HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Gorgias

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ε  =  132 formes différentes pour 1629 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[488]   ὄντα. ἐξ ~ἀρχῆς δέ μοι  ἐπανάλαβε   πῶς φῂς τὸ δίκαιον ἔχειν
[516]   παραλαβὼν ἡμερώτερα ~ἀποδείξῃ ἀγριώτερα  παρέλαβε;   δοκεῖ οὔ; ~(Καλλίκλης) πάνυ
[516]   ποτε ταῦτα ἔπασχον. οὔκουν οἵ  γε   ἀγαθοὶ ἡνίοχοι κατ' ἀρχὰς μὲν
[480]   πάνυ γε. ~(Σωκράτης) ~ἐὰν δέ  γε   ἀδικήσῃ αὐτὸς ἄλλος
[491]   ~(Καλλίκλης) ~νὴ τοὺς θεούς, ἀτεχνῶς  γε   ἀεὶ σκυτέας τε καὶ κναφέας
[469]   ἥντινά σοι δοκοῖ, καὶ τά  γε   ~Ἀθηναίων νεώρια καὶ αἱ τριήρεις
[499]   πάνυ γε. ~(Σωκράτης) ὠφέλιμοι δέ  γε   αἱ ἀγαθόν τι ποιοῦσαι, κακαὶ
[506]   τὸν λόγον, ἀλλ' οὖν ἐμοῦ  γε   ἀκούων ~ἐπιλαμβάνου, ἐάν τί σοι
[506]   οὗ παρόντος ~ἀγαθοί ἐσμεν; ~πάνυ  γε.   ~ἀλλὰ μὴν ἀγαθοί γέ ἐσμεν
[462]   ὀψοποιία καὶ ῥητορική; ~(Σωκράτης) ~οὐδαμῶς  γε,   ἀλλὰ τῆς αὐτῆς μὲν ἐπιτηδεύσεως
[497]   καὶ δειλούς; οὐ γὰρ ἄρτι  γε,   ἀλλὰ τοὺς ~ἀνδρείους καὶ φρονίμους
[508]   αἴσχιον καὶ κάκιον, καὶ κλέπτειν  γε   ἅμα ~καὶ ἀνδραποδίζεσθαι καὶ τοιχωρυχεῖν
[496]   ~(Σωκράτης) οὐ δήπου καὶ ὑγιαίνει  γε   ἅμα τοὺς αὐτούς; ~(Καλλίκλης) οὐδ'
[507]   ~καὶ μὲν δὴ καὶ ἀνδρεῖόν  γε   ἀνάγκη· οὐ γὰρ δὴ σώφρονος
[526]   ἀγαθοὺς ἄνδρας ἐγγίγνεσθαι, καὶ σφόδρα  γε   ἄξιον ~ἄγασθαι τῶν γιγνομένων· χαλεπὸν
[469]   ~ἀζήλωτον. ~(Πῶλος) ~ἦ που  γε   ἀποθνῄσκων ἀδίκως ἐλεινός τε καὶ
[506]   Καλλίκλεις. ~ἀλλὰ μὲν δὴ  γε   ἀρετὴ ἑκάστου, καὶ σκεύους καὶ
[447]   καὶ ὑστεροῦμεν; ~(Καλλίκλης) ~καὶ μάλα  γε   ἀστείας ἑορτῆς· πολλὰ γὰρ καὶ
[521]   ἀδικοῦντ' ἄνθρωπον εἰσαγάγοι καὶ ~οὐδέν  γε   ἄτοπον εἰ ἀποθάνοιμι. βούλει σοι
[480]   οὕτως ἔχει. ~(Σωκράτης) ~τοὐναντίον δέ  γε   αὖ μεταβαλόντα, εἰ ἄρα δεῖ
[473]   μὲν οὖν. ~(Σωκράτης) ~ἐγὼ δέ  γε   αὐτοὺς ἀθλιωτάτους φημί, τοὺς δὲ
[516]   ναί. ~(Σωκράτης) ~ἀλλὰ μὴν ἀγριωτέρους  γε   αὐτοὺς ἀπέφηνεν οἵους παρέλαβεν,
[503]   αὐτοῖς πειρώμενοι μόνον, ~εἰ δέ  γε   βελτίους ἔσονται χείρους (διὰ
[448]   ~(Πῶλος) ~νὴ Δία· ἂν δέ  γε   βούλῃ, (Χαιρεφῶν) ἐμοῦ. (Γοργίας)
[452]   οὔκ; ἐρεῖ. καὶ μὴν ἀμφισβητεῖ  γε   (Γοργίας) ὅδε τὴν παρ' αὑτῷ
[474]   οἱ ἄλλοι πάντες. ~(Πῶλος) πολλοῦ  γε   δεῖ, ἀλλ' οὔτ' ἐγὼ οὔτε
[517]   κολακικῇ. ~(Καλλίκλης) ~ἀλλὰ μέντοι πολλοῦ  γε   δεῖ, Σώκρατες, μή ποτέ
[449]   δυνατὸν εἶναι ποιεῖν; ~(Γοργίας) ~ἐπαγγέλλομαί  γε   δὴ ταῦτα οὐ μόνον ἐνθάδε
[456]   βούλοιτο. καὶ εἰ πρὸς ἄλλον  γε   δημιουργὸν ὁντιναοῦν ~ἀγωνίζοιτο, πείσειεν ἂν
[459]   ~(Σωκράτης) ~ὁ δὲ μὴ ἰατρός  γε   δήπου ἀνεπιστήμων ὧν ἰατρὸς
[520]   πάνυ γε. ~(Σωκράτης) ~καὶ προέσθαι  γε   δήπου τὴν εὐεργεσίαν ἄνευ μισθοῦ,
[517]   οὐδ' ἐγὼ ψέγω τούτους ὥς  γε   διακόνους εἶναι πόλεως, ἀλλά μοι
[476]   οὖν λέγειν ὡς οὐχὶ τά  γε   δίκαια πάντα καλά ἐστιν, καθ'
[516]   πάνυ γε. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν οἵ  γε   δίκαιοι ἥμεροι, ὡς ἔφη Ὅμηρος·
[460]   ~(Σωκράτης) ~οὐδέποτε ἄρα βουλήσεται  γε   δίκαιος ἀδικεῖν. ~(Γοργίας) ἀνάγκη. ~(Σωκράτης)
[479]   ~συλλογισώμεθα αὐτά; ~(Πῶλος) εἰ σοί  γε   δοκεῖ. ~(Σωκράτης) ~ἆρ' οὖν συμβαίνει
[470]   πᾶσα εὐδαιμονία ἐστίν; ~(Σωκράτης) ~ὥς  γε   ἐγὼ λέγω, Πῶλε· τὸν
[491]   εἰς ὅτι. ~(Καλλίκλης) ~ἀλλ' εἴρηκά  γε   ἔγωγε τοὺς φρονίμους εἰς τὰ
[514]   φῶμεν οὕτως ἔχειν; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε,   εἴ σοι ἥδιον. ~(Σωκράτης) ~εἰ
[510]   ~(Καλλίκλης) ἔστι ταῦτα. ~(Σωκράτης) ~οὐδέ  γε   εἴ τις πολὺ φαυλότερος εἴη,
[456]   οὕτω σκοποῦντι. ~(Γοργίας) ~εἰ πάντα  γε   εἰδείης, Σώκρατες, ὅτι ὡς
[487]   δέοντος· πῶς γὰρ οὔ; ~ὥ  γε   εἰς τοσοῦτον αἰσχύνης ἐληλύθατον, ὥστε
[450]   Σώκρατες. ~(Σωκράτης) ~ἕτεραι δέ  γέ   εἰσι τῶν τεχνῶν αἳ διὰ
[522]   ἑαυτῷ βοηθεῖν; ~(Σωκράτης) ~εἰ ἐκεῖνό  γε   ἓν αὐτῷ ὑπάρχοι, Καλλίκλεις,
[472]   τε καὶ τιμωρίας; ~(Πῶλος) ἥκιστά  γε,   ἐπεὶ οὕτω γ' ἂν ἀθλιώτατος
[466]   ~(Σωκράτης) ~μὰ τὸν οὐ σύ  γε,   ἐπεὶ τὸ μέγα δύνασθαι ἔφης
[470]   εὐδαίμονα ~ὄντα. ~(Σωκράτης) ~καὶ ἀληθῆ  γε   ἐρῶ· οὐ γὰρ οἶδα παιδείας
[515]   Σώκρατες. ~(Σωκράτης) ~ἀλλ' οὐ φιλονικίᾳ  γε   ἐρωτῶ, ἀλλ' ὡς ἀληθῶς βουλόμενος
[506]   ~πάνυ γε. ~ἀλλὰ μὴν ἀγαθοί  γέ   ἐσμεν καὶ ἡμεῖς καὶ τἆλλα
[517]   ἰατρική, δὴ τῷ ὄντι  γε   ~ἐστὶν σώματος θεραπεία, ἥνπερ καὶ
[513]   σοὶ οὕτως. ~(Σωκράτης) ~ἡ δέ  γε   ἑτέρα, ὅπως ὡς βέλτιστον ἔσται
[497]   ἀκκίζῃ, Καλλίκλεις· καὶ πρόιθί  γε   ἔτι εἰς τὸ ἔμπροσθεν, (ὅτι
[473]   οἰόμενος. ~(Σωκράτης) ~ἴσως. σὺ δέ  γε   εὐδαίμονας αὖ τοὺς ἀδικοῦντας, ἐὰν
[449]   Σώκρατες, εἰ δὴ  γε   εὔχομαι εἶναι, ὡς ἔφη Ὅμηρος,
[479]   γε. ~(Σωκράτης) ~καὶ μὴν ἀπαλλαγή  γε   ἐφάνη τούτου τοῦ κακοῦ τὸ
[511]   τὸ ἀγανακτητόν; ~(Σωκράτης) ~οὐ νοῦν  γε   ἔχοντι, ὡς λόγος σημαίνει.
[476]   ναί. ~(Σωκράτης) ~καὶ εἰ μέγα  γε   βαθὺ τὸ τμῆμα
[460]   καὶ τὰ ἄδικα ἤτοι πρότερόν  γε   ὕστερον μαθόντα παρὰ σοῦ.
[478]   ἔμοιγε δοκεῖ. ~(Σωκράτης) ἀλλ' ὠφέλιμόν  γε.   γάρ; ~(Πῶλος) (ναί. ~(Σωκράτης)
[521]   παρακαλεῖς. ~(Καλλίκλης) ~εἴ σοι Μυσόν  γε   ἥδιον καλεῖν, Σώκρατες· ὡς
[495]   ἀγαθοῦ ~ἕτερον. ~(Καλλίκλης) ~Σωκράτης δέ  γε   ἡμῖν Ἀλωπεκῆθεν οὐχ ὁμολογεῖ
[453]   οἶδα, οὐ μὴν ~ἀλλ' ὑποπτεύω  γε   ἣν οἶμαί σε λέγειν καὶ
[448]   ~(Πῶλος) ναί. ~(Χαιρεφῶν) ~εἰ δέ  γε   ἧσπερ Ἀριστοφῶν Ἀγλαοφῶντος
[527]   καὶ ναὶ μὰ Δία σύ  γε   θαρρῶν πατάξαι τὴν ~(ἄτιμον ταύτην
[448]   τί δὲ τοῦτο, ἐὰν σοί  γε   ἱκανῶς; ~(Χαιρεφῶν) οὐδέν· ἀλλ' ἐπειδὴ
[516]   δοκεῖ οὔ; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε,   ἵνα σοι χαρίσωμαι. ~(Σωκράτης) ~καὶ
[476]   οὔ; ~(Σωκράτης) ~καὶ εἰ σφόδρα  γε   κάει ἀλγεινῶς, οὕτω κάεσθαι
[450]   λογιστικὴ ~καὶ γεωμετρικὴ καὶ πεττευτική  γε   καὶ ἄλλαι πολλαὶ τέχναι, ὧν
[511]   ἔμοιγε. ~(Σωκράτης) ~καὶ μὴν σῴζει  γε   καὶ αὕτη ἐκ θανάτου τοὺς
[494]   ~(Καλλίκλης) ἔγωγε. ~(Σωκράτης) καὶ διψῆν  γε   καὶ διψῶντα πίνειν; ~(Καλλίκλης) ~λέγω,
[497]   ~(Σωκράτης) ~ἀλλὰ μὴν τῶν ἀγαθῶν  γε   καὶ κακῶν οὐχ ἅμα παύεται,
[475]   μαθημάτων κάλλος ὡσαύτως; ~(Πῶλος) ~πάνυ  γε·   καὶ καλῶς γε νῦν ὁρίζῃ,
[507]   ἄφρων τε καὶ ἀκόλαστος. ~πάνυ  γε.   ~καὶ μὴν γε σώφρων
[492]   ~οἱ λίθοι γὰρ ἂν οὕτω  γε   καὶ οἱ νεκροὶ εὐδαιμονέστατοι εἶεν.
[473]   ἐπιχειρεῖς λέγειν. ~(Σωκράτης) ~πειράσομαι δέ  γε   καὶ σὲ ποιῆσαι, ἑταῖρε,
[454]   ~ἀπόκριναι δή, Γοργία, ἐπειδή  γε   καὶ σοὶ δοκεῖ οὕτως. ~(Γοργίας)
[505]   ἐμπίμπλασθαι ὧν ἐπιθυμεῖ; συγχωρεῖς τοῦτό  γε   καὶ σύ; ~(Καλλίκλης) ἔγωγε. ~(Σωκράτης)
[522]   λόγον λέξαι. ~(Καλλίκλης) ἀλλ' ἐπείπερ  γε   καὶ τἆλλα ἐπέρανας, καὶ τοῦτο
[475]   ~(Πῶλος) ναί. ~(Σωκράτης) νῦν δέ  γε   κάκιον ἐφάνη. ~(Πῶλος) ἔοικε. ~(Σωκράτης)
[496]   λέγεις; ~(Καλλίκλης) μάλιστα. ~(Σωκράτης) διψῶντά  γε.   ~(Καλλίκλης) φημί. ~(Σωκράτης) λυπούμενον; ~(Καλλίκλης)
[504]   γὰρ ὄφελος, Καλλίκλεις, σώματί  γε   κάμνοντι καὶ μοχθηρῶς διακειμένῳ ~σιτία
[499]   ἐξαπατῶν με. καίτοι οὐκ ᾤμην  γε   ~κατ' ἀρχὰς ὑπὸ σοῦ ἑκόντος
[474]   ναί. ~(Σωκράτης) ~καὶ μὴν τά  γε   κατὰ τοὺς νόμους καὶ τὰ
[463]   ῥητορικὴν ἐγὼ καλῶ καὶ τήν  γε   κομμωτικὴν καὶ τὴν σοφιστικήν, τέτταρα
[507]   γὰρ οὐ μέλλει; ~ἡ δέ  (γε   κοσμία σώφρων; ~πολλὴ ἀνάγκη. ~ἡ
[506]   ἀκοσμήτου; ~ἀνάγκη. ~ἀλλὰ μὴν  γε   κόσμον ἔχουσα κοσμία; ~πῶς γὰρ
[466]   ~(Σωκράτης) ~οὔκ, εἰ τὸ δύνασθαί  γε   λέγεις ἀγαθόν τι εἶναι τῷ
[467]   αὐτοῖς; ~(Σωκράτης) φημί. ~(Πῶλος) σχέτλιά  γε   λέγεις καὶ ὑπερφυῆ, Σώκρατες.
[469]   ~(Σωκράτης) ~οὔκ, εἰ τὸ τυραννεῖν  γε   λέγεις ὅπερ ἐγώ. ~(Πῶλος) ~ἀλλ'
[451]   ἄλληλα τάχους ἔχει. ~(Γοργίας) ὀρθῶς  γε   λέγων σύ, Σώκρατες. ~(Σωκράτης)
[456]   κεντεῖν τε καὶ ἀποκτεινύναι. οὐδέ  γε   μὰ Δία ἐάν τις εἰς
[498]   πάνυ γε. ~(Σωκράτης) ~οἳ μέν  γε   μᾶλλον μᾶλλον, οἳ δ' ἧττον
[477]   ~(Σωκράτης) ~ἀλλὰ μήν που τό  γε   μεγίστῃ βλάβῃ ὑπερβάλλον μέγιστον ἂν
[454]   ~(Σωκράτης) ~(ἀλλὰ μὴν οἵ τέ  γε   μεμαθηκότες πεπεισμένοι εἰσὶν καὶ οἱ
[479]   ~(Πῶλος) κινδυνεύει. ~(Σωκράτης) τὸ δέ  γε   μὴ διδόναι ἐμμονὴ τοῦ κακοῦ;
[458]   λοιπόν, Σώκρατες, γίγνεται ἐμέ  γε   μὴ ἐθέλειν, αὐτὸν ~ἐπαγγειλάμενον ἐρωτᾶν
[481]   ῥητορικὴ χρήσιμος εἶναι, ἐπεὶ τῷ  γε   μὴ μέλλοντι ~ἀδικεῖν οὐ μεγάλη
[453]   ~(Γοργίας) ναί. ~(Σωκράτης) ~εἰ δέ  γε   μηδεὶς ἄλλος Ζεῦξις ἔγραφε,
[482]   ἀγαπᾶν καί σου ~καταγελᾶν, ὥς  γέ   μοι δοκεῖν ὀρθῶς, τότε· νῦν
[454]   βούλῃ περαίνῃς. ~(Γοργίας) ~καὶ ὀρθῶς  γέ   μοι δοκεῖς ποιεῖν, Σώκρατες.
[505]   λόγος ~ἐστί, κολαζόμενος. ~(Καλλίκλης) ~οὐδέ  γέ   μοι μέλει οὐδὲν ὧν σὺ
[509]   ἀσκήσῃ, ἀδικήσει; τί οὐκ αὐτό  γέ   μοι τοῦτο ἀπεκρίνω, ~ὦ Καλλίκλεις,
[463]   ~ἀλλ' ἐγὼ πειράσομαι φράσαι  γέ   μοι φαίνεται εἶναι ῥητορική·
[519]   τίς σοι ἀποκρίνοιτο; ~(Σωκράτης) ~ἔοικά  γε·   νῦν γοῦν συχνοὺς τείνω τῶν
[517]   πόλεως, ἀλλά μοι ~δοκοῦσι τῶν  γε   νῦν διακονικώτεροι γεγονέναι καὶ μᾶλλον
[475]   ~(Πῶλος) ~πάνυ γε· καὶ καλῶς  γε   νῦν ὁρίζῃ, Σώκρατες, ἡδονῇ
[517]   πόλει. σὺ δὲ ὡμολόγεις τῶν  γε   ~νῦν οὐδένα, τῶν μέντοι ἔμπροσθεν,
[503]   ἔχω ἔγωγέ σοι εἰπεῖν τῶν  γε   νῦν ῥητόρων οὐδένα. ~(Σωκράτης) ~τί
[460]   ~(Γοργίας) ἐρρήθη. ~(Σωκράτης) ~νῦν (δέ  γε   αὐτὸς οὗτος φαίνεται,
[473]   μὰ Δία. ~(Σωκράτης) ὡς σύ  γε   οἴει, Πῶλε. ~(Πῶλος) ἀληθῆ
[495]   ἄλλα πολλά. ~(Καλλίκλης) ὡς σύ  γε   οἴει, Σώκρατες. ~(Σωκράτης) σὺ
[484]   πολιτικὴν (πρᾶξιν, ~καταγέλαστοι γίγνονται, ὥσπερ  γε   οἶμαι οἱ πολιτικοί, ἐπειδὰν αὖ
[484]   καὶ τὸ δίκαιον. ἐὰν δέ  γε   οἶμαι φύσιν ~ἱκανὴν γένηται ἔχων
[483]   ἀδικεῖν αὐτὸ καλοῦσιν· δέ  γε   οἶμαι φύσις αὐτὴ ἀποφαίνει ~(αὐτό,
[473]   οἴει, Πῶλε. ~(Πῶλος) ἀληθῆ  γε   οἰόμενος. ~(Σωκράτης) ~ἴσως. σὺ δέ
[487]   εὔνους εἶ. καὶ μὴν ὅτι  γε   οἷος παρρησιάζεσθαι καὶ μὴ ~αἰσχύνεσθαι,
[488]   νόμιμα κατὰ φύσιν καλά, κρειττόνων  γε   ὄντων; ~(Καλλίκλης) φημί. ~(Σωκράτης) ἆρ'
[509]   ἀδικήσεται; ~(Καλλίκλης) δῆλον δὴ τοῦτό  γε,   ὅτι ἐὰν δύναμιν. ~(Σωκράτης) ~τί
[495]   ~(Σωκράτης) ~οὐχ ὁμολογεῖ· οἶμαι δέ  γε   οὐδὲ Καλλικλῆς, ὅταν αὐτὸς αὑτὸν
[490]   δεῖν ἔχειν; ~(Καλλίκλης) οὐ σιτίων  γε   οὐδὲ ποτῶν. ~(Σωκράτης) ~μανθάνω, ἀλλ'
[450]   λέγεις. ~(Σωκράτης) ~ἀλλ' οὔτοι τούτων  γε   οὐδεμίαν οἶμαί σε βούλεσθαι ῥητορικὴν
[496]   ἅμα ἔχει, δῆλον ~ὅτι ταῦτά  γε   οὐκ ἂν εἴη τό τε
[474]   τοῦ διδόναι. ~(Πῶλος) ~ἐγὼ δέ  γε   οὔτ' ἐμὲ οὔτ' ἄλλον ἀνθρώπων
[480]   ἀνάγκη συμβαίνειν; ~(Πῶλος) ναί, τοῦτό  γε   οὕτως ἔχει. ~(Σωκράτης) ~τοὐναντίον δέ
[459]   ~(Γοργίας) καὶ γὰρ ἔλεγον, ἔν  γε   ὄχλῳ. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν τὸ ἐν
[498]   ~(Καλλίκλης) πάρεστιν. ~(Σωκράτης) ~κακῶν δέ  γε   παρουσίᾳ φῂς σὺ εἶναι κακοὺς
[496]   ~(Σωκράτης) μανθάνω· ἀλλ' οὖν τό  γε   πεινῆν αὐτὸ ἀνιαρόν. οὐχί;
[502]   τοῦτό γε, Σώκρατες, Κινησίου  γε   πέρι. ~(Σωκράτης) ~τί δὲ
[450]   ἐστίν. ~(Γοργίας) ναί. ~(Σωκράτης) τούς  γε   περὶ τὰ νοσήματα; ~(Γοργίας) μάλιστα.
[480]   ὑπολογιζόμενον τὸ ἀλγεινόν, ἐὰν μέν  γε   πληγῶν ἄξια ~ἠδικηκὼς (ᾖ, τύπτειν
[492]   ὡς μεγίστας πλήρωσιν αὐταῖς ἁμόθεν  γέ   ποθεν ἑτοιμάζειν, καὶ ~(τοῦτο εἶναι
[449]   δῆτα. ~(Σωκράτης) ~ἀλλὰ μὴν λέγειν  γε   ποιεῖ δυνατούς. ~(Γοργίας) ναί. ~(Σωκράτης)
[521]   Σώκρατες· ὡς εἰ μὴ ταῦτά  γε   ποιήσεις ~(Σωκράτης) ~μὴ εἴπῃς
[489]   διαγνῶναι ὡμολογηκότος. ~(Καλλίκλης) ἀλλ' οἵ  γε   πολλοὶ νομίζουσιν οὕτως. ~(Σωκράτης) ~οὐ
[497]   ἔστιν. ~(Σωκράτης) ~ἀλλὰ μὴν εὖ  γε   πράττοντα κακῶς (πράττειν ἅμα ἀδύνατον
[513]   ~ναὶ μὰ Δία τῷ Πυριλάμπους  γε   πρός. ὅστις οὖν σε τούτοις
[462]   ἔμοιγε δοκεῖ, Πῶλε, ὥς  γε   πρὸς σὲ τἀληθῆ εἰρῆσθαι. ~(Πῶλος)
[469]   ἑταῖρε, ἀποκτείναντα, καὶ ἐλεινόν  γε   πρός τὸν δὲ δικαίως ~ἀζήλωτον.
[471]   δὴ πῶς οὐκ ἄδικος;  γε   προσῆκε μὲν τῆς ἀρχῆς οὐδὲν
[471]   ἐπεὶ τὰ μέγιστα ἠδίκηκεν· (ὅς  γε   πρῶτον μὲν τοῦτον αὐτὸν τὸν
[470]   ~εἰ δὲ μή, ἀλλ' ἀκούω  γε.   ~(Πῶλος) ~εὐδαίμων οὖν σοι δοκεῖ
[469]   τὸ ἀδικεῖσθαι μεῖζον; ~(Σωκράτης) ἥκιστά  γε.   ~(Πῶλος) σὺ ἄρα βούλοιο ἂν
[470]   ~ἀλλὰ μήν, Σώκρατες, οὐδέν  γέ   σε δεῖ παλαιοῖς (πράγμασιν ἐλέγχειν·
[470]   δὲ ἀδίκως, κάκιον. ~(Πῶλος) ~χαλεπόν  γέ   σε ἐλέγξαι, Σώκρατες· ἀλλ'
[516]   σοι ὁμολογήσω; ~(Σωκράτης) εἰ δοκῶ  γε   σοι ἀληθῆ λέγειν. ~(Καλλίκλης) ἔστω
[448]   αὐτόν. ~(Σωκράτης) ~οὔκ, εἰ αὐτῷ  γε   σοὶ βουλομένῳ ἐστὶν ἀποκρίνεσθαι, ἀλλὰ
[466]   ἐστιν τὰ ἐρωτήματα, καὶ ἀποκρινοῦμαί  γέ   σοι πρὸς ~ἀμφότερα. φημὶ γάρ,
[511]   ~(Καλλίκλης) ναὶ μὰ Δία ὀρθῶς  γέ   σοι συμβουλεύων. ~(Σωκράτης) ~τί δέ,
[471]   πόθεν, ~ὠγαθέ; καὶ μὴν οὐδέν  γέ   σοι τούτων ὁμολογῶ ὧν σὺ
[471]   ~οὐ γὰρ ἐθέλεις, ἐπεὶ δοκεῖ  γέ   σοι ὡς ἐγὼ λέγω. ~(Σωκράτης)
[516]   φῄς. ~(Σωκράτης) ~μὰ Δί' οὐδέ  γε   σὺ ἐξ ὧν ὡμολόγεις. πάλιν
[492]   ~ἀλλὰ μὲν δὴ καὶ ὥς  γε   σὺ λέγεις δεινὸς βίος.
[459]   ἄλλο τι; ~(Γοργίας) τοῦτο ἐνταῦθά  γε   συμβαίνει. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν καὶ περὶ
[495]   ὡς σοῦ σπουδάζοντος; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε   σφόδρα. ~(Σωκράτης) ~ἴθι δή μοι,
[491]   οὐ τοῦτο λέγω. ~(Καλλίκλης) ~πάνυ  γε   σφόδρα, Σώκρατες. ἐπεὶ πῶς
[499]   ἄφρονα καὶ δειλόν; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ἀγαθὸν δὲ αὖ τὸν
[496]   γίγνεται· γάρ; ~(Καλλίκλης) σφόδρα  γε.   ~(Σωκράτης) ἀλλ' ἐν μέρει οἶμαι
[467]   γὰρ ἕνεκα πλέουσιν. ~(Πῶλος) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~ἄλλο τι οὖν οὕτω
[510]   τῇ πόλει διαπεπράξεται. ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~ἆρ' οὖν καὶ τὸ
[513]   ψυχή, ~θεραπεύομεν; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~ἆρ' οὖν οὕτως ἐπιχειρητέον
[500]   τἀγαθὰ τῶν ~ἡδέων. ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~ἆρ' οὖν παντὸς ἀνδρός
[453]   γράφων καὶ ποῦ; ~(Γοργίας) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~ἆρα διὰ τοῦτο, ὅτι
[480]   ἕξοντα. οὐ γάρ; ~(Πῶλος) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~ἐὰν δέ γε ἀδικήσῃ
[472]   σου νομίζοντος διανοώμεθα; ~(Πῶλος) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~ἐγὼ δέ φημι ἀδύνατον.
[477]   τῆς ψυχῆς ~πονηρία; ~(Πῶλος) πολύ  γε.   ~(Σωκράτης) εἰ δὴ αἰσχίστη, καὶ
[502]   αὐτήν φαμεν εἶναι. ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~εἶεν· τί δὲ
[466]   δυναμένῳ. ~(Πῶλος) ἀλλὰ μὴν λέγω  γε.   ~(Σωκράτης) ~ἐλάχιστον τοίνυν μοι δοκοῦσι
[468]   ποιεῖν μή; ~(Πῶλος) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~ἕνεκ' ἄρα τοῦ ἀγαθοῦ
[469]   σοι; ~(Πῶλος) οὐ δῆτα οὕτω  γε.   ~(Σωκράτης) ἔχεις οὖν εἰπεῖν δι'
[496]   τάχος καὶ βραδυτῆτα; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~ἦ καὶ τἀγαθὰ καὶ
[490]   ἔσται εἰς ταῦτα; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~ἦ οὖν τούτων τῶν
[496]   ἅμα ἀμφοτέρων ἀπήλλακται; ~(Καλλίκλης) ἥκιστά  γε.   ~(Σωκράτης) θαυμάσιον γὰρ (οἶμαι καὶ
[479]   καὶ τὸ (ἀδικεῖν; ~(Πῶλος) φαίνεταί  γε.   ~(Σωκράτης) ~καὶ μὴν ἀπαλλαγή γε
[450]   σωμάτων ~καὶ καχεξίαν; ~(Γοργίας) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~καὶ μὴν καὶ αἱ
[498]   καὶ οἱ δειλοί; ~(Καλλίκλης) σφόδρα  γε.   ~(Σωκράτης) καὶ οἱ ἄφρονες, ὡς
[475]   ὠφελίᾳ ἀμφοτέροις. ~(Πῶλος) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~καὶ ὅταν δὲ δὴ
[520]   οὐχ οὕτως ἔχει; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~καὶ προέσθαι γε δήπου
[477]   εἴπερ ~δικαίως κολάζεται; ~(Πῶλος) εἰκός  γε.   ~(Σωκράτης) κακίας ἄρα ψυχῆς ἀπαλλάττεται
[474]   κάκιον, εἴπερ αἴσχιον. ~(Πῶλος) ἥκιστά  γε.   ~(Σωκράτης) ~μανθάνω· οὐ (ταὐτὸν ἡγῇ
[460]   ῥητορικὸς ἀδικεῖν. ~(Γοργίας) οὐ φαίνεταί  γε.   ~(Σωκράτης) ~μέμνησαι οὖν λέγων ὀλίγῳ
[498]   οἳ ἂν ἀνιῶνται; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~οἳ μέν γε μᾶλλον
[521]   ὅτι ταῦτα προσδοκῶ; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~οἶμαι μετ' ὀλίγων Ἀθηναίων,
[498]   (μᾶλλον) εἰ δὲ μή, παραπλησίως  γε.   ~(Σωκράτης) οὐδὲν διαφέρει. χαίρουσιν δ'
[460]   βούλεσθαι δίκαια ~πράττειν; ~(Γοργίας) φαίνεταί  γε.   ~(Σωκράτης) ~οὐδέποτε ἄρα βουλήσεται
[475]   ~(Πῶλος) οὐδαμῶς, Σώκρατες, τοῦτό  γε.   ~(Σωκράτης) οὐκ ἄρα λύπῃ γε
[459]   εἰδότος πιθανώτερος γίγνεται; ~(Γοργίας) πάνυ  (γε.   ~(Σωκράτης) οὐκ ἰατρός γε ὤν·
[514]   ἂν οὔ; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν δεύτερον αὖ τόδε,
[513]   τότε ~ὡριζόμεθα; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν μὲν ἑτέρα,
[476]   τὸ τύπτον ποιῇ; ~(Πῶλος) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) οὐκοῦν καὶ εἰ κάει
[476]   τὸ κᾶον κάῃ; ~(Πῶλος) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) οὐκοῦν καὶ εἰ τέμνει
[499]   (τἀναντία τούτων ~κακαί; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) οὐκοῦν καὶ λῦπαι ὡσαύτως
[453]   ἀριθμητικὸς ἄνθρωπος; ~(Γοργίας) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) οὐκοῦν καὶ πείθει; ~(Γοργίας)
[460]   ἐπιστήμη ἕκαστον ἀπεργάζεται; ~(Γοργίας) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν κατὰ τοῦτον τὸν
[516]   ὢν τὰ ~πολιτικά; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν οἵ γε δίκαιοι
[514]   ~λέγεσθαι (ἢ οὔ; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν οὕτω πάντα, τά
[488]   τῶν κρειττόνων ἐστίν. ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν τὰ τῶν βελτιόνων;
[505]   ἄμεινον τῇ ψυχῇ; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) οὐκοῦν τὸ εἴργειν ἐστὶν
[470]   ζημιοῦσθαι οὐ κακόν; ~(Πῶλος) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν, θαυμάσιε, (τὸ
[520]   τεχνῶν, οὐδὲν αἰσχρόν. ~(Καλλίκλης) ἔοικέ  γε.   ~(Σωκράτης) ~περὶ δέ γε ταύτης
[489]   Δία τούτους λέγω, καὶ σφόδρα  γε.   ~(Σωκράτης) ~πολλάκις ἄρα εἷς φρονῶν
[454]   ~τὸ δ' ἐπιστήμην; ~(Γοργίας) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~ποτέραν οὖν ῥητορικὴ
[494]   ἡδέως, καὶ εὐδαιμόνως; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~πότερον εἰ τὴν κεφαλὴν
[496]   καὶ τὸ διψῆν; ~(Καλλίκλης) σφόδρα  γε.   ~(Σωκράτης) ~πότερον οὖν ἔτι πλείω
[473]   ἀδικεῖσθαι κάκιον εἶναι. ~(Πῶλος) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) σὺ δὲ τὸ ἀδικεῖσθαι.
[499]   ἐστὶν καὶ πρακτέον; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) τὰς δὲ πονηρὰς οὔ;
[504]   φαμεν τὰ ἡμέτερα; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~τί δ' ψυχή;
[495]   δύο ταῦτα ἔλεγες; ~(Καλλίκλης) σφόδρα  γε.   ~(Σωκράτης) τί δέ; ἡδονὴν καὶ
[460]   μαθόντα παρὰ σοῦ. ~(Γοργίας) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~τί οὖν; τὰ
[510]   ~ὅπως μὴ ἀδικήσωμεν. ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~τίς οὖν ποτ' ἐστὶν
[522]   ὅτι (χρὴ εἰπεῖν; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~τοιοῦτον μέντοι καὶ ἐγὼ
[470]   ἐνίοτε δὲ οὔ; ~(Πῶλος) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~τοῦτο μὲν δή, ὡς
[476]   που καλὰ ὡμολόγηται; ~(Πῶλος) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) τούτων ἄρα μὲν
[477]   δοκεῖ, Σώκρατες, ἀπὸ τούτων  γε.   ~(Σωκράτης) ~ὑπερφυεῖ τινι ἄρα ὡς
[502]   νυνδὴ κολακείαν εἶναι; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ~φέρε δή, εἴ τις
[499]   δὲ αἱ βλαβεραί; ~(Καλλίκλης) πάνυ  γε.   ~(Σωκράτης) ὠφέλιμοι δέ γε αἱ
[507]   ~πάνυ γε. ~καὶ μὴν  γε   σώφρων τὰ προσήκοντα πράττοι ἂν
[449]   τὴν Ἥραν, Γοργία, ἄγαμαί  γε   τὰς ἀποκρίσεις, ὅτι ἀποκρίνῃ ὡς
[520]   ἔοικέ γε. ~(Σωκράτης) ~περὶ δέ  γε   ταύτης τῆς πράξεως, ὅντιν' ἄν
[457]   ἐν ~τῷ λόγῳ· καὶ ἔνιοί  γε   τελευτῶντες αἴσχιστα ἀπαλλάττονται, λοιδορηθέντες τε
[472]   ~(Πῶλος) φημί. ~(Σωκράτης) ~κατὰ δέ  γε   τὴν ἐμὴν δόξαν, Πῶλε,
[504]   ~(Καλλίκλης) ἔστιν. ~(Σωκράτης) ~ταῖς δέ  γε   τῆς ψυχῆς τάξεσι καὶ κοσμήσεσιν
[456]   μέσου τείχους. ~(Γοργίας) ~καὶ ὅταν  γέ   τις αἵρεσις ὧν νυνδὴ
[508]   κόρρης ἀδίκως αἴσχιστον εἶναι, οὐδέ  γε   τὸ ~τέμνεσθαι (οὔτε τὸ σῶμα
[447]   ἀκοῦσαι Γοργίου; ~(Χαιρεφῶν) ~ἐπ' αὐτό  γέ   τοι τοῦτο πάρεσμεν. ~(Καλλίκλης) ~οὐκοῦν
[459]   εἰδόσιν; οὐ γὰρ δήπου ἔν  γε   τοῖς εἰδόσι ~τοῦ ἰατροῦ πιθανώτερος
[481]   ἔστιν τις χρεία, ὡς ~ἔν  γε   τοῖς πρόσθεν οὐδαμῇ ἐφάνη οὖσα.
[504]   ὅτι ~πλέον τοὐναντίον κατά  γε   τὸν δίκαιον λόγον καὶ ἔλαττον;
[505]   ἐθέλει; μὴ γάρ τοι ἀτελῆ  γε   τὸν λόγον καταλίπωμεν. ~(Καλλίκλης) ~αὐτὸς
[483]   ναὶ μὰ Δία κατὰ νόμον  γε   τὸν τῆς ~φύσεως, οὐ μέντοι
[476]   ~(Πῶλος) πῶς γὰρ οὔ; ὑπό  γε   τοῦ κολάζοντος. ~(Σωκράτης) δὲ
[489]   λέγεις. οὐ γὰρ δήπου σύ  γε   ~τοὺς δύο βελτίους ἡγῇ τοῦ
[449]   ~(Σωκράτης) ~οὐκ ἄρα περὶ πάντας  γε   τοὺς λόγους ῥητορική ἐστιν.
[475]   ~(Πῶλος) οὔ μοι δοκεῖ κατά  γε   τοῦτον τὸν λόγον. ~(Σωκράτης) ~ἀληθῆ
[475]   γε. ~(Σωκράτης) οὐκ ἄρα λύπῃ  γε   ὑπερέχει. ~(Πῶλος) οὐ δῆτα. ~(Σωκράτης)
[516]   τοῦ λόγου. ~(Καλλίκλης) οὐ σύ  γε   φῄς. ~(Σωκράτης) ~μὰ Δί' οὐδέ
[466]   μέγα δύνασθαι; ~(Σωκράτης) οὔχ, ὥς  γέ   φησιν πῶλος. ~(Πῶλος) ἐγὼ οὔ
[498]   φημί. ~(Σωκράτης) ~ἀλλὰ μὴν οἵ  γε   φρόνιμοι καὶ οἱ ἀνδρεῖοι ἀγαθοί,
[497]   φημὶ γάρ. ~(Σωκράτης) ἀνιώμενον δέ  γε   χαίρειν δυνατὸν ὡμολόγηκας. ~(Καλλίκλης) φαίνεται.
[448]   οὐχ ὅπερ ἐκεῖνον; ~(Πῶλος) πάνυ  γε.   ~(Χαιρεφῶν) ἰατρὸν ἄρα φάσκοντες αὐτὸν
[522]   οὐ μέγα; ~(Καλλίκλης) ἴσως· οἴεσθαί  γε   χρή. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν οἴει ἐν
[460]   ~(Σωκράτης) ~καὶ ἐν τοῖς πρώτοις  γε,   Γοργία, λόγοις ἐλέγετο ὅτι
[463]   συνίημι ὅτι λέγεις. ~(Σωκράτης) ~εἰκότως  γε,   Γοργία· οὐδὲν γάρ πω
[448]   ~καλλίστης τῶν τεχνῶν. ~(Σωκράτης) ~καλῶς  γε,   Γοργία, φαίνεται πῶλος παρεσκευάσθαι
[469]   ἔφησθα εἶναι; ~(Σωκράτης) ~τὸν ἀδίκως  γε,   ἑταῖρε, ἀποκτείναντα, καὶ ἐλεινόν
[512]   κυβερνήτην, καίπερ σῴζοντα ἡμᾶς, ~οὐδέ  γε,   θαυμάσιε, τὸν μηχανοποιόν, ὃς
[490]   Σώκρατες. ~(Σωκράτης) οὐ μόνον  γε,   Καλλίκλεις, ἀλλὰ καὶ περὶ
[492]   οὐδενὸς ἄξια. ~(Σωκράτης) ~οὐκ ἀγεννῶς  γε,   Καλλίκλεις, ἐπεξέρχῃ τῷ λόγῳ
[503]   σὺ ἀκήκοας; ~(Σωκράτης) ~εἰ ἔστιν  γε,   Καλλίκλεις, ἣν πρότερον σὺ
[449]   χρή σε καλεῖν; ~(Γοργίας) ~ἀγαθόν  γε,   Σώκρατες, εἰ δὴ
[473]   τε καὶ ἀνθρώπων. ~(Πῶλος) ἄτοπά  γε,   Σώκρατες, ἐπιχειρεῖς λέγειν. ~(Σωκράτης)
[502]   θεατῶν; ~(Καλλίκλης) δῆλον δὴ τοῦτό  γε,   Σώκρατες, Κινησίου γε πέρι.
[502]   ποίησις; ~(Καλλίκλης) ~δῆλον δὴ τοῦτό  γε,   Σώκρατες, ὅτι πρὸς τὴν
[471]   τὸν σὸν λόγον; ~(Σωκράτης) εἴπερ  γε,   φίλε, ἄδικος. ~(Πῶλος) ~ἀλλὰ
[459]   πάνυ (γε. ~(Σωκράτης) οὐκ ἰατρός  γε   ὤν· γάρ; ~(Γοργίας) ναί.
[521]   καὶ ἐγὼ ~εἴπω, ὅτι Πονηρός  γε   ὢν ἀγαθὸν ὄντα· μηδ' ὅτι
[512]   τὸ ζῆν ὁποσονδὴ (χρόνον, ~τόν  γε   ὡς ἀληθῶς ἄνδρα ἐατέον ἐστὶν
[449]   ~ποιεῖσθαι· οὐ μὴν ἀλλὰ (πειράσομαί  γε   ὡς διὰ βραχυτάτων. καὶ γὰρ
[479]   οὕτω; ~(Πῶλος) ἔμοιγε. ~(Σωκράτης) ~ἀγνοῶν  γε,   ὡς ἔοικεν, οἷόν ἐστιν
[527]   νῦν. αἰσχρὸν γὰρ ἔχοντάς  γε   ὡς νῦν φαινόμεθα ~ἔχειν, ἔπειτα
[477]   ἐστι πάντων, ἐπειδὴ οὐκ ἀλγηδόνι  γε,   ὡς ~σὸς λόγος. ~(Πῶλος)
[474]   εἰδέναι ὅτι ποτ' ἐρεῖς. ~(Σωκράτης)  ~λέγε   δή μοι, ἵν' εἰδῇς, ὥσπερ
[451]   γάρ; ~(Γοργίας) ἔστι ταῦτα. ~(Σωκράτης)  ~λέγε   δὴ τῶν περὶ τί; τί>
[515]   ἀστός, δοῦλος ~ἐλεύθερος;  λέγε   μοι, (ἐάν τίς σε ταῦτα
[516]   ἐξ ὧν ὡμολόγεις. πάλιν δὲ  λέγε   μοι περὶ Κίμωνος· οὐκ ~ἐξωστράκισαν
[495]   κακαί; ἀλλ' ἔτι καὶ νῦν  λέγε   πότερον φῂς εἶναι τὸ αὐτὸ
[470]   ~(Πῶλος) ἔγωγε. ~(Σωκράτης) τί δή;  λέγε.   ~(Πῶλος) ~ὅτι ἀναγκαῖον τὸν οὕτω
[492]   γένηται πῶς βιωτέον. καί ~μοι  λέγε·   τὰς μὲν ἐπιθυμίας φῂς οὐ
[494]   νεκροῦ οὐδὲ λίθου. καί μοι  λέγε·   τὸ ~τοιόνδε λέγεις οἷον πεινῆν
[506]   εὐεργέτης παρ' ἐμοὶ ~ἀναγεγράψῃ. ~(Καλλίκλης)  λέγε,   ὠγαθέ, αὐτὸς καὶ πέραινε. ~(Σωκράτης)
[506]   ἀγαθά ἐστιν, ἀρετῆς ~τινος παραγενομένης;  ~ἔμοιγε   δοκεῖ ἀναγκαῖον εἶναι, Καλλίκλεις.
[506]   ἀγαθὸν παρέχει ~ἕκαστον τῶν ὄντων;  ~ἔμοιγε   δοκεῖ. ~καὶ ψυχὴ ἄρα κόσμον
[507]   ~εἰ μέλλει εὐδαίμων εἶναι. οὗτος  ἔμοιγε   δοκεῖ σκοπὸς εἶναι πρὸς
[478]   χαίρουσιν οἱ ἰατρευόμενοι; ~(Πῶλος) οὐκ  ἔμοιγε   δοκεῖ. ~(Σωκράτης) ἀλλ' ὠφέλιμόν γε.
[476]   ὑπὸ τούτου τοῦ ~ποιοῦντος; ~(Πῶλος)  ἔμοιγε   δοκεῖ. ~(Σωκράτης) ~ἆρα τοῦτο πάσχον
[519]   ὢν ἔπειτα πονηρός ἐστιν; ~(Καλλίκλης)  ἔμοιγε   δοκεῖ. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν ἀκούεις τοιαῦτα
[501]   ἄλλο δ' οὐδὲν φροντίζειν; ~(Καλλίκλης)  ἔμοιγε   δοκεῖ. ~(Σωκράτης) οὐκοῦν καὶ αἱ
[475]   ἡδέα ἀμφότερα. ~(Πῶλος) οὐκ  ἔμοιγε   δοκεῖ. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν καὶ τὸ
[480]   ~(Πῶλος) ~ἄτοπα μέν, Σώκρατες,  ἔμοιγε   δοκεῖ, τοῖς μέντοι ἔμπροσθεν ἴσως
[481]   τοιοῦτος ὤν. ἐπὶ τὰ ~τοιαῦτα  ἔμοιγε   δοκεῖ, Πῶλε, ῥητορικὴ
[462]   εἶναι; ~(Πῶλος) ἔγωγε. ~(Σωκράτης) ~οὐδεμία  ἔμοιγε   δοκεῖ, Πῶλε, ὥς γε
[477]   δειλὸν καὶ ἀμαθῆ; ~(Πῶλος) οὐκ  ἔμοιγε   δοκεῖ, Σώκρατες, ἀπὸ τούτων
[466]   ἐρωτῶ ἔγωγε. ~(Σωκράτης) ~οὐδὲ νομίζεσθαι  ἔμοιγε   δοκοῦσιν. ~(Πῶλος) ~πῶς οὐ νομίζεσθαι;
[462]   δοκεῖ ῥητορικὴ εἶναι; ~(Σωκράτης)  ἔμοιγε,   εἰ μή τι σὺ ἄλλο
[458]   ἥσθην οὕτως ὥσπερ νυνί· ὥστ'  ἔμοιγε,   κἂν ~τὴν ἡμέραν ὅλην ἐθέλητε
[456]   τῆς ~ῥητορικῆς. δαιμονία γάρ τις  ἔμοιγε   καταφαίνεται τὸ μέγεθος οὕτω σκοποῦντι.
[498]   ~οἱ ἀνδρεῖοι; ~(Καλλίκλης) ἀμφότεροι  ἔμοιγε   (μᾶλλον) εἰ δὲ μή, παραπλησίως
[509]   νῦν λέγω καλῶς λέγειν· ἐπεὶ  ἔμοιγε   αὐτὸς ~λόγος ἐστιν ἀεί,
[469]   ~εἶναι καὶ ἐλεινός; ~(Σωκράτης) ~οὐκ  ἔμοιγε,   οὐδὲ μέντοι ζηλωτός. ~(Πῶλος) οὐκ
[479]   δοκεῖ καὶ σοὶ οὕτω; ~(Πῶλος)  ἔμοιγε.   ~(Σωκράτης) ~ἀγνοῶν γε, ὡς ἔοικεν,
[516]   δοκεῖ σοι; ~(Καλλίκλης) οὐκ  ἔμοιγε.   ~(Σωκράτης) ~ἀληθεῖς ἄρα, ὡς ἔοικεν,
[454]   σοι ~(δίκαιον εἶναι ἐπανερέσθαι; ~(Γοργίας)  ἔμοιγε.   ~(Σωκράτης) ~ἀπόκριναι δή, Γοργία,
[511]   εἶναι; ~(Καλλίκλης) μὰ Δί' οὐκ  ἔμοιγε.   ~(Σωκράτης) ~καὶ μὴν σῴζει γε
[502]   ποιηταὶ ἐν τοῖς ~θεάτροις; ~(Καλλίκλης)  ἔμοιγε.   ~(Σωκράτης) ~νῦν ἄρα ἡμεῖς ηὑρήκαμεν
[514]   ἂν εἶναι οὕτω πράττειν; ~(Καλλίκλης)  ἔμοιγε.   ~(Σωκράτης) ~νῦν δέ, βέλτιστε
[515]   καὶ Μιλτιάδης ~καὶ Θεμιστοκλῆς. ~(Καλλίκλης)  ἔμοιγε.   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν εἴπερ ἀγαθοί, δῆλον
[510]   ὁμοίῳ. ~οὐ καὶ σοί; ~(Καλλίκλης)  ἔμοιγε.   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν ὅπου τύραννός ἐστιν
[474]   τὸ ἀδικεῖσθαι; ~(Πῶλος) τὸ ἀδικεῖσθαι  ἔμοιγε.   ~(Σωκράτης) ~τί δὲ δή; αἴσχιον
[502]   ποίησις ἡδονῆς χάριν ~ηὑρῆσθαι; ~(Καλλίκλης)  ἔμοιγε.   ~(Σωκράτης) ~τί δὲ δὴ
[494]   πληροῦντα ~χαίροντα εὐδαιμόνως ζῆν. ~(Σωκράτης)  ~εὖγε,   βέλτιστε· διατέλει γὰρ ὥσπερ
[515]   διαφθαρῆναι ὑπ' ἐκείνου. ταυτὶ γὰρ  ἔγωγε   ἀκούω, ~Περικλέα πεποιηκέναι Ἀθηναίους ἀργοὺς
[501]   δόξαν ἀντίφῃς; ~(Καλλίκλης) ~οὐκ  ἔγωγε,   ἀλλὰ συγχωρῶ, ἵνα σοι καὶ
[520]   παιδεύειν ἀνθρώπους εἰς ~ἀρετήν; ~(Καλλίκλης)  ~ἔγωγε·   ἀλλὰ τί ἂν λέγοις ἀνθρώπων
[497]   εἶδες ἀνόητον χαίροντα; ~(Καλλίκλης) οἶμαι  ἔγωγε·   ἀλλὰ τί τοῦτο; ~(Σωκράτης) οὐδέν·
[519]   κακῶν ἀλλ' ἴσως συναιτίων. καίτοι  ἔγωγε   ~ἀνόητον πρᾶγμα καὶ νῦν ὁρῶ
[506]   καὶ ἐλέγχειν. οὐδὲ γάρ ~τοι  ἔγωγε   εἰδὼς λέγω λέγω, ἀλλὰ
[466]   ῥητορική; ~(Σωκράτης) ~κολακείας μὲν οὖν  ἔγωγε   εἶπον μόριον. ἀλλ' οὐ μνημονεύεις
[522]   δὲ κολακικῆς ῥητορικῆς ἐνδείᾳ ~τελευτῴην  ἔγωγε,   εὖ οἶδα ὅτι ῥᾳδίως ἴδοις
[506]   τοῖς ἄλλοις δοκεῖν. βούλομαι γὰρ  ἔγωγε   καὶ ~αὐτὸς ἀκοῦσαί σου αὐτοῦ
[493]   ἴσως τέθναμεν· ἤδη γάρ του  ἔγωγε   καὶ ~ἤκουσα τῶν σοφῶν ὡς
[491]   οὔτ' αὐτὸς ἐρεῖς; ~(Καλλίκλης) ~ἀλλ'  ἔγωγε   καὶ πάλαι λέγω. πρῶτον μὲν
[520]   καὶ γυμναστικὴ ἰατρικῆς· μόνοις δ'  ἔγωγε   καὶ ᾤμην τοῖς ~δημηγόροις τε
[482]   αὐτὸς ταὐτὸν τοῦτο ~ἔπαθεν. καὶ  ἔγωγε   κατ' αὐτὸ τοῦτο οὐκ ἄγαμαι
[506]   ἀρετὴ ἑκάστου; ~φαίην ἂν  ἔγωγε.   ~κόσμος τις ἄρα ἐγγενόμενος ἐν
[456]   τεκμήριον ἐρῶ· πολλάκις γὰρ ἤδη  ~ἔγωγε   μετὰ τοῦ ἀδελφοῦ καὶ μετὰ
[482]   ἐν ἅπαντι τῷ βίῳ. ~καίτοι  ἔγωγε   οἶμαι, βέλτιστε, καὶ τὴν
[485]   ~Σώκρατες, τὸ χρῆμα γίγνεται, καὶ  ἔγωγε   (ὁμοιότατον πάσχω πρὸς τοὺς ~φιλοσοφοῦντας
[498]   οἱ ἄφρονες; ~(Καλλίκλης) οἶμαι  ἔγωγε   οὐ πολύ τι διαφέρειν. ~(Σωκράτης)
[469]   ἀδικεῖν; ~(Σωκράτης) ~βουλοίμην μὲν ἂν  ἔγωγε   οὐδέτερα· εἰ δ' ἀναγκαῖον εἴη
[510]   τούτῳ μέγα δυνήσεται; ἀλλ' οἶμαι  ἔγωγε,   πᾶν τοὐναντίον οὑτωσὶ ~παρασκευὴ
[503]   τούτων τινὰ ~(γεγονέναι) οὐκ ἔχω  ἔγωγε   πῶς εἴπω. ~(Καλλίκλης) ἀλλ' ἐὰν
[471]   ἀρχὰς τῶν λόγων, Πῶλε,  ἔγωγέ   σε ἐπῄνεσα ὅτι μοι δοκεῖς
[466]   ἐμὲ ἐρωτᾷς. ~(Πῶλος) ἀλλ'  ἔγωγε   σὲ ἐρωτῶ. ~(Σωκράτης) ~εἶεν,
[503]   ~ἀλλὰ μὰ Δία οὐκ ἔχω  ἔγωγέ   σοι εἰπεῖν τῶν γε νῦν
[498]   κακούς· οὐκέτι φῄς; ~(Καλλίκλης)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ἀγαθοὶ ἄρα οἳ ἂν
[490]   λέγεις; φάθι μή. ~(Καλλίκλης)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ἀλλ' οὐ τὸν βελτίω
[497]   ἀνόητον χαίροντα ἤδη εἶδες; ~(Καλλίκλης)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ἄνδρα δὲ οὔπω εἶδες
[495]   τοὐναντίον ἡγῇ ~πάθος πεπονθέναι; ~(Καλλίκλης)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~ἆρ' οὖν, εἴπερ ἐναντία
[495]   Καλλίκλεις, ταῦτα ἰσχυρίζῃ; ~(Καλλίκλης)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~ἐπιχειρῶμεν ἄρα τῷ λόγῳ
[462]   σμικρόν τί μοι χαρίσασθαι; ~(Πῶλος)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ἐροῦ νῦν με, ὀψοποιία
[473]   ἀδίκως ἐπιβουλεύων τυραννίδι, εἶπες; ~(Πῶλος)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~εὐδαιμονέστερος μὲν τοίνυν οὐδέποτε
[501]   σκοπούμενον τὸ βέλτιστον; ~(Καλλίκλης) οἶμαι  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~ἔχεις οὖν εἰπεῖν αἵτινές
[476]   ἆρα ~τὸ αὐτὸ καλεῖς; ~(Πῶλος)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~ἔχεις οὖν λέγειν ὡς
[494]   πεινῆν καὶ πεινῶντα ἐσθίειν; ~(Καλλίκλης)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) καὶ διψῆν γε καὶ
[466]   ὃν ἂν δοκῇ αὐτοῖς; ~(Πῶλος)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~λέγω τοίνυν σοι ὅτι
[466]   οὔ φημι; φημὶ μὲν οὖν  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~μὰ τὸν οὐ σύ
[489]   βελτίους εἶναι; ~(Καλλίκλης) τοὺς ἀμείνους  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~ὁρᾷς ἄρα ὅτι σὺ
[495]   ἐπιστήμην που καλεῖς τι; ~(Καλλίκλης)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) οὐ καὶ ἀνδρείαν νυνδὴ
[474]   δι' ἀμφότερα καλὰ προσαγορεύεις; ~(Πῶλος)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~οὐ καὶ τὰς φωνὰς
[466]   τινὸς ἀρχὴν λέγεις; ~(Πῶλος) ἐρωτῶ  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~οὐδὲ νομίζεσθαι ἔμοιγε δοκοῦσιν.
[462]   ἥντινα τέχνην φημὶ εἶναι; ~(Πῶλος)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~οὐδεμία ἔμοιγε δοκεῖ,
[466]   σὺ μέγα δύνασθαι; ~(Πῶλος) οὐκ  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν ἀποδείξεις τοὺς ῥήτορας
[477]   ~αἶσχος καὶ τὰ τοιαῦτα; ~(Πῶλος)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) οὐκοῦν καὶ ἐν ψυχῇ
[462]   ἅπερ (Γοργίας) οὔ; ~(Πῶλος)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν καὶ σὺ κελεύεις
[498]   κακὰ δὲ τὰς ἀνίας; ~(Καλλίκλης)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν τοῖς χαίρουσιν πάρεστιν
[496]   ἡδὺ φῂς εἶναι; ~(Καλλίκλης)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) οὐκοῦν τούτου οὗ λέγεις
[505]   τοῦτό γε καὶ σύ; ~(Καλλίκλης)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~περὶ δὲ ψυχήν,
[454]   ~(Σωκράτης) τί δέ; πεπιστευκέναι; ~(Γοργίας)  (ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~πότερον οὖν ταὐτὸν δοκεῖ
[467]   κακὸν εἶναι· οὔ; ~(Πῶλος)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~πῶς ἂν οὖν οἱ
[498]   μᾶλλον ἔτι τοὺς δειλούς; ~(Καλλίκλης)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~συλλόγισαι δὴ κοινῇ μετ'
[467]   κακὰ δὲ τἀναντία τούτων; ~(Πῶλος)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~τὰ δὲ μήτε ἀγαθὰ
[497]   οἷς ἂν κάλλος παρῇ; ~(Καλλίκλης)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~τί δέ; ἀγαθοὺς ἄνδρας
[464]   τινὰ εἶναι ἑκατέρου εὐεξίαν; ~(Γοργίας)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~τί δέ; δοκοῦσαν μὲν
[470]   μέμφῃ τὴν τοιαύτην δύναμιν; ~(Πῶλος)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) τί δή; λέγε. ~(Πῶλος)
[500]   καὶ σὺ ἐκ τρίτων; ~(Καλλίκλης)  ἔγωγε.   ~(Σωκράτης) ~τῶν ἀγαθῶν ἄρα ἕνεκα
[463]   λέγεις αὐτὴν εἶναι; ~(Σωκράτης) ~αἰσχρὸν  ἔγωγε   τὰ γὰρ κακὰ αἰσχρὰ καλῶ
[504]   καὶ ἰσχὺν ἴσως λέγεις. ~(Σωκράτης)  ~ἔγωγε.   τί δὲ αὖ τῷ ἐν
[497]   νῦν δὲ ~οὐχ ὁμολογεῖς; ~(Καλλίκλης)  ἔγωγε·   τί οὖν δή; ~(Σωκράτης) ~ὅτι
[462]   τί τοῦτο λέγεις; ~(Σωκράτης) ἐμπειρίαν  ἔγωγέ   τινα. ~(Πῶλος) ἐμπειρία ἄρα σοι
[496]   λέγω τὸ πεινῆν. ~(Καλλίκλης) ἀνιαρὸν  ἔγωγε·   τὸ μέντοι πεινῶντα ἐσθίειν ἡδὺ
[491]   ὅτι. ~(Καλλίκλης) ~ἀλλ' εἴρηκά γε  ἔγωγε   τοὺς φρονίμους εἰς τὰ τῆς
[469]   λέγεις ὅπερ ἐγώ. ~(Πῶλος) ~ἀλλ'  ἔγωγε   τοῦτο λέγω ὅπερ ἄρτι, ἐξεῖναι
[485]   ~καὶ πληγῶν ἄξιον. ταὐτὸν οὖν  ἔγωγε   τοῦτο πάσχω καὶ πρὸς τοὺς
[501]   Καλλίκλεις, δοκοῦσίν τε εἶναι, καὶ  ἔγωγέ   φημι τὸ τοιοῦτον κολακείαν ~εἶναι
[526]   ἄλλου τινός, ~μάλιστα μέν,  ἔγωγέ   φημι, Καλλίκλεις, φιλοσόφου τὰ
[505]   οὕτως. εἰ μέντοι ποιήσομεν, οἶμαι  ~ἔγωγε   χρῆναι πάντας ἡμᾶς φιλονίκως ἔχειν
[454]   ἄλλο τι; ~(Γοργίας) οἴομαι μὲν  ἔγωγε,   Σώκρατες, ἄλλο. ~(Σωκράτης) ~καλῶς
[458]   λόγον. ~(Γοργίας) ~ἀλλὰ φημὶ μὲν  ἔγωγε,   Σώκρατες, καὶ αὐτὸς τοιοῦτος
[482]   φιλοσοφία ἀεὶ (τῶν αὐτῶν, λέγει  δὲ   σὺ νῦν ~θαυμάζεις, παρῆσθα
[498]   καὶ κακοὺς δὲ ~κακῶν; τὰ  δὲ   ἀγαθὰ εἶναι τὰς ἡδονάς, κακὰ
[507]   ἀγαθὸν ἄνδρα εἶναι τελέως, τὸν  δὲ   ἀγαθὸν εὖ τε καὶ ~καλῶς
[497]   παρῇ; ~(Καλλίκλης) ἔγωγε. ~(Σωκράτης) ~τί  δέ;   ἀγαθοὺς ἄνδρας καλεῖς ἄφρονας καὶ
[475]   μὲν ~ἀδικεῖσθαι κάκιον εἶναι, τὸ  δὲ   ἀδικεῖν αἴσχιον; ~(Πῶλος) ἔλεγον. ~(Σωκράτης)
[522]   ~τε καὶ ἄνανδρός ἐστιν, τὸ  δὲ   ἀδικεῖν φοβεῖται· πολλῶν γὰρ ἀδικημάτων
[477]   ἔμπροσθεν. ~(Πῶλος) μάλιστα. ~(Σωκράτης) ~αἴσχιστον  δὲ   ἀδικία καὶ σύμπασα ψυχῆς πονηρία
[470]   γυναῖκα ~εὐδαίμονα εἶναί φημι, τὸν  δὲ   ἄδικον καὶ πονηρὸν ἄθλιον. ~(Πῶλος)
[479]   κακῶν μεγέθει τὸ ἀδικεῖν· τὸ  δὲ   ἀδικοῦντα μὴ διδόναι ~δίκην πάντων
[521]   καὶ (λαβὼν ἀδίκως χρήσεται, εἰ  δὲ   ἀδίκως, αἰσχρῶς, ~εἰ δὲ αἰσχρῶς,
[523]   πάσῃ ~εὐδαιμονίᾳ ἐκτὸς κακῶν, τὸν  δὲ   ἀδίκως καὶ ἀθέως εἰς τὸ
[470]   ταῦτα ποιῇ, ἄμεινον εἶναι, ὅταν  δὲ   ἀδίκως, κάκιον. ~(Πῶλος) ~χαλεπόν γέ
[464]   μὲν βελτίστου οὐδὲν φροντίζει, τῷ  δὲ   ἀεὶ ἡδίστῳ θηρεύεται τὴν ἄνοιαν
[472]   μηδὲ τυγχάνῃ τιμωρίας ἀδικῶν, ἧττον  δὲ   ~ἄθλιος ἐὰν διδῷ δίκην καὶ
[478]   ~(Πῶλος) ἔστι ταῦτα. ~(Σωκράτης) ~τί  δέ;   ἀθλιώτερος πότερος δυοῖν ἐχόντοιν κακὸν
[499]   ἀγαθαὶ μὲν αἱ ὠφέλιμοι, κακαὶ  δὲ   αἱ βλαβεραί; ~(Καλλίκλης) πάνυ γε.
[499]   αἱ ἀγαθόν τι ποιοῦσαι, κακαὶ  δὲ   αἱ κακόν τι; ~(Καλλίκλης) φημί.
[521]   εἰ δὲ ἀδίκως, αἰσχρῶς, ~εἰ  δὲ   αἰσχρῶς, κακῶς. ~(Καλλίκλης) ~ὥς μοι
[478]   ἀπαλλάττει, (ἰατρικὴ δὲ νόσου, δίκη  δὲ   ~ἀκολασίας καὶ ἀδικίας. ~(Πῶλος) φαίνεται.
[520]   ῥητορικήν, τοῦ ~δὲ καταφρονεῖς. τῇ  δὲ   ἀληθείᾳ κάλλιόν ἐστιν σοφιστικὴ ῥητορικῆς
[492]   ἀρετή τε καὶ ~εὐδαιμονία, τὰ  δὲ   ἄλλα ταῦτ' ἐστὶν τὰ καλλωπίσματα,
[447]   ἐπαγγέλλεταί τε καὶ διδάσκει· τὴν  δὲ   ἄλλην ἐπίδειξιν εἰς αὖθις, ὥσπερ
[481]   τοῖς μὲν ἄλλο τι, τοῖς  δὲ   ἄλλο τι ~(ἢ) τὸ αὐτό,
[472]   ἄδικον μὲν ἡγῇ ~εἶναι, εὐδαίμονα  δέ.   ἄλλο τι ὡς οὕτω σου
[480]   τοῦτο μὲν γὰρ ~εὐλαβητέον ἐὰν  δὲ   ἄλλον ἀδικῇ ἐχθρός, παντὶ
[513]   τῶν λόγων ἕκαστοι χαίρουσι, τῷ  ~δὲ   ἀλλοτρίῳ ἄχθονται, εἰ μή τι
[491]   δεῖ, αὐτὸν ἑαυτοῦ ~ἄρχειν, τῶν  δὲ   ἄλλων; ~(Καλλίκλης) πῶς ἑαυτοῦ ἄρχοντα
[484]   οὖν ἀληθὲς οὕτως ἔχει, γνώσῃ  δέ,   ἂν ἐπὶ τὰ μείζω ἔλθῃς
[504]   ἥδιόν ἐστιν, ἐγὼ ἐρῶ· σὺ  δέ,   ἂν μέν σοι δοκῶ ἐγὼ
[472]   οὐσίας καὶ τοῦ ἀληθοῦς. ἐγὼ  δὲ   ἂν μὴ σὲ αὐτὸν ἕνα
[490]   ἐκεῖνον δεῖ νέμειν, ἐν τῷ  δὲ   ἀναλίσκειν τε αὐτὰ καὶ καταχρῆσθαι
[485]   δοκεῖ δουλοπρεπές τι εἶναι· ὅταν  δὲ   (ἀνδρὸς ~ἀκούσῃ τις ψελλιζομένου
[517]   προείλου τούτους τοὺς ἄνδρας· οὗτοι  δὲ   ~ἀνεφάνησαν ἐξ ἴσου τοῖς νῦν
[493]   καὶ πειστικὸν ὠνόμασε ~πίθον, τοὺς  δὲ   ἀνοήτους ἀμυήτους, (τῶν δ' ἀνοήτων
[504]   καὶ σωφροσύνη μὲν ἐγγίγνηται, ἀκολασία  δὲ   ~ἀπαλλάττηται, καὶ ἄλλη ἀρετὴ
[504]   ἐν ταῖς ψυχαῖς ~γίγνηται, ἀδικία  δὲ   ἀπαλλάττηται, καὶ σωφροσύνη μὲν ἐγγίγνηται,
[504]   ἄλλη ἀρετὴ ἐγγίγνηται, κακία  δὲ   ἀπίῃ. συγχωρεῖς οὔ; ~(Καλλίκλης)
[513]   ἂν οἰκῇ, ~καὶ νῦν  δὲ   ἄρα δεῖ σὲ ὡς ὁμοιότατον
[448]   μεταλαμβάνουσιν ἄλλοι ἄλλων ~ἄλλως, τῶν  δὲ   ἀρίστων οἱ ἄριστοι· ὧν καὶ
[490]   εἰκός, τῶν μὲν ἰσχυρότερος, τῶν  δὲ   ἀσθενέστερος, ἄλλο τι οὗτος,
[486]   ~περισυλᾶσθαι πᾶσαν τὴν οὐσίαν, ἀτεχνῶς  δὲ   ἄτιμον ζῆν ἐν τῇ πόλει;
[525]   γέμουσαν τὴν ψυχὴν εἶδεν· ἰδὼν  δὲ   ἀτίμως ταύτην ἀπέπεμψεν ~εὐθὺ τῆς
[499]   ~(Καλλίκλης) πάνυ γε. ~(Σωκράτης) ἀγαθὸν  δὲ   αὖ τὸν χαίροντα; ~(Καλλίκλης) ναί.
[504]   ἴσως λέγεις. ~(Σωκράτης) ~ἔγωγε. τί  δὲ   αὖ τῷ ἐν τῇ ψυχῇ
[492]   τις οἷον δεῖ εἶναι, ἐῶντα  ~δὲ   αὐτὰς ὡς μεγίστας πλήρωσιν αὐταῖς
[507]   σώφρονι πεπονθυῖα κακή ~ἐστιν· ἦν  δὲ   αὕτη ἄφρων τε καὶ
[465]   στοχάζεται ἄνευ τοῦ βελτίστου· τέχνην  δὲ   αὐτὴν οὔ ~φημι εἶναι ἀλλ'
[482]   ἐναντία αὐτὸν αὑτῷ εἰπεῖν, σὲ  δὲ   αὐτὸ τοῦτο ἀγαπᾶν καί σου
[470]   δέ; συγγενόμενος ἂν γνοίης, ἄλλως  δὲ   αὐτόθεν οὐ γιγνώσκεις ὅτι εὐδαιμονεῖ;
[500]   τὸ ἡδὺ τοῦ ἀγαθοῦ, ἑκατέρου  δὲ   αὐτοῖν ~μελέτην τινὰ εἶναι καὶ
[463]   δεινῆς προσομιλεῖν τοῖς ἀνθρώποις· καλῶ  δὲ   ~αὐτοῦ (ἐγὼ τὸ κεφάλαιον κολακείαν.
[463]   ~οὐ καλὸν ἡγοῦμαι εἶναι. ἐγὼ  δὲ   αὐτῷ οὐκ ἀποκρινοῦμαι πρότερον εἴτε
[491]   ἄρχοντας τῶν ἀρχομένων. ~(Σωκράτης) ~τί  δέ;   αὑτῶν, ἑταῖρε, τί;
[512]   εἶναι καὶ ἐκ ~βελτιόνων. τὸ  δὲ   βέλτιον εἰ μὴ ἔστιν
[512]   νοσήματα ἔχει καὶ ἀνίατα, τούτῳ  δὲ   βιωτέον ἐστὶν ~καὶ τοῦτον ὀνήσει,
[522]   πάντων ἔσχατον κακῶν ἐστιν. εἰ  δὲ   βούλει, σοὶ ~ἐγώ, ὡς τοῦτο
[472]   εἰσιν ἐν τῷ Διονυσίῳ, ἐὰν  δὲ   βούλῃ, Ἀριστοκράτης (ὁ ~Σκελλίου, οὗ
[447]   εἰ μὲν δοκεῖ, νῦν, ἐὰν  δὲ   βούλῃ, εἰς αὖθις. ~(Καλλίκλης) ~τί
[472]   τοῦτο τὸ καλὸν ἀνάθημα, ἐὰν  δὲ   βούλῃ, ~Περικλέους ὅλη οἰκία
[497]   τὰ ἀνιαρὰ τοῖς κακοῖς; ἐὰν  δὲ   βούλῃ, καὶ τῇδε ἐπίσκεψαι ~οἶμαι
[493]   οἴνου, δὲ μέλιτος,  δὲ   γάλακτος, καὶ ἄλλοι πολλοὶ πολλῶν,
[480]   ~(Πῶλος) πάνυ γε. ~(Σωκράτης) ~ἐὰν  δέ   γε ἀδικήσῃ αὐτὸς
[499]   ~(Καλλίκλης) πάνυ γε. ~(Σωκράτης) ὠφέλιμοι  δέ   γε αἱ ἀγαθόν τι ποιοῦσαι,
[480]   γε οὕτως ἔχει. ~(Σωκράτης) ~τοὐναντίον  δέ   γε αὖ μεταβαλόντα, εἰ ἄρα
[473]   πάνυ μὲν οὖν. ~(Σωκράτης) ~ἐγὼ  δέ   γε αὐτοὺς ἀθλιωτάτους φημί, τοὺς
[503]   ~χαρίζεσθαι αὐτοῖς πειρώμενοι μόνον, ~εἰ  δέ   γε βελτίους ἔσονται χείρους
[448]   λαμβάνειν. ~(Πῶλος) ~νὴ Δία· ἂν  δέ   γε βούλῃ, (Χαιρεφῶν) ἐμοῦ.
[450]   ὑπολαμβάνεις, Σώκρατες. ~(Σωκράτης) ~ἕτεραι  δέ   γέ εἰσι τῶν τεχνῶν αἳ
[513]   βούλει, σοὶ οὕτως. ~(Σωκράτης) ~ἡ  δέ   γε ἑτέρα, ὅπως ὡς βέλτιστον
[473]   γε οἰόμενος. ~(Σωκράτης) ~ἴσως. σὺ  δέ   γε εὐδαίμονας αὖ τοὺς ἀδικοῦντας,
[495]   τοῦ ἀγαθοῦ ~ἕτερον. ~(Καλλίκλης) ~Σωκράτης  δέ   γε ἡμῖν Ἀλωπεκῆθεν οὐχ
[448]   ἐλέγομεν. ~(Πῶλος) ναί. ~(Χαιρεφῶν) ~εἰ  δέ   γε ἧσπερ Ἀριστοφῶν Ἀγλαοφῶντος
[473]   Σώκρατες, ἐπιχειρεῖς λέγειν. ~(Σωκράτης) ~πειράσομαι  δέ   γε καὶ σὲ ποιῆσαι,
[475]   ἀδικεῖσθαι; ~(Πῶλος) ναί. ~(Σωκράτης) νῦν  δέ   γε κάκιον ἐφάνη. ~(Πῶλος) ἔοικε.
[507]   ~πῶς γὰρ οὐ μέλλει; ~ἡ  δέ   (γε κοσμία σώφρων; ~πολλὴ ἀνάγκη.
[479]   διδόναι; ~(Πῶλος) κινδυνεύει. ~(Σωκράτης) τὸ  δέ   γε μὴ διδόναι ἐμμονὴ τοῦ
[453]   ζῷα; ~(Γοργίας) ναί. ~(Σωκράτης) ~εἰ  δέ   γε μηδεὶς ἄλλος Ζεῦξις
[460]   οὔ; ~(Γοργίας) ἐρρήθη. ~(Σωκράτης) ~νῦν  (δέ   γε αὐτὸς οὗτος φαίνεται,
[484]   καλὸν καὶ τὸ δίκαιον. ἐὰν  δέ   γε οἶμαι φύσιν ~ἱκανὴν γένηται
[483]   καὶ ἀδικεῖν αὐτὸ καλοῦσιν·  δέ   γε οἶμαι φύσις αὐτὴ ἀποφαίνει
[495]   ὁμολογεῖ; ~(Σωκράτης) ~οὐχ ὁμολογεῖ· οἶμαι  δέ   γε οὐδὲ Καλλικλῆς, ὅταν αὐτὸς
[474]   δίκην τοῦ διδόναι. ~(Πῶλος) ~ἐγὼ  δέ   γε οὔτ' ἐμὲ οὔτ' ἄλλον
[498]   λῦπαι; ~(Καλλίκλης) πάρεστιν. ~(Σωκράτης) ~κακῶν  δέ   γε παρουσίᾳ