HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Gorgias

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ι  =  957 formes différentes pour 5461 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[499]   γε. ~(Σωκράτης) ὠφέλιμοι δέ γε  αἱ   ἀγαθόν τι ποιοῦσαι, κακαὶ δὲ
[459]   καὶ περὶ τὰ ἄλλα ~ὧν  αἱ   ἄλλαι τέχναι, αὐτὰ μὲν οὐκ
[450]   γε. ~(Σωκράτης) ~καὶ μὴν καὶ  αἱ   ἄλλαι τέχναι, Γοργία, οὕτως
[499]   μὲν αἱ ὠφέλιμοι, κακαὶ δὲ  αἱ   βλαβεραί; ~(Καλλίκλης) πάνυ γε. ~(Σωκράτης)
[500]   τὸ βέλτιον καὶ τὸ χεῖρον,  αἱ   δὲ ~γιγνώσκουσαι ὅτι τε ἀγαθὸν
[499]   τινές εἰσιν αἱ μὲν ἀγαθαί,  αἱ   δὲ κακαί· γάρ; ~(Καλλίκλης)
[450]   τοὺς λόγους ἔχουσι ταῖς πράξεσιν,  αἱ   δὲ πολλαὶ πλείους, καὶ τὸ
[499]   ὡσαύτως αἱ μὲν χρησταί εἰσιν,  αἱ   δὲ πονηραί; ~(Καλλίκλης) πῶς γὰρ
[499]   τοῦ σώματος, αὗται μὲν ἀγαθαί,  αἱ   δὲ (τἀναντία τούτων ~κακαί; ~(Καλλίκλης)
[501]   τοῦ βελτίστου περὶ τὴν ψυχήν,  αἱ   δὲ τούτου μὲν ~ὀλιγωροῦσαι, ἐσκεμμέναι
[523]   γιγνόμενον. ~νῦν μὲν γὰρ κακῶς  αἱ   δίκαι δικάζονται. ἀμπεχόμενοι γάρ, ἔφη,
[523]   μέλλοιεν τελευτᾶν· ~κακῶς οὖν  αἱ   δίκαι ἐκρίνοντο. τε οὖν
[493]   ἀνοήτων τοῦτο τῆς ψυχῆς οὗ  αἱ   ~ἐπιθυμίαι εἰσί, τὸ ἀκόλαστον αὐτοῦ
[501]   ~ἔχεις οὖν εἰπεῖν αἵτινές εἰσιν  αἱ   ἐπιτηδεύσεις αἱ τοῦτο ποιοῦσαι; μᾶλλον
[498]   ~οὐκοῦν τοῖς χαίρουσιν πάρεστιν τἀγαθά,  αἱ   ἡδοναί, εἴπερ χαίρουσιν; ~(Καλλίκλης) πῶς
[499]   ἀγαθόν τι ποιοῦσαι, κακαὶ δὲ  αἱ   κακόν τι; ~(Καλλίκλης) φημί. ~(Σωκράτης)
[498]   ἀνιωμένοις οὐ πάρεστιν τὰ κακά,  αἱ   λῦπαι; ~(Καλλίκλης) πάρεστιν. ~(Σωκράτης) ~κακῶν
[488]   δοκεῖς καὶ τότε ~ἐνδείκνυσθαι, ὡς  αἱ   μεγάλαι πόλεις ἐπὶ τὰς σμικρὰς
[499]   λέγεις, ~ὅτι ἡδοναί τινές εἰσιν  αἱ   μὲν ἀγαθαί, αἱ δὲ κακαί·
[500]   εἰ μνημονεύεις, (ὅτι εἶεν παρασκευαὶ  αἱ   μὲν μέχρι ἡδονῆς, αὐτὸ ~τοῦτο
[501]   περὶ ψυχὴν τοιαῦται ἄλλαι πραγματεῖαι,  αἱ   μὲν τεχνικαί, ~προμήθειάν τινα ἔχουσαι
[499]   πίνειν ἡδονάς, ἄρα τούτων  αἱ   μὲν ὑγίειαν ποιοῦσαι ἐν τῷ
[499]   ~(Σωκράτης) οὐκοῦν καὶ λῦπαι ὡσαύτως  αἱ   μὲν χρησταί εἰσιν, αἱ δὲ
[501]   ἔμοιγε δοκεῖ. ~(Σωκράτης) οὐκοῦν καὶ  αἱ   τοιαίδε ἅπασαι, οἷον κιθαριστικὴ
[501]   εἰπεῖν αἵτινές εἰσιν αἱ ἐπιτηδεύσεις  αἱ   τοῦτο ποιοῦσαι; μᾶλλον δέ, εἰ
[469]   τά γε ~Ἀθηναίων νεώρια καὶ  αἱ   τριήρεις καὶ τὰ πλοῖα πάντα
[503]   ὡς βέλτισται ~ἔσονται τῶν πολιτῶν  αἱ   ψυχαί, καὶ διαμάχεσθαι λέγοντα τὰ
[499]   ~(Σωκράτης) ἆρ' οὖν ἀγαθαὶ μὲν  αἱ   ὠφέλιμοι, κακαὶ δὲ αἱ βλαβεραί;
[503]   τὸν ἄνθρωπον, (ταύτας μὲν ~ἀποτελεῖν,  αἳ   δὲ χείρω, μή, τοῦτο δὲ
[450]   δέ γέ εἰσι τῶν τεχνῶν  αἳ   διὰ λόγου πᾶν περαίνουσι, καὶ
[511]   καὶ μελετᾶν τὰς τέχνας ταύτας  αἳ   ἡμᾶς ἀεὶ ~ἐκ τῶν (κινδύνων
[503]   λόγῳ ἠναγκάσθημεν ἡμεῖς ὁμολογεῖν ὅτι  αἳ   μὲν τῶν ~ἐπιθυμιῶν πληρούμεναι βελτίω
[504]   ἐλέγομεν, οἱ περὶ τὸ σῶμα,  παιδοτρίβαι   ~τε καὶ ἰατροί, κοσμοῦσί που
[499]   ἡδοναί τινές εἰσιν αἱ μὲν  ἀγαθαί,   αἱ δὲ κακαί· γάρ;
[499]   ἀρετὴν τοῦ σώματος, αὗται μὲν  ἀγαθαί,   αἱ δὲ (τἀναντία τούτων ~κακαί;
[495]   μὴ διορίζηται τῶν ἡδονῶν ~ὁποῖαι  ἀγαθαὶ   καὶ κακαί; ἀλλ' ἔτι καὶ
[499]   ~(Καλλίκλης) ναί. ~(Σωκράτης) ἆρ' οὖν  ἀγαθαὶ   μὲν αἱ ὠφέλιμοι, κακαὶ δὲ
[472]   οὐδὲν οἶμαι ἄξιον λόγου μοι  ~πεπεράνθαι   περὶ ὧν ἂν (ἡμῖν
[526]   ἐγγίγνεσθαι, καὶ σφόδρα γε ἄξιον  ~ἄγασθαι   τῶν γιγνομένων· χαλεπὸν γάρ,
[499]   τὸν ἀνιώμενον; ~(Καλλίκλης) ἀνάγκη. ~(Σωκράτης)  ~ἀνιᾶσθαι   δὲ καὶ χαίρειν τὸν ἀγαθὸν
[497]   ἐστὶν εὖ πράττειν οὐδὲ τὸ  ἀνιᾶσθαι   κακῶς, ὥστε ἕτερον ~γίγνεται τὸ
[505]   ὡς ἔπος ~εἰπεῖν οὐδέποτ' ἐῶσιν  ἐμπίμπλασθαι   ὧν ἐπιθυμεῖ; συγχωρεῖς τοῦτό γε
[486]   μηδένα, ὑπὸ δὲ (τῶν ἐχθρῶν  ~περισυλᾶσθαι   πᾶσαν τὴν οὐσίαν, ἀτεχνῶς δὲ
[486]   ἄν, εἰ βούλοιτο θανάτου σοι  τιμᾶσθαι.   ~καίτοι πῶς σοφὸν τοῦτό ἐστιν,
[525]   τιμωρουμένῳ, βελτίονι ~γίγνεσθαι καὶ  ὀνίνασθαι   παραδείγματι τοῖς ἄλλοις γίγνεσθαι,
[515]   τῇ συνουσίᾳ τῇ σῇ; ὀκνεῖς  ἀποκρίνασθαι,   ~εἴπερ ἔστιν τι ἔργον σὸν
[448]   οἴει σὺ κάλλιον ἂν Γοργίου  ἀποκρίνασθαι;   ~(Πῶλος) τί δὲ τοῦτο, ἐὰν
[489]   τοῦ ἀδικεῖσθαι; μὴ φθόνει ~μοι  ἀποκρίνασθαι   τοῦτο, Καλλίκλεις, ἵν' ἐάν μοι
[475]   ἀντὶ τοῦ ἧττον; μὴ ὄκνει  ~ἀποκρίνασθαι,   Πῶλε· οὐδὲν γὰρ βλαβήσῃ·
[463]   αἰσχρὰ καλῶ ἐπειδὴ δεῖ σοι  ἀποκρίνασθαι   ὡς ἤδη ~εἰδότι ἐγὼ
[468]   ταύτῃ, εἴπερ ἐστὶ τὸ ~μέγα  δύνασθαι   ἀγαθόν τι κατὰ τὴν σὴν
[509]   εἶναι τὴν αἰσχίστην ~βοήθειαν μὴ  δύνασθαι   βοηθεῖν μήτε αὑτῷ μήτε τοῖς
[466]   πόλεσιν; ~(Σωκράτης) ~οὔκ, εἰ τὸ  δύνασθαί   γε λέγεις ἀγαθόν τι εἶναι
[470]   ὡς ~ἔοικεν, ἐστὶν τὸ μέγα  δύνασθαι·   εἰ δὲ μή, κακὸν καὶ
[513]   τοιαύτην, ἥτις (σε ποιήσει μέγα  δύνασθαι   ἐν τῇ πόλει τῇδε ~ἀνόμοιον
[513]   τούτῳ προσφιλὴς εἶναι καὶ μέγα  δύνασθαι   ἐν τῇ πόλει· τοῦθ' ὅρα
[466]   σύ γε, ἐπεὶ τὸ μέγα  δύνασθαι   ἔφης ἀγαθὸν εἶναι τῷ δυναμένῳ.
[453]   ~λέγειν ἐπὶ πλέον τὴν ῥητορικὴν  δύνασθαι   πειθὼ τοῖς ἀκούουσιν ἐν
[466]   τοὺς ῥήτορας καὶ τοὺς τυράννους  ~δύνασθαι   μὲν ἐν ταῖς πόλεσιν σμικρότατον,
[468]   δοκεῖ ~αὐτῷ μὴ μέγα  δύνασθαι   μηδὲ ποιεῖν βούλεται. ~(Πῶλος)
[466]   δοκοῦσι τῶν ἐν τῇ πόλει  δύνασθαι   οἱ ῥήτορες. ~(Πῶλος) ~τί δέ;
[470]   ~οὐκοῦν, θαυμάσιε, (τὸ μέγα  δύνασθαι)   πάλιν αὖ σοι φαίνεται, ἐὰν
[466]   καὶ τοῦτο καλεῖς σὺ μέγα  δύνασθαι;   ~(Πῶλος) οὐκ ἔγωγε. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν
[470]   δὲ μή, κακὸν καὶ σμικρὸν  δύνασθαι.   ~(σκεψώμεθα δὲ καὶ τόδε· ἄλλο
[466]   οὐκοῦν τοῦτο ἔστιν τὸ μέγα  δύνασθαι;   ~(Σωκράτης) οὔχ, ὥς γέ φησιν
[469]   ἄρα τοῦτ' ἔστιν τὸ μέγα  δύνασθαι,   τὸ ποιεῖν δοκεῖ αὐτῷ·
[510]   μὲν μὴ ἀδικεῖσθαι καὶ μέγα  (δύνασθαι,   ὡς ὑμέτερος ~λόγος, ἐν
[485]   καὶ μέγα καὶ ἱκανὸν μηδέποτε  φθέγξασθαι.   ἐγὼ δέ, ~Σώκρατες, πρὸς
[472]   ἥντινα ἂν βούλῃ τῶν ἐνθάδε  ~ἐκλέξασθαι.   ἀλλ' ἐγώ σοι εἷς ὢν
[500]   ~ἆρ' οὖν παντὸς ἀνδρός ἐστιν  ἐκλέξασθαι   ποῖα ἀγαθὰ τῶν ἡδέων ἐστὶν
[481]   ἄλλοι, οὐκ ἂν ἦν ῥᾴδιον  ~(ἐνδείξασθαι   τῷ ἑτέρῳ τὸ ἑαυτοῦ πάθημα.
[488]   ἰσχυροτέρους κρείττους καλεῖς καὶ ~δεῖ  ἀκροᾶσθαι   τοῦ ἰσχυροτέρου τοὺς ἀσθενεστέρους, οἷόν
[514]   ποιῆσαι, πολλὰ δὲ κατορθῶσαι καὶ  γυμνάσασθαι   ἱκανῶς τὴν ~τέχνην, τὸ λεγόμενον
[509]   δεῖ δύναμίν τινα καὶ τέχνην  παρασκευάσασθαι,   ~ὡς, ἐὰν μὴ μάθῃ αὐτὰ
[462]   τὸ χαρίζεσθαι, σμικρόν τί μοι  χαρίσασθαι;   ~(Πῶλος) ἔγωγε. ~(Σωκράτης) ἐροῦ νῦν
[492]   αὐτοὺς τῇ φύσει ἱκανοὺς  ἐκπορίσασθαι   ἀρχήν τινα τυραννίδα
[489]   ἀξίων πλὴν ~ἴσως τῷ σώματι  ἰσχυρίσασθαι,   καὶ οὗτοι φῶσιν, αὐτὰ ταῦτα
[462]   τοῦ λόγου τοῦ εἰρημένου καὶ  ἐπανορθώσασθαι   ~αὐτὸν βούλει, ὥσπερ νυνδὴ ἔλεγον,
[462]   ~φῂς γὰρ δήπου καὶ σὺ  ἐπίστασθαι   ἅπερ (Γοργίας) οὔ; ~(Πῶλος)
[461]   ἀπαρνήσεσθαι μὴ οὐχὶ καὶ αὐτὸν  ἐπίστασθαι   τὰ ~δίκαια καὶ ἄλλους διδάξειν;
[452]   ἴθι οὖν νομίσας, Γοργία,  ἐρωτᾶσθαι   καὶ ὑπ' ἐκείνων καὶ ὑπ'
[455]   ~ἀνερωτώμενος νόμισον καὶ ὑπ' ἐκείνων  ἀνερωτᾶσθαι·   τί ἡμῖν, Γοργία, ἔσται,
[448]   γε, Γοργία, φαίνεται πῶλος  παρεσκευάσθαι   εἰς λόγους· ἀλλὰ γὰρ
[502]   ἐάντε μή; ποτέρως σοι δοκεῖ  ~παρεσκευάσθαι   τῶν τραγῳδιῶν ποίησις; ~(Καλλίκλης)
[479]   διδόναι, ~ὥσπερ σὺ φῂς Ἀρχέλαον  παρεσκευάσθαι   καὶ τοὺς ἄλλους τυράννους καὶ
[514]   οἰκοδομήματα, πότερον ἔδει ἂν ἡμᾶς  σκέψασθαι   ἡμᾶς αὐτοὺς καὶ ~(ἐξετάσαι πρῶτον
[500]   ἔστιν τούτω διττὼ τὼ βίω,  σκέψασθαι   τί τε διαφέρετον ἀλλήλοιν καὶ
[461]   ὀλίγης συνουσίας ἐστὶν ὥστε ἱκανῶς  διασκέψασθαι.   ~(Πῶλος) ~τί δέ, Σώκρατες;
[479]   ἰατρεύεσθαι, φοβούμενος ὡσπερανεὶ ~παῖς τὸ  κάεσθαι   καὶ τὸ τέμνεσθαι, ὅτι (ἀλγεινόν.
[476]   εἰ κάει τις, ἀνάγκη τι  κάεσθαι;   ~(Πῶλος) πῶς γὰρ οὔ; ~(Σωκράτης)
[476]   γε κάει ἀλγεινῶς, οὕτω  κάεσθαι   τὸ καόμενον ὡς ἂν τὸ
[514]   ἐπ' αὐτά. φῶμεν ταῦτα ὀρθῶς  ~λέγεσθαι   (ἢ οὔ; ~(Καλλίκλης) πάνυ γε.
[501]   σκόπει εἰ δοκεῖ σοι ἱκανῶς  λέγεσθαι,   καὶ ~εἶναί τινες καὶ περὶ
[508]   οὐδὲν δὲ κωλύει καὶ ἔτι  λέγεσθαι·   οὔ φημι, ~Καλλίκλεις, τὸ
[527]   οὖν ταῦτα μῦθός σοι δοκεῖ  λέγεσθαι   ὥσπερ γραὸς καὶ καταφρονεῖς ~αὐτῶν,
[457]   δύνανται περὶ ὧν ἂν ἐπιχειρήσωσιν  διαλέγεσθαι   ~διορισάμενοι πρὸς ἀλλήλους καὶ μαθόντες
[461]   ἐλέγχεσθαι ὥσπερ ἐγώ, ἄξιον εἴη  ~διαλέγεσθαι,   εἰ δὲ μή, ἐᾶν χαίρειν.
[471]   τὴν ~ῥητορικὴν πεπαιδεῦσθαι, τοῦ δὲ  διαλέγεσθαι   ἠμεληκέναι· καὶ νῦν ἄλλο τι
[485]   ~παιδίον ἴδω, ἔτι προσήκει  διαλέγεσθαι   οὕτω, ψελλιζόμενον καὶ παῖζον, χαίρω
[448]   καλουμένην ῥητορικὴν μᾶλλον ~μεμελέτηκεν  διαλέγεσθαι.   ~(Πῶλος) τί δή, Σώκρατες;
[458]   κἂν ~τὴν ἡμέραν ὅλην ἐθέλητε  διαλέγεσθαι,   χαριεῖσθε. ~(Σωκράτης) ~ἀλλὰ μήν,
[487]   τὴν ἀλήθειαν διὰ τὸ μὴ  κήδεσθαί   μου ὥσπερ σύ· τὼ δὲ
[513]   ~τούτοις, εἰ μέλλεις τι γνήσιον  ἀπεργάζεσθαι   εἰς φιλίαν τῷ Ἀθηναίων δήμῳ
[487]   καὶ μὴν ὅτι γε οἷος  παρρησιάζεσθαι   καὶ μὴ ~αἰσχύνεσθαι, αὐτός τε
[521]   ~δίκαιος γὰρ εἶ, ὥσπερ ἤρξω  παρρησιάζεσθαι   πρὸς ἐμέ, διατελεῖν νοεῖς
[505]   κολάζειν; ~(Καλλίκλης) ναί. ~(Σωκράτης) ~τὸ  κολάζεσθαι   ἄρα τῇ ψυχῇ ἄμεινόν ἐστιν
[476]   τὸ διδόναι δίκην καὶ τὸ  κολάζεσθαι   δικαίως ἀδικοῦντα ἆρα ~τὸ αὐτὸ
[507]   μάλιστα μὲν μηδὲν δεῖσθαι τοῦ  κολάζεσθαι,   ἐὰν δὲ δεηθῇ ~αὐτὸς
[479]   ~διαπράξηται ~ὥστε μήτε νουθετεῖσθαι (μήτε  κολάζεσθαι   μήτε δίκην διδόναι, ~ὥσπερ σὺ
[511]   σημαίνει. οἴει δεῖν τοῦτο  παρασκευάζεσθαι   ~ἄνθρωπον, ὡς πλεῖστον χρόνον ζῆν,
[511]   ναῦν περιπατεῖ ἐν μετρίῳ ~σχήματι·  λογίζεσθαι   γὰρ οἶμαι ἐπίσταται ὅτι ἄδηλόν
[508]   καὶ κλέπτειν γε ἅμα ~καὶ  ἀνδραποδίζεσθαι   καὶ τοιχωρυχεῖν καὶ συλλήβδην ὁτιοῦν
[466]   ~(Πῶλος) ἐρωτῶ ἔγωγε. ~(Σωκράτης) ~οὐδὲ  νομίζεσθαι   ἔμοιγε δοκοῦσιν. ~(Πῶλος) ~πῶς οὐ
[466]   κόλακες ἐν ταῖς πόλεσι φαῦλοι  νομίζεσθαι   οἱ ἀγαθοὶ ~ῥήτορες; ~(Σωκράτης) ~ἐρώτημα
[466]   ἔμοιγε δοκοῦσιν. ~(Πῶλος) ~πῶς οὐ  νομίζεσθαι;   οὐ μέγιστον δύνανται ἐν ταῖς
[456]   καὶ ἰατρόν, ~εἰ δέοι λόγῳ  διαγωνίζεσθαι   ἐν ἐκκλησίᾳ ἐν ἄλλῳ
[464]   ~ὥστ' εἰ δέοι ἐν παισὶ  διαγωνίζεσθαι   ὀψοποιόν τε καὶ ἰατρόν,
[502]   ὥσπερ παισὶ προσομιλοῦσι τοῖς δήμοις,  ~χαρίζεσθαι   αὐτοῖς πειρώμενοι μόνον, ~εἰ δέ
[501]   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν καὶ ἁθρόαις ἅμα  χαρίζεσθαι   ἔστι, μηδὲν σκοπούμενον τὸ βέλτιστον;
[501]   ~οὔτε μέλον αὐταῖς ἄλλο  χαρίζεσθαι   (μόνον, εἴτε βέλτιον εἴτε χεῖρον.
[462]   σοι δοκεῖ ῥητορικὴ εἶναι,  χαρίζεσθαι   οἷόν τε εἶναι ἀνθρώποις; ~(Σωκράτης)
[462]   ~βούλει οὖν, ἐπειδὴ τιμᾷς τὸ  χαρίζεσθαι,   σμικρόν τί μοι χαρίσασθαι; ~(Πῶλος)
[502]   σπουδή, ὡς σοὶ δοκεῖ,  χαρίζεσθαι   τοῖς ~θεαταῖς μόνον, καὶ
[502]   (ἡδονὴν μᾶλλον ὥρμηται καὶ ~τὸ  χαρίζεσθαι   τοῖς θεαταῖς. ~(Σωκράτης) οὐκοῦν τὸ
[502]   ~καὶ οὗτοι πρὸς τὸ  χαρίζεσθαι   τοῖς πολίταις ὡρμημένοι, καὶ ἕνεκα
[453]   Σώκρατες, ἀλλά μοι δοκεῖς ἱκανῶς  ὁρίζεσθαι·   ἔστιν γὰρ τοῦτο τὸ ~κεφάλαιον
[493]   ὥσπερ ~καὶ ἐκείνῳ, δυνατὰ μὲν  πορίζεσθαι,   χαλεπὰ δέ, τὰ δ' ἀγγεῖα
[492]   ἀνθρώπους, καὶ αὐτοὶ οὐ δυνάμενοι  ~ἐκπορίζεσθαι   ταῖς ἡδοναῖς πλήρωσιν ἐπαινοῦσιν τὴν
[512]   ~ἢ τὸ σῴζειν τε καὶ  σῴζεσθαι.   μὴ γὰρ τοῦτο μέν, τὸ
[461]   σοι δοκεῖ μὴ καλῶς ὡμολογῆσθαι,  ~ἀναθέσθαι   ὅτι ἂν σὺ βούλῃ, ἐάν
[493]   πως οἷός τε ὦ, πεῖσαι  ~μεταθέσθαι,   ἀντὶ τοῦ ἀπλήστως καὶ ἀκολάστως
[493]   ἐπιθυμίαι εἰσὶ τυγχάνει ὂν οἷον  ἀναπείθεσθαι   καὶ ~μεταπίπτειν ἄνω κάτω, καὶ
[493]   πότερον ~(πείθω τί σε καὶ  μετατίθεσθαι   εὐδαιμονεστέρους εἶναι τοὺς κοσμίους τῶν
[449]   καὶ πῶλος ~ἤρξατο, εἰς αὖθις  ἀποθέσθαι;   ἀλλ' ὅπερ ὑπισχνῇ, μὴ ψεύσῃ,
[463]   Πῶλε· ἀλλ' εἴπερ βούλει  πυθέσθαι,   ἐρώτα ὁποῖον μόριον τῆς ~κολακείας
[447]   ἂν (ἡμῖν διαλεχθῆναι; ~βούλομαι γὰρ  πυθέσθαι   παρ' αὐτοῦ τίς δύναμις
[510]   αὑτὸν τοῖς αὐτοῖς χαίρειν καὶ  ἄχθεσθαι   τῷ δεσπότῃ, καὶ παρασκευάζειν ~ὅπως
[457]   τοιαῦτα οἷα καὶ τοὺς παρόντας  ~ἄχθεσθαι   ὑπὲρ σφῶν αὐτῶν, ὅτι τοιούτων
[522]   δικαστάς; οὐ μέγα; ~(Καλλίκλης) ἴσως·  οἴεσθαί   γε χρή. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν οἴει
[522]   γέμοντα ~τὴν ψυχὴν εἰς Ἅιδου  ἀφικέσθαι   πάντων ἔσχατον κακῶν ἐστιν. εἰ
[459]   εἰδέναι, καὶ ~δεῖ προεπιστάμενον ταῦτα  ἀφικέσθαι   παρὰ σὲ τὸν μέλλοντα μαθήσεσθαι
[493]   ἱκανῶς καὶ ἐξαρκούντως ἔχοντα βίον  ἑλέσθαι.   ἀλλὰ πότερον ~(πείθω τί σε
[456]   ὁντιναοῦν ~ἀγωνίζοιτο, πείσειεν ἂν αὑτὸν  ἑλέσθαι   ῥητορικὸς μᾶλλον ἄλλος
[468]   ἕνεκά του ποιοῦμεν, μὴ ἐκεῖνα  βούλεσθαι,   (ἀλλ' ~ἐκεῖνο οὗ ἕνεκα ταῦτα
[460]   δίκαιον εἶναι, τὸν δὲ δίκαιον  βούλεσθαι   δίκαια ~πράττειν; ~(Γοργίας) φαίνεταί γε.
[490]   ~ἀρχομένων· τοῦτο γάρ μοι δοκεῖς  βούλεσθαι   λέγειν καὶ οὐ ῥήματι θηρεύω
[467]   σοι δοκοῦσιν οἱ ἄνθρωποι τοῦτο  βούλεσθαι   ἂν πράττωσιν ~ἑκάστοτε,
[467]   ἰατρῶν πότερόν σοι δοκοῦσιν τοῦτο  βούλεσθαι   ὅπερ ~ποιοῦσιν, πίνειν τὸ φάρμακον
[450]   τούτων γε οὐδεμίαν οἶμαί σε  βούλεσθαι   ῥητορικὴν καλεῖν, οὐχ ὅτι τῷ
[506]   ὄντα δοκῶ ὁμολογεῖν ἐμαυτῷ, χρὴ  ἀντιλαμβάνεσθαι   καὶ ἐλέγχειν. οὐδὲ γάρ ~τοι
[455]   τῆς σῆς τέχνης παρὰ σοῦ  πυνθάνεσθαι.   καὶ ἐμὲ νῦν ~νόμισον καὶ
[463]   πράγμασιν. εἰ οὖν βούλεται πῶλος  πυνθάνεσθαι,   ~πυνθανέσθω· οὐ γάρ (πω πέπυσται
[525]   ὀνίνασθαι παραδείγματι τοῖς ἄλλοις  γίγνεσθαι,   ἵνα ἄλλοι ~ὁρῶντες πάσχοντα
[527]   μετὰ τὸ εἶναι δίκαιον, τὸ  γίγνεσθαι   καὶ (κολαζόμενον ~διδόναι δίκην· καὶ
[525]   ἄλλου ὀρθῶς τιμωρουμένῳ, βελτίονι  ~γίγνεσθαι   καὶ ὀνίνασθαι παραδείγματι τοῖς
[485]   ποιητὴς τοὺς ἄνδρας ἀριπρεπεῖς  γίγνεσθαι,   καταδεδυκότι δὲ ~τὸν λοιπὸν βίον
[512]   καὶ παρακαλῶν ἐπὶ τὸ δεῖν  γίγνεσθαι   μηχανοποιούς, ὡς οὐδὲν ~τἆλλά ἐστιν·
[513]   ἄρα δεῖ σὲ ὡς ὁμοιότατον  γίγνεσθαι   τῷ δήμῳ τῷ Ἀθηναίων, εἰ
[501]   μνήμην μόνον σῳζομένη (τοῦ εἰωθότος  γίγνεσθαι,   δὴ καὶ ~πορίζεται τὰς
[526]   καὶ ἐν τούτοις ἀγαθοὺς ἄνδρας  ἐγγίγνεσθαι,   καὶ σφόδρα γε ἄξιον ~ἄγασθαι
[457]   πρᾶγμα φιλονικοῦντα λέγειν τοῦ ~καταφανὲς  γενέσθαι,   ἀλλὰ πρὸς σέ. ~(ἐγὼ οὖν,
[458]   οὕτω λεγομένων ἀφεμένῳ προὐργιαίτερόν τι  ~γενέσθαι   ἄλλο πράττειν. ~(Καλλίκλης) ~νὴ τοὺς
[505]   κοινὸν γὰρ ἀγαθὸν ἅπασι φανερὸν  γενέσθαι   αὐτό. ~δίειμι (μὲν οὖν τῷ
[471]   τὸ δίκαιον, οὐκ ἐβουλήθη εὐδαίμων  γενέσθαι   δικαίως ~ἐκθρέψας καὶ ἀποδοὺς τὴν
[510]   οὐκ ἄν ποτε δύναιτο φίλος  γενέσθαι;   ~(Καλλίκλης) ἔστι ταῦτα. ~(Σωκράτης) ~οὐδέ
[471]   δέξαιτ' ἂν ἄλλος ὁστισοῦν Μακεδόνων  ~γενέσθαι   μᾶλλον Ἀρχέλαος. ~(Σωκράτης) ~καὶ
[457]   ὅτι τοιούτων ἀνθρώπων ἠξίωσαν (ἀκροαταὶ  ~γενέσθαι.   τοῦ δὴ ἕνεκα λέγω ταῦτα;
[451]   ἐστιν, τὸ δὲ ~δεύτερον καλὸν  γενέσθαι,   τρίτον δέ, ὥς φησιν
[485]   κἂν ~πάνυ εὐφυὴς ᾖ, ἀνάνδρῳ  γενέσθαι   φεύγοντι τὰ μέσα τῆς πόλεως
[455]   ἔνδον ὄντων ~μαθητής σου βουλόμενος  γενέσθαι,   ὡς ἐγώ τινας σχεδὸν καὶ
[477]   ~ἆρ' οὖν ἀλγεινότερόν ἐστιν τοῦ  πένεσθαι   καὶ κάμνειν τὸ ἄδικον εἶναι
[454]   γὰρ λέγω, τοῦ ἑξῆς ἕνεκα  ~περαίνεσθαι   τὸν λόγον ἐρωτῶ, οὐ σοῦ
[459]   (δέ τινα ~πειθοῦς ηὑρηκέναι ὥστε  φαίνεσθαι   τοῖς οὐκ εἰδόσι μᾶλλον εἰδέναι
[518]   ἐρωτῶ οἵτινες, δοκεῖς μοι ~ὁμοιοτάτους  προτείνεσθαι   ἀνθρώπους περὶ τὰ πολιτικά, ὥσπερ
[523]   ἁπάντων τούτων· τεθνεῶτας γὰρ δεῖ  κρίνεσθαι.   ~καὶ τὸν κριτὴν δεῖ γυμνὸν
[519]   λόγων, ἐπειδή μοι οὐκ ἐθέλεις  ~ἀποκρίνεσθαι.   ἀλλ' ὠγαθέ, εἰπὲ πρὸς Φιλίου,
[448]   αὐτῷ γε σοὶ βουλομένῳ ἐστὶν  ἀποκρίνεσθαι,   ἀλλὰ πολὺ ἂν ἥδιον σέ.
[455]   Σωκράτης ἔλεγεν; πειρῶ οὖν ~αὐτοῖς  ἀποκρίνεσθαι.   ~(Γοργίας) ~ἀλλ' ἐγώ σοι πειράσομαι,
[448]   ἐρωτώμενον οὐ πάνυ μοι φαίνεται  ἀποκρίνεσθαι.   ~(Γοργίας) ἀλλὰ σύ, εἰ βούλει,
[449]   ἐθέλησον κατὰ ~βραχὺ τὸ ἐρωτώμενον  ἀποκρίνεσθαι.   ~(Γοργίας) ~εἰσὶ μέν, Σώκρατες,
[467]   αὐτὸς ἀποκρίνου. ~(Πῶλος) ~ἀλλ' ἐθέλω  ἀποκρίνεσθαι,   ἵνα καὶ εἰδῶ ὅτι λέγεις.
[519]   ~ἠνάγκασας, Καλλίκλεις, οὐκ ἐθέλων  ἀποκρίνεσθαι.   ~(Καλλίκλης) ~σὺ δ' οὐκ ἂν
[447]   λέγει Καλλικλῆς ὅδε ὅτι ~ἐπαγγέλλῃ  ἀποκρίνεσθαι   ὅτι ἄν τίς σε ἐρωτᾷ;
[461]   καὶ μὴ ἐθέλοντος τὸ ἐρωτώμενον  ~ἀποκρίνεσθαι,   οὐ δεινὰ ἂν αὖ ἐγὼ
[462]   ἄν τις βούληται, ὡς ~ἐπιστάμενος  ἀποκρίνεσθαι;   ~(Πῶλος) πάνυ μὲν οὖν. ~(Σωκράτης)
[479]   ~παῖς τὸ κάεσθαι καὶ τὸ  τέμνεσθαι,   ὅτι (ἀλγεινόν. οὐ δοκεῖ
[508]   αἴσχιστον εἶναι, οὐδέ γε τὸ  ~τέμνεσθαι   (οὔτε τὸ σῶμα τὸ ἐμὸν
[512]   ~διὰ ταῦτα οὐ νόμος ἐστὶ  σεμνύνεσθαι   τὸν κυβερνήτην, καίπερ σῴζοντα ἡμᾶς,
[487]   γε οἷος παρρησιάζεσθαι καὶ μὴ  ~αἰσχύνεσθαι,   αὐτός τε φῂς καὶ
[494]   καὶ Γοργίαν καὶ ἐξέπληξα καὶ  αἰσχύνεσθαι   ~ἐποίησα, σὺ δὲ οὐ μὴ
[487]   αἰσχύνης ἐληλύθατον, ὥστε διὰ τὸ  αἰσχύνεσθαι   τολμᾷ ~ἑκάτερος αὐτῶν αὐτὸς αὑτῷ
[520]   ~(Καλλίκλης) πάνυ γε. ~(Σωκράτης) ~καὶ  προέσθαι   γε δήπου τὴν εὐεργεσίαν ἄνευ
[520]   μόνῳ ἀσφαλὲς ταύτην τὴν εὐεργεσίαν  προέσθαι,   εἴπερ τῷ ὄντι ~δύναιτό τις
[455]   οἳ ἴσως αἰσχύνοιντ' ἄν σε  ἀνερέσθαι.   ὑπ' (ἐμοῦ οὖν ~ἀνερωτώμενος νόμισον
[454]   οὐ δοκεῖ σοι ~(δίκαιον εἶναι  ἐπανερέσθαι;   ~(Γοργίας) ἔμοιγε. ~(Σωκράτης) ~ἀπόκριναι δή,
[484]   μέλλοντα ~καλὸν κἀγαθὸν καὶ εὐδόκιμον  ἔσεσθαι   ἄνδρα. καὶ γὰρ τῶν νόμων
[508]   ~καὶ τὸν μέλλοντα ὀρθῶς ῥητορικὸν  ἔσεσθαι   δίκαιον ἄρα δεῖ εἶναι καὶ
[525]   ἐγώ φημι ἕνα καὶ Ἀρχέλαον  ἔσεσθαι,   εἰ ἀληθῆ λέγει πῶλος, καὶ
[517]   ἐπὶ τοῦτο ὅθεν ἔμελλον ἀμείνους  ἔσεσθαι   οἱ πολῖται, ~ὡς ἔπος εἰπεῖν
[507]   καὶ σωφροσύνη (τῷ μακαρίῳ μέλλοντι  ἔσεσθαι,   οὕτω ~πράττειν, οὐκ ἐπιθυμίας ἐῶντα
[459]   ἀφικέσθαι παρὰ σὲ τὸν μέλλοντα  μαθήσεσθαι   τὴν ~ῥητορικήν; εἰ δὲ μή,
[499]   ἀρχὰς ὑπὸ σοῦ ἑκόντος εἶναι  ἐξαπατηθήσεσθαι,   ὡς ὄντος φίλου· νῦν δὲ
[461]   τοιαῦτα ~ἐρωτήματα ἐπεὶ τίνα οἴει  ἀπαρνήσεσθαι   μὴ οὐχὶ καὶ αὐτὸν ἐπίστασθαι
[486]   καλῶς ~τεθεραπεῦσθαι τὴν ψυχήν, εὖ  εἴσεσθαι   ὅτι ἱκανῶς ἔχω καὶ οὐδέν
[480]   φίλων τυγχάνῃ ἀδικῶν, ~καὶ μὴ  ἀποκρύπτεσθαι   ἀλλ' εἰς τὸ φανερὸν ἄγειν
[508]   οὔ φημι, ~Καλλίκλεις, τὸ  τύπτεσθαι   ἐπὶ κόρρης ἀδίκως αἴσχιστον εἶναι,
[476]   εἴ τις τύπτει, ἀνάγκη τι  τύπτεσθαι;   ~(Πῶλος) ἀνάγκη. ~(Σωκράτης) ~καὶ εἰ
[476]   (τύπτων, οὕτω καὶ τὸ τυπτόμενον  τύπτεσθαι;   ~(Πῶλος) ναί. ~(Σωκράτης) ~τοιοῦτον ἄρα
[525]   γὰρ οἷόν τε ἄλλως ἀδικίας  ἀπαλλάττεσθαι.   ~(οἳ δ' ἂν τὰ ἔσχατα
[479]   ὥστε δίκην μὴ διδόναι ~μηδ'  ἀπαλλάττεσθαι   τοῦ μεγίστου κακοῦ, καὶ χρήματα
[500]   ἐκείνου ἕνεκα δεῖν πάντα τἆλλα  πράττεσθαι   (ἀλλ' οὐκ ~ἐκεῖνο τῶν ἄλλων;
[482]   λέγειν. ~(Καλλίκλης) ~ὦ Σώκρατες, δοκεῖς  νεανιεύεσθαι   ἐν τοῖς λόγοις ὡς ἀληθῶς
[527]   ὡς νῦν φαινόμεθα ~ἔχειν, ἔπειτα  νεανιεύεσθαι   ὡς τὶ ὄντας, οἷς οὐδέποτε
[527]   δοκῇ, τότε βουλευσόμεθα, ~βελτίους ὄντες  βουλεύεσθαι   νῦν. αἰσχρὸν γὰρ ἔχοντάς
[448]   γὰρ ποιεῖ τὸν αἰῶνα ἡμῶν  πορεύεσθαι   κατὰ τέχνην, ~ἀπειρία δὲ κατὰ
[478]   ναί. ~(Σωκράτης) ἆρ' οὖν τὸ  ἰατρεύεσθαι   ἡδύ ἐστιν, καὶ χαίρουσιν οἱ
[479]   σῶμα ἁμαρτημάτων τοῖς ἰατροῖς μηδὲ  ἰατρεύεσθαι,   φοβούμενος ὡσπερανεὶ ~παῖς τὸ κάεσθαι
[515]   ὅντινά ποτε ~τρόπον οἴει δεῖν  πολιτεύεσθαι   ἐν ἡμῖν. ἄλλου του
[457]   μαθόντες καὶ διδάξαντες ἑαυτούς, (οὕτω  ~διαλύεσθαι   τὰς συνουσίας, ἀλλ' ἐὰν περί
[519]   εἶναι ἀγαθὸν ~φάσκοντα πεποιηκέναι τινὰ  μέμφεσθαι   τούτῳ ὅτι ὑφ' ἑαυτοῦ ἀγαθὸς
[520]   τε καὶ σοφισταῖς οὐκ ἐγχωρεῖν  μέμφεσθαι   τούτῳ τῷ πράγματι ~αὐτοὶ
[456]   τοὺς ἐν τοῖς ὅπλοις διδάσκοντας  μάχεσθαι   μισεῖν τε καὶ ~ἐκβάλλειν ἐκ
[456]   καὶ παγκρατιάζειν καὶ ἐν ὅπλοις  μάχεσθαι,   ~ὥστε κρείττων εἶναι καὶ φίλων
[521]   πόλεως, διόρισόν μοι· τὴν τοῦ  ~διαμάχεσθαι   Ἀθηναίοις ὅπως ὡς βέλτιστοι ἔσονται,
[502]   τοῖς ~θεαταῖς μόνον, καὶ  διαμάχεσθαι,   ἐάν τι αὐτοῖς ἡδὺ μὲν
[503]   τῶν πολιτῶν αἱ ψυχαί, καὶ  διαμάχεσθαι   λέγοντα τὰ βέλτιστα, εἴτε ἡδίω
[461]   μὲν κέρδος ἡγοῖο εἶναι τὸ  ἐλέγχεσθαι   ὥσπερ ἐγώ, ἄξιον εἴη ~διαλέγεσθαι,
[522]   ἐν πάσῃ ἀπορίᾳ ἂν αὐτὸν  ἔχεσθαι   ὅτι (χρὴ εἰπεῖν; ~(Καλλίκλης) πάνυ
[499]   παρὸν εὖ ποιεῖν ~καὶ τοῦτο  δέχεσθαι   τὸ διδόμενον παρὰ σοῦ. ἔστιν
[490]   τοῦτον ἄρχειν δεῖ, τοὺς δ'  ἄρχεσθαι,   καὶ πλέον ἔχειν τὸν ἄρχοντα
[510]   ~ταὐτὰ ψέγων καὶ ἐπαινῶν, ἐθέλῃ  ἄρχεσθαι   καὶ ὑποκεῖσθαι τῷ ἄρχοντι. οὗτος
[474]   ὧν ἂν λέγω ἕνα μὲν  ~παρασχέσθαι   μάρτυρα ἐπίσταμαι, αὐτὸν πρὸς ὃν
[472]   ~ἐὰν βούλῃ κατ' ἐμοῦ μάρτυρας  παρασχέσθαι   ὡς οὐκ ἀληθῆ λέγω· μαρτυρήσουσί
[461]   τί σοι δοκεῖ μὴ καλῶς  ὡμολογῆσθαι,   ~ἀναθέσθαι ὅτι ἂν σὺ βούλῃ,
[468]   κακοῦ, ἐνίοτε δὲ οὐδετέρου, οἷον  καθῆσθαι   καὶ βαδίζειν καὶ ~τρέχειν καὶ
[494]   καὶ ~κνησιῶντα, ἀφθόνως ἔχοντα τοῦ  κνῆσθαι,   κνώμενον διατελοῦντα τὸν βίον ~εὐδαιμόνως
[486]   ~τοιοῦτον, εἴ τι καὶ ἀγροικότερον  εἰρῆσθαι,   ἔξεστιν ἐπὶ κόρρης τύπτοντα μὴ
[462]   ὥς γε πρὸς σὲ τἀληθῆ  εἰρῆσθαι.   ~(Πῶλος) ἀλλὰ τί σοι δοκεῖ
[502]   τῶν διθυράμβων ποίησις ἡδονῆς χάριν  ~ηὑρῆσθαι;   ~(Καλλίκλης) ἔμοιγε. ~(Σωκράτης) ~τί δὲ
[456]   τούτου ἕνεκα δεῖ πρὸς ἅπαντας  χρῆσθαι   ~ἀνθρώπους, ὅτι ἔμαθεν πυκτεύειν τε
[466]   ἐὰν δὲ ἔχω, ἔα με  χρῆσθαι·   δίκαιον γάρ. καὶ νῦν ταύτῃ
[490]   ~σπερμάτων καὶ ὡς πλείστῳ σπέρματι  χρῆσθαι   εἰς τὴν αὑτοῦ γῆν. ~(Καλλίκλης)
[461]   καθέρξῃς, τὸ πρῶτον ἐπεχείρησας  χρῆσθαι.   ~(Πῶλος) τί δέ; οὐκ ἐξέσται
[465]   μου ~βραχέα οὐκ ἐμάνθανες, οὐδὲ  χρῆσθαι   τῇ ἀποκρίσει ἥν σοι ἀπεκρινάμην
[461]   τὸν ῥητορικὸν ἀδύνατον εἶναι ἀδίκως  χρῆσθαι   τῇ ~ῥητορικῇ καὶ ἐθέλειν ἀδικεῖν.
[518]   ἄρχειν πασῶν τῶν τεχνῶν ~καὶ  χρῆσθαι   τοῖς τούτων ἔργοις διὰ τὸ
[456]   γὰρ παρέδοσαν ἐπὶ τῷ δικαίως  χρῆσθαι   ~τούτοις πρὸς τοὺς πολεμίους καὶ
[466]   τῇ ἀποκρίσει εἴ ~τι ἔχεις  χρῆσθαι,   χρῶ. ~(Πῶλος) ~τί οὖν φῄς;
[457]   ἀλλὰ δικαίως καὶ τῇ ~ῥητορικῇ  χρῆσθαι,   ὥσπερ καὶ τῇ ἀγωνίᾳ. ἐὰν
[456]   μέντοι, Σώκρατες, τῇ ῥητορικῇ  χρῆσθαι   ὥσπερ τῇ ἄλλῃ πάσῃ ἀγωνίᾳ.
[490]   δὲ ἀναλίσκειν τε αὐτὰ καὶ  καταχρῆσθαι   ~εἰς τὸ ἑαυτοῦ σῶμα οὐ
[487]   εἰς τὴν ἀκρίβειαν φιλοσοφεῖν, ἀλλὰ  ~εὐλαβεῖσθαι   (παρεκελεύεσθε ἀλλήλοις ὅπως μὴ πέρα
[474]   τὸ ~ἀδικεῖν τοῦ ἀδικεῖσθαι κάκιον  ἡγεῖσθαι   καὶ τὸ μὴ διδόναι δίκην
[499]   καὶ ἄλλον ὁντινοῦν ἀνθρώπων οὐχ  ἡγεῖσθαι   τὰς μὲν βελτίους ἡδονάς, τὰς
[497]   ~οἶμαι γάρ σοι οὐδὲ ταύτῃ  (ὁμολογεῖσθαι·   ἄθρει δέ̓ τοὺς ἀγαθοὺς οὐχὶ
[480]   ~(Σωκράτης) ~ἐπὶ μὲν ἄρα τὸ  ἀπολογεῖσθαι   ὑπὲρ τῆς ἀδικίας τῆς αὑτοῦ
[507]   καὶ ~παρασκευαστέον μάλιστα μὲν μηδὲν  δεῖσθαι   τοῦ κολάζεσθαι, ἐὰν δὲ δεηθῇ
[485]   ἀπαλλαττόμενον, πληγῶν μοι δοκεῖ ἤδη  δεῖσθαι,   ~Σώκρατες, οὗτος ἀνήρ.
[449]   ἀναγκαῖαι διὰ μακρῶν τοὺς λόγους  ~ποιεῖσθαι·   οὐ μὴν ἀλλὰ (πειράσομαί γε
[502]   βελτίους γίγνοιντο, ~ἢ ὅτι μέλλει  (χαριεῖσθαι   τῷ ὄχλῳ τῶν θεατῶν; ~(Καλλίκλης)
[508]   τὸ ἔσχατον, ἀποκτεῖναι· καὶ οὕτω  ~διακεῖσθαι   πάντων δὴ αἴσχιστόν ἐστιν, ὡς
[483]   γ' ἐστὶν τὸ πάθημα, τὸ  ἀδικεῖσθαι,   ἀλλ' ἀνδραπόδου τινὸς ~κρεῖττόν
[474]   πότερον τὸ ἀδικεῖν τὸ  ἀδικεῖσθαι;   ἀποκρίνου. ~(Πῶλος) τὸ ἀδικεῖν. ~(Σωκράτης)
[482]   τὸ ~ἀδικεῖν αἴσχιον εἶναι τοῦ  ἀδικεῖσθαι·   ἐκ (ταύτης γὰρ αὖ τῆς
[469]   δ' ἀναγκαῖον εἴη ἀδικεῖν  ἀδικεῖσθαι,   ~ἑλοίμην ἂν μᾶλλον ἀδικεῖσθαι
[474]   τὸ ἀδικεῖσθαι; ~(Πῶλος) τὸ  ἀδικεῖσθαι   ἔμοιγε. ~(Σωκράτης) ~τί δὲ δή;
[489]   ~καὶ αἴσχιον τὸ ἀδικεῖν (τοῦ  ἀδικεῖσθαι;   ἔστιν ταῦτα οὔ; καὶ
[469]   ἀδικεῖσθαι, ~ἑλοίμην ἂν μᾶλλον  ἀδικεῖσθαι   ἀδικεῖν. ~(Πῶλος) σὺ ἄρα
[474]   ἐπεὶ σὺ δέξαι' ἂν μᾶλλον  ~ἀδικεῖσθαι   ἀδικεῖν; ~(Σωκράτης) καὶ σύ
[510]   τέχνη τῆς παρασκευῆς τοῦ μηδὲν  ἀδικεῖσθαι   ὡς ὀλίγιστα; ~σκέψαι εἰ
[475]   εἴπερ αἴσχιον τὸ ἀδικεῖν τοῦ  ἀδικεῖσθαι,   ἤτοι λυπηρότερόν ἐστιν καὶ λύπῃ
[475]   λύπῃ ὑπερβάλλει τὸ ἀδικεῖν τοῦ  ~ἀδικεῖσθαι,   καὶ ἀλγοῦσι μᾶλλον οἱ ἀδικοῦντες
[510]   ~οὐκοῦν τούτῳ τὸ μὲν μὴ  ἀδικεῖσθαι   καὶ μέγα (δύνασθαι, ὡς
[527]   τὸ ἀδικεῖν μᾶλλον τὸ  ἀδικεῖσθαι,   καὶ ~παντὸς μᾶλλον ἀνδρὶ μελετητέον
[475]   ~δέξαιτ' ἂν μᾶλλον ἀδικεῖν  ἀδικεῖσθαι·   κάκιον γὰρ τυγχάνει ὄν. ~(Πῶλος)
[473]   τοῖς ἔμπροσθεν τὸ ἀδικεῖν τοῦ  ἀδικεῖσθαι   κάκιον εἶναι. ~(Πῶλος) πάνυ γε.
[475]   ἀδικεῖσθαι; οὐκ ἔλεγες τὸ μὲν  ~ἀδικεῖσθαι   κάκιον εἶναι, τὸ δὲ ἀδικεῖν
[474]   ἄλλους ἀνθρώπους τὸ ~ἀδικεῖν τοῦ  ἀδικεῖσθαι   κάκιον ἡγεῖσθαι καὶ τὸ μὴ
[469]   ~(Πῶλος) σὺ ἄρα βούλοιο ἂν  ἀδικεῖσθαι   μᾶλλον ἀδικεῖν; ~(Σωκράτης) ~βουλοίμην
[509]   ὄντοιν, τοῦ ἀδικεῖν τε καὶ  ἀδικεῖσθαι,   μεῖζον μέν φαμεν κακὸν τὸ
[469]   γὰρ τοῦτο μέγιστον; οὐ τὸ  ἀδικεῖσθαι   μεῖζον; ~(Σωκράτης) ἥκιστά γε. ~(Πῶλος)
[489]   καὶ αἴσχιον τὸ ἀδικεῖν τοῦ  ἀδικεῖσθαι;   μὴ φθόνει ~μοι ἀποκρίνασθαι τοῦτο,
[483]   ἐστιν ὅπερ καὶ κάκιον, τὸ  ἀδικεῖσθαι,   νόμῳ δὲ τὸ ἀδικεῖν. οὐδὲ
[508]   τὸ εἶναι τὸ ἀδικεῖν τοῦ  ἀδικεῖσθαι   ὅσῳπερ (αἴσχιον τοσούτῳ κάκιον· ~καὶ
[489]   ἐστὶν αἴσχιον τὸ ἀδικεῖν τοῦ  (ἀδικεῖσθαι,   οὐδὲ δίκαιον ~τὸ ἴσον ἔχειν,
[509]   λέγω· πότερον ἐὰν μὴ βούληται  ἀδικεῖσθαι,   οὐκ ἀδικήσεται, ἐὰν δύναμιν
[509]   ἐὰν δύναμιν ~παρασκευάσηται τοῦ μὴ  ἀδικεῖσθαι,   οὐκ ἀδικήσεται; ~(Καλλίκλης) δῆλον δὴ
[475]   νυνδὴ περὶ τοῦ ἀδικεῖν καὶ  ἀδικεῖσθαι;   οὐκ ἔλεγες τὸ μὲν ~ἀδικεῖσθαι
[509]   καὶ τὴν ἀπὸ τοῦ μὴ  ἀδικεῖσθαι;   πότερα δύναμιν βούλησιν; ὧδε
[475]   ἀδικεῖν κάκιον ἂν εἴη τοῦ  ἀδικεῖσθαι.   ~(Πῶλος) δῆλον δὴ ὅτι. ~(Σωκράτης)
[473]   γε. ~(Σωκράτης) σὺ δὲ τὸ  ἀδικεῖσθαι.   ~(Πῶλος) ναί. ~(Σωκράτης) ~καὶ τοὺς
[475]   αἴσχιον εἶναι τὸ ἀδικεῖν τοῦ  ἀδικεῖσθαι;   ~(Πῶλος) ναί. ~(Σωκράτης) νῦν δέ
[474]   εἶναι, τὸ ἀδικεῖν τὸ  ἀδικεῖσθαι;   ~(Πῶλος) τὸ ἀδικεῖσθαι ἔμοιγε. ~(Σωκράτης)
[483]   τῷ ἀδικεῖν τε καὶ τῷ  ἀδικεῖσθαι,   Πώλου τὸ κατὰ νόμον ~αἴσχιον
[509]   τὸ ~ἀδικεῖν, ἔλαττον δὲ τὸ  ἀδικεῖσθαι.   τί οὖν ἂν παρασκευασάμενος ἄνθρωπος
[510]   καὶ ἐπαινῶν, ἐθέλῃ ἄρχεσθαι καὶ  ὑποκεῖσθαι   τῷ ἄρχοντι. οὗτος ~μέγα (ἐν
[485]   ~Σώκρατες, ὧν δεῖ σε  ἐπιμελεῖσθαι,   ~καὶ φύσιν ψυχῆς ὧδε γενναίαν
[520]   φάσκοντες προεστάναι τῆς πόλεως καὶ  ~ἐπιμελεῖσθαι   ὅπως ὡς βελτίστη ἔσται, πάλιν
[487]   ὑμῖν τοιάδε τις δόξα, μὴ  προθυμεῖσθαι   εἰς τὴν ἀκρίβειαν φιλοσοφεῖν, ἀλλὰ
[447]   ὄντων, καὶ ~πρὸς ἅπαντα ἔφη  ἀποκρινεῖσθαι.   ~(Σωκράτης) ~ἦ καλῶς λέγεις.
[499]   τὰ καλὰ λέγειν τε καὶ  ~ἐπισκοπεῖσθαι.   ἀγαθὸν μὲν εἶναι τὸν φρόνιμον
[498]   ~οὐκοῦν φῂς παραπλησίως χαίρειν καὶ  λυπεῖσθαι   τοὺς φρονίμους καὶ τοὺς ~ἄφρονας
[455]   ἑκάστῃ αἱρέσει τὸν ~τεχνικώτατον δεῖ  αἱρεῖσθαι.   οὐδ' ὅταν τειχῶν περὶ οἰκοδομήσεως
[500]   ~ἐστιν, ὡς ἄρτι ἐγὼ ἐπεχείρησα,  διαιρεῖσθαι,   διελομένους δὲ καὶ ὁμολογήσαντας ~ἀλλήλοις,
[468]   ἐκ τῶν πόλεων οὐδὲ χρήματα  ~ἀφαιρεῖσθαι   ἁπλῶς οὕτως, ἀλλ' ἐὰν μὲν
[508]   λόγου, ἐπὶ κόρρης, ἐάντε χρήματα  ἀφαιρεῖσθαι,   ~ἐάντε ἐκβάλλειν ἐκ τῆς πόλεως,
[457]   οὔτε τοὺς ἰατροὺς τὴν δόξαν  ἀφαιρεῖσθαι   ὅτι ~δύναιτο ἂν τοῦτο ποιῆσαι
[470]   τε καὶ ἐξελαύνειν ἀνθρώπους καὶ  ~ἀφαιρεῖσθαι   χρήματα, ἐνίοτε δὲ οὔ; ~(Πῶλος)
[474]   ἡδονήν τινα, ἐὰν ἐν τῷ  θεωρεῖσθαι   χαίρειν ποιῇ ~τοὺς θεωροῦντας; ἔχεις
[479]   μεγίστῃ ἀδικίᾳ ~διαπράξηται ~ὥστε μήτε  νουθετεῖσθαι   (μήτε κολάζεσθαι μήτε δίκην διδόναι,
[469]   ἔσται αὐτίκα μάλα, κἂν θοἰμάτιον  διεσχίσθαι,   διεσχισμένον ἔσται ~οὕτω (μέγα ἐγὼ
[471]   δοκεῖς εὖ πρὸς τὴν ~ῥητορικὴν  πεπαιδεῦσθαι,   τοῦ δὲ διαλέγεσθαι ἠμεληκέναι· καὶ
[486]   εἴ μοι ὁμολογήσειεν ἐκείνη καλῶς  ~τεθεραπεῦσθαι   τὴν ψυχήν, εὖ εἴσεσθαι ὅτι
[484]   καὶ ~Πίνδαρος ἅπερ ἐγὼ λέγω  ἐνδείκνυσθαι   ἐν τῷ ᾄσματι ἐν
[488]   οἷόν μοι δοκεῖς καὶ τότε  ~ἐνδείκνυσθαι,   ὡς αἱ μεγάλαι πόλεις ἐπὶ
[490]   οὐ πλεονεκτητέον, εἰ μὴ μέλλει  ζημιοῦσθαι,   ἀλλὰ τῶν μὲν ~πλέον, τῶν
[470]   ~ὅτι ἀναγκαῖον τὸν οὕτω πράττοντα  ζημιοῦσθαί   ἐστιν. ~(Σωκράτης) τὸ δὲ ζημιοῦσθαι
[470]   ζημιοῦσθαί ἐστιν. ~(Σωκράτης) τὸ δὲ  ζημιοῦσθαι   οὐ κακόν; ~(Πῶλος) πάνυ γε.
[481]   λόγοις οὐχ οἷός τ' εἶ  ~ἐναντιοῦσθαι,   ὥστε, εἴ τίς σου λέγοντος
[459]   τέχνας ~ἀλλὰ μίαν ταύτην, μηδὲν  ἐλαττοῦσθαι   τῶν δημιουργῶν; ~(Σωκράτης) ~εἰ μὲν
[525]   εὐθὺ διὰ τὸ ἄνευ ἀληθείας  τεθράφθαι·   καὶ ~ὑπὸ ἐξουσίας καὶ τρυφῆς
[473]   δὲ μή; ~(Πῶλος) ~οὐκ οἴει  ἐξεληλέγχθαι,   Σώκρατες, ὅταν τοιαῦτα λέγῃς
[449]   Σώκρατες, ἔνιαι τῶν ἀποκρίσεων  ἀναγκαῖαι   διὰ μακρῶν τοὺς λόγους ~ποιεῖσθαι·
[501]   καὶ περὶ ψυχὴν τοιαῦται ἄλλαι  πραγματεῖαι,   αἱ μὲν τεχνικαί, ~προμήθειάν τινα
[493]   τοῦτο τῆς ψυχῆς οὗ αἱ  ~ἐπιθυμίαι   εἰσί, τὸ ἀκόλαστον αὐτοῦ καὶ
[493]   ~δὲ ψυχῆς τοῦτο ἐν  ἐπιθυμίαι   εἰσὶ τυγχάνει ὂν οἷον ἀναπείθεσθαι
[450]   ἐστιν καὶ λόγου βραχέος ~δέονται,  ἔνιαι   δὲ οὐδενὸς ἀλλὰ τὸ τῆς
[450]   καὶ ἄλλαι πολλαὶ τέχναι, ὧν  ἔνιαι   σχεδόν τι ~ἴσους τοὺς λόγους
[449]   ~(Γοργίας) ~εἰσὶ μέν, Σώκρατες,  ἔνιαι   τῶν ἀποκρίσεων ἀναγκαῖαι διὰ μακρῶν
[495]   καὶ μὴ διορίζηται τῶν ἡδονῶν  ~ὁποῖαι   ἀγαθαὶ καὶ κακαί; ἀλλ' ἔτι
[468]   ~(Πῶλος) ναί. ~(Σωκράτης) ~ἆρ' οὖν  καὶ   βούλεται, εἴπερ τυγχάνει ταῦτα
[508]   ~τῇ ῥητορικῇ ἐπὶ τοῦτο χρηστέον·  καὶ   Πῶλον αἰσχύνῃ ᾤου συγχωρεῖν,
[499]   τις ταὐτὰ φῇ ~ἡδέα τε  καὶ   ἀγαθὰ εἶναι; οὐ ταῦτα ἀνάγκη,
[519]   σχετλιαζόντων ὡς δεινὰ πάσχουσι· πολλὰ  καὶ   ~ἀγαθὰ τὴν πόλιν πεποιηκότες ἄρα
[470]   Πῶλε· τὸν μὲν γὰρ καλὸν  καὶ   ἀγαθὸν ἄνδρα καὶ γυναῖκα ~εὐδαίμονα
[495]   φῂς εἶναι τὸ αὐτὸ ~ἡδὺ  καὶ   ἀγαθόν, εἶναί τι τῶν
[474]   σύ, ὡς ἔοικας, καλόν τε  καὶ   ἀγαθὸν καὶ κακὸν ~καὶ αἰσχρόν.
[459]   τὸ αἰσχρὸν καὶ τὸ καλὸν  καὶ   ~ἀγαθὸν καὶ κακὸν οὕτως ἔχων
[495]   Καλλικλῆς ἔφη Ἀχαρνεὺς ἡδὺ μὲν  καὶ   ~ἀγαθὸν ταὐτὸν εἶναι, ἐπιστήμην δὲ
[490]   γῆν ~φρόνιμόν τε καὶ καλὸν  καὶ   ἀγαθόν, τοῦτον δὴ ἴσως δεῖ
[504]   ῥήτωρ ἐκεῖνος, τεχνικός τε  καὶ   ἀγαθός, καὶ τοὺς ~λόγους προσοίσει
[499]   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν ὁμοίως γίγνεται κακὸς  καὶ   ἀγαθὸς τῷ ἀγαθῷ καὶ
[475]   ὁρίζῃ, Σώκρατες, ἡδονῇ τε  καὶ   ἀγαθῷ ὁριζόμενος τὸ ~καλόν. ~(Σωκράτης)
[465]   κομμωτική, κακοῦργός τε καὶ ~ἀπατηλὴ  καὶ   ἀγεννὴς καὶ ἀνελεύθερος, σχήμασιν καὶ
[479]   δὲ τὸ ὠφέλιμον τυφλῶς ἔχειν  καὶ   ~ἀγνοεῖν ὅσῳ ἀθλιώτερόν ἐστι μὴ
[517]   εἰς τὸ αὐτὸ ἀεὶ περιφερόμενοι  καὶ   ἀγνοοῦντες ἀλλήλων ὅτι ~λέγομεν. ἐγὼ
[486]   τὸν δὲ ~τοιοῦτον, εἴ τι  καὶ   ἀγροικότερον εἰρῆσθαι, ἔξεστιν ἐπὶ κόρρης
[509]   ἀγροικότερόν τι εἰπεῖν ἔστιν, σιδηροῖς  καὶ   ἀδαμαντίνοις ~λόγοις, ὡς γοῦν ἂν
[454]   τούτων ἐστι δίκαιά τε  καὶ   ἄδικα. ~(Σωκράτης) ~καὶ ἐγώ τοι
[483]   πλέον ζητεῖν ἔχειν τῶν ~πολλῶν,  καὶ   ἀδικεῖν αὐτὸ καλοῦσιν· δέ
[509]   οὖν ὄντοιν, τοῦ ἀδικεῖν τε  καὶ   ἀδικεῖσθαι, μεῖζον μέν φαμεν κακὸν
[475]   ἐλέγετο νυνδὴ περὶ τοῦ ἀδικεῖν  καὶ   ἀδικεῖσθαι; οὐκ ἔλεγες τὸ μὲν
[460]   χρῆταί τε καὶ ἀδίκως ~χρῆται  καὶ   ἀδικῇ, ὡσαύτως δὲ οὕτως καὶ
[525]   καὶ οὐλῶν μεστὴν ὑπὸ (ἐπιορκιῶν  καὶ   ἀδικίας, ~ἑκάστη πρᾶξις
[478]   ἀνάγκη. ~(Σωκράτης) ~τίς δὲ πονηρίας  καὶ   ἀδικίας; εἰ μὴ οὕτως εὐπορεῖς,
[478]   δὲ νόσου, δίκη δὲ ~ἀκολασίας  καὶ   ἀδικίας. ~(Πῶλος) φαίνεται. ~(Σωκράτης) τί
[455]   ~διδασκαλικῆς περὶ τὸ δίκαιόν τε  καὶ   ἄδικον. ~(Γοργίας) ναί. ~(Σωκράτης) ~οὐδ'
[472]   εἶναι ~μακάριον ἄνδρα ἀδικοῦντά τε  καὶ   ἄδικον ὄντα, εἴπερ Ἀρχέλαον ἄδικον
[483]   πλέον ἔχωσιν, λέγουσιν ὡς αἰσχρὸν  ~καὶ   ἄδικον τὸ πλεονεκτεῖν, καὶ τοῦτό
[505]   ἀνόητός τε ~οὖσα καὶ ἀκόλαστος  καὶ   ἄδικος καὶ ἀνόσιος, εἴργειν αὐτὴν
[455]   ἐσόμεθα; πότερον ~περὶ δικαίου μόνον  καὶ   ἀδίκου καὶ περὶ ὧν
[460]   περιττοῦ, ἀλλὰ τοὺς τοῦ δικαίου  καὶ   ἀδίκου· γάρ; ~(Γοργίας) ναί.
[482]   ὡς οὐ τὸ ἀδικεῖν ἐστιν  καὶ   ἀδικοῦντα δίκην μὴ διδόναι ἁπάντων
[510]   τε εἶναι ὡς πλεῖστα ἀδικεῖν  καὶ   ἀδικοῦντα μὴ ~διδόναι δίκην.
[479]   ὑγιεῖ ψυχῇ συνοικεῖν, ἀλλὰ ~σαθρᾷ  καὶ   ἀδίκῳ (καὶ ἀνοσίῳ, ὅθεν καὶ
[455]   ἄλλων ὄχλων ~δικαίων τε πέρι  καὶ   ἀδίκων, ἀλλὰ πιστικὸς μόνον· οὐ
[454]   ὄχλοις ~περὶ τῶν δικαίων τε  καὶ   ἀδίκων; ἐξ ἧς πιστεύειν γίγνεται
[460]   πύκτης τῇ πυκτικῇ χρῆταί τε  καὶ   ἀδίκως ~χρῆται καὶ ἀδικῇ, ὡσαύτως
[522]   ἄνθρωπος ἐν πόλει οὕτως διακείμενος  ~καὶ   ἀδύνατος ὢν ἑαυτῷ βοηθεῖν; ~(Σωκράτης)
[523]   ὅδε περὶ ἀνθρώπων ἐπὶ Κρόνου,  καὶ   ἀεὶ καὶ νῦν ~ἔτι ἔστιν
[464]   ἀλλήλων. τεττάρων δὴ τούτων οὐσῶν,  καὶ   ἀεὶ πρὸς τὸ ~βέλτιστον θεραπευουσῶν
[479]   εἶναι διαφερόντως τῶν ἄλλων ἀνθρώπων,  ~καὶ   ἀεὶ τὸν ἀδικοῦντα τοῦ ἀδικουμένου
[484]   πάντων βασιλεὺς ~θνατῶν τε  καὶ   ἀθανάτων· ~οὗτος δὲ δή, φησίν,
[481]   καὶ εἰς τοὺς ἑαυτοῦ ἀδίκως  καὶ   ἀθέως, ἐάντε αὖ θανάτου ἄξια
[523]   ἐκτὸς κακῶν, τὸν δὲ ἀδίκως  καὶ   ἀθέως εἰς τὸ τῆς τίσεώς
[469]   γε ἀποθνῄσκων ἀδίκως ἐλεινός τε  καὶ   ἄθλιός ἐστιν. ~(Σωκράτης) ~ἧττον
[494]   οὗτος οὐ δεινὸς καὶ αἰσχρὸς  καὶ   ~ἄθλιος; τούτους τολμήσεις λέγειν
[496]   καὶ τἀναντία τούτων, κακά τε  καὶ   ἀθλιότητα, ~ἐν μέρει λαμβάνει καὶ
[501]   καὶ περὶ πολλάς. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν  καὶ   ἁθρόαις ἅμα χαρίζεσθαι ἔστι, μηδὲν
[450]   πάνυ γε. ~(Σωκράτης) ~καὶ μὴν  καὶ   αἱ ἄλλαι τέχναι, Γοργία,
[501]   ~(Καλλίκλης) ἔμοιγε δοκεῖ. ~(Σωκράτης) οὐκοῦν  καὶ   αἱ τοιαίδε ἅπασαι, οἷον
[469]   καὶ τά γε ~Ἀθηναίων νεώρια  καὶ   αἱ τριήρεις καὶ τὰ πλοῖα
[499]   χρηστὰς καὶ ἡδονὰς καὶ λύπας  καὶ   αἱρετέον ἐστὶν καὶ πρακτέον; ~(Καλλίκλης)
[508]   ἐμὰ τῷ ἀδικοῦντι καὶ κάκιον  καὶ   αἴσχιον εἶναι ἐμοὶ τῷ
[508]   τὰ ἐμὰ ἀδίκως καὶ τέμνειν  καὶ   αἴσχιον καὶ κάκιον, καὶ κλέπτειν
[489]   οὐ τὸ πλέον δίκαιον εἶναι,  καὶ   αἴσχιον τὸ ἀδικεῖν τοῦ ἀδικεῖσθαι;
[489]   ~δίκαιον εἶναι τὸ ἴσον ἔχειν  ~καὶ   αἴσχιον τὸ ἀδικεῖν (τοῦ ἀδικεῖσθαι;
[477]   φήσαις ἀσθένειαν εἶναι καὶ νόσον  καὶ   ~αἶσχος καὶ τὰ τοιαῦτα; ~(Πῶλος)
[503]   που τούτου κολακεία ἂν εἴη  ~καὶ   αἰσχρὰ δημηγορία, τὸ δ' ἕτερον
[495]   γὰρ τὰ νυνδὴ αἰνιχθέντα ~πολλὰ  καὶ   αἰσχρὰ φαίνεται συμβαίνοντα, εἰ τοῦτο
[492]   αἰσχύνην, ἀποκρυπτόμενοι τὴν αὑτῶν ἀδυναμίαν,  ~καὶ   αἰσχρὸν δή φασιν εἶναι τὴν
[483]   δὴ νόμῳ μὲν τοῦτο ἄδικον  καὶ   αἰσχρὸν λέγεται, τὸ πλέον ζητεῖν
[474]   τε καὶ ἀγαθὸν καὶ κακὸν  ~καὶ   αἰσχρόν. ~(Πῶλος) οὐ δῆτα. ~(Σωκράτης)
[465]   ~κολακείαν μὲν οὖν αὐτὸ καλῶ,  ~καὶ   αἰσχρόν φημι (εἶναι τὸ τοιοῦτον,
[494]   κιναίδων βίος, οὗτος οὐ δεινὸς  καὶ   αἰσχρὸς καὶ ~ἄθλιος; τούτους
[525]   ἀκρατίας τῶν πράξεων ἀσυμμετρίας τε  ~καὶ   αἰσχρότητος γέμουσαν τὴν ψυχὴν εἶδεν·
[494]   μὲν καὶ Γοργίαν καὶ ἐξέπληξα  καὶ   αἰσχύνεσθαι ~ἐποίησα, σὺ δὲ οὐ
[509]   δυνατὸν εἶναι ~ἐφ' ἕκαστα βοηθεῖν  καὶ   αἰσχύνη τοῦ μή. ἆρα ἄλλως
[487]   ἐστὸν ἐμώ, ~ἐνδεεστέρω δὲ παρρησίας  καὶ   αἰσχυντηροτέρω μᾶλλον τοῦ δέοντος· πῶς
[452]   Σώκρατες, τῇ ἀληθείᾳ μέγιστον ἀγαθὸν  καὶ   αἴτιον ἅμα μὲν ~ἐλευθερίας αὐτοῖς
[518]   ὦσι, τοὺς δὲ ~προτέρους ἐκείνους  καὶ   αἰτίους τῶν κακῶν (ἐγκωμιάσουσιν. καὶ
[492]   σὺ διώκειν, ὧδ' ἔχει· τρυφὴ  καὶ   ~ἀκολασία καὶ ἐλευθερία, ἐὰν ἐπικουρίαν
[477]   καὶ κάμνειν τὸ ἄδικον εἶναι  καὶ   ~ἀκόλαστον καὶ δειλὸν καὶ ἀμαθῆ;
[505]   πονηρὰ ᾖ, ἀνόητός τε ~οὖσα  καὶ   ἀκόλαστος καὶ ἄδικος καὶ ἀνόσιος,
[515]   πρότερον πονηρὸς ὤν, ἄδικός τε  καὶ   ἀκόλαστος καὶ ἄφρων, ~διὰ Καλλικλέα
[507]   δὲ αὕτη ἄφρων τε  καὶ   ἀκόλαστος. ~πάνυ γε. ~καὶ μὴν
[493]   πεῖσαι ~μεταθέσθαι, ἀντὶ τοῦ ἀπλήστως  καὶ   ἀκολάστως ἔχοντος βίου τὸν κοσμίως
[457]   ἀπαλλάττονται, λοιδορηθέντες τε ~καὶ εἰπόντες  καὶ   ἀκούσαντες περὶ σφῶν αὐτῶν τοιαῦτα
[519]   πρᾶγμα καὶ νῦν ὁρῶ γιγνόμενον  καὶ   ἀκούω τῶν παλαιῶν ἀνδρῶν πέρι.
[525]   ἐξουσίας καὶ τρυφῆς καὶ ὕβρεως  καὶ   ἀκρατίας τῶν πράξεων ἀσυμμετρίας τε
[525]   καὶ πάντα σκολιὰ ὑπὸ ~ψεύδους  καὶ   ἀλαζονείας καὶ οὐδὲν εὐθὺ διὰ
[467]   ὅπερ ~ποιοῦσιν, πίνειν τὸ φάρμακον  καὶ   ἀλγεῖν, ἐκεῖνο, τὸ ὑγιαίνειν,
[475]   ὑπερβάλλει τὸ ἀδικεῖν τοῦ ~ἀδικεῖσθαι,  καὶ   ἀλγοῦσι μᾶλλον οἱ ἀδικοῦντες
[527]   πῃ ζητοῦντες ~εἴχομεν αὐτῶν βελτίω  καὶ   ἀληθέστερα εὑρεῖν· νῦν δὲ ὁρᾷς
[470]   γιγνώσκειν φήσεις εὐδαίμονα ~ὄντα. ~(Σωκράτης)  ~καὶ   ἀληθῆ γε ἐρῶ· οὐ γὰρ
[454]   ~τί δέ; ἐπιστήμη ἐστὶν ψευδὴς  καὶ   ἀληθής; ~(Γοργίας) οὐδαμῶς. ~(Σωκράτης) ~δῆλον
[454]   τις, Γοργία, ~πίστις ψευδὴς  καὶ   ἀληθής; φαίης ἄν, ὡς ἐγὼ
[463]   δοκεῖ τῆς ἐπιτηδεύσεως ~πολλὰ μὲν  καὶ   ἄλλα μόρια εἶναι, ἓν δὲ
[486]   ἔστιν καὶ βίος καὶ δόξα  καὶ   ἄλλα πολλὰ ἀγαθά. ~(Σωκράτης) ~εἰ
[495]   συμβαίνοντα, εἰ τοῦτο οὕτως ἔχει,  καὶ   ἄλλα πολλά. ~(Καλλίκλης) ὡς σύ
[517]   δὲ καὶ τείχη καὶ νεώρια  καὶ   ἄλλα πολλὰ τοιαῦτα καὶ ἐγώ
[454]   ἀπεργάζεται τοῦτο τὸ ἔργον, ἀλλὰ  καὶ   ἄλλαι, δικαίως ~ὥσπερ περὶ τοῦ
[450]   σιγῆς, οἷον ~γραφικὴ καὶ ἀνδριαντοποιία  καὶ   ἄλλαι πολλαί. τὰς τοιαύτας (μοι
[450]   ~καὶ γεωμετρικὴ καὶ πεττευτική γε  καὶ   ἄλλαι πολλαὶ τέχναι, ὧν ἔνιαι
[453]   ποιεῖν ῥητορικὴ ~μόνη  καὶ   ἄλλαι τέχναι; λέγω δὲ τὸ
[451]   πολὺ λόγῳ χρωμένων, τυγχάνουσιν δὲ  ~καὶ   ἄλλαι τοιαῦται οὖσαι, πειρῶ εἰπεῖν
[473]   ἐκτέμνηται καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐκκάηται,  καὶ   ἄλλας ~πολλὰς καὶ μεγάλας καὶ
[495]   εἶναι, ἐπιστήμην δὲ καὶ ἀνδρείαν  καὶ   ἀλλήλων καὶ τοῦ ἀγαθοῦ ~ἕτερον.
[519]   ~(αὑτούς) τούς τε μισθοὺς ἀποστεροῦντες  καὶ   ἄλλην χάριν οὐκ ἀποδιδόντες, ~(εὖ
[458]   τινας αὐτῶν κατέχομεν ~βουλομένους τι  καὶ   ἄλλο πράττειν. ~(Χαιρεφῶν) ~τοῦ μὲν
[526]   οἱ τοιοῦτοι· ἐπεὶ καὶ ἐνθάδε  καὶ   ἄλλοθι γεγόνασιν, οἶμαι δὲ καὶ
[449]   ταῦτα οὐ μόνον ἐνθάδε ἀλλὰ  καὶ   ἄλλοθι. ~(Σωκράτης) ~ἆρ' οὖν ἐθελήσαις
[453]   ~(Σωκράτης) ~ἆρα διὰ τοῦτο, ὅτι  καὶ   ἄλλοι εἰσὶ ζωγράφοι γράφοντες ἄλλα
[472]   ἐλέγχου, ὡς σύ τε οἴει  καὶ   ἄλλοι πολλοί· ἔστιν δὲ καὶ
[493]   δὲ μέλιτος, δὲ γάλακτος,  καὶ   ἄλλοι πολλοὶ πολλῶν, ~νάματα δὲ
[499]   δὴ σὺ οἴει ~ἐμὲ  καὶ   ἄλλον ὁντινοῦν ἀνθρώπων οὐχ ἡγεῖσθαι
[525]   ἔσεσθαι, εἰ ἀληθῆ λέγει πῶλος,  καὶ   ἄλλον ~ὅστις ἂν τοιοῦτος τύραννος
[449]   τέχνης (εἶναι καὶ ποιῆσαι ἂν  καὶ   ~ἄλλον ῥήτορα· ῥητορικὴ περὶ
[472]   καὶ ἄλλοι πολλοί· ἔστιν δὲ  καὶ   ἄλλος, ὃν ~ἐγὼ αὖ οἶμαι.
[461]   καὶ αὐτὸν ἐπίστασθαι τὰ ~δίκαια  καὶ   ἄλλους διδάξειν; ἀλλ' εἰς τὰ
[455]   αὐτός τε φῂς ῥήτωρ εἶναι  καὶ   ἄλλους ποιεῖν ~ῥητορικούς, εὖ ἔχει
[449]   ~(Γοργίας) κάλει δή. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν  καὶ   ἄλλους σε φῶμεν δυνατὸν εἶναι
[514]   ~καὶ αὐτούς τε δημοσιεύειν ἐπιχειρεῖν  καὶ   ἄλλους τοιούτους παρακαλεῖν; οὐκ ~ἀνόητόν
[522]   τὴν ~βοήθειαν ἀδύνατον ὄντα ἐμαυτῷ  καὶ   ἄλλῳ βοηθεῖν, αἰσχυνοίμην ἂν καὶ
[505]   χαίρειν τοῦτον τὸν λόγον,  ~καὶ   ἄλλῳ τῳ διαλέξῃ. ~(Σωκράτης) τίς
[496]   γε. ~(Σωκράτης) θαυμάσιον γὰρ (οἶμαι  καὶ   ἄλογον γίγνεται· γάρ; ~(Καλλίκλης)
[496]   ὧν ἅμα τε ἀπαλλάττεται ἄνθρωπος  καὶ   ἅμα ἔχει, δῆλον ~ὅτι ταῦτά
[497]   διψῶν τε ἕκαστος ~ἡμῶν πέπαυται  καὶ   ἅμα