HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Le Banquet

Liste des contextes (ordre alphabétique)


α  =  709 formes différentes pour 2120 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Page
[195]   γῆς βαίνει οὐδ᾽ ἐπὶ κρανίων,     ἐστιν οὐ πάνυ μαλακά, ἀλλ᾽
[222]   μέμφομαι συμμείξας ὑμῖν εἶπον     με ὕβρισε. καὶ μέντοι (οὐκ
[218]   δ᾽ ὅς. Οἶσθα οὖν     μοι δέδοκται; Τί μάλιστα, ἔφη.
[218]   πρὸς αὐτόν, ἀλλ᾽ ἐλευθέρως εἰπεῖν     μοι ἐδόκει· καὶ εἶπον κινήσας
[183]   ὄντος ἐραστὴς διὰ βίου μένει,     τε μονίμῳ συντακείς. τούτους δὴ
[215]   ὃς ἂν τὰ ἐκείνου αὐλῇ·     γὰρ Ὄλυμπος ηὔλει, Μαρσύου λέγω,
[196]   πᾶσαν ποίησιν τὴν κατὰ μουσικήν·     γάρ τις μὴ ἔχει
[196]   γὰρ ἑκὼν Ἔρωτι πᾶν ὑπηρετεῖ—     δ᾽ ἂν ἑκὼν ἑκόντι ὁμολογήσῃ,
[180]   μὲν οὖν δεῖ πάντας θεούς,     δ᾽ οὖν ἑκάτερος εἴληχε πειρατέον
[178]   ἐγὼ ἐκεῖνος ἔλεγε πάντα·     δὲ μάλιστα καὶ ὧν ἔδοξέ
[222]   μᾶλλον αὐτὸς καθίσταται ἀντ᾽ ἐραστοῦ.     δὴ καὶ σοὶ λέγω,
[188]   καὶ τετελευτηκότας καὶ περὶ θεούς·     δὴ προστέτακται τῇ μαντικῇ ἐπισκοπεῖν
[208]   θαυμάζοις ἂν τῆς ἀλογίας πέρι,     ἐγὼ εἴρηκα εἰ μὴ ἐννοεῖς,
[222]   ἔσεσθαι. ταῦτ᾽ ἐστίν, ἄνδρες,     ἐγὼ Σωκράτη ἐπαινῶ· καὶ αὖ
[182]   ἐραστῇ θαυμαστὰ ἔργα ἐργαζομένῳ ἐπαινεῖσθαι,     εἴ τις τολμῴη ποιεῖν ἄλλ᾽
[178]   Σωκράτης. πάντων μὲν οὖν     ἕκαστος εἶπεν, οὔτε πάνυ
[209]   ζηλῶν, οἷα ἔκγονα ἑαυτῶν καταλείπουσιν,     ἐκείνοις ἀθάνατον κλέος καὶ μνήμην
[178]   Ἀριστόδημος ἐμέμνητο οὔτ᾽ αὖ ἐγὼ     ἐκεῖνος ἔλεγε πάντα· δὲ
[174]   τε καὶ τὰς βλαύτας ὑποδεδεμένον,     ἐκεῖνος ὀλιγάκις ἐποίει· καὶ ἐρέσθαι
[209]   (τὸν ἄνδρα τὸν ἀγαθὸν καὶ     ἐπιτηδεύειν, καὶ ἐπιχειρεῖ παιδεύειν. ἁπτόμενος
[200]   τούτων ἐν τῷ παρόντι ἀνάγκη     ἔχουσιν, ἐάν τε βούλωνται ἐάν
[200]   πλουτεῖν, καὶ ἐπιθυμῶ αὐτῶν τούτων     ἔχω, εἴποιμεν ἂν αὐτῷ ὅτι
[195]   δὲ παλαιὰ πράγματα περὶ θεούς,     Ἡσίοδος καὶ Παρμενίδης λέγουσιν, Ἀνάγκῃ
[218]   εἶναι, εἴπερ ἀληθῆ τυγχάνει ὄντα     λέγεις (περὶ ἐμοῦ, καί τις
[222]   ἐγὼ Σωκράτη ἐπαινῶ· καὶ αὖ     μέμφομαι συμμείξας ὑμῖν εἶπον
[188]   ἄλληλα τοῦ κοσμίου τύχῃ ἔρωτος     νῦν δὴ ἐγὼ ἔλεγον, τά
[198]   δέος δεδιέναι, ἀλλ᾽ οὐ μαντικῶς,     νῦν δὴ ἔλεγον εἰπεῖν, ὅτι
[216]   δυναμένῳ ὡς οὐ δεῖ ποιεῖν     οὗτος κελεύει, ἐπειδὰν δὲ ἀπέλθω,
[209]   τοῦ καλοῦ καὶ ὁμιλῶν αὐτῷ,     πάλαι ἐκύει, τίκτει καὶ γεννᾷ,
[209]   μᾶλλον ἐν τοῖς σώμασιν,     ψυχῇ προσήκει καὶ κυῆσαι καὶ
[198]   ὁτιοῦν. ἐγὼ μὲν γὰρ ὑπ᾽  ἀβελτερίας   ᾤμην δεῖν τἀληθῆ λέγειν περὶ
[204]   τὸ τῷ ὄντι καλὸν καὶ  ἁβρὸν   καὶ τέλεον καὶ μακαριστόν· τὸ
[197]   ζηλωτὸς ἀμοίροις, κτητὸς εὐμοίροις· Τρυφῆς,  Ἁβρότητος,   Χλιδῆς, Χαρίτων, Ἱμέρου, Πόθου πατήρ·
[210]   τὰ ἐπιτηδεύματα ἐπὶ τὰς ἐπιστήμας  ἀγαγεῖν,   ἵνα ἴδῃ αὖ ἐπιστημῶν κάλλος,
[197]   τοῦ ἐρᾷν τῶν καλῶν πάντ᾽  ἀγαθὰ   γέγονεν καὶ θεοῖς καὶ ἀνθρώποις.
[201]   καλῶν ἐνδεής ἐστι, τὰ δὲ  ἀγαθὰ   καλά, κἂν τῶν ἀγαθῶν ἐνδεὴς
[177]   εἴπωσιν, ἐξαρκέσει ἡμῖν. ἀλλὰ τύχῃ  ἀγαθῇ   καταρχέτω Φαῖδρος καὶ ἐγκωμιαζέτω τὸν
[174]   ἀγαθῶν ἐπὶ δαῖτας ἴασιν αὐτόματοι  ἀγαθοί.   Ὅμηρος μὲν γὰρ κινδυνεύει οὐ
[181]   καὶ σώματος. οἱ μὲν οὖν  ἀγαθοὶ   τὸν νόμον τοῦτον αὐτοὶ αὑτοῖς
[203]   ἐστι τοῖς καλοῖς καὶ τοῖς  ἀγαθοῖς,   ἀνδρεῖος ὢν καὶ ἴτης καὶ
[186]   αὐτοῖς τοῖς σώμασιν τοῖς μὲν  ἀγαθοῖς   ἑκάστου τοῦ σώματος καὶ ὑγιεινοῖς
[197]   φιλόδωρος εὐμενείας, ἄδωρος δυσμενείας· ἵλεως  ἀγαθοῖς·   θεατὸς σοφοῖς, ἀγαστὸς θεοῖς· ζηλωτὸς
[186]   ἄρτι Παυσανίας ἔλεγεν τοῖς μὲν  ἀγαθοῖς   καλὸν χαρίζεσθαι τῶν ἀνθρώπων, (τοῖς
[174]   ποιήσας γὰρ τὸν Ἀγαμέμνονα διαφερόντως  ἀγαθὸν   ἄνδρα (τὰ πολεμικά, τὸν δὲ
[206]   ἔφη, ὅτι καὶ εἶναι τὸ  ἀγαθὸν   αὑτοῖς ἐρῶσιν; Προσθετέον. Ἆρ᾽ οὖν,
[206]   ἔφη, ἔρως τοῦ τὸ  ἀγαθὸν   αὑτῷ εἶναι ἀεί. Ἀληθέστατα, ἔφην
[184]   ποιοῦντι αὐτὸν σοφόν τε καὶ  ἀγαθὸν   δικαίως αὖ ὁτιοῦν ἂν ὑπουργεῖν
[178]   ἔχω εἰπεῖν ὅτι μεῖζόν ἐστιν  ἀγαθὸν   εὐθὺς νέῳ ὄντι ἐραστὴς
[209]   χρὴ εἶναι (τὸν ἄνδρα τὸν  ἀγαθὸν   καὶ ἐπιτηδεύειν, καὶ ἐπιχειρεῖ
[202]   αἰσχρὸν εἶναι, μηδὲ μὴ  ἀγαθόν,   κακόν. οὕτω δὲ καὶ τὸν
[202]   ἐπειδὴ αὐτὸς ὁμολογεῖς μὴ εἶναι  ἀγαθὸν   μηδὲ καλόν, μηδέν τι μᾶλλον
[205]   μὴ εἴ τις τὸ μὲν  ἀγαθὸν   οἰκεῖον καλεῖ καὶ ἑαυτοῦ, τὸ
[181]   τύχωσι τοῦτο πράττειν, ὁμοίως μὲν  ἀγαθόν,   ὁμοίως δὲ τοὐναντίον. ἔστι γὰρ
[205]   τυγχάνῃ γέ που, ἑταῖρε,  ἀγαθὸν   ὄν· ἐπεὶ αὑτῶν γε καὶ
[186]   ἐπιστάμενος ἐμποιῆσαι καὶ ἐνόντα ἐξελεῖν,  ἀγαθὸς   ἂν εἴη δημιουργός. δεῖ γὰρ
[215]   τὰ οὖν ἐκείνου ἐάν τε  ἀγαθὸς   αὐλητὴς αὐλῇ ἐάν τε φαύλη
[196]   χρῆσθαι, ὅτι ποιητὴς Ἔρως  ἀγαθὸς   ἐν κεφαλαίῳ πᾶσαν ποίησιν τὴν
[201]   κατὰ τὸν ἐμὸν λόγον οὔτε  ἀγαθός.   καὶ ἐγώ, Πῶς λέγεις, ἔφην,
[187]   ἐνταῦθα δὴ καὶ χαλεπὸν καὶ  ἀγαθοῦ   δημιουργοῦ δεῖ. πάλιν γὰρ ἥκει
[207]   ἀθανασίας ~(δὲ ἀναγκαῖον ἐπιθυμεῖν μετὰ  ἀγαθοῦ   ἐκ τῶν ὡμολογημένων, εἴπερ τοῦ
[206]   οὗ ~(ἐρῶσιν ἅνθρωποι τοῦ  ἀγαθοῦ.   σοὶ δοκοῦσιν; Μὰ Δί᾽
[215]   ἄλλου ἀκούωμεν λέγοντος καὶ πάνυ  ἀγαθοῦ   ῥήτορος ἄλλους λόγους, οὐδὲν μέλει
[209]   καὶ τοὺς ἄλλους ποιητὰς τοὺς  ἀγαθοὺς   ζηλῶν, οἷα ἔκγονα ἑαυτῶν καταλείπουσιν,
[185]   λόγον κἂν εἴ τις ὡς  ἀγαθῷ   χαρισάμενος καὶ αὐτὸς ὡς ἀμείνων
[204]   μεταβαλὼν ἀντὶ τοῦ καλοῦ τῷ  ἀγαθῷ   χρώμενος πυνθάνοιτο· φέρε, Σώκρατες,
[201]   καλῶς γε εἶπες, φάναι,  Ἀγάθων.   ἀλλὰ σμικρὸν ἔτι εἰπέ· τἀγαθὰ
[197]   Χαρίτων, Ἱμέρου, Πόθου πατήρ· ἐπιμελὴς  ἀγαθῶν,   ἀμελὴς κακῶν· ἐν πόνῳ, ἐν
[202]   γε τῶν καλῶν καὶ  ἀγαθῶν   ἄμοιρος; Οὐδαμῶς, ὥς γ᾽ ἔοικεν.
[193]   (ἐρεῖ, μᾶλλον δὲ τί ἑκάτερος·  Ἀγάθων   γὰρ καὶ Σωκράτης λοιποί. Ἀλλὰ
[198]   ἐφοβούμην μή μοι τελευτῶν  Ἀγάθων   Γοργίου κεφαλὴν δεινοῦ λέγειν ἐν
[201]   τῇ ἀληθείᾳ, φάναι, φιλούμενε  Ἀγάθων,   δύνασαι ἀντιλέγειν, ἐπεὶ Σωκράτει γε
[194]   ἔφη ὑπολαβόντα εἰπεῖν φίλε  Ἀγάθων,   ἐὰν ἀποκρίνῃ Σωκράτει, οὐδὲν ἔτι
[200]   ἕνεκα λέγω· τούτοις γάρ,  Ἀγάθων,   εἰ ἐννοεῖς, ἔχειν μὲν ἕκαστα
[175]   Εὖ ἂν ἔχοι, φάναι,  Ἀγάθων,   εἰ τοιοῦτον εἴη σοφία
[213]   ἱκανῶς πίητε, ἐμαυτόν. ἀλλὰ φερέτω,  Ἀγάθων,   εἴ τι ἔστιν ἔκπωμα μέγα.
[194]   Ἐπιλήσμων μέντ᾽ ἂν εἴην,  Ἀγάθων,   εἰπεῖν τὸν Σωκράτη, (εἰ ἰδὼν
[194]   ἴσως οὗ ἔσομαι ἐπειδὰν καὶ  Ἀγάθων   εἴπῃ εὖ, καὶ μάλ᾽ ἂν
[201]   δὲ ἀγαθὰ καλά, κἂν τῶν  ἀγαθῶν   ἐνδεὴς εἴη. Ἐγώ, φάναι,
[172]   οὐκ οἶσθ᾽ ὅτι πολλῶν ἐτῶν  Ἀγάθων   ἐνθάδε οὐκ ἐπιδεδήμηκεν; ἀφ᾽ οὗ
[174]   διαφθείρωμεν μεταβάλλοντες, ὡς ἄρα καὶ  ἀγαθῶν   ἐπὶ δαῖτας ἴασιν αὐτόματοι ἀγαθοί.
[205]   κεφάλαιόν ἐστι πᾶσα τῶν  ἀγαθῶν   ἐπιθυμία καὶ τοῦ εὐδαιμονεῖν,
[198]   μαντικῶς μοι δοκεῖς εἰρηκέναι, ὅτι  Ἀγάθων   εὖ ἐρεῖ· τὸ δὲ σὲ
[178]   εἶναι. πρεσβύτατος δὲ ὢν μεγίστων  ἀγαθῶν   ἡμῖν αἴτιός ἐστιν. οὐ γὰρ
[198]   νῦν δὴ ἔλεγον εἰπεῖν, ὅτι  Ἀγάθων   θαυμαστῶς ἐροῖ, ἐγὼ δ᾽ ἀπορήσοιμι;
[202]   γε ὡμολόγηκας δι᾽ ἔνδειαν τῶν  ἀγαθῶν   καὶ καλῶν ἐπιθυμεῖν αὐτῶν τούτων
[212]   καὶ μέγα βοῶντος, ἐρωτῶντος ὅπου  Ἀγάθων   καὶ κελεύοντος ἄγειν παρ᾽ Ἀγάθωνα.
[177]   τὰ ἐρωτικά, οὔτε που  Ἀγάθων   καὶ (Παυσανίας, οὐδὲ μὴν Ἀριστοφάνης,
[175]   εἶ, ἔφη, Σώκρατες,  Ἀγάθων.   καὶ ταῦτα μὲν καὶ ὀλίγον
[199]   ἄρξασθαι. Καὶ μήν, φίλε  Ἀγάθων,   καλῶς μοι ἔδοξας καθηγήσασθαι τοῦ
[222]   δὴ καὶ σοὶ λέγω,  Ἀγάθων,   μὴ ἐξαπατᾶσθαι ὑπὸ τούτου, ἀλλ᾽
[222]   κατάδηλον ἐγένετο. ἀλλ᾽ φίλε  Ἀγάθων,   μηδὲν πλέον αὐτῷ γένηται, ἀλλὰ
[205]   εὐδαίμων ἔσται. ~(Κτήσει γάρ, ἔφη,  ἀγαθῶν   οἱ εὐδαίμονες εὐδαίμονες, καὶ οὐκέτι
[222]   ἐὰν οὖν ὑπὸ σοὶ κατακλινῇ  Ἀγάθων,   οὐ δή που ἐμὲ πάλιν
[176]   ἔχει πρὸς τὸ ἐρρῶσθαι πίνειν,  Ἀγάθων;   Οὐδαμῶς, φάναι, οὐδ᾽ αὐτὸς ἔρρωμαι.
[194]   ποιοίην, φάναι τὸν Σωκράτη,  Ἀγάθων,   περὶ σοῦ τι ἐγὼ ἄγροικον
[215]   Περικλέους δὲ ἀκούων καὶ ἄλλων  ἀγαθῶν   ῥητόρων εὖ μὲν ἡγούμην λέγειν,
[173]   ὅτε τῇ πρώτῃ τραγῳδίᾳ ἐνίκησεν  Ἀγάθων,   τῇ ὑστεραίᾳ τὰ
[204]   Σώκρατες, ἐροιτο· ἐρῶν τῶν  ἀγαθῶν·   τί ἐρᾷ; Γενέσθαι, ἦν δ᾽
[213]   σε τιμωρήσομαι· νῦν (δέ μοι,  Ἀγάθων,   φάναι, μετάδος τῶν ταινιῶν, ἵνα
[213]   ἔνδον κατακείσει; καὶ τὸν Σωκράτη·  Ἀγάθων,   φάναι, ὅρα εἴ μοι ἐπαμύνεις·
[194]   ἀλλὰ τοὺς ἀνθρώπους εὐδαιμονίζειν τῶν  ἀγαθῶν   ὧν θεὸς αὐτοῖς αἴτιος·
[200]   μὲν γὰρ θαυμαστῶς δοκεῖ,  Ἀγάθων,   ὡς ἀνάγκη εἶναι· σοὶ δὲ
[201]   ἔλεγον οἷάπερ νῦν πρὸς ἐμὲ  Ἀγάθων,   ὡς εἴη Ἔρως μέγας
[201]   ἂν δύνωμαι. δεῖ δή,  Ἀγάθων,   ὥσπερ σὺ διηγήσω, διελθεῖν (αὐτὸν
[212]   Ἀγάθων καὶ κελεύοντος ἄγειν παρ᾽  Ἀγάθωνα.   ἄγειν οὖν αὐτὸν παρὰ σφᾶς
[223]   ἐγκωμιάσαι. Ἰοὺ ἰοὺ, φάναι τὸν  Ἀγάθωνα,   Ἀλκιβιάδη, οὐκ ἔσθ᾽ ὅπως ἂν
[175]   σοὶ δοκεῖ, ἔφη φάναι τὸν  Ἀγάθωνα.   ἀλλ᾽ ἡμᾶς, παῖδες, τοὺς
[223]   μὲν ἄλλους καθεύδοντας καὶ οἰχομένους,  Ἀγάθωνα   δὲ καὶ Ἀριστοφάνη καὶ Σωκράτη
[222]   σοῦ ἐρᾷν καὶ μηδενὸς ἄλλου,  Ἀγάθωνα   δὲ ὑπὸ σοῦ ἐρᾶσθαι καὶ
[222]   ἕνεκα εἰρηκώς, τοῦ ἐμὲ καὶ  (Ἀγάθωνα   διαβάλλειν, οἰόμενος δεῖν ἐμὲ μὲν
[200]   ὁμολογοῖ ἄν; Συμφάναι ἔφη τὸν  Ἀγάθωνα.   εἰπεῖν δὴ τὸν Σωκράτη, Οὐκοῦν
[222]   σὲ μηδεὶς διαβάλῃ. τὸν οὖν  Ἀγάθωνα   εἰπεῖν· Καὶ μήν, Σώκρατες,
[201]   ταῦτα οὕτως ἔχει; καὶ τὸν  Ἀγάθωνα   εἰπεῖν. Κινδυνεύω, Σώκρατες, οὐδὲν
[213]   Σωκράτη, ἀλλὰ καθίζεσθαι παρὰ τὸν  Ἀγάθωνα   (ἐν μέσῳ Σωκράτους τε καὶ
[212]   συμπότην, ἀπίωμεν ἀναδήσαντες μόνον  Ἀγάθωνα,   ἐφ᾽ ᾧσπερ ἤλθομεν; ἐγὼ γάρ
[194]   με, Σώκρατες, εἰπεῖν τὸν  Ἀγάθωνα,   ἵνα θορυβηθῶ διὰ τὸ οἴεσθαι
[213]   δὲ αὐτὸν ἀσπάζεσθαί τε τὸν  Ἀγάθωνα   καὶ ἀναδεῖν. εἰπεῖν οὖν τὸν
[175]   σκέψῃ, ἔφη, παῖ, φάναι τὸν  Ἀγάθωνα,   καὶ εἰσάξεις Σωκράτη; σὺ δ᾽
[201]   ἔλεγες; Εἶπον γάρ, φάναι τὸν  Ἀγάθωνα.   Καὶ ἐπιεικῶς γε λέγεις,
[194]   λέγεις, Φαῖδρε, φάναι τὸν  Ἀγάθωνα,   καὶ οὐδέν με κωλύει λέγειν·
[213]   εἰσιέναι καὶ κατακλίνεσθαι, καὶ τὸν  Ἀγάθωνα   καλεῖν αὐτόν. καὶ τὸν ἰέναι
[222]   θαυμάσιε, ἐν μέσῳ ἡμῶν ἔα  Ἀγάθωνα   κατακεῖσθαι. Ἀλλ᾽ ἀδύνατον, φάναι τὸν
[193]   τὸν λόγον, ὡς Παυσανίαν καὶ  Ἀγάθωνα   λέγω· ἴσως μὲν (γὰρ καὶ
[199]   οὔ; Πάνυ γε, φάναι τὸν  Ἀγάθωνα.   Οὐκοῦν καὶ μήτηρ ὡσαύτως;
[212]   αὐλητρίδος φωνὴν ἀκούειν. τὸν οὖν  Ἀγάθωνα,   Παῖδες, φάναι, (οὐ σκέψεσθε; καὶ
[175]   Σωκράτη οὐκ εἰσιέναι. τὸν οὖν  Ἀγάθωνα   πολλάκις κελεύειν μεταπέμψασθαι τὸν Σωκράτη,
[199]   φάναι, Φαῖδρε, πάρες μοι  Ἀγάθωνα   σμίκρ᾽ ἄττα ἐρέσθαι, ἵνα ἀνομολογησάμενος
[223]   ἤδη δὲ ἡμέρας γιγνομένης τὸν  Ἀγάθωνα.   τὸν οὖν Σωκράτη, κατακοιμίσαντ᾽ ἐκείνους,
[175]   σφᾶς μεσοῦν δειπνοῦντας. τὸν οὖν  Ἀγάθωνα,   τυγχάνειν γὰρ ἔσχατον κατακείμενον μόνον·
[213]   καὶ ἀναδεῖν. εἰπεῖν οὖν τὸν  Ἀγάθωνα·   Ὑπολύετε, παῖδες, Ἀλκιβιάδην, ἵνα ἐκ
[194]   Τί δέ, Σώκρατες; τὸν  Ἀγάθωνα   φάναι, οὐ δή πού με
[174]   δ᾽ οὖν ὡς ἰδεῖν τὸν  Ἀγάθωνα·   φάναι, Ἀριστόδημε, εἰς καλὸν
[223]   τουτονὶ κατακεῖσθαι. (Τὸν μὲν οὖν  Ἀγάθωνα   ὡς κατακεισόμενον παρὰ τῷ Σωκράτει
[218]   ὁτιοῦν— καὶ ὁρῶν αὖ Φαίδρους,  Ἀγάθωνας,   (Ἐρυξιμάχους, Παυσανίας, Ἀριστοδήμους τε καὶ
[201]   ἐκ τῶν ὡμολογημένων ἐμοὶ καὶ  Ἀγάθωνι,   αὐτὸς ἀπ᾽ ἐμαυτοῦ, ὅπως ἂν
[193]   μὴ ξυνῄδειν Σωκράτει τε καὶ  Ἀγάθωνι   δεινοῖς οὖσι περὶ τὰ ἐρωτικά,
[174]   γενέσθαι ἐπὶ τῇ οἰκίᾳ (τῇ  Ἀγάθωνος,   ἀνεῳγμένην καταλαμβάνειν τὴν θύραν, καί
[198]   δύναμαι, μετέχων. ~(Εἰπόντος δὲ τοῦ  Ἀγάθωνος   πάντας ἔφη Ἀριστόδημος ἀναθορυβῆσαι
[172]   σε ἐζήτουν βουλόμενος διαπυθέσθαι τὴν  Ἀγάθωνος   συνουσίαν (καὶ Σωκράτους καὶ Ἀλκιβιάδου
[174]   εἰπεῖν ὅτι· Ἐπὶ δεῖπνον εἰς  Ἀγάθωνος.   χθὲς γὰρ αὐτὸν διέφυγον τοῖς
[222]   λόγων, ἔπειτα θειοτάτους καὶ πλεῖστα  ἀγάλματ᾽   ἀρετῆς ἐν αὑτοῖς ἔχοντας καὶ
[216]   εἴ τις ἑώρακε τὰ ἐντὸς  ἀγάλματα·   ἀλλ᾽ ἐγὼ ἤδη ποτ᾽ εἶδον,
[215]   οἳ διχάδε διοιχθέντες φαίνονται ἔνδοθεν  ἀγάλματα   ἔχοντες θεῶν. καὶ φημὶ αὖ
[199]   αὐτοῦ, ταύτην τὴν ἀρχὴν πάνυ  ἄγαμαι.   ἴθι οὖν μοι περὶ Ἔρωτος,
[174]   τὴν παροιμίαν· ποιήσας γὰρ τὸν  Ἀγαμέμνονα   διαφερόντως ἀγαθὸν ἄνδρα (τὰ πολεμικά,
[174]   θυσίαν ποιουμένου καὶ ἑστιῶντος τοῦ  Ἀγαμέμνονος   ἄκλητον ἐποίησεν ἐλθόντα τὸν Μενέλεων
[219]   διάνοιαν ἔχειν, ἡγούμενον μὲν ἠτιμάσθαι,  ἀγάμενον   δὲ τὴν τούτου φύσιν τε
[192]   ἐξαρκεῖ αὐτοῖς μετ᾽ ἀλλήλων καταζῇν  ἀγάμοις.   πάντως μὲν οὖν τοιοῦτος
[177]   Φαῖδρος γὰρ ἑκάστοτε πρός με  ἀγανακτῶν   λέγει· Οὐ δεινόν, φησίν,
[180]   ἔρωτα, μᾶλλον μέντοι θαυμάζουσιν καὶ  ἄγανται   καὶ εὖ ποιοῦσιν ὅταν
[180]   ὅταν ἐρώμενος τὸν ἐραστὴν  ἀγαπᾷ,   ὅταν ἐραστὴς τὰ
[210]   τῷ παρ᾽ ἑνί, ὥσπερ οἰκέτης,  ἀγαπῶν   παιδαρίου κάλλος ἀνθρώπου τινός
[181]   ἐρρωμενέστερον καὶ νοῦν μᾶλλον ἔχον  ἀγαπῶντες.   καί τις ἂν γνοίη καὶ
[179]   ψυχήν, ἀλλὰ τὴν ἐκείνης ἀνεῖσαν  ἀγασθέντες   (τῷ ἔργῳ· οὕτω καὶ θεοὶ
[197]   δυσμενείας· ἵλεως ἀγαθοῖς· θεατὸς σοφοῖς,  ἀγαστὸς   θεοῖς· ζηλωτὸς ἀμοίροις, κτητὸς εὐμοίροις·
[175]   δέ τινα τῶν παίδων ἥκειν  ἀγγέλλοντα   ὅτι· Σωκράτης οὗτος ἀναχωρήσας ἐν
[174]   παῖδά τινα τῶν ἔνδοθεν ἀπαντήσαντα  ἄγειν   οὗ κατέκειντο οἱ ἄλλοι, καὶ
[212]   καὶ κελεύοντος ἄγειν παρ᾽ Ἀγάθωνα.  ἄγειν   οὖν αὐτὸν παρὰ σφᾶς τήν
[190]   ἀσελγαίνειν καὶ μὴ ἐθέλωσιν ἡσυχίαν  ἄγειν,   πάλιν αὖ, ἔφη, τεμῶ δίχα,
[212]   ἐρωτῶντος ὅπου Ἀγάθων καὶ κελεύοντος  ἄγειν   παρ᾽ Ἀγάθωνα. ἄγειν οὖν αὐτὸν
[174]   ἀλλὰ Σωκράτη ἡμῖν πῶς οὐκ  ἄγεις;   καὶ ἐγώ, ἔφη, μεταστρεφόμενος οὐδαμοῦ
[180]   τῶν ἡρώων ἁπάντων, καὶ ἔτι  ἀγένειος,   ἔπειτα νεώτερος πολύ, ὥς φησιν
[211]   ἐρωτικὰ ἰέναι ὑπ᾽ ἄλλου  ἄγεσθαι,   ἀρχόμενον ἀπὸ τῶνδε τῶν καλῶν
[216]   ἐστὶ καὶ ἐκπέπληκται, καὶ αὖ  ἀγνοεῖ   πάντα καὶ οὐδὲν οἶδεν. ὡς
[194]   θεάτρου μεστὸν ἡγεῖ, ὥστε καὶ  ἀγνοεῖν   ὅτι νοῦν ἔχοντι ὀλίγοι ἔμφρονες
[213]   καλεῖν αὐτόν. καὶ τὸν ἰέναι  ἀγόμενον   ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων, καὶ περιαιρούμενον
[173]   σαυτῷ τε καὶ τοῖς ἄλλοις  ἀγριαίνεις   πλὴν Σωκράτους. Ἀπολλόδωρος (Ὦ φίλτατε,
[197]   γιγνόμενος ἡγεμών· πρᾳότητα μὲν πορίζων,  ἀγριότητα   δ᾽ ἐξορίζων· φιλόδωρος εὐμενείας, ἄδωρος
[218]   φιλοσοφίᾳ λόγων, οἳ ἔχονται ἐχίδνης  ἀγριώτερον,   νέου ψυχῆς μὴ ἀφυοῦς ὅταν
[194]   Ἀγάθων, περὶ σοῦ τι ἐγὼ  ἄγροικον   δοξάζων· ἀλλ᾽ εὖ οἶδα ὅτι
[218]   ἄλλος ἐστὶν βέβηλός τε καὶ  ἄγροικος,   πύλας πάνυ μεγάλας τοῖς ὠσὶν
[193]   πλεῖστα ὀνίνησιν εἰς τὸ οἰκεῖον  ἄγων,   καὶ εἰς τὸ ἔπειτα ἐλπίδας
[174]   ἰέναι θοίνην ἄκλητος. ἆρ᾽ οὖν  ἄγων   μέ τι ἀπολογήσει; ὡς ἐγὼ
[184]   διώκειν παρακελεύεται, τοῖς δὲ φεύγειν,  ἀγωνοθετῶν   καὶ βασανίζων, ποτέρων ποτέ ἐστιν
[198]   δοκῶ, φάναι, παῖ Ἀκουμενοῦ,  ἀδεὲς   πάλαι δέος δεδιέναι, ἀλλ᾽ οὐ
[197]   ἐφυμνοῦντα καλῆς ᾠδῆς μετέχοντα ἣν  ᾄδει   θέλγων πάντων θεῶν τε καὶ
[181]   ἡμεῖς ποιοῦμεν, πίνειν  ᾄδειν   διαλέγεσθαι, οὐκ ἔστι τούτων
[199]   Φάναι εἶναι. Οὐκοῦν ἀδελφοῦ  ἀδελφῆς;   Ὁμολογεῖν. Πειρῶ δή, φάναι, καὶ
[210]   σώματι τῷ ἐπὶ ἑτέρῳ σώματι  ἀδελφόν   ἐστι, καὶ εἰ δεῖ διώκειν
[199]   εἰ γὰρ ἐροίμην, τί δέ;  ἀδελφός,   αὐτὸ τοῦθ᾽ ὅπερ ἔστιν, ἔστι
[199]   τοῦθ᾽ ὅπερ ἔστιν, ἔστι τινὸς  ἀδελφὸς   οὔ; Φάναι εἶναι. Οὐκοῦν
[199]   οὔ; Φάναι εἶναι. Οὐκοῦν  ἀδελφοῦ   ἀδελφῆς; Ὁμολογεῖν. Πειρῶ δή,
[219]   εἰ μετὰ πατρὸς καθηῦδον  ἀδελφοῦ   πρεσβυτέρου. Τὸ δὴ μετὰ τοῦτο
[181]   τὸ γὰρ τῶν παίδων τέλος  ἄδηλον   οἷ τελευτᾷ κακίας καὶ ἀρετῆς
[181]   ἐρᾷν (παίδων, ἵνα μὴ εἰς  ἄδηλον   πολλὴ σπουδὴ ἀνηλίσκετο· τὸ γὰρ
[196]   μὲν μέγιστον ὅτι Ἔρως οὔτ᾽  ἀδικεῖ   οὔτ᾽ ἀδικεῖται οὔθ᾽ ὑπὸ θεοῦ
[196]   ὅτι Ἔρως οὔτ᾽ ἀδικεῖ οὔτ᾽  ἀδικεῖται   οὔθ᾽ ὑπὸ θεοῦ οὔτε θεόν,
[193]   ἦμεν, νυνὶ δὲ διὰ τὴν  ἀδικίαν   διῳκίσθημεν ὑπὸ τοῦ θεοῦ, καθάπερ
[182]   ὁρῶντες αὐτῶν τὴν ἀκαιρίαν καὶ  ἀδικίαν,   ἐπεὶ οὐ δή που κοσμίως
[217]   ἔργον ὑπερήφανον εἰς ἔπαινον ἐλθόντα  ἄδικόν   μοι φαίνεται. ἔτι δὲ τὸ
[208]   οἴει σύ, ἔφη, Ἄλκηστιν ὑπὲρ  Ἀδμήτου   ἀποθανεῖν ἄν, Ἀχιλλέα Πατρόκλῳ
[214]   ἐπὶ τῇ κύλικι οὔτε τι  ᾄδομεν,   ἀλλ᾽ ἀτεχνῶς ὥσπερ οἱ διψῶντες
[223]   δὲ πρὸς ἡμέραν ἤδη ἀλεκτρυόνων  ᾀδόντων,   ἐξεγρόμενος δὲ ἰδεῖν τοὺς μὲν
[182]   πειρώμενοι πείθειν τοὺς νέους, ἅτε  ἀδύνατοι   λέγειν· τῆς δὲ Ἰωνίας καὶ
[176]   ἀπειρήκατε· ἡμεῖς μὲν γὰρ ἀεὶ  ἀδύνατοι.   Σωκράτη δ᾽ ἐξαιρῶ λόγου· ἱκανὸς
[223]   Σωκράτους παρόντος τῶν καλῶν μεταλαβεῖν  ἀδύνατον   ἄλλῳ. καὶ νῦν ὡς εὐπόρως
[187]   δὲ αὖ καὶ μὴ ὁμολογοῦν  ἀδύνατον   ἁρμόσαι· ὥσπερ γε καὶ
[206]   τὰ δὲ ἐν τῷ ἀναρμόστῳ  ἀδύνατον   γενέσθαι. (ἀνάρμοστον δ᾽ ἐστὶ τὸ
[187]   ἐκ διαφερομένων, ἕως ἂν διαφέρωνται,  ἀδύνατον   εἶναι· διαφερόμενον δὲ αὖ καὶ
[200]   εἶναι, ἰσχυρὸς ὢν ἰσχυρός;  Ἀδύνατον   ἐκ τῶν ὡμολογημένων. Οὐ γάρ
[222]   ἡμῶν ἔα Ἀγάθωνα κατακεῖσθαι. Ἀλλ᾽  ἀδύνατον,   φάναι τὸν Σωκράτη. σὺ μὲν
[197]   ἀγριότητα δ᾽ ἐξορίζων· φιλόδωρος εὐμενείας,  ἄδωρος   δυσμενείας· ἵλεως ἀγαθοῖς· θεατὸς σοφοῖς,
[176]   νῦν ἀπειρήκατε· ἡμεῖς μὲν γὰρ  ἀεὶ   ἀδύνατοι. Σωκράτη δ᾽ ἐξαιρῶ λόγου·
[206]   τοῦ τὸ ἀγαθὸν αὑτῷ εἶναι  ἀεί.   Ἀληθέστατα, ἔφην ἐγώ, λέγεις. (Ὅτε
[205]   πάντες τῶν αὐτῶν ἐρῶσι καὶ  ἀεί,   ἀλλά τινάς φαμεν ἐρᾶν, τοὺς
[211]   ὁρῶντες τὰ παιδικὰ καὶ ξυνόντες  ἀεὶ   αὐτοῖς, εἴ πως οἷόν τ᾽
[173]   Ἀεὶ ὅμοιος εἶ, Ἀπολλόδωρε·  ἀεὶ   γὰρ σαυτόν τε κακηγορεῖς καὶ
[207]   αὐτὸς καλεῖται, ἀλλὰ νέος  ἀεὶ   γιγνόμενος, τὰ δὲ ἀπολλύς, καὶ
[221]   καὶ σκυτοτόμους καὶ βυρσοδέψας, καὶ  ἀεὶ   διὰ τῶν αὐτῶν τὰ αὐτὰ
[212]   παρακελεύομαι, καὶ νῦν τε καὶ  ἀεὶ   ἐγκωμιάζω τὴν δύναμιν καὶ ἀνδρείαν
[206]   οὐ μόνον εἶναι, ἀλλὰ καὶ  ἀεὶ   εἶναι; Καὶ τοῦτο προσθετέον. Ἔστιν
[208]   οὐ τὸ παντάπασιν τὸ αὐτὸ  ἀεὶ   εἶναι ὥσπερ τὸ (θεῖον, ἀλλὰ
[203]   τὴν τῆς μητρὸς φύσιν ἔχων,  ἀεὶ   ἐνδείᾳ ξύνοικος. κατὰ δὲ αὖ
[211]   καλῶν ἐκείνου ἕνεκα τοῦ καλοῦ  ἀεὶ   ἐπανιέναι, ὥσπερ ἐπαναβαθμοῖς χρώμενον, ἀπὸ
[213]   μόνον πρῴην ὥσπερ σύ, ἀλλ᾽  ἀεί,   ἔπειτα οὐκ ἀνέδησα. καὶ ἅμ᾽
[207]   εἴπερ τοῦ τἀγαθὸν ἑαυτῷ εἶναι  ἀεὶ   ἔρως ἐστίν. ἀναγκαῖον δὴ ἐκ
[203]   τύχῃ καθέστηκεν. πρῶτον μὲν πένης  ἀεί   ἐστι, καὶ πολλοῦ δεῖ ἁπαλός
[205]   πάντας τἀγαθὰ βούλεσθαι αὑτοῖς εἶναι  ἀεί,   πῶς λέγεις; Οὕτως, ἦν
[206]   δὴ τούτου ἔρως ἐστὶν  ἀεί,   δ᾽ ἥ, τῶν τίνα
[195]   ἂν μαλακόν, οἰκίζεται. ἁπτόμενον οὖν  ἀεὶ   καὶ ποσὶν καὶ πάντῃ ἐν
[207]   ταύτῃ μόνον τῇ γενέσει, ὅτι  ἀεὶ   καταλείπει ἕτερον νέον ἀντὶ τοῦ
[195]   νεώτατον αὐτὸν εἶναι θεῶν καὶ  ἀεὶ   νέον, τὰ δὲ παλαιὰ πράγματα
[173]   οἴομαι ἀλλ᾽ εὖ οἶδα. Ἑταῖρος  Ἀεὶ   ὅμοιος εἶ, Ἀπολλόδωρε· ἀεὶ
[211]   καθ᾽ αὑτὸ μεθ᾽ αὑτοῦ μονοειδὲς  ἀεὶ   ὄν, τὰ δὲ ἄλλα πάντα
[211]   πάντες πόνοι ἦσαν, πρῶτον μὲν  ~(ἀεὶ   ὂν καὶ οὔτε γιγνόμενον οὔτε
[173]   ἦν τις, Κυδαθηναιεύς, σμικρός, ἀνυπόδητος  ἀεί·   παρεγεγόνει δ᾽ ἐν τῇ συνουσίᾳ,
[195]   εὖ ἔχει, ὡς ὅμοιον ὁμοίῳ  ἀεὶ   πελάζει. ἐγὼ δὲ Φαίδρῳ πολλὰ
[216]   ἐρωτικῶς διάκειται τῶν καλῶν καὶ  ἀεὶ   περὶ τούτους ἐστὶ καὶ ἐκπέπληκται,
[196]   γὰρ καὶ Ἔρωτι πρὸς ἀλλήλους  ἀεὶ   πόλεμος. χρόας δὲ κάλλος
[195]   πολλοῦ πλησιάζειν. μετὰ δὲ νέων  ἀεὶ   σύνεστί τε καὶ ἔστιν·
[207]   φύσις ζητεῖ κατὰ τὸ δυνατὸν  ἀεί   τε εἶναι καὶ ἀθάνατος. δύναται
[203]   ἴτης καὶ σύντονος, θηρευτὴς δεινός,  ἀεί   τινας πλέκων μηχανάς, καὶ φρονήσεως
[191]   ἐξ ἑνὸς δύο. ζητεῖ δὴ  ἀεὶ   τὸ αὑτοῦ ἕκαστος ξύμβολον. ὅσοι
[192]   παιδεραστής τε καὶ φιλεραστὴς γίγνεται,  ἀεὶ   τὸ συγγενὲς ἀσπαζόμενος. ὅταν μὲν
[173]   ἐν μὲν γὰρ τοῖς λόγοις  ἀεὶ   τοιοῦτος εἶ· σαυτῷ τε καὶ
[203]   πατρὸς φύσιν, τὸ δὲ ποριζόμενον  ἀεὶ   ὑπεκρεῖ· ὥστε οὔτε ἀπορεῖ Ἔρως
[208]   γενέσθαι καὶ κλέος ἐς τὸν  ἀεὶ   χρόνον ἀθάνατον „καταθέσθαι„ καὶ ὑπὲρ
[203]   καὶ ἀνυπόδητος καὶ ἄοικος, χαμαιπετὴς  ἀεὶ   ὢν καὶ ἄστρωτος, ἐπὶ θύραις
[206]   δὴ οὖν τῆς γεννήσεως; ὅτι  ἀειγενές   ἐστι καὶ ἀθάνατον ὡς θνητῷ
[176]   τἀληθῆ λέγων ἧττον ἂν εἴην  ἀηδής.   ἐμοὶ γὰρ δὴ τοῦτό γε
[208]   ταύτῃ ἐρωτικοί εἰσιν, διὰ παιδογονίας  ἀθανασίαν   καὶ μνήμην καὶ εὐδαιμονίαν, ὡς
[208]   αὑτοῦ ἀποβλάστημα φύσει πᾶν τιμᾷ·  ἀθανασίας   γὰρ χάριν παντὶ αὕτη
[206]   ἀθάνατον ὡς θνητῷ γέννησις.  ἀθανασίας   ~(δὲ ἀναγκαῖον ἐπιθυμεῖν μετὰ ἀγαθοῦ
[208]   μηχανῇ, Σώκρατες, ἔφη, θνητὸν  ἀθανασίας   μετέχει, καὶ σῶμα καὶ τἆλλα
[207]   τούτου τοῦ λόγου καὶ τῆς  ἀθανασίας   τὸν ἔρωτα εἶναι. Ταῦτά τε
[208]   καὶ σῶμα καὶ τἆλλα πάντα·  ἀθάνατον   δὲ ἄλλῃ. μὴ οὖν θαύμαζε
[206]   ἐν θνητῷ ὄντι τῷ ζῴῳ  ἀθάνατον   ἔνεστιν, κύησις καὶ
[208]   κλέος ἐς τὸν ἀεὶ χρόνον  ἀθάνατον   „καταθέσθαι„ καὶ ὑπὲρ τούτου κινδύνους
[209]   ἔκγονα ἑαυτῶν καταλείπουσιν, ἐκείνοις  ἀθάνατον   κλέος καὶ μνήμην παρέχεται αὐτὰ
[208]   βασιλείας τῶν παίδων, μὴ οἰομένους  ἀθάνατον   μνήμην ἀρετῆς πέρι ἑαυτῶν ἔσεσθαι,
[206]   γεννήσεως; ὅτι ἀειγενές ἐστι καὶ  ἀθάνατον   ὡς θνητῷ γέννησις. ἀθανασίας
[207]   δυνατὸν ἀεί τε εἶναι καὶ  ἀθάνατος.   δύναται δὲ ταύτῃ μόνον τῇ
[203]   καὶ σοφιστής· καὶ οὔτε ὡς  (ἀθάνατος   πέφυκεν οὔτε ὡς θνητός, ἀλλὰ
[208]   (ὦσι, τοσούτῳ μᾶλλον· τοῦ γὰρ  ἀθανάτου   ἐρῶσιν. οἱ μὲν οὖν ἐγκύμονες,
[208]   ἔφη, ἀλλ᾽ οἶμαι ὑπὲρ ἀρετῆς  ἀθανάτου   καὶ τοιαύτης δόξης εὐκλεοῦς πάντες
[202]   πρότερα, ἔφη, μεταξὺ θνητοῦ καὶ  ἀθανάτου.   Τί οὖν, Διοτίμα; Δαίμων
[212]   καὶ εἴπέρ τῳ ἄλλῳ ἀνθρώπων  ἀθανάτῳ   καὶ ἐκείνῳ; (Ταῦτα δή,
[209]   φιλίαν βεβαιοτέραν, ἅτε καλλιόνων καὶ  ἀθανατωτέρων   παίδων κεκοινωνηκότες. καὶ πᾶς ἂν
[197]   μουσικῆς καὶ Ἥφαιστος χαλκείας καὶ  Ἀθηνᾶ   ἱστουργίας καὶ Ζεὺς κυβερνᾶν θεῶν
[201]   ἦν καὶ ἄλλα πολλά, καὶ  Ἀθηναίοις   ποτὲ θυσαμένοις πρὸ τοῦ λοιμοῦ
[216]   ἐμαυτοῦ μὲν ἀμελῶ, τὰ δ᾽  Ἀθηναίων   πράττω. βίᾳ οὖν ὥσπερ ἀπὸ
[173]   καὶ δοκεῖς μοι ἀτεχνῶς πάντας  ἀθλίους   ἡγεῖσθαι πλὴν Σωκράτους, ἀπὸ σαυτοῦ
[173]   τύχοιμι καὶ οἰόμενος τὶ ποιεῖν  ἀθλιώτερος   ὁτουοῦν, οὐχ ἧττον
[179]   μόνον ὅτι ἄνδρες, ἀλλὰ καὶ  αἱ   γυναῖκες. τούτου δὲ καὶ
[208]   ~(μὴ ὅτι αἱ μὲν γίγνονται,  αἱ   δὲ ἀπόλλυνται ἡμῖν, καὶ οὐδέποτε
[207]   τούτων ἀτοπώτερον ἔτι, ὅτι καὶ  αἱ   ἐπιστῆμαι ~(μὴ ὅτι αἱ μὲν
[191]   τὰς γυναῖκας τετραμμέναι εἰσί, καὶ  αἱ   ἑταιρίστριαι ἐκ τούτου τοῦ γένους
[208]   καὶ αἱ ἐπιστῆμαι ~(μὴ ὅτι  αἱ   μὲν γίγνονται, αἱ δὲ ἀπόλλυνται
[190]   γίγαντας κεραυνώσαντες τὸ γένος ἀφανίσαιεν  αἱ   τιμαὶ γὰρ αὐτοῖς καὶ ἱερὰ
[205]   πᾶσά ἐστι (ποίησις, ὥστε καὶ  αἱ   ὑπὸ πάσαις ταῖς τέχναις ἐργασίαι
[191]   ἀνθρώπου ξύμβολον, ἅτε τετμημένος ὥσπερ  αἱ   ψῆτται, ἐξ ἑνὸς δύο. ζητεῖ
[219]   ἦν πανταχῇ σιδήρῳ  Αἴας,   τε ᾤμην αὐτὸν μόνῳ
[190]   μίαν, καὶ ὦτα τέτταρα, καὶ  αἰδοῖα   δύο, καὶ τἆλλα πάντα ὡς
[191]   πορίζεται, καὶ μετατίθησιν αὐτῶν τὰ  αἰδοῖα   εἰς τὸ πρόσθεν· τέως γὰρ
[179]   τοῦτο γέρας οἱ θεοί, ἐξ  Ἅιδου   ἀνεῖναι πάλιν τὴν ψυχήν, ἀλλὰ
[192]   ἐπειδὰν ἀποθάνητε, ἐκεῖ αὖ ἐν  Ἅιδου   ἀντὶ δυοῖν ἕνα εἶναι κοινῇ
[179]   ἀλλὰ διαμηχανᾶσθαι ζῶν εἰσιέναι εἰς  Ἅιδου,   τοιγάρτοι διὰ ταῦτα δίκην αὐτῷ
[179]   τὸν Οἰάγρου ἀτελῆ ἀπέπεμψαν ἐξ  Ἅιδου.   φάσμα δείξαντες τῆς γυναικὸς ἐφ᾽
[178]   Γαῖ᾽ εὐρύστερνος, πάντων ἕδος ἀσφαλὲς  αἰεί,   ἠδ᾽ Ἔρος φησὶ μετὰ τὸ
[207]   καὶ σάρκα καὶ ὀστᾶ καὶ  (αἷμα   καὶ ξύμπαν τὸ σῶμα. καὶ
[192]   ἀλλὰ μαντεύεται βούλεται, καὶ  αἰνίττεται.   καὶ εἰ αὐτοῖς ἐν τῷ
[213]   γὰρ ταῦθ᾽ ἡμῖν. ἄρχοντα οὖν  αἱροῦμαι   τῆς πόσεως, ἕως ἂν ὑμεῖς
[207]   καὶ τῆς ἐπιθυμίας; οὐκ  αἰσθάνει   ὡς δεινῶς διατίθεται πάντα τὰ
[189]   ἔρωτος δύναμιν οὐκ ᾐσθῆσθαι, ἐπεὶ  αἰσθανόμενοί   γε μέγιστ᾽ ἂν αὐτοῦ ἱερὰ
[197]   Ἔρωτος ἐγγενομένου, δῆλον ὅτι κάλλους  (αἴσχει   γὰρ οὐκ ἔνι Ἔρως) πρὸ
[182]   τῶν γενναιοτάτων καὶ ἀρίστων, κἂν  αἰσχίους   ἄλλων ὦσι, καὶ ὅτι αὖ
[183]   αὖ βλέψας ἡγήσαιτ᾽ ἂν πάλιν  αἴσχιστον   τὸ τοιοῦτον ἐνθάδε νομίζεσθαι. τὸ
[201]   Ἔρως κάλλους ἂν εἴη ἔρως,  αἴσχους   δὲ οὔ; Ὡμολόγει. (Οὐκοῦν ὡμολόγηται,
[209]   τὰ καλὰ μᾶλλον τὰ  αἰσχρὰ   ἀσπάζεται ἅτε κυῶν, καὶ ἂν
[184]   αὕτη αὖ ἐθελοδουλεία οὐκ  αἰσχρὰ   εἶναι οὐδὲ κολακεία. δεῖ δὴ
[180]   ἑαυτῆς πραττομένη οὔτε καλὴ οὔτε  αἰσχρά.   ~(οἷον νῦν ἡμεῖς ποιοῦμεν,
[178]   τοῦτο; τὴν ἐπὶ μὲν τοῖς  αἰσχροῖς   αἰσχύνην, ἐπὶ δὲ τοῖς καλοῖς
[183]   μὲν πραττόμενον καλόν, αἰσχρῶς δὲ  αἰσχρόν.   αἰσχρῶς μὲν οὖν ἐστὶ πονηρῷ
[183]   εἶναι αὐτὸ καθ᾽ αὑτὸ οὔτε  αἰσχρόν,   ἀλλὰ καλῶς μὲν πραττόμενον καλόν,
[185]   τοῦ ἐραστοῦ πένητος, οὐδὲν ἧττον  αἰσχρόν·   δοκεῖ γὰρ τοιοῦτος τό
[184]   καὶ ὑπὸ πολιτικῶν δυνάμεων ἁλῶναι  αἰσχρόν,   (ἐάν τε κακῶς πάσχων πτήξῃ
[202]   ἀνάγκαζε μὴ καλόν ἐστιν  αἰσχρὸν   εἶναι, μηδὲ μὴ ἀγαθόν,
[184]   ἐπὶ τούτῳ καὶ ἐξαπατηθῆναι οὐδὲν  αἰσχρόν·   ἐπὶ δὲ τοῖς ἄλλοις πᾶσι
[186]   τούτοις τὸν (καλόν τε καὶ  αἰσχρὸν   ἔρωτα, οὗτός ἐστιν ἰατρικώτατος,
[182]   τὴν ἀρχήν. οὕτως οὗ μὲν  αἰσχρὸν   ἐτέθη (χαρίζεσθαι ἐρασταῖς, κακίᾳ τῶν
[182]   οὔτε νέος οὔτε παλαιὸς ὡς  αἰσχρόν,   ἵνα, οἶμαι, μὴ πράγματ᾽ ἔχωσιν
[202]   τι μᾶλλον οἴου δεῖν αὐτὸν  αἰσχρὸν   καὶ κακὸν εἶναι, ἀλλά τι
[182]   δοκεῖ εἶναι (καὶ μὴ ἑλόντι  αἰσχρόν,   καὶ πρὸς τὸ ἐπιχειρεῖν ἑλεῖν
[201]   καλὸν ᾖ, ἀναγκαῖον αὐτὸ εἶναι  αἰσχρόν;   ~(Μάλιστά γε. καὶ ἂν
[184]   πρῶτον μὲν τὸ ἁλίσκεσθαι ταχὺ  αἰσχρὸν   νενόμισται, ἵνα χρόνος ἐγγένηται, ὃς
[182]   δὲ Ἰωνίας καὶ ἄλλοθι πολλαχοῦ  αἰσχρὸν   νενόμισται, ὅποι ὑπὸ βαρβάροις οἰκοῦσιν.
[194]   αὐτούς, εἴ τι ἴσως οἴοιο  αἰσχρὸν   ὂν ποιεῖν· πῶς λέγεις;
[211]   μὲν ὂν καλόν, τισὶ δὲ  αἰσχρόν·   οὐδ᾽ αὖ φαντασθήσεται αὐτῷ τὸ
[211]   τὸ καλόν, πρὸς δὲ τὸ  αἰσχρόν.   οὐδ᾽ ἔνθα μὲν καλόν, ἔνθα
[211]   τῇ μὲν καλόν, τῇ δ᾽  αἰσχρόν,   οὐδὲ τοτὲ μέν, τοτὲ δὲ
[181]   καλὸν γίγνεται, μὴ ὀρθῶς δὲ  αἰσχρόν.   Οὕτω δὴ καὶ τὸ ἐρᾷν
[186]   τῶν ἀνθρώπων, (τοῖς δ᾽ ἀκολάστοις  αἰσχρόν,   οὕτω καὶ ἐν αὐτοῖς τοῖς
[206]   γενέσθαι. (ἀνάρμοστον δ᾽ ἐστὶ τὸ  αἰσχρὸν   παντὶ τῷ θείῳ, τὸ δὲ
[194]   ἂν αἰσχύνοιο εἴ τι οἴοιο  αἰσχρὸν   ποιεῖν; (καὶ τὸν Φαῖδρον ἔφη
[182]   πάντων θαυμαστή, οὐχ ὥς τι  αἰσχρὸν   ποιοῦντι, καὶ ἑλόντι τε καλὸν
[178]   ἄνδρα ὅστις ἐρᾷ, εἴ τι  αἰσχρὸν   ποιῶν κατάδηλος γίγνοιτο πάσχων
[186]   τοῖς δὲ κακοῖς καὶ νοσώδεσιν  αἰσχρόν   τε καὶ δεῖ ἀχαριστεῖν, εἰ
[182]   γὰρ βαρβάροις διὰ τὰς τυραννίδας  αἰσχρὸν   τοῦτό γε καὶ γε
[182]   ὥστε τινὰς τολμᾷν λέγειν ὡς  αἰσχρὸν   χαρίζεσθαι ἐρασταῖς· λέγουσι δὲ εἰς
[211]   ἔνθα μὲν καλόν, ἔνθα δὲ  αἰσχρόν,   ὡς τισὶ μὲν ὂν καλόν,
[201]   Πῶς λέγεις, ἔφην, Διοτίμα;  αἰσχρὸς   ἄρα Ἔρως ἐστὶ καὶ
[206]   φύσις. τίκτειν δὲ ἐν μὲν  αἰσχρῷ   οὐ δύναται, ἐν δὲ τῷ
[209]   ἂν γεννήσειεν· ἐν τῷ γὰρ  αἰσχρῷ   οὐδέποτε γεννήσει. τά τε οὖν
[206]   τε καὶ γεννᾷ· ὅταν δὲ  αἰσχρῷ,   σκυθρωπόν τε καὶ λυπούμενον συσπειρᾶται
[178]   ἐραστὰς αἰσχύνεται, ὅταν ὀφθῇ ἐν  αἰσχρῷ   τινι ὤν. εἰ οὖν μηχανή
[201]   τὰ πράγματα δι᾽ ἔρωτα καλῶν·  αἰσχρῶν   γὰρ οὐκ εἴη ἔρως. οὐχ
[178]   ἑαυτῶν ἀπεχόμενοι πάντων τῶν  αἰσχρῶν   καὶ φιλοτιμούμενοι πρὸς ~(ἀλλήλους· καὶ
[183]   ἀλλὰ καλῶς μὲν πραττόμενον καλόν,  αἰσχρῶς   δὲ αἰσχρόν. αἰσχρῶς μὲν οὖν
[183]   πραττόμενον καλόν, αἰσχρῶς δὲ αἰσχρόν.  αἰσχρῶς   μὲν οὖν ἐστὶ πονηρῷ τε
[180]   ἐραστὴν οὕτω περὶ πολλοῦ ἐποιεῖτο.  Αἰσχύλος   δὲ φλυαρεῖ φάσκων Ἀχιλλέα Πατρόκλου
[216]   οἴοιτο ἐν ἐμοὶ ἐνεῖναι, τὸ  αἰσχύνεσθαι   ὁντινοῦν· ἐγὼ δὲ τοῦτον μόνον
[178]   ὁρῶμεν, ὅτι διαφερόντως τοὺς ἐραστὰς  αἰσχύνεται,   ὅταν ὀφθῇ ἐν αἰσχρῷ τινι
[178]   τὴν ἐπὶ μὲν τοῖς αἰσχροῖς  αἰσχύνην,   ἐπὶ δὲ τοῖς καλοῖς φιλοτιμίαν·
[184]   τοῖς ἄλλοις πᾶσι καὶ ἐξαπατωμένῳ  αἰσχύνην   φέρει καὶ μή. εἰ γάρ
[198]   τούτων οὐδὲν καλὸν εἰπεῖν, ὑπ᾽  αἰσχύνης   ὀλίγου (ἀποδρὰς ᾠχόμην, εἴ πῃ
[218]   πολὺ μᾶλλον ἂν μὴ χαριζόμενος  αἰσχυνοίμην   τοὺς φρονίμους, χαριζόμενος τούς
[194]   ἄλλοις ἐντύχοις σοφοῖς, τάχ᾽ ἂν  αἰσχύνοιο   αὐτούς, εἴ τι ἴσως οἴοιο
[194]   Τοὺς δὲ πολλοὺς οὐκ ἂν  αἰσχύνοιο   εἴ τι οἴοιο αἰσχρὸν ποιεῖν;
[216]   ὁντινοῦν· ἐγὼ δὲ τοῦτον μόνον  αἰσχύνομαι.   ξύνοιδα γὰρ ἐμαυτῷ ἀντιλέγειν μὲν
[216]   καὶ φεύγω, καὶ ὅταν ἴδω,  αἰσχύνομαι   τὰ ὡμολογημένα. (καὶ πολλάκις μὲν
[217]   ἀπιέναι ἐβούλετο. καὶ τότε μὲν  αἰσχυνόμενος   ἀφῆκα αὐτόν· αὖθις δ᾽ ἐπιβουλεύσας,
[183]   ἀνελευθερίας, τῶν δὲ νουθετούντων καὶ  αἰσχυνομένων   ὑπὲρ αὐτοῦ· τῷ δ᾽ ἐρῶντι
[204]   μεταξὺ εἶναι σοφοῦ καὶ ἀμαθοῦς.  αἰτία   δὲ αὐτῷ καὶ τούτων
[207]   ποιεῖν· τὰ δὲ θηρία τίς  αἰτία   οὕτως ἐρωτικῶς διατίθεσθαι; ἔχεις λέγειν;
[205]   εἰς τὸ ὂν ἰόντι ὁτῳοῦν  αἰτία   πᾶσά ἐστι (ποίησις, ὥστε καὶ
[207]   μοι λέγε καὶ τούτων τὴν  αἰτίαν   καὶ τῶν ἄλλων τῶν περὶ
[184]   Οὕτω δὴ ὑπὸ ταύτης τῆς  αἰτίας   πρῶτον μὲν τὸ ἁλίσκεσθαι ταχὺ
[207]   ἤρετο Τί οἴει, Σώκρατες,  αἴτιον   εἶναι τούτου τοῦ ἔρωτος καὶ
[193]   αὐτῷ πεφυκότων· οὗ δὴ τὸν  αἴτιον   θεὸν ὑμνοῦντες (δικαίως ἂν ὑμνοῖμεν
[198]   τοιοῦτόν τε εἶναι καὶ τοσούτων  αἴτιον,   ὅπως ἂν ~(φαίνηται ὡς κάλλιστος
[192]   γενέσθαι. τοῦτο γάρ ἐστι τὸ  αἴτιον,   ὅτι ἀρχαία φύσις ἡμῶν
[197]   τοῦτο τοῖς ἄλλοις ἄλλων τοιούτων  αἴτιος   εἶναι. ἐπέρχεται δέ μοί τι
[178]   δὲ ὢν μεγίστων ἀγαθῶν ἡμῖν  αἴτιός   ἐστιν. οὐ γὰρ ἔγωγ᾽ ἔχω
[194]   ἀγαθῶν ὧν θεὸς αὐτοῖς  αἴτιος·   ὁποῖος δέ τις αὐτὸς ὢν
[195]   παντός, λόγῳ διελθεῖν οἷος οἵων  αἴτιος   ὢν τυγχάνει περὶ οὗ ἂν
[174]   πολεμικά, τὸν δὲ Μενέλεων μαλθακὸν  αἰχμητήν,   θυσίαν ποιουμένου καὶ ἑστιῶντος τοῦ
[182]   τούτους ἀποβλέποντες, ὁρῶντες αὐτῶν τὴν  ἀκαιρίαν   καὶ ἀδικίαν, ἐπεὶ οὐ δή
[192]   βουλόμενος, ἀλλ᾽ ἀτεχνῶς οἴοιτ᾽ ἂν  ἀκηκοέναι   τοῦτο πάλαι ἄρα ἐπεθύμει,
[172]   ἄλλος γάρ τίς μοι διηγεῖτο  ἀκηκοὼς   Φοίνικος τοῦ Φιλίππου· ἔφη δὲ
[174]   ποιουμένου καὶ ἑστιῶντος τοῦ Ἀγαμέμνονος  ἄκλητον   ἐποίησεν ἐλθόντα τὸν Μενέλεων ἐπὶ
[174]   ἐπὶ σοφοῦ ἀνδρὸς ἰέναι θοίνην  ἄκλητος.   ἆρ᾽ οὖν ἄγων μέ τι
[174]   πρὸς τὸ ἐθέλειν ἂν ἰέναι  ἄκλητος   ἐπὶ δεῖπνον; κἀγώ, ἔφη, εἶπον
[174]   ὡς ἐγὼ μὲν οὐχ ὁμολογήσω  ἄκλητος   (ἥκειν, ἀλλ᾽ ὑπὸ σοῦ κεκλημένος.
[219]   ὅταν τῶν ὀμμάτων τῆς  ἀκμῆς   λήγειν ἐπιχειρῇ· σὺ δὲ τούτων
[187]   τὴν μὲν ἡδονὴν αὐτοῦ καρπώσηται,  ἀκολασίαν   δὲ μηδεμίαν ἐμποιήσῃ· ὥσπερ ἐν
[190]   τε ἄνθρωποι καὶ παύσαιντο τῆς  ἀκολασίας   ἀσθενέστεροι (γενόμενοι. νῦν μὲν γὰρ
[186]   χαρίζεσθαι τῶν ἀνθρώπων, (τοῖς δ᾽  ἀκολάστοις   αἰσχρόν, οὕτω καὶ ἐν αὐτοῖς
[217]   αὐτοῦ γίγνεσθαι, τότε ἀποπέμπων (τὸν  ἀκόλουθον   μόνος συνεγιγνόμην. δεῖ γὰρ πρὸς
[203]   διὸ δὴ καὶ τῆς Ἀφροδίτης  ἀκόλουθος   καὶ θεράπων γέγονεν Ἔρως,
[217]   πρὸ τοῦ οὐκ εἰωθὼς ἄνευ  ἀκολούθου   μόνος μετ᾽ αὐτοῦ γίγνεσθαι, τότε
[212]   ὑπολαβοῦσαν καὶ ἄλλους τινὰς τῶν  ἀκολούθων,   καὶ ἐπιστῆναι ἐπὶ τὰς θύρας
[188]   καὶ ἐρυσῖβαι ἐκ πλεονεξίας καὶ  ἀκοσμίας   περὶ ἄλληλα τῶν τοιούτων γίγνεται
[215]   καὶ τἆλλα ἔοικας, μετὰ τοῦτο  ἄκουε.   ὑβριστὴς εἶ· οὔ; ἐὰν
[212]   πολὺ ὕστερον Ἀλκιβιάδου τὴν φωνὴν  ἀκούειν   ἐν τῇ αὐλῇ σφόδρα μεθύοντος
[221]   γὰρ ἐθέλοι τις τῶν Σωκράτους  ἀκούειν   λόγων, φανεῖεν ἂν πάνυ γελοῖοι
[199]   δέῃ, περὶ Ἔρωτος τἀληθῆ λεγόμενα  ἀκούειν,   ὀνομάσει δὲ καὶ θέσει ῥημάτων
[173]   ἐπιτηδεία πορευομένοις καὶ λέγειν καὶ  ἀκούειν.   οὕτω δὴ ἰόντες ἅμα τοὺς
[212]   ὡς κωμαστῶν, καὶ αὐλητρίδος φωνὴν  ἀκούειν.   τὸν οὖν Ἀγάθωνα, Παῖδες, φάναι,
[215]   λέγων, ἐάν τε γυνὴ  ἀκούῃ   ἐάν τε ἀνὴρ ἐάν τε
[215]   οὐδενί· ἐπειδὰν δὲ σοῦ τις  ἀκούῃ   τῶν σῶν λόγων ἄλλου
[198]   σοι δοκῶ, φάναι, παῖ  Ἀκουμενοῦ,   ἀδεὲς πάλαι δέος δεδιέναι, ἀλλ᾽
[176]   οὖν αὐτῶν ἔφη Ἐρυξίμαχον τὸν  Ἀκουμενοῦ·   καλῶς, φάναι, λέγετε. καὶ
[220]   ἐκεῖ ποτε ἐπὶ στρατείας, ἄξιον  ἀκοῦσαι.   ξυννοήσας γὰρ αὐτόθι ἕωθέν τι
[217]   ὑπάρχον μοι χαρισαμένῳ Σωκράτει πάντ᾽  ἀκοῦσαι   ὅσα περ οὗτος ᾔδει· ἐφρόνουν
[176]   καὶ ἔτι ἑνὸς δέομαι ὑμῶν  ἀκοῦσαι·   πῶς ἔχει πρὸς τὸ ἐρρῶσθαι
[176]   αὐτός εἰμι τῶν χθὲς βεβαπτισμένων.  ἀκούσαντα   οὖν αὐτῶν ἔφη Ἐρυξίμαχον τὸν
[176]   καὶ οἱ λοιποί. (ταῦτα δὴ  ἀκούσαντας   συγχωρεῖν πάντας μὴ διὰ μέθης
[174]   ἐπὶ τὴν τοῦ ἀμείνονος. ταῦτ᾽  ἀκούσας   εἰπεῖν ἔφη· Ἴσως μέντοι κινδυνεύσω
[192]   ὑμῖν ἂν τούτου τύχητε· ταῦτ᾽  ἀκούσας   ἴσμεν ὅτι οὐδ᾽ ἂν εἷς
[218]   πολλοὺς καὶ ἄφρονας. καὶ οὗτος  ἀκούσας   μάλα εἰρωνικῶς καὶ σφόδρα ἑαυτοῦ
[219]   δὲ τούτων ἔτι πόρρω. κἀγὼ  ἀκούσας·   Τὰ μὲν παρ᾽ ἐμοῦ, ἔφην,
[219]   ἄριστον. ἐγὼ μὲν δὴ ταῦτα  ἀκούσας   τε καὶ εἰπών, καὶ ἀφεὶς
[208]   ἔρως ἕπεται. Καὶ ἐγὼ  ἀκούσας   τὸν λόγον ἐθαύμασά τε καὶ
[216]   τοῦ σατύρου· ἄλλα δὲ ἐμοῦ  ἀκούσατε   ὡς ὅμοιός τ᾽ ἐστὶν οἷς
[218]   τε καὶ βακχείας· διὸ πάντες  ἀκούσεσθε·   συγγνώσεσθε γὰρ τοῖς τε τότε
[178]   μητίσατο πάντων. (Ἡσιόδῳ δὲ καὶ  Ἀκουσίλεως   ὁμολογεῖ. οὕτω πολλαχόθεν ὁμολογεῖται
[214]   ἄλλων· ἐπίταττε οὖν ὅτι βούλει.  Ἄκουσον   δή, εἰπεῖν τὸν Ἐρυξίμαχον. ἡμῖν
[193]   αὐτόν, ἵνα καὶ τῶν λοιπῶν  ἀκούσωμεν   τί ἕκαστος (ἐρεῖ, μᾶλλον δὲ
[215]   ἔτι καὶ (νυνί. ὅταν γὰρ  ἀκούω,   πολύ μοι μᾶλλον τῶν
[194]   καλῷ. ἐγὼ δὲ ἡδέως μὲν  ἀκούω   Σωκράτους διαλεγομένου, ἀναγκαῖον δέ μοι
[173]   αὐτὸς ποιῶμαι ἄλλων  ἀκούω,   χωρὶς τοῦ οἴεσθαι ὠφελεῖσθαι ὑπερφυῶς
[215]   γοῦν ὅταν μέν του ἄλλου  ἀκούωμεν   λέγοντος καὶ πάνυ ἀγαθοῦ ῥήτορος
[198]   ῥημάτων τίς οὐκ ἂν ἐξεπλάγη  ἀκούων;   ἐπεὶ ἔγωγε ἐνθυμούμενος ὅτι αὐτὸς
[215]   τὰ αὐτὰ πάσχοντας. Περικλέους δὲ  ἀκούων   καὶ ἄλλων ἀγαθῶν ῥητόρων εὖ
[218]   τε ὑπὸ ἀλγεινοτέρου καὶ τὸ  ἀλγεινότατον   ὧν ἄν τις δηχθείη— τὴν
[218]   ἐγὼ οὖν δεδηγμένος τε ὑπὸ  ἀλγεινοτέρου   καὶ τὸ ἀλγεινότατον ὧν ἄν
[178]   ἂν ὑπὸ πατρὸς ὀφθέντα οὕτως  ἀλγῆσαι   οὔτε ὑπὸ ἑταίρων οὔτε ὑπ᾽
[223]   ἐξεγρέσθαι δὲ πρὸς ἡμέραν ἤδη  ἀλεκτρυόνων   ᾀδόντων, ἐξεγρόμενος δὲ ἰδεῖν τοὺς
[177]   ἀνδρὸς σοφοῦ, ἐν ἐνῆσαν  ἅλες   ἔπαινον θαυμάσιον ἔχοντες πρὸς ὠφέλειαν·
[201]   λέγεις. Οὐ μὲν οὖν τῇ  ἀληθείᾳ,   φάναι, φιλούμενε Ἀγάθων, δύνασαι
[218]   πλεονεκτεῖν διανοεῖ, ἀλλ᾽ ἀντὶ δόξης  ἀλήθειαν   καλῶν κτᾶσθαι ἐπιχειρεῖς καὶ τῷ
[198]   εὖ ἐρῶν, ὡς εἰδὼς τὴν  ἀλήθειαν   τοῦ ἐπαινεῖν ὁτιοῦν. τὸ δὲ
[214]   οὑτωσὶ ποίησον. ἐάν τι μὴ  ἀληθὲς   λέγω, μεταξὺ ἐπιλαβοῦ, ἂν βούλῃ,
[206]   τὸ ἀγαθὸν αὑτῷ εἶναι ἀεί.  Ἀληθέστατα,   ἔφην ἐγώ, λέγεις. (Ὅτε δὴ
[212]   ἅτε οὐκ εἰδώλου ἐφαπτομένῳ, ἀλλὰ  ἀληθῆ,   ἅτε τοῦ ἀληθοῦς ἐφαπτομένῳ· τεκόντι
[199]   οὐ μέντοι ἀλλὰ τά γε  ἀληθῆ,   (εἰ βούλεσθε, ἐθέλω εἰπεῖν κατ᾽
[195]   οὐκ Ἔρωτι γεγονέναι, εἰ ἐκεῖνοι  ἀληθῆ   ἔλεγον· οὐ γὰρ ἂν ἐκτομαὶ
[205]   καὶ ἐρᾶν καὶ ἐρασταί. Κινδυνεύεις  ἀληθῆ,   ἔφην ἐγώ, λέγειν. Καὶ λέγεται
[202]   δόξα, μεταξὺ φρονήσεως καὶ ἀμαθίας.  Ἀληθῆ,   ἦν δ᾽ ἐγώ, λέγεις. (Μὴ
[216]   Σώκρατες, οὐκ ἐρεῖς ὡς οὐκ  ἀληθῆ.   καὶ ἔτι γε νῦν ξύνοιδ᾽
[212]   ἀληθοῦς ἐφαπτομένῳ· τεκόντι δὲ ἀρετὴν  ἀληθῆ   καὶ θρεψαμένῳ ὑπάρχει θεοφιλῆ γενέσθαι,
[222]   Καὶ μήν, Σώκρατες, κινδυνεύεις  (ἀληθῆ   λέγειν. τεκμαίρομαι δὲ καὶ ὡς
[205]   οἱ τούτων δημιουργοὶ πάντες ποιηταί.  Ἀληθῆ   λέγεις. Ἀλλ᾽ ὅμως, δ᾽
[200]   εἴη τούτων γε ὤν.  Ἀληθῆ   λέγεις. Εἰ γὰρ καὶ ἰσχυρὸς
[205]   τέλος δοκεῖ ἔχειν ἀπόκρισις.  Ἀληθῆ   λέγεις, εἶπον ἐγώ. Ταύτην δὴ
[205]   τὸ μόριον τῆς ποιήσεως ποιηταί.  Ἀληθῆ   λέγεις, ἔφην. (Οὕτω τοίνυν καὶ
[194]   ὂν ποιεῖν· πῶς λέγεις;  Ἀληθῆ   λέγεις, φάναι. Τοὺς δὲ πολλοὺς
[213]   ~(γελᾶτε, ὅμως εὖ οἶδ᾽ ὅτι  ἀληθῆ   λέγω. ἀλλά μοι λέγετε αὐτόθεν,
[173]   κακοδαίμονα εἶναι, καὶ οἴομαι ὑμᾶς  ἀληθῆ   οἴεσθαι· ἐγὼ μέντοι ὑμᾶς οὐκ
[214]   Ἀλλὰ μέντοι, φάναι, τά γε  ἀληθῆ   παρίημι καὶ κελεύω λέγειν. Οὐκ
[218]   ὄντι οὐ φαῦλος εἶναι, εἴπερ  ἀληθῆ   τυγχάνει ὄντα λέγεις (περὶ
[217]   παίδων καὶ μετὰ παίδων) ἦν  ἀληθής,   ἔπειτα ἀφανίσαι Σωκράτους ἔργον ὑπερήφανον
[215]   ἔσται δ᾽ εἰκὼν τοῦ  ἀληθοῦς   ἕνεκα, οὐ τοῦ γελοίου. φημὶ
[212]   ἐφαπτομένῳ, ἀλλὰ ἀληθῆ, ἅτε τοῦ  ἀληθοῦς   ἐφαπτομένῳ· τεκόντι δὲ ἀρετὴν ἀληθῆ
[219]   χεῖρε τούτῳ τῷ (δαιμονίῳ ὡς  ἀληθῶς   καὶ θαυμαστῷ, κατεκείμην τὴν νύκτα
[208]   σοφωτάτη Διοτίμα, ταῦτα ὡς  ἀληθῶς   οὕτως ἔχει; (καὶ ἥ, ὥσπερ
[181]   οὖν τῆς Πανδήμου Ἀφροδίτης ὡς  ἀληθῶς   πάνδημός (ἐστι καὶ ἐξεργάζεται
[184]   τῆς αἰτίας πρῶτον μὲν τὸ  ἁλίσκεσθαι   ταχὺ αἰσχρὸν νενόμισται, ἵνα χρόνος
[180]   ταῦτα καὶ τὸν Ἀχιλλέα τῆς  Ἀλκήστιδος   μᾶλλον ἐτίμησαν, εἰς μακάρων νήσους
[208]   ὑπεραποθνήσκειν. ἐπεὶ οἴει σύ, ἔφη,  Ἄλκηστιν   ὑπὲρ Ἀδμήτου ἀποθανεῖν ἄν,
[179]   ἕνεκα τοῦ ἔρωτος ἀποθνήσκειν ὥσπερ  Ἄλκηστις,   ἀλλὰ διαμηχανᾶσθαι ζῶν εἰσιέναι εἰς
[179]   δὲ καὶ Πελίου θυγάτηρ  Ἄλκηστις   ἱκανὴν μαρτυρίαν παρέχεται ὑπὲρ τοῦδε
[218]   καὶ εἰωθότως ἔλεξεν· φίλε  Ἀλκιβιάδη,   κινδυνεύεις τῷ ὄντι οὐ φαῦλος
[222]   Νήφειν μοι δοκεῖς, φάναι,  Ἀλκιβιάδη.   οὐ γὰρ ἄν ποτε οὕτω
[223]   Ἰοὺ ἰοὺ, φάναι τὸν Ἀγάθωνα,  Ἀλκιβιάδη,   οὐκ ἔσθ᾽ ὅπως ἂν ἐνθάδε
[214]   Ἐρυξίμαχον· Πῶς οὖν, φάναι,  Ἀλκιβιάδη,   ποιοῦμεν; (οὕτως οὔτε τι λέγομεν
[213]   κατακέηται. Πάνυ γε, εἰπεῖν τὸν  Ἀλκιβιάδην·   ἀλλὰ τίς ἡμῖν ὅδε τρίτος
[214]   ἐπαίνεσον. (Πῶς λέγεις; εἰπεῖν τὸν  Ἀλκιβιάδην·   δοκεῖ χρῆναι, Ἐρυξίμαχε; ἐπιθῶμαι
[214]   οἱ διψῶντες πιόμεθα; τὸν οὖν  Ἀλκιβιάδην   εἰπεῖν· Ἐρυξίμαχε, βέλτιστε βελτίστου
[213]   Ἀλλ᾽ οὐκ ἔστι, φάναι τὸν  Ἀλκιβιάδην,   ἐμοὶ καὶ σοὶ διαλλαγή. ἀλλὰ
[213]   οὖν τὸν Ἀγάθωνα· Ὑπολύετε, παῖδες,  Ἀλκιβιάδην,   ἵνα ἐκ τρίτων κατακέηται. Πάνυ
[214]   Οὐκ ἂν φθάνοιμι, εἰπεῖν τὸν