HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Le Banquet

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ς  =  197 formes différentes pour 483 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Page
[207]   καὶ κατὰ τὰς τρίχας καὶ  σάρκα   καὶ ὀστᾶ καὶ (αἷμα καὶ
[211]   καθαρόν, ἄμικτον, ἀλλὰ μὴ ἀνάπλεων  σαρκῶν   τε ἀνθρωπίνων καὶ χρωμάτων καὶ
[222]   ἀλλ᾽ οὐκ ἔλαθες, ἀλλὰ τὸ  σατυρικόν   σου δρᾶμα τοῦτο καὶ σειληνικὸν
[221]   μηδενί, τοῖς δὲ σειληνοῖς καὶ  σατύροις,   αὐτὸν καὶ τοὺς λόγους. Καὶ
[216]   τοιαῦτα πεπόνθασιν ὑπὸ τοῦδε τοῦ  σατύρου·   ἄλλα δὲ ἐμοῦ ἀκούσατε ὡς
[221]   ὀνόματα καὶ ῥήματα ἔξωθεν περιαμπέχονται,  σατύρου   δή τινα ὑβριστοῦ δοράν. ὄνους
[215]   φημὶ αὖ ἐοικέναι αὐτὸν τῷ  σατύρῳ   τῷ Μαρσύᾳ. ὅτι μὲν οὖν
[220]   τῶν στρατηγῶν ἐμὲ λαβεῖν  σαυτόν.   ἔτι τοίνυν, ἄνδρες, ἄξιον
[173]   εἶ, Ἀπολλόδωρε· ἀεὶ γὰρ  σαυτόν   τε κακηγορεῖς καὶ τοὺς ἄλλους,
[173]   ἀθλίους ἡγεῖσθαι πλὴν Σωκράτους, ἀπὸ  σαυτοῦ   ἀρξάμενος. καὶ ὁπόθεν ποτὲ ταύτην
[194]   ἐναντία τοσούτῳ θεάτρῳ, μέλλοντος ἐπιδείξεσθαι  σαυτοῦ   λόγους, καὶ οὐδ᾽ ὁπωστιοῦν ἐκπλαγέντος,
[200]   εἰπεῖν τὸν Σωκράτη, φύλαξον παρὰ  σαυτῷ   μεμνημένος ὅτου· τοσόνδε δὲ εἰπέ,
[173]   τοῖς λόγοις ἀεὶ τοιοῦτος εἶ·  σαυτῷ   τε καὶ τοῖς ἄλλοις ἀγριαίνεις
[172]   εἰδέναι. ἀλλὰ γὰρ οὐδὲν εἶχε  σαφὲς   λέγειν· σὺ οὖν μοι διήγησαι·
[172]   Παντάπασιν ἔοικέ σοι οὐδὲν διηγεῖσθαι  (σαφὲς   διηγούμενος, εἰ νεωστὶ ἡγεῖ
[206]   (Ἀλλ᾽ ἐγώ, δ᾽ ἥ,  σαφέστερον   ἐρῶ. κυοῦσιν γάρ, ἔφη,
[204]   τε καὶ Διοτίμα; ὧδε δὲ  σαφέστερον   ἐρῶ· ἐρῶν τῶν καλῶν
[201]   Ἔρωτα· εἰ δὲ βούλει, ἐγώ  σε   ἀναμνήσω. οἶμαι γάρ σε οὑτωσί
[198]   Ἀγάθων εὖ ἐρεῖ· τὸ δὲ  σὲ   ἀπορήσειν, οὐκ οἶμαι. (Καὶ πῶς,
[206]   ἐπὶ σοφίᾳ καὶ ἐφοίτων παρὰ  σὲ   αὐτὰ ταῦτα μαθησόμενος. Ἀλλ᾽ ἐγώ
[204]   ταῦτ᾽ ἔφη, Σώκρατες, πειράσομαί  σε   διδάξαι. ἔστι μὲν γὰρ δὴ
[172]   ἔφη, καὶ μὴν καὶ ἔναγχός  σε   ἐζήτουν βουλόμενος διαπυθέσθαι τὴν Ἀγάθωνος
[172]   τοῦ Φιλίππου· ἔφη δὲ καὶ  σὲ   εἰδέναι. ἀλλὰ γὰρ οὐδὲν εἶχε
[214]   εἰπεῖν τὸν Ἐρυξίμαχον. ἡμῖν πρὶν  σὲ   εἰσελθεῖν ἔδοξε χρῆναι ἐπὶ δεξιὰ
[222]   αὐτῷ ἔσται, ἀλλ᾽ ἐγὼ παρὰ  σὲ   ἐλθὼν κατακλινήσομαι. Πάνυ γε, φάναι
[213]   ἀναφαίνεσθαι ὅπου ἐγὼ ᾤμην ἥκιστά  σε   ἔσεσθαι. καὶ νῦν τί ἥκεις;
[206]   ἔχεις εἰπεῖν; Οὐ μεντ᾽ ἂν  σέ,   ἔφην ἐγώ, Διοτίμα, ἐθαύμαζον
[207]   ὅπερ νῦν δὴ εἶπον, παρὰ  σὲ   ἥκω, γνοὺς ὅτι διδασκάλων δέομαι.
[194]   οὐδ᾽ ὁπωστιοῦν ἐκπλαγέντος, νῦν οἰηθείην  σε   θορυβήσεσθαι ἕνεκα ἡμῶν ὀλίγων ἀνθρώπων.
[174]   ἀναβαλοῦ, ὡς καὶ χθὲς ζητῶν  σε,   ἵνα καλέσαιμι, οὐχ οἷός τ᾽
[189]   μέντοι, ἂν δόξῃ μοι, ἀφήσω  σε.   Καὶ μήν, Ἐρυξίμαχε, εἰπεῖν
[219]   μακάριε, ἄμεινον σκόπει, μή  σε   λανθάνω οὐδὲν ὤν. τοι
[213]   καὶ μή μοι μέμφηται ὅτι  σὲ   μὲν ἀνέδησα, αὐτὸν δὲ νικῶντα
[201]   Σωκράτει γε οὐδὲν χαλεπόν. (Καὶ  σὲ   μέν γε ἤδη ἐάσω· τὸν
[222]   ἀλλὰ παρασκευάζου ὅπως ἐμὲ καὶ  σὲ   μηδεὶς διαβάλῃ. τὸν οὖν Ἀγάθωνα
[201]   ἐγώ σε ἀναμνήσω. οἶμαι γάρ  σε   οὑτωσί πως εἰπεῖν, ὅτι τοῖς
[214]   ἅμα, μακάριε, πείθει τί  (σε   Σωκράτης ὧν ἄρτι εἶπεν;
[213]   διαλλαγή. ἀλλὰ τούτων μὲν εἰσαῦθις  σε   τιμωρήσομαι· νῦν (δέ μοι, Ἀγάθων,
[189]   τοῦ (λόγου ἀναγκάζεις γίγνεσθαι τοῦ  σεαυτοῦ,   ἐάν τοι γελοῖον εἴπῃς, ἐξόν
[222]   σατυρικόν σου δρᾶμα τοῦτο καὶ  σειληνικὸν   κατάδηλον ἐγένετο. ἀλλ᾽ φίλε
[221]   ἀνθρώπων μὲν μηδενί, τοῖς δὲ  σειληνοῖς   καὶ σατύροις, αὐτὸν καὶ τοὺς
[221]   λόγοι αὐτοῦ ὁμοιότατοί εἰσι τοῖς  σειληνοῖς   τοῖς διοιγομένοις. (εἰ γὰρ ἐθέλοι
[215]   δὴ ὁμοιότατον αὐτὸν εἶναι τοῖς  σειληνοῖς   τούτοις τοῖς (ἐν τοῖς ἑρμογλυφείοις
[216]   ἔξωθεν περιβέβληται, ὥσπερ γεγλυμμένος  σειληνός·   ἔνδοθεν δὲ ἀνοιχθεὶς πόσης οἴεσθε
[216]   τὸ σχῆμα αὐτοῦ. τοῦτο οὐ  σειληνῶδες;   σφόδρα γε. τοῦτο γὰρ οὗτος
[216]   βίᾳ οὖν ὥσπερ ἀπὸ τῶν  Σειρήνων   ἐπισχόμενος τὰ ὦτα οἴχομαι φεύγων,
[190]   τῆς σελήνης, ὅτι καὶ  σελήνη   ἀμφοτέρων μετέχει· περιφερῆ δὲ δὴ
[190]   τὸ δὲ ἀμφοτέρων μετέχον τῆς  σελήνης,   ὅτι καὶ σελήνη ἀμφοτέρων
[199]   καὶ καλῶς γ᾽ ἔχει καὶ  σεμνῶς   ἔπαινος. ἀλλὰ γὰρ ἐγὼ
[175]   ὥσπερ ὄναρ οὖσα, δὲ  σὴ   λαμπρά τε καὶ πολλὴν ἐπίδοσιν
[196]   κατ᾽ ἄνθη δίαιτα τοῦ θεοῦ  σημαίνει·   ἀνανθεῖ γὰρ (καὶ ἀπηνθηκότι καὶ
[194]   τὸν Σωκράτη, (εἰ ἰδὼν τὴν  σὴν   ἀνδρείαν καὶ μεγαλοφροσύνην ἀναβαίνοντος ἐπὶ
[215]   οὐ γάρ τι ῥᾴδιον τὴν  σὴν   ἀτοπίαν ὧδ᾽ ἔχοντι εὐπόρως καὶ
[219]   μᾶλλον ἄτρωτος ἦν πανταχῇ  σιδήρῳ   Αἴας, τε ᾤμην
[190]   κυβιστῶντες καὶ εἰς ὀρθὸν τὰ  σκέλη   περιφερόμενοι κυβιστῶσι κύκλῳ, ὀκτὼ τότε
[189]   χεῖρας δὲ τέτταρας εἶχε, καὶ  σκέλη   τὰ ἴσα ταῖς χερσίν, καὶ
[190]   καὶ βαδιοῦνται ὀρθοὶ ἐπὶ δυοῖν  σκελοῖν·   ἐὰν δ᾽ ἔτι δοκῶσιν ἀσελγαίνειν
[190]   δίχα, ὥστ᾽ ἐφ᾽ ἑνὸς πορεύσονται  σκέλους   ἀσκωλιάζοντες. ταῦτα εἰπὼν ἔτεμνε τοὺς
[177]   ἐγκώμιον· εἰ δὲ βούλει αὖ  σκέψασθαι   τοὺς χρηστοὺς σοφιστάς, Ἡρακλέους μὲν
[212]   οὖν Ἀγάθωνα, Παῖδες, φάναι, (οὐ  σκέψεσθε;   καὶ ἐὰν μέν τις τῶν
[175]   αὐτὸς ποῦ ἂν εἴη. Οὐ  σκέψῃ,   ἔφη, παῖ, φάναι τὸν Ἀγάθωνα,
[217]   νυκτῶν, καὶ ἐπειδὴ ἐβούλετο ἀπιέναι,  σκηπτόμενος   ὅτι ὀψὲ εἴη, προσηνάγκασα αὐτὸν
[195]   ταῖς ψυχαῖς, ἀλλ᾽ ᾗτινι ἂν  σκληρὸν   ἦθος ἐχούσῃ ἐντύχῃ, ἀπέρχεται,
[196]   πρῶτον λανθάνειν καὶ ἐξιών, εἰ  σκληρὸς   ἦν. συμμέτρου δὲ καὶ ὑγρᾶς
[203]   οἷον οἱ πολλοὶ οἴονται, ἀλλὰ  σκληρὸς   (καὶ αὐχμηρὸς καὶ ἀνυπόδητος καὶ
[195]   ἁπλότητα ἀποφαίνειν, ὅτι οὐκ ἐπὶ  σκληροῦ   βαίνει, ἀλλ᾽ ἐπὶ μαλθακοῦ. τῷ
[200]   ὡς τὸ εἰκός γε, φάναι.  Σκόπει   δή, εἰπεῖν τὸν Σωκράτη, ἀντὶ
[219]   νοεῖς. ἀλλ᾽ μακάριε, ἄμεινον  σκόπει,   μή σε λανθάνω οὐδὲν ὤν.
[200]   εἴτε βούλει εἴτε μή, ἔχεις·  σκόπει   οὖν, ὅταν τοῦτο λέγῃς, ὅτι
[222]   δὲ ἐπὶ πᾶν ὅσον προσήκει  σκοπεῖν   τῷ μέλλοντι καλῷ κἀγαθῷ ἔσεσθαι.
[176]   τοὺς πολλούς· παρῆστε γὰρ χθές-  σκοπεῖσθε   (οὖν τίνι τρόπῳ ἂν ὡς
[220]   γὰρ αὐτόθι ἕωθέν τι εἱστήκει  σκοπῶν,   καὶ ἐπειδὴ οὐ προυχώρει αὐτῷ,
[197]   δ᾽ ἂν Ἔρως μὴ ἐφάψηται,  σκοτεινός;   τοξικήν γε μὴν καὶ ἰατρικὴν
[206]   καὶ γεννᾷ· ὅταν δὲ αἰσχρῷ,  σκυθρωπόν   τε καὶ λυπούμενον συσπειρᾶται καὶ
[191]   τι τοιοῦτον ὄργανον οἷον οἱ  σκυτοτόμοι   περὶ τὸν καλάποδα λεαίνοντες τὰς
[221]   λέγει καὶ χαλκέας τινὰς καὶ  σκυτοτόμους   καὶ βυρσοδέψας, καὶ ἀεὶ διὰ
[191]   τὸν καλάποδα λεαίνοντες τὰς τῶν  σκυτῶν   ῥυτίδας· ὀλίγας δὲ κατέλιπε, τὰς
[173]   φιλοσοφεῖν. καὶ ὅς· Μὴ  σκῶπτ᾽   ἔφη, ἀλλ᾽ εἰπέ μοι πότε
[199]   Φαῖδρε, πάρες μοι Ἀγάθωνα  σμίκρ᾽   ἄττα ἐρέσθαι, ἵνα ἀνομολογησάμενος παρ᾽
[210]   ἑνός, δουλεύων φαῦλος καὶ  σμικρολόγος,   ἀλλ᾽ ἐπὶ τὸ πολὺ πέλαγος
[210]   ὢν τὴν ψυχήν τις κἂν  σμικρὸν   ἄνθος (ἔχῃ, ἐξαρκεῖν αὐτῷ καὶ
[201]   εἶπες, φάναι, Ἀγάθων. ἀλλὰ  σμικρὸν   ἔτι εἰπέ· τἀγαθὰ οὐ καὶ
[210]   σφόδρα τοῦτο χαλάσαι καταφρονήσαντα καὶ  σμικρὸν   ἡγησάμενον· μετὰ δὲ ταῦτα τὸ
[187]   καὶ παντὶ κατάδηλος τῷ καὶ  σμικρὸν   προσέχοντι τὸν νοῦν ὅτι κατὰ
[210]   τὸ περὶ τὸ σῶμα καλὸν  σμικρόν   τι ἡγήσηται εἶναι. μετὰ δὲ
[192]   ἔπος εἰπεῖν χωρίζεσθαι ἀλλήλων οὐδὲ  σμικρὸν   χρόνον. καὶ οἱ διατελοῦντες μετ᾽
[173]   Φοίνικι· Ἀριστόδημος ἦν τις, Κυδαθηναιεύς,  σμικρός,   ἀνυπόδητος ἀεί· παρεγεγόνει δ᾽ ἐν
[200]   Ἀγάθων, ὡς ἀνάγκη εἶναι·  σοὶ   δὲ πῶς; Κἀμοί, φάναι, δοκεῖ.
[213]   φάναι τὸν Ἀλκιβιάδην, ἐμοὶ καὶ  σοὶ   διαλλαγή. ἀλλὰ τούτων μὲν εἰσαῦθις
[220]   Σώκρατες, καὶ τότε ἐκέλευον  σοὶ   διδόναι τἀριστεῖα τοὺς στρατηγούς, καὶ
[173]   πάλαι, ὡς ἔοικεν. ἀλλὰ τίς  σοι   διηγεῖτο; αὐτὸς Σωκράτης; (Οὐ
[175]   Ἀλλ᾽ οὕτω χρὴ ποιεῖν, εἰ  σοὶ   δοκεῖ, ἔφη φάναι τὸν Ἀγάθωνα.
[206]   ἅνθρωποι τοῦ ἀγαθοῦ.  σοὶ   δοκοῦσιν; Μὰ Δί᾽ οὐκ ἔμοιγε,
[198]   βλέψαντα εἰς τὸν Ἐρυξίμαχον· Ἆρά  σοι   δοκῶ, φάναι, παῖ Ἀκουμενοῦ,
[185]   ἂν ἐγὼ λέγω, ἐὰν μέν  σοι   ἐθέλῃ ἀπνευστὶ ἔχοντι πολὺν χρόνον
[201]   τἀγαθὰ οὐ καὶ καλὰ δοκεῖ  σοι   εἶναι; Ἔμοιγε. Εἰ ἄρα
[211]   παῖδάς τε καὶ νεανίσκους δόξει  σοι   εἶναι, οὓς νῦν ὁρῶν ἐκπέπληξαι
[176]   ὑπολαβόντα Φαῖδρον τὸν Μυρρινούσιον, ἔγωγέ  σοι   εἴωθα πείθεσθαι ἄλλως τε καὶ
[189]   ἐάν τοι γελοῖον εἴπῃς, ἐξόν  σοι   ἐν εἰρήνῃ λέγειν. καὶ τὸν
[203]   μέν, ἔφη, διηγήσασθαι· ὅμως δέ  σοι   ἐρῶ. ὅτε γὰρ ἐγένετο
[218]   ἐν ἐμοὶ καὶ τῆς παρὰ  σοὶ   εὐμορφίας πάμπολυ διαφέρον. εἰ δὴ
[206]   αὐτὰ ταῦτα μαθησόμενος. Ἀλλ᾽ ἐγώ  σοι,   ἔφη, ἐρῶ. ἔστι γὰρ τοῦτο
[193]   καὶ Σωκράτης λοιποί. Ἀλλὰ πείσομαί  σοι,   ἔφη φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον· καὶ
[185]   τῆς ἑτέρας, τῆς πανδήμου. ταῦτά  σοι,   ἔφη, ὡς ἐκ τοῦ παραχρῆμα,
[222]   δεξιὰ ἐπαινεῖν. ἐὰν οὖν ὑπὸ  σοὶ   κατακλινῇ Ἀγάθων, οὐ δή που
[175]   (σοφία, πολλοῦ τιμῶμαι τὴν παρὰ  σοὶ   κατάκλισιν· οἶμαι γάρ με παρὰ
[222]   ἀντ᾽ ἐραστοῦ. δὴ καὶ  σοὶ   λέγω, Ἀγάθων, μὴ ἐξαπατᾶσθαι
[218]   ἔχω· πάνυ ἀνόητον ἡγοῦμαι εἶναι  σοὶ   μὴ οὐ καὶ τοῦτο χαρίζεσθαι
[204]   οὐ τὸ ἐρῶν· διὰ ταῦτά  σοι   οἶμαι πάγκαλος ἐφαίνετο Ἔρως.
[172]   κἀγὼ εἶπον ὅτι· Παντάπασιν ἔοικέ  σοι   οὐδὲν διηγεῖσθαι (σαφὲς διηγούμενος,
[201]   εἴη. Ἐγώ, φάναι, Σώκρατες,  σοὶ   οὐκ ἂν δυναίμην ἀντιλέγειν, ἀλλ᾽
[214]   ἂν σὺ κελεύῃς. δεῖ γάρ  σοι   πείθεσθαι· ἰητρὸς γὰρ ἀνὴρ πολλῶν
[175]   σοφοῦ ἁπτόμενός σου (ἀπολαύσω,  σοι   προσέστη ἐν τοῖς προθύροις. δῆλον
[219]   δὲ αὐτὸς οὕτω βουλεύου ὅτι  σοί   τε ἄριστον καὶ ἐμοὶ ἡγεῖ.
[177]   ἅμα πατὴρ τοῦ λόγου. Οὐδείς  σοι,   Ἐρυξίμαχε, φάναι τὸν Σωκράτη,
[209]   τίμιος δὲ παρ᾽ ὑμῖν καὶ  Σόλων   διὰ τὴν τῶν νόμων γέννησιν,
[221]   ἔμοιγ᾽ ἐδόκει, Ἀριστόφανες, τὸ  σὸν   δὴ τοῦτο, καὶ ἐκεῖ διαπορεύεσθαι
[188]   γε. ἀλλ᾽ εἴ τι ἐξέλιπον,  σὸν   ἔργον, Ἀριστόφανες, ἀναπληρῶσαι·
[193]   περὶ Ἔρωτος, ἀλλοῖος  σός.   ὥσπερ οὖν ἐδεήθην σου, μὴ
[175]   ἵνα καὶ τοῦ σοφοῦ ἁπτόμενός  σου   (ἀπολαύσω, σοι προσέστη ἐν
[222]   οὐκ ἔλαθες, ἀλλὰ τὸ σατυρικόν  σου   δρᾶμα τοῦτο καὶ σειληνικὸν κατάδηλον
[218]   μοι συλλήπτορα οὐδένα κυριώτερον εἶναι  σοῦ.   ἐγὼ δὴ τοιούτῳ ἀνδρὶ πολὺ
[222]   διαβάλλειν, οἰόμενος δεῖν ἐμὲ μὲν  σοῦ   ἐρᾷν καὶ μηδενὸς ἄλλου, Ἀγάθωνα
[222]   μηδενὸς ἄλλου, Ἀγάθωνα δὲ ὑπὸ  σοῦ   ἐρᾶσθαι καὶ μηδ᾽ ὑφ᾽ ἑνὸς
[222]   ἐν μέσῳ ἐμοῦ τε καὶ  σοῦ,   ἵνα χωρὶς ἡμᾶς διαλάβῃ· οὐδὲν
[174]   ὁμολογήσω ἄκλητος (ἥκειν, ἀλλ᾽ ὑπὸ  σοῦ   κεκλημένος. Σύν τε δύ᾽ ἔφη,
[173]   νῦν ἐρίζειν· ἀλλ᾽ ὅπερ ἐδεόμεθά  σου,   μὴ ἄλλως ποιήσῃς, ἀλλὰ διήγησαι
[193]   σός. ὥσπερ οὖν ἐδεήθην  σου,   μὴ κωμῳδήσῃς αὐτόν, ἵνα καὶ
[175]   ἐπίδοσιν ἔχουσα, γε παρὰ  σοῦ   νέου ὄντος οὕτω σφόδρα ἐξέλαμψεν
[214]   οὐδ᾽ ἂν ἕνα ἄλλον ἐπαινέσαιμι  σοῦ   παρόντος. Ἀλλ᾽ οὕτω ποίει, φάναι
[175]   κατάκλισιν· οἶμαι γάρ με παρὰ  σοῦ   πολλῆς καὶ καλῆς σοφίας πληρωθήσεσθαι.
[194]   τὸν Σωκράτη, Ἀγάθων, περὶ  σοῦ   τι ἐγὼ ἄγροικον δοξάζων· ἀλλ᾽
[215]   ἔπος εἰπεῖν οὐδενί· ἐπειδὰν δὲ  σοῦ   τις ἀκούῃ τῶν σῶν
[201]   Μαντινικῆς Διοτίμας, ταῦτά τε  σοφὴ   ἦν καὶ ἄλλα πολλά, καὶ
[204]   καὶ εὐπόρου, μητρὸς δὲ οὐ  σοφῆς   καὶ ἀπόρου· μὲν οὖν
[204]   γὰρ δὴ τῶν καλλίστων  σοφία,   Ἔρως δ᾽ ἐστὶν ἔρως περὶ
[206]   ἐγώ, Διοτίμα, ἐθαύμαζον ἐπὶ  σοφίᾳ   καὶ ἐφοίτων παρὰ σὲ αὐτὰ
[175]   γὰρ οὕτως ἔχει καὶ  (σοφία,   πολλοῦ τιμῶμαι τὴν παρὰ σοὶ
[175]   Ἀγάθων, εἰ τοιοῦτον εἴη  σοφία   ὥστ᾽ ἐκ τοῦ πληρεστέρου εἰς
[197]   ἐναντιώσεται μὴ οὐχὶ Ἔρωτος εἶναι  σοφίαν,   γίγνεταί τε καὶ φύεται
[184]   εἰς παίδευσιν καὶ τὴν ἄλλην  σοφίαν   κτᾶσθαι, τότε δὴ τούτων ξυνιόντων
[184]   ἐκεῖνον ἀμείνων ἔσεσθαι κατὰ  σοφίαν   τινὰ κατὰ ἄλλο ὁτιοῦν
[175]   τε καὶ σὺ περὶ τῆς  σοφίας,   δικαστῇ χρώμενοι τῷ Διονύσῳ· νῦν
[202]   ᾔσθησαι ὅτι ἔστιν τι μεταξὺ  σοφίας   καὶ ἀμαθίας; Τί τοῦτο; Τὸ
[196]   τοῦ θεοῦ εἴρηται, περὶ δὲ  σοφίας   λείπεται· ὅσον οὖν δυνατόν, πειρατέον
[175]   παρὰ σοῦ πολλῆς καὶ καλῆς  σοφίας   πληρωθήσεσθαι. μὲν γὰρ ἐμὴ
[203]   ἀπορεῖ Ἔρως ποτὲ οὔτε πλουτεῖ,  σοφίας   τε αὖ καὶ ἀμαθίας ἐν
[214]   μὲν Σωκράτη, ἄνδρες, τὸ  σόφισμά   μοι οὐδέν· ὁπόσον γὰρ ἂν
[208]   (καὶ ἥ, ὥσπερ οἱ τέλεοι  σοφισταί,   Εὖ ἴσθι, ἔφη, Σώκρατες·
[177]   βούλει αὖ σκέψασθαι τοὺς χρηστοὺς  σοφιστάς,   Ἡρακλέους μὲν καὶ ἄλλων ἐπαίνους
[203]   δεινὸς γόης καὶ φαρμακεὺς καὶ  σοφιστής·   καὶ οὔτε ὡς (ἀθάνατος πέφυκεν
[204]   οἱ ἀμαθεῖς φιλοσοφοῦσιν οὐδ᾽ ἐπιθυμοῦσι  σοφοὶ   γενέσθαι· αὐτὸ γὰρ τοῦτό ἐστι
[185]   με ἴσα λέγειν οὑτωσὶ οἱ  σοφοί,   ἔφη Ἀριστόδημος δεῖν μὲν
[182]   ἐν Βοιωτοῖς, καὶ οὗ μὴ  σοφοὶ   λέγειν, ἁπλῶς νενομοθέτηται καλὸν τὸ
[204]   οἱ φιλοσοφοῦντες, εἰ μήτε οἱ  σοφοὶ   μήτε οἱ ἀμαθεῖς; (Δῆλον δή,
[197]   ἄδωρος δυσμενείας· ἵλεως ἀγαθοῖς· θεατὸς  σοφοῖς,   ἀγαστὸς θεοῖς· ζηλωτὸς ἀμοίροις, κτητὸς
[194]   πολλῶν· εἰ δὲ ἄλλοις ἐντύχοις  σοφοῖς,   τάχ᾽ ἂν αἰσχύνοιο αὐτούς, εἴ
[202]   γε. καὶ ἂν μὴ  σοφόν,   ἀμαθές; οὐκ ᾔσθησαι ὅτι
[184]   δὲ τῷ ποιοῦντι αὐτὸν  σοφόν   τε καὶ ἀγαθὸν δικαίως αὖ
[204]   θεῶν οὐδεὶς φιλοσοφεῖ οὐδ᾽ ἐπιθυμεῖ  σοφὸς   γενέσθαι· ἔστι γάρ· οὐδ᾽ εἴ
[203]   μὲν περὶ τὰ τοιαῦτα  σοφὸς   δαιμόνιος ἀνήρ, δὲ ἄλλο
[204]   γάρ· οὐδ᾽ εἴ τις ἄλλος  σοφός,   οὐ φιλοσοφεῖ· οὐδ᾽ αὖ οἱ
[196]   (τὴν αὑτοῦ, ποιητὴς θεὸς  σοφὸς   οὕτως ὥστε καὶ ἄλλον ποιῆσαι·
[203]   ἀνήρ, δὲ ἄλλο τι  σοφὸς   ὢν περὶ τέχνας
[174]   καθ᾽ Ὅμηρον φαῦλος ὢν ἐπὶ  σοφοῦ   ἀνδρὸς ἰέναι θοίνην ἄκλητος. ἆρ᾽
[175]   ἐμὲ κατάκεισο, ἵνα καὶ τοῦ  σοφοῦ   ἁπτόμενός σου (ἀπολαύσω, σοι
[177]   ἤδη τινὶ ἐνέτυχον βιβλίῳ ἀνδρὸς  σοφοῦ,   ἐν ἐνῆσαν ἅλες ἔπαινον
[204]   γένεσις· πατρὸς μὲν γὰρ  σοφοῦ   ἐστί καὶ εὐπόρου, μητρὸς δὲ
[204]   φιλόσοφον δὲ ὄντα μεταξὺ εἶναι  σοφοῦ   καὶ ἀμαθοῦς. αἰτία δὲ αὐτῷ
[194]   εἴ τισιν ἐντύχοις οὓς ἡγεῖο  σοφούς,   μᾶλλον ἂν αὐτῶν φροντίζοις
[208]   Εἶεν, ἦν δ᾽ ἐγώ,  σοφωτάτη   Διοτίμα, ταῦτα ὡς ἀληθῶς οὕτως
[212]   τῆς ἐμῆς κεφαλῆς τὴν τοῦ  σοφωτάτου   καὶ καλλίστου κεφαλὴν ἀνειπὼν οὑτωσὶ
[206]   τῷ κυοῦντί τε καὶ ἤδη  σπαργῶντι   πολλὴ πτοίησις γέγονε (περὶ
[176]   καὶ δειπνήσαντος καὶ τῶν ἄλλων,  σπονδάς   τε σφᾶς ποιήσασθαι, καὶ ᾄσαντας
[216]   βίον πρὸς τοὺς ἀνθρώπους διατελεῖ.  σπουδάσαντος   δὲ αὐτοῦ καὶ ἀνοιχθέντος οὐκ
[181]   ἵνα μὴ εἰς ἄδηλον πολλὴ  σπουδὴ   ἀνηλίσκετο· τὸ γὰρ τῶν παίδων
[206]   καὶ ἐν τίνι πράξει  σπουδὴ   καὶ ξύντασις ἔρως ἂν
[208]   γὰρ χάριν παντὶ αὕτη  σπουδὴ   καὶ ἔρως ἕπεται. Καὶ
[177]   οὖν τοιούτων μὲν πέρι πολλὴν  σπουδὴν   ποιήσασθαι, Ἔρωτα δὲ μηδένα πω
[179]   θεοὶ τὴν περὶ τὸν ἔρωτα  σπουδήν   τε καὶ ἀρετὴν μάλιστα τιμῶσιν.
[192]   χαίρει ξυνὼν οὕτως ἐπὶ μεγάλης  σπουδῆς·   ἀλλ᾽ ἄλλο τι βουλομένη ἑκατέρου
[197]   τὰ μὲν παιδιᾶς, τὰ δὲ  σπουδῆς   μετρίας, καθ᾽ ὅσον ἐγὼ δύναμαι,
[212]   (ἐστεφανωμένον αὐτὸν κιττοῦ τέ τινι  στεφάνῳ   δασεῖ καὶ ἴων, καὶ ταινίας
[191]   ~(τὰς πολλὰς ἐξελέαινε καὶ τὰ  στήθη   διήρθρου, ἔχων τι τοιοῦτον ὄργανον
[193]   ἔχοντες ὥσπερ οἱ ἐν ταῖς  στήλαις   καταγραφὴν ἐκτετυπωμένοι, διαπεπρισμένοι κατὰ τὰς
[190]   ὥσπερ τὰ σύσπαστα βαλάντια, ἓν  στόμα   ποιῶν ἀπέδει κατὰ μέσην τὴν
[215]   τοὺς ἀνθρώπους τῇ ἀπὸ τοῦ  στόματος   δυνάμει, καὶ ἔτι νυνὶ ὃς
[219]   ἅπαντα προὐγεγόνει, καὶ μετὰ ταῦτα  στρατεία   ἡμῖν εἰς Ποτείδαιαν ἐγένετο κοινὴ
[220]   καρτερὸς ἀνὴρ ἐκεῖ ποτε ἐπὶ  στρατείας,   ἄξιον ἀκοῦσαι. ξυννοήσας γὰρ αὐτόθι
[219]   ἀποληφθέντες που, οἷα δὴ ἐπὶ  στρατείας,   ~(ἀσιτεῖν, οὐδὲν ἦσαν οἱ ἄλλοι
[220]   ἐμοὶ καὶ τἀριστεῖα ἔδοσαν οἱ  στρατηγοί,   οὐδεὶς ἄλλος ἐμὲ ἔσωσεν (ἀνθρώπων
[193]   Ἔρως ἡμῖν ἡγεμὼν καὶ  στρατηγός.   μηδεὶς ἐναντία πραττέτω (πράττει
[220]   ἐκέλευον σοὶ διδόναι τἀριστεῖα τοὺς  στρατηγούς,   καὶ τοῦτό γέ μοι οὔτε
[220]   τἀριστεῖα, αὐτὸς προθυμότερος ἐγένου τῶν  στρατηγῶν   ἐμὲ λαβεῖν σαυτόν. ἔτι
[220]   ὅτι ψεύδομαι· ἀλλὰ γὰρ τῶν  στρατηγῶν   πρὸς τὸ ἐμὸν ἀξίωμα ἀποβλεπόντων
[220]   οἱ ἄλλοι ὑποδεδεμένοι, οἱ δὲ  στρατιῶται   ὑπέβλεπον (αὐτὸν ὡς καταφρονοῦντα σφῶν.
[178]   γένοιτο ὥστε πόλιν γενέσθαι  στρατόπεδον   ἐραστῶν τε καὶ παιδικῶν, οὐκ
[221]   ἀπὸ Δηλίου ~(φυγῇ ἀνεχώρει τὸ  στρατόπεδον·   ἔτυχον γὰρ παραγενόμενος ἵππον ἔχων,
[189]   ἑκάστου τοῦ ἀνθρώπου τὸ εἶδος  στρογγύλον,   νῶτον καὶ πλευρὰς κύκλῳ ἔχον·
[213]   ἀνθρώπους, οὐ μόνον πρῴην ὥσπερ  σύ,   ἀλλ᾽ ἀεί, ἔπειτα οὐκ ἀνέδησα.
[174]   δεῖπνον. Καλῶς γ᾽ ἔφη, ποιῶν  σύ·   ἀλλὰ ποῦ ἔστιν οὗτος; ~(Ὅπισθεν
[172]   μοι, δ᾽ ὅς, εἰπέ·  σὺ   αὐτὸς παρεγένου τῇ συνουσίᾳ ταύτῃ
[218]   ἐμοὶ δύναμις δι᾽ ἧς ἂν  σὺ   γένοιο ἀμείνων· ἀμήχανόν τοι κάλλος
[215]   δεομένους διὰ τὸ θεῖα εἶναι.  σὺ   δ᾽ ἐκείνου τοσοῦτον μόνον διαφέρεις,
[185]   ἐρῶ ἐν τῷ σῷ μέρει,  σὺ   δ᾽ ἐπειδὰν παύσῃ, ἐν τῷ
[214]   οὖν ἄλλοι πάντες ἡμεῖς εἰρήκαμεν·  σὺ   δ᾽ ἐπειδὴ οὐκ εἴρηκας καὶ
[175]   τὸν Ἀγάθωνα, καὶ εἰσάξεις Σωκράτη;  σὺ   δ᾽ δ᾽ ὅς, Ἀριστόδημε,
[219]   ἄλλως εἴρηται ὡς διανοοῦμαι·  σὺ   δὲ αὐτὸς οὕτω βουλεύου ὅτι
[219]   ὀμμάτων τῆς ἀκμῆς λήγειν ἐπιχειρῇ·  σὺ   δὲ τούτων ἔτι πόρρω. κἀγὼ
[201]   δεῖ δή, Ἀγάθων, ὥσπερ  σὺ   διηγήσω, διελθεῖν (αὐτὸν πρῶτον, τίς
[218]   μοι δέδοκται; Τί μάλιστα, ἔφη.  Σὺ   ἐμοὶ δοκεῖς, ἦν δ᾽ ἐγώ,
[202]   Ὁρᾷς οὖν, ἔφη, ὅτι καὶ  σὺ   ἔρωτα οὐ θεὸν νομίζεις; Τί
[208]   οὑστινασοῦν καὶ ὑπεραποθνήσκειν. ἐπεὶ οἴει  σύ,   ἔφη, Ἄλκηστιν ὑπὲρ Ἀδμήτου ἀποθανεῖν
[174]   καλὸς παρὰ καλὸν ἴω. ἀλλὰ  σύ,   δ᾽ ὅς, πῶς (ἔχεις
[211]   ἐκπέπληξαι καὶ ἕτοιμος εἶ καὶ  σὺ   καὶ ἄλλοι πολλοί, ὁρῶντες τὰ
[201]   μηδαμῇ κεκτημένον κάλλος ἆρα λέγεις  σὺ   καλὸν εἶναι; Οὐ δῆτα. Ἔτι
[214]   τί ποιῶμεν; τι ἂν  σὺ   κελεύῃς. δεῖ γάρ σοι πείθεσθαι·
[174]   εἶπον ὅτι Οὕτως ὅπως ἂν  σὺ   κελεύῃς. Ἕπου τοίνυν, ἔφη, ἵνα
[201]   ἀντιλέγειν, ἀλλ᾽ οὕτως ἐχέτω ὡς  σὺ   λέγεις. Οὐ μὲν οὖν τῇ
[204]   ἐμοὶ δοκεῖ τεκμαιρομένῃ ἐξ ὧν  σὺ   λέγεις, τὸ ἐρώμενον Ἔρωτα εἶναι,
[174]   κινδυνεύσω καὶ ἐγὼ οὐχ ὡς  σὺ   λέγεις, Σώκρατες, ἀλλὰ καθ᾽
[222]   Ἀλλ᾽ ἀδύνατον, φάναι τὸν Σωκράτη.  σὺ   μὲν γὰρ ἐμὲ ἐπῄνεσας, δεῖ
[202]   δ᾽ ἐγώ. Εἷς μέν, ἔφη,  σύ,   μία δ᾽ ἐγώ. κἀγὼ εἶπον·
[209]   ἐρωτικὰ ἴσως, Σώκρατες, κἂν  σὺ   ~(μυηθείης· τὰ δὲ τέλεα καὶ
[173]   ὁτουοῦν, οὐχ ἧττον  σὺ   νυνί, οἰόμενος δεῖν πάντα μᾶλλον
[206]   τοῦ καλοῦ ἔρως, ὡς  σὺ   οἴει. Ἀλλὰ τί μήν; Τῆς
[172]   γὰρ οὐδὲν εἶχε σαφὲς λέγειν·  σὺ   οὖν μοι διήγησαι· δικαιότατος γὰρ
[175]   ὕστερον διαδικασόμεθα ἐγώ τε καὶ  σὺ   περὶ τῆς σοφίας, δικαστῇ χρώμενοι
[189]   νῷ ἔχω λέγειν  σύ   τε καὶ Παυσανίας εἰπέτην. ἐμοὶ
[214]   καὶ σωφρονεστάτου, χαῖρε. Καὶ γὰρ  σύ,   φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον· ἀλλὰ τί
[204]   ἔστι δὲ τῶν καλῶν, ὡς  σὺ   φῄς. εἰ δέ τις ἡμᾶς
[200]   ἔχω, εἴποιμεν ἂν αὐτῷ ὅτι  σύ,   ἄνθρωπε, (πλοῦτον κεκτημένος καὶ
[204]   φίλε Σώκρατες, αὕτη· ὃν δὲ  σὺ   ᾠήθης Ἔρωτα (εἶναι, θαυμαστὸν οὐδὲν
[178]   μέλλουσι καλῶς βιώσεσθαι, τοῦτο οὔτε  συγγένεια   οἵα τε ἐμποιεῖν οὕτω καλῶς
[192]   καὶ φιλεραστὴς γίγνεται, ἀεὶ τὸ  συγγενὲς   ἀσπαζόμενος. ὅταν μὲν οὖν καὶ
[183]   πολλοί, ὅτι καὶ ὀμνύντι μόνῳ  συγγνώμη   παρὰ θεῶν ἐκβάντι τῶν ὅρκων·
[218]   καὶ βακχείας· διὸ πάντες ἀκούσεσθε·  συγγνώσεσθε   γὰρ τοῖς τε τότε πραχθεῖσι
[218]   ὡς μόνοις γνωσομένοις ~(τε καὶ  συγγνωσομένοις   εἰ πᾶν ἐτόλμα δρᾷν τε
[191]   φιλοῦσι τοὺς ἄνδρας καὶ χαίρουσι  συγκατακείμενοι   καὶ συμπεπλεγμένοι ~(τοῖς ἀνδράσι, καί
[176]   οἱ λοιποί. (ταῦτα δὴ ἀκούσαντας  συγχωρεῖν   πάντας μὴ διὰ μέθης ποιήσασθαι
[206]   Καὶ τοῦτο προσθετέον. Ἔστιν ἄρα  συλλήβδην,   ἔφη, ἔρως τοῦ τὸ
[218]   γενέσθαι, τούτου δὲ οἶμαί μοι  συλλήπτορα   οὐδένα κυριώτερον εἶναι σοῦ. ἐγὼ
[181]   βίον ἅπαντα ξυνεσόμενοι καὶ κοινῇ  συμβιωσόμενοι,   ἀλλ᾽ οὐκ ἐξαπατήσαντες, ἐν ἀφροσύνῃ
[176]   ἐθελήσαιμι ἂν πιεῖν οὔτε ἄλλῳ  συμβουλεύσαιμι,   ἄλλως τε καὶ κραιπαλῶντα ἔτι
[222]   ἐπαινῶ· καὶ αὖ μέμφομαι  συμμείξας   ὑμῖν εἶπον με ὕβρισε.
[196]   καὶ ἐξιών, εἰ σκληρὸς ἦν.  συμμέτρου   δὲ καὶ ὑγρᾶς ἰδέας μέγα
[191]   ἄνδρας καὶ χαίρουσι συγκατακείμενοι καὶ  συμπεπλεγμένοι   ~(τοῖς ἀνδράσι, καί εἰσιν οὗτοι
[213]   ἐπὶ ῥητοῖς εἰσίω μή;  συμπίεσθε   οὔ; πάντας οὖν ἀναθορυβῆσαι
[191]   καὶ περιβάλλοντες τὰς χεῖρας καὶ  συμπλεκόμενοι   ἀλλήλοις, ἐπιθυμοῦντες συμφῦναι, ἀπέθνῃσκον ὑπὸ
[202]   ἐν μέσῳ δὲ ὂν ἀμφοτέρων  συμπληροῖ,   ὥστε τὸ πᾶν αὐτὸ αὑτῷ
[191]   τῶνδε ἕνεκα, ἵνα ἐν τῇ  συμπλοκῇ   ἅμα μὲν εἰ ἀνὴρ γυναικὶ
[216]   πόσης οἴεσθε γέμει, ἄνδρες  συμπόται,   σωφροσύνης; ἴστε ὅτι οὔτε εἴ
[212]   μεθύοντα ἄνδρα πάνυ σφόδρα δέξεσθε  συμπότην,   ἀπίωμεν ἀναδήσαντες μόνον Ἀγάθωνα,
[213]   ἀλλὰ τίς ἡμῖν ὅδε τρίτος  συμπότης;   καὶ ἅμα μεταστρεφόμενον αὐτὸν ὁρᾶν
[200]   παρεῖναι· ἄλλο τι ὁμολογοῖ ἄν;  Συμφάναι   ἔφη τὸν Ἀγάθωνα. εἰπεῖν δὴ
[182]   φιλογυμναστία· οὐ γὰρ οἶμαι  συμφέρει   τοῖς ἄρχουσι φρονήματα μεγάλα ἐγγίγνεσθαι
[191]   χεῖρας καὶ συμπλεκόμενοι ἀλλήλοις, ἐπιθυμοῦντες  συμφῦναι,   ἀπέθνῃσκον ὑπὸ λιμοῦ καὶ τῆς
[192]   ἐπιθυμεῖτε, ἐθέλω ὑμᾶς συντῆξαι καὶ  (συμφυσῆσαι   εἰς τὸ αὐτό, ὥστε δύ᾽
[187]   γὰρ ἁρμονία συμφωνία ἐστί,  συμφωνία   δὲ ὁμολογία τις· ὁμολογίαν δὲ
[187]   ἂν εἴη. γὰρ ἁρμονία  συμφωνία   ἐστί, συμφωνία δὲ ὁμολογία τις·
[174]   (ἥκειν, ἀλλ᾽ ὑπὸ σοῦ κεκλημένος.  Σύν   τε δύ᾽ ἔφη, ἐρχομένω πρὸ
[191]   ἀνθρώποις καὶ τῆς ἀρχαίας φύσεως  συναγωγεὺς   καὶ ἐπιχειρῶν ποιῆσαι ἓν ἐκ
[217]   προκαλοῦμαι δὴ αὐτὸν πρὸς τὸ  συνδειπνεῖν,   ἀτεχνῶς ὥσπερ ἐραστὴς παιδικοῖς ἐπιβουλεύων.
[174]   Ἀριστόδημε, εἰς καλὸν ἥκεις ὅπως  συνδειπνήσῃς·   εἰ δ᾽ ἄλλου τινὸς ἕνεκα
[172]   ἄλλων τῶν τότε ἐν τῷ  συνδείπνῳ   παραγενομένων, περὶ τῶν ἐρωτικῶν λόγων
[172]   ἀφ᾽ οὗ δ᾽ ἐγὼ Σωκράτει  συνδιατρίβω   καὶ ἐπιμελὲς πεποίημαι ἑκάστης ἡμέρας
[220]   τετρωμένον οὐκ ἐθέλων ἀπολιπεῖν, ἀλλὰ  συνδιέσωσε   καὶ τὰ ὅπλα καὶ αὐτὸν
[217]   καὶ εἰ ψεύδομαι, Σώκρατες, ἐξέλεγχε.  συνεγιγνόμην   γάρ, ἄνδρες, μόνος μόνῳ,
[217]   τότε ἀποπέμπων (τὸν ἀκόλουθον μόνος  συνεγιγνόμην.   δεῖ γὰρ πρὸς ὑμᾶς πάντα
[217]   συνεγυμναζόμην, ὥς τι ἐνταῦθα περανῶν.  συνεγυμνάζετο   οὖν μοι καὶ προσεπάλαιεν πολλάκις
[217]   ταῦτα ξυγγυμνάζεσθαι (προὐκαλούμην αὐτὸν καὶ  συνεγυμναζόμην,   ὥς τι ἐνταῦθα περανῶν. συνεγυμνάζετο
[211]   πίνειν, ἀλλὰ θεᾶσθαι μόνον καὶ  συνεῖναι.   τί δῆτα, ἔφη, οἰόμεθα, εἴ
[176]   ἡμᾶς δὲ διὰ λόγων ἀλλήλοις  συνεῖναι   τὸ τήμερον· καὶ δι᾽ οἵων
[209]   ἀπὼν μεμνημένος, καὶ τὸ γεννηθὲν  συνεκτρέφει   κοινῇ μετ᾽ ἐκείνου, ὥστε πολὺ
[192]   τοῦτο πάλαι ἄρα ἐπεθύμει,  συνελθὼν   καὶ συντακεὶς τῷ ἐρωμένῳ ἐκ
[190]   τό τε πρόσωπον μετέστρεφε, καὶ  συνέλκων   πανταχόθεν τὸ δέρμα ἐπὶ τὴν
[191]   τὸ λειφθὲν ἄλλο ἐζήτει καὶ  συνεπλέκετο,   εἴτε γυναικὸς τῆς ὅλης ἐντύχοι
[212]   τοῦ κτήματος τῇ ἀνθρωπείᾳ φύσει  συνεργὸν   ἀμείνω Ἔρωτος οὐκ ἄν τις
[180]   ἔρωτα τὸν μὲν τῇ ἑτέρᾳ  συνεργὸν   Πάνδημον ὀρθῶς καλεῖσθαι, τὸν δὲ
[219]   εἰς Ποτείδαιαν ἐγένετο κοινὴ καὶ  συνεσιτοῦμεν   ἐκεῖ. πρῶτον μὲν οὖν τοῖς
[186]   οἱ ποιηταὶ καὶ ἐγὼ πείθομαι,  συνέστησεν   τὴν ἡμετέραν τέχνην. τε
[195]   πλησιάζειν. μετὰ δὲ νέων ἀεὶ  σύνεστί   τε καὶ ἔστιν· γὰρ
[217]   εἰώθει διαλεχθεὶς ἄν μοι καὶ  συνημερεύσας   ᾤχετο ἀπιών. μετὰ ταῦτα ξυγγυμνάζεσθαι
[173]   εἰπέ μοι πότε ἐγένετο  συνουσία   αὕτη. κἀγὼ εἶπον ὅτι· Παίδων
[173]   ἀεί· παρεγεγόνει δ᾽ ἐν τῇ  συνουσίᾳ,   Σωκράτους ἐραστὴς ὢν ἐν τοῖς
[172]   εἰπέ· σὺ αὐτὸς παρεγένου τῇ  συνουσίᾳ   ταύτῃ οὔ; κἀγὼ εἶπον
[206]   γὰρ ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς  συνουσία   τόκος ἐστίν. ἔστι δὲ τοῦτο
[192]   τοῦτ᾽ εἶναι τῶν ἀφροδισίων  συνουσία,   ὡς ἄρα τούτου ἕνεκα ἕτερος
[176]   ποιήσασθαι τὴν ἐν τῷ παρόντι  συνουσίαν,   ἀλλ᾽ οὕτω πίνοντας πρὸς ἡδονήν.
[172]   διηγούμενος, εἰ νεωστὶ ἡγεῖ τὴν  συνουσίαν   γεγονέναι ταύτην ἣν ἐρωτᾷς, ὥστε
[172]   ἐζήτουν βουλόμενος διαπυθέσθαι τὴν Ἀγάθωνος  συνουσίαν   (καὶ Σωκράτους καὶ Ἀλκιβιάδου καὶ
[191]   ἄρρενι, πλησμονὴν γοῦν γίγνοιτο τῆς  συνουσίας   καὶ διαπαύοιντο καὶ ἐπὶ τὰ
[219]   εἶχον καὶ ἀποστερηθείην τῆς τούτου  συνουσίας,   οὔθ᾽ ὅπῃ προσαγαγοίμην (αὐτὸν εὐπόρουν.
[183]   βίου μένει, τε μονίμῳ  συντακείς.   τούτους δὴ βούλεται ~(ἡμέτερος
[192]   πάλαι ἄρα ἐπεθύμει, συνελθὼν καὶ  συντακεὶς   τῷ ἐρωμένῳ ἐκ δυοῖν εἷς
[192]   γὰρ τούτου ἐπιθυμεῖτε, ἐθέλω ὑμᾶς  συντῆξαι   καὶ (συμφυσῆσαι εἰς τὸ αὐτό,
[203]   ἀνδρεῖος ὢν καὶ ἴτης καὶ  σύντονος,   θηρευτὴς δεινός, ἀεί τινας πλέκων
[215]   καθημένοις, οὕστινας ἐργάζονται οἱ δημιουργοὶ  σύριγγας   αὐλοὺς ἔχοντας, οἳ διχάδε
[190]   γαστέρα νῦν καλουμένην, ὥσπερ τὰ  σύσπαστα   βαλάντια, ἓν στόμα ποιῶν ἀπέδει
[206]   αἰσχρῷ, σκυθρωπόν τε καὶ λυπούμενον  συσπειρᾶται   καὶ ἀποτρέπεται καὶ ἀνείλλεται καὶ
[187]   ἐν μέν γε αὐτῇ τῇ  συστάσει   ἁρμονίας τε καὶ ῥυθμοῦ οὐδὲν
[188]   τῶν ὡρῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ  σύστασις   μεστή ἐστιν ἀμφοτέρων τούτων, καὶ
[177]   πρὸς ὠφέλειαν· καὶ ἄλλα τοιαῦτα  (συχνὰ   ἴδοις ἂν ἐγκεκωμιασμένα. τὸ οὖν
[174]   ἐροῦμεν. ἀλλ᾽ ἴωμεν. Τοιαῦτ᾽ ἄττα  σφᾶς   ἔφη διαλεχθέντας ἰέναι. τὸν οὖν
[223]   εἰς τὸ ἄντικρυς πορεύεσθαι παρὰ  σφᾶς   καὶ κατακλίνεσθαι, καὶ θορύβου μεστὰ
[175]   ὑμᾶς ἐπαινῶμεν. Μετὰ ταῦτα ἔφη  σφᾶς   μὲν δειπνεῖν, τὸν δὲ Σωκράτη
[175]   ὡς εἰώθει διατρίψαντα, ἀλλὰ μάλιστα  σφᾶς   μεσοῦν δειπνοῦντας. τὸν οὖν Ἀγάθωνα,
[176]   καὶ τῶν ἄλλων, σπονδάς τε  σφᾶς   ποιήσασθαι, καὶ ᾄσαντας τὸν θεὸν
[212]   Ἀγάθωνα. ἄγειν οὖν αὐτὸν παρὰ  σφᾶς   τήν τε αὐλητρίδα ὑπολαβοῦσαν καὶ
[192]   ἔχοιεν εἰπεῖν τι βούλονται  σφίσι   παρ᾽ ἀλλήλων γίγνεσθαι. οὐδενὶ γὰρ
[216]   σχῆμα αὐτοῦ. τοῦτο οὐ σειληνῶδες;  σφόδρα   γε. τοῦτο γὰρ οὗτος ἔξωθεν
[212]   Ἄνδρες, χαίρετε· μεθύοντα ἄνδρα πάνυ  σφόδρα   δέξεσθε συμπότην, ἀπίωμεν ἀναδήσαντες
[218]   οὗτος ἀκούσας μάλα εἰρωνικῶς καὶ  σφόδρα   ἑαυτοῦ τε καὶ εἰωθότως ἔλεξεν·
[175]   παρὰ σοῦ νέου ὄντος οὕτω  σφόδρα   ἐξέλαμψεν καὶ ἐκφανὴς ἐγένετο πρῴην
[223]   δὴ ἀναγκαζομένους αὐτοὺς καὶ οὐ  σφόδρα   ἑπομένους νυστάζειν· καὶ πρότερον μὲν
[212]   φωνὴν ἀκούειν ἐν τῇ αὐλῇ  σφόδρα   μεθύοντος καὶ μέγα βοῶντος, ἐρωτῶντος
[210]   σωμάτων ἐραστήν, ἑνὸς δὲ τὸ  σφόδρα   τοῦτο χαλάσαι καταφρονήσαντα καὶ σμικρὸν
[220]   στρατιῶται ὑπέβλεπον (αὐτὸν ὡς καταφρονοῦντα  σφῶν.   Καὶ ταῦτα μὲν δὴ ταῦτα·
[211]   ἐκεῖνο τὸ καλὸν ἄρχηται καθορᾶν,  σχεδὸν   ἄν τι ἅπτοιτο τοῦ τέλους.
[201]   με ξένη ἀνακρίνουσα διῄει.  σχεδὸν   γάρ τι καὶ ἐγὼ πρὸς
[221]   καὶ οὗτος καὶ ἑταῖρος·  σχεδὸν   γάρ τι τῶν οὕτω διακειμένων
[216]   καὶ οὐδὲν οἶδεν. ὡς τὸ  σχῆμα   αὐτοῦ. τοῦτο οὐ σειληνῶδες; σφόδρα
[185]   μὲν γὰρ ἐρῶ ἐν τῷ  σῷ   μέρει, σὺ δ᾽ ἐπειδὰν παύσῃ,
[208]   ἐμποιοῦσα ἀντὶ τῆς ἀπιούσης μνήμην  σῴζει   τὴν ἐπιστήμην, ὥστε τὴν αὐτὴν
[208]   τῷ τρόπῳ πᾶν τὸ θνητὸν  σῴζεται,   οὐ τὸ παντάπασιν τὸ αὐτὸ
[200]   ἔπειτα χρόνον ταῦτα εἶναι αὐτῷ  σῳζόμενα   καὶ παρόντα; (Πάνυ γε, φάναι.
[223]   Ἀγάθωνα ὡς κατακεισόμενον παρὰ τῷ  Σωκράτει   ἀνίστασθαι· ἐξαίφνης δὲ κωμαστὰς ἥκειν
[194]   καὶ οὐδέν με κωλύει λέγειν·  Σωκράτει   γὰρ καὶ αὖθις ἔσται πολλάκις
[201]   φιλούμενε Ἀγάθων, δύνασαι ἀντιλέγειν, ἐπεὶ  Σωκράτει   γε οὐδὲν χαλεπόν. (Καὶ σὲ
[214]   μὲν αὐτὸν ἐκπιεῖν, ἔπειτα τῷ  Σωκράτει   κελεύειν ἐγχεῖν καὶ ἅμα εἰπεῖν·
[214]   εἰ εἰπεῖν, εἰπὼν δὲ ἐπιτάξαι  Σωκράτει   τι ἂν βούλῃ, καὶ
[194]   φίλε Ἀγάθων, ἐὰν ἀποκρίνῃ  Σωκράτει,   οὐδὲν ἔτι διοίσει αὐτῷ ὁπῃοῦν
[217]   θαυμαστόν, ὡς ὑπάρχον μοι χαρισαμένῳ  Σωκράτει   πάντ᾽ ἀκοῦσαι ὅσα περ οὗτος
[172]   ἐπιδεδήμηκεν; ἀφ᾽ οὗ δ᾽ ἐγὼ  Σωκράτει   συνδιατρίβω καὶ ἐπιμελὲς πεποίημαι ἑκάστης
[193]   ἐρρήθη. καὶ εἰ μὴ ξυνῄδειν  Σωκράτει   τε καὶ Ἀγάθωνι δεινοῖς οὖσι
[207]   ποτε ἤρετο Τί οἴει,  Σώκρατες,   αἴτιον εἶναι τούτου τοῦ ἔρωτος
[174]   οὐχ ὡς σὺ λέγεις,  Σώκρατες,   ἀλλὰ καθ᾽ Ὅμηρον φαῦλος ὢν
[204]   φύσις τοῦ δαίμονος, φίλε  Σώκρατες,   αὕτη· ὃν δὲ σὺ ᾠήθης
[194]   νῦν. Φαρμάττειν βούλει με,  Σώκρατες,   εἰπεῖν τὸν Ἀγάθωνα, ἵνα θορυβηθῶ
[217]   τὸν νοῦν, καὶ εἰ ψεύδομαι,  Σώκρατες,   ἐξέλεγχε. συνεγιγνόμην γάρ, ἄνδρες,
[208]   σοφισταί, Εὖ ἴσθι, ἔφη,  Σώκρατες·   ἐπεί γε καὶ τῶν ἀνθρώπων
[219]   καὶ οὐδὲ ταῦτα αὖ,  Σώκρατες,   ἐρεῖς ὅτι ψεύδομαι. ποιήσαντος δὲ
[204]   ἀγαθῷ χρώμενος πυνθάνοιτο· φέρε,  Σώκρατες,   ἐροιτο· ἐρῶν τῶν ἀγαθῶν·
[211]   ἐνταῦθα τοῦ βίου, φίλε  Σώκρατες,   ἔφη Μαντινικὴ ξένη, εἴπερ
[208]   ἦν. ταύτῃ τῇ μηχανῇ,  Σώκρατες,   ἔφη, θνητὸν ἀθανασίας μετέχει, καὶ
[206]   τὸν ἔχοντα. ἔστιν γάρ,  Σώκρατες,   ἔφη, οὐ τοῦ καλοῦ
[218]   ἐδόκει· καὶ εἶπον κινήσας αὐτόν,  Σώκρατες,   καθεύδεις; Οὐ δῆτα, δ᾽
[202]   Διοτίμα; Δαίμων μέγας,  Σώκρατες·   καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον
[220]   ἐμέ. καὶ ἐγὼ μέν,  Σώκρατες,   καὶ τότε ἐκέλευον σοὶ διδόναι
[209]   οὖν τὰ ἐρωτικὰ ἴσως,  Σώκρατες,   κἂν σὺ ~(μυηθείης· τὰ δὲ
[222]   Ἀγάθωνα εἰπεῖν· Καὶ μήν,  Σώκρατες,   κινδυνεύεις (ἀληθῆ λέγειν. τεκμαίρομαι δὲ
[175]   τρισμυρίοις. Ὑβριστὴς εἶ, ἔφη,  Σώκρατες,   Ἀγάθων. καὶ ταῦτα μὲν
[202]   Καὶ πῶς ἄν, ἔφη,  Σώκρατες,   (ὁμολογοῖτο μέγας θεὸς εἶναι παρὰ
[205]   Τί δὴ οὖν, ἔφη,  Σώκρατες,   οὐ πάντας ἐρᾶν φαμέν, (εἴπερ
[210]   φύσιν καλόν, τοῦτο ἐκεῖνο,  Σώκρατες,   οὗ δὴ ἕνεκεν καὶ οἱ
[215]   εἶδος ὅμοιος εἶ τούτοις,  Σώκρατες,   οὐδ᾽ ἄν αὐτὸς δή που
[201]   τὸν Ἀγάθωνα εἰπεῖν. Κινδυνεύω,  Σώκρατες,   οὐδὲν εἰδέναι ὧν τότε εἶπον.
[216]   ὡς ἔχω. καὶ ταῦτα,  Σώκρατες,   οὐκ ἐρεῖς ὡς οὐκ ἀληθῆ.
[206]   ἐρῶ. κυοῦσιν γάρ, ἔφη,  Σώκρατες,   πάντες ἄνθρωποι καὶ κατὰ τὸ
[175]   κατακείμενον μόνον· Δεῦρ᾽ ἔφη φάναι,  Σώκρατες,   παρ᾽ ἐμὲ κατάκεισο, ἵνα καὶ
[204]   δὴ μετὰ ταῦτ᾽ ἔφη,  Σώκρατες,   πειράσομαί σε διδάξαι. ἔστι μὲν
[201]   ἐνδεὴς εἴη. Ἐγώ, φάναι,  Σώκρατες,   σοὶ οὐκ ἂν δυναίμην ἀντιλέγειν,
[204]   καλῶν ἐστιν Ἔρως,  Σώκρατές   τε καὶ Διοτίμα; ὧδε δὲ
[194]   ὀλίγων ἀνθρώπων. Τί δέ,  Σώκρατες;   τὸν Ἀγάθωνα φάναι, οὐ δή
[213]   τῶν ἔνδον κατακείσει; καὶ τὸν  Σωκράτη·   Ἀγάθων, φάναι, ὅρα εἴ μοι
[213]   ὀφθαλμῶν ἔχοντα οὐ κατιδεῖν τὸν  Σωκράτη,   ἀλλὰ καθίζεσθαι παρὰ τὸν Ἀγάθωνα
[200]   εἰπεῖν. Ἴθι δή, φάναι τὸν  Σωκράτη,   ἀνομολογησώμεθα τὰ εἰρημένα. ἄλλο τι
[200]   φάναι. Σκόπει δή, εἰπεῖν τὸν  Σωκράτη,   ἀντὶ τοῦ εἰκότος εἰ ἀνάγκη
[199]   τοῦτο. (Ἔτι τοίνυν, εἰπεῖν τὸν  Σωκράτη,   ἀπόκριναι ὀλίγῳ πλείω, ἵνα μᾶλλον
[223]   μεγάλης ἐπὶ δεξιά. τὸν οὖν  Σωκράτη   αὐτοῖς διαλέγεσθαι· καὶ τὰ μὲν
[173]   δοκεῖ. οὐ μέντοι ἀλλὰ καὶ  Σωκράτη   γε ἔνια ἤδη ἀνηρόμην ὧν
[215]   ἔχοντι εὐπόρως καὶ ἐφεξῆς καταριθμῆσαι.  Σωκράτη   δ᾽ ἐγὼ ἐπαινεῖν, ἄνδρες,
[176]   ἡμεῖς μὲν γὰρ ἀεὶ ἀδύνατοι.  Σωκράτη   δ᾽ ἐξαιρῶ λόγου· ἱκανὸς γὰρ
[218]   Παυσανίας, Ἀριστοδήμους τε καὶ Ἀριστοφάνας—  Σωκράτη   δὲ αὐτὸν τί δεῖ λέγειν,
[222]   κατακλινήσομαι. Πάνυ γε, φάναι τὸν  Σωκράτη,   δεῦρο ὑποκάτω ἐμοῦ κατακλίνου.
[175]   Ἀγάθωνα πολλάκις κελεύειν μεταπέμψασθαι τὸν  Σωκράτη,   δὲ οὐκ ἐᾶν. ἥκειν
[174]   ἔφη διαλεχθέντας ἰέναι. τὸν οὖν  Σωκράτη   ἑαυτῷ πως προσέχοντα τὸν νοῦν
[214]   ποτε μεθυσθῇ. τὸν μὲν οὖν  Σωκράτη   ἐγχέαντος τοῦ παιδὸς πίνειν· τὸν
[194]   εἴην, Ἀγάθων, εἰπεῖν τὸν  Σωκράτη,   (εἰ ἰδὼν τὴν σὴν ἀνδρείαν
[198]   καὶ τῷ θεῷ· τὸν οὖν  Σωκράτη   εἰπεῖν βλέψαντα εἰς τὸν Ἐρυξίμαχον·
[194]   δὲ ὅμως θαρρῶ, ~(τὸν οὖν  Σωκράτη   εἰπεῖν Καλῶς γὰρ αὐτὸς ἠγώνισαι,
[177]   σοι, Ἐρυξίμαχε, φάναι τὸν  Σωκράτη,   ἐναντία ψηφιεῖται. οὔτε γὰρ ἄν
[174]   πειράσομαι διηγήσασθαι. Ἔφη γάρ οἱ  Σωκράτη   ἐντυχεῖν λελουμένον τε καὶ τὰς
[221]   ἄν τις καὶ ἄλλα ἔχοι  Σωκράτη   ἐπαινέσαι καὶ θαυμάσια· ἀλλὰ τῶν
[214]   φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον, εἰ βούλει·  Σωκράτη   ἐπαίνεσον. (Πῶς λέγεις; εἰπεῖν τὸν
[222]   ἐστίν, ἄνδρες, ἐγὼ  Σωκράτη   ἐπαινῶ· καὶ αὖ μέμφομαι
[174]   ἐγώ, ἔφη, μεταστρεφόμενος οὐδαμοῦ ὁρῶ  Σωκράτη   ἑπόμενον· εἶπον οὖν ὅτι καὶ
[223]   Ἀγάθωνα δὲ καὶ Ἀριστοφάνη καὶ  Σωκράτη   ἔτι μόνους ἐγρηγορέναι καὶ πίνειν
[199]   ἐρώτα. μετὰ ταῦτα δὴ τὸν  Σωκράτη   ἔφη ἐνθένδε ποθὲν ἄρξασθαι. Καὶ
[221]   ἐνταῦθα δὴ καὶ κάλλιον ἐθεασάμην  Σωκράτη   ἐν Ποτειδαίᾳ. αὐτὸς γὰρ
[174]   οἷός τ᾽ ἰδεῖν. ἀλλὰ  Σωκράτη   ἡμῖν πῶς οὐκ ἄγεις; καὶ
[213]   ἅμα μεταστρεφόμενον αὐτὸν ὁρᾶν τὸν  Σωκράτη,   ἰδόντα δὲ ἀναπηδῆσαι καὶ εἰπεῖν·
[175]   γὰρ ἂν προαπέστης. καὶ τὸν  Σωκράτη   καθίζεσθαι καὶ εἰπεῖν ὅτι· Εὖ
[201]   λέγεις, ἑταῖρε, φάναι τὸν  Σωκράτη·   καὶ εἰ τοῦτο οὕτως ἔχει,
[213]   λαβόντα τῶν ταινιῶν ἀναδεῖν τὸν  Σωκράτη   καὶ κατακλίνεσθαι. Ἐπειδὴ δὲ κατεκλίνη,
[200]   βούλοιτο ἰσχυρὸς εἶναι, φάναι τὸν  Σωκράτη,   καὶ ταχὺς ὢν ταχύς, καὶ
[223]   γιγνομένης τὸν Ἀγάθωνα. τὸν οὖν  Σωκράτη,   κατακοιμίσαντ᾽ ἐκείνους, ἀναστάντα ἀπιέναι, καὶ
[214]   χεῖρε. Οὐκ εὐφημήσεις; φάναι τὸν  Σωκράτη.   Μὰ τὸν Ποσειδῶ, εἰπεῖν τὸν
[220]   ἐκράτει, καὶ πάντων θαυμαστότατον,  Σωκράτη   μεθύοντα οὐδεὶςπώποτε ἑώρακεν ἀνθρώπων. τούτου
[222]   ἔχειν τοῦ Σωκράτους. τὸν οὖν  Σωκράτη·   Νήφειν μοι δοκεῖς, φάναι,
[223]   μέντοι κεφάλαιον, ἔφη, προσαναγκάζειν τὸν  Σωκράτη   ὁμολογεῖν αὐτοὺς τοῦ αὐτοῦ ἀνδρὸς
[220]   ἄνδρες, ἄξιον ἦν θεάσασθαι  Σωκράτη,   ὅτε ἀπὸ Δηλίου ~(φυγῇ ἀνεχώρει
[198]   πῶς, μακάριε, εἰπεῖν τὸν  Σωκράτη,   οὐ μέλλω ἀπορεῖν καὶ ἐγὼ
[175]   σφᾶς μὲν δειπνεῖν, τὸν δὲ  Σωκράτη   οὐκ εἰσιέναι. τὸν οὖν Ἀγάθωνα
[200]   τὸν Ἀγάθωνα. εἰπεῖν δὴ τὸν  Σωκράτη,   Οὐκοῦν τοῦτό γ᾽ ἐστὶν ἐκείνου
[175]   φάναι τὸν Ἀγάθωνα, καὶ εἰσάξεις  Σωκράτη;   σὺ δ᾽ δ᾽ ὅς,
[222]   κατακεῖσθαι. Ἀλλ᾽ ἀδύνατον, φάναι τὸν  Σωκράτη.   σὺ μὲν γὰρ ἐμὲ ἐπῄνεσας,
[214]   ὑμῶν ἐναντίον; Οὗτος, φάναι τὸν  Σωκράτη,   τί ἐν νῷ ἔχεις; ἐπὶ
[200]   ~(Τοῦτο μὲν τοίνυν, εἰπεῖν τὸν  Σωκράτη,   φύλαξον παρὰ σαυτῷ μεμνημένος ὅτου·
[194]   ἂν καλῶς ποιοίην, φάναι τὸν  Σωκράτη,   Ἀγάθων, περὶ σοῦ τι
[214]   καὶ ἅμα εἰπεῖν· Πρὸς μὲν  Σωκράτη,   ἄνδρες, τὸ σόφισμά μοι
[213]   καὶ ἐκείνου· παραχωρῆσαι γὰρ τὸν  Σωκράτη   ὡς ἐκεῖνον καθίζειν. παρακαθεζόμενον δὲ
[220]   θαυμάζοντες ἄλλος ἄλλῳ ἔλεγεν, ὅτι  Σωκράτης   ἐξ ἑωθινοῦ φροντίζων τι ἕστηκε.
[216]   ἐπείπερ ἠρξάμην. ὁρᾶτε γὰρ ὅτι  Σωκράτης   ἐρωτικῶς διάκειται τῶν καλῶν καὶ
[217]   εἶναι ἔμβραχυ τι κελεύοι  Σωκράτης.   ἡγούμενος δὲ αὐτὸν ἐσπουδακέναι ἐπὶ
[193]   τί ἑκάτερος· Ἀγάθων γὰρ καὶ  Σωκράτης   λοιποί. Ἀλλὰ πείσομαί σοι, ἔφη
[173]   τίς σοι διηγεῖτο; αὐτὸς  Σωκράτης;   (Οὐ μὰ τὸν Δία, ἦν
[175]   τῶν παίδων ἥκειν ἀγγέλλοντα ὅτι·  Σωκράτης   οὗτος ἀναχωρήσας ἐν τῷ τῶν
[213]   Ἡράκλεις, τουτὶ τί ἦν;  Σωκράτης   οὗτος; ἐλλοχῶν αὖ με ἐνταῦθα
[178]   τε καὶ ~(ἐκέλευον ἅπερ  Σωκράτης.   πάντων μὲν οὖν ἕκαστος
[212]   ὅτι ἐμνήσθη αὐτοῦ λέγων  Σωκράτης   περὶ τοῦ λόγου· καὶ ἐξαίφνης
[214]   μακάριε, πείθει τί (σε  Σωκράτης   ὧν ἄρτι εἶπεν; οἶσθα
[221]   (εἰ γὰρ ἐθέλοι τις τῶν  Σωκράτους   ἀκούειν λόγων, φανεῖεν ἂν πάνυ
[173]   ἀτεχνῶς πάντας ἀθλίους ἡγεῖσθαι πλὴν  Σωκράτους,   ἀπὸ σαυτοῦ ἀρξάμενος. καὶ ὁπόθεν
[173]   καὶ τοῖς ἄλλοις ἀγριαίνεις πλὴν  Σωκράτους.   Ἀπολλόδωρος (Ὦ φίλτατε, καὶ δῆλόν
[194]   ἐγὼ δὲ ἡδέως μὲν ἀκούω  Σωκράτους   διαλεγομένου, ἀναγκαῖον δέ μοι ἐπιμεληθῆναι
[223]   παντὸς μᾶλλον μεταναστήσομαι, ἵνα ὑπὸ  Σωκράτους   ἐπαινεθῶ. Ταῦτα ἐκεῖνα, φάναι τὸν
[173]   παρεγεγόνει δ᾽ ἐν τῇ συνουσίᾳ,  Σωκράτους   ἐραστὴς ὢν ἐν τοῖς μάλιστα
[217]   παίδων) ἦν ἀληθής, ἔπειτα ἀφανίσαι  Σωκράτους   ἔργον ὑπερήφανον εἰς ἔπαινον ἐλθόντα
[219]   οὐδὲν περιττότερον καταδεδαρθηκὼς (ἀνέστην μετὰ  Σωκράτους,   εἰ μετὰ πατρὸς καθηῦδον
[174]   οὖν ὅτι καὶ αὐτὸς μετὰ  Σωκράτους   ἥκοιμι, κληθεὶς ὑπ᾽ ἐκείνου δεῦρ᾽
[172]   διαπυθέσθαι τὴν Ἀγάθωνος συνουσίαν (καὶ  Σωκράτους   καὶ Ἀλκιβιάδου καὶ τῶν ἄλλων
[176]   ~(Μετὰ ταῦτα, ἔφη, κατακλινέντος τοῦ  Σωκράτους   καὶ δειπνήσαντος καὶ τῶν ἄλλων,
[223]   φάναι τὸν Ἀλκιβιάδην, τὰ εἰωθότα·  Σωκράτους   παρόντος τῶν καλῶν μεταλαβεῖν ἀδύνατον
[213]   παρὰ τὸν Ἀγάθωνα (ἐν μέσῳ  Σωκράτους   τε καὶ ἐκείνου· παραχωρῆσαι γὰρ
[222]   ἐδόκει ἔτι ἐρωτικῶς ἔχειν τοῦ  Σωκράτους.   τὸν οὖν Σωκράτη· Νήφειν μοι
[212]   ὀνόμαζε. Εἰπόντος δὲ ταῦτα τοῦ  Σωκράτους   τοὺς μὲν ἐπαινεῖν, τὸν δὲ
[219]   δικασταί· δικασταὶ γάρ ἐστε τῆς  Σωκράτους   ὑπερηφανίας. εὖ γὰρ ἴστε μὰ
[207]   καὶ μὴ ὅτι κατὰ τὸ  σῶμα,   ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν ψυχὴν
[206]   πάντες ἄνθρωποι καὶ κατὰ τὸ  σῶμα   καὶ κατὰ τὴν ψυχήν, καὶ
[206]   ἐν καλῷ καὶ κατὰ τὸ  σῶμα   καὶ κατὰ τὴν ψυχήν. Μαντείας,
[207]   καὶ (αἷμα καὶ ξύμπαν τὸ  σῶμα.   καὶ μὴ ὅτι κατὰ τὸ
[208]   ἔφη, θνητὸν ἀθανασίας μετέχει, καὶ  σῶμα   καὶ τἆλλα πάντα· ἀθάνατον δὲ
[210]   ἐστιν, ἵνα τὸ περὶ τὸ  σῶμα   καλὸν σμικρόν τι ἡγήσηται εἶναι.
[211]   χεῖρες οὐδὲ ἄλλο οὐδὲν ὧν  σῶμα   μετέχει, οὐδέ τις λόγος οὐδέ
[210]   ἡγεῖσθαι τὸ ἐπὶ πᾶσιν τοῖς  σώμασι   κάλλος· τοῦτο δ᾽ ἐννοήσαντα καταστῆναι
[186]   ἐν τοῖς ἄλλοις, τοῖς τε  σώμασι   τῶν πάντων ζῴων καὶ τοῖς
[209]   ἔτι μᾶλλον ἐν τοῖς  σώμασιν,   ψυχῇ προσήκει καὶ κυῆσαι
[186]   οὕτω καὶ ἐν αὐτοῖς τοῖς  σώμασιν   τοῖς μὲν ἀγαθοῖς ἑκάστου τοῦ
[211]   δυοῖν ἐπὶ πάντα τὰ καλὰ  σώματα,   καὶ ἀπὸ τῶν καλῶν σωμάτων
[210]   ὄντα ἰέναι ἐπὶ τὰ καλὰ  σώματα,   καὶ πρῶτον μέν, ἐὰν ὀρθῶς
[208]   οὖν ἐγκύμονες, ἔφη, κατὰ τὰ  σώματα   ὄντες πρὸς τὰς γυναῖκας