HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Le Banquet

Liste des contextes (ordre alphabétique)


μ  =  224 formes différentes pour 841 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Page
[202]   τε καὶ εὐδαίμονα θεῶν εἶναι;  Μὰ   Δί᾽ οὐκ ἔγωγ᾽ ἔφην. Εὐδαίμονας
[206]   τοῦ ἀγαθοῦ. σοὶ δοκοῦσιν;  Μὰ   Δί᾽ οὐκ ἔμοιγε, ἦν δ᾽
[219]   εὖ γὰρ ἴστε μὰ θεούς,  μὰ   θεάς, οὐδὲν περιττότερον καταδεδαρθηκὼς (ἀνέστην
[219]   Σωκράτους ὑπερηφανίας. εὖ γὰρ ἴστε  μὰ   θεούς, μὰ θεάς, οὐδὲν περιττότερον
[173]   διηγεῖτο; αὐτὸς Σωκράτης; (Οὐ  μὰ   τὸν Δία, ἦν δ᾽ ἐγώ,
[214]   Οὐκ εὐφημήσεις; φάναι τὸν Σωκράτη.  Μὰ   τὸν Ποσειδῶ, εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην,
[189]   ἔσεσθε. δεῖ δὲ πρῶτον ὑμᾶς  μαθεῖν   τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν καὶ τὰ
[211]   αὐτοῦ ἐκείνου τοῦ καλοῦ  μάθημα,   καὶ γνῷ αὐτὸ τελευτῶν
[211]   τῶν μαθημάτων ἐπ᾽ ἐκεῖνο τὸ  μάθημα   τελευτῆσῃ, ἐστιν οὐκ ἄλλου
[211]   καλῶν ἐπιτηδευμάτων ἐπὶ τὰ καλὰ  μαθήματα,   καὶ ἀπὸ τῶν μαθημάτων ἐπ᾽
[211]   καλὰ μαθήματα, καὶ ἀπὸ τῶν  μαθημάτων   ἐπ᾽ ἐκεῖνο τὸ μάθημα τελευτῆσῃ,
[206]   ἐφοίτων παρὰ σὲ αὐτὰ ταῦτα  μαθησόμενος.   Ἀλλ᾽ ἐγώ σοι, ἔφη, ἐρῶ.
[197]   καὶ οὗτος Ἔρωτος ἂν εἴη  μαθητής,   καὶ Μοῦσαι μουσικῆς καὶ Ἥφαιστος
[173]   περὶ ἐμαυτοῦ καὶ περὶ ὑμῶν  μαίνομαι   καὶ παραπαίω. Ἑταῖρος Οὐκ ἄξιον
[219]   „χαλκείων„ διαμείβεσθαι νοεῖς. ἀλλ᾽  μακάριε,   ἄμεινον σκόπει, μή σε λανθάνω
[198]   οὐκ οἶμαι. (Καὶ πῶς,  μακάριε,   εἰπεῖν τὸν Σωκράτη, οὐ μέλλω
[214]   ἴσου ᾖ. καὶ ἅμα,  μακάριε,   πείθει τί (σε Σωκράτης ὧν
[216]   τιμὴν ἔχων τῶν ὑπὸ πλήθους  μακαριζομένων·   ἡγεῖται δὲ πάντα ταῦτα τὰ
[193]   τὴν ἀρχαίαν φύσιν καὶ ἰασάμενος  μακαρίους   καὶ εὐδαίμονας ποιῆσαι. οὗτος, ἔφη,
[204]   καὶ ἁβρὸν καὶ τέλεον καὶ  μακαριστόν·   τὸ δέ γε ἐρῶν ἄλλην
[179]   Θέτιδος υἱὸν ἐτίμησαν καὶ εἰς  μακάρων   νήσους ἀπέπεμψαν, ὅτι πεπυσμένος παρὰ
[180]   τῆς Ἀλκήστιδος μᾶλλον ἐτίμησαν, εἰς  μακάρων   νήσους ἀποπέμψαντες. οὕτω δὴ ἔγωγέ
[203]   ἐγώ, τίνος ἐστὶ καὶ μητρός;  (Μακρότερον   μέν, ἔφη, διηγήσασθαι· ὅμως δέ
[223]   (καὶ καταδαρθεῖν πάνυ πολύ, ἅτε  μακρῶν   τῶν νυκτῶν οὐσῶν, ἐξεγρέσθαι δὲ
[194]   καὶ Ἀγάθων εἴπῃ εὖ, καὶ  μάλ᾽   ἂν φοβοῖο καὶ ἐν παντὶ
[189]   εἰπεῖν τὸν Ἀριστοφάνη ὅτι· Καὶ  μάλ᾽   ἐπαύσατο, οὐ μέντοι πρίν γε
[217]   καὶ ἔχαιρον. τούτων δ᾽ οὐ  μάλα   ἐγίγνετο οὐδέν, ἀλλ᾽ ὥσπερ εἰώθει
[218]   καὶ ἄφρονας. καὶ οὗτος ἀκούσας  μάλα   εἰρωνικῶς καὶ σφόδρα ἑαυτοῦ τε
[221]   τις ἅψεται τούτου τοῦ ἀνδρός,  μάλα   ἐρρωμένως ἀμυνεῖται. διὸ καὶ ἀσφαλῶς
[195]   κρανίων, ἐστιν οὐ πάνυ  μαλακά,   ἀλλ᾽ ἐν τοῖς μαλακωτάτοις τῶν
[195]   ἐντύχῃ, ἀπέρχεται, δ᾽ ἂν  μαλακόν,   οἰκίζεται. ἁπτόμενον οὖν ἀεὶ καὶ
[173]   ταύτην τὴν ἐπωνυμίαν ἔλαβες τὸ  μαλακὸς   καλεῖσθαι, οὐκ οἶδα ἔγωγε· ἐν
[195]   καὶ ποσὶν καὶ πάντῃ ἐν  μαλακωτάτοις   τῶν μαλακωτάτων, ἁπαλώτατον ἀνάγκη ~(εἶναι.
[195]   πάνυ μαλακά, ἀλλ᾽ ἐν τοῖς  μαλακωτάτοις   τῶν ὄντων καὶ βαίνει καὶ
[195]   καὶ πάντῃ ἐν μαλακωτάτοις τῶν  μαλακωτάτων,   ἁπαλώτατον ἀνάγκη ~(εἶναι. νεώτατος μὲν
[179]   αὐτὴν δὲ οὐ δόντες, ὅτι  μαλθακίζεσθαι   ἐδόκει, ἅτε ὢν κιθαρῳδός, καὶ
[174]   (τὰ πολεμικά, τὸν δὲ Μενέλεων  μαλθακὸν   αἰχμητήν, θυσίαν ποιουμένου καὶ ἑστιῶντος
[195]   ἐπὶ σκληροῦ βαίνει, ἀλλ᾽ ἐπὶ  μαλθακοῦ.   τῷ αὐτῷ (δὴ καὶ ἡμεῖς
[192]   ἐν τῷ αὐτῷ γενέσθαι ὅτι  μάλιστα   ἀλλήλοις, ὥστε καὶ νύκτα καὶ
[202]   ᾖ, ἀναγκαῖον αὐτὸ εἶναι αἰσχρόν;  ~(Μάλιστά   γε. καὶ ἂν μὴ
[189]   γίγνεται περὶ αὐτόν, δέον πάντων  μάλιστα   γίγνεσθαι. ἔστι γὰρ θεῶν φιλανθρωπότατος,
[218]   οὖν μοι δέδοκται; Τί  μάλιστα,   ἔφη. Σὺ ἐμοὶ δοκεῖς, ἦν
[178]   ἐκεῖνος ἔλεγε πάντα· δὲ  μάλιστα   καὶ ὧν ἔδοξέ μοι ἀξιομνημόνευτον,
[180]   Ὅμηρος. ἀλλὰ γὰρ τῷ ὄντι  μάλιστα   μὲν ταύτην τὴν ἀρετὴν οἱ
[210]   νοῦν προσέχειν ὡς οἷόν τε  μάλιστα.   Ὃς γὰρ ἂν μέχρι ἐνταῦθα
[175]   χρόνον ὡς εἰώθει διατρίψαντα, ἀλλὰ  μάλιστα   σφᾶς μεσοῦν δειπνοῦντας. τὸν οὖν
[179]   ἔρωτα σπουδήν τε καὶ ἀρετὴν  μάλιστα   τιμῶσιν. Ὀρφέα δὲ τὸν Οἰάγρου
[182]   φανερῶς ἐρᾷν τοῦ λάθρᾳ, καὶ  μάλιστα   τῶν γενναιοτάτων καὶ ἀρίστων, κἂν
[173]   Σωκράτους ἐραστὴς ὢν ἐν τοῖς  μάλιστα   τῶν τότε, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ.
[182]   ἰσχυρὰς καὶ κοινωνίας, δὴ  μάλιστα   φιλεῖ τά τε ἄλλα πάντα
[194]   τισιν ἐντύχοις οὓς ἡγεῖο σοφούς,  μᾶλλον   ἂν αὐτῶν φροντίζοις τῶν
[218]   ἐγὼ δὴ τοιούτῳ ἀνδρὶ πολὺ  μᾶλλον   ἂν μὴ χαριζόμενος αἰσχυνοίμην τοὺς
[219]   ᾔδη ὅτι χρήμασί γε πολὺ  μᾶλλον   ἄτρωτος ἦν πανταχῇ σιδήρῳ
[222]   οὗτος ἐξαπατῶν ὡς ἐραστὴς παιδικὰ  μᾶλλον   αὐτὸς καθίσταται ἀντ᾽ ἐραστοῦ.
[209]   ἂν δέξαιτο ἑαυτῷ τοιούτους παῖδας  μᾶλλον   γεγονέναι τοὺς (ἀνθρωπίνους, καὶ
[173]   Ἦσαν τοίνυν ἐκεῖνοι τοιοίδε τινές·  μᾶλλον   δ᾽ ~(ἐξ ἀρχῆς ὑμῖν ὡς
[222]   ἔχοντας καὶ ἐπὶ πλεῖστον τείνοντας,  μᾶλλον   δὲ ἐπὶ πᾶν ὅσον προσήκει
[194]   γένοιο οὗ νῦν ἐγώ εἰμι,  μᾶλλον   δὲ ἴσως οὗ ἔσομαι ἐπειδὰν
[213]   εἴ τι ἔστιν ἔκπωμα μέγα.  μᾶλλον   δὲ οὐδὲν δεῖ, ἀλλὰ φέρε,
[188]   ἀσέβειαν. οὕτω πολλὴν καὶ μεγάλην,  μᾶλλον   δὲ πᾶσαν δύναμιν ἔχει ξυλλήβδην
[193]   λοιπῶν ἀκούσωμεν τί ἕκαστος (ἐρεῖ,  μᾶλλον   δὲ τί ἑκάτερος· Ἀγάθων γὰρ
[222]   πάλιν ἐπαινέσεται, πρὶν ὑπ᾽ ἐμοῦ  μᾶλλον   ἐπαινεθῆναι. ἀλλ᾽ ἔασον, ~(ὦ δαιμόνιε,
[180]   καὶ τὸν Ἀχιλλέα τῆς Ἀλκήστιδος  μᾶλλον   ἐτίμησαν, εἰς μακάρων νήσους ἀποπέμψαντες.
[181]   τὸ φύσει ἐρρωμενέστερον καὶ νοῦν  μᾶλλον   ἔχον ἀγαπῶντες. καί τις ἂν
[209]   ἐν ταῖς ψυχαῖς κυοῦσιν ἔτι  μᾶλλον   ἐν τοῖς σώμασιν,
[209]   τε οὖν σώματα τὰ καλὰ  μᾶλλον   τὰ αἰσχρὰ ἀσπάζεται ἅτε
[183]   πάνδημος, (ὁ τοῦ σώματος  μᾶλλον   τῆς ψυχῆς ἐρῶν· καὶ
[215]   ὅταν γὰρ ἀκούω, πολύ μοι  μᾶλλον   τῶν κορυβαντιώντων τε
[181]   ὧν καὶ ἐρῶσι τῶν σωμάτων  μᾶλλον   τῶν ψυχῶν, ἔπειτα ὡς
[208]   κινδυνεύειν ἕτοιμοί εἰσι πάντας ἔτι  μᾶλλον   ὑπὲρ τῶν (παίδων, καὶ
[199]   Σωκράτη, ἀπόκριναι ὀλίγῳ πλείω, ἵνα  μᾶλλον   καταμάθῃς βούλομαι. εἰ γὰρ
[180]   τιμῶσιν τὴν περὶ (τὸν ἔρωτα,  μᾶλλον   μέντοι θαυμάζουσιν καὶ ἄγανται καὶ
[223]   ἂν ἐνθάδε μείναιμι, ἀλλὰ παντὸς  μᾶλλον   μεταναστήσομαι, ἵνα ὑπὸ Σωκράτους ἐπαινεθῶ.
[214]   κελεύῃ τις, τοσοῦτον ἐκπιὼν οὐδὲν  μᾶλλον   μή ποτε μεθυσθῇ. τὸν μὲν
[202]   ἀγαθὸν μηδὲ καλόν, μηδέν τι  μᾶλλον   οἴου δεῖν αὐτὸν αἰσχρὸν καὶ
[173]   σὺ νυνί, οἰόμενος δεῖν πάντα  μᾶλλον   πράττειν φιλοσοφεῖν. καὶ ὅς·
[191]   ἀνδράσι τὸν νοῦν προσέχουσιν, ἀλλὰ  μᾶλλον   πρὸς τὰς γυναῖκας τετραμμέναι εἰσί,
[208]   ὅσῳ ἂν ἀμείνους (ὦσι, τοσούτῳ  μᾶλλον·   τοῦ γὰρ ἀθανάτου ἐρῶσιν. οἱ
[208]   σώματα ὄντες πρὸς τὰς γυναῖκας  μᾶλλον   τρέπονται καὶ ταύτῃ ἐρωτικοί εἰσιν,
[206]   ὅτι ποτε λέγεις, καὶ οὐ  μανθάνω.   (Ἀλλ᾽ ἐγώ, δ᾽ ἥ,
[213]   ἐπάμυνε, ὡς ἐγὼ τὴν τούτου  μανίαν   τε καὶ φιλεραστίαν πάνυ ὀρρωδῶ.
[218]   πάντες γὰρ κεκοινωνήκατε τῆς φιλοσόφου  μανίας   τε καὶ βακχείας· διὸ πάντες
[203]   ~(καὶ τὰς ἐπῳδὰς καὶ τὴν  μαντείαν   πᾶσαν καὶ γοητείαν. θεὸς δὲ
[206]   σῶμα καὶ κατὰ τὴν ψυχήν.  Μαντείας,   ἦν δ᾽ ἐγώ, δεῖται ὅτι
[192]   οὐ δύναται εἰπεῖν, ἀλλὰ  μαντεύεται   βούλεται, καὶ αἰνίττεται. καὶ
[188]   θεούς· δὴ προστέτακται τῇ  μαντικῇ   ἐπισκοπεῖν τοὺς Ἔρωτας καὶ ἰατρεύειν·
[188]   καὶ θυσίαι πᾶσαι καὶ οἷς  μαντικὴ   ἐπιστατεῖ (ταῦτα δ᾽ ἐστὶν
[202]   ξυνδεδέσθαι. διὰ τούτου καὶ  μαντικὴ   πᾶσα χωρεῖ καὶ τῶν
[188]   ἰατρεύειν· καὶ ἔστιν αὖ  (μαντικὴ   φιλίας θεῶν καὶ ἀνθρώπων δημιουργὸς
[197]   γε μὴν καὶ ἰατρικὴν καὶ  μαντικὴν   Ἀπόλλων ἀνεῦρεν ἐπιθυμίας καὶ ἔρωτος
[198]   πάλαι δέος δεδιέναι, ἀλλ᾽ οὐ  μαντικῶς,   νῦν δὴ ἔλεγον εἰπεῖν,
[198]   μὲν ἕτερον, φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον,  μαντικῶς   μοι δοκεῖς εἰρηκέναι, ὅτι Ἀγάθων
[211]   φίλε Σώκρατες, ἔφη  Μαντινικὴ   ξένη, εἴπερ που ἄλλοθι, βιωτὸν
[201]   Ἔρωτος, ὅν ποτ᾽ ἤκουσα γυναικὸς  Μαντινικῆς   Διοτίμας, ταῦτά τε σοφὴ
[215]   ἐοικέναι αὐτὸν τῷ σατύρῳ τῷ  Μαρσύᾳ.   ὅτι μὲν οὖν τό γε
[215]   αὐλῇ· γὰρ Ὄλυμπος ηὔλει,  Μαρσύου   λέγω, τούτου διδάξαντος· τὰ οὖν
[215]   διακειμένου· ἀλλ᾽ ὑπὸ τουτουῒ τοῦ  Μαρσύου   πολλάκις δὴ ~(οὕτω διετέθην ὥστε
[215]   οὔ; ἐὰν γὰρ μὴ ὁμολογῇς,  μάρτυρας   παρέξομαι. ἀλλ᾽ οὐκ αὐλητής; πολύ
[179]   Πελίου θυγάτηρ Ἄλκηστις ἱκανὴν  μαρτυρίαν   παρέχεται ὑπὲρ τοῦδε τοῦ λόγου
[196]   ἅψηται. δὴ πρέπει ἡμᾶς  μαρτυρίῳ   χρῆσθαι, ὅτι ποιητὴς Ἔρως
[175]   καὶ ἐκφανὴς ἐγένετο πρῴην ἐν  μάρτυσι   τῶν Ἑλλήνων πλέον τρισμυρίοις.
[220]   εἰ δὲ βούλεσθε ἐν ταῖς  μάχαις·   τοῦτο γὰρ δὴ δίκαιόν γε
[220]   αὐτῷ ἀποδοῦναι· ὅτε γὰρ  μάχη   ἦν ἐξ ἧς ἐμοὶ καὶ
[179]   καὶ φιλοτιμούμενοι πρὸς ~(ἀλλήλους· καὶ  μαχόμενοί   γ᾽ ἂν μετ᾽ ἀλλήλων οἱ
[177]   λέγειν. Φαῖδρος γὰρ ἑκάστοτε πρός  με   ἀγανακτῶν λέγει· Οὐ δεινόν, φησίν,
[198]   εἴ πῃ εἶχον. καὶ γάρ  με   Γοργίου λόγος ἀνεμίμνῃσκεν, ὥστε
[219]   δὴ μετὰ τοῦτο τίνα οἴεσθέ  με   διάνοιαν ἔχειν, ἡγούμενον μὲν ἠτιμάσθαι,
[218]   μοι φαίνει ὀκνεῖν μνησθῆναι πρός  με·   ἐγὼ δὲ οὑτωσὶ ἔχω· πάνυ
[194]   πρῶτον μὲν εἰπεῖν ὡς χρή  με   εἰπεῖν, ἔπειτα εἰπεῖν. δοκοῦσι γάρ
[213]   ἦν; Σωκράτης οὗτος; ἐλλοχῶν αὖ  με   ἐνταῦθα κατέκεισο, (ὥσπερ εἰώθεις ἐξαίφνης
[214]   νῷ ἔχεις; ἐπὶ τὰ γελοιότερά  με   ἐπαινέσαι; τί ποιήσεις; Τἀληθῆ
[201]   εἶναι οὕτω διελθεῖν, ὥς ποτέ  με   ξένη ἀνακρίνουσα διῄει. σχεδὸν
[219]   ᾤμην αὐτὸν μόνῳ ἁλώσεσθαι, διεπεφεύγει  με.   ἠπόρουν δή, καταδεδουλωμένος τε ὑπὸ
[189]   τὸν πταρμὸν προσενεχθῆναι αὐτῇ, ὥστε  με   θαυμάζειν εἰ τὸ κόσμιον τοῦ
[185]   Παυσανίου δὲ παυσαμένου, διδάσκουσι γάρ  με   ἴσα λέγειν οὑτωσὶ οἱ σοφοί,
[213]   οὐδ᾽ ἑνί, οὑτοσὶ ζηλοτυπῶν  με   καὶ φθονῶν θαυμαστὰ ἐργάζεται καὶ
[194]   φάναι τὸν Ἀγάθωνα, καὶ οὐδέν  με   κωλύει λέγειν· Σωκράτει γὰρ καὶ
[198]   τὸν ἐμὸν λόγον πέμψας αὐτόν  με   λίθον τῇ ἀφωνίᾳ ποιήσειε. καὶ
[216]   ταὐτὰ ἂν πάσχοιμι· ἀναγκάζει γάρ  με   ὁμολογεῖν ὅτι πολλοῦ ἐνδεὴς ὢν
[207]   Ταῦτά τε οὖν πάντα ἐδίδασκέ  με,   ὁπότε περὶ τῶν ἐρωτικῶν λόγους
[194]   Ἀγάθωνα φάναι, οὐ δή πού  με   οὕτω θεάτρου μεστὸν ἡγεῖ, ὥστε
[175]   παρὰ σοὶ κατάκλισιν· οἶμαι γάρ  με   παρὰ σοῦ πολλῆς καὶ καλῆς
[172]   οὖν γνωρίμων τις ὄπισθεν κατιδών  με   πόρρωθεν ἐκάλεσε, καὶ παίζων ἅμα
[185]   Ἐρυξίμαχε, δίκαιος εἶ παῦσαί  με   τῆς λυγγὸς λέγειν ὑπὲρ
[174]   θοίνην ἄκλητος. ἆρ᾽ οὖν ἄγων  μέ   τι ἀπολογήσει; ὡς ἐγὼ μὲν
[189]   γελωτοποιεῖς μέλλων λέγειν, καὶ φύλακά  με   τοῦ (λόγου ἀναγκάζεις γίγνεσθαι τοῦ
[201]   δὲ τῶν καλῶν· ἤλεγχε δή  με   τούτοις τοῖς λόγοις οἷσπερ ἐγὼ
[222]   μέμφομαι συμμείξας ὑμῖν εἶπον  με   ὕβρισε. καὶ μέντοι (οὐκ ἐμὲ
[189]   ἄρρητα τὰ εἰρημένα. ἀλλὰ μή  με   φύλαττε, ὡς ἐγὼ φοβοῦμαι περὶ
[194]   ὥσπερ ἐγὼ νῦν. Φαρμάττειν βούλει  με,   Σώκρατες, εἰπεῖν τὸν Ἀγάθωνα,
[212]   τῇ αὐλῇ σφόδρα μεθύοντος καὶ  μέγα   βοῶντος, ἐρωτῶντος ὅπου Ἀγάθων καὶ
[192]   ἀρρενωπίας, τὸ ὅμοιον αὐτοῖς ἀσπαζόμενοι.  μέγα   δὲ τεκμήριον· καὶ γὰρ τελεωθέντες
[195]   μὲν νεώτατος θεῶν, Φαῖδρε.  μέγα   (δὲ τεκμήριον τῷ λόγῳ αὐτὸς
[187]   ὥσπερ ἐν τῇ ἡμετέρᾳ τέχνῃ  μέγα   ἔργον ταῖς περὶ τὴν ὀψοποιικὴν
[198]   εὐπρεπέστατα τιθέναι· καὶ πάνυ δὴ  μέγα   ἐφρόνουν ὡς εὖ ἐρῶν, ὡς
[213]   Ἀγάθων, εἴ τι ἔστιν ἔκπωμα  μέγα.   μᾶλλον δὲ οὐδὲν δεῖ, ἀλλὰ
[196]   συμμέτρου δὲ καὶ ὑγρᾶς ἰδέας  μέγα   τεκμήριον εὐσχημοσύνη, δὴ
[182]   οἶμαι συμφέρει τοῖς ἄρχουσι φρονήματα  μεγάλα   ἐγγίγνεσθαι τῶν ἀρχομένων, οὐδὲ φιλίας
[190]   τὴν ῥώμην, καὶ τὰ φρονήματα  μεγάλα   εἶχον, ἐπεχείρησαν δὲ τοῖς θεοῖς,
[178]   τούτων οὔτε πόλιν οὔτε ἰδιώτην  μεγάλα   καὶ καλὰ ἔργα ἐξεργάζεσθαι. φημὶ
[218]   τε καὶ ἄγροικος, πύλας πάνυ  μεγάλας   τοῖς ὠσὶν ἐπίθεσθε. Ἐπειδὴ γὰρ
[194]   τὸ οἴεσθαι τὸ θέατρον προσδοκίαν  μεγάλην   ἔχειν ὡς εὖ ἐροῦντος ἐμοῦ.
[188]   καὶ ἀσέβειαν. οὕτω πολλὴν καὶ  μεγάλην,   μᾶλλον δὲ πᾶσαν δύναμιν ἔχει
[223]   ἐγρηγορέναι καὶ πίνειν ἐκ φιάλης  μεγάλης   ἐπὶ δεξιά. τὸν οὖν Σωκράτη
[192]   ἑτέρῳ χαίρει ξυνὼν οὕτως ἐπὶ  μεγάλης   σπουδῆς· ἀλλ᾽ ἄλλο τι βουλομένη
[206]   (περὶ τὸ καλὸν διὰ τὸ  μεγάλης   ὠδῖνος ἀπολύειν τὸν ἔχοντα. ἔστιν
[210]   πολλοὺς καὶ καλοὺς λόγους καὶ  μεγαλοπρεπεῖς   τίκτῃ καὶ διανοήματα ἐν φιλοσοφίᾳ
[199]   ἐπειδὴ καὶ τἆλλα καλῶς καὶ  μεγαλοπρεπῶς   διῆλθες οἷός ἐστι, καὶ (τόδε
[194]   ἰδὼν τὴν σὴν ἀνδρείαν καὶ  μεγαλοφροσύνην   ἀναβαίνοντος ἐπὶ τὸν ὀκρίβαντα μετὰ
[200]   βούλοιτ᾽ ἄν τις μέγας ὢν  μέγας   εἶναι, ἰσχυρὸς ὢν ἰσχυρός;
[201]   Ἀγάθων, ὡς εἴη Ἔρως  μέγας   θεός, εἴη δὲ τῶν καλῶν·
[178]   ἀρξάμενον ἐνθένδε ποθὲν λέγειν, ὅτι  μέγας   θεὸς εἴη Ἔρως καὶ
[202]   ἄν, ἔφη, Σώκρατες, (ὁμολογοῖτο  μέγας   θεὸς εἶναι παρὰ τούτων, οἵ
[202]   ἐγώ, ὁμολογεῖταί γε παρὰ πάντων  μέγας   θεὸς εἶναι; Τῶν μὴ εἰδότων,
[186]   ἰατρικῆς, τῆς ἡμετέρας (τέχνης, ὡς  μέγας   καὶ θαυμαστὸς καὶ ἐπὶ πᾶν
[202]   Τί οὖν, Διοτίμα; Δαίμων  μέγας,   Σώκρατες· καὶ γὰρ πᾶν
[200]   ἆρ᾽ οὖν βούλοιτ᾽ ἄν τις  μέγας   ὢν μέγας εἶναι, ἰσχυρὸς
[189]   οὐκ ᾐσθῆσθαι, ἐπεὶ αἰσθανόμενοί γε  μέγιστ᾽   ἂν αὐτοῦ ἱερὰ κατασκευάσαι καὶ
[198]   ἐπαινεῖν ὁτιοῦν, ἀλλὰ τὸ ὡς  (μέγιστα   ἀνατιθέναι τῷ πράγματι καὶ ὡς
[183]   πλὴν τοῦτο, πλὴν φιλοσοφίας, τὰ  μέγιστα   καρποῖτ᾽ ἂν ὀνείδη· εἰ γὰρ
[189]   βωμούς, καὶ θυσίας ἂν ποιεῖν  μεγίστας,   οὐχ ὥσπερ νῦν τούτων οὐδὲν
[193]   καὶ εἰς τὸ ἔπειτα ἐλπίδας  μεγίστας   παρέχεται, ἡμῶν παρεχομένων πρὸς θεοὺς
[189]   καὶ ἰατρὸς τούτων ὧν ἰαθέντων  μεγίστη   εὐδαιμονία ἂν τῷ ἀνθρωπείῳ γένει
[209]   λέγονται εὑρετικοὶ εἶναι· πολὺ δὲ  μεγίστη,   ἔφη, καὶ καλλίστη τῆς φρονήσεως
[188]   καὶ παρὰ θεοῖς, οὗτος τὴν  μεγίστην   δύναμιν ἔχει καὶ πᾶσαν ἡμῖν
[196]   μετὰ ταῦτα λεκτέον· τὸ μὲν  μέγιστον   ὅτι Ἔρως οὔτ᾽ ἀδικεῖ οὔτ᾽
[205]   ἐπιθυμία καὶ τοῦ εὐδαιμονεῖν,  μέγιστός   τε καὶ δολερὸς ἔρως παντί·
[178]   πρεσβύτατος εἶναι. πρεσβύτατος δὲ ὢν  μεγίστων   ἀγαθῶν ἡμῖν αἴτιός ἐστιν. οὐ
[211]   ἄλλῳ, ἀλλ᾽ αὐτὸ καθ᾽ αὑτὸ  μεθ᾽   αὑτοῦ μονοειδὲς ἀεὶ ὄν, τὰ
[198]   ὑμῖν ὡμολόγουν ἐν τῷ μέρει  μεθ᾽   (ὑμῶν ἐγκωμιάσεσθαι τὸν Ἔρωτα καὶ
[176]   ὅτι χαλεπὸν τοῖς ἀνθρώποις  μέθη   ἐστί· καὶ οὔτε αὐτὸς ἑκὼν
[176]   ἀκούσαντας συγχωρεῖν πάντας μὴ διὰ  μέθης   ποιήσασθαι τὴν ἐν τῷ παρόντι
[215]   εἰ μὴ ἔμελλον κομιδῇ δόξειν  μεθύειν,   εἶπον ὀμόσας ἂν ὑμῖν οἷα
[212]   πολλάς, καὶ εἰπεῖν· Ἄνδρες, χαίρετε·  μεθύοντα   ἄνδρα πάνυ σφόδρα δέξεσθε συμπότην,
[214]   τὸν Ἀλκιβιάδην, καλῶς μὲν λέγεις,  μεθύοντα   δὲ ἄνδρα παρὰ νηφόντων λόγους
[220]   καὶ πάντων θαυμαστότατον, Σωκράτη  μεθύοντα   οὐδεὶςπώποτε ἑώρακεν ἀνθρώπων. τούτου μὲν
[212]   ἀναδήσω· ἆρα καταγελάσεσθέ μου ὡς  μεθύοντος;   ἐγὼ δέ, κἂν ὑμεῖς ~(γελᾶτε,
[212]   ἀκούειν ἐν τῇ αὐλῇ σφόδρα  μεθύοντος   καὶ μέγα βοῶντος, ἐρωτῶντος ὅπου
[203]   τὰς θύρας. οὖν Πόρος  μεθυσθεὶς   τοῦ νέκταρος, οἶνος γὰρ οὔπω
[214]   ἐκπιὼν οὐδὲν μᾶλλον μή ποτε  μεθυσθῇ.   τὸν μὲν οὖν Σωκράτη ἐγχέαντος
[176]   ἴσως ἂν ἐγὼ περὶ τοῦ  μεθύσκεσθαι,   οἷόν ἐστι, τἀληθῆ λέγων ἧττον
[216]   γένοιτο, εὖ οἶδα ὅτι πολὺ  μεῖζον   ἂν ἀχθοίμην, ὥστε οὐκ ἔχω
[178]   γὰρ ἔγωγ᾽ ἔχω εἰπεῖν ὅτι  μεῖζόν   ἐστιν ἀγαθὸν εὐθὺς νέῳ ὄντι
[209]   κοινῇ μετ᾽ ἐκείνου, ὥστε πολὺ  μείζω   κοινωνίαν τῆς τῶν παίδων πρὸς
[223]   οὐκ ἔσθ᾽ ὅπως ἂν ἐνθάδε  μείναιμι,   ἀλλὰ παντὸς μᾶλλον μεταναστήσομαι, ἵνα
[215]   ἐάν τε ἀνὴρ ἐάν τε  μειράκιον,   ἐκπεπληγμένοι ἐσμὲν καὶ κατεχόμεθα. ἐγὼ
[223]   δαιμόνιε, καὶ μὴ φθονήσῃς τῷ  μειρακίῳ   ὑπ᾽ ἐμοῦ ἐπαινεθῆναι· καὶ γὰρ
[192]   οὗτοι βέλτιστοι τῶν παίδων καὶ  μειρακίων,   ἅτε ἀνδρειότατοι ὄντες φύσει. φασὶ
[177]   λόγου ἐστὶ κατὰ τὴν Εὐριπίδου  Μελανίππην·   οὐ γὰρ ἐμὸς μῦθος,
[216]   οὔτε εἴ τις καλός ἐστι  μέλει   αὐτῷ οὐδέν, ἀλλὰ καταφρονεῖ τοσοῦτον
[215]   ἀγαθοῦ ῥήτορος ἄλλους λόγους, οὐδὲν  μέλει   ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδενί· ἐπειδὰν
[187]   χρώμενον ὀρθῶς τοῖς πεποιημένοις  μέλεσί   τε καὶ μέτροις, (ὃ δὴ
[190]   κύκλῳ, ὀκτὼ τότε οὖσι τοῖς  μέλεσιν   ἀπερειδόμενοι ταχὺ ἐφέροντο κύκλῳ. ἦν
[208]   ταὐτὸν πάσχει. γὰρ καλεῖται  μελετᾷν,   ὡς ἐξιούσης ἐστὶ τῆς ἐπιστήμης·
[208]   ἐπιστήμης· λήθη γὰρ ἐπιστήμης ἔξοδος,  μελέτη   δὲ πάλιν καινὴν ἐμποιοῦσα ἀντὶ
[184]   τῷ ἡμετέρῳ νόμῳ ὁδός, εἰ  μέλλει   καλῶς χαριεῖσθαι ἐραστῇ παιδικά. Ἔστι
[184]   καὶ τὴν ἄλλην ἀρετήν, εἰ  μέλλει   ξυμβῆναι καλὸν γενέσθαι τὸ ἐραστῇ
[186]   τε καὶ δεῖ ἀχαριστεῖν, εἰ  μέλλει   τις τεχνικὸς εἶναι. ἔστι γὰρ
[174]   οἱ ἄλλοι, καὶ καταλαμβάνειν ἤδη  μέλλοντας   δειπνεῖν· εὐθὺς δ᾽ οὖν ὡς
[190]   οἱ τὰ ὠὰ τέμνοντες (καὶ  μέλλοντες   ταριχεύειν, ὥσπερ οἱ τὰ
[222]   πᾶν ὅσον προσήκει σκοπεῖν τῷ  μέλλοντι   καλῷ κἀγαθῷ ἔσεσθαι. ταῦτ᾽ ἐστίν,
[194]   καὶ βλέψαντος ἐναντία τοσούτῳ θεάτρῳ,  μέλλοντος   ἐπιδείξεσθαι σαυτοῦ λόγους, καὶ οὐδ᾽
[189]   ὡς ἐγὼ φοβοῦμαι περὶ τῶν  μελλόντων   ῥηθήσεσθαι, οὔ τι μὴ γελοῖα
[178]   ἡγεῖσθαι παντὸς τοῦ βίου τοῖς  μέλλουσι   καλῶς βιώσεσθαι, τοῦτο οὔτε συγγένεια
[198]   μακάριε, εἰπεῖν τὸν Σωκράτη, οὐ  μέλλω   ἀπορεῖν καὶ ἐγὼ καὶ ἄλλος
[177]   μῦθος, ἀλλὰ Φαίδρου τοῦδε, ὃν  μέλλω   λέγειν. Φαῖδρος γὰρ ἑκάστοτε πρός
[189]   Ἀριστόφανες, ὅρα τί ποιεῖς. γελωτοποιεῖς  μέλλων   λέγειν, καὶ φύλακά με τοῦ
[198]   καὶ ἐγὼ καὶ ἄλλος ὁστισοῦν,  μέλλων   λέξειν μετὰ καλὸν οὕτω καὶ
[187]   ἁρμονίᾳ ποιοῦντα, (ὃ δὴ  μελοποιίαν   καλοῦσιν) χρώμενον ὀρθῶς τοῖς
[209]   γεννᾷ, καὶ παρὼν καὶ ἀπὼν  μεμνημένος,   καὶ τὸ γεννηθὲν συνεκτρέφει κοινῇ
[200]   τὸν Σωκράτη, φύλαξον παρὰ σαυτῷ  μεμνημένος   ὅτου· τοσόνδε δὲ εἰπέ, πότερον
[223]   ἄλλα (Ἀριστόδημος οὐκ ἔφη  μεμνῆσθαι   τῶν λόγων. οὔτε γὰρ ἐξ
[213]   θαυμαστὴν κεφαλήν, καὶ μή μοι  μέμφηται   ὅτι σὲ μὲν ἀνέδησα, αὐτὸν
[222]   Σωκράτη ἐπαινῶ· καὶ αὖ  μέμφομαι   συμμείξας ὑμῖν εἶπον με
[220]   καὶ τοῦτό γέ μοι οὔτε  μέμψῃ   οὔτε ἐρεῖς ὅτι ψεύδομαι· ἀλλὰ
[186]   ἐν αὐτοῖς τοῖς σώμασιν τοῖς  μὲν   ἀγαθοῖς ἑκάστου τοῦ σώματος καὶ
[186]   ὥσπερ ἄρτι Παυσανίας ἔλεγεν τοῖς  μὲν   ἀγαθοῖς καλὸν χαρίζεσθαι τῶν ἀνθρώπων,
[205]   εἰ μὴ εἴ τις τὸ  μὲν   ἀγαθὸν οἰκεῖον καλεῖ καὶ ἑαυτοῦ,
[181]   ἂν τύχωσι τοῦτο πράττειν, ὁμοίως  μὲν   ἀγαθόν, ὁμοίως δὲ τοὐναντίον. ἔστι
[210]   ἔμπροσθεν πάντες πόνοι ἦσαν, πρῶτον  μὲν   ~(ἀεὶ ὂν καὶ οὔτε γιγνόμενον
[182]   αὐτῶν τὴν ἀρχήν. οὕτως οὗ  μὲν   αἰσχρὸν ἐτέθη (χαρίζεσθαι ἐρασταῖς, κακίᾳ
[206]   φύσις. τίκτειν δὲ ἐν  μὲν   αἰσχρῷ οὐ δύναται, ἐν δὲ
[217]   δειπνήσας ἀπιέναι ἐβούλετο. καὶ τότε  μὲν   αἰσχυνόμενος ἀφῆκα αὐτόν· αὖθις δ᾽
[194]   καὶ καλῷ. ἐγὼ δὲ ἡδέως  μὲν   ἀκούω Σωκράτους διαλεγομένου, ἀναγκαῖον δέ
[223]   Σωκράτη αὐτοῖς διαλέγεσθαι· καὶ τὰ  μὲν   ἄλλα (Ἀριστόδημος οὐκ ἔφη
[198]   παντοδαπὸν λόγον ῥηθέντα; καὶ τὰ  μὲν   ἄλλα οὐχ ὁμοίως μὲν θαυμαστά·
[190]   τὸν ὀμφαλὸν καλοῦσι. καὶ τὰς  μὲν   ἄλλας ῥυτίδας ~(τὰς πολλὰς ἐξελέαινε
[205]   δολερὸς ἔρως παντί· ἀλλ᾽ οἱ  μὲν   ἄλλῃ τρεπόμενοι πολλαχῇ ἐπ᾽ αὐτόν,
[223]   ᾀδόντων, ἐξεγρόμενος δὲ ἰδεῖν τοὺς  μὲν   ἄλλους καθεύδοντας καὶ οἰχομένους, Ἀγάθωνα
[221]   ἐπαινέσαι καὶ θαυμάσια· ἀλλὰ τῶν  μὲν   ἄλλων ἐπιτηδευμάτων τάχ᾽ ἄν τις
[216]   ἐνδεὴς ὢν αὐτὸς ἔτι ἐμαυτοῦ  μὲν   ἀμελῶ, τὰ δ᾽ Ἀθηναίων πράττω.
[197]   δημιουργίαν οὐκ ἴσμεν, ὅτι οὗ  μὲν   ἂν θεὸς οὗτος διδάσκαλος
[191]   τὰ ἄρρενα διώκουσι, καὶ τέως  μὲν   ἂν παῖδες ὦσιν, ἅτε τεμάχια
[213]   μή μοι μέμφηται ὅτι σὲ  μὲν   ἀνέδησα, αὐτὸν δὲ νικῶντα ἐν
[185]   σοφοί, ἔφη Ἀριστόδημος δεῖν  μὲν   Ἀριστοφάνη λέγειν, τυχεῖν δὲ αὐτῷ
[190]   γένη καὶ τοιαῦτα, ὅτι τὸ  μὲν   ἄρρεν ἦν τοῦ ἡλίου τὴν
[176]   τὸ μετὰ τοῦτο εἰσηγοῦμαι τὴν  μὲν   ἄρτι εἰσελθοῦσαν αὐλητρίδα χαίρειν ἐᾷν,
[182]   κακίᾳ τῶν θεμένων κεῖται, τῶν  μὲν   ἀρχόντων πλεονεξίᾳ, τῶν δὲ ἀρχομένων
[190]   διατεμῶ δίχα ἕκαστον, καὶ ἅμα  μὲν   ἀσθενέστεροι ἔσονται, ἅμα δὲ χρησιμώτεροι
[214]   κοτύλας χωροῦντα. τοῦτον ἐμπλησάμενον πρῶτον  μὲν   αὐτὸν ἐκπιεῖν, ἔπειτα τῷ Σωκράτει
[212]   τὸν λόγον, Φαῖδρε, εἰ  μὲν   βούλει, ὡς ἐγκώμιον εἰς Ἔρωτα
[176]   δυνατώτατοι πίνειν νῦν ἀπειρήκατε· ἡμεῖς  μὲν   γὰρ ἀεὶ ἀδύνατοι. Σωκράτη δ᾽
[189]   τι μὴ γελοῖα εἴπω (τοῦτο  μὲν   γὰρ ἂν κέρδος εἴη καὶ
[207]   καὶ ἄλλο πᾶν ποιοῦντα; τοὺς  μὲν   γὰρ ἀνθρώπους, ἔφη, οἴοιτ᾽ ἄν
[190]   τῆς ἀκολασίας ἀσθενέστεροι (γενόμενοι. νῦν  μὲν   γὰρ αὐτούς, ἔφη, διατεμῶ δίχα
[204]   Σώκρατες, πειράσομαί σε διδάξαι. ἔστι  μὲν   γὰρ δὴ τοιοῦτος καὶ οὕτω
[186]   τέλος ἐπιθεῖναι τῷ λόγῳ. Τὸ  μὲν   γὰρ διπλοῦν εἶναι τὸν Ἔρωτα
[180]   οὕτως παρηγγέλθαι ἐγκωμιάζειν Ἔρωτα. εἰ  μὲν   γὰρ εἷς ἦν Ἔρως,
[222]   ἀδύνατον, φάναι τὸν Σωκράτη. σὺ  μὲν   γὰρ ἐμὲ ἐπῄνεσας, δεῖ δὲ
[175]   καὶ καλῆς σοφίας πληρωθήσεσθαι.  μὲν   γὰρ ἐμὴ φαύλη τις ἂν
[185]   Ἀλλὰ ποιήσω ἀμφότερα ταῦτα· ἐγὼ  μὲν   γὰρ ἐρῶ ἐν τῷ σῷ
[174]   ἔφη αὐτόθι γελοῖον παθεῖν. οἷ  μὲν   γὰρ εὐθὺς παῖδά τινα τῶν
[200]   ἐὰν μὴ ἐνδεὲς ᾖ. ἐμοὶ  μὲν   γὰρ θαυμαστῶς δοκεῖ, Ἀγάθων,
[194]   οὐχ οὗτοι ἡμεῖς ὦμεν· ἡμεῖς  μὲν   γὰρ καὶ ἐκεῖ παρῆμεν καὶ
[182]   ἐν Λακεδαίμονι ποικίλος. ἐν Ἤλιδι  μὲν   γὰρ καὶ ἐν Βοιωτοῖς, καὶ
[193]   Παυσανίαν καὶ Ἀγάθωνα λέγω· ἴσως  μὲν   (γὰρ καὶ οὗτοι τούτων τυγχάνουσιν
[174]   δαῖτας ἴασιν αὐτόματοι ἀγαθοί. Ὅμηρος  μὲν   γὰρ κινδυνεύει οὐ μόνον διαφθεῖραι
[218]   τῶν φίλων τῶν ἐμῶν. ἐμοὶ  μὲν   γὰρ οὐδέν ἐστι πρεσβύτερον τοῦ
[181]   ἂν πραχθῇ, τοιοῦτον ἀπέβη· καλῶς  μὲν   γὰρ πραττόμενον καὶ ὀρθῶς καλὸν
[204]   καὶ τούτων γένεσις· πατρὸς  μὲν   γὰρ σοφοῦ ἐστί καὶ εὐπόρου,
[173]   καλεῖσθαι, οὐκ οἶδα ἔγωγε· ἐν  μὲν   γὰρ τοῖς λόγοις ἀεὶ τοιοῦτος
[189]   ἥπερ νῦν, ἀλλ᾽ ἀλλοία. πρῶτον  μὲν   γὰρ τρία ἦν τὰ γένη
[198]   ὡς ἔδει ἐγκωμιάζειν ὁτιοῦν. ἐγὼ  μὲν   γὰρ ὑπ᾽ ἀβελτερίας ᾤμην δεῖν
[178]   ἐρῶ ἑκάστου τὸν λόγον. πρῶτον  μὲν   γάρ, ὥσπερ λέγω, ἔφη Φαῖδρον
[187]   ῥυθμὸν ἐρωτικῶν ἐπιστήμη. καὶ ἐν  μέν   γε αὐτῇ τῇ συστάσει ἁρμονίας
[215]   πολύ γε θαυμασιώτερος ἐκείνου· (ὁ  μέν   γε δι᾽ ὀργάνων ἐκήλει τοὺς
[201]   γε οὐδὲν χαλεπόν. (Καὶ σὲ  μέν   γε ἤδη ἐάσω· τὸν δὲ
[180]   οὐ δύο τὼ θεά;  μέν   γέ που πρεσβυτέρα καὶ ἀμήτωρ
[205]   ἔφην ἐγώ, λέγειν. Καὶ λέγεται  μέν   γέ τις, ἔφη, λόγος, ὡς
[207]   αὐτὰ πάρεστιν ἑκάστῳ, ἀλλὰ τὰ  μὲν   γίγνεται, τὰ δὲ ἀπόλλυται. πολὺ
[208]   αἱ ἐπιστῆμαι ~(μὴ ὅτι αἱ  μὲν   γίγνονται, αἱ δὲ ἀπόλλυνται ἡμῖν,
[176]   τοίνυν, φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον, τοῦτο  μὲν   δέδοκται, πίνειν ὅσον ἂν ἕκαστος
[175]   ἐπαινῶμεν. Μετὰ ταῦτα ἔφη σφᾶς  μὲν   δειπνεῖν, τὸν δὲ Σωκράτη οὐκ
[199]   τοῦ λόγου, λέγων ὅτι πρῶτον  μὲν   δέοι αὐτὸν ἐπιδεῖξαι ὁποῖός τίς
[196]   μαλακωτάτων, ἁπαλώτατον ἀνάγκη ~(εἶναι. νεώτατος  μὲν   δή ἐστι καὶ ἁπαλώτατος, πρὸς
[219]   περὶ τῶν ἄλλων ἄριστον. ἐγὼ  μὲν   δὴ ταῦτα ἀκούσας τε καὶ
[220]   ὡς καταφρονοῦντα σφῶν. Καὶ ταῦτα  μὲν   δὴ ταῦτα· οἷον δ᾽ αὖ
[197]   οὔτ᾽ ἂν ἄλλον διδάξειεν. καὶ  ~(μὲν   δὴ τήν γε τῶν ζῴων
[216]   τούτῳ τῷ ἀνθρώπῳ. Καὶ ὑπὸ  μὲν   δὴ τῶν αὐλημάτων καὶ ἐγὼ
[212]   τε καὶ οἱ ἄλλοι, ἔφη  μὲν   Διοτίμα, πέπεισμαι δ᾽ ἐγώ· πεπεισμένος
[184]   διαφεύγειν. διὰ ταῦτα οὖν τοῖς  μὲν   διώκειν παρακελεύεται, τοῖς δὲ φεύγειν,
[184]   ἂν ὑπουργεῖν ὑπουργῶν> καὶ  μὲν   δυνάμενος εἰς φρόνησιν καὶ τὴν
[210]   τὰ καλὰ σώματα, καὶ πρῶτον  μέν,   ἐὰν ὀρθῶς ἡγῆται ἡγούμενος,
[191]   ἵνα ἐν τῇ συμπλοκῇ ἅμα  μὲν   εἰ ἀνὴρ γυναικὶ ἐντύχοι, γεννῷεν
[194]   Ἐγὼ δὲ δὴ βούλομαι πρῶτον  μὲν   εἰπεῖν ὡς χρή με εἰπεῖν,
[213]   καὶ σοὶ διαλλαγή. ἀλλὰ τούτων  μὲν   εἰσαῦθις σε τιμωρήσομαι· νῦν (δέ
[200]   Ἀγάθων, εἰ ἐννοεῖς, ἔχειν  μὲν   ἕκαστα τούτων ἐν τῷ παρόντι
[193]   εὐσεβεῖν περὶ (θεούς, ἵνα τὰ  μὲν   ἐκφύγωμεν, τῶν δὲ τύχωμεν, ὧν
[197]   οὗτός ἐστιν ποιῶν εἰρήνην  μὲν   ἐν ἀνθρώποις, πελάγει δὲ γαλήνην
[220]   γ᾽ ἦν, χαμεύνια ἐξενεγκάμενοι ἅμα  μὲν   ἐν τῷ ψύχει καθηῦδον, ἅμα
[212]   δὲ ταῦτα τοῦ Σωκράτους τοὺς  μὲν   ἐπαινεῖν, τὸν δὲ Ἀριστοφάνη λέγειν
[178]   δὲ τὴν γένεσιν λέγει πρώτιστον  μὲν   Ἔρωτα θεῶν μητίσατο πάντων. (Ἡσιόδῳ
[180]   οὖν πειράσομαι τοῦτο ἐπανορθώσασθαι, πρῶτον  μὲν   Ἔρωτα φράσαι ὃν δεῖ ἐπαινεῖν,
[198]   ἐροῖ, ἐγὼ δ᾽ ἀπορήσοιμι; Τὸ  μὲν   ἕτερον, φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον, μαντικῶς
[175]   παρ᾽ Ἐρυξίμαχον κατακλίνου. Καὶ  μὲν   ἔφη ἀπονίζειν τὸν παῖδα ἵνα
[203]   τίνος ἐστὶ καὶ μητρός; (Μακρότερον  μέν,   ἔφη, διηγήσασθαι· ὅμως δέ σοι
[202]   οὗτοι; ἦν δ᾽ ἐγώ. Εἷς  μέν,   ἔφη, σύ, μία δ᾽ ἐγώ.
[215]   καὶ ἄλλων ἀγαθῶν ῥητόρων εὖ  μὲν   ἡγούμην λέγειν, τοιοῦτον δ᾽ οὐδὲν
[216]   αἰσχύνομαι τὰ ὡμολογημένα. (καὶ πολλάκις  μὲν   ἡδέως ἂν ἴδοιμι αὐτὸν μὴ
[187]   ἂν προσφέρῃ, ὅπως ἂν τὴν  μὲν   ἡδονὴν αὐτοῦ καρπώσηται, ἀκολασίαν δὲ
[189]   ἠφάνισται· ἀνδρόγυνον γὰρ ἓν τότε  μὲν   ἦν καὶ εἶδος καὶ ὄνομα
[219]   οἴεσθέ με διάνοιαν ἔχειν, ἡγούμενον  μὲν   ἠτιμάσθαι, ἀγάμενον δὲ τὴν τούτου
[177]   βέλτιστος Πρόδικος· καὶ τοῦτο  μὲν   ἧττον καὶ θαυμαστόν, ἀλλ᾽ ἔγωγε
[198]   τὰ μὲν ἄλλα οὐχ ὁμοίως  μὲν   θαυμαστά· τὸ δὲ ἐπὶ τελευτῆς
[196]   πειρατέον μὴ ἐλλείπειν. καὶ πρῶτον  μέν,   ἵν᾽ αὖ καὶ ἐγὼ τὴν
[178]   ἀνθρώποις τε καὶ θεοῖς, πολλαχῇ  μὲν   καὶ ἄλλῃ, οὐχ ἥκιστα δὲ
[177]   σκέψασθαι τοὺς χρηστοὺς σοφιστάς, Ἡρακλέους  μὲν   καὶ ἄλλων ἐπαίνους καταλογάδην ξυγγράφειν,
[175]   Σώκρατες, Ἀγάθων. καὶ ταῦτα  μὲν   καὶ ὀλίγον ὕστερον διαδικασόμεθα ἐγώ
[211]   δὲ τὸ αἰσχρόν. οὐδ᾽ ἔνθα  μὲν   καλόν, ἔνθα δὲ αἰσχρόν, ὡς
[211]   οὔτε φθίνον, ἔπειτα οὐ τῇ  μὲν   καλόν, τῇ δ᾽ αἰσχρόν, οὐδὲ
[206]   τῇ γενέσει. διὰ ταῦτα ὅταν  μὲν   καλῷ προσπελάζῃ τὸ κυοῦν, ἵλεών
[223]   σφόδρα ἑπομένους νυστάζειν· καὶ πρότερον  μὲν   καταδαρθεῖν τὸν Ἀριστοφάνη, ἤδη δὲ
[197]   κήδει. (οὗτος δὲ ἡμᾶς ἀλλοτριότητος  μὲν   κενοῖ, οἰκειότητος δὲ πληροῖ, τὰς
[205]   καὶ περὶ τὸν ἔρωτα· τὸ  μὲν   κεφάλαιόν ἐστι πᾶσα τῶν
[187]   αὐτὸς λόγος, ὅτι τοῖς  μὲν   κοσμίοις τῶν ἀνθρώπων, καὶ ὡς
[214]   Ἐρυξίμαχε, τὸν Ἀλκιβιάδην, καλῶς  μὲν   λέγεις, μεθύοντα δὲ ἄνδρα παρὰ
[196]   Ἔρωτος μετὰ ταῦτα λεκτέον· τὸ  μὲν   μέγιστον ὅτι Ἔρως οὔτ᾽ ἀδικεῖ
[221]   λέγω ἀπεικάζοι τις αὐτόν, ἀνθρώπων  μὲν   μηδενί, τοῖς δὲ σειληνοῖς καὶ
[177]   οὖν τὸν Ἐρυξίμαχον ὅτι·  μέν   μοι ἀρχὴ τοῦ λόγου ἐστὶ
[210]   ἐπὶ τοῦτο τὸ πρᾶγμα ἄρχεσθαι  μὲν   νέον ὄντα ἰέναι ἐπὶ τὰ
[195]   δὲ κάλλιστος ὢν τοιόσδε. πρῶτον  μὲν   νεώτατος θεῶν, Φαῖδρε. μέγα
[222]   καὶ ἐντὸς αὐτῶν γιγνόμενος πρῶτον  μὲν   νοῦν ἔχοντας ἔνδον μόνους εὑρήσει
[188]   δὲ πᾶσαν δύναμιν ἔχει ξυλλήβδην  μὲν   πᾶς Ἔρως, δὲ
[211]   ἔνθα δὲ αἰσχρόν, ὡς τισὶ  μὲν   ὂν καλόν, τισὶ δὲ αἰσχρόν·
[183]   φίλων καὶ ὑπὸ ἐχθρῶν, (τῶν  μὲν   ὀνειδιζόντων κολακείας καὶ ἀνελευθερίας, τῶν
[221]   τὸ ἐφ᾽ ἵππου εἶναι· πρῶτον  μὲν   ὅσον περιῆν (Λάχητος τῷ ἔμφρων
[216]   αἰσχύνομαι. ξύνοιδα γὰρ ἐμαυτῷ ἀντιλέγειν  μὲν   οὐ δυναμένῳ ὡς οὐ δεῖ
[181]   δὲ τῆς Οὐρανίας πρῶτον  μὲν   οὐ μετεχούσης θήλεος ἀλλ᾽ ἄρρενος
[178]   ~(ἐκέλευον ἅπερ Σωκράτης. πάντων  μὲν   οὖν ἕκαστος εἶπεν, οὔτε
[181]   τε πέρι καὶ σώματος. οἱ  μὲν   οὖν ἀγαθοὶ τὸν νόμον τοῦτον
[223]   παρ᾽ ἑαυτῷ τουτονὶ κατακεῖσθαι. (Τὸν  μὲν   οὖν Ἀγάθωνα ὡς κατακεισόμενον παρὰ
[214]   δύναιτο κάλλιστον, καὶ ἐγκωμιάσαι. οἱ  μὲν   οὖν ἄλλοι πάντες ἡμεῖς εἰρήκαμεν·
[221]   τοὺς προτροπάδην (φεύγοντας διώκουσιν. πολλὰ  μὲν   οὖν ἄν τις καὶ ἄλλα
[180]   καλεῖσθαι, τὸν δὲ Οὐράνιον. ἐπαινεῖν  μὲν   οὖν δεῖ πάντας θεούς,
[217]   ἄλλος καθηῦδεν (ἡμεῖς. μέχρι  μὲν   οὖν δὴ δεῦρο τοῦ λόγου
[196]   πάντων ἂν ἀνδρειότατος εἴη· περὶ  μὲν   οὖν δικαιοσύνης καὶ σωφροσύνης καὶ
[208]   τοῦ γὰρ ἀθανάτου ἐρῶσιν. οἱ  μὲν   οὖν ἐγκύμονες, ἔφη, κατὰ τὰ
[223]   ἀναγκάζεσθαι πίνειν πάμπολυν οἶνον. τὸν  μὲν   οὖν Ἐρυξίμαχον καὶ τὸν Φαῖδρον
[183]   καλόν, αἰσχρῶς δὲ αἰσχρόν. αἰσχρῶς  μὲν   οὖν ἐστὶ πονηρῷ τε καὶ
[195]   Ἔρως τῶν θεῶν βασιλεύει. νέος  μὲν   οὖν ἐστί, πρὸς δὲ τῷ
[199]   ἐστὶν οὐδενὸς τινός; Πάνυ  μὲν   οὖν ἔστιν. ~(Τοῦτο μὲν τοίνυν,
[210]   οἷός τ᾽ ἂν εἴης. ἐρῶ  μὲν   οὖν, ἔφη, ἐγὼ καὶ προθυμίας
[206]   Εἶεν, ἦν δ᾽ ἐγώ. Πάνυ  μὲν   οὖν, ἔφη. τί δὴ οὖν
[215]   οὕτως ἐπιχειρήσω, δι᾽ εἰκόνων. οὗτος  μὲν   οὖν ἴσως οἰήσεται ἐπὶ τὰ
[192]   ἀεὶ τὸ συγγενὲς ἀσπαζόμενος. ὅταν  μὲν   οὖν καὶ αὐτῷ ἐκείνῳ ἐντύχῃ
[188]   τοῖς κρείττοσιν ἡμῶν θεοῖς. ἴσως  μὲν   (οὖν καὶ ἐγὼ τὸν Ἔρωτα
[202]   καὶ τῶν εἰδότων; Ξυμπάντων  μὲν   οὖν. καὶ γελάσασα· Καὶ
[196]   καὶ ἵζει καὶ μένει. Περὶ  μὲν   οὖν κάλλους τοῦ θεοῦ καὶ
[176]   τίνα τρόπον ῥᾷστα πιόμεθα; ἐγὼ  μὲν   οὖν λέγω ὑμῖν ὅτι τῷ
[220]   μεθύοντα οὐδεὶςπώποτε ἑώρακεν ἀνθρώπων. τούτου  μὲν   οὖν μοι δοκεῖ καὶ αὐτίκα
[186]   ἀνομοίων ἐπιθυμεῖ καὶ ἐρᾷ. ἄλλος  μὲν   οὖν ἐπὶ τῷ ὑγιεινῷ
[192]   μετ᾽ ἀλλήλων καταζῇν ἀγάμοις. πάντως  μὲν   οὖν τοιοῦτος παιδεραστής τε
[183]   νόμος φησὶν ἐνθάδε· ταύτῃ  μὲν   οὖν οἰηθείη ἄν τις πάγκαλον
[180]   ἔστιν ἄνευ Ἔρωτος Ἀφροδίτη. μιᾶς  μὲν   οὖν οὔσης εἷς ἂν ἦν
[214]   μᾶλλον μή ποτε μεθυσθῇ. τὸν  μὲν   οὖν Σωκράτη ἐγχέαντος τοῦ παιδὸς
[209]   τοὺς ἀνθρωπίνους οὐδενός πω. Ταῦτα  μὲν   οὖν τὰ ἐρωτικὰ ἴσως,
[201]   ἐχέτω ὡς σὺ λέγεις. Οὐ  μὲν   οὖν τῇ ἀληθείᾳ, φάναι,
[181]   καλῶς προτρέπων ἐρᾷν.  μὲν   οὖν τῆς Πανδήμου Ἀφροδίτης ὡς
[215]   τῷ σατύρῳ τῷ Μαρσύᾳ. ὅτι  μὲν   οὖν τό γε εἶδος ὅμοιος
[219]   κοινὴ καὶ συνεσιτοῦμεν ἐκεῖ. πρῶτον  μὲν   οὖν τοῖς πόνοις οὐ μόνον
[191]   τὸ αὑτοῦ ἕκαστος ξύμβολον. ὅσοι  μὲν   οὖν τῶν ἀνδρῶν τοῦ κοινοῦ
[204]   οὐ σοφῆς καὶ ἀπόρου·  μὲν   οὖν φύσις τοῦ δαίμονος,
[181]   ἐρῶσι δὲ οἱ τοιοῦτοι πρῶτον  μὲν   οὐχ ἧττον γυναικῶν παίδων,
[212]   ἐγὼ γάρ τοι, φάναι, χθὲς  μὲν   οὐχ οἷός τ᾽ ἐγενόμην ἀφικέσθαι,
[174]   μέ τι ἀπολογήσει; ὡς ἐγὼ  μὲν   οὐχ ὁμολογήσω ἄκλητος (ἥκειν, ἀλλ᾽
[197]   Φαῖδρε, τῷ θεῷ ἀνακείσθω, τὰ  μὲν   παιδιᾶς, τὰ δὲ σπουδῆς μετρίας,
[219]   ἔτι πόρρω. κἀγὼ ἀκούσας· Τὰ  μὲν   παρ᾽ ἐμοῦ, ἔφην, ταῦτά ἐστιν,
[203]   ἐν τοιαύτῃ τύχῃ καθέστηκεν. πρῶτον  μὲν   πένης ἀεί ἐστι, καὶ πολλοῦ
[177]   ἂν ἐγκεκωμιασμένα. τὸ οὖν τοιούτων  μὲν   πέρι πολλὴν σπουδὴν ποιήσασθαι, Ἔρωτα
[203]   ἐγρηγορόσι καὶ καθεύδουσι· καὶ  μὲν   περὶ τὰ τοιαῦτα σοφὸς δαιμόνιος
[207]   (πάντα καὶ ἐρωτικῶς διατιθέμενα, πρῶτον  μὲν   περὶ τὸ ξυμμιγῆναι ἀλλήλοις, ἔπειτα
[197]   ἐν θυσίαις γιγνόμενος ἡγεμών· πρᾳότητα  μὲν   πορίζων, ἀγριότητα δ᾽ ἐξορίζων· φιλόδωρος
[183]   αὑτὸ οὔτε αἰσχρόν, ἀλλὰ καλῶς  μὲν   πραττόμενον καλόν, αἰσχρῶς δὲ αἰσχρόν.
[188]   ἐστιν ἀμφοτέρων τούτων, καὶ ἐπειδὰν  μὲν   πρὸς ἄλληλα τοῦ κοσμίου τύχῃ
[185]   δ᾽ ἂν ἐγὼ λέγω, ἐὰν  μέν   σοι ἐθέλῃ ἀπνευστὶ ἔχοντι πολὺν
[222]   (Ἀγάθωνα διαβάλλειν, οἰόμενος δεῖν ἐμὲ  μὲν   σοῦ ἐρᾷν καὶ μηδενὸς ἄλλου,
[214]   ἐγχεῖν καὶ ἅμα εἰπεῖν· Πρὸς  μὲν   Σωκράτη, ἄνδρες, τὸ σόφισμά
[182]   περὶ τὸν ἔρωτα νόμος ἐν  μὲν   ταῖς ἄλλαις πόλεσι νοῆσαι ῥᾴδιος,
[202]   ἀνθρώποις τὰ παρὰ θεῶν, τῶν  μὲν   τὰς δεήσεις καὶ θυσίας, τῶν
[180]   ἀλλὰ γὰρ τῷ ὄντι μάλιστα  μὲν   ταύτην τὴν ἀρετὴν οἱ θεοὶ
[180]   ἀναγκαῖον δὴ καὶ ἔρωτα τὸν  μὲν   τῇ ἑτέρᾳ συνεργὸν Πάνδημον ὀρθῶς
[203]   οὔτε ὡς θνητός, ἀλλὰ τοτὲ  μὲν   τῆς αὐτῆς ἡμέρας θάλλει τε
[173]   γὰρ ἔγωγε καὶ ἄλλως, ὅταν  μέν   τινας περὶ φιλοσοφίας λόγους
[200]   ἔστιν Ἔρως πρῶτον  μὲν   τινῶν, ἔπειτα τούτων ὧν ἂν
[212]   φάναι, (οὐ σκέψεσθε; καὶ ἐὰν  μέν   τις τῶν ἐπιτηδείων ᾖ, καλεῖτε·
[177]   δεινόν, φησίν, Ἐρυξίμαχε, ἄλλοις  μέν   τισι θεῶν ὕμνους καὶ παίωνας
[184]   ὑπὸ ταύτης τῆς αἰτίας πρῶτον  μὲν   τὸ ἁλίσκεσθαι ταχὺ αἰσχρὸν νενόμισται,
[211]   τοτὲ δὲ οὔ, οὐδὲ πρὸς  μὲν   τὸ καλόν, πρὸς δὲ τὸ
[217]   ἠκούσατε λέγοντος, εἰ μὴ πρῶτον  μέν,   τὸ λεγόμενον, οἶνος (ἄνευ τε
[200]   Πάνυ μὲν οὖν ἔστιν. ~(Τοῦτο  μὲν   τοίνυν, εἰπεῖν τὸν Σωκράτη, φύλαξον
[220]   ἐν τούτοις ἐξῄει ἔχων ἱμάτιον  μὲν   τοιοῦτον οἷόνπερ καὶ πρότερον εἰώθει
[180]   καὶ ζῶσι καὶ τελευτήσασιν. (Φαῖδρον  μὲν   τοιοῦτόν τινα λόγον ἔφη εἰπεῖν,
[178]   δὴ τί τοῦτο; τὴν ἐπὶ  μὲν   τοῖς αἰσχροῖς αἰσχύνην, ἐπὶ δὲ
[211]   τῇ δ᾽ αἰσχρόν, οὐδὲ τοτὲ  μέν,   τοτὲ δὲ οὔ, οὐδὲ πρὸς
[215]   (τοῦτο ποιεῖς. ἡμεῖς γοῦν ὅταν  μέν   του ἄλλου ἀκούωμεν λέγοντος καὶ
[177]   Φαῖδρος. ἐγὼ οὖν ἐπιθυμῶ ἅμα  μὲν   τούτῳ ἔρανον εἰσενεγκεῖν καὶ χαρίσασθαι,
[198]   ἑκάστου τοῦ ἐγκωμιαζομένου, καὶ τοῦτο  μὲν   ὑπάρχειν, ἐξ αὐτῶν δὲ τούτων
[178]   οὔτε ποιητοῦ, ἀλλ᾽ Ἡσίοδος πρῶτον  μὲν   Χάος φησὶ γενέσθαι, αὐτὰρ ἔπειτα
[184]   παιδικά, νόμον ἔχων ἑκάτερος,  μὲν   χαρισαμένοις παιδικοῖς ὑπηρετῶν ὁτιοῦν δικαίως
[184]   καὶ καλῶς βασανίζειν, καὶ τοῖς  μὲν   χαρίσασθαι, τοὺς δὲ διαφεύγειν. διὰ
[220]   καὶ αὐτὸν ἐμέ. καὶ ἐγὼ  μέν,   Σώκρατες, καὶ τότε ἐκέλευον
[183]   χρηστοῦ ὄντος ἐραστὴς διὰ βίου  μένει,   τε μονίμῳ συντακείς. τούτους
[196]   ἐνταῦθα δὲ καὶ ἵζει καὶ  μένει.   Περὶ μὲν οὖν κάλλους τοῦ
[217]   ὅτι ὀψὲ εἴη, προσηνάγκασα αὐτὸν  μένειν.   ἀνεπαύετο οὖν ἐν τῇ ἐχομένῃ
[174]   Ἀγαμέμνονος ἄκλητον ἐποίησεν ἐλθόντα τὸν  Μενέλεων   ἐπὶ τὴν θοίνην, χείρω ὄντα
[174]   ἄνδρα (τὰ πολεμικά, τὸν δὲ  Μενέλεων   μαλθακὸν αἰχμητήν, θυσίαν ποιουμένου καὶ
[195]   αὐτῆς ἁπαλοὺς εἶναι) λέγων τῆς  μένθ᾽   ἁπαλοὶ πόδες· οὐ γὰρ ἐπ᾽
[179]   (καὶ ἀτεχνῶς, ἔφη Ὅμηρος,  μένος   ἐμπνεῦσαι ἐνίοις τῶν ἡρώων τὸν
[194]   ὡς εὖ ἐροῦντος ἐμοῦ. Ἐπιλήσμων  μέντ᾽   ἂν εἴην, Ἀγάθων, εἰπεῖν
[194]   ἔμφρονες πολλῶν ἀφρόνων φοβερώτεροι; (Οὐ  μέντ᾽   ἂν καλῶς ποιοίην, φάναι τὸν
[206]   τὸ ἔργον; ἔχεις εἰπεῖν; Οὐ  μεντ᾽   ἂν σέ, ἔφην ἐγώ,
[173]   τότε, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ. οὐ  μέντοι   ἀλλὰ καὶ Σωκράτη γε ἔνια
[199]   οὐ γὰρ ἂν δυναίμην· οὐ  μέντοι   ἀλλὰ τά γε ἀληθῆ, (εἰ
[189]   λέγε ὡς δώσων λόγον· (ἴσως  μέντοι,   ἂν δόξῃ μοι, ἀφήσω σε.
[215]   γὰρ εἶναι οὐδὲν ~(ψεύσομαι. ἐὰν  μέντοι   ἀναμιμνῃσκόμενος ἄλλο ἄλλοθεν λέγω, μηδὲν
[188]   Ἔρωτα ἐπαινῶν πολλὰ παραλείπω, οὐ  μέντοι   ἑκών γε. ἀλλ᾽ εἴ τι
[176]   τὸν οὖν Ἀριστοφάνη εἰπεῖν. Τοῦτο  μέντοι   εὖ λέγεις, Παυσανία, τὸ
[180]   τὴν περὶ (τὸν ἔρωτα, μᾶλλον  μέντοι   θαυμάζουσιν καὶ ἄγανται καὶ εὖ
[223]   ἀρχῆς παραγενέσθαι ὑπονυστάζειν τε· τὸ  μέντοι   κεφάλαιον, ἔφη, προσαναγκάζειν τὸν Σωκράτη
[174]   ταῦτ᾽ ἀκούσας εἰπεῖν ἔφη· Ἴσως  μέντοι   κινδυνεύσω καὶ ἐγὼ οὐχ ὡς
[207]   ἕως ἂν πρεσβύτης γένηται· οὗτος  μέντοι   οὐδέποτε τὰ αὐτὰ ἔχων ἐν
[222]   εἶπον με ὕβρισε. καὶ  μέντοι   (οὐκ ἐμὲ μόνον ταῦτα πεποίηκεν,
[214]   φθάνοιμι, εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην. καὶ  μέντοι   οὑτωσὶ ποίησον. ἐάν τι μὴ
[189]   ὅτι· Καὶ μάλ᾽ ἐπαύσατο, οὐ  μέντοι   πρίν γε τὸν πταρμὸν προσενεχθῆναι
[173]   οἴομαι ὑμᾶς ἀληθῆ οἴεσθαι· ἐγὼ  μέντοι   ὑμᾶς οὐκ οἴομαι ἀλλ᾽ εὖ
[214]   ἀλλ᾽ ὅρα εἰ παρίης. Ἀλλὰ  μέντοι,   φάναι, τά γε ἀληθῆ παρίημι
[199]   ὡμολόγησα καὶ αὐτὸς ἐν τῷ  μέρει   ἐπαινέσεσθαι. γλῶσσα οὖν ὑπέσχετο,
[214]   χρῆναι ἐπὶ δεξιὰ ἕκαστον ἐν  μέρει   λόγον (περὶ Ἔρωτος εἰπεῖν ὡς
[198]   ἡνίκα ὑμῖν ὡμολόγουν ἐν τῷ  μέρει   μεθ᾽ (ὑμῶν ἐγκωμιάσεσθαι τὸν Ἔρωτα
[185]   γὰρ ἐρῶ ἐν τῷ σῷ  μέρει,   σὺ δ᾽ ἐπειδὰν παύσῃ, ἐν
[184]   τινὰ κατὰ ἄλλο ὁτιοῦν  μέρος   ἀρετῆς, αὕτη αὖ ἐθελοδουλεία
[220]   εἱστήκει ζητῶν. καὶ ἤδη ἦν  μεσημβρία,   καὶ ἅνθρωποι ᾐσθάνοντο, καὶ θαυμάζοντες
[190]   ἓν στόμα ποιῶν ἀπέδει κατὰ  μέσην   τὴν γαστέρα, δὴ τὸν
[175]   εἰώθει διατρίψαντα, ἀλλὰ μάλιστα σφᾶς  μεσοῦν   δειπνοῦντας. τὸν οὖν Ἀγάθωνα, τυγχάνειν
[223]   σφᾶς καὶ κατακλίνεσθαι, καὶ θορύβου  μεστὰ   πάντα εἶναι, καὶ οὐκέτι ἐν
[188]   τῶν ὡρῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ σύστασις  μεστή   ἐστιν ἀμφοτέρων τούτων, καὶ ἐπειδὰν
[194]   δή πού με οὕτω θεάτρου  μεστὸν   ἡγεῖ, ὥστε καὶ ἀγνοεῖν ὅτι
[202]   καὶ ἀμοιβὰς τῶν θυσιῶν, ἐν  μέσῳ   δὲ ὂν ἀμφοτέρων συμπληροῖ, ὥστε
[222]   δὲ καὶ ὡς κατεκλίνη ἐν  μέσῳ   ἐμοῦ τε καὶ σοῦ, ἵνα
[203]   τε αὖ καὶ ἀμαθίας ἐν  μέσῳ   ἐστίν. ~(ἔχει γὰρ ὧδε. θεῶν
[222]   τι ἄλλο, θαυμάσιε, ἐν  μέσῳ   ἡμῶν ἔα Ἀγάθωνα κατακεῖσθαι. Ἀλλ᾽
[213]   καθίζεσθαι παρὰ τὸν Ἀγάθωνα (ἐν  μέσῳ   Σωκράτους τε καὶ ἐκείνου· παραχωρῆσαι
[192]   σμικρὸν χρόνον. καὶ οἱ διατελοῦντες  μετ᾽   ἀλλήλων διὰ βίου οὗτοί εἰσιν,
[192]   νόμου ἀναγκάζονται· ἀλλ᾽ ἐξαρκεῖ αὐτοῖς  μετ᾽   ἀλλήλων καταζῇν ἀγάμοις. πάντως μὲν
[179]   ~(ἀλλήλους· καὶ μαχόμενοί γ᾽ ἂν  μετ᾽   ἀλλήλων οἱ τοιοῦτοι νικῷεν ἂν
[197]   δὲ πληροῖ, τὰς τοιάσδε ξυνόδους  μετ᾽   ἀλλήλων πάσας τιθεὶς ξυνιέναι, ἐν
[217]   οὐκ εἰωθὼς ἄνευ ἀκολούθου μόνος  μετ᾽   αὐτοῦ γίγνεσθαι, τότε ἀποπέμπων (τὸν
[209]   καὶ τὸ γεννηθὲν συνεκτρέφει κοινῇ  μετ᾽   ἐκείνου, ὥστε πολὺ μείζω κοινωνίαν
[207]   γέννησις. ἀθανασίας ~(δὲ ἀναγκαῖον ἐπιθυμεῖν  μετὰ   ἀγαθοῦ ἐκ τῶν ὡμολογημένων, εἴπερ
[195]   καὶ οὐδ᾽ ἐντὸς πολλοῦ πλησιάζειν.  μετὰ   δὲ νέων ἀεὶ σύνεστί τε
[210]   καλὸν σμικρόν τι ἡγήσηται εἶναι.  μετὰ   δὲ τὰ ἐπιτηδεύματα ἐπὶ τὰς
[210]   χαλάσαι καταφρονήσαντα καὶ σμικρὸν ἡγησάμενον·  μετὰ   δὲ ταῦτα