HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Le Banquet

Liste des contextes (ordre alphabétique)


κ  =  301 formes différentes pour 1682 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Page
[204]   ἀμαθία, τὸ μὴ ὄντα καλὸν  κἀγαθὸν   μηδὲ φρόνιμον δοκεῖν αὑτῷ εἶναι
[222]   προσήκει σκοπεῖν τῷ μέλλοντι καλῷ  κἀγαθῷ   ἔσεσθαι. ταῦτ᾽ ἐστίν, ἄνδρες,
[219]   σὺ δὲ τούτων ἔτι πόρρω.  κἀγὼ   ἀκούσας· Τὰ μὲν παρ᾽ ἐμοῦ,
[173]   πότε ἐγένετο συνουσία αὕτη.  κἀγὼ   εἶπον ὅτι· Παίδων ὄντων ἡμῶν
[172]   τῇ συνουσίᾳ ταύτῃ οὔ;  κἀγὼ   εἶπον ὅτι· Παντάπασιν ἔοικέ σοι
[202]   ἔφη, σύ, μία δ᾽ ἐγώ.  κἀγὼ   εἶπον· Πῶς τοῦτο, ἔφην, λέγεις;
[172]   ἔφη, οὗτος Ἀπολλόδωρος, οὐ περιμένεις;  κἀγὼ   ἐπιστὰς περιέμεινα· καὶ ὅς· Ἀπολλόδωρε,
[174]   ἂν ἰέναι ἄκλητος ἐπὶ δεῖπνον;  κἀγώ,   ἔφη, εἶπον ὅτι Οὕτως ὅπως
[193]   ἄρρενες· λέγω δὲ οὖν ἔγωγε  καθ᾽   ἁπάντων καὶ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν,
[211]   ἔν τῳ ἄλλῳ, ἀλλ᾽ αὐτὸ  καθ᾽   αὑτὸ μεθ᾽ αὑτοῦ μονοειδὲς ἀεὶ
[183]   ἐλέχθη, οὔτε καλὸν εἶναι αὐτὸ  καθ᾽   αὑτὸ οὔτε αἰσχρόν, ἀλλὰ καλῶς
[185]   γὰρ αὖ καὶ οὗτος τὸ  καθ᾽   αὑτὸν δεδηλωκέναι, ὅτι ἀρετῆς γ᾽
[174]   σὺ λέγεις, Σώκρατες, ἀλλὰ  καθ᾽   Ὅμηρον φαῦλος ὢν ἐπὶ σοφοῦ
[181]   τῶν ἐλευθέρων γυναικῶν προσαναγκάζομεν αὐτοὺς  καθ᾽   ~(ὅσον δυνάμεθα μὴ ἐρᾶν. οὗτοι
[197]   παιδιᾶς, τὰ δὲ σπουδῆς μετρίας,  καθ᾽   ὅσον ἐγὼ δύναμαι, μετέχων. ~(Εἰπόντος
[212]   δύναμιν καὶ ἀνδρείαν τοῦ Ἔρωτος  καθ᾽   ὅσον οἷός τ᾽ εἰμί. τοῦτον
[187]   τοῖς ἀνθρωπείοις καὶ τοῖς θείοις,  καθ᾽   ὅσον παρείκει, φυλακτέον ἑκάτερον τὸν
[193]   ἀδικίαν διῳκίσθημεν ὑπὸ τοῦ θεοῦ,  καθάπερ   Ἀρκάδες ὑπὸ Λακεδαιμονίων· φόβος οὖν
[173]   ἐκείνου ἤκουσα, καί μοι ὡμολόγει  καθάπερ   ἐκεῖνος διηγεῖτο. Τί οὖν, ἔφη,
[211]   (αὐτὸ τὸ καλὸν ἰδεῖν εἰλικρινές,  καθαρόν,   ἄμικτον, ἀλλὰ μὴ ἀνάπλεων σαρκῶν
[203]   Ἔρως ἐν τοιαύτῃ τύχῃ  καθέστηκεν.   πρῶτον μὲν πένης ἀεί ἐστι,
[218]   καὶ εἶπον κινήσας αὐτόν, Σώκρατες,  καθεύδεις;   Οὐ δῆτα, δ᾽ ὅς.
[223]   δὲ ἰδεῖν τοὺς μὲν ἄλλους  καθεύδοντας   καὶ οἰχομένους, Ἀγάθωνα δὲ καὶ
[203]   πρὸς ἀνθρώπους, καὶ ἐγρηγορόσι καὶ  καθεύδουσι·   καὶ μὲν περὶ τὰ
[186]   εἰπεῖν ἐν πᾶσι τοῖς οὖσι,  καθεωρακέναι   μοι δοκῶ ἐκ τῆς ἰατρικῆς,
[199]   φίλε Ἀγάθων, καλῶς μοι ἔδοξας  καθηγήσασθαι   τοῦ λόγου, λέγων ὅτι πρῶτον
[215]   τούτοις τοῖς (ἐν τοῖς ἑρμογλυφείοις  καθημένοις,   οὕστινας ἐργάζονται οἱ δημιουργοὶ σύριγγας
[216]   οἴχομαι φεύγων, ἵνα μὴ αὐτοῦ  καθήμενος   παρὰ τούτῳ καταγηράσω. πέπονθα δὲ
[217]   οὐδεὶς ἐν τῷ οἰκήματι ἄλλος  καθηῦδεν   (ἡμεῖς. μέχρι μὲν οὖν
[220]   ἅμα μὲν ἐν τῷ ψύχει  καθηῦδον,   ἅμα δ᾽ ἐφύλαττον αὐτὸν εἰ
[219]   Σωκράτους, εἰ μετὰ πατρὸς  καθηῦδον   ἀδελφοῦ πρεσβυτέρου. Τὸ δὴ
[213]   γὰρ τὸν Σωκράτη ὡς ἐκεῖνον  καθίζειν.   παρακαθεζόμενον δὲ αὐτὸν ἀσπάζεσθαί τε
[175]   ἂν προαπέστης. καὶ τὸν Σωκράτη  καθίζεσθαι   καὶ εἰπεῖν ὅτι· Εὖ ἂν
[213]   οὐ κατιδεῖν τὸν Σωκράτη, ἀλλὰ  καθίζεσθαι   παρὰ τὸν Ἀγάθωνα (ἐν μέσῳ
[222]   ὡς ἐραστὴς παιδικὰ μᾶλλον αὐτὸς  καθίσταται   ἀντ᾽ ἐραστοῦ. δὴ καὶ
[211]   ἐπανιὼν ἐκεῖνο τὸ καλὸν ἄρχηται  καθορᾶν,   σχεδὸν ἄν τι ἅπτοιτο τοῦ
[218]   εὐμορφίας πάμπολυ διαφέρον. εἰ δὴ  καθορῶν   αὐτὸ κοινώσασθαί τέ μοι ἐπιχειρεῖς
[209]   εἶναι (τὸν ἄνδρα τὸν ἀγαθὸν  καὶ   ἐπιτηδεύειν, καὶ ἐπιχειρεῖ παιδεύειν.
[204]   ἐραστὸν τὸ τῷ ὄντι καλὸν  καὶ   ἁβρὸν καὶ τέλεον καὶ μακαριστόν·
[184]   τῷ ποιοῦντι αὐτὸν σοφόν τε  καὶ   ἀγαθὸν δικαίως αὖ ὁτιοῦν ἂν
[187]   ἐκλήθη) ἐνταῦθα δὴ καὶ χαλεπὸν  καὶ   ἀγαθοῦ δημιουργοῦ δεῖ. πάλιν γὰρ
[202]   εἴη γε τῶν καλῶν  καὶ   ἀγαθῶν ἄμοιρος; Οὐδαμῶς, ὥς γ᾽
[194]   δὲ ἴσως οὗ ἔσομαι ἐπειδὰν  καὶ   Ἀγάθων εἴπῃ εὖ, καὶ μάλ᾽
[174]   παροιμίαν διαφθείρωμεν μεταβάλλοντες, ὡς ἄρα  καὶ   ἀγαθῶν ἐπὶ δαῖτας ἴασιν αὐτόματοι
[222]   τούτου ἕνεκα εἰρηκώς, τοῦ ἐμὲ  καὶ   (Ἀγάθωνα διαβάλλειν, οἰόμενος δεῖν ἐμὲ
[193]   κωμῳδῶν τὸν λόγον, ὡς Παυσανίαν  καὶ   Ἀγάθωνα λέγω· ἴσως μὲν (γὰρ
[201]   διελθεῖν ἐκ τῶν ὡμολογημένων ἐμοὶ  καὶ   Ἀγάθωνι, αὐτὸς ἀπ᾽ ἐμαυτοῦ, ὅπως
[193]   εἰ μὴ ξυνῄδειν Σωκράτει τε  καὶ   Ἀγάθωνι δεινοῖς οὖσι περὶ τὰ
[180]   (τὸν ἔρωτα, μᾶλλον μέντοι θαυμάζουσιν  καὶ   ἄγανται καὶ εὖ ποιοῦσιν ὅταν
[194]   οὕτω θεάτρου μεστὸν ἡγεῖ, ὥστε  καὶ   ἀγνοεῖν ὅτι νοῦν ἔχοντι ὀλίγοι
[218]   τις ἄλλος ἐστὶν βέβηλός τε  καὶ   ἄγροικος, πύλας πάνυ μεγάλας τοῖς
[182]   ἀποβλέποντες, ὁρῶντες αὐτῶν τὴν ἀκαιρίαν  καὶ   ἀδικίαν, ἐπεὶ οὐ δή που
[205]   γε πάντες τῶν αὐτῶν ἐρῶσι  καὶ   ἀεί, ἀλλά τινάς φαμεν ἐρᾶν,
[221]   τινὰς καὶ σκυτοτόμους καὶ βυρσοδέψας,  καὶ   ἀεὶ διὰ τῶν αὐτῶν τὰ
[212]   ἄλλοις παρακελεύομαι, καὶ νῦν τε  καὶ   ἀεὶ ἐγκωμιάζω τὴν δύναμιν καὶ
[206]   καὶ οὐ μόνον εἶναι, ἀλλὰ  καὶ   ἀεὶ εἶναι; Καὶ τοῦτο προσθετέον.
[195]   (φημὶ νεώτατον αὐτὸν εἶναι θεῶν  καὶ   ἀεὶ νέον, τὰ δὲ παλαιὰ
[216]   Σωκράτης ἐρωτικῶς διάκειται τῶν καλῶν  καὶ   ἀεὶ περὶ τούτους ἐστὶ καὶ
[206]   τῆς γεννήσεως; ὅτι ἀειγενές ἐστι  καὶ   ἀθάνατον ὡς θνητῷ γέννησις.
[207]   τὸ δυνατὸν ἀεί τε εἶναι  καὶ   ἀθάνατος. δύναται δὲ ταύτῃ μόνον
[202]   τὰ πρότερα, ἔφη, μεταξὺ θνητοῦ  καὶ   ἀθανάτου. Τί οὖν, Διοτίμα;
[209]   καὶ φιλίαν βεβαιοτέραν, ἅτε καλλιόνων  καὶ   ἀθανατωτέρων παίδων κεκοινωνηκότες. καὶ πᾶς
[197]   Μοῦσαι μουσικῆς καὶ Ἥφαιστος χαλκείας  καὶ   Ἀθηνᾶ ἱστουργίας καὶ Ζεὺς κυβερνᾶν
[201]   σοφὴ ἦν καὶ ἄλλα πολλά,  καὶ   Ἀθηναίοις ποτὲ θυσαμένοις πρὸ τοῦ
[179]   οὐ μόνον ὅτι ἄνδρες, ἀλλὰ  καὶ   αἱ γυναῖκες. τούτου δὲ καὶ
[207]   δὲ τούτων ἀτοπώτερον ἔτι, ὅτι  καὶ   αἱ ἐπιστῆμαι ~(μὴ ὅτι αἱ
[191]   πρὸς τὰς γυναῖκας τετραμμέναι εἰσί,  καὶ   αἱ ἑταιρίστριαι ἐκ τούτου τοῦ
[205]   αἰτία πᾶσά ἐστι (ποίησις, ὥστε  καὶ   αἱ ὑπὸ πάσαις ταῖς τέχναις
[190]   κειμένοις μίαν, καὶ ὦτα τέτταρα,  καὶ   αἰδοῖα δύο, καὶ τἆλλα πάντα
[207]   τρίχας καὶ σάρκα καὶ ὀστᾶ  καὶ   (αἷμα καὶ ξύμπαν τὸ σῶμα.
[192]   εἰπεῖν, ἀλλὰ μαντεύεται βούλεται,  καὶ   αἰνίττεται. καὶ εἰ αὐτοῖς ἐν
[186]   ἐν τούτοις τὸν (καλόν τε  καὶ   αἰσχρὸν ἔρωτα, οὗτός ἐστιν
[183]   καὶ ἀνελευθερίας, τῶν δὲ νουθετούντων  καὶ   αἰσχυνομένων ὑπὲρ αὐτοῦ· τῷ δ᾽
[188]   χάλαζαι καὶ ἐρυσῖβαι ἐκ πλεονεξίας  καὶ   ἀκοσμίας περὶ ἄλληλα τῶν τοιούτων
[173]   ἄστυ ἐπιτηδεία πορευομένοις καὶ λέγειν  καὶ   ἀκούειν. οὕτω δὴ ἰόντες ἅμα
[178]   θεῶν μητίσατο πάντων. (Ἡσιόδῳ δὲ  καὶ   Ἀκουσίλεως ὁμολογεῖ. οὕτω πολλαχόθεν ὁμολογεῖται
[172]   τὴν Ἀγάθωνος συνουσίαν (καὶ Σωκράτους  καὶ   Ἀλκιβιάδου καὶ τῶν ἄλλων τῶν
[188]   φιλοῦσι γίγνεσθαι ἐκ τῶν τοιούτων  καὶ   ἄλλ᾽ αὖ ὅμοια πολλὰ νοσήματα
[221]   πολλὰ μὲν οὖν ἄν τις  καὶ   ἄλλα ἔχοι Σωκράτη ἐπαινέσαι καὶ
[201]   ταῦτά τε σοφὴ ἦν  καὶ   ἄλλα πολλά, καὶ Ἀθηναίοις ποτὲ
[195]   ἐκτομαὶ οὐδὲ δεσμοὶ ἀλλήλων ἐγίγνοντο  καὶ   ἄλλα πολλὰ καὶ βίαια, εἰ
[177]   ἔπαινον θαυμάσιον ἔχοντες πρὸς ὠφέλειαν·  καὶ   ἄλλα τοιαῦτα (συχνὰ ἴδοις ἂν
[218]   αὐτὸ κοινώσασθαί τέ μοι ἐπιχειρεῖς  καὶ   ἀλλάξασθαι κάλλος ἀντὶ κάλλους, οὐκ
[184]   εἶναι μηδὲ ἐπονείδιστον, οὕτω δὴ  καὶ   ἄλλη μία μόνη δουλεία ἑκούσιος
[178]   τε καὶ θεοῖς, πολλαχῇ μὲν  καὶ   ἄλλῃ, οὐχ ἥκιστα δὲ κατὰ
[188]   καὶ πᾶσαν ἡμῖν εὐδαιμονίαν παρασκευάζει  καὶ   ἀλλήλοις δυναμένους ὁμιλεῖν καὶ φίλους
[211]   σαρκῶν τε ἀνθρωπίνων καὶ χρωμάτων  καὶ   ἄλλης πολλῆς φλυαρίας θνητῆς, ἀλλ᾽
[207]   λιμῷ παρατεινόμενα ὥστ᾽ ἐκεῖνα ἐκτρέφειν,  καὶ   ἄλλο πᾶν ποιοῦντα; τοὺς μὲν
[182]   ἀδύνατοι λέγειν· τῆς δὲ Ἰωνίας  καὶ   ἄλλοθι πολλαχοῦ αἰσχρὸν νενόμισται, ὅποι
[209]   διὰ τὴν τῶν νόμων γέννησιν,  καὶ   ἄλλοι (ἄλλοθι πολλαχοῦ ἄνδρες, καὶ
[211]   καὶ ἕτοιμος εἶ καὶ σὺ  καὶ   ἄλλοι πολλοί, ὁρῶντες τὰ παιδικὰ
[216]   δὴ τῶν αὐλημάτων καὶ ἐγὼ  καὶ   ἄλλοι πολλοὶ τοιαῦτα πεπόνθασιν ὑπὸ
[196]   θεὸς σοφὸς οὕτως ὥστε  καὶ   ἄλλον ποιῆσαι· πᾶς γοῦν ποιητὴς
[198]   οὐ μέλλω ἀπορεῖν καὶ ἐγὼ  καὶ   ἄλλος ὁστισοῦν, μέλλων λέξειν μετὰ
[200]   γε, φάναι. Καὶ οὗτος ἄρα  καὶ   ἄλλος πᾶς ἐπιθυμῶν τοῦ
[192]   αὑτοῦ ἡμίσει καὶ παιδεραστὴς  καὶ   ἄλλος πᾶς, τότε καὶ θαυμαστὰ
[221]   ἀπεικάσειεν ἄν τις καὶ Βρασίδαν  καὶ   ἄλλους, καὶ οἷος αὖ Περικλῆς,
[215]   λόγων τῶν τούτου, ὁρῶ δὲ  καὶ   ἄλλους παμπόλλους τὰ αὐτὰ πάσχοντας.
[222]   Γλαύκωνος καὶ Εὐθύδημον τὸν Διοκλέους  καὶ   ἄλλους πάνυ πολλούς, οὓς οὗτος
[223]   οὖν Ἐρυξίμαχον καὶ τὸν Φαῖδρον  καὶ   ἄλλους τινὰς ἔφη Ἀριστόδημος
[212]   σφᾶς τήν τε αὐλητρίδα ὑπολαβοῦσαν  καὶ   ἄλλους τινὰς τῶν ἀκολούθων, καὶ
[196]   ἀπηνθηκότι καὶ σώματι καὶ ψυχῇ  καὶ   ἄλλῳ ὁτῳοῦν οὐκ ἐνίζει Ἔρως·
[215]   αὐτὰ πάσχοντας. Περικλέους δὲ ἀκούων  καὶ   ἄλλων ἀγαθῶν ῥητόρων εὖ μὲν
[177]   τοὺς χρηστοὺς σοφιστάς, Ἡρακλέους μὲν  καὶ   ἄλλων ἐπαίνους καταλογάδην ξυγγράφειν, ὥσπερ
[173]   χρὴ ποιεῖν. καὶ γὰρ ἔγωγε  καὶ   ἄλλως, ὅταν μέν τινας περὶ
[213]   ἀλλ᾽ ἀεί, ἔπειτα οὐκ ἀνέδησα.  καὶ   ἅμ᾽ αὐτὸν λαβόντα τῶν ταινιῶν
[214]   ἔπειτα τῷ Σωκράτει κελεύειν ἐγχεῖν  καὶ   ἅμα εἰπεῖν· Πρὸς μὲν Σωκράτη,
[190]   αὐτούς, ἔφη, διατεμῶ δίχα ἕκαστον,  καὶ   ἅμα μὲν ἀσθενέστεροι ἔσονται, ἅμα
[213]   τίς ἡμῖν ὅδε τρίτος συμπότης;  καὶ   ἅμα μεταστρεφόμενον αὐτὸν ὁρᾶν τὸν
[203]   γεννηθεὶς ἐν τοῖς ἐκείνης γενεθλίοις,  καὶ   ἅμα φύσει ἐραστὴς ὢν περὶ
[214]   μὴ οὐκ ἐξ ἴσου ᾖ.  καὶ   ἅμα, μακάριε, πείθει τί
[202]   ὀρθὴ δόξα, μεταξὺ φρονήσεως  καὶ   ἀμαθίας. Ἀληθῆ, ἦν δ᾽ ἐγώ,
[203]   οὔτε πλουτεῖ, σοφίας τε αὖ  καὶ   ἀμαθίας ἐν μέσῳ ἐστίν. ~(ἔχει
[202]   ὅτι ἔστιν τι μεταξὺ σοφίας  καὶ   ἀμαθίας; Τί τοῦτο; Τὸ ὀρθὰ
[204]   δὲ ὄντα μεταξὺ εἶναι σοφοῦ  καὶ   ἀμαθοῦς. αἰτία δὲ αὐτῷ καὶ
[180]   μέν γέ που πρεσβυτέρα  καὶ   ἀμήτωρ Οὐρανοῦ θυγάτηρ, ἣν δὴ
[202]   τῶν δὲ τὰς ἐπιτάξεις τε  καὶ   ἀμοιβὰς τῶν θυσιῶν, ἐν μέσῳ
[175]   φαύλη τις ἂν εἴη,  καὶ   ἀμφισβητήσιμος, ὥσπερ ὄναρ οὖσα,
[176]   δ᾽ ἐξαιρῶ λόγου· ἱκανὸς γὰρ  καὶ   ἀμφότερα, ὥστ᾽ ἐξαρκέσει αὐτῷ ὁπότερ᾽
[209]   τὰ αἰσχρὰ ἀσπάζεται ἅτε κυῶν,  καὶ   ἂν ἐντύχῃ ψυχῇ καλῇ καὶ
[202]   εἶναι αἰσχρόν; ~(Μάλιστά γε.  καὶ   ἂν μὴ σοφόν, ἀμαθές;
[213]   αὐτὸν ἀσπάζεσθαί τε τὸν Ἀγάθωνα  καὶ   ἀναδεῖν. εἰπεῖν οὖν τὸν Ἀγάθωνα·
[219]   ὥσπερ βέλη, τετρῶσθαι αὐτὸν ᾤμην·  καὶ   ἀναστάς γε, οὐδ᾽ ἐπιτρέψας τούτῳ
[219]   τούτου φύσιν τε καὶ σωφροσύνην  καὶ   ἀνδρείαν, ἐντετυχηκότα ἀνθρώπῳ τοιούτῳ οἵῳ
[212]   καὶ ἀεὶ ἐγκωμιάζω τὴν δύναμιν  καὶ   ἀνδρείαν τοῦ Ἔρωτος καθ᾽ ὅσον
[192]   τοῦτο δρῶσιν ἀλλ᾽ ὑπὸ θάρρους  καὶ   ἀνδρείας καὶ ἀρρενωπίας, τὸ ὅμοιον
[196]   μὲν οὖν δικαιοσύνης καὶ σωφροσύνης  καὶ   ἀνδρείας τοῦ θεοῦ εἴρηται, περὶ
[193]   δὲ οὖν ἔγωγε καθ᾽ ἁπάντων  καὶ   ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, ὅτι οὕτως
[206]   καὶ λυπούμενον συσπειρᾶται καὶ ἀποτρέπεται  καὶ   ἀνείλλεται καὶ οὐ γεννᾷ, ἀλλὰ
[183]   ἐχθρῶν, (τῶν μὲν ὀνειδιζόντων κολακείας  καὶ   ἀνελευθερίας, τῶν δὲ νουθετούντων καὶ
[195]   εὐδαιμόνων ὄντων Ἔρωτα, εἰ θέμις  καὶ   ἀνεμέσητον εἰπεῖν, εὐδαιμονέστατον εἶναι αὐτῶν,
[202]   Τί τοῦτο; Τὸ ὀρθὰ δοξάζειν  καὶ   ἄνευ τοῦ ἔχειν λόγον δοῦναι
[220]   ζητῶν. καὶ ἤδη ἦν μεσημβρία,  καὶ   ἅνθρωποι ᾐσθάνοντο, καὶ θαυμάζοντες ἄλλος
[197]   πάντ᾽ ἀγαθὰ γέγονεν καὶ θεοῖς  καὶ   ἀνθρώποις. (οὕτως ἐμοὶ δοκεῖ,
[202]   διαπορθμεῦον θεοῖς τὰ παρ᾽ ἀνθρώπων  καὶ   ἀνθρώποις τὰ παρὰ θεῶν, τῶν
[188]   ἐστὶν περὶ θεούς τε  (καὶ   ἀνθρώπους πρὸς ἀλλήλους κοινωνία) οὐ
[188]   αὖ (μαντικὴ φιλίας θεῶν  καὶ   ἀνθρώπων δημιουργὸς τῷ ἐπίστασθαι τὰ
[197]   σωτὴρ ἄριστος, ξυμπάντων τε θεῶν  καὶ   ἀνθρώπων κόσμος, ἡγεμὼν κάλλιστος καὶ
[197]   ᾄδει θέλγων πάντων θεῶν τε  καὶ   ἀνθρώπων νόημα· οὗτος, ἔφη,
[197]   καὶ Ζεὺς κυβερνᾶν θεῶν τε  καὶ   „ἀνθρώπων„ ὅθεν δὴ καὶ κατεσκευάσθη
[195]   γὰρ ἤθεσι καὶ ψυχαῖς θεῶν  καὶ   ἀνθρώπων τὴν οἴκησιν ἵδρυται· καὶ
[221]   αὐτὰ φαίνεται λέγειν, ὥστε ἄπειρος  καὶ   ἀνόητος ἄνθρωπος ~(πᾶς ἂν τῶν
[216]   ἀνθρώπους διατελεῖ. σπουδάσαντος δὲ αὐτοῦ  καὶ   ἀνοιχθέντος οὐκ οἶδα εἴ τις
[186]   τὸ νοσοῦν ὁμολογουμένως ἕτερόν τε  καὶ   ἀνόμοιόν ἐστι· τὸ δὲ ἀνόμοιον
[221]   οἷος αὖ Περικλῆς, καὶ Νέστορα  καὶ   Ἀντήνορα, εἰσὶ δὲ καὶ ἕτεροι·
[183]   πρὸς τὰ παιδικά, ἱκετείας τε  καὶ   ἀντιβολήσεις ἐν ταῖς δεήσεσιν ποιούμενοι,
[203]   οἴονται, ἀλλὰ σκληρὸς (καὶ αὐχμηρὸς  καὶ   ἀνυπόδητος καὶ ἄοικος, χαμαιπετὴς ἀεὶ
[203]   σκληρὸς (καὶ αὐχμηρὸς καὶ ἀνυπόδητος  καὶ   ἄοικος, χαμαιπετὴς ἀεὶ ὢν καὶ
[195]   Ἄτην θεόν τέ φησιν εἶναι  καὶ   ἁπαλήν (τοὺς γοῦν πόδας αὐτῆς
[196]   ~(εἶναι. νεώτατος μὲν δή ἐστι  καὶ   ἁπαλώτατος, πρὸς δὲ τούτοις ὑγρὸς
[196]   τοῦ θεοῦ σημαίνει· ἀνανθεῖ γὰρ  (καὶ   ἀπηνθηκότι καὶ σώματι καὶ ψυχῇ
[211]   χρώμενον, ἀπὸ ἑνὸς ἐπὶ δύο  καὶ   ἀπὸ δυοῖν ἐπὶ πάντα τὰ
[181]   ὁμοίως δὲ τοὐναντίον. ἔστι γὰρ  καὶ   ἀπὸ τῆς θεοῦ νεωτέρας (τε
[211]   σωμάτων ἐπὶ τὰ καλὰ ἐπιτηδεύματα,  καὶ   ἀπὸ τῶν καλῶν ἐπιτηδευμάτων ἐπὶ
[211]   ἐπὶ πάντα τὰ καλὰ σώματα,  καὶ   ἀπὸ τῶν καλῶν σωμάτων ἐπὶ
[211]   ἐπιτηδευμάτων ἐπὶ τὰ καλὰ μαθήματα,  καὶ   ἀπὸ τῶν μαθημάτων ἐπ᾽ ἐκεῖνο
[194]   ἐπιμεληθῆναι τοῦ ἐγκωμίου τῷ Ἔρωτι  καὶ   ἀποδέξασθαι παρ᾽ ἑνὸς ἑκάστου ὑμῶν
[211]   οἷον γιγνομένων τε τῶν ἄλλων  καὶ   ἀπολλυμένων μηδὲν ἐκεῖνο μήτε τι
[204]   εὐπόρου, μητρὸς δὲ οὐ σοφῆς  καὶ   ἀπόρου· μὲν οὖν φύσις
[219]   οὔθ᾽ ὅπως οὖν ὀργιζοίμην εἶχον  καὶ   ἀποστερηθείην τῆς τούτου συνουσίας, οὔθ᾽
[206]   σκυθρωπόν τε καὶ λυπούμενον συσπειρᾶται  καὶ   ἀποτρέπεται καὶ ἀνείλλεται καὶ οὐ
[209]   τίκτει καὶ γεννᾷ, καὶ παρὼν  καὶ   ἀπὼν μεμνημένος, καὶ τὸ γεννηθὲν
[179]   περὶ τὸν ἔρωτα σπουδήν τε  καὶ   ἀρετὴν μάλιστα τιμῶσιν. Ὀρφέα δὲ
[181]   τέλος ἄδηλον οἷ τελευτᾷ κακίας  καὶ   ἀρετῆς ψυχῆς τε πέρι καὶ
[176]   ὅς, ὡς ἔοικεν, ἐμοί τε  καὶ   Ἀριστοδήμῳ καὶ Φαίδρῳ καὶ τοῖσδε,
[195]   εὐδαιμονέστατον εἶναι αὐτῶν, κάλλιστον ὄντα  καὶ   ἄριστον. ἔστι δὲ κάλλιστος ὢν
[199]   ὅπως ἂν ~(φαίνηται ὡς κάλλιστος  καὶ   ἄριστος, δῆλον ὅτι τοῖς μὴ
[197]   Ἔρως πρῶτος αὐτὸς ὢν κάλλιστος  καὶ   ἄριστος μετὰ τοῦτο τοῖς ἄλλοις
[197]   καὶ ἀνθρώπων κόσμος, ἡγεμὼν κάλλιστος  καὶ   ἄριστος, χρὴ ἕπεσθαι πάντα
[218]   Ἀγάθωνας, (Ἐρυξιμάχους, Παυσανίας, Ἀριστοδήμους τε  καὶ   Ἀριστοφάνας— Σωκράτη δὲ αὐτὸν τί
[223]   καθεύδοντας καὶ οἰχομένους, Ἀγάθωνα δὲ  καὶ   Ἀριστοφάνη καὶ Σωκράτη ἔτι μόνους
[182]   λάθρᾳ, καὶ μάλιστα τῶν γενναιοτάτων  καὶ   ἀρίστων, κἂν αἰσχίους ἄλλων ὦσι,
[187]   τοὺς ἀνθρώπους καταχρῆσθαι (ῥυθμῷ τε  καὶ   ἁρμονίᾳ ποιοῦντα, (ὃ δὴ
[188]   ψυχρὰ καὶ ξηρὰ καὶ ὑγρά,  καὶ   ἁρμονίαν καὶ κρᾶσιν λάβῃ σώφρονα,
[220]   ἐνειλιγμένων τοὺς πόδας εἰς πίλους  καὶ   ἀρνακίδας, οὗτος δ᾽ ἐν τούτοις
[181]   ἐν τῇ γενέσει καὶ θήλεος  καὶ   ἄρρενος. δὲ τῆς Οὐρανίας
[192]   ἀλλ᾽ ὑπὸ θάρρους καὶ ἀνδρείας  καὶ   ἀρρενωπίας, τὸ ὅμοιον αὐτοῖς ἀσπαζόμενοι.
[191]   τὸ γένος, ἅμα δ᾽ εἰ  καὶ   ἄρρην ἄρρενι, πλησμονὴν γοῦν γίγνοιτο
[176]   ἄλλων, σπονδάς τε σφᾶς ποιήσασθαι,  καὶ   ᾄσαντας τὸν θεὸν καὶ τἆλλα
[188]   ἐρωτικά, ὅσα τείνει πρὸς θέμιν  καὶ   ἀσέβειαν. οὕτω πολλὴν καὶ μεγάλην,
[203]   καὶ ἄοικος, χαμαιπετὴς ἀεὶ ὢν  καὶ   ἄστρωτος, ἐπὶ θύραις καὶ ἐν
[221]   ἀνδρός, μάλα ἐρρωμένως ἀμυνεῖται. διὸ  καὶ   ἀσφαλῶς ἀπῄει καὶ οὗτος καὶ
[179]   ὅμοιον εἶναι τῷ ἀρίστῳ φύσει.  (καὶ   ἀτεχνῶς, ἔφη Ὅμηρος, μένος
[176]   σοι εἴωθα πείθεσθαι ἄλλως τε  καὶ   ἅττ᾽ ἂν περὶ ἰατρικῆς λέγῃς·
[222]   ἄνδρες, ἐγὼ Σωκράτη ἐπαινῶ·  καὶ   αὖ μέμφομαι συμμείξας ὑμῖν
[216]   περὶ τούτους ἐστὶ καὶ ἐκπέπληκται,  καὶ   αὖ ἀγνοεῖ πάντα καὶ οὐδὲν
[193]   πρὸς τοὺς θεούς, ὅπως μὴ  καὶ   αὖθις διασχισθησόμεθα, καὶ περίιμεν ἔχοντες
[194]   με κωλύει λέγειν· Σωκράτει γὰρ  καὶ   αὖθις ἔσται πολλάκις διαλέγεσθαι. Ἐγὼ
[212]   πολὺν ψόφον παρασχεῖν ὡς κωμαστῶν,  καὶ   αὐλητρίδος φωνὴν ἀκούειν. τὸν οὖν
[210]   ἀφθόνῳ, ἕως ἂν ἐνταῦθα ῥωσθεὶς  καὶ   αὐξηθεὶς κατίδῃ τινὰ ἐπιστήμην μίαν
[190]   μετέχει· περιφερῆ δὲ δὴ ἦν  καὶ   αὐτὰ καὶ πορεία αὐτῶν
[207]   ἀσθενέστατα τοῖς ἰσχυροτάτοις καὶ ὑπεραποθνῄσκειν,  καὶ   αὐτὰ τῷ λιμῷ παρατεινόμενα ὥστ᾽
[220]   τούτου μὲν οὖν μοι δοκεῖ  καὶ   αὐτίκα ἔλεγχος ἔσεσθαι. πρὸς
[220]   ἀλλὰ συνδιέσωσε καὶ τὰ ὅπλα  καὶ   αὐτὸν ἐμέ. καὶ ἐγὼ μέν,
[205]   οὔ; Θαυμάζω, ἦν δ᾽ ἐγώ,  καὶ   αὐτός. Ἀλλὰ μὴ θαύμαζ᾽ ἔφη·
[199]   ἐπαίνου, οὐδ᾽ εἰδὼς ὑμῖν ὡμολόγησα  καὶ   αὐτὸς ἐν τῷ μέρει ἐπαινέσεσθαι.
[221]   οὑτοσὶ γέγονε τὴν ἀτοπίαν ἅνθρωπος,  καὶ   αὐτὸς καὶ οἱ λόγοι αὐτοῦ,
[174]   Σωκράτη ἑπόμενον· εἶπον οὖν ὅτι  καὶ   αὐτὸς μετὰ Σωκράτους ἥκοιμι, κληθεὶς
[175]   ἐμοῦ ἄρτι εἰσῄει· ἀλλὰ θαυμάζω  καὶ   αὐτὸς ποῦ ἂν εἴη. Οὐ
[212]   πάντα ἄνδρα τὸν Ἔρωτα τιμᾷν,  καὶ   αὐτὸς τιμῶ τὰ ἐρωτικὰ καὶ
[185]   εἴ τις ὡς ἀγαθῷ χαρισάμενος  καὶ   αὐτὸς ὡς ἀμείνων ἐσόμενος διὰ
[192]   συγγενὲς ἀσπαζόμενος. ὅταν μὲν οὖν  καὶ   αὐτῷ ἐκείνῳ ἐντύχῃ τῷ αὑτοῦ
[198]   ὡς πρεπόντως τοῦ νεανίσκου εἰρηκότος  καὶ   αὑτῷ καὶ τῷ θεῷ· τὸν
[203]   οἱ πολλοὶ οἴονται, ἀλλὰ σκληρὸς  (καὶ   αὐχμηρὸς καὶ ἀνυπόδητος καὶ ἄοικος,
[219]   ταῦτα ἀκούσας τε καὶ εἰπών,  καὶ   ἀφεὶς ὥσπερ βέλη, τετρῶσθαι αὐτὸν
[177]   μὴν Ἀριστοφάνης, περὶ Διόνυσον  καὶ   Ἀφροδίτην πᾶσα διατριβή, οὐδὲ
[218]   χαριζόμενος τούς τε πολλοὺς  καὶ   ἄφρονας. καὶ οὗτος ἀκούσας μάλα
[190]   τὸ πλείους τὸν ἀριθμὸν γεγονέναι·  καὶ   βαδιοῦνται ὀρθοὶ ἐπὶ δυοῖν σκελοῖν·
[195]   ἐν τοῖς μαλακωτάτοις τῶν ὄντων  καὶ   βαίνει καὶ οἰκεῖ. ἐν γὰρ
[218]   κεκοινωνήκατε τῆς φιλοσόφου μανίας τε  καὶ   βακχείας· διὸ πάντες ἀκούσεσθε· συγγνώσεσθε
[187]   διαφερομένων γε ἔτι τοῦ ὀξέος  καὶ   βαρέος ἁρμονία ἂν εἴη.
[187]   ἐκ διαφερομένων (πρότερον τοῦ ὀξέος  καὶ   βαρέος, ἔπειτα ὕστερον ὁμολογησάντων γέγονεν
[184]   παρακελεύεται, τοῖς δὲ φεύγειν, ἀγωνοθετῶν  καὶ   βασανίζων, ποτέρων ποτέ ἐστιν
[195]   ἀλλήλων ἐγίγνοντο καὶ ἄλλα πολλὰ  καὶ   βίαια, εἰ Ἔρως ἐν αὐτοῖς
[210]   ἵνα ἴδῃ αὖ ἐπιστημῶν κάλλος,  καὶ   βλέπων πρὸς (πολὺ ἤδη τὸ
[194]   τὸν ὀκρίβαντα μετὰ τῶν ὑποκριτῶν,  καὶ   βλέψαντος ἐναντία τοσούτῳ θεάτρῳ, μέλλοντος
[177]   ὑμῖν εἰσηγήσασθαι. ~(Φάναι δὴ πάντας  καὶ   βούλεσθαι καὶ κελεύειν αὐτὸν εἰσηγεῖσθαι.
[213]   τις ἄλλος γελοῖος ἔστι τε  καὶ   βούλεται, ἀλλὰ διεμηχανήσω ὅπως παρὰ
[182]   τολμῴη ποιεῖν ἄλλ᾽ ὁτιοῦν διώκων  καὶ   ~(βουλόμενος διαπράξασθαι πλὴν τοῦτο, πλὴν
[220]   πρὸς τὸ ἐμὸν ἀξίωμα ἀποβλεπόντων  καὶ   βουλομένων ἐμοὶ διδόναι τἀριστεῖα, αὐτὸς
[187]   ῥυθμὸς ἐκ τοῦ ταχέος  καὶ   (βραδέος, ἐκ διενηνεγμένων πρότερον, ὕστερον
[221]   Ἀχιλλεὺς ἐγένετο, ἀπεικάσειεν ἄν τις  καὶ   Βρασίδαν καὶ ἄλλους, καὶ οἷος
[221]   καὶ χαλκέας τινὰς καὶ σκυτοτόμους  καὶ   βυρσοδέψας, καὶ ἀεὶ διὰ τῶν
[189]   μέγιστ᾽ ἂν αὐτοῦ ἱερὰ κατασκευάσαι  καὶ   βωμούς, καὶ θυσίας ἂν ποιεῖν
[176]   παρασκευάσασθαι ῥᾳστώνην τινὰ τῆς πόσεως·  καὶ   γὰρ αὐτός εἰμι τῶν χθὲς
[173]   ὑμῖν διηγήσασθαι, ταῦτα χρὴ ποιεῖν.  καὶ   γὰρ ἔγωγε καὶ ἄλλως, ὅταν
[204]   οἶμαι πάγκαλος ἐφαίνετο Ἔρως.  καὶ   γὰρ ἔστι τὸ ἐραστὸν τὸ
[172]   ὧν πυνθάνεσθε οὐκ ἀμελέτητος εἶναι·  καὶ   γὰρ ἐτύγχανον πρώην εἰς ἄστυ
[219]   τὸ ἱμάτιον τὸ ἐμαυτοῦ τοῦτον—  καὶ   γὰρ ἦν χειμών— ὑπὸ τὸν
[220]   Ἰώνων, ἐπειδὴ ἑσπέρα ἦν, δειπνήσαντες,  καὶ   (γὰρ θέρος τότε γ᾽ ἦν,
[198]   (ἀποδρὰς ᾠχόμην, εἴ πῃ εἶχον.  καὶ   γάρ με Γοργίου λόγος
[193]   σοι, ἔφη φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον·  καὶ   γάρ μοι λόγος ἡδέως
[183]   μᾶλλον τῆς ψυχῆς ἐρῶν·  καὶ   γὰρ οὐδὲ μόνιμός ἐστιν, ἅτε
[221]   σατύροις, αὐτὸν καὶ τοὺς λόγους.  Καὶ   γὰρ οὖν καὶ τοῦτο ἐν
[202]   Διοτίμα; Δαίμων μέγας, Σώκρατες·  καὶ   γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον (μεταξύ
[223]   τῷ μειρακίῳ ὑπ᾽ ἐμοῦ ἐπαινεθῆναι·  καὶ   γὰρ πάνυ ἐπιθυμῶ αὐτὸν ἐγκωμιάσαι.
[188]   τοῖς θηρίοις καὶ τοῖς φυτοῖς·  καὶ   γὰρ πάχναι καὶ χάλαζαι καὶ
[214]   βελτίστου πατρὸς καὶ σωφρονεστάτου, χαῖρε.  Καὶ   γὰρ σύ, φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον·
[192]   αὐτοῖς ἀσπαζόμενοι. μέγα δὲ τεκμήριον·  καὶ   γὰρ τελεωθέντες μόνοι ἀποβαίνουσιν εἰς
[189]   τοῦ σώματος ἐπιθυμεῖ τοιούτων ψόφων  καὶ   γαργαλισμῶν, οἷον καὶ πταρμός
[209]   αὐτῷ, πάλαι ἐκύει, τίκτει  καὶ   γεννᾷ, καὶ παρὼν καὶ ἀπὼν
[206]   εὐφραινόμενον διαχεῖται καὶ τίκτει τε  καὶ   γεννᾷ· ὅταν δὲ αἰσχρῷ, σκυθρωπόν
[209]   καὶ ἂν ἐντύχῃ ψυχῇ καλῇ  καὶ   γενναίᾳ καὶ εὐφυεῖ, πάνυ δὴ
[209]   ἡκούσης τῆς ἡλικίας, τίκτειν τε  καὶ   γεννᾶν ἤδη ἐπιθυμῇ, ζητεῖ δὴ
[187]   ~(κυβερνᾶται, ὡσαύτως δὲ καὶ γυμναστικὴ  καὶ   γεωργία· μουσικὴ δὲ καὶ παντὶ
[191]   εἰ ἀνὴρ γυναικὶ ἐντύχοι, γεννῷεν  καὶ   γίγνοιτο τὸ γένος, ἅμα δ᾽
[211]   αὐτοῦ ἐκείνου τοῦ καλοῦ μάθημα,  καὶ   γνῷ αὐτὸ τελευτῶν ἔστι
[203]   ἐπῳδὰς καὶ τὴν μαντείαν πᾶσαν  καὶ   γοητείαν. θεὸς δὲ ἀνθρώπῳ οὐ
[187]   θεοῦ τούτου ~(κυβερνᾶται, ὡσαύτως δὲ  καὶ   γυμναστικὴ καὶ γεωργία· μουσικὴ δὲ
[206]   τῷ καλῷ. γὰρ ἀνδρὸς  καὶ   γυναικὸς συνουσία τόκος ἐστίν. ἔστι
[193]   ἔγωγε καθ᾽ ἁπάντων καὶ ἀνδρῶν  καὶ   γυναικῶν, ὅτι οὕτως ἂν ἡμῶν
[215]   κορυβαντιώντων τε καρδία πηδᾷ  καὶ   δάκρυα ἐκχεῖται ὑπὸ τῶν λόγων
[183]   πάντα ταῦτα ποιοῦντι χάρις ἕπεται,  καὶ   δέδοται ὑπὸ τοῦ νόμου ἄνευ
[186]   κακοῖς καὶ νοσώδεσιν αἰσχρόν τε  καὶ   δεῖ ἀχαριστεῖν, εἰ μέλλει τις
[186]   σώματος καὶ ὑγιεινοῖς καλὸν χαρίζεσθαι  καὶ   δεῖ, καὶ τοῦτό ἐστιν
[197]   ὥσπερ ἐν ἀρχῇ εἶπον, πολλὰ  καὶ   δεινὰ θεοῖς ἐγίγνετο. ὡς λέγεται,
[176]   ταῦτα, ἔφη, κατακλινέντος τοῦ Σωκράτους  καὶ   δειπνήσαντος καὶ τῶν ἄλλων, σπονδάς
[176]   ἔχω ὑπὸ τοῦ χθὲς πότου  καὶ   δέομαι ἀναψυχῆς τινός, οἶμαι δὲ
[182]   πραττόμενον ψόγον ἂν δικαίως φέροι.  καὶ   δὴ καὶ περὶ τὸν
[215]   φαύλη αὐλητρίς, μόνα κατέχεσθαι ποιεῖ  καὶ   δηλοῖ τοὺς τῶν θεῶν τε
[173]   πλὴν Σωκράτους. Ἀπολλόδωρος (Ὦ φίλτατε,  καὶ   δῆλόν γε δὴ ὅτι οὕτω
[218]   δεῖ αὐτὸ ὀνομάσαι πληγείς τε  καὶ   δηχθεὶς ὑπὸ τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ
[176]   λόγων ἀλλήλοις συνεῖναι τὸ τήμερον·  καὶ   δι᾽ οἵων λόγων, εἰ βούλεσθε,
[191]   οὕτω αὐτῶν εἰς τὸ πρόσθεν  καὶ   διὰ τούτων τὴν γένεσιν ἐν
[193]   θεοῖς ἀπεχθάνεται) φίλοι γὰρ γενόμενοι  καὶ   διαλλαγέντες τῷ θεῷ ἐξευρήσομέν τε
[207]   καὶ ἕτοιμά ἐστιν ὑπὲρ τούτων  καὶ   διαμάχεσθαι τὰ ἀσθενέστατα τοῖς ἰσχυροτάτοις
[210]   καλοὺς λόγους καὶ μεγαλοπρεπεῖς τίκτῃ  καὶ   διανοήματα ἐν φιλοσοφίᾳ ἀφθόνῳ, ἕως
[191]   πλησμονὴν γοῦν γίγνοιτο τῆς συνουσίας  καὶ   διαπαύοιντο καὶ ἐπὶ τὰ ἔργα
[202]   δ᾽ ἐγώ, δύναμιν ἔχον; Ἑρμηνεῦον  καὶ   διαπορθμεῦον θεοῖς τὰ παρ᾽ ἀνθρώπων
[212]   καὶ αὐτὸς τιμῶ τὰ ἐρωτικὰ  καὶ   διαφερόντως ἀσκῶ, καὶ τοῖς ἄλλοις
[209]   δὴ ὄνομά ἐστι σωφροσύνη τε  καὶ   δικαιοσύνη· τούτων δ᾽ αὖ ὅταν
[188]   δὲ περὶ τἀγαθὰ μετὰ σωφροσύνης  καὶ   δικαιοσύνης ἀποτελούμενος καὶ παρ᾽ ἡμῖν
[204]   Ἔρως, Σώκρατές τε  καὶ   Διοτίμα; ὧδε δὲ σαφέστερον ἐρῶ·
[180]   ἐπονομάζομεν· δὲ νεωτέρα Διὸς  καὶ   Διώνης, (ἣν δὴ Πάνδημον καλοῦμεν.
[193]   τοῦ ὅλου οὖν τῇ ἐπιθυμίᾳ  ~(καὶ   διώξει ἔρως ὄνομα. καὶ πρὸ
[173]   τε κακηγορεῖς καὶ τοὺς ἄλλους,  καὶ   δοκεῖς μοι ἀτεχνῶς πάντας ἀθλίους
[205]   τοῦ εὐδαιμονεῖν, μέγιστός τε  καὶ   δολερὸς ἔρως παντί· ἀλλ᾽ οἱ
[175]   ὅς, Ἀριστόδημε, παρ᾽ Ἐρυξίμαχον κατακλίνου.  Καὶ   μὲν ἔφη ἀπονίζειν τὸν
[223]   Σωκράτη, κατακοιμίσαντ᾽ ἐκείνους, ἀναστάντα ἀπιέναι,  καὶ   ὥσπερ εἰώθει ἕπεσθαι, καὶ
[210]   τοῦ ἐν τῷ σώματι, ὥστε  καὶ   ἐὰν ἐπιεικὴς ὢν τὴν ψυχήν
[212]   Ἀγάθωνα, Παῖδες, φάναι, (οὐ σκέψεσθε;  καὶ   ἐὰν μέν τις τῶν ἐπιτηδείων
[185]   κινήσαις ἂν τὴν ῥῖνα, πτάρε·  καὶ   ἐὰν τοῦτο ποιήσῃς ἅπαξ
[205]   τὸ μὲν ἀγαθὸν οἰκεῖον καλεῖ  καὶ   ἑαυτοῦ, τὸ δὲ κακὸν ἀλλότριον·
[191]   γὰρ καὶ ταῦτα ἐκτὸς εἶχον,  καὶ   ἐγέννων (καὶ ἔτικτον οὐκ εἰς
[177]   ἀλλὰ τύχῃ ἀγαθῇ καταρχέτω Φαῖδρος  καὶ   ἐγκωμιαζέτω τὸν Ἔρωτα. ταῦτα δὴ
[214]   Ἔρωτος εἰπεῖν ὡς δύναιτο κάλλιστον,  καὶ   ἐγκωμιάσαι. οἱ μὲν οὖν ἄλλοι
[203]   διάλεκτος θεοῖς πρὸς ἀνθρώπους,  καὶ   ἐγρηγορόσι καὶ καθεύδουσι· καὶ
[208]   σπουδὴ καὶ ἔρως ἕπεται.  Καὶ   ἐγὼ ἀκούσας τὸν λόγον ἐθαύμασά
[207]   οὕτως ἐρωτικῶς διατίθεσθαι; ἔχεις λέγειν;  καὶ   ἐγὼ αὖ ἔλεγον ὅτι οὐκ
[204]   τοιαύτην ἔχον, οἵαν ἐγὼ διῆλθον.  Καὶ   ἐγὼ εἶπον· Εἶεν δή,
[204]   ἐρῶν τῶν καλῶν τί ἐρᾷ;  καὶ   ἐγὼ εἶπον ὅτι· Γενέσθαι αὑτῷ.
[174]   Σωκράτη ἡμῖν πῶς οὐκ ἄγεις;  καὶ   ἐγώ, ἔφη, μεταστρεφόμενος οὐδαμοῦ ὁρῶ
[216]   ὑπὸ μὲν δὴ τῶν αὐλημάτων  καὶ   ἐγὼ καὶ ἄλλοι πολλοὶ τοιαῦτα
[198]   τὸν Σωκράτη, οὐ μέλλω ἀπορεῖν  καὶ   ἐγὼ καὶ ἄλλος ὁστισοῦν, μέλλων
[220]   τὰ ὅπλα καὶ αὐτὸν ἐμέ.  καὶ   ἐγὼ μέν, Σώκρατες, καὶ
[174]   εἰπεῖν ἔφη· Ἴσως μέντοι κινδυνεύσω  καὶ   ἐγὼ οὐχ ὡς σὺ λέγεις,
[186]   ὥς φασιν οἵδε οἱ ποιηταὶ  καὶ   ἐγὼ πείθομαι, συνέστησεν τὴν ἡμετέραν
[174]   ἀρχῆς ὑμῖν ὡς ἐκεῖνος διηγεῖτο  καὶ   ἐγὼ πειράσομαι διηγήσασθαι. Ἔφη γάρ
[221]   οὗτός τε ἅμα καὶ Λάχης·  καὶ   ἐγὼ περιτυγχάνω, καὶ ἰδὼν εὐθὺς
[201]   ἀνακρίνουσα διῄει. σχεδὸν γάρ τι  καὶ   ἐγὼ πρὸς αὐτὴν ἕτερα τοιαῦτα
[201]   τὸν ἐμὸν λόγον οὔτε ἀγαθός.  καὶ   ἐγώ, Πῶς λέγεις, ἔφην,
[196]   καὶ πρῶτον μέν, ἵν᾽ αὖ  καὶ   ἐγὼ τὴν ἡμετέραν τέχνην τιμήσω
[188]   ἡμῶν θεοῖς. ἴσως μὲν (οὖν  καὶ   ἐγὼ τὸν Ἔρωτα ἐπαινῶν πολλὰ
[183]   ὀμνύντες, καὶ κοιμήσεις ἐπὶ θύραις,  καὶ   ἐθέλοντες δουλείας δουλεύειν οἵας οὐδ᾽
[192]   ἄνθρωποι, ὑμῖν παρ᾽ ἀλλήλων γενέσθαι;  καὶ   εἰ ἀποροῦντας αὐτοὺς πάλιν ἔροιτο·
[192]   μαντεύεται βούλεται, καὶ αἰνίττεται.  καὶ   εἰ αὐτοῖς ἐν τῷ αὐτῷ
[210]   ἐπὶ ἑτέρῳ σώματι ἀδελφόν ἐστι,  καὶ   εἰ δεῖ διώκειν τὸ ἐπ᾽
[193]   μοι λόγος ἡδέως ἐρρήθη.  καὶ   εἰ μὴ ξυνῄδειν Σωκράτει τε
[185]   τοῦτο ποιήσῃς ἅπαξ δίς,  καὶ   εἰ πάνυ ἰσχυρά ἐστι, παύσεται.
[201]   ἑταῖρε, φάναι τὸν Σωκράτη·  καὶ   εἰ τοῦτο οὕτως ἔχει, ἄλλο
[217]   εἰπεῖν· ἀλλὰ προσέχετε τὸν νοῦν,  καὶ   εἰ ψεύδομαι, Σώκρατες, ἐξέλεγχε. συνεγιγνόμην
[218]   μὴ οὐ καὶ τοῦτο χαρίζεσθαι  καὶ   εἴ τι ἄλλο τῆς
[218]   νῦν λεγομένοις· οἱ δὲ οἰκέται,  καὶ   εἴ τις ἄλλος ἐστὶν βέβηλός
[189]   γὰρ ἓν τότε μὲν ἦν  καὶ   εἶδος καὶ ὄνομα ἐξ ἀμφοτέρων
[206]   δὲ καλὸν ἁρμόττον. Μοῖρα οὖν  καὶ   Εἰλείθυια Καλλονή ἐστι τῇ
[206]   δέ; οὐ προσθετέον, ἔφη, ὅτι  καὶ   εἶναι τὸ ἀγαθὸν αὑτοῖς ἐρῶσιν;
[207]   ἕκαστον τῶν ζῴων ζῇν καλεῖται  καὶ   εἶναι τὸ αὐτό· οἷον ἐκ
[214]   λέγω, μεταξὺ ἐπιλαβοῦ, ἂν βούλῃ,  καὶ   εἰπὲ ὅτι τοῦτο ψεύδομαι· ἑκὼν
[212]   ἐπὶ τῆς κεφαλῆς πάνυ πολλάς,  καὶ   εἰπεῖν· Ἄνδρες, χαίρετε· μεθύοντα ἄνδρα
[175]   προαπέστης. καὶ τὸν Σωκράτη καθίζεσθαι  καὶ   εἰπεῖν ὅτι· Εὖ ἂν ἔχοι,
[213]   τὸν Σωκράτη, ἰδόντα δὲ ἀναπηδῆσαι  καὶ   εἰπεῖν· Ἡράκλεις, τουτὶ τί
[212]   καὶ θρεψαμένῳ ὑπάρχει θεοφιλῆ γενέσθαι,  καὶ   εἴπέρ τῳ ἄλλῳ ἀνθρώπων ἀθανάτῳ
[208]   ἀκούσας τὸν λόγον ἐθαύμασά τε  καὶ   εἶπον Εἶεν, ἦν δ᾽ ἐγώ,
[218]   ἐλευθέρως εἰπεῖν μοι ἐδόκει·  καὶ   εἶπον κινήσας αὐτόν, Σώκρατες, καθεύδεις;
[219]   μὲν δὴ ταῦτα ἀκούσας τε  καὶ   εἰπών, καὶ ἀφεὶς ὥσπερ βέλη,
[195]   ἐν αὐτοῖς ἦν, ἀλλὰ φιλία  καὶ   εἰρήνη, ὥσπερ νῦν, ἐξ οὗ
[219]   ᾤμην ποτ᾽ ἐντυχεῖν εἰς φρόνησιν  καὶ   εἰς καρτερίαν; ὥστε οὔθ᾽ ὅπως
[179]   τὸν τῆς Θέτιδος υἱὸν ἐτίμησαν  καὶ   εἰς μακάρων νήσους ἀπέπεμψαν, ὅτι
[209]   μᾶλλον γεγονέναι τοὺς (ἀνθρωπίνους,  καὶ   εἰς Ὅμηρον ἀποβλέψας καὶ Ἡσίοδον
[190]   ὁρμήσειεν θεῖν, ὥσπερ οἱ κυβιστῶντες  καὶ   εἰς ὀρθὸν τὰ σκέλη περιφερόμενοι
[193]   ὀνίνησιν εἰς τὸ οἰκεῖον ἄγων,  καὶ   εἰς τὸ ἔπειτα ἐλπίδας μεγίστας
[200]   ὅτι βούλομαι τὰ νῦν παρόντα  καὶ   εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον παρεῖναι·
[200]   καὶ ὑγίειαν καὶ ἰσχὺν βούλει  καὶ   εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον ταῦτα
[175]   ἔφη, παῖ, φάναι τὸν Ἀγάθωνα,  καὶ   εἰσάξεις Σωκράτη; σὺ δ᾽
[193]   καὶ οὗτοι τούτων τυγχάνουσιν ὄντες  καί   εἰσιν ἀμφότεροι τὴν φύσιν ἄρρενες·
[192]   συγκατακείμενοι καὶ συμπεπλεγμένοι ~(τοῖς ἀνδράσι,  καί   εἰσιν οὗτοι βέλτιστοι τῶν παίδων
[196]   περιπτύσσεσθαι οὐδὲ διὰ πάσης ψυχῆς  καὶ   εἰσιὼν τὸ πρῶτον λανθάνειν καὶ
[218]   εἰρωνικῶς καὶ σφόδρα ἑαυτοῦ τε  καὶ   εἰωθότως ἔλεξεν· φίλε Ἀλκιβιάδη,
[221]   Ἀριστόφανες, τὸ σὸν δὴ τοῦτο,  καὶ   ἐκεῖ διαπορεύεσθαι ὥσπερ καὶ ἐνθάδε,
[194]   ἡμεῖς ὦμεν· ἡμεῖς μὲν γὰρ  καὶ   ἐκεῖ παρῆμεν καὶ ἦμεν τῶν
[212]   βίον ~(γίγνεσθαι ἐκεῖσε βλέποντος ἀνθρώπου  καὶ   ἐκεῖνο δεῖ θεωμένου καὶ
[213]   Ἀγάθωνα (ἐν μέσῳ Σωκράτους τε  καὶ   ἐκείνου· παραχωρῆσαι γὰρ τὸν Σωκράτη
[212]   εἴπέρ τῳ ἄλλῳ ἀνθρώπων ἀθανάτῳ  καὶ   ἐκείνῳ; (Ταῦτα δή, Φαῖδρέ
[177]   ἄλλοι πάντες ἄρα ξυνέφασάν τε  καὶ   ~(ἐκέλευον ἅπερ Σωκράτης. πάντων
[216]   καὶ ἀεὶ περὶ τούτους ἐστὶ  καὶ   ἐκπέπληκται, καὶ αὖ ἀγνοεῖ πάντα
[214]   σὺ δ᾽ ἐπειδὴ οὐκ εἴρηκας  καὶ   ἐκπέπωκας, δίκαιος εἰ εἰπεῖν, εἰπὼν
[203]   Πόρου, κατακλίνεταί (τε παρ᾽ αὐτῷ  καὶ   ἐκύησε τὸν ἔρωτα. διὸ δὴ
[175]   νέου ὄντος οὕτω σφόδρα ἐξέλαμψεν  καὶ   ἐκφανὴς ἐγένετο πρῴην ἐν μάρτυσι
[221]   εὐθὺς παρακελεύομαί τε αὐτοῖς θαρρεῖν,  καὶ   ἔλεγον ὅτι οὐκ ἀπολείψω αὐτώ.
[223]   καὶ ὥσπερ εἰώθει ἕπεσθαι,  καὶ   ἐλθόντα εἰς Λύκειον, ἀπονιψάμενον, ὥσπερ
[182]   οὐχ ὥς τι αἰσχρὸν ποιοῦντι,  καὶ   ἑλόντι τε καλὸν δοκεῖ εἶναι
[172]   γεγονέναι ταύτην ἣν ἐρωτᾷς, ὥστε  καὶ   ἐμὲ παραγενέσθαι. Ἔγωγε δή. Πόθεν,
[201]   ἐποίησε τῆς νόσου, δὴ  καὶ   ἐμὲ τὰ ἐρωτικὰ ἐδίδαξεν, ὃν
[175]   οὐδεπώποτε ἐποίησα· νῦν οὖν, νομίζοντες  καὶ   ἐμὲ ὑφ᾽ ὑμῶν κεκλῆσθαι ἐπὶ
[197]   εἶναι. ἐπέρχεται δέ μοί τι  καὶ   ἔμμετρον εἰπεῖν, ὅτι οὗτός ἐστιν
[219]   βουλεύου ὅτι σοί τε ἄριστον  καὶ   ἐμοὶ ἡγεῖ. Ἀλλ᾽ ἔφη, τοῦτό
[181]   ἀγαπῶντες. καί τις ἂν γνοίη  καὶ   ἐν αὐτῇ τῇ παιδεραστίᾳ τοὺς
[186]   (τοῖς δ᾽ ἀκολάστοις αἰσχρόν, οὕτω  καὶ   ἐν αὐτοῖς τοῖς σώμασιν τοῖς
[209]   πολλαχοῦ ἄνδρες, καὶ ἐν Ἕλλησι  καὶ   ἐν βαρβάροις, πολλὰ καὶ καλὰ
[182]   ποικίλος. ἐν Ἤλιδι μὲν γὰρ  καὶ   ἐν Βοιωτοῖς, καὶ οὗ μὴ
[209]   καὶ ἄλλοι (ἄλλοθι πολλαχοῦ ἄνδρες,  καὶ   ἐν Ἕλλησι καὶ ἐν βαρβάροις,
[187]   καρπώσασθαι. καὶ ἐν μουσικῇ δὴ  καὶ   ἐν ἰατρικῇ καὶ ἐν τοῖς
[182]   γὰρ ὥρισται· δ᾽ ἐνθάδε  (καὶ   ἐν Λακεδαίμονι ποικίλος. ἐν Ἤλιδι
[187]   ἁρμονίαν καὶ ῥυθμὸν ἐρωτικῶν ἐπιστήμη.  καὶ   ἐν μέν γε αὐτῇ τῇ
[187]   ἄνευ νόσου τὴν ἡδονὴν καρπώσασθαι.  καὶ   ἐν μουσικῇ δὴ καὶ ἐν
[203]   ὢν καὶ ἄστρωτος, ἐπὶ θύραις  καὶ   ἐν ὁδοῖς ὑπαίθριος κοιμώμενος, τὴν
[194]   εὖ, καὶ μάλ᾽ ἂν φοβοῖο  καὶ   ἐν παντὶ εἴης ὥσπερ ἐγὼ
[206]   τῶν τίνα τρόπον διωκόντων αὐτὸ  καὶ   ἐν τίνι πράξει σπουδὴ
[187]   μουσικῇ δὴ καὶ ἐν ἰατρικῇ  καὶ   ἐν τοῖς ἄλλοις πᾶσι καὶ
[186]   ἀλλὰ καὶ πρὸς ἄλλα πολλὰ  καὶ   ἐν τοῖς ἄλλοις, τοῖς τε
[207]   νέον ἀντὶ τοῦ παλαιοῦ, ἐπεὶ  καὶ   ἐν ἓν ἕκαστον τῶν
[172]   ὅς· Ἀπολλόδωρε, ἔφη, καὶ μὴν  καὶ   ἔναγχός σε ἐζήτουν βουλόμενος διαπυθέσθαι
[220]   θαυμαστὰ δὴ ὅσα καὶ ὑποδεδεμένων  καὶ   ἐνειλιγμένων τοὺς πόδας εἰς πίλους
[198]   με λίθον τῇ ἀφωνίᾳ ποιήσειε.  καὶ   ἐνενόησα τότε ἄρα καταγέλαστος ὤν,
[221]   τοῦτο, καὶ ἐκεῖ διαπορεύεσθαι ὥσπερ  καὶ   ἐνθάδε, βρενθυόμενος καὶ τὠφθαλμὼ „παραβάλλων„
[188]   ἐπιστήμη περὶ ἄστρων τε φορὰς  καὶ   ἐνιαυτῶν ὥρας ἀστρονομία καλεῖται. ἔτι
[186]   δεῖ δ᾽ ἐγγενέσθαι, ἐπιστάμενος ἐμποιῆσαι  καὶ   ἐνόντα ἐξελεῖν, ἀγαθὸς ἂν εἴη
[210]   ἡγούμενος, ἑνὸς αὐτὸν σώματος ἐρᾷν  καὶ   ἐνταῦθα γεννᾷν λόγους καλούς, ἔπειτα
[193]   διαλλαγέντες τῷ θεῷ ἐξευρήσομέν τε  καὶ   ἐντευξόμεθα τοῖς παιδικοῖς τοῖς ἡμετέροις
[222]   διοιγομένους δὲ ἰδὼν ἄν τις  καὶ   ἐντὸς αὐτῶν γιγνόμενος πρῶτον μὲν
[212]   Σωκράτης περὶ τοῦ λόγου·  καὶ   ἐξαίφνης τὴν αὔλειον θύραν κρουομένην
[184]   ἄλλοθι δὲ οὐδαμοῦ. ἐπὶ τούτῳ  καὶ   ἐξαπατηθῆναι οὐδὲν αἰσχρόν· ἐπὶ δὲ
[184]   ἐπὶ δὲ τοῖς ἄλλοις πᾶσι  καὶ   ἐξαπατωμένῳ αἰσχύνην φέρει καὶ μή.
[192]   ἀλλ᾽ ὁρᾶτε εἰ τούτου ἐρᾶτε  καὶ   ἐξαρκεῖ ὑμῖν ἂν τούτου τύχητε·
[181]   Ἀφροδίτης ὡς ἀληθῶς πάνδημός (ἐστι  καὶ   ἐξεργάζεται τι ἂν τύχῃ·
[196]   καὶ εἰσιὼν τὸ πρῶτον λανθάνειν  καὶ   ἐξιών, εἰ σκληρὸς ἦν. συμμέτρου
[180]   ~(τιμωρήσας οὐ μόνον ὑπεραποθανεῖν ἀλλὰ  καὶ   ἐπαποθανεῖν τετελευτηκότι· ὅθεν δὴ καὶ
[192]   ἕνα ὄντα, κοινῇ ἀμφοτέρους ζῇν,  καὶ   ἐπειδὰν ἀποθάνητε, ἐκεῖ αὖ ἐν
[206]   σῶμα καὶ κατὰ τὴν ψυχήν,  καὶ   ἐπειδὰν ἔν τινι ἡλικίᾳ γένωνται,
[188]   σύστασις μεστή ἐστιν ἀμφοτέρων τούτων,  καὶ   ἐπειδὰν μὲν πρὸς ἄλληλα τοῦ
[217]   ἐδεδειπνήκει, διελεγόμην πόρρω τῶν νυκτῶν,  καὶ   ἐπειδὴ ἐβούλετο ἀπιέναι, σκηπτόμενος ὅτι
[220]   αὐτόθι ἕωθέν τι εἱστήκει σκοπῶν,  καὶ   ἐπειδὴ οὐ προυχώρει αὐτῷ, οὐκ
[186]   (τέχνης, ὡς μέγας καὶ θαυμαστὸς  καὶ   ἐπὶ πᾶν θεὸς τείνει
[222]   ἀγάλματ᾽ ἀρετῆς ἐν αὑτοῖς ἔχοντας  καὶ   ἐπὶ πλεῖστον τείνοντας, μᾶλλον δὲ
[191]   γίγνοιτο τῆς συνουσίας καὶ διαπαύοιντο  καὶ   ἐπὶ τὰ ἔργα τρέποιντο καὶ
[201]   Εἶπον γάρ, φάναι τὸν Ἀγάθωνα.  Καὶ   ἐπιεικῶς γε λέγεις, ἑταῖρε,
[200]   ἔχοντας ταῦτα τούτων ἅπερ ἔχουσι  καὶ   ἐπιθυμεῖν, ἵν᾽ οὖν μὴ ἐξαπατηθῶμεν,
[196]   ὁμολογεῖται σωφροσύνη τὸ κρατεῖν ἡδονῶν  καὶ   ἐπιθυμιῶν, Ἔρωτος δὲ μηδεμίαν ἡδονὴν
[196]   δὲ κρατοῖ, κρατῶν δὲ ἡδονῶν  καὶ   ἐπιθυμιῶν Ἔρως διαφερόντως ἂν
[200]   καὶ πλουτῶν βούλομαι καὶ πλουτεῖν,  καὶ   ἐπιθυμῶ αὐτῶν τούτων ἔχω,
[172]   οὗ δ᾽ ἐγὼ Σωκράτει συνδιατρίβω  καὶ   ἐπιμελὲς πεποίημαι ἑκάστης ἡμέρας εἰδέναι
[212]   καὶ ἄλλους τινὰς τῶν ἀκολούθων,  καὶ   ἐπιστῆναι ἐπὶ τὰς θύρας (ἐστεφανωμένον
[223]   ἥκειν παμπόλλους ἐπὶ τὰς θύρας,  καὶ   ἐπιτυχόντας ἀνεῳγμέναις ἐξιόντος τινὸς εἰς
[209]   τὸν ἀγαθὸν καὶ ἐπιτηδεύειν,  καὶ   ἐπιχειρεῖ παιδεύειν. ἁπτόμενος γὰρ οἶμαι
[191]   καὶ τῆς ἀρχαίας φύσεως συναγωγεὺς  καὶ   ἐπιχειρῶν ποιῆσαι ἓν ἐκ δυοῖν
[179]   διὰ ταῦτα δίκην αὐτῷ ἐπέθεσαν,  καὶ   ἐποίησαν τὸν θάνατον αὐτοῦ ὑπὸ
[210]   σὺ ~(μυηθείης· τὰ δὲ τέλεα  καὶ   ἐποπτικά, ὧν ἕνεκα καὶ ταῦτα
[186]   τὸ δὲ ἀνόμοιον ἀνομοίων ἐπιθυμεῖ  καὶ   ἐρᾷ. ἄλλος μὲν οὖν
[200]   ἔχων αὐτὸ οὗ ἐπιθυμεῖ τε  καὶ   ἐρᾷ, εἶτα ἐπιθυμεῖ τε καὶ
[200]   καὶ ἐρᾷ, εἶτα ἐπιθυμεῖ τε  καὶ   ἐρᾷ, οὐκ ἔχων; Οὐκ
[186]   φίλα οἷόν τ᾽ εἶναι ποιεῖν  καὶ   ἐρᾷν ἀλλήλων. ἔστι δὲ ἔχθιστα
[205]   ὅλου ὄνομα ἴσχουσιν, ἔρωτά τε  καὶ   ἐρᾶν καὶ ἐρασταί. Κινδυνεύεις ἀληθῆ,
[210]   σμικρὸν ἄνθος (ἔχῃ, ἐξαρκεῖν αὐτῷ  καὶ   ἐρᾷν καὶ κήδεσθαι καὶ τίκτειν
[205]   ἴσχουσιν, ἔρωτά τε καὶ ἐρᾶν  καὶ   ἐρασταί. Κινδυνεύεις ἀληθῆ, ἔφην ἐγώ,
[178]   νέῳ ὄντι ἐραστὴς χρηστὸς  καὶ   ἐραστῇ παιδικά. γὰρ χρὴ
[174]   ὑποδεδεμένον, ἐκεῖνος ὀλιγάκις ἐποίει·  καὶ   ἐρέσθαι αὐτὸν ὅποι ἴοι οὕτω
[188]   καὶ γὰρ πάχναι καὶ χάλαζαι  καὶ   ἐρυσῖβαι ἐκ πλεονεξίας καὶ ἀκοσμίας
[181]   γυναικῶν παίδων, ἔπειτα ὧν  καὶ   ἐρῶσι τῶν σωμάτων μᾶλλον
[178]   δύο τούτω γενέσθαι, Γῆν τε  καὶ   Ἔρωτα. Παρμενίδης δὲ τὴν γένεσιν
[180]   δὴ Πάνδημον καλοῦμεν. ἀναγκαῖον δὴ  καὶ   ἔρωτα τὸν μὲν τῇ ἑτέρᾳ
[180]   δὴ δύο ἐστόν, δύο ἀνάγκη  καὶ   Ἔρωτε εἶναι. πῶς δ᾽ οὐ
[192]   ἐκπλήττονται φιλίᾳ τε καὶ (οἰκειότητι  καὶ   ἔρωτι, οὐκ ἐθέλοντες, ὡς ἔπος
[196]   ὁμολογουμένως Ἔρως ἔχει· ἀσχημοσύνῃ γὰρ  καὶ   Ἔρωτι πρὸς ἀλλήλους ἀεὶ πόλεμος.
[207]   τὰ πτηνά, νοσοῦντά τε (πάντα  καὶ   ἐρωτικῶς διατιθέμενα, πρῶτον μὲν περὶ
[197]   καὶ μαντικὴν Ἀπόλλων ἀνεῦρεν ἐπιθυμίας  καὶ   ἔρωτος ἡγεμονεύσαντος, (ὥστε καὶ οὗτος
[211]   ἴδῃς, οὐ κατὰ χρυσίον τε  καὶ   ἐσθῆτα καὶ τοὺς καλοὺς παῖδάς
[205]   ἕν τι εἶδος ἰόντες τε  καὶ   ἐσπουδακότες τὸ τοῦ ὅλου ὄνομα
[177]   πρῶτον, ἐπειδὴ καὶ πρῶτος κατάκειται  καὶ   ἔστιν ἅμα πατὴρ τοῦ λόγου.
[188]   ἐπισκοπεῖν τοὺς Ἔρωτας καὶ ἰατρεύειν·  καὶ   ἔστιν αὖ (μαντικὴ φιλίας
[187]   ἔρωτα καὶ ὁμόνοιαν ἀλλήλων ἐμποιήσασα·  καὶ   ἔστιν αὖ μουσικὴ περὶ ἁρμονίαν
[195]   δὲ νέων ἀεὶ σύνεστί τε  καὶ   ἔστιν· γὰρ παλαιὸς λόγος
[181]   μετεχούσης θήλεος ἀλλ᾽ ἄρρενος μόνον  (καὶ   ἔστιν οὗτος τῶν παίδων
[174]   Μενέλεων μαλθακὸν αἰχμητήν, θυσίαν ποιουμένου  καὶ   ἑστιῶντος τοῦ Ἀγαμέμνονος ἄκλητον ἐποίησεν
[183]   ταῦτα προστεταγμένα ᾖ, ἡλικιῶται δὲ  καὶ   ἑταῖροι ὀνειδίζωσιν ἐάν τι ὁρῶσιν
[221]   Νέστορα καὶ Ἀντήνορα, εἰσὶ δὲ  καὶ   ἕτεροι· (καὶ τοὺς ἄλλους κατὰ
[180]   ἀλλ᾽ καὶ τῶν ἡρώων ἁπάντων,  καὶ   ἔτι ἀγένειος, ἔπειτα νεώτερος πολύ,
[216]   οὐκ ἐρεῖς ὡς οὐκ ἀληθῆ.  καὶ   ἔτι γε νῦν ξύνοιδ᾽ ἐμαυτῷ
[176]   Ἀκουμενοῦ· καλῶς, φάναι, λέγετε.  καὶ   ἔτι ἑνὸς δέομαι ὑμῶν ἀκοῦσαι·
[215]   τῇ ἀπὸ τοῦ στόματος δυνάμει,  καὶ   ἔτι νυνὶ ὃς ἂν τὰ
[196]   τοῦ θεοῦ καὶ ταῦθ᾽ ἱκανὰ  καὶ   ἔτι πολλὰ λείπεται, περὶ δὲ
[191]   ταῦτα ἐκτὸς εἶχον, καὶ ἐγέννων  (καὶ   ἔτικτον οὐκ εἰς ἀλλήλους ἀλλ᾽
[220]   οἷον δ᾽ αὖ τόδ᾽ ἔρεξε  καὶ   ἔτλη καρτερὸς ἀνὴρ ἐκεῖ ποτε
[207]   περὶ τὴν τροφὴν τοῦ γενομένου,  καὶ   ἕτοιμά ἐστιν ὑπὲρ τούτων καὶ
[211]   εἶναι, οὓς νῦν ὁρῶν ἐκπέπληξαι  καὶ   ἕτοιμος εἶ καὶ σὺ καὶ
[180]   μᾶλλον μέντοι θαυμάζουσιν καὶ ἄγανται  καὶ   εὖ ποιοῦσιν ὅταν ἐρώμενος
[202]   τινα μὴ φάναι καλόν τε  καὶ   εὐδαίμονα θεῶν εἶναι; Μὰ Δί᾽
[193]   ἀρχαίαν φύσιν καὶ ἰασάμενος μακαρίους  καὶ   εὐδαίμονας ποιῆσαι. οὗτος, ἔφη,
[208]   διὰ παιδογονίας ἀθανασίαν καὶ μνήμην  καὶ   εὐδαιμονίαν, ὡς οἴονται, αὑτοῖς εἰς
[180]   καὶ κυριώτατον εἶναι εἰς ἀρ