοῖς λόγοις ἀεὶ τοιοῦτος  εἶ·   σαυτῷ τε καὶ τοῖς ἄλλοις
[172]   οὖν μοι διήγησαι· δικαιότατος γὰρ  εἶ   τοὺς τοῦ ἑταίρου λόγους ἀπαγγέλλειν·
[215]   οὖν τό γε εἶδος ὅμοιος  εἶ   τούτοις, Σώκρατες, οὐδ᾽ ἄν
[173]   εὖ οἶδα. Ἑταῖρος Ἀεὶ ὅμοιος  εἶ,   Ἀπολλόδωρε· ἀεὶ γὰρ σαυτόν
[210]   εἰ δεῖ διώκειν τὸ ἐπ᾽  εἴδει   καλόν, πολλὴ ἄνοια μὴ οὐχ
[207]   ἐγὼ αὖ ἔλεγον ὅτι οὐκ  εἰδείην·   δ᾽ εἶπεν, Διανοεῖ οὖν
[172]   Φιλίππου· ἔφη δὲ καὶ σὲ  εἰδέναι.   ἀλλὰ γὰρ οὐδὲν εἶχε σαφὲς
[172]   καὶ ἐπιμελὲς πεποίημαι ἑκάστης ἡμέρας  εἰδέναι   ὅτι ἂν λέγῃ πράττῃ
[201]   εἰπεῖν. Κινδυνεύω, Σώκρατες, οὐδὲν  εἰδέναι   ὧν τότε εἶπον. (Καὶ μὴν
[216]   ἀγάλματα· ἀλλ᾽ ἐγὼ ἤδη ποτ᾽  εἶδον,   καί μοι ἔδοξεν οὕτω θεῖα
[205]   οἱ δὲ κατὰ ἕν τι  εἶδος   ἰόντες τε καὶ ἐσπουδακότες τὸ
[189]   ἓν τότε μὲν ἦν καὶ  εἶδος   καὶ ὄνομα ἐξ ἀμφοτέρων κοινὸν
[215]   ὅτι μὲν οὖν τό γε  εἶδος   ὅμοιος εἶ τούτοις, Σώκρατες,
[205]   γὰρ ἄρα τοῦ ἔρωτός τι  εἶδος   ὀνομάζομεν, τὸ τοῦ ὅλου ἐπιτιθέντες
[196]   πρὸς δὲ τούτοις ὑγρὸς τὸ  εἶδος,   οὐ γὰρ ἂν οἷός τ᾽
[189]   ἦν ἑκάστου τοῦ ἀνθρώπου τὸ  εἶδος   στρογγύλον, νῶτον καὶ πλευρὰς κύκλῳ
[199]   οὐ γὰρ που τοῖς γε  εἰδόσιν·   καὶ καλῶς γ᾽ ἔχει καὶ
[202]   μέγας θεὸς εἶναι; Τῶν μὴ  εἰδότων,   ἔφη, πάντων λέγεις, καὶ
[202]   πάντων λέγεις, καὶ τῶν  εἰδότων;   Ξυμπάντων μὲν οὖν. καὶ
[212]   ὁρατὸν τὸ καλόν, τίκτειν οὐκ  εἴδωλα   ἀρετῆς, ἅτε οὐκ εἰδώλου ἐφαπτομένῳ,
[212]   οὐκ εἴδωλα ἀρετῆς, ἅτε οὐκ  εἰδώλου   ἐφαπτομένῳ, ἀλλὰ ἀληθῆ, ἅτε τοῦ
[198]   εἶναι δεινὸς τὰ ἐρωτικά, οὐδὲν  εἰδὼς   ἄρα τοῦ πράγματος, ὡς ἔδει
[198]   ἐφρόνουν ὡς εὖ ἐρῶν, ὡς  εἰδὼς   τὴν ἀλήθειαν τοῦ ἐπαινεῖν ὁτιοῦν.
[199]   τὸν τρόπον τοῦ ἐπαίνου, οὐδ᾽  εἰδὼς   ὑμῖν ὡμολόγησα καὶ αὐτὸς ἐν
[176]   ἔφη λόγου τοιούτου τινὸς κατάρχειν.  Εἶεν,   ἄνδρες, φάναι, τίνα τρόπον ῥᾷστα
[213]   κατακλίνεσθαι. Ἐπειδὴ δὲ κατεκλίνη, εἰπεῖν·  Εἶεν   δή, ἄνδρες· δοκεῖτε γάρ μοι
[204]   ἐγὼ διῆλθον. Καὶ ἐγὼ εἶπον·  Εἶεν   δή, ξένη· καλῶς γὰρ
[206]   τοῦ τόκου ἐν τῷ καλῷ.  Εἶεν,   ἦν δ᾽ ἐγώ. Πάνυ μὲν
[208]   λόγον ἐθαύμασά τε καὶ εἶπον  Εἶεν,   ἦν δ᾽ ἐγώ, σοφωτάτη
[190]   ἔφη, ἔχειν μηχανήν, ὡς ἂν  εἶέν   τε ἄνθρωποι καὶ παύσαιντο τῆς
[202]   τοῦ ὄντος τυγχάνον πῶς ἂν  εἴη   ἀμαθία; ἔστι δὲ δή που
[201]   εἴη Ἔρως μέγας θεός,  εἴη   δὲ τῶν καλῶν· ἤλεγχε δή
[186]   καὶ ἐνόντα ἐξελεῖν, ἀγαθὸς ἂν  εἴη   δημιουργός. δεῖ γὰρ δὴ τὰ
[189]   εὐδαιμονία ἂν τῷ ἀνθρωπείῳ γένει  εἴη.   ἐγὼ οὖν πειράσομαι ὑμῖν εἰσηγήσασθαι
[201]   καλά, κἂν τῶν ἀγαθῶν ἐνδεὴς  εἴη.   Ἐγώ, φάναι, Σώκρατες, σοὶ
[202]   (ἄλογον γὰρ πρᾶγμα πῶς ἂν  εἴη   ἐπιστήμη; οὔτε ἀμαθία (τὸ γὰρ
[201]   τι Ἔρως κάλλους ἂν  εἴη   ἔρως, αἴσχους δὲ οὔ; Ὡμολόγει.
[201]   ἔρωτα καλῶν· αἰσχρῶν γὰρ οὐκ  εἴη   ἔρως. οὐχ οὑτωσί πως ἔλεγες;
[175]   γὰρ ἐμὴ φαύλη τις ἂν  εἴη,   καὶ ἀμφισβητήσιμος, ὥσπερ ὄναρ
[187]   ὀξέος καὶ βαρέος ἁρμονία ἂν  εἴη.   γὰρ ἁρμονία συμφωνία ἐστί,
[175]   φάναι, Ἀγάθων, εἰ τοιοῦτον  εἴη   σοφία ὥστ᾽ ἐκ τοῦ
[176]   οὐδ᾽ αὐτὸς ἔρρωμαι. (Ἕρμαιον ἂν  εἴη   ἡμῖν, δ᾽ ὅς, ὡς
[189]   (τοῦτο μὲν γὰρ ἂν κέρδος  εἴη   καὶ τῆς ἡμετέρας μούσης ἐπιχώριον)
[201]   ἐγὼ τοῦτον, ὡς οὔτε καλὸς  εἴη   κατὰ τὸν ἐμὸν λόγον οὔτε
[197]   (ὥστε καὶ οὗτος Ἔρωτος ἂν  εἴη   μαθητής, καὶ Μοῦσαι μουσικῆς καὶ
[190]   θεώμενος τὴν αὑτοῦ τμῆσιν κοσμιώτερος  εἴη   ἄνθρωπος· καὶ τἆλλα ἰᾶσθαι
[202]   νομίζεις; Τί οὖν ἄν, ἔφην,  εἴη   Ἔρως; θνητός; Ἥκιστά γε.
[178]   ποθὲν λέγειν, ὅτι μέγας θεὸς  εἴη   Ἔρως καὶ θαυμαστὸς ἐν
[201]   νῦν πρὸς ἐμὲ Ἀγάθων, ὡς  εἴη   Ἔρως μέγας θεός, εἴη
[202]   γάρ. Πῶς ἂν οὖν θεὸς  εἴη   γε τῶν καλῶν καὶ
[175]   θαυμάζω καὶ αὐτὸς ποῦ ἂν  εἴη.   Οὐ σκέψῃ, ἔφη, παῖ, φάναι
[196]   ἄλλων κρατῶν πάντων ἂν ἀνδρειότατος  εἴη·   περὶ μὲν οὖν δικαιοσύνης καὶ
[217]   ἐβούλετο ἀπιέναι, σκηπτόμενος ὅτι ὀψὲ  εἴη,   προσηνάγκασα αὐτὸν μένειν. ἀνεπαύετο οὖν
[199]   πατρός ἐστιν— γελοῖον γὰρ ἂν  εἴη   τὸ ἐρώτημα, εἰ Ἔρως ἐστὶν
[200]   Οὐ γάρ που ἐνδεὴς ἂν  εἴη   τούτων γε ὤν. Ἀληθῆ
[176]   ἐστι, τἀληθῆ λέγων ἧττον ἂν  εἴην   ἀηδής. ἐμοὶ γὰρ δὴ τοῦτό
[194]   ἐροῦντος ἐμοῦ. Ἐπιλήσμων μέντ᾽ ἂν  εἴην,   Ἀγάθων, εἰπεῖν τὸν Σωκράτη,
[210]   οἶδ᾽ εἰ οἷός τ᾽ ἂν