HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Le Banquet

Liste des contextes (ordre alphabétique)


γ  =  118 formes différentes pour 523 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Page
[179]   φιλοτιμούμενοι πρὸς ~(ἀλλήλους· καὶ μαχόμενοί  γ᾽   ἂν μετ᾽ ἀλλήλων οἱ τοιοῦτοι
[200]   καὶ ἔρως ἐστίν; Πάνυ  γ᾽   εἰπεῖν. Ἴθι δή, φάναι τὸν
[185]   καθ᾽ αὑτὸν δεδηλωκέναι, ὅτι ἀρετῆς  γ᾽   ἕνεκα καὶ τοῦ βελτίων γενέσθαι
[185]   πᾶν> πάντως γε καλὸν ἀρετῆς  γ᾽   ἕνεκα χαρίζεσθαι. οὗτός ἐστιν
[202]   καὶ ἀγαθῶν ἄμοιρος; Οὐδαμῶς, ὥς  γ᾽   ἔοικεν. Ὁρᾷς οὖν, ἔφη, ὅτι
[200]   δὴ τὸν Σωκράτη, Οὐκοῦν τοῦτό  γ᾽   ἐστὶν ἐκείνου ἐρᾶν, οὔπω
[219]   ἐμοὶ ἡγεῖ. Ἀλλ᾽ ἔφη, τοῦτό  γ᾽   εὖ λέγεις· ἐν γὰρ τῷ
[175]   καλοῦντος οὐκ ἐθέλει εἰσιέναι. Ἄτοπόν  γ᾽   ἔφη, λέγεις· οὔκουν καλεῖς αὐτὸν
[174]   ἐκείνου δεῦρ᾽ ἐπὶ δεῖπνον. Καλῶς  γ᾽   ἔφη, ποιῶν σύ· ἀλλὰ ποῦ
[199]   τοῖς γε εἰδόσιν· καὶ καλῶς  γ᾽   ἔχει καὶ σεμνῶς ἔπαινος.
[220]   δειπνήσαντες, καὶ (γὰρ θέρος τότε  γ᾽   ἦν, χαμεύνια ἐξενεγκάμενοι ἅμα μὲν
[178]   Χάος φησὶ γενέσθαι, αὐτὰρ ἔπειτα  Γαῖ᾽   εὐρύστερνος, πάντων ἕδος ἀσφαλὲς αἰεί,
[197]   μὲν ἐν ἀνθρώποις, πελάγει δὲ  γαλήνην   νηνεμίαν, ἀνέμων κοίτην ὕπνον τ᾽
[192]   δὲ ἀνδρωθῶσι, (παιδεραστοῦσι καὶ πρὸς  γάμους   καὶ παιδοποιίας οὐ προσέχουσι τὸν
[176]   πίνειν νῦν ἀπειρήκατε· ἡμεῖς μὲν  γὰρ   ἀεὶ ἀδύνατοι. Σωκράτη δ᾽ ἐξαιρῶ
[208]   ἀμείνους (ὦσι, τοσούτῳ μᾶλλον· τοῦ  γὰρ   ἀθανάτου ἐρῶσιν. οἱ μὲν οὖν
[209]   ἂν γεννήσειεν· ἐν τῷ  γὰρ   αἰσχρῷ οὐδέποτε γεννήσει. τά τε
[215]   πάσχω ἔτι καὶ (νυνί. ὅταν  γὰρ   ἀκούω, πολύ μοι μᾶλλον
[222]   δοκεῖς, φάναι, Ἀλκιβιάδη. οὐ  γὰρ   ἄν ποτε οὕτω κομψῶς κύκλῳ
[177]   τὸν Σωκράτη, ἐναντία ψηφιεῖται. οὔτε  γὰρ   ἄν που ἐγὼ ἀποφήσαιμι, ὃς
[200]   καὶ ὑγιὴς ὢν ὑγιής— ἴσως  γὰρ   ἄν τις ταῦτα οἰηθείη καὶ
[192]   σφίσι παρ᾽ ἀλλήλων γίγνεσθαι. οὐδενὶ  γὰρ   ἂν δόξειεν τοῦτ᾽ εἶναι
[199]   ἐγκωμιάζω τοῦτον τὸν τρόπον· οὐ  γὰρ   ἂν δυναίμην· οὐ μέντοι ἀλλὰ
[199]   τινος πατρός ἐστιν— γελοῖον  γὰρ   ἂν εἴη τὸ ἐρώτημα, εἰ
[195]   εἰ ἐκεῖνοι ἀληθῆ ἔλεγον· οὐ  γὰρ   ἂν ἐκτομαὶ οὐδὲ δεσμοὶ ἀλλήλων
[214]   τὸ σόφισμά μοι οὐδέν· ὁπόσον  γὰρ   ἂν κελεύῃ τις, τοσοῦτον ἐκπιὼν
[189]   μὴ γελοῖα εἴπω (τοῦτο μὲν  γὰρ   ἂν κέρδος εἴη καὶ τῆς
[210]   ὡς οἷόν τε μάλιστα. Ὃς  γὰρ   ἂν μέχρι ἐνταῦθα πρὸς τὰ
[196]   τούτοις ὑγρὸς τὸ εἶδος, οὐ  γὰρ   ἂν οἷός τ᾽ ἦν πάντῃ
[175]   εὗρες αὐτὸ καὶ ἔχεις· οὐ  γὰρ   ἂν προαπέστης. καὶ τὸν Σωκράτη
[206]   ἐν δὲ τῷ καλῷ.  γὰρ   ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς συνουσία τόκος
[214]   δεῖ γάρ σοι πείθεσθαι· ἰητρὸς  γὰρ   ἀνὴρ πολλῶν ἀντάξιος ἄλλων· ἐπίταττε
[179]   ἔπος εἰπεῖν πάντας ἀνθρώπους. ἐρῶν  γὰρ   ἀνὴρ ὑπὸ παιδικῶν ὀφθῆναι
[207]   ἄλλο πᾶν ποιοῦντα; τοὺς μὲν  γὰρ   ἀνθρώπους, ἔφη, οἴοιτ᾽ ἄν τις
[205]   Ἀλλὰ μὴ θαύμαζ᾽ ἔφη· ἀφελόντες  γὰρ   ἄρα τοῦ ἔρωτός τι εἶδος
[182]   καὶ οἱ ἐνθάδε τύραννοι·  γὰρ   Ἀριστογείτονος ἔρως καὶ Ἁρμοδίου
[187]   βαρέος ἁρμονία ἂν εἴη.  γὰρ   ἁρμονία συμφωνία ἐστί, συμφωνία δὲ
[195]   τὸ ἐπιδεῖξαι θεοῦ ἁπαλότητα. Ὅμηρος  γὰρ   Ἄτην θεόν τέ φησιν εἶναι
[185]   ὅμως καλὴ ἀπάτη· δοκεῖ  γὰρ   αὖ καὶ οὗτος τὸ καθ᾽
[220]   ἐπὶ στρατείας, ἄξιον ἀκοῦσαι. ξυννοήσας  γὰρ   αὐτόθι ἕωθέν τι εἱστήκει σκοπῶν,
[220]   τὰς τοῦ χειμῶνος καρτερήσεις— δεινοὶ  γὰρ   αὐτόθι χειμῶνες— θαυμάσια εἰργάζετο τά
[190]   τὸ γένος ἀφανίσαιεν αἱ τιμαὶ  γὰρ   αὐτοῖς καὶ ἱερὰ τὰ παρὰ
[174]   Ἐπὶ δεῖπνον εἰς Ἀγάθωνος. χθὲς  γὰρ   αὐτὸν διέφυγον τοῖς ἐπινικίοις, φοβηθεὶς
[196]   ὑπ᾽ ἀνθρώπου οὔτε ἄνθρωπον. οὔτε  γὰρ   αὐτὸς βίᾳ πάσχει, εἴ τι
[176]   ῥᾳστώνην τινὰ τῆς πόσεως· καὶ  γὰρ   αὐτός εἰμι τῶν χθὲς βεβαπτισμένων.
[194]   ~(τὸν οὖν Σωκράτη εἰπεῖν Καλῶς  γὰρ   αὐτὸς ἠγώνισαι, Ἐρυξίμαχε· εἰ
[185]   εἰπεῖν αὐτόν, ἐν τῇ κάτω  γὰρ   αὐτοῦ τὸν ἰατρὸν Ἐρυξίμαχον κατακεῖσθαι,
[190]   ἀκολασίας ἀσθενέστεροι (γενόμενοι. νῦν μὲν  γὰρ   αὐτούς, ἔφη, διατεμῶ δίχα ἕκαστον,
[221]   τοῦτο ἄξιον παντὸς θαύματος. οἷος  γὰρ   Ἀχιλλεὺς ἐγένετο, ἀπεικάσειεν ἄν τις
[182]   ὅποι ὑπὸ βαρβάροις οἰκοῦσιν. τοῖς  γὰρ   βαρβάροις διὰ τὰς τυραννίδας αἰσχρὸν
[193]   ἐναντία ὅστις θεοῖς ἀπεχθάνεται) φίλοι  γὰρ   γενόμενοι καὶ διαλλαγέντες τῷ θεῷ
[220]   βούλεσθε ἐν ταῖς μάχαις· τοῦτο  γὰρ   δὴ δίκαιόν γε αὐτῷ ἀποδοῦναι·
[217]   ὅσα περ οὗτος ᾔδει· ἐφρόνουν  γὰρ   δὴ ἐπὶ τῇ ὥρᾳ θαυμάσιον
[211]   τι ἅπτοιτο τοῦ τέλους. τοῦτο  γὰρ   δή ἐστι τὸ ὀρθῶς ἐπὶ
[184]   περὶ τὴν ἀρετήν. Νενόμισται  γὰρ   δὴ ἡμῖν, ἐάν τις ἐθέλῃ
[215]   ἕνεκα, οὐ τοῦ γελοίου. φημὶ  γὰρ   δὴ ὁμοιότατον αὐτὸν εἶναι τοῖς
[187]   ὑπὸ τῆς μουσικῆς τέχνης. οὐ  γὰρ   δή που ἐκ διαφερομένων γε
[186]   ἀγαθὸς ἂν εἴη δημιουργός. δεῖ  γὰρ   δὴ τὰ ἔχθιστα ὄντα ἐν
[204]   πειράσομαί σε διδάξαι. ἔστι μὲν  γὰρ   δὴ τοιοῦτος καὶ οὕτω γεγονὼς
[176]   ἧττον ἂν εἴην ἀηδής. ἐμοὶ  γὰρ   δὴ τοῦτό γε οἶμαι (κατάδηλον
[204]   αὖ καὶ Ἔρως. ἔστι  γὰρ   δὴ τῶν καλλίστων σοφία,
[186]   ἐπιθεῖναι τῷ λόγῳ. Τὸ μὲν  γὰρ   διπλοῦν εἶναι τὸν Ἔρωτα δοκεῖ
[184]   διαπράξεις πολιτικὰς μὴ καταφρονήσῃ· οὐδὲν  γὰρ   δοκεῖ τούτων οὔτε βέβαιον οὔτε
[189]   τε καὶ Παυσανίας εἰπέτην. ἐμοὶ  γὰρ   δοκοῦσιν ἅνθρωποι παντάπασι τὴν τοῦ
[214]   πᾶν ἔλεγεν; οὗτος  γάρ,   ἐάν τινα ἐγὼ ἐπαινέσω τούτου
[203]   ὅμως δέ σοι ἐρῶ. ὅτε  γὰρ   ἐγένετο Ἀφροδίτη, εἱστιῶντο οἱ
[199]   καὶ σεμνῶς ἔπαινος. ἀλλὰ  γὰρ   ἐγὼ οὐκ ᾔδη τὸν τρόπον
[178]   ἀγαθῶν ἡμῖν αἴτιός ἐστιν. οὐ  γὰρ   ἔγωγ᾽ ἔχω εἰπεῖν ὅτι μεῖζόν
[173]   διηγήσασθαι, ταῦτα χρὴ ποιεῖν. καὶ  γὰρ   ἔγωγε καὶ ἄλλως, ὅταν μέν
[221]   τοῖς σειληνοῖς τοῖς διοιγομένοις. (εἰ  γὰρ   ἐθέλοι τις τῶν Σωκράτους ἀκούειν
[172]   σὺ οὖν μοι διήγησαι· δικαιότατος  γὰρ   εἶ τοὺς τοῦ ἑταίρου λόγους
[214]   εἰπὲ ὅτι τοῦτο ψεύδομαι· ἑκὼν  γὰρ   εἶναι οὐδὲν ~(ψεύσομαι. ἐὰν μέντοι
[184]   τὸ ἐραστῇ παιδικὰ χαρίσασθαι. ὅταν  γὰρ   εἰς τὸ αὐτὸ ἔλθωσιν ἐραστής
[180]   παρηγγέλθαι ἐγκωμιάζειν Ἔρωτα. εἰ μὲν  γὰρ   εἷς ἦν Ἔρως, καλῶς
[182]   ~(ὅσον δυνάμεθα μὴ ἐρᾶν. οὗτοι  γάρ   εἰσιν οἱ καὶ τὸ ὄνειδος
[177]   τοῦδε, ὃν μέλλω λέγειν. Φαῖδρος  γὰρ   ἑκάστοτε πρός με ἀγανακτῶν λέγει·
[196]   (ἅπτεται— οὔτε ποιῶν ποιεῖ— πᾶς  γὰρ   ἑκὼν Ἔρωτι πᾶν ὑπηρετεῖ—
[216]   δὲ τοῦτον μόνον αἰσχύνομαι. ξύνοιδα  γὰρ   ἐμαυτῷ ἀντιλέγειν μὲν οὐ δυναμένῳ
[222]   φάναι τὸν Σωκράτη. σὺ μὲν  γὰρ   ἐμὲ ἐπῄνεσας, δεῖ δὲ ἐμὲ
[175]   καλῆς σοφίας πληρωθήσεσθαι. μὲν  γὰρ   ἐμὴ φαύλη τις ἂν εἴη,
[177]   κατὰ τὴν Εὐριπίδου Μελανίππην· οὐ  γὰρ   ἐμὸς μῦθος, ἀλλὰ Φαίδρου
[178]   δὲ κατὰ τὴν γένεσιν. τὸ  γὰρ   ἐν τοῖς πρεσβύτατον (εἶναι τῶν
[189]   λοιπόν, αὐτὸ δὲ ἠφάνισται· ἀνδρόγυνον  γὰρ   ἓν τότε μὲν ἦν καὶ
[223]   ἔφη μεμνῆσθαι τῶν λόγων. οὔτε  γὰρ   ἐξ ἀρχῆς παραγενέσθαι ὑπονυστάζειν τε·
[195]   τῆς μένθ᾽ ἁπαλοὶ πόδες· οὐ  γὰρ   ἐπ᾽ οὔδεος πίλναται, ἀλλ᾽ ἄρα
[188]   φυλακτέον ἑκάτερον τὸν ἔρωτα· ἔνεστον  ~(γάρ.   Ἐπεὶ καὶ τῶν ὡρῶν
[195]   περὶ Ἔρωτα ὅτι ἁπαλός. οὐ  γὰρ   ἐπὶ γῆς βαίνει οὐδ᾽ ἐπὶ
[208]   ἐξιούσης ἐστὶ τῆς ἐπιστήμης· λήθη  γὰρ   ἐπιστήμης ἔξοδος, μελέτη δὲ πάλιν
[180]   ἐραστὴς τὰ παιδικά. θειότερον  γὰρ   ἐραστὴς παιδικῶν· ἔνθεος γάρ ἐστι.
[199]   μᾶλλον καταμάθῃς βούλομαι. εἰ  γὰρ   ἐροίμην, τί δέ; ἀδελφός, αὐτὸ
[185]   ποιήσω ἀμφότερα ταῦτα· ἐγὼ μὲν  γὰρ   ἐρῶ ἐν τῷ σῷ μέρει,
[181]   τούτου τοῦ ἔρωτος ὡρμημένους· οὐ  γὰρ   ἐρῶσι παίδων, ἀλλ᾽ ἐπειδὰν ἤδη
[178]   ὅς· τεκμήριον δὲ τούτου· γονῆς  γὰρ   Ἔρωτος οὔτ᾽ εἰσὶν οὔτε λέγονται
[196]   πάσχει, εἴ τι πάσχει— βία  γὰρ   Ἔρωτος οὐχ (ἅπτεται— οὔτε ποιῶν
[219]   εἶναι, ἄνδρες δικασταί· δικασταὶ  γάρ   ἐστε τῆς Σωκράτους ὑπερηφανίας. εὖ
[180]   θειότερον γὰρ ἐραστὴς παιδικῶν· ἔνθεος  γάρ   ἐστι. διὰ ταῦτα καὶ τὸν
[192]   ἐκ δυοῖν εἷς γενέσθαι. τοῦτο  γάρ   ἐστι τὸ αἴτιον, ὅτι
[204]   πάγκαλος ἐφαίνετο Ἔρως. καὶ  γὰρ   ἔστι τὸ ἐραστὸν τὸ τῷ
[180]   ἂν εἶχε· νῦν δὲ οὐ  γάρ   ἐστιν εἷς· μὴ ὄντος δὲ
[178]   δὲ τοῖς καλοῖς φιλοτιμίαν· οὐ  γὰρ   ἔστιν ἄνευ τούτων οὔτε πόλιν
[175]   δειπνοῦντας. τὸν οὖν Ἀγάθωνα, τυγχάνειν  γὰρ   ἔσχατον κατακείμενον μόνον· Δεῦρ᾽ ἔφη
[199]   φρὴν „οὔ„ χαιρέτω δή. οὐ  γὰρ   ἔτι ἐγκωμιάζω τοῦτον τὸν τρόπον·
[172]   πυνθάνεσθε οὐκ ἀμελέτητος εἶναι· καὶ  γὰρ   ἐτύγχανον πρώην εἰς ἄστυ οἴκοθεν
[189]   καὶ πταρμός ἐστι· πάνυ  γὰρ   εὐθὺς ἐπαύσατο, ἐπειδὴ αὐτῷ τὸν
[174]   αὐτόθι γελοῖον παθεῖν. οἷ μὲν  γὰρ   εὐθὺς παῖδά τινα τῶν ἔνδοθεν
[205]   ἀποκρίνασθαι, ὅτι εὐδαίμων ἔσται. ~(Κτήσει  γάρ,   ἔφη, ἀγαθῶν οἱ εὐδαίμονες εὐδαίμονες,
[210]   ἂν οἷός τε ᾖς. δεῖ  γάρ,   ἔφη, τὸν ὀρθῶς ἰόντα ἐπὶ
[206]   δ᾽ ἥ, σαφέστερον ἐρῶ. κυοῦσιν  γάρ,   ἔφη, Σώκρατες, πάντες ἄνθρωποι
[196]   Ἔρωτι (οὐδ᾽ Ἄρης „ἀνθίσταται„ οὐ  γὰρ   ἔχει Ἔρωτα Ἄρης, ἀλλ᾽ Ἔρως
[218]   δηχθείη— τὴν καρδίαν ψυχὴν  γὰρ   τι δεῖ αὐτὸ
[183]   μέγιστα καρποῖτ᾽ ἂν ὀνείδη· εἰ  γὰρ   χρήματα βουλόμενος παρά του
[188]   φυλακήν τε καὶ ἴασιν· πᾶσα  γὰρ   ἀσέβεια φιλεῖ γίγνεσθαι ἐὰν
[220]   δίκαιόν γε αὐτῷ ἀποδοῦναι· ὅτε  γὰρ   μάχη ἦν ἐξ ἧς
[219]   ὅπῃ προσαγαγοίμην (αὐτὸν εὐπόρουν. εὖ  γὰρ   ᾔδη ὅτι χρήμασί γε πολὺ
[195]   καὶ βαίνει καὶ οἰκεῖ. ἐν  γὰρ   ἤθεσι καὶ ψυχαῖς θεῶν καὶ
[187]   καὶ ἀγαθοῦ δημιουργοῦ δεῖ. πάλιν  γὰρ   ἥκει αὐτὸς λόγος, ὅτι
[184]   καλῶς χαριεῖσθαι ἐραστῇ παιδικά. Ἔστι  γὰρ   ἡμῖν νόμος, ὥσπερ ἐπὶ τοῖς
[219]   ἱμάτιον τὸ ἐμαυτοῦ τοῦτον— καὶ  γὰρ   ἦν χειμών— ὑπὸ τὸν τρίβωνα
[221]   Σωκράτη ἐν Ποτειδαίᾳ. αὐτὸς  γὰρ   ἧττον ἐν φόβῳ διὰ
[200]   μὴ ἐνδεὲς ᾖ. ἐμοὶ μὲν  γὰρ   θαυμαστῶς δοκεῖ, Ἀγάθων, ὡς
[220]   ἐπειδὴ ἑσπέρα ἦν, δειπνήσαντες, καὶ  (γὰρ   θέρος τότε γ᾽ ἦν, χαμεύνια
[189]   δέον πάντων μάλιστα γίγνεσθαι. ἔστι  γὰρ   θεῶν φιλανθρωπότατος, (ἐπίκουρός τε ὢν
[186]   μέλλει τις τεχνικὸς εἶναι. ἔστι  γὰρ   ἰατρική, ὡς ἐν κεφαλαίῳ εἰπεῖν,
[180]   ἐπαινέσαι ἀξίως τοῦ θεοῦ. πάντες  γὰρ   ἴσμεν ὅτι οὐκ ἔστιν ἄνευ
[219]   ἐστε τῆς Σωκράτους ὑπερηφανίας. εὖ  γὰρ   ἴστε μὰ θεούς, μὰ θεάς,
[216]   δύναμιν ὡς θαυμασίαν ἔχει. εὖ  γὰρ   ἴστε ὅτι οὐδεὶς ὑμῶν (τοῦτον
[176]   Σωκράτη δ᾽ ἐξαιρῶ λόγου· ἱκανὸς  γὰρ   καὶ ἀμφότερα, ὥστ᾽ ἐξαρκέσει αὐτῷ
[196]   δίαιτα τοῦ θεοῦ σημαίνει· ἀνανθεῖ  γὰρ   (καὶ ἀπηνθηκότι καὶ σώματι καὶ
[181]   ἀγαθόν, ὁμοίως δὲ τοὐναντίον. ἔστι  γὰρ   καὶ ἀπὸ τῆς θεοῦ νεωτέρας
[194]   οὐδέν με κωλύει λέγειν· Σωκράτει  γὰρ   καὶ αὖθις ἔσται πολλάκις διαλέγεσθαι.
[194]   οὗτοι ἡμεῖς ὦμεν· ἡμεῖς μὲν  γὰρ   καὶ ἐκεῖ παρῆμεν καὶ ἦμεν
[182]   Λακεδαίμονι ποικίλος. ἐν Ἤλιδι μὲν  γὰρ   καὶ ἐν Βοιωτοῖς, καὶ οὗ
[196]   πάντων ὁμολογουμένως Ἔρως ἔχει· ἀσχημοσύνῃ  γὰρ   καὶ Ἔρωτι πρὸς ἀλλήλους ἀεὶ
[200]   γε ὤν. Ἀληθῆ λέγεις. Εἰ  γὰρ   καὶ ἰσχυρὸς ὢν βούλοιτο ἰσχυρὸς
[193]   καὶ Ἀγάθωνα λέγω· ἴσως μὲν  (γὰρ   καὶ οὗτοι τούτων τυγχάνουσιν ὄντες
[193]   μᾶλλον δὲ τί ἑκάτερος· Ἀγάθων  γὰρ   καὶ Σωκράτης λοιποί. Ἀλλὰ πείσομαί
[191]   αἰδοῖα εἰς τὸ πρόσθεν· τέως  γὰρ   καὶ ταῦτα ἐκτὸς εἶχον, καὶ
[208]   τῶν ἐπιστημῶν ταὐτὸν πάσχει.  γὰρ   καλεῖται μελετᾷν, ὡς ἐξιούσης ἐστὶ
[221]   δή τινα ὑβριστοῦ δοράν. ὄνους  γὰρ   κανθηλίους λέγει καὶ χαλκέας τινὰς
[218]   λέγειν, καὶ ὅσοι ἄλλοι; πάντες  γὰρ   κεκοινωνήκατε τῆς φιλοσόφου μανίας τε
[174]   ἴασιν αὐτόματοι ἀγαθοί. Ὅμηρος μὲν  γὰρ   κινδυνεύει οὐ μόνον διαφθεῖραι ἀλλὰ
[204]   Εἶεν δή, ξένη· καλῶς  γὰρ   λέγεις· τοιοῦτος ὢν Ἔρως
[188]   πολλὰ καὶ ἠδίκησεν. (οἵ τε  γὰρ   λοιμοὶ φιλοῦσι γίγνεσθαι ἐκ τῶν
[198]   ᾠχόμην, εἴ πῃ εἶχον. καὶ  γάρ   με Γοργίου λόγος ἀνεμίμνῃσκεν,
[185]   ξυμβάλλομαι. Παυσανίου δὲ παυσαμένου, διδάσκουσι  γάρ   με ἴσα λέγειν οὑτωσὶ οἱ
[216]   ἀλλὰ ταὐτὰ ἂν πάσχοιμι· ἀναγκάζει  γάρ   με ὁμολογεῖν ὅτι πολλοῦ ἐνδεὴς
[175]   τὴν παρὰ σοὶ κατάκλισιν· οἶμαι  γάρ   με παρὰ σοῦ πολλῆς καὶ
[215]   ὑβριστὴς εἶ· οὔ; ἐὰν  γὰρ   μὴ ὁμολογῇς, μάρτυρας παρέξομαι. ἀλλ᾽
[219]   οὐδενὸς ἄλλου περιῇα. ταῦτά τε  γάρ   μοι ἅπαντα προὐγεγόνει, καὶ μετὰ
[213]   εἰπεῖν· Εἶεν δή, ἄνδρες· δοκεῖτε  γάρ   μοι νήφειν. οὐκ ἐπιτρεπτέον ὑμῖν,
[193]   ἔφη φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον· καὶ  γάρ   μοι λόγος ἡδέως ἐρρήθη.
[202]   καὶ ἥ, Ῥᾳδίως, ἔφη. λέγε  γάρ   μοι, οὐ πάντας θεοὺς φῂς
[194]   με εἰπεῖν, ἔπειτα εἰπεῖν. δοκοῦσι  γάρ   μοι πάντες οἱ πρόσθεν εἰρηκότες
[217]   καὶ τί δεῖ λέγειν; οὐδὲν  γάρ   μοι πλέον ἦν. ἐπειδὴ δὲ
[177]   ἐν λόγοις ἱκανὴ διατριβή· δοκεῖ  γάρ   μοι χρῆναι ἕκαστον ἡμῶν λόγον
[185]   πένητος, οὐδὲν ἧττον αἰσχρόν· δοκεῖ  γὰρ   τοιοῦτος τό γε αὑτοῦ
[174]   καὶ ἐγὼ πειράσομαι διηγήσασθαι. Ἔφη  γάρ   οἱ Σωκράτη ἐντυχεῖν λελουμένον τε
[181]   δὲ πλησιάζει τῷ γενειάσκειν. παρεσκευασμένοι  γὰρ,   οἶμαί εἰσιν οἱ ἐντεῦθεν ἀρχόμενοι
[182]   (φιλοσοφία καὶ φιλογυμναστία· οὐ  γὰρ   οἶμαι συμφέρει τοῖς ἄρχουσι φρονήματα
[209]   ἐπιτηδεύειν, καὶ ἐπιχειρεῖ παιδεύειν. ἁπτόμενος  γὰρ   οἶμαι τοῦ καλοῦ καὶ ὁμιλῶν
[215]   ἂν τὰ ἐκείνου αὐλῇ·  γὰρ   Ὄλυμπος ηὔλει, Μαρσύου λέγω, τούτου
[196]   δικαιοσύνῃ σωφροσύνης πλείστης μετέχει. εἶναι  γὰρ   ὁμολογεῖται σωφροσύνη τὸ κρατεῖν ἡδονῶν
[190]   αὐτοὺς ποιῆσαι, καὶ ἠπόρουν· οὔτε  γὰρ   ὅπως ἀποκτείναιεν εἶχον καὶ ὥσπερ
[183]   θεῶν ἐκβάντι τῶν ὅρκων· ἀφροδίσιον  γὰρ   ὅρκον οὔ φασιν εἶναι· οὕτω
[175]   προσέστη ἐν τοῖς προθύροις. δῆλον  γὰρ   ὅτι εὗρες αὐτὸ καὶ ἔχεις·
[182]   εἶπον, οὐ ῥᾴδιον κατανοῆσαι. Ἐνθυμηθέντι  γὰρ   ὅτι λέγεται κάλλιον τὸ φανερῶς
[216]   ἐγὼ δηλώσω, ἐπείπερ ἠρξάμην. ὁρᾶτε  γὰρ   ὅτι Σωκράτης ἐρωτικῶς διάκειται τῶν
[204]   οὐδ᾽ ἐπιθυμεῖ σοφὸς γενέσθαι· ἔστι  γάρ·   οὐδ᾽ εἴ τις ἄλλος σοφός,
[183]   τῆς ψυχῆς ἐρῶν· καὶ  γὰρ   οὐδὲ μόνιμός ἐστιν, ἅτε οὐ
[172]   δὲ καὶ σὲ εἰδέναι. ἀλλὰ  γὰρ   οὐδὲν εἶχε σαφὲς λέγειν· σὺ
[218]   φίλων τῶν ἐμῶν. ἐμοὶ μὲν  γὰρ   οὐδέν ἐστι πρεσβύτερον τοῦ ὡς
[201]   πράγματα δι᾽ ἔρωτα καλῶν· αἰσχρῶν  γὰρ   οὐκ εἴη ἔρως. οὐχ οὑτωσί
[197]   ἐγγενομένου, δῆλον ὅτι κάλλους (αἴσχει  γὰρ   οὐκ ἔνι Ἔρως) πρὸ τοῦ
[209]   δὲ κατὰ τὴν ~(ψυχήν— εἰσὶ  γὰρ   οὖν, ἔφη, οἳ ἐν ταῖς
[221]   αὐτὸν καὶ τοὺς λόγους. Καὶ  γὰρ   οὖν καὶ τοῦτο ἐν τοῖς
[218]   μεγάλας τοῖς ὠσὶν ἐπίθεσθε. Ἐπειδὴ  γὰρ   οὖν, ἄνδρες, τε
[203]   Πόρος μεθυσθεὶς τοῦ νέκταρος, οἶνος  γὰρ   οὔπω ἦν, εἰς τὸν τοῦ
[216]   οὐ σειληνῶδες; σφόδρα γε. τοῦτο  γὰρ   οὗτος ἔξωθεν περιβέβληται, ὥσπερ
[175]   πληρεστέρας εἰς τὴν κενωτέραν. εἰ  γὰρ   οὕτως ἔχει καὶ (σοφία,
[189]   καὶ τὰ παθήματα αὐτῆς.  γὰρ   πάλαι ἡμῶν φύσις οὐχ αὑτὴ
[195]   σύνεστί τε καὶ ἔστιν·  γὰρ   παλαιὸς λόγος εὖ ἔχει, ὡς
[202]   Δαίμων μέγας, Σώκρατες· καὶ  γὰρ   πᾶν τὸ δαιμόνιον (μεταξύ ἐστι
[223]   μειρακίῳ ὑπ᾽ ἐμοῦ ἐπαινεθῆναι· καὶ  γὰρ   πάνυ ἐπιθυμῶ αὐτὸν ἐγκωμιάσαι. Ἰοὺ
[221]   ~(φυγῇ ἀνεχώρει τὸ στρατόπεδον· ἔτυχον  γὰρ   παραγενόμενος ἵππον ἔχων, οὗτος δὲ
[188]   θηρίοις καὶ τοῖς φυτοῖς· καὶ  γὰρ   πάχναι καὶ χάλαζαι καὶ ἐρυσῖβαι
[200]   Ἀδύνατον ἐκ τῶν ὡμολογημένων. Οὐ  γάρ   που ἐνδεὴς ἂν εἴη τούτων
[217]   ἔχεως πάθος κἀμὲ ἔχει. φασὶ  γάρ   πού τινα τοῦτο παθόντα οὐκ
[199]   ὅτι τοῖς μὴ γιγνώσκουσιν· οὐ  γὰρ   που τοῖς γε εἰδόσιν· καὶ
[202]   ὅτι οὔτε ἐπίστασθαί ἐστιν (ἄλογον  γὰρ   πρᾶγμα πῶς ἂν εἴη ἐπιστήμη;
[180]   ἑκάτερος εἴληχε πειρατέον εἰπεῖν. πᾶσα  γὰρ   πρᾶξις ὧδ᾽ ἔχει· αὐτὴ ἐφ᾽
[181]   πραχθῇ, τοιοῦτον ἀπέβη· καλῶς μὲν  γὰρ   πραττόμενον καὶ ὀρθῶς καλὸν γίγνεται,
[217]   (τὸν ἀκόλουθον μόνος συνεγιγνόμην. δεῖ  γὰρ   πρὸς ὑμᾶς πάντα τἀληθῆ εἰπεῖν·
[202]   τούτων ὧν ἐνδεής ἐστιν. Ὡμολόγηκα  γάρ.   Πῶς ἂν οὖν θεὸς εἴη
[173]   ὅμοιος εἶ, Ἀπολλόδωρε· ἀεὶ  γὰρ   σαυτόν τε κακηγορεῖς καὶ τοὺς
[201]   βούλει, ἐγώ σε ἀναμνήσω. οἶμαι  γάρ   σε οὑτωσί πως εἰπεῖν, ὅτι
[214]   τι ἂν σὺ κελεύῃς. δεῖ  γάρ   σοι πείθεσθαι· ἰητρὸς γὰρ ἀνὴρ
[204]   τούτων γένεσις· πατρὸς μὲν  γὰρ   σοφοῦ ἐστί καὶ εὐπόρου, μητρὸς
[214]   πατρὸς καὶ σωφρονεστάτου, χαῖρε. Καὶ  γὰρ   σύ, φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον· ἀλλὰ
[213]   ἐπιτρεπτέον ὑμῖν, ἀλλὰ ποτέον· ὡμολόγηται  γὰρ   ταῦθ᾽ ἡμῖν. ἄρχοντα οὖν αἱροῦμαι
[192]   ἀσπαζόμενοι. μέγα δὲ τεκμήριον· καὶ  γὰρ   τελεωθέντες μόνοι ἀποβαίνουσιν εἰς τὰ
[201]   ξένη ἀνακρίνουσα διῄει. σχεδὸν  γάρ   τι καὶ ἐγὼ πρὸς αὐτὴν
[215]   ἄλλοθεν λέγω, μηδὲν θαυμάσῃς· οὐ  γάρ   τι ῥᾴδιον τὴν σὴν ἀτοπίαν
[175]   Μηδαμῶς, ἀλλ᾽ ἐᾶτε αὐτόν. ἔθος  γάρ   τι τοῦτ᾽ ἔχει· ἐνίοτε ἀποστὰς
[221]   οὗτος καὶ ἑταῖρος· σχεδὸν  γάρ   τι τῶν οὕτω διακειμένων ἐν
[184]   αἰσχύνην φέρει καὶ μή. εἰ  γάρ   τις ~(ἐραστῇ ὡς πλουσίῳ πλούτου
[196]   ποίησιν τὴν κατὰ μουσικήν·  γάρ   τις μὴ ἔχει
[172]   ἐρωτικῶν λόγων τίνες ἦσαν· ἄλλος  γάρ   τίς μοι διηγεῖτο ἀκηκοὼς Φοίνικος
[205]   τὰ ἑαυτῶν πονηρὰ εἶναι. οὐ  γὰρ   τὸ ἑαυτῶν οἶμαι ἕκαστοι ἀσπάζονται,
[205]   ποίησίς ἐστί τι πολύ·  γάρ   τοι ἐκ τοῦ μὴ ὄντος
[212]   Ἀγάθωνα, ἐφ᾽ ᾧσπερ ἤλθομεν; ἐγὼ  γάρ   τοι, φάναι, χθὲς μὲν οὐχ
[173]   οὐκ οἶδα ἔγωγε· ἐν μὲν  γὰρ   τοῖς λόγοις ἀεὶ τοιοῦτος εἶ·
[218]   βακχείας· διὸ πάντες ἀκούσεσθε· συγγνώσεσθε  γὰρ   τοῖς τε τότε πραχθεῖσι καὶ
[174]   εἰς ταύτην τὴν παροιμίαν· ποιήσας  γὰρ   τὸν Ἀγαμέμνονα διαφερόντως ἀγαθὸν ἄνδρα
[207]   πολλάκις ὡμολογήκαμεν, μὴ θαύμαζε. ἐνταῦθα  γὰρ   (τὸν αὐτὸν ἐκείνῳ λόγον
[213]   Σωκράτους τε καὶ ἐκείνου· παραχωρῆσαι  γὰρ   τὸν Σωκράτη ὡς ἐκεῖνον καθίζειν.
[202]   εἴη ἐπιστήμη; οὔτε ἀμαθία (τὸ  γὰρ   τοῦ ὄντος τυγχάνον πῶς ἂν
[213]   φαῦλον πρᾶγμα γέγονεν. ἀπ᾽ ἐκείνου  γὰρ   τοῦ χρόνου, ἀφ᾽ οὗ τούτου
[204]   οὐδ᾽ ἐπιθυμοῦσι σοφοὶ γενέσθαι· αὐτὸ  γὰρ   τοῦτό ἐστι χαλεπὸν ἀμαθία, τὸ
[205]   τοῦ ὅλου ὀνόματι προσαγορεύεται. ποίησις  γὰρ   τοῦτο μόνον καλεῖται, καὶ οἱ
[206]   ἐγώ σοι, ἔφη, ἐρῶ. ἔστι  γὰρ   τοῦτο τόκος ἐν καλῷ καὶ
[192]   ἡμέραν μὴ ἀπολείπεσθαι ἀλλήλων; εἰ  γὰρ   τούτου ἐπιθυμεῖτε, ἐθέλω ὑμᾶς συντῆξαι
[189]   νῦν, ἀλλ᾽ ἀλλοία. πρῶτον μὲν  γὰρ   τρία ἦν τὰ γένη τὰ
[219]   τοῦτό γ᾽ εὖ λέγεις· ἐν  γὰρ   τῷ ἐπιόντι χρόνῳ (βουλευόμενοι πράξομεν
[180]   πολύ, ὥς φησιν Ὅμηρος. ἀλλὰ  γὰρ   τῷ ὄντι μάλιστα μὲν ταύτην
[183]   οὐ μονίμου ἐρῶν πράγματος. ἅμα  γὰρ   τῷ τοῦ σώματος ἄνθει λήγοντι,
[208]   τὴν αὐτὴν δοκεῖν εἶναι. τούτῳ  γὰρ   τῷ τρόπῳ πᾶν τὸ θνητὸν
[181]   ἄδηλον πολλὴ σπουδὴ ἀνηλίσκετο· τὸ  γὰρ   τῶν παίδων τέλος ἄδηλον οἷ
[220]   οὔτε ἐρεῖς ὅτι ψεύδομαι· ἀλλὰ  γὰρ   τῶν στρατηγῶν πρὸς τὸ ἐμὸν
[186]   διπλοῦν Ἔρωτα τοῦτον ἔχει· τὸ  γὰρ   ὑγιὲς τοῦ σώματος καὶ τὸ
[198]   ἔδει ἐγκωμιάζειν ὁτιοῦν. ἐγὼ μὲν  γὰρ   ὑπ᾽ ἀβελτερίας ᾤμην δεῖν τἀληθῆ
[192]   αὐτοὺς ἀναισχύντους εἶναι, ψευδόμενοι· οὐ  γὰρ   ὑπ᾽ ἀναισχυντίας τοῦτο δρῶσιν ἀλλ᾽
[201]   οὐχ οὑτωσί πως ἔλεγες; Εἶπον  γάρ,   φάναι τὸν Ἀγάθωνα. Καὶ ἐπιεικῶς
[187]   οὐ καλῶς λέγει. τὸ ἓν  γάρ   φησι διαφερόμενον αὐτὸ αὑτῷ ξυμφέρεσθαι,
[186]   καὶ πρεσβεύωμεν τὴν τέχνην.  γὰρ   φύσις τῶν σωμάτων τὸν διπλοῦν
[208]   ἀποβλάστημα φύσει πᾶν τιμᾷ· ἀθανασίας  γὰρ   χάριν παντὶ αὕτη σπουδὴ
[176]   καὶ ὑμῶν τοὺς πολλούς· παρῆστε  γὰρ   χθές- σκοπεῖσθε (οὖν τίνι τρόπῳ
[178]   χρηστὸς καὶ ἐραστῇ παιδικά.  γὰρ   χρὴ ἀνθρώποις ἡγεῖσθαι παντὸς τοῦ
[200]   ἐξαπατηθῶμεν, τούτου ἕνεκα λέγω· τούτοις  γάρ,   Ἀγάθων, εἰ ἐννοεῖς, ἔχειν
[217]   εἰ ψεύδομαι, Σώκρατες, ἐξέλεγχε. συνεγιγνόμην  γάρ,   ἄνδρες, μόνος μόνῳ, καὶ
[206]   ὠδῖνος ἀπολύειν τὸν ἔχοντα. ἔστιν  γάρ,   Σώκρατες, ἔφη, οὐ τοῦ
[204]   ἀμαθίας ἐν μέσῳ ἐστίν. ~(ἔχει  γὰρ   ὧδε. θεῶν οὐδεὶς φιλοσοφεῖ οὐδ᾽
[182]   ἄλλαις πόλεσι νοῆσαι ῥᾴδιος, ἁπλῶς  γὰρ   ὥρισται· δ᾽ ἐνθάδε (καὶ
[198]   οὐδὲν ἄρ᾽ ἦν πρᾶγμα. προυρρήθη  γάρ,   ὡς ἔοικεν, ὅπως ἕκαστος ἡμῶν
[178]   ἑκάστου τὸν λόγον. πρῶτον μὲν  γάρ,   ὥσπερ λέγω, ἔφη Φαῖδρον ἀρξάμενον
[189]   σώματος ἐπιθυμεῖ τοιούτων ψόφων καὶ  γαργαλισμῶν,   οἷον καὶ πταρμός ἐστι·
[191]   κατέλιπε, τὰς περὶ αὐτὴν τὴν  γαστέρα   καὶ τὸν ὀμφαλόν, μνημεῖον εἶναι
[190]   πανταχόθεν τὸ δέρμα ἐπὶ τὴν  γαστέρα   νῦν καλουμένην, ὥσπερ τὰ σύσπαστα
[190]   ποιῶν ἀπέδει κατὰ μέσην τὴν  γαστέρα,   δὴ τὸν ὀμφαλὸν καλοῦσι.
[199]   δυναίμην· οὐ μέντοι ἀλλὰ τά  γε   ἀληθῆ, (εἰ βούλεσθε, ἐθέλω εἰπεῖν
[214]   παρίης. Ἀλλὰ μέντοι, φάναι, τά  γε   ἀληθῆ παρίημι καὶ κελεύω λέγειν.
[188]   πολλὰ παραλείπω, οὐ μέντοι ἑκών  γε.   ἀλλ᾽ εἴ τι ἐξέλιπον, σὸν
[202]   καὶ τὰ καλὰ κεκτημένους; Πάνυ  γε.   (Ἀλλὰ μὴν Ἔρωτά γε ὡμολόγηκας
[202]   εἴη Ἔρως; θνητός; Ἥκιστά  γε.   Ἀλλὰ τί μήν; Ὥσπερ τὰ
[205]   δὲ κακὸν ἀλλότριον· ὡς οὐδέν  γε   ἄλλο ἐστὶν οὗ ~(ἐρῶσιν ἅνθρωποι
[196]   ἂν σωφρονοῖ. καὶ μὴν εἴς  γε   ἀνδρείαν Ἔρωτι (οὐδ᾽ Ἄρης „ἀνθίσταται„
[187]   ἐρωτικῶν ἐπιστήμη. καὶ ἐν μέν  γε   αὐτῇ τῇ συστάσει ἁρμονίας τε
[185]   δοκεῖ γὰρ τοιοῦτος τό  γε   αὑτοῦ ἐπιδεῖξαι, ὅτι ἕνεκα χρημάτων
[220]   μάχαις· τοῦτο γὰρ δὴ δίκαιόν  γε   αὐτῷ ἀποδοῦναι· ὅτε γὰρ
[208]   ἣν νῦν ἡμεῖς ἔχομεν; πολλοῦ  γε   δεῖ, ἔφη, ἀλλ᾽ οἶμαι ὑπὲρ
[173]   Ἀπολλόδωρος (Ὦ φίλτατε, καὶ δῆλόν  γε   δὴ ὅτι οὕτω διανοούμενος καὶ
[200]   ἐάν τε μή, καὶ τούτου  γε   δή που τίς ἂν ἐπιθυμήσειεν;
[215]   γε θαυμασιώτερος ἐκείνου· (ὁ μέν  γε   δι᾽ ὀργάνων ἐκήλει τοὺς ἀνθρώπους
[215]   Μαρσύᾳ. ὅτι μὲν οὖν τό  γε   εἶδος ὅμοιος εἶ τούτοις,
[199]   γιγνώσκουσιν· οὐ γὰρ που τοῖς  γε   εἰδόσιν· καὶ καλῶς γ᾽ ἔχει
[213]   ἵνα ἐκ τρίτων κατακέηται. Πάνυ  γε,   εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην· ἀλλὰ τίς
[201]   τότε εἶπον. (Καὶ μὴν καλῶς  γε   εἶπες, φάναι, Ἀγάθων. ἀλλὰ
[173]   οὐ μέντοι ἀλλὰ καὶ Σωκράτη  γε   ἔνια ἤδη ἀνηρόμην ὧν ἐκείνου
[204]   τέλεον καὶ μακαριστόν· τὸ δέ  γε   ἐρῶν ἄλλην ἰδέαν τοιαύτην ἔχον,
[187]   γὰρ δή που ἐκ διαφερομένων  γε   ἔτι τοῦ ὀξέος καὶ βαρέος
[199]   καλῶς ἀποκρίνασθαι, ὅτι ἔστιν ὑέος  γε   θυγατρὸς πατὴρ πατήρ·
[202]   ἀναγκαῖον αὐτὸ εἶναι αἰσχρόν; ~(Μάλιστά  γε.   καὶ ἂν μὴ σοφόν,
[201]   οὐδὲν χαλεπόν. (Καὶ σὲ μέν  γε   ἤδη ἐάσω· τὸν δὲ λόγον
[204]   ἀμαθεῖς; (Δῆλον δή, ἔφη, τοῦτό  γε   ἤδη καὶ παιδί, ὅτι οἱ
[215]   παρέξομαι. ἀλλ᾽ οὐκ αὐλητής; πολύ  γε   θαυμασιώτερος ἐκείνου· (ὁ μέν γε
[182]   διὰ τὰς τυραννίδας αἰσχρὸν τοῦτό  γε   καὶ γε (φιλοσοφία καὶ
[182]   ἐπεὶ οὐ δή που κοσμίως  γε   καὶ νομίμως ὁτιοῦν πρᾶγμα> πραττόμενον
[187]   μὴ ὁμολογοῦν ἀδύνατον ἁρμόσαι· ὥσπερ  γε   καὶ ῥυθμὸς ἐκ τοῦ
[205]   ἑταῖρε, ἀγαθὸν ὄν· ἐπεὶ αὑτῶν  γε   καὶ πόδας καὶ χεῖρας ἐθέλουσιν
[208]   ἴσθι, ἔφη, Σώκρατες· ἐπεί  γε   καὶ τῶν ἀνθρώπων εἰ ἐθέλεις
[185]   πάντων κάλλιστον· οὕτω πᾶν> πάντως  γε   καλὸν ἀρετῆς γ᾽ ἕνεκα χαρίζεσθαι.
[195]   οὔδεος πίλναται, ἀλλ᾽ ἄρα  γε   κατ᾽ ἀνδρῶν κράατα βαίνει. καλῷ
[201]   φάναι τὸν Ἀγάθωνα. Καὶ ἐπιεικῶς  γε   λέγεις, ἑταῖρε, φάναι τὸν
[183]   διαπραττομένου· δὲ δεινότατον, ὥς  γε   λέγουσιν οἱ πολλοί, ὅτι καὶ
[189]   δύναμιν οὐκ ᾐσθῆσθαι, ἐπεὶ αἰσθανόμενοί  γε   μέγιστ᾽ ἂν αὐτοῦ ἱερὰ κατασκευάσαι
[197]   Ἔρως μὴ ἐφάψηται, σκοτεινός; τοξικήν  γε   μὴν καὶ ἰατρικὴν καὶ μαντικὴν
[220]   τἀριστεῖα τοὺς στρατηγούς, καὶ τοῦτό  γέ   μοι οὔτε μέμψῃ οὔτε ἐρεῖς
[179]   παρ᾽ αὑτοῦ. Καὶ μὴν ὑπεραποθνήσκειν  γε   μόνοι ἐθέλουσιν οἱ ἐρῶντες, οὐ
[216]   ὡς οὐκ ἀληθῆ. καὶ ἔτι  γε   νῦν ξύνοιδ᾽ ἐμαυτῷ ὅτι εἰ
[200]   ταῦτα κεκτῆσθαι, ἐπεὶ ἐν τῷ  γε   νῦν παρόντι, εἴτε βούλει εἴτε
[176]   ἀηδής. ἐμοὶ γὰρ δὴ τοῦτό  γε   οἶμαι (κατάδηλον γεγονέναι ἐκ τῆς
[219]   τετρῶσθαι αὐτὸν ᾤμην· καὶ ἀναστάς  γε,   οὐδ᾽ ἐπιτρέψας τούτῳ εἰπεῖν οὐδὲν
[201]   Ἀγάθων, δύνασαι ἀντιλέγειν, ἐπεὶ Σωκράτει  γε   οὐδὲν χαλεπόν. (Καὶ σὲ μέν
[205]   οὐ πάντας ἐρᾶν φαμέν, (εἴπερ  γε   πάντες τῶν αὐτῶν ἐρῶσι καὶ
[202]   μήν, ἦν δ᾽ ἐγώ, ὁμολογεῖταί  γε   παρὰ πάντων μέγας θεὸς εἶναι;
[175]   καὶ πολλὴν ἐπίδοσιν ἔχουσα,  γε   παρὰ σοῦ νέου ὄντος οὕτω
[189]   Ἐρυξίμαχε, εἰπεῖν τὸν Ἀριστοφάνη, ἄλλῃ  γέ   πῃ ἐν νῷ ἔχω λέγειν
[219]   εὖ γὰρ ᾔδη ὅτι χρήμασί  γε   πολὺ μᾶλλον ἄτρωτος ἦν πανταχῇ
[180]   δύο τὼ θεά; μέν  γέ   που πρεσβυτέρα καὶ ἀμήτωρ Οὐρανοῦ
[205]   οὔτε ὅλου, ἐὰν μὴ τυγχάνῃ  γέ   που, ἑταῖρε, ἀγαθὸν ὄν·
[187]   Ἡράκλειτος βούλεται λέγειν, ἐπεὶ τοῖς  γε   ῥήμασιν οὐ καλῶς λέγει. τὸ
[179]   πολλάκις ἕλοιτο. καὶ μὴν ἐγκαταλιπεῖν  γε   τὰ παιδικὰ μὴ βοηθῆσαι
[205]   ἐγώ, λέγειν. Καὶ λέγεται μέν  γέ   τις, ἔφη, λόγος, ὡς οἳ
[189]   μάλ᾽ ἐπαύσατο, οὐ μέντοι πρίν  γε   τὸν πταρμὸν προσενεχθῆναι αὐτῇ, ὥστε
[192]   ἀποροῦντας αὐτοὺς πάλιν ἔροιτο· ἆρά  γε   τοῦδε ἐπιθυμεῖτε, ἐν τῷ αὐτῷ
[216]   αὐτοῦ. τοῦτο οὐ σειληνῶδες; σφόδρα  γε.   τοῦτο γὰρ οὗτος ἔξωθεν περιβέβληται,
[197]   διδάξειεν. καὶ ~(μὲν δὴ τήν  γε   τῶν ζῴων ποίησιν πάντων τίς
[202]   ἂν οὖν θεὸς εἴη  γε   τῶν καλῶν καὶ ἀγαθῶν ἄμοιρος;
[200]   αὐτῷ σῳζόμενα καὶ παρόντα; (Πάνυ  γε,   φάναι. Καὶ οὗτος ἄρα καὶ
[200]   ἐπιθυμεῖ αὐτοῦ οὔ; Πάνυ  γε,   φάναι. Πότερον ἔχων αὐτὸ οὗ
[200]   Οὐκ ἔχων, ὡς τὸ εἰκός  γε,   φάναι. Σκόπει δή, εἰπεῖν τὸν
[199]   πατὴρ πατήρ· οὔ; Πάνυ  γε,   φάναι τὸν Ἀγάθωνα. Οὐκοῦν καὶ
[222]   παρὰ σὲ ἐλθὼν κατακλινήσομαι. Πάνυ  γε,   φάναι τὸν Σωκράτη, δεῦρο ὑποκάτω
[189]   ἐπιχώριον) ἀλλὰ μὴ καταγέλαστα. Βαλών  γε,   φάναι, Ἀριστόφανες, οἴει ἐκφεύξεσθαι·
[182]   αἰσχρὸν τοῦτό γε καὶ  γε   (φιλοσοφία καὶ φιλογυμναστία· οὐ
[219]   καὶ ὕβρισεν· καὶ περὶ ἐκεῖνό  γε   ᾤμην τὶ εἶναι, ἄνδρες
[202]   Πάνυ γε. (Ἀλλὰ μὴν Ἔρωτά  γε   ὡμολόγηκας δι᾽ ἔνδειαν τῶν ἀγαθῶν
[200]   ἐνδεὴς ἂν εἴη τούτων  γε   ὤν. Ἀληθῆ λέγεις. Εἰ γὰρ
[174]   αὐτὸν ὅποι ἴοι οὕτω καλὸς  γεγενημένος.   καὶ τὸν εἰπεῖν ὅτι· Ἐπὶ
[216]   οὗτος ἔξωθεν περιβέβληται, ὥσπερ  γεγλυμμένος   σειληνός· ἔνδοθεν δὲ ἀνοιχθεὶς πόσης
[191]   μοιχῶν ἐκ τούτου τοῦ γένους  γεγόνασιν,   καὶ (ὅσαι αὖ γυναῖκες φίλανδροί
[209]   ὧν καὶ ἱερὰ πολλὰ ἤδη  γέγονε   διὰ τοὺς τοιούτους παῖδας, διὰ
[206]   ἤδη σπαργῶντι πολλὴ πτοίησις  γέγονε   (περὶ τὸ καλὸν διὰ τὸ
[221]   τις ἀπεικάζοι· οἷος δὲ οὑτοσὶ  γέγονε   τὴν ἀτοπίαν ἅνθρωπος, καὶ αὐτὸς
[187]   διενηνεγμένων πρότερον, ὕστερον δὲ ὁμολογησάντων  γέγονε.   τὴν δὲ ὁμολογίαν πᾶσι τούτοις,
[213]   τοῦ ἀνθρώπου οὐ φαῦλον πρᾶγμα  γέγονεν.   ἀπ᾽ ἐκείνου γὰρ τοῦ χρόνου,
[197]   ἐρᾷν τῶν καλῶν πάντ᾽ ἀγαθὰ  γέγονεν   καὶ θεοῖς καὶ ἀνθρώποις. (οὕτως
[203]   τῆς Ἀφροδίτης ἀκόλουθος καὶ θεράπων  γέγονεν   Ἔρως, γεννηθεὶς ἐν τοῖς
[187]   καὶ βαρέος, ἔπειτα ὕστερον ὁμολογησάντων  γέγονεν   ὑπὸ τῆς μουσικῆς τέχνης. οὐ
[195]   λέγουσιν, Ἀνάγκῃ καὶ οὐκ Ἔρωτι  γεγονέναι,   εἰ ἐκεῖνοι ἀληθῆ ἔλεγον· οὐ
[176]   δὴ τοῦτό γε οἶμαι (κατάδηλον  γεγονέναι   ἐκ τῆς ἰατρικῆς, ὅτι χαλεπὸν
[209]   δέξαιτο ἑαυτῷ τοιούτους παῖδας μᾶλλον  γεγονέναι   τοὺς (ἀνθρωπίνους, καὶ εἰς
[190]   διὰ τὸ πλείους τὸν ἀριθμὸν  γεγονέναι·   καὶ βαδιοῦνται ὀρθοὶ ἐπὶ δυοῖν
[192]   αὐτό, ὥστε δύ᾽ ὄντας ἕνα  γεγονέναι   καὶ ἕως τ᾽ ἂν ζῆτε,
[218]   δ᾽ ἐγώ, ἐμοῦ ἐραστὴς ἄξιος  γεγονέναι   μόνος, καί μοι φαίνει ὀκνεῖν
[172]   εἰ νεωστὶ ἡγεῖ τὴν συνουσίαν  γεγονέναι   ταύτην ἣν ἐρωτᾷς, ὥστε καὶ
[193]   ἐκτετυπωμένοι, διαπεπρισμένοι κατὰ τὰς ῥῖνας,  γεγονότες   ὥσπερ λίσπαι. ἀλλὰ τούτων ἕνεκα
[177]   θεῷ, μηδὲ ἕνα πώποτε τοσούτων  (γεγονότων   ποιητῶν πεποιηκέναι μηδὲν ἐγκώμιον· εἰ
[204]   γὰρ δὴ τοιοῦτος καὶ οὕτω  γεγονὼς   Ἔρως, ἔστι δὲ τῶν
[175]   οὗτος ἀναχωρήσας ἐν τῷ τῶν  γειτόνων   προθύρῳ ἕστηκεν, κἀμοῦ καλοῦντος οὐκ
[189]   εἰρήνῃ λέγειν. καὶ τὸν Ἀριστοφάνη  γελάσαντα   εἰπεῖν· Εὖ λέγεις, Ἐρυξίμαχε,
[202]   Ξυμπάντων μὲν οὖν. καὶ  γελάσασα·   Καὶ πῶς ἄν, ἔφη,
[213]   μεθύοντος; ἐγὼ δέ, κἂν ὑμεῖς  ~(γελᾶτε,   ὅμως εὖ οἶδ᾽ ὅτι ἀληθῆ
[189]   μελλόντων ῥηθήσεσθαι, οὔ τι μὴ  γελοῖα   εἴπω (τοῦτο μὲν γὰρ ἂν
[221]   ἀκούειν λόγων, φανεῖεν ἂν πάνυ  γελοῖοι   τὸ πρῶτον· τοιαῦτα καὶ ὀνόματα
[199]   μητρός τινος πατρός ἐστιν—  γελοῖον   γὰρ ἂν εἴη τὸ ἐρώτημα,
[189]   γίγνεσθαι τοῦ σεαυτοῦ, ἐάν τοι  γελοῖον   εἴπῃς, ἐξόν σοι ἐν εἰρήνῃ
[174]   θύραν, καί τι ἔφη αὐτόθι  γελοῖον   παθεῖν. οἷ μὲν γὰρ εὐθὺς
[213]   Ἀριστοφάνει οὐδὲ εἴ τις ἄλλος  γελοῖος   ἔστι τε καὶ βούλεται, ἀλλὰ
[215]   οὖν ἴσως οἰήσεται ἐπὶ τὰ  γελοιότερα,   ἔσται δ᾽ εἰκὼν τοῦ
[214]   ἐν νῷ ἔχεις; ἐπὶ τὰ  γελοιότερά   με ἐπαινέσαι; τί ποιήσεις;
[215]   τοῦ ἀληθοῦς ἕνεκα, οὐ τοῦ  γελοίου.   φημὶ γὰρ δὴ ὁμοιότατον αὐτὸν
[222]   (Εἰπόντος δὴ ταῦτα τοῦ Ἀλκιβιάδου  γέλωτα   γενέσθαι ἐπὶ τῇ παρρησίᾳ αὐτοῦ,
[199]   τοὺς ὑμετέρους λόγους, ἵνα μὴ  γέλωτα   ὄφλω. ὅρα οὖν, Φαῖδρε,
[189]   φάναι, Ἀριστόφανες, ὅρα τί ποιεῖς.  γελωτοποιεῖς   μέλλων λέγειν, καὶ φύλακά με
[216]   ἔνδοθεν δὲ ἀνοιχθεὶς πόσης οἴεσθε  γέμει,   ἄνδρες συμπόται, σωφροσύνης; ἴστε
[203]   Ἔρως, γεννηθεὶς ἐν τοῖς ἐκείνης  γενεθλίοις,   καὶ ἅμα φύσει ἐραστὴς ὢν
[189]   μεγίστη εὐδαιμονία ἂν τῷ ἀνθρωπείῳ  γένει   εἴη. ἐγὼ οὖν πειράσομαι ὑμῖν
[181]   ἴσχειν, τοῦτο δὲ πλησιάζει τῷ  γενειάσκειν.   παρεσκευασμένοι γὰρ, οἶμαί εἰσιν οἱ
[206]   Εἰλείθυια Καλλονή ἐστι τῇ  γενέσει.   διὰ ταῦτα ὅταν μὲν καλῷ
[181]   ἑτέρας, καὶ μετεχούσης ἐν τῇ  γενέσει   καὶ θήλεος καὶ ἄρρενος.
[207]   δύναται δὲ ταύτῃ μόνον τῇ  γενέσει,   ὅτι ἀεὶ καταλείπει ἕτερον νέον
[206]   δὲ ἐν τῷ ἀναρμόστῳ ἀδύνατον  γενέσθαι.   (ἀνάρμοστον δ᾽ ἐστὶ τὸ αἰσχρὸν
[178]   Ἡσίοδος πρῶτον μὲν Χάος φησὶ  γενέσθαι,   αὐτὰρ ἔπειτα Γαῖ᾽ εὐρύστερνος, πάντων
[204]   ἀμαθεῖς φιλοσοφοῦσιν οὐδ᾽ ἐπιθυμοῦσι σοφοὶ  γενέσθαι·   αὐτὸ γὰρ τοῦτό ἐστι χαλεπὸν
[204]   ἐρᾷ; καὶ ἐγὼ εἶπον ὅτι·  Γενέσθαι   αὑτῷ. Ἀλλ᾽ ἐπιποθεῖ, ἔφη,
[178]   μετὰ τὸ Χάος δύο τούτω  γενέσθαι,   Γῆν τε καὶ Ἔρωτα. Παρμενίδης
[174]   εἰς τὸ πρόσθεν. ἐπειδὴ δὲ  γενέσθαι   ἐπὶ τῇ οἰκίᾳ (τῇ Ἀγάθωνος,
[222]   δὴ ταῦτα τοῦ Ἀλκιβιάδου γέλωτα  γενέσθαι   ἐπὶ τῇ παρρησίᾳ αὐτοῦ, ὅτι
[204]   οὐδεὶς φιλοσοφεῖ οὐδ᾽ ἐπιθυμεῖ σοφὸς  γενέσθαι·   ἔστι γάρ· οὐδ᾽ εἴ τις
[178]   μηχανή τις γένοιτο ὥστε πόλιν  γενέσθαι   στρατόπεδον ἐραστῶν τε καὶ
[204]   ἐρῶν τῶν ἀγαθῶν· τί ἐρᾷ;  Γενέσθαι,   ἦν δ᾽ ἐγώ, αὑτῷ. Καὶ
[192]   ἄνθρωποι, ὑμῖν παρ᾽ ἀλλήλων  γενέσθαι;   καὶ εἰ ἀποροῦντας αὐτοὺς πάλιν
[212]   ἀληθῆ καὶ θρεψαμένῳ ὑπάρχει θεοφιλῆ  γενέσθαι,   καὶ εἴπέρ τῳ ἄλλῳ ἀνθρώπων
[208]   δεινῶς διάκεινται ἔρωτι τοῦ ὀνομαστοὶ  γενέσθαι   καὶ κλέος ἐς τὸν ἀεὶ
[192]   τοῦδε ἐπιθυμεῖτε, ἐν τῷ αὐτῷ  γενέσθαι   ὅτι μάλιστα ἀλλήλοις, ὥστε καὶ
[179]   τὸν θάνατον αὐτοῦ ὑπὸ γυναικῶν  (γενέσθαι,   οὐχ ὥσπερ Ἀχιλλέα τὸν τῆς
[185]   γ᾽ ἕνεκα καὶ τοῦ βελτίων  γενέσθαι   πᾶν ἂν παντὶ προθυμηθείη, τοῦτο
[184]   ἀρετήν, εἰ μέλλει ξυμβῆναι καλὸν  γενέσθαι   τὸ ἐραστῇ παιδικὰ χαρίσασθαι. ὅταν
[192]   τῷ ἐρωμένῳ ἐκ δυοῖν εἷς  γενέσθαι.   τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἴτιον,
[218]   ὡς τι βέλτιστον ἐμὲ  γενέσθαι,   τούτου δὲ οἶμαί μοι συλλήπτορα
[191]   πρόσθεν καὶ διὰ τούτων τὴν  γένεσιν   ἐν ἀλλήλοις ἐποίησε, διὰ τοῦ
[178]   καὶ Ἔρωτα. Παρμενίδης δὲ τὴν  γένεσιν   λέγει πρώτιστον μὲν Ἔρωτα θεῶν
[178]   οὐχ ἥκιστα δὲ κατὰ τὴν  γένεσιν.   τὸ γὰρ ἐν τοῖς πρεσβύτατον
[204]   δὲ αὐτῷ καὶ τούτων  γένεσις·   πατρὸς μὲν γὰρ σοφοῦ ἐστί
[190]   δὲ διὰ ταῦτα τρία (τὰ  γένη   καὶ τοιαῦτα, ὅτι τὸ μὲν
[189]   μὲν γὰρ τρία ἦν τὰ  γένη   τὰ τῶν ἀνθρώπων, οὐχ ὥσπερ
[207]   εἶπεν, Διανοεῖ οὖν δεινός ποτε  γενήσεσθαι   τὰ ἐρωτικά, ἐὰν ταῦτα μὴ
[212]   ἔφη, ὅτι ἐνταῦθα αὐτῷ μοναχοῦ  γενήσεται,   ὁρῶντι ὁρατὸν τὸ καλόν,
[222]   φίλε Ἀγάθων, μηδὲν πλέον αὐτῷ  γένηται,   ἀλλὰ παρασκευάζου ὅπως ἐμὲ καὶ
[188]   περὶ τὰς τοῦ ἐνιαυτοῦ ὥρας  γένηται,   διαφθείρει τε πολλὰ καὶ ἠδίκησεν.
[197]   ἂν θεὸς οὗτος διδάσκαλος  γένηται,   ἐλλόγιμος καὶ φανὸς ἀπέβη, οὗ
[207]   αὐτὸς λέγεται ἕως ἂν πρεσβύτης  γένηται·   οὗτος μέντοι οὐδέποτε τὰ αὐτὰ
[204]   τί ἔσται ἐκείνῳ ἂν  γένηται   τὰ καλά; Οὐ πάνυ ἔφην
[204]   τί ἔσται ἐκείνῳ ἂν  γένηται   τἀγαθά; Τοῦτ᾽ εὐπορώτερον, ἦν δ᾽
[206]   ἀποτρέπεται καὶ ἀνείλλεται καὶ οὐ  γεννᾷ,   ἀλλὰ ἴσχον τὸ κύημα χαλεπῶς
[209]   πάλαι ἐκύει, τίκτει καὶ  γεννᾷ,   καὶ παρὼν καὶ ἀπὼν μεμνημένος,
[206]   διαχεῖται καὶ τίκτει τε καὶ  γεννᾷ·   ὅταν δὲ αἰσχρῷ, σκυθρωπόν τε
[209]   ἂν ἐντύχῃ ψυχῇ καλῇ καὶ  γενναίᾳ   καὶ εὐφυεῖ, πάνυ δὴ ἀσπάζεται
[184]   τοῦ μηδὲ πεφυκέναι ἀπ᾽ αὐτῶν  γενναίαν   φιλίαν. μία δὴ λείπεται τῷ
[182]   τοῦ λάθρᾳ, καὶ μάλιστα τῶν  γενναιοτάτων   καὶ ἀρίστων, κἂν αἰσχίους ἄλλων
[207]   διατίθεται πάντα τὰ θηρία ἐπειδὰν  γεννᾶν   ἐπιθυμήσῃ, καὶ τὰ πεζὰ καὶ
[209]   τῆς ἡλικίας, τίκτειν τε καὶ  γεννᾶν   ἤδη ἐπιθυμῇ, ζητεῖ δὴ οἶμαι
[210]   αὐτὸν σώματος ἐρᾷν καὶ ἐνταῦθα  γεννᾷν   λόγους καλούς, ἔπειτα δὲ αὐτὸν
[203]   καὶ θεράπων γέγονεν Ἔρως,  γεννηθεὶς   ἐν τοῖς ἐκείνης γενεθλίοις, καὶ
[209]   καὶ ἀπὼν μεμνημένος, καὶ τὸ  γεννηθὲν   συνεκτρέφει κοινῇ μετ᾽ ἐκείνου, ὥστε
[209]   πολλὰ καὶ καλὰ ἀποφηνάμενοι ἔργα,  γεννήσαντες   παντοίαν ἀρετήν· ὧν καὶ ἱερὰ
[209]   ἐν τῷ γὰρ αἰσχρῷ οὐδέποτε  γεννήσει.   τά τε οὖν σώματα τὰ
[209]   τὸ καλὸν ἐν ἂν  γεννήσειεν·   ἐν τῷ γὰρ αἰσχρῷ οὐδέποτε
[206]   οἴει. Ἀλλὰ τί μήν; Τῆς  γεννήσεως   καὶ τοῦ τόκου ἐν τῷ
[206]   ἔφη. τί δὴ οὖν τῆς  γεννήσεως;   ὅτι ἀειγενές ἐστι καὶ ἀθάνατον
[209]   Σόλων διὰ τὴν τῶν νόμων  γέννησιν,   καὶ ἄλλοι (ἄλλοθι πολλαχοῦ ἄνδρες,
[206]   καὶ ἀθάνατον ὡς θνητῷ  γέννησις.   ἀθανασίας ~(δὲ ἀναγκαῖον ἐπιθυμεῖν μετὰ
[206]   ἔνεστιν, κύησις καὶ  γέννησις.   τὰ δὲ ἐν τῷ ἀναρμόστῳ
[209]   εἰσι καὶ οἱ ποιηταὶ πάντες  γεννήτορες   καὶ τῶν δημιουργῶν ὅσοι λέγονται
[191]   μὲν εἰ ἀνὴρ γυναικὶ ἐντύχοι,  γεννῷεν   καὶ γίγνοιτο τὸ γένος, ἅμα
[218]   δύναμις δι᾽ ἧς ἂν σὺ  γένοιο   ἀμείνων· ἀμήχανόν τοι κάλλος ὁρῴης
[194]   ἠγώνισαι, Ἐρυξίμαχε· εἰ δὲ  γένοιο   οὗ νῦν ἐγώ εἰμι, μᾶλλον
[177]   Εἰ οὖν (ξυνδοκεῖ καὶ ὑμῖν,  γένοιτ᾽   ἂν ἡμῖν ἐν λόγοις ἱκανὴ
[211]   δῆτα, ἔφη, οἰόμεθα, εἴ τῳ  γένοιτο   (αὐτὸ τὸ καλὸν ἰδεῖν εἰλικρινές,
[193]   ἂν ἡμῶν τὸ γένος εὔδαιμον  γένοιτο,   εἰ ἐκτελέσαιμεν τὸν ἔρωτα καὶ
[216]   ἀνθρώποις· εἰ δ᾽ αὖ τοῦτο  γένοιτο,   εὖ οἶδα ὅτι πολὺ μεῖζον
[178]   ὤν. εἰ οὖν μηχανή τις  γένοιτο   ὥστε πόλιν γενέσθαι στρατόπεδον
[182]   καὶ Ἁρμοδίου φιλία βέβαιος  γενομένη   κατέλυσεν αὐτῶν τὴν ἀρχήν. οὕτως
[193]   ὅστις θεοῖς ἀπεχθάνεται) φίλοι γὰρ  γενόμενοι   καὶ διαλλαγέντες τῷ θεῷ ἐξευρήσομέν
[190]   καὶ παύσαιντο τῆς ἀκολασίας ἀσθενέστεροι  (γενόμενοι.   νῦν μὲν γὰρ αὐτούς, ἔφη,
[207]   ἔπειτα περὶ τὴν τροφὴν τοῦ  γενομένου,   καὶ ἕτοιμά ἐστιν ὑπὲρ τούτων
[191]   ἐντύχοι, γεννῷεν καὶ γίγνοιτο τὸ  γένος,   ἅμα δ᾽ εἰ καὶ ἄρρην
[190]   ὥσπερ τοὺς γίγαντας κεραυνώσαντες τὸ  γένος   ἀφανίσαιεν αἱ τιμαὶ γὰρ αὐτοῖς
[193]   ὅτι οὕτως ἂν ἡμῶν τὸ  γένος   εὔδαιμον γένοιτο, εἰ ἐκτελέσαιμεν τὸν
[191]   τῶν μοιχῶν ἐκ τούτου τοῦ  γένους   γεγόνασιν, καὶ (ὅσαι αὖ γυναῖκες
[191]   καὶ μοιχεύτριαι, ἐκ τούτου τοῦ  γένους   γίγνονται. ὅσαι δὲ τῶν γυναικῶν
[191]   αἱ ἑταιρίστριαι ἐκ τούτου τοῦ  γένους   γίγνονται. ὅσοι δὲ ἄρρενος τμῆμά
[206]   καὶ ἐπειδὰν ἔν τινι ἡλικίᾳ  γένωνται,   τίκτειν ἐπιθυμεῖ ἡμῶν φύσις.
[179]   εὐαριθμήτοις δή τισιν ἔδοσαν τοῦτο  γέρας   οἱ θεοί, ἐξ Ἅιδου ἀνεῖναι
[187]   ὡσαύτως δὲ καὶ γυμναστικὴ καὶ  γεωργία·   μουσικὴ δὲ καὶ παντὶ κατάδηλος
[211]   οἷον ἐν ζῴῳ ἐν  γῇ   ἐν οὐρανῷ (ἢ ἔν
[186]   ζῴων καὶ τοῖς ἐν τῇ  γῇ   φυομένοις καὶ ὡς ἔπος εἰπεῖν
[178]   τὸ Χάος δύο τούτω γενέσθαι,  Γῆν   τε καὶ Ἔρωτα. Παρμενίδης δὲ
[191]   οὐκ εἰς ἀλλήλους ἀλλ᾽ εἰς  γῆν,   ὥσπερ οἱ τέττιγες. μετέθηκέ τε
[179]   ἀποκτείνας δὲ τοῦτον οἴκαδ᾽ ἐλθὼν  γηραιὸς   τελευτήσοι, ἐτόλμησεν ἑλέσθαι βοηθήσας τῷ
[195]   αὐτὸς παρέχεται, φεύγων φυγῇ τὸ  γῆρας,   ταχὺ ὂν δῆλον ὅτι· θᾶττον
[195]   ὅτι ἁπαλός. οὐ γὰρ ἐπὶ  γῆς   βαίνει οὐδ᾽ ἐπὶ κρανίων,
[190]   ἔκγονον, τὸ δὲ θῆλυ τῆς  γῆς,   τὸ δὲ ἀμφοτέρων μετέχον τῆς
[190]   ἀποκτείναιεν εἶχον καὶ ὥσπερ τοὺς  γίγαντας   κεραυνώσαντες τὸ γένος ἀφανίσαιεν αἱ
[188]   πᾶσα γὰρ ἀσέβεια φιλεῖ  γίγνεσθαι   ἐὰν μή τις τῷ κοσμίῳ
[194]   αὐτῷ ὁπῃοῦν τῶν ἐνθάδε ὁτιοῦν  γίγνεσθαι,   ἐὰν μόνον ἔχῃ ὅτῳ διαλέγηται,
[188]   (οἵ τε γὰρ λοιμοὶ φιλοῦσι  γίγνεσθαι   ἐκ τῶν τοιούτων καὶ ἄλλ᾽
[212]   ἆρ᾽ οἴει, ἔφη, φαῦλον βίον  ~(γίγνεσθαι   ἐκεῖσε βλέποντος ἀνθρώπου καὶ ἐκεῖνο
[189]   περὶ αὐτόν, δέον πάντων μάλιστα  γίγνεσθαι.   ἔστι γὰρ θεῶν φιλανθρωπότατος, (ἐπίκουρός
[211]   μήτε τι πλέον μήτε ἔλαττον  γίγνεσθαι   μηδὲ πάσχειν μηδέν, ὅταν δή
[192]   τι βούλονται σφίσι παρ᾽ ἀλλήλων  γίγνεσθαι.   οὐδενὶ γὰρ ἂν δόξειεν τοῦτ᾽
[183]   τὸ ἐρᾶν καὶ τὸ φίλους  γίγνεσθαι   τοῖς ἐρασταῖς. ἐπειδὰν δὲ παιδαγωγοὺς
[217]   ἄνευ ἀκολούθου μόνος μετ᾽ αὐτοῦ  γίγνεσθαι,   τότε ἀποπέμπων (τὸν