HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Gorgias

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ο  =  81 formes différentes pour 964 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[448]   ἧσπερ Ἀριστοφῶν Ἀγλαοφῶντος     ἀδελφὸς αὐτοῦ ἔμπειρος ἦν ~τέχνης,
[469]   ἄθλιός ἐστιν. ~(Σωκράτης) ~ἧττον     ἀποκτεινύς, Πῶλε, καὶ ἧττον
[488]   μὲν εἶναι, μοχθηρότερον δέ·     αὐτὸς (ὅρος ἐστὶν τοῦ βελτίονος
[469]   Πῶλε, καὶ ἧττον     δικαίως ἀποθνῄσκων. ~(Πῶλος) πῶς δῆτα,
[478]   καὶ ἀπαλλαττόμενος τοῦ κακοῦ,     μὴ ἰατρευόμενος, ἔχων δέ; ~(Πῶλος)
[464]   καὶ ~(πονηρῶν, ἰατρὸς     ὀψοποιός, λιμῷ ἂν ἀποθανεῖν τὸν
[483]   ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα ἐστράτευσεν     πατὴρ αὐτοῦ ἐπὶ ~Σκύθας;
[495]   δή μοι μὴ ἀνομολογούμενος     λόγος, ἐὰν ἕτερον φήσω εἶναι,
[452]   εἶ, ἄνθρωπε, καὶ τί  τὸ   σὸν ἔργον; ~παιδοτρίβης, φαίη ἄν,
[503]   τούτων τοιοῦτος γέγονεν· φέρε γάρ,  ~ὁ   ἀγαθὸς ἀνὴρ καὶ ἐπὶ τὸ
[448]   ~εἰ δέ γε ἧσπερ Ἀριστοφῶν     Ἀγλαοφῶντος ἀδελφὸς αὐτοῦ
[448]   ἐπιστήμων ὢν τῆς τέχνης ἧσπερ     ἀδελφὸς αὐτοῦ ~Ἡρόδικος, τί ἂν
[472]   Πῶλε, ἀδικῶν τε καὶ     ἄδικος πάντως μὲν ἄθλιος, ~ἀθλιώτερος
[472]   ἐὰν ἄρα μὴ τυγχάνῃ δίκης     ἀδικῶν, κατὰ τὸν σὸν λόγον
[472]   τὴν ἐμὴν δόξαν, Πῶλε,     ἀδικῶν τε καὶ ἄδικος
[481]   τι σοῦ λέγοντος ~δῆμος     Ἀθηναίων μὴ φῇ οὕτως ἔχειν,
[526]   ἀπέπεμψε. ~ταὐτὰ δὲ ταῦτα καὶ     Αἰακός ἑκάτερος τούτων ῥάβδον ἔχων
[507]   ἐναντίως ~ἔχων τῷ σώφρονι,     ἀκόλαστος, ὃν σὺ ἐπῄνεις. ~ἐγὼ
[495]   ~(Καλλίκλης) ~Σωκράτης δέ γε ἡμῖν     Ἀλωπεκῆθεν οὐχ ὁμολογεῖ ταῦτα.
[506]   ὥστε, ἂν τὶ φαίνηται ~λέγων     ἀμφισβητῶν ἐμοί, ἐγὼ πρῶτος συγχωρήσομαι.
[485]   ἤδη δεῖσθαι, ~Σώκρατες, οὗτος     ἀνήρ. γὰρ νυνδὴ ἔλεγον,
[516]   μοι χάρισαι ἀποκρινάμενος· πότερον καὶ     ἄνθρωπος ἓν τῶν ~ζῴων ἐστὶν
[524]   πράγματος ἔσχεν ἐν τῇ ψυχῇ     ἄνθρωπος. ἐπειδὰν οὖν ~ἀφίκωνται παρὰ
[495]   δήπου ὑγιαίνει τε καὶ νοσεῖ     ἄνθρωπος, ~οὐδὲ ἅμα ἀπαλλάττεται ὑγιείας
[524]   αὑτοῦ ἥνπερ καὶ ὅτε ἔζη     ἄνθρωπος, τό τε σῶμα τὴν
[478]   δή. ~(Σωκράτης) δεύτερος δέ που     ἀπαλλαττόμενος. ~(Πῶλος) ἔοικεν. ~(Σωκράτης) οὗτος
[453]   ἐστὶν τὰ τοῦ ἀριθμοῦ, καὶ     ἀριθμητικὸς ἄνθρωπος; ~(Γοργίας) πάνυ γε.
[518]   ἔλεγές μοι πάνυ σπουδάζων, Θεαρίων     ἀρτοκόπος καὶ Μίθαικος ~τὴν
[471]   ~(Πῶλος) ἄθλιος ἄρα οὗτός ἐστιν     Ἀρχέλαος κατὰ τὸν σὸν λόγον;
[521]   ὅτι ~λέγω ἐν τῷ δικαστηρίῳ.     αὐτὸς δέ μοι ἥκει λόγος
[457]   οἱ μὴ χρώμενοι οἶμαι ὀρθῶς.     αὐτὸς δὴ λόγος καὶ περὶ
[509]   λέγω καλῶς λέγειν· ἐπεὶ ἔμοιγε     αὐτὸς ~λόγος ἐστιν ἀεί, ὅτι
[476]   οὐκοῦν καὶ εἰ τέμνει τι,     αὐτὸς λόγος; τέμνεται γάρ τι.
[460]   ἐρρήθη. ~(Σωκράτης) ~νῦν (δέ γε     αὐτὸς οὗτος φαίνεται, ῥητορικός,
[505]   δὲ ψυχήν, ἄριστε, οὐχ     αὐτὸς τρόπος; ἕως μὲν ἂν
[481]   λέγεις, ἄλλο τι ἡμῶν     βίος ἀνατετραμμένος ἂν εἴη τῶν
[492]   ὥς γε σὺ λέγεις δεινὸς     βίος. οὐ γάρ τοι θαυμάζοιμ'
[521]   πολλάκις εἴρηκας, ὅτι ἀποκτενεῖ με     βουλόμενος, ἵνα μὴ αὖ καὶ
[482]   (βουλόμενος μαθεῖν, εἰ ~διδάξοι αὐτὸν     (Γοργίας) αἰσχυνθῆναι αὐτὸν καὶ φάναι
[457]   γὰρ ἐπὶ (δικαίου χρείᾳ παρέδωκεν,     ~δ' ἐναντίως χρῆται. τὸν οὖν
[493]   μὲν οἴνου, δὲ μέλιτος,     δὲ γάλακτος, καὶ ἄλλοι πολλοὶ
[508]   ἐστιν, ὡς σὸς λόγος.     δὲ δὴ ἐμὸς ὅστις, ~πολλάκις
[460]   δίκαιος; ~(Γοργίας) πάντως δήπου. ~(Σωκράτης)  ~ὁ   δὲ δίκαιος δίκαιά που πράττει.
[526]   ἰάσιμος ἐάντε ἀνίατος ~δοκῇ εἶναι·     δὲ ἐκεῖσε ἀφικόμενος (τὰ προσήκοντα
[463]   ἀλλ' αὐτὸν λέληθα οὔπω ἀποκεκριμένος,     δὲ ἐπανερωτᾷ εἰ ~οὐ καλὸν
[493]   καὶ ~πλήρεις, μὲν οἴνου,     δὲ μέλιτος, δὲ γάλακτος,
[459]   γάρ; ~(Γοργίας) ναί. ~(Σωκράτης)  ~ὁ   δὲ μὴ ἰατρός γε δήπου
[526]   ἑκάτερος τούτων ῥάβδον ἔχων δικάζει     δὲ Μίνως ~ἐπισκοπῶν κάθηται, μόνος
[518]   θαυμαστοὺς ~(παρασκευάζων, δὲ ὄψον,     δὲ οἶνον. ἴσως ἂν οὖν
[476]   ὑπό γε τοῦ κολάζοντος. ~(Σωκράτης)     δὲ ὀρθῶς κολάζων (δικαίως κολάζει;
[518]   μὲν ἄρτους θαυμαστοὺς ~(παρασκευάζων,     δὲ ὄψον, δὲ οἶνον.
[476]   ἄρα μὲν ποιεῖ καλά,     δὲ πάσχει, κολαζόμενος. ~(Πῶλος)
[471]   μάρτυρας πολλοὺς παρέχωνται καὶ ~εὐδοκίμους,     δὲ τἀναντία λέγων ἕνα τινὰ
[452]   ἰατρόν, δοῦλον δὲ τὸν παιδοτρίβην·     δὲ χρηματιστὴς οὗτος ἄλλῳ ~ἀναφανήσεται
[481]   ἐκκλησίᾳ, ἐάν τι σοῦ λέγοντος     ~δῆμος Ἀθηναίων μὴ φῇ
[513]   οὐ πάνυ σοι πείθομαι. ~(Σωκράτης)  ~ὁ   δήμου γὰρ ἔρως, Καλλίκλεις,
[473]   (οὐκ ἂν εἴη ἀθλιώτερος μέντοι     διαφεύγων καὶ ~τυραννεύσας. τί τοῦτο,
[473]   ~κατειργασμένος τὴν τυραννίδα ἀδίκως οὔτε     διδοὺς δίκην δυοῖν γὰρ ἀθλίοιν
[477]   ἀνάγκη. ~(Σωκράτης) ἀγαθὰ ἄρα πάσχει     δίκην διδούς; ~(Πῶλος) ἔοικεν. ~(Σωκράτης)
[477]   ~(Σωκράτης) κακίας ἄρα ψυχῆς ἀπαλλάττεται     δίκην διδούς; ~(Πῶλος) ναί. ~(Σωκράτης)
[484]   ἅπαντας, ἐπαναστὰς ἀνεφάνη δεσπότης ἡμέτερος     ~δοῦλος, καὶ ἐνταῦθα (ἐξέλαμψεν τὸ
[490]   καὶ οὐ ῥήματι θηρεύω εἰ     ~εἷς τῶν μυρίων κρείττων. ~(Καλλίκλης)
[521]   λέγεις, πονηρός τίς μ' ~ἔσται     εἰσάγων οὐδεὶς γὰρ ἂν χρηστὸς
[506]   τις ἄρα ἐγγενόμενος ἐν ἑκάστῳ     ἑκάστου οἰκεῖος ἀγαθὸν παρέχει ~ἕκαστον
[472]   παρέχηται μηδένα. ~οὗτος δὲ     ἔλεγχος οὐδενὸς ἄξιός ἐστιν πρὸς
[475]   ~(Σωκράτης) ~ὁρᾷς οὖν, Πῶλε,     ἔλεγχος παρὰ τὸν ἔλεγχον παραβαλλόμενος
[463]   μὲν εἶναι τέχνη, ~ὡς δὲ     ἐμὸς λόγος, οὐκ ἔστιν τέχνη
[507]   ἄθλιον· οὗτος δ' ἂν εἴη     ἐναντίως ~ἔχων τῷ σώφρονι,
[457]   του ἀμφισβητήσωσιν καὶ μὴ φῇ     ~ἕτερος τὸν ἕτερον ὀρθῶς λέγειν
[485]   ~Ζῆθος πρὸς τὸν Ἀμφίονα     Εὐριπίδου, οὗπερ ἐμνήσθην. καὶ γὰρ
[481]   διαφύγῃ καὶ μὴ δῷ δίκην     ἐχθρός, ἀλλ' ἐάντε ~χρυσίον ᾖ>
[480]   ~εὐλαβητέον ἐὰν δὲ ἄλλον ἀδικῇ     ἐχθρός, παντὶ τρόπῳ παρασκευαστέον, ~καὶ
[478]   ναί. ~(Σωκράτης) κάκιστα ἄρα ζῇ     ἔχων (ἀδικίαν) καὶ μὴ ἀπαλλαττόμενος.
[511]   δύο δραχμὰς ἐπράξατο, καὶ αὐτὸς     ἔχων τὴν τέχνην καὶ ταῦτα
[523]   ἄνθρωποι ἑκατέρωσε ~ἀνάξιοι. εἶπεν οὖν     Ζεύς· ἀλλ' ἐγώ, ἔφη, παύσω
[523]   Ὅμηρος λέγει, ~διενείμαντο τὴν ἀρχὴν     Ζεὺς καὶ Ποσειδῶν καὶ
[485]   κινδυνεύω οὖν πεπονθέναι νῦν ὅπερ     ~Ζῆθος πρὸς τὸν Ἀμφίονα
[524]   λόγων τοιόνδε τι λογίζομαι συμβαίνειν.     θάνατος τυγχάνει ὤν, ὡς ~ἐμοὶ
[478]   ἐν σώματι εἴτ' ἐν ψυχῇ,     ~ἰατρευόμενος καὶ ἀπαλλαττόμενος τοῦ κακοῦ,
[459]   ἰατρός γε δήπου ἀνεπιστήμων ὧν     ἰατρὸς ἐπιστήμων. ~(Γοργίας) δῆλον ὅτι.
[464]   τῶν χρηστῶν σιτίων καὶ ~(πονηρῶν,     ἰατρὸς ὀψοποιός, λιμῷ
[452]   χρηματιστής, καὶ εἴποι πρῶτον μὲν     ~ἰατρὸς ὅτι Σώκρατες, ἐξαπατᾷ
[499]   ἀγαθῷ καὶ μᾶλλον ~(ἀγαθὸς     κακός; οὐ ταῦτα συμβαίνει καὶ
[518]   συγγεγραφὼς τὴν Σικελικὴν καὶ Σάραμβος     κάπηλος, ὅτι οὗτοι ~θαυμάσιοι γεγόνασιν
[473]   οὐδέποτε ἔσται οὐδέτερος αὐτῶν, οὔτε     ~κατειργασμένος τὴν τυραννίδα ἀδίκως οὔτε
[476]   οὔ; ~(Πῶλος) δίκαια. ~(Σωκράτης) οὐκοῦν     κολαζόμενος δίκην διδοὺς δίκαια πάσχει;
[476]   ποιεῖ καλά, δὲ πάσχει,     κολαζόμενος. ~(Πῶλος) ναί. ~(Σωκράτης) οὐκοῦν
[491]   ~οὐκοῦν σὺ ἐρεῖς περὶ τίνων     κρείττων τε καὶ φρονιμώτερος πλέον
[512]   ~τἆλλά ἐστιν· ἱκανὸς γὰρ αὐτῷ     λόγος. ἀλλὰ σὺ οὐδὲν ἧττον
[505]   αὐτὸς τοῦτο πάσχων περὶ οὗ     λόγος ~ἐστί, κολαζόμενος. ~(Καλλίκλης) ~οὐδέ
[453]   εἰδέναι αὐτὸ τοῦτο περὶ ὅτου     λόγος ἐστίν, ~καὶ ἐμὲ εἶναι
[472]   αὐτίκα πρῶτον, περὶ οὗ νῦν     λόγος ἐστίν, σὺ ἡγῇ οἷόν
[472]   ~πεπεράνθαι περὶ ὧν ἂν (ἡμῖν     λόγος ᾖ· οἶμαι δὲ οὐδὲ
[474]   αὐτὸν πρὸς ὃν ἄν μοι     λόγος ᾖ, τοὺς δὲ ~πολλοὺς
[508]   εἶεν· ἐξελεγκτέος δὴ οὗτος     λόγος (ἡμῖν ἐστιν, ~ὡς οὐ
[501]   συγχωρῶ, ἵνα σοι καὶ περανθῇ     λόγος καὶ Γοργίᾳ τῷδε ~χαρίσωμαι.
[505]   καὶ τὰ λοιπά, ~ἵνα ἡμῖν     λόγος κεφαλὴν λάβῃ. ~(Καλλίκλης) ~ὡς
[487]   ~αἰσχύνεσθαι, αὐτός τε φῂς καὶ     λόγος ὃν ὀλίγον πρότερον ἔλεγες
[511]   ~οὐ νοῦν γε ἔχοντι, ὡς     λόγος σημαίνει. οἴει δεῖν
[527]   καὶ ζῶν καὶ τελευτήσας, ὡς  ~ὁ   λόγος σημαίνει. καὶ ἔασόν τινά
[471]   νῦν ἄλλο τι οὗτός ~ἐστιν     λόγος, με καὶ ἂν
[458]   περὶ ὧν τυγχάνει νῦν ~ἡμῖν     λόγος ὤν. εἰ μὲν οὖν
[527]   ἄλλων ἐλεγχομένων μόνος οὗτος ~ἠρεμεῖ     λόγος, ὡς εὐλαβητέον ἐστὶν τὸ
[526]   εἰς τοὺς ἄλλους Ἕλληνας, ~Ἀριστείδης     Λυσιμάχου· οἱ δὲ πολλοί,
[460]   οὕτω κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον,     μεμαθηκὼς ~ἕκαστα τοιοῦτός ἐστιν οἷον
[518]   οὗτοι ~θαυμάσιοι γεγόνασιν σωμάτων θεραπευταί,     μὲν ἄρτους θαυμαστοὺς ~(παρασκευάζων,
[482]   ~ἑτέρων παιδικῶν πολὺ ἧττον ἔμπληκτος·     μὲν γὰρ Κλεινίειος οὗτος ἄλλοτε
[493]   μὲν (ἑτέρῳ ὑγιεῖς καὶ ~πλήρεις,     μὲν οἴνου, δὲ μέλιτος,
[493]   πολλῶν πόνων καὶ ~χαλεπῶν ἐκποριζόμενα·     μὲν οὖν ἕτερος πληρωσάμενος μήτ'
[476]   πάνυ γε. ~(Σωκράτης) τούτων ἄρα     μὲν ποιεῖ καλά, δὲ
[478]   ναί. ~(Σωκράτης) ~εὐδαιμονέστατος μὲν ἄρα     μὴ ἔχων κακίαν ἐν ψυχῇ,
[478]   ἔχων δέ; ~(Πῶλος) φαίνεταί μοι     μὴ ἰατρευόμενος. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν τὸ
[511]   οὐκ ~οἶσθα ὅτι οὗτος     μιμούμενος τὸν μὴ μιμούμενον ἐκεῖνον
[524]   ἐπετήδευε κομᾶν, κομήτης τούτου καὶ     νεκρός. μαστιγίας ~αὖ εἴ τις
[524]   ζῶντος, τούτου καὶ ~ἐπειδὰν ἀποθάνῃ     νεκρὸς μέγας, καὶ εἰ παχύς,
[472]   σοι, ~ἐὰν μὲν βούλῃ, Νικίας     Νικηράτου καὶ οἱ ἀδελφοὶ μετ'
[482]   ἐστίν, τε φύσις καὶ     νόμος· ~ἐὰν οὖν τις αἰσχύνηται
[489]   κατηγορεῖν λέγων ὅτι ἐναντίον ἐστὶν     νόμος καὶ ~φύσις,
[478]   ἔοικεν. ~(Σωκράτης) οὗτος δ' ἦν     νουθετούμενός τε καὶ ἐπιπληττόμενος καὶ
[526]   χρυσοῦν (σκῆπτρον, ὥς φησιν Ὀδυσσεὺς     ~Ὁμήρου ἰδεῖν αὐτὸν ~χρύσεον σκῆπτρον
[510]   παλαιοί τε καὶ σοφοὶ λέγουσιν,     ὅμοιος τῷ ὁμοίῳ. ~οὐ καὶ
[459]   ἐπιστήμων. ~(Γοργίας) δῆλον ὅτι. ~(Σωκράτης)  ~ὁ   οὐκ εἰδὼς ἄρα τοῦ εἰδότος
[452]   εἰ δ' αὖ μετὰ τοῦτον     ~παιδοτρίβης εἴποι ὅτι θαυμάζοιμί τἄν,
[520]   τὴν χάριν, εἰ προοῖτο ~αὐτῷ     παιδοτρίβης καὶ μὴ συνθέμενος αὐτῷ
[484]   ἐν λέγει ὅτι ~νόμος     πάντων βασιλεὺς ~θνατῶν τε καὶ
[502]   γε πέρι. ~(Σωκράτης) ~τί δὲ     πατὴρ αὐτοῦ Μέλης; πρὸς
[523]   Ζεὺς καὶ Ποσειδῶν καὶ     Πλούτων, ἐπειδὴ παρὰ τοῦ ~πατρὸς
[451]   γενέσθαι, τρίτον δέ, ὥς φησιν     ποιητὴς τοῦ σκολιοῦ, τὸ ~πλουτεῖν
[485]   τὰς ~ἀγοράς, ἐν αἷς ἔφη     ποιητὴς τοὺς ἄνδρας ἀριπρεπεῖς γίγνεσθαι,
[523]   τὴν ἀρχὴν Ζεὺς καὶ     Ποσειδῶν καὶ Πλούτων, ἐπειδὴ
[493]   κόσκινον ἄρα λέγει, ὡς ἔφη     πρὸς ἐμὲ (λέγων, τὴν ψυχὴν
[460]   ἐκβάλλειν ἐκ τῶν πόλεων, ἐὰν     πύκτης τῇ πυκτικῇ χρῆταί τε
[526]   δυναστῶν. ~ὅπερ οὖν ἔλεγον, ἐπειδὰν     Ῥαδάμανθυς ἐκεῖνος τοιοῦτόν τινα λάβῃ,
[524]   τῆς Ἀσίας (παρὰ τὸν Ῥαδάμανθυν,  ~ὁ   Ῥαδάμανθυς ἐκείνους ἐπιστήσας θεᾶται ἑκάστου
[460]   ναί. ~(Σωκράτης) ~οὐδέποτε ἄρα βουλήσεται     ῥητορικὸς ἀδικεῖν. ~(Γοργίας) οὐ φαίνεταί
[456]   ὅτου οὐκ ἂν πιθανώτερον εἴποι     ῥητορικὸς ἄλλος ὁστισοῦν τῶν
[456]   ~ἀγωνίζοιτο, πείσειεν ἂν αὑτὸν ἑλέσθαι     ῥητορικὸς μᾶλλον ἄλλος ὁστισοῦν·
[455]   ἔθνους, ἄλλο ~τι τότε     ῥητορικὸς οὐ συμβουλεύσει; δῆλον γὰρ
[460]   γε αὐτὸς οὗτος φαίνεται,     ῥητορικός, οὐκ ἄν ποτε ἀδικήσας.
[459]   ~ἀγαθὸν καὶ κακὸν οὕτως ἔχων     ῥητορικὸς ὡς περὶ τὸ ὑγιεινὸν
[459]   ὑγιεινοῦ τοῦ ἰατροῦ πιθανώτερος ἔσται     ~ῥήτωρ. ~(Γοργίας) καὶ γὰρ ἔλεγον,
[504]   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν πρὸς ταῦτα βλέπων     ῥήτωρ ἐκεῖνος, τεχνικός τε
[455]   ναί. ~(Σωκράτης) ~οὐδ' ἄρα διδασκαλικὸς     ῥήτωρ ἐστὶν δικαστηρίων τε καὶ
[459]   ἄλλας ἁπάσας τέχνας ὡσαύτως ἔχει     ῥήτωρ καὶ ῥητορική· ~αὐτὰ
[457]   μὲν γὰρ πρὸς ἅπαντάς ἐστιν     ῥήτωρ καὶ περὶ παντὸς λέγειν,
[460]   ὡσαύτως δὲ οὕτως καὶ ἐὰν     ῥήτωρ τῇ ῥητορικῇ ἀδίκως χρῆται,
[461]   δὲ ὀλίγον ὕστερον ἔλεγες ~ὅτι     ῥήτωρ (τῇ ῥητορικῇ κἂν ἀδίκως
[459]   οὐκ εἰδόσι πιθανώτερος ἔσται, ὅταν     ῥήτωρ τοῦ ~ἰατροῦ πιθανώτερος ᾖ.
[459]   μὲν ἐλαττοῦται μὴ ἐλαττοῦται     ῥήτωρ τῶν ἄλλων διὰ τὸ
[472]   Διονυσίῳ, ἐὰν δὲ βούλῃ, Ἀριστοκράτης  (ὁ   ~Σκελλίου, οὗ αὖ ἐστιν ἐν
[507]   εὐδαίμων εἶναι. οὗτος ἔμοιγε δοκεῖ     σκοπὸς εἶναι πρὸς ὃν βλέποντα
[508]   πάντων δὴ αἴσχιστόν ἐστιν, ὡς     σὸς λόγος. δὲ δὴ
[477]   ἐπειδὴ οὐκ ἀλγηδόνι γε, ὡς     ~σὸς λόγος. ~(Πῶλος) φαίνεται. ~(Σωκράτης)
[514]   φέρε πρὸς θεῶν, αὐτὸς δὲ     (Σωκράτης) πῶς ἔχει τὸ σῶμα
[460]   κατὰ τοῦτον τὸν λόγον καὶ     τὰ δίκαια μεμαθηκὼς δίκαιος; ~(Γοργίας)
[453]   Ζεῦξις, εἴ μοι εἶπες ὅτι     τὰ ζῷα ~γράφων, ἆρ' οὐκ
[460]   μουσικός; ~(Γοργίας) ναί. ~(Σωκράτης) ~καὶ     τὰ ἰατρικὰ ἰατρικός; καὶ τἆλλα
[460]   ~(Γοργίας) ναί. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν καὶ     τὰ μουσικὰ μουσικός; ~(Γοργίας) ναί.
[453]   οὐκ ἂν δικαίως σε ἠρόμην     τὰ ποῖα τῶν ζῴων γράφων
[460]   πάνυ γε. ~(Σωκράτης) ~τί οὖν;     τὰ τεκτονικὰ μεμαθηκὼς τεκτονικός,
[504]   ταῦτα βλέπων ῥήτωρ ἐκεῖνος,     τεχνικός τε καὶ ἀγαθός, καὶ
[518]   Θεαρίων ἀρτοκόπος καὶ Μίθαικος     ~τὴν ὀψοποιίαν συγγεγραφὼς τὴν Σικελικὴν
[482]   ~αὐτὸν μὴ ἐπιστάμενος τὰ δίκαια     τὴν ῥητορικὴν (βουλόμενος μαθεῖν, εἰ
[459]   ~ῥητορικήν; εἰ δὲ μή, σὺ     τῆς ῥητορικῆς διδάσκαλος τούτων μὲν
[452]   οἱ δημιουργοὶ τούτων ὧν ἐπῄνεσεν     τὸ σκολιὸν ~ποιήσας, ἰατρός τε
[521]   ~σκόπει γάρ, τί ἂν ἀπολογοῖτο     τοιοῦτος ἄνθρωπος ἐν τούτοις ληφθείς,
[468]   βούλεται. ~(Σωκράτης) ~ἔστιν οὖν ὅπως     τοιοῦτος (μέγα δύναται ἐν τῇ
[507]   ἄλλῳ ἀνθρώπῳ ~προσφιλὴς ἂν εἴη     τοιοῦτος οὔτε θεῷ· κοινωνεῖν γὰρ
[519]   ἀδίκως ὑπ' αὐτῆς ἀπόλλυνται, ὡς     τούτων ~λόγος. τὸ δὲ ὅλον
[527]   ὃς ἡμῖν σημαίνει ~ὅτι οὗτος     τρόπος ἄριστος τοῦ βίου, καὶ
[476]   εἰ σφόδρα τύπτει ταχὺ     (τύπτων, οὕτω καὶ τὸ τυπτόμενον
[510]   οὗτος· καταφρονοῖ γὰρ ἂν αὐτοῦ     ~τύραννος καὶ οὐκ ἄν ποτε
[510]   εἴη, φοβοῖτο δήπου ἂν αὐτὸν     τύραννος καὶ τούτῳ ἐξ ~ἅπαντος
[494]   καὶ τούτων ~τοιούτων ὄντων κεφάλαιον,     τῶν κιναίδων βίος, οὗτος οὐ
[510]   ἀδικεῖσθαι καὶ μέγα (δύνασθαι, ὡς     ὑμέτερος ~λόγος, ἐν τῇ πόλει
[452]   δὲ τὸν παιδοτρίβην εἴποι ἂν     χρηματιστής, ~ὡς ἐγᾦμαι πάνυ καταφρονῶν
[512]   ὁποῖός τις ἔτυχεν, καταγέλαστός σοι     ψόγος ~γίγνεται καὶ μηχανοποιοῦ καὶ
[460]   εἴη ῥητορικὴ ~ἄδικον πρᾶγμα,     γ' ἀεὶ περὶ δικαιοσύνης τοὺς
[469]   δικαίως ~ἀζήλωτον. ~(Πῶλος) ~ἦ που     γε ἀποθνῄσκων ἀδίκως ἐλεινός τε
[460]   γε. ~(Σωκράτης) ~οὐδέποτε ἄρα βουλήσεται     γε δίκαιος ἀδικεῖν. ~(Γοργίας) ἀνάγκη.
[449]   γε, Σώκρατες, εἰ δὴ     γε εὔχομαι εἶναι, ὡς ἔφη
[463]   ~(Σωκράτης) ~ἀλλ' ἐγὼ πειράσομαι φράσαι     γέ μοι φαίνεται εἶναι
[507]   ἀκόλαστος. ~πάνυ γε. ~καὶ μὴν     γε σώφρων τὰ προσήκοντα πράττοι
[523]   ~κακῶς οὖν αἱ δίκαι ἐκρίνοντο.     τε οὖν Πλούτων καὶ οἱ
[469]   ἄρτι, ἐξεῖναι ἐν τῇ πόλει,     ἂν δοκῇ αὐτῷ, ποιεῖν ~τοῦτο,
[474]   χρείαν λέγεις καλὰ εἶναι, πρὸς     ἂν ἕκαστον ~χρήσιμον ᾖ, πρὸς
[465]   ἐγὼ δὲ ~τέχνην οὐ καλῶ     ἂν ἄλογον πρᾶγμα· τούτων
[467]   δοκοῦσιν οἱ ἄνθρωποι τοῦτο βούλεσθαι     ἂν πράττωσιν ~ἑκάστοτε, ἐκεῖνο
[503]   τάξιν τινὰ ἕκαστος ἕκαστον τίθησιν     ~ἂν τιθῇ, καὶ προσαναγκάζει τὸ
[476]   ~συλλήβδην δὴ ὅρα εἰ ὁμολογεῖς,     ἄρτι ἔλεγον, περὶ πάντων, οἷον
[508]   εἶναι καὶ ἐπιστήμονα ~τῶν δικαίων,     αὖ Γοργίαν ἔφη πῶλος δι'
[520]   ἐγχωρεῖν μέμφεσθαι τούτῳ τῷ πράγματι     ~αὐτοὶ παιδεύουσιν, ὡς πονηρόν ἐστιν
[467]   χρηματισμὸν χρηματιζόμενοι οὐ τοῦτό ~ἐστιν     βούλονται, ποιοῦσιν ἑκάστοτε τίς
[485]   ~Σώκρατες, οὗτος ἀνήρ.     γὰρ νυνδὴ ἔλεγον, ὑπάρχει τούτῳ
[463]   ἐγένετο τί ποτε οὗτος ἡγεῖται  ~ὃ   δ' ἐγὼ καλῶ τὴν ῥητορικήν,
[461]   ~συνέβη ἐν τοῖς (λόγοις τοῦτο  ὃ>   δὴ ἀγαπᾷς, αὐτὸς ἀγαγὼν ἐπὶ
[483]   ἅπερ νοεῖ, ἀναγκάζεται ἐναντία ~λέγειν.     δὴ καὶ σὺ τοῦτο τὸ
[523]   τίσεώς τε καὶ δίκης ~δεσμωτήριον,     δὴ Τάρταρον καλοῦσιν, ἰέναι. ~Τούτων
[453]   ὅστις διδάσκει ὁτιοῦν πρᾶγμα, ~πότερον     διδάσκει πείθει οὔ; ~(Γοργίας)
[454]   ὕστερον τοιοῦτόν τί σε ἀνέρωμαι,     δοκεῖ ~μὲν δῆλον (εἶναι, ἐγὼ
[463]   ἓν δὲ καὶ ὀψοποιική·     δοκεῖ μὲν εἶναι τέχνη, ~ὡς
[493]   ὑπό τι ~ἄτοπα, δηλοῖ μὴν     ἐγὼ βούλομαί σοι ἐνδειξάμενος, ἐάν
[462]   ποιῆσαι τέχνην ἐν τῷ συγγράμματι  (ὃ   ἐγὼ ἔναγχος ~ἀνέγνων. ~(Πῶλος) τί
[512]   δὲ βέλτιον εἰ μὴ ἔστιν     ἐγὼ λέγω, ἀλλ' αὐτὸ τοῦτ'
[491]   κατὰ φύσιν καλὸν καὶ δίκαιον,     ἐγώ σοι ~νῦν παρρησιαζόμενος λέγω,
[447]   τοῦ ἀνδρός, καὶ τί ~ἐστιν     ἐπαγγέλλεταί τε καὶ διδάσκει· τὴν
[488]   μοι ἔνδειξαι τί ἔστιν τοῦτο     ἐπιτηδευτέον ~μοι, καὶ τίνα τρόπον
[503]   εἶδός τι αὐτῷ σχῇ τοῦτο     ἐργάζεται. οἷον εἰ βούλει ἰδεῖν
[513]   σῶμα τυγχάνει ὂν εἴτε ψυχή,     ~θεραπεύομεν; ~(Καλλίκλης) πάνυ γε. ~(Σωκράτης)
[465]   γὰρ (ἂν ἴσως ἀκολουθήσαις ὅτι     κομμωτικὴ πρὸς ~γυμναστικήν, τοῦτο σοφιστικὴ
[464]   σοι, ἐὰν δύνωμαι, σαφέστερον ἐπιδείξω     λέγω. δυοῖν ὄντοιν τοῖν ~πραγμάτοιν
[465]   ἰατρικῶν καὶ ~ὑγιεινῶν καὶ ὀψοποιικῶν.     μὲν οὖν ἐγώ φημι τὴν
[504]   ποτὰ ἄλλ' ὁτιοῦν,     μὴ ὀνήσει αὐτὸ ἔσθ' ὅτι
[499]   ἔστιν δὲ δή, ὡς ἔοικεν,     νῦν λέγεις, ~ὅτι ἡδοναί τινές
[494]   ἡδονὴ ~οὐδεμία, ἀλλὰ τοῦτ' ἔστιν,     νυνδὴ ἐγὼ ἔλεγον, τὸ ὥσπερ
[495]   εἶναί τι τῶν ἡδέων     οὐκ ἔστιν ἀγαθόν; ~(Καλλίκλης) ~ἵνα
[467]   οὖν ἔστιν τι τῶν ὄντων     οὐχὶ ἤτοι ἀγαθόν γ' ἐστὶν
[465]   σοφιστικὴ πρὸς νομοθετικήν, καὶ ὅτι     ὀψοποιικὴ πρὸς ~ἰατρικήν, τοῦτο ῥητορικὴ
[464]   σώματι εἶναι καὶ ἐν ψυχῇ,     ποιεῖ μὲν δοκεῖν εὖ ἔχειν
[467]   οὐ τοῦτό ~ἐστιν βούλονται,     ποιοῦσιν ἑκάστοτε τίς γὰρ βούλεται
[521]   γε ποιήσεις ~(Σωκράτης) ~μὴ εἴπῃς     πολλάκις εἴρηκας, ὅτι ἀποκτενεῖ με
[467]   ἕνεκά του, οὐ τοῦτο ~βούλεται     πράττει, ἀλλ' ἐκεῖνο (οὗ ἕνεκα
[467]   ἐκεῖνο οὗ ἕνεκα πράττουσιν τοῦθ'     πράττουσιν; οἷον οἱ τὰ φάρμακα
[521]   ~δικαστήριον περὶ (τούτων τινὸς κινδυνεύων,     σὺ λέγεις, πονηρός τίς μ'
[522]   ἓν αὐτῷ ὑπάρχοι, Καλλίκλεις,     σὺ πολλάκις ὡμολόγησας· εἰ ~βεβοηθηκὼς
[476]   δοκεῖ. ~(Σωκράτης) ~ἆρα τοῦτο πάσχον     τὸ ποιοῦν ποιεῖ, καὶ τοιοῦτον
[448]   παρεσκευάσθαι εἰς λόγους· ἀλλὰ γὰρ     ~ὑπέσχετο (Χαιρεφῶν) τι οὐ ποιεῖ.
[452]   ἐμοῦ, ~ἀπόκριναι τί ἐστιν τοῦτο     φῂς σὺ μέγιστον ἀγαθὸν εἶναι
[462]   ῥητορικὴ εἶναι; ~(Σωκράτης) ~πρᾶγμα     φῂς σὺ ποιῆσαι τέχνην ἐν
[505]   ~(Καλλίκλης) ~αὐτὸς δὲ οὐκ ἂν  δύναιο   διελθεῖν τὸν λόγον, λέγων
[475]   κάκιον ἐφάνη. ~(Πῶλος) ἔοικε. ~(Σωκράτης)  ~δέξαιο   ἂν οὖν σὺ μᾶλλον τὸ
[468]   σύ, Σώκρατες, οὐκ ἂν  δέξαιο   ἐξεῖναί σοι ποιεῖν ὅτι δοκεῖ
[469]   σὺ ἄρα τυραννεῖν οὐκ ἂν  δέξαιο;   ~(Σωκράτης) ~οὔκ, εἰ τὸ τυραννεῖν
[486]   ὅτι οὐκ ἂν ἔχοις ὅτι  (χρήσαιο   σαυτῷ, ἀλλ' ἰλιγγιῴης ἂν καὶ
[486]   ~οὔθ' ὑπὲρ ἄλλου νεανικὸν βούλευμα  βουλεύσαιο.   ~καίτοι, φίλε Σώκρατες καί
[518]   δ' ἄλλας πάσας ταύτας ~ἀγνοεῖν·  διὸ   δὴ καὶ ταύτας μὲν δουλοπρεπεῖς
[525]   οὐ γὰρ ~οἶμαι ἐξῆν αὐτῷ·  διὸ   καὶ εὐδαιμονέστερος ἦν οἷς
[461]   ~λόγους, ὅτι εἰ μὲν κέρδος  ἡγοῖο   εἶναι τὸ ἐλέγχεσθαι ὥσπερ ἐγώ,
[469]   ἥκιστά γε. ~(Πῶλος) σὺ ἄρα  βούλοιο   ἂν ἀδικεῖσθαι μᾶλλον ἀδικεῖν;
[481]   ἴσως εἴποις ἂν αὐτῷ, εἰ  βούλοιο   τἀληθῆ λέγειν, ~ὅτι εἰ μή
[473]   τί τοῦτο, Πῶλε; γελᾷς;  ἄλλο   αὖ τοῦτο εἶδος ἐλέγχου ἐστίν,
[501]   τὴν ἡδονὴν ἡμῶν μόνον διώκειν,  ἄλλο   δ' οὐδὲν φροντίζειν; ~(Καλλίκλης) ἔμοιγε
[524]   ὤν, ὡς ~ἐμοὶ δοκεῖ, οὐδὲν  ἄλλο   δυοῖν πραγμάτοιν διάλυσις, τῆς
[513]   πρὸς ἡδονήν, ἀγεννὴς καὶ οὐδὲν  ἄλλο   κολακεία ~τυγχάνει οὖσα·
[501]   οὔτε σκοπούμεναι ~οὔτε μέλον αὐταῖς  ἄλλο   χαρίζεσθαι (μόνον, εἴτε βέλτιον
[462]   ἔμοιγε, εἰ μή τι σὺ  ἄλλο   λέγεις. ~(Πῶλος) τίνος ἐμπειρία; ~(Σωκράτης)
[488]   ἀμείνω τοῦ φαυλοτέρου; μή τι  ἄλλο   λέγεις τὸ ~δίκαιον εἶναι,
[513]   ἄχθονται, εἰ μή τι σὺ  ἄλλο   λέγεις, φίλη κεφαλή. λέγομέν
[526]   Ῥαδάμανθυς ἐκεῖνος τοιοῦτόν τινα λάβῃ,  ἄλλο   μὲν ~περὶ αὐτοῦ οὐκ οἶδεν
[501]   καὶ περὶ ψυχὴν καὶ περὶ  ἄλλο   ὅτου ἄν τις τὴν ἡδονὴν
[522]   τοῦτο, ~ἄνδρες δικασταί, οὔτε  ἄλλο   οὐδέν· ὥστε ἴσως, ὅτι ἂν
[458]   λεγομένων ἀφεμένῳ προὐργιαίτερόν τι ~γενέσθαι  ἄλλο   πράττειν. ~(Καλλίκλης) ~νὴ τοὺς θεούς,
[458]   αὐτῶν κατέχομεν ~βουλομένους τι καὶ  ἄλλο   πράττειν. ~(Χαιρεφῶν) ~τοῦ μὲν θορύβου,
[454]   οἴομαι μὲν ἔγωγε, Σώκρατες,  ἄλλο.   ~(Σωκράτης) ~καλῶς γὰρ οἴει· γνώσῃ
[454]   καὶ μάθησις ~καὶ πίστις,  ἄλλο   τι; ~(Γοργίας) οἴομαι μὲν ἔγωγε,
[459]   πιθανώτερος ᾖ. τοῦτο συμβαίνει  ἄλλο   τι; ~(Γοργίας) τοῦτο ἐνταῦθά γε
[496]   εἶεν· διψῶντα δὲ δὴ πίνειν  ἄλλο   τι ἡδὺ φῂς εἶναι;
[481]   ταῦτα ἀληθῆ ~ὄντα λέγεις,  ἄλλο   τι ἡμῶν βίος
[502]   τὸν ῥυθμὸν καὶ τὸ ~μέτρον,  ἄλλο   τι λόγοι γίγνονται τὸ
[490]   μὲν ἰσχυρότερος, τῶν δὲ ἀσθενέστερος,  ἄλλο   τι οὗτος, ~φρονιμώτερος ἡμῶν
[481]   μὲν ἄλλο τι, τοῖς δὲ  ἄλλο   τι ~(ἢ) τὸ αὐτό, ἀλλά
[455]   περὶ ἄλλου τινὸς δημιουργικοῦ ἔθνους,  ἄλλο   ~τι τότε ῥητορικὸς
[489]   ~τοῦτο ποιούμενος; ἐμὲ γὰρ οἴει  ἄλλο   τι λέγειν τὸ κρείττους εἶναι
[470]   δύνασθαι. ~(σκεψώμεθα δὲ καὶ τόδε·  ἄλλο   τι ὁμολογοῦμεν ἐνίοτε μὲν ἄμεινον
[503]   βέλτιστον λέγων, ἂν λέγῃ  ἄλλο   τι οὐκ εἰκῇ ἐρεῖ, ἀλλ'
[467]   πλέουσιν. ~(Πῶλος) πάνυ γε. ~(Σωκράτης)  ~ἄλλο   τι οὖν οὕτω καὶ περὶ
[475]   ~(Πῶλος) δῆλον δὴ ὅτι. ~(Σωκράτης)  ~ἄλλο   τι οὖν ὑπὸ μὲν τῶν
[495]   ἐπιστήμης; ~(Καλλίκλης) ἔλεγον γάρ. ~(Σωκράτης)  ἄλλο   τι οὖν ὡς ἕτερον τὴν
[471]   δὲ διαλέγεσθαι ἠμεληκέναι· καὶ νῦν  ἄλλο   τι οὗτός ~ἐστιν λόγος,
[512]   ἀλλ' μακάριε, ὅρα μὴ  ἄλλο   τι τὸ γενναῖον καὶ τὸ
[481]   τοῖς ἀνθρώποις πάθος, τοῖς μὲν  ἄλλο   τι, τοῖς δὲ ἄλλο τι
[472]   μὲν ἡγῇ ~εἶναι, εὐδαίμονα δέ.  ἄλλο   τι ὡς οὕτω σου νομίζοντος
[522]   ὢν ἑαυτῷ βοηθεῖν; ~(Σωκράτης) ~εἰ  ἐκεῖνό   γε ἓν αὐτῷ ὑπάρχοι,
[465]   ~ἀντίστροφον (ὀψοποιίας ἐν ψυχῇ, ὡς  ἐκεῖνο   ἐν σώματι. ἴσως μὲν οὖν
[467]   ~κινδυνεύειν καὶ πράγματ' ἔχειν; ἀλλ'  ἐκεῖνο   οἶμαι οὗ ἕνεκα πλέουσιν, πλουτεῖν·
[467]   τοῦτο ~βούλεται πράττει, ἀλλ'  ἐκεῖνο   (οὗ ἕνεκα πράττει; ~(Πῶλος) ναί.
[467]   ἂν πράττωσιν ~ἑκάστοτε,  ἐκεῖνο   οὗ ἕνεκα πράττουσιν τοῦθ'
[468]   ποιοῦμεν, μὴ ἐκεῖνα βούλεσθαι, (ἀλλ'  ~ἐκεῖνο   οὗ ἕνεκα ταῦτα ποιοῦμεν; ~(Πῶλος)
[467]   τὸ φάρμακον καὶ ἀλγεῖν,  ἐκεῖνο,   τὸ ὑγιαίνειν, οὗ ἕνεκα πίνουσιν;
[500]   πάντα τἆλλα πράττεσθαι (ἀλλ' οὐκ  ~ἐκεῖνο   τῶν ἄλλων; σύμψηφος ἡμῖν εἶ
[471]   καὶ ἴσως ἔστιν ὅστις ~Ἀθηναίων  ἀπὸ   σοῦ (ἀρξάμενος δέξαιτ' ἂν ἄλλος
[453]   ποτὲ λέγεις τὴν πειθὼ τὴν  ἀπὸ   τῆς (ῥητορικῆς καὶ περὶ τίνων
[453]   ~ἐγὼ ἐρῶ νῦν. ἐγὼ τὴν  ἀπὸ   τῆς ῥητορικῆς πειθώ, ἥτις ποτ'
[509]   ὠφελίας ταύτας ἔχειν, τήν τε  ἀπὸ   ~τοῦ μὴ ἀδικεῖν καὶ τὴν
[509]   ~τοῦ μὴ ἀδικεῖν καὶ τὴν  ἀπὸ   τοῦ μὴ ἀδικεῖσθαι; πότερα δύναμιν
[477]   οὐκ ἔμοιγε δοκεῖ, Σώκρατες,  ἀπὸ   τούτων γε. ~(Σωκράτης) ~ὑπερφυεῖ τινι
[476]   ποιοῦντος; ~(Πῶλος) πῶς γὰρ οὔ;  ὑπό   γε τοῦ κολάζοντος. ~(Σωκράτης)
[486]   μήτε ἑαυτὸν μήτε ἄλλον μηδένα,  ὑπὸ   δὲ (τῶν ἐχθρῶν ~περισυλᾶσθαι πᾶσαν
[464]   στοχασαμένη τέτραχα ἑαυτὴν διανείμασα, ~ὑποδῦσα  ὑπὸ   ἕκαστον τῶν μορίων, προσποιεῖται (εἶναι
[525]   τὸ ἄνευ ἀληθείας τεθράφθαι· καὶ  ~ὑπὸ   ἐξουσίας καὶ τρυφῆς καὶ ὕβρεως
[525]   ~ἀλλὰ διαμεμαστιγωμένην καὶ οὐλῶν μεστὴν  ὑπὸ   (ἐπιορκιῶν καὶ ἀδικίας, ~ἑκάστη
[525]   ~ὠφελούμενοί τε καὶ δίκην διδόντες  ὑπὸ   θεῶν τε καὶ ἀνθρώπων οὗτοι
[472]   διδῷ δίκην καὶ τυγχάνῃ δίκης  ὑπὸ   θεῶν τε καὶ ἀνθρώπων. ~(Πῶλος)
[469]   ἐγὼ ἐν ἀγορᾷ ~πληθούσῃ λαβὼν  ὑπὸ   μάλης ἐγχειρίδιον λέγοιμι πρὸς σὲ
[524]   οὐλὰς ἐν τῷ σώματι  ὑπὸ   μαστίγων ~ἄλλων τραυμάτων ζῶν,
[464]   ὥστε δοκεῖ πλείστου ἀξία εἶναι.  ὑπὸ   μὲν οὖν τὴν ἰατρικὴν
[475]   ὅτι. ~(Σωκράτης) ~ἄλλο τι οὖν  ὑπὸ   μὲν τῶν πολλῶν ἀνθρώπων καὶ
[522]   ἐν ὀλίγοις ἐξελεγχόμενος καὶ μόνος  ὑπὸ   μόνου, καὶ εἰ διὰ ταύτην
[521]   οὐκ ἂν εἰσαχθεὶς εἰς δικαστήριον  ὑπὸ   πάνυ ἴσως μοχθηροῦ ~ἀνθρώπου καὶ
[472]   γὰρ ἂν καὶ καταψευδομαρτυρηθείη τις  ὑπὸ   πολλῶν καὶ δοκούντων εἶναί τι.
[467]   πόλεσιν, ἐὰν μὴ ~(Σωκράτης) ἐξελεγχθῇ  ὑπὸ   Πώλου ὅτι ποιοῦσιν βούλονται;
[482]   ἔφη γάρ που Γοργίαν ἐρωτώμενον  ὑπὸ   σοῦ, ἐὰν ἀφίκηται παρ' ~αὐτὸν
[499]   οὐκ ᾤμην γε ~κατ' ἀρχὰς  ὑπὸ   σοῦ ἑκόντος εἶναι ἐξαπατηθήσεσθαι, ὡς
[458]   θαυμάζω ἐν τοῖς λεγομένοις  ὑπὸ   σοῦ· ἴσως γάρ τοι σοῦ
[491]   τι ἥκεις ἔχων· ἀνδρειότεροί τινες  ὑπὸ   σοῦ λέγονται οἱ κρείττους καὶ
[471]   ἂν παῖς ἐξελέγξειε, καὶ ἐγὼ  ὑπὸ   σοῦ νῦν, ὡς σὺ οἴει,
[473]   ἔφην εἶναι ἐγώ, καὶ ἐξηλέγχθην  ὑπὸ   σοῦ. ~(Πῶλος) ναὶ μὰ Δία.
[482]   γὰρ αὖ τῆς ὁμολογίας ~αὐτὸς  ὑπὸ   σοῦ συμποδισθεὶς ἐν τοῖς λόγοις
[475]   μὲν τῶν πολλῶν ἀνθρώπων καὶ  ὑπὸ   σοῦ ὡμολογεῖτο ἡμῖν ἐν τῷ
[465]   ἀλλ' ~αὐτὸ αὑτῷ, καὶ μὴ  ὑπὸ   ταύτης κατεθεωρεῖτο καὶ διεκρίνετο
[523]   δικαίως βεβιώκασιν· (οἱ οὖν δικασταὶ  ὑπό   τε τούτων ~ἐκπλήττονται, καὶ ἅμα
[526]   ~ἐγὼ μὲν οὖν, Καλλίκλεις,  ὑπό   τε τούτων τῶν λόγων πέπεισμαι,
[493]   λήθην. ταῦτ' ἐπιεικῶς μέν ἐστιν  ὑπό   τι ~ἄτοπα, δηλοῖ μὴν
[476]   Σώκρατες, πάσχειν. ~(Σωκράτης) οὐκοῦν  ὑπό   τινος ποιοῦντος; ~(Πῶλος) πῶς γὰρ
[519]   δικαίους γενομένους, ἐξαιρεθέντας μὲν ~ἀδικίαν  ὑπὸ   τοῦ διδασκάλου, σχόντας δὲ δικαιοσύνην,
[480]   ἐὰν μόνον μὴ αὐτὸς ἀδικῆται  ὑπὸ   τοῦ ἐχθροῦ τοῦτο μὲν γὰρ
[492]   οὐκ ἂν ἄθλιοι γεγονότες ~(εἶεν  ὑπὸ   τοῦ καλοῦ τοῦ τῆς δικαιοσύνης
[476]   ἀνάγκη τι εἶναι καὶ πάσχον  ὑπὸ   τούτου τοῦ ~ποιοῦντος; ~(Πῶλος) ἔμοιγε
[473]   βούληται, ζηλωτὸς ὢν καὶ εὐδαιμονιζόμενος  ὑπὸ   τῶν ~(πολιτῶν καὶ τῶν ἄλλων
[525]   τὴν ψυχήν, καὶ πάντα σκολιὰ  ὑπὸ   ~ψεύδους καὶ ἀλαζονείας καὶ οὐδὲν
[523]   ἅμα καὶ αὐτοὶ ἀμπεχόμενοι δικάζουσι,  πρὸ   τῆς ψυχῆς τῆς ~αὑτῶν ὀφθαλμοὺς
[505]   τὸ τοῦ Ἐπιχάρμου γένηται,  πρὸ   τοῦ δύο ἄνδρες ἔλεγον, εἷς
[511]   δικανικῇ, ἐὰν ~μὲν ἐξ Αἰγίνης  δεῦρο   σώσῃ, οἶμαι δύ' ὀβολοὺς ἐπράξατο,
[452]   ἄν· καὶ τί ἐστιν (τοῦτο  τὸ   ἀγαθόν; ἀποκρινάσθω ~(Γοργίας) ἴθι οὖν
[468]   (μεταξὺ δήπου τῶν ἀγαθῶν. ~(Σωκράτης)  ~τὸ   ἀγαθὸν ἄρα διώκοντες καὶ βαδίζομεν
[506]   ἕνεκα τοῦ ἀγαθοῦ πρακτέον,  τὸ   ἀγαθὸν ἕνεκα τοῦ ἡδέος; ~τὸ
[512]   ἄλλο τι τὸ γενναῖον καὶ  τὸ   ἀγαθὸν ~ἢ τὸ σῴζειν
[499]   τέλος εἶναι ἁπασῶν τῶν πράξεων  ~τὸ   ἀγαθόν, ~καὶ ἐκείνου ἕνεκα δεῖν
[480]   ὥσπερ τέμνειν καὶ κάειν ἰατρῷ,  τὸ   ἀγαθὸν ~καὶ καλὸν διώκοντα, μὴ
[500]   οὐ τέχνην, τῶν δὲ περὶ  τὸ   ἀγαθὸν τὴν ἰατρικὴν ~τέχνην. καὶ
[506]   λόγον. ἆρα τὸ ἡδὺ καὶ  τὸ   ἀγαθὸν τὸ ~αὐτό ἐστιν; οὐ
[495]   ἄθρει ~μὴ οὐ τοῦτο  τὸ   ἀγαθόν, τὸ πάντως χαίρειν· ταῦτά
[511]   ~(Καλλίκλης) οὐκοῦν τοῦτο δὴ καὶ  τὸ   ἀγανακτητόν; ~(Σωκράτης) ~οὐ νοῦν γε
[482]   ἄγαμαι Πῶλον, ὅτι σοι συνεχώρησεν  τὸ   ~ἀδικεῖν αἴσχιον εἶναι τοῦ ἀδικεῖσθαι·
[509]   ἀδικεῖσθαι, μεῖζον μέν φαμεν κακὸν  τὸ   ~ἀδικεῖν, ἔλαττον δὲ τὸ ἀδικεῖσθαι.
[482]   ὅπερ ~ἄρτι ἔλεγον, ὡς οὐ  τὸ   ἀδικεῖν ἐστιν καὶ ἀδικοῦντα δίκην
[474]   ~τί δὲ δή; αἴσχιον πότερον  τὸ   ἀδικεῖν τὸ ἀδικεῖσθαι; ἀποκρίνου.
[474]   σοι, ~Πῶλε, κάκιον εἶναι,  τὸ   ἀδικεῖν τὸ ἀδικεῖσθαι; ~(Πῶλος)
[475]   ἔοικεν. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν κακῷ ὑπερβάλλον  τὸ   ἀδικεῖν κάκιον ἂν εἴη τοῦ
[527]   λόγος, ὡς εὐλαβητέον ἐστὶν  τὸ   ἀδικεῖν μᾶλλον τὸ ἀδικεῖσθαι,
[483]   κάκιον, τὸ ἀδικεῖσθαι, νόμῳ δὲ  τὸ   ἀδικεῖν. οὐδὲ (γὰρ ~ἀνδρὸς τοῦτό
[469]   μέγιστον τῶν κακῶν τυγχάνει ὂν  τὸ   ἀδικεῖν. ~(Πῶλος) γὰρ τοῦτο
[479]   μέγιστον κακὸν ἀδικία καὶ  τὸ   (ἀδικεῖν; ~(Πῶλος) φαίνεταί γε. ~(Σωκράτης)
[474]   τὸ ἀδικεῖσθαι; ἀποκρίνου. ~(Πῶλος)  τὸ   ἀδικεῖν. ~(Σωκράτης) οὐκοῦν καὶ κάκιον,
[479]   ἄρα ἐστὶν τῶν κακῶν μεγέθει  τὸ   ἀδικεῖν· τὸ δὲ ἀδικοῦντα μὴ
[483]   τὸ πλεονεκτεῖν, καὶ τοῦτό ἐστιν  τὸ   ἀδικεῖν, τὸ πλέον τῶν ἄλλων
[489]   τὸ ἴσον ἔχειν ~καὶ αἴσχιον  τὸ   ἀδικεῖν (τοῦ ἀδικεῖσθαι; ἔστιν ταῦτα
[475]   ἔλεγον. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν εἴπερ αἴσχιον  τὸ   ἀδικεῖν τοῦ ἀδικεῖσθαι, ἤτοι λυπηρότερόν
[475]   δὴ σκεψώμεθα, ἆρα λύπῃ ὑπερβάλλει  τὸ   ἀδικεῖν τοῦ ~ἀδικεῖσθαι, καὶ ἀλγοῦσι
[473]   ἐγώ ~που ἐν τοῖς ἔμπροσθεν  τὸ   ἀδικεῖν τοῦ ἀδικεῖσθαι κάκιον εἶναι.
[474]   σὲ καὶ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους  τὸ   ~ἀδικεῖν τοῦ ἀδικεῖσθαι κάκιον ἡγεῖσθαι
[489]   πλέον δίκαιον εἶναι, καὶ αἴσχιον  τὸ   ἀδικεῖν τοῦ ἀδικεῖσθαι; μὴ φθόνει
[508]   ἀληθῆ ~ἄρα ἦν, τὸ εἶναι  τὸ   ἀδικεῖν τοῦ ἀδικεῖσθαι ὅσῳπερ (αἴσχιον
[489]   νόμῳ ἄρα μόνον ἐστὶν αἴσχιον  τὸ   ἀδικεῖν τοῦ (ἀδικεῖσθαι, οὐδὲ δίκαιον
[475]   τῷ ~ἔμπροσθεν χρόνῳ αἴσχιον εἶναι  τὸ   ἀδικεῖν τοῦ ἀδικεῖσθαι; ~(Πῶλος) ναί.
[483]   τοῦτό γ' ἐστὶν τὸ πάθημα,  τὸ   ἀδικεῖσθαι, ἀλλ' ἀνδραπόδου τινὸς
[474]   αἴσχιον πότερον τὸ ἀδικεῖν  τὸ   ἀδικεῖσθαι; ἀποκρίνου. ~(Πῶλος) τὸ ἀδικεῖν.
[474]   ἀδικεῖν τὸ ἀδικεῖσθαι; ~(Πῶλος)  τὸ   ἀδικεῖσθαι ἔμοιγε. ~(Σωκράτης) ~τί δὲ
[527]   ἐστὶν τὸ ἀδικεῖν μᾶλλον  τὸ   ἀδικεῖσθαι, καὶ ~παντὸς μᾶλλον ἀνδρὶ
[469]   γὰρ τοῦτο μέγιστον; οὐ  τὸ   ἀδικεῖσθαι μεῖζον; ~(Σωκράτης) ἥκιστά γε.
[483]   ~αἴσχιόν ἐστιν ὅπερ καὶ κάκιον,  τὸ   ἀδικεῖσθαι, νόμῳ δὲ τὸ ἀδικεῖν.
[473]   πάνυ γε. ~(Σωκράτης) σὺ δὲ  τὸ   ἀδικεῖσθαι. ~(Πῶλος) ναί. ~(Σωκράτης) ~καὶ
[474]   κάκιον εἶναι, τὸ ἀδικεῖν  τὸ   ἀδικεῖσθαι; ~(Πῶλος) τὸ ἀδικεῖσθαι ἔμοιγε.
[509]   κακὸν τὸ ~ἀδικεῖν, ἔλαττον δὲ  τὸ   ἀδικεῖσθαι. τί οὖν ἂν παρασκευασάμενος
[480]   ἀλλ' εἰς τὸ φανερὸν ἄγειν  τὸ   ἀδίκημα, ἵνα δῷ δίκην καὶ
[477]   ἐστιν τοῦ πένεσθαι καὶ κάμνειν  τὸ   ἄδικον εἶναι καὶ ~ἀκόλαστον καὶ
[459]   ~(τυγχάνει περὶ τὸ δίκαιον καὶ  τὸ   ἄδικον καὶ τὸ αἰσχρὸν καὶ
[476]   οὗ τὸ δεύτερον ἠμφεσβητήσαμεν σκεψώμεθα,  τὸ   ἀδικοῦντα διδόναι δίκην ~ἆρα μέγιστον
[509]   μεγίστου ὄντος, εἰ οἷόν τε,  τὸ   ~ἀδικοῦντα μὴ διδόναι δίκην, τίνα
[493]   ~ἐνδείκνυται ὡς τῶν ἐν Ἅιδου  τὸ   ἀιδὲς δὴ λέγων οὗτοι ἀθλιώτατοι
[475]   σὺ μᾶλλον τὸ κάκιον καὶ  τὸ   αἴσχιον ἀντὶ τοῦ ἧττον; μὴ
[477]   Σώκρατες, λέγεις; ~(Σωκράτης) ~ὡδί· ἀεὶ  τὸ   αἴσχιστον ἤτοι λύπην μεγίστην παρέχον
[459]   δίκαιον καὶ τὸ ἄδικον καὶ  τὸ   αἰσχρὸν καὶ τὸ καλὸν καὶ
[475]   ὁριζόμενος τὸ ~καλόν. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν  τὸ   αἰσχρὸν τῷ ἐναντίῳ, λύπῃ τε
[487]   τοσοῦτον αἰσχύνης ἐληλύθατον, ὥστε διὰ  τὸ   αἰσχύνεσθαι τολμᾷ ~ἑκάτερος αὐτῶν αὐτὸς
[493]   ψυχῆς οὗ αἱ ~ἐπιθυμίαι εἰσί,  τὸ   ἀκόλαστον αὐτοῦ καὶ οὐ στεγανόν,
[479]   τὴν δίκην φεύγοντες, ~Πῶλε,  τὸ   ἀλγεινὸν αὐτοῦ καθορᾶν, πρὸς δὲ
[480]   ~καὶ καλὸν διώκοντα, μὴ ὑπολογιζόμενον  τὸ   ἀλγεινόν, ἐὰν μέν γε πληγῶν
[462]   ταύτης; ~(Σωκράτης) ~μὴ ἀγροικότερον  τὸ   ἀληθὲς εἰπεῖν· ὀκνῶ γὰρ Γοργίου
[522]   ἰδίᾳ δημοσίᾳ, οὔτε  τὸ   ἀληθὲς ἕξω εἰπεῖν, ~ὅτι δικαίως
[505]   φιλονίκως ἔχειν πρὸς τὸ εἰδέναι  τὸ   ἀληθὲς τί ἐστιν ~περὶ ὧν
[525]   ἀλαζονείας καὶ οὐδὲν εὐθὺ διὰ  τὸ   ἄνευ ἀληθείας τεθράφθαι· καὶ ~ὑπὸ
[497]   χαίρειν ἐστὶν εὖ πράττειν οὐδὲ  τὸ   ἀνιᾶσθαι κακῶς, ὥστε ἕτερον ~γίγνεται
[504]   εἶναι καὶ ἁρμόττειν, ~ἕως ἂν  τὸ   (ἅπαν συστήσηται τεταγμένον τε καὶ
[494]   ἂν πολὺ ἐπιρρέῃ, πολὺ καὶ  τὸ   ἀπιὸν εἶναι, καὶ μεγάλ' ἄττα
[522]   (τὸν θάνατον. ~αὐτὸ μὲν γὰρ  τὸ   ἀποθνῄσκειν οὐδεὶς φοβεῖται, ὅστις μὴ
[480]   Σώκρατες; ~(Σωκράτης) ~ἐπὶ μὲν ἄρα  τὸ   ἀπολογεῖσθαι ὑπὲρ τῆς ἀδικίας τῆς
[520]   ἅμα μεταδιδοὺς ~τοῦ τάχους λαμβάνοι  (τὸ   ἀργύριον· οὐ γὰρ δὴ τῇ
[451]   ~πλήθους ἐπισκοπεῖ τὸ περιττὸν καὶ  τὸ   ἄρτιον λογιστική. καὶ εἴ
[451]   εἴποιμ' ἂν ὅτι τῶν περὶ  τὸ   ἄρτιόν τε καὶ περιττὸν (γνῶσις)
[454]   ~ὅτι τῆς διδασκαλικῆς τῆς περὶ  τὸ   (ἄρτιόν τε καὶ τὸ περιττὸν
[517]   ὃν διαλεγόμεθα ~οὐδὲν παυόμεθα εἰς  τὸ   αὐτὸ ἀεὶ περιφερόμενοι καὶ ἀγνοοῦντες
[481]   τοῖς δὲ ἄλλο τι ~(ἢ)  τὸ   αὐτό, ἀλλά τις ἡμῶν ἴδιόν
[451]   ἀριθμητικὴ λογιστικὴ ἔχει περὶ  τὸ   αὐτὸ γάρ ἐστιν, τό τε
[479]   γάρ που οὗτοι, ἄριστε,  τὸ   αὐτὸ διαπεπραγμένοι εἰσὶν ὥσπερ ἂν
[506]   τὸ ἡδὺ καὶ τὸ ἀγαθὸν  τὸ   ~αὐτό ἐστιν; οὐ ταὐτόν, ὡς
[495]   νῦν λέγε πότερον φῂς εἶναι  τὸ   αὐτὸ ~ἡδὺ καὶ ἀγαθόν,
[476]   τὸ κολάζεσθαι δικαίως ἀδικοῦντα ἆρα  ~τὸ   αὐτὸ καλεῖς; ~(Πῶλος) ἔγωγε. ~(Σωκράτης)
[464]   μὲν δὴ ἀλλήλαις, ἅτε περὶ  τὸ   αὐτὸ οὖσαι, ~ἑκάτεραι τούτων,
[495]   λόγος, ἐὰν ἕτερον φήσω εἶναι,  τὸ   αὐτό φημι ~εἶναι. ~(Σωκράτης) ~διαφθείρεις,
[483]   πολλοί. πρὸς αὑτοὺς οὖν καὶ  τὸ   ~αὑτοῖς συμφέρον τούς τε νόμους
[481]   ὑπερφυῶς σπουδάζειν· οὐδὲν μέντοι οἷον  τὸ   αὐτὸν ~ἐρωτᾶν. ~(Καλλίκλης) ~νὴ τοὺς
[447]   ~λέγεις, ποιησάσθω. ~(Καλλίκλης) ~οὐδὲν οἷον  τὸ   αὐτὸν ἐρωτᾶν, Σώκρατες. καὶ
[503]   ἐκλεγόμενος προσφέρει (πρὸς τὸ ἔργον  τὸ   ~αὑτῶν, ἀλλ' ὅπως ἂν εἶδός
[503]   ἄλλοι πάντες δημιουργοὶ (βλέποντες) ~πρὸς  τὸ   αὑτῶν ἔργον ἕκαστος οὐκ εἰκῇ
[508]   τὸ σῶμα τὸ ἐμὸν οὔτε  τὸ   βαλλάντιον, ἀλλὰ τὸ τύπτειν καὶ
[516]   ~Μιλτιάδην δὲ τὸν Μαραθῶνι εἰς  τὸ   βάραθρον (ἐμβαλεῖν ἐψηφίσαντο, καὶ εἰ
[513]   ὄντα τῇ πολιτείᾳ εἴτ' ἐπὶ  τὸ   βέλτιον εἴτ' ἐπὶ τὸ χεῖρον,
[488]   ἕτερόν ἐστιν τὸ ~κρεῖττον καὶ  τὸ   βέλτιον καὶ τὸ ἰσχυρότερον; ~(Καλλίκλης)
[489]   λέγω ὅτι ταὐτόν φημι εἶναι  τὸ   βέλτιον καὶ τὸ κρεῖττον;
[500]   ~τοῦτο μόνον παρασκευάζουσαι, ἀγνοοῦσαι δὲ  τὸ   βέλτιον καὶ τὸ χεῖρον, αἱ
[489]   λέγειν τὸ κρείττους εἶναι  τὸ   βελτίους; οὐ ~πάλαι σοι λέγω
[502]   ἐστίν; ~πότερόν σοι δοκοῦσιν πρὸς  τὸ   βέλτιστον ἀεὶ λέγειν οἱ ῥήτορες,
[502]   πατὴρ αὐτοῦ Μέλης; πρὸς  τὸ   βέλτιστον βλέπων ἐδόκει σοι κιθαρῳδεῖν;
[464]   τούτων οὐσῶν, καὶ ἀεὶ πρὸς  τὸ   ~βέλτιστον θεραπευουσῶν τῶν μὲν τὸ
[501]   ἅμα χαρίζεσθαι ἔστι, μηδὲν σκοπούμενον  τὸ   βέλτιστον; ~(Καλλίκλης) οἶμαι ἔγωγε. ~(Σωκράτης)
[503]   ~ὁ ἀγαθὸς ἀνὴρ καὶ ἐπὶ  τὸ   βέλτιστον λέγων, ἂν λέγῃ
[513]   ὁμιλεῖν, τὴν ἑτέραν δὲ ~πρὸς  τὸ   βέλτιστον, μὴ καταχαριζόμενον ἀλλὰ διαμαχόμενον.
[521]   οὓς λέγω ἑκάστοτε, ἀλλὰ πρὸς  τὸ   βέλτιστον, οὐ πρὸς ~(τὸ ἥδιστον,
[490]   ἐγὼ τὸ δίκαιον εἶναι φύσει,  τὸ   βελτίω ~ὄντα καὶ φρονιμώτερον καὶ
[484]   δὲ δή, φησίν, ~ἄγει δικαιῶν  τὸ   βιαιότατον ~ὑπερτάτᾳ χειρί· τεκμαίρομαι ~ἔργοισιν
[458]   ~(Σωκράτης) ~ἀλλὰ μήν, Καλλίκλεις,  τό   γ' ἐμὸν οὐδὲν κωλύει, εἴπερ
[473]   δῆτα, Πῶλε, ἀλλ' ἀδύνατον·  τὸ   γὰρ ἀληθὲς οὐδέποτε ἐλέγχεται. ~(Πῶλος)
[484]   ἐπεὶ ἀπριάτας ~λέγει οὕτω πως  τὸ   γὰρ ᾆσμα οὐκ ἐπίσταμαι λέγει
[472]   κάλλιστον μὴ εἰδέναι τε αἴσχιστον·  τὸ   ~γὰρ κεφάλαιον αὐτῶν ἐστιν
[477]   φαίνεται. ~(Σωκράτης) ~ἀλλὰ μήν που  τό   γε μεγίστῃ βλάβῃ ὑπερβάλλον μέγιστον
[496]   (λέγω. ~(Σωκράτης) μανθάνω· ἀλλ' οὖν  τό   γε πεινῆν αὐτὸ ἀνιαρόν.
[512]   μακάριε, ὅρα μὴ ἄλλο τι  τὸ   γενναῖον καὶ τὸ ἀγαθὸν
[527]   ἀγαθὸν μετὰ τὸ εἶναι δίκαιον,  τὸ   γίγνεσθαι καὶ (κολαζόμενον ~διδόναι δίκην·
[449]   διαλεγόμεθα, διατελέσαι τὸ μὲν ~ἐρωτῶν,  τὸ   δ' ἀποκρινόμενος, τὸ δὲ μῆκος
[454]   πίστιν παρεχόμενον ἄνευ τοῦ εἰδέναι,  ~τὸ   δ' ἐπιστήμην; ~(Γοργίας) πάνυ γε.
[485]   ἐντεῦθεν φεύγει καὶ λοιδορεῖ τοῦτο,  ~τὸ   δ' ἕτερον ἐπαινεῖ, εὐνοίᾳ τῇ
[503]   ἂν εἴη ~καὶ αἰσχρὰ δημηγορία,  τὸ   δ' ἕτερον καλόν, τὸ παρασκευάζειν
[475]   τὸ μὲν ~ἀδικεῖσθαι κάκιον εἶναι,  τὸ   δὲ ἀδικεῖν αἴσχιον; ~(Πῶλος) ἔλεγον.
[522]   ἀλόγιστός ~τε καὶ ἄνανδρός ἐστιν,  τὸ   δὲ ἀδικεῖν φοβεῖται· πολλῶν γὰρ
[479]   τῶν κακῶν μεγέθει τὸ ἀδικεῖν·  τὸ   δὲ ἀδικοῦντα μὴ διδόναι ~δίκην
[512]   βελτίων εἶναι καὶ ἐκ ~βελτιόνων.  τὸ   δὲ βέλτιον εἰ μὴ ἔστιν
[479]   δίκην διδόναι; ~(Πῶλος) κινδυνεύει. ~(Σωκράτης)  τὸ   δέ γε μὴ διδόναι ἐμμονὴ
[451]   ὅτι ὑγιαίνειν μὲν ἄριστόν ἐστιν,  τὸ   δὲ ~δεύτερον καλὸν γενέσθαι, τρίτον
[452]   σὸν ἔργον; ~παιδοτρίβης, φαίη ἄν,  τὸ   δὲ ἔργον μού ἐστιν καλούς
[470]   οὕτω πράττοντα ζημιοῦσθαί ἐστιν. ~(Σωκράτης)  τὸ   δὲ ζημιοῦσθαι οὐ κακόν; ~(Πῶλος)
[493]   ὕδωρ ἑτέρῳ τοιούτῳ τετρημένῳ ~κοσκίνῳ.  τὸ   δὲ κόσκινον ἄρα λέγει, ὡς
[449]   μὲν ~ἐρωτῶν, τὸ δ' ἀποκρινόμενος,  τὸ   δὲ μῆκος τῶν λόγων τοῦτο,
[519]   ἀπόλλυνται, ὡς τούτων ~λόγος.  τὸ   δὲ ὅλον ψεῦδός ἐστιν· προστάτης
[496]   δήπου ἐστίν; ~(Καλλίκλης) ναί. ~(Σωκράτης)  τὸ   δὲ πίνειν πλήρωσίς τε τῆς
[467]   ἐστιν, ὡς σὺ φῄς, ἀγαθόν,  τὸ   δὲ ποιεῖν ἄνευ νοῦ
[512]   ~λόγοις, λέγων καὶ παρακαλῶν ἐπὶ  τὸ   δεῖν γίγνεσθαι μηχανοποιούς, ὡς οὐδὲν
[486]   ~ἄλλου ὁτουοῦν τῶν τοιούτων εἰς  τὸ   δεσμωτήριον ἀπάγοι, φάσκων ἀδικεῖν μηδὲν
[476]   μετὰ τοῦτο ~δὲ περὶ οὗ  τὸ   δεύτερον ἠμφεσβητήσαμεν σκεψώμεθα, τὸ ἀδικοῦντα
[499]   εὖ ποιεῖν ~καὶ τοῦτο δέχεσθαι  τὸ   διδόμενον παρὰ σοῦ. ἔστιν δὲ
[476]   ἐγὼ ᾤμην. ~σκοπώμεθα δὲ τῇδε·  τὸ   διδόναι δίκην καὶ τὸ κολάζεσθαι
[527]   τῇ ῥητορικῇ οὕτω ~χρηστέον ἐπὶ  τὸ   δίκαιον ἀεί, καὶ τῇ ἄλλῃ
[518]