HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Gorgias

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


α  =  536 formes différentes pour 2185 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Pages
[454]   ἄρτι ἔλεγον, καὶ περὶ τούτων     ἐστι δίκαιά τε καὶ ἄδικα.
[526]   ἀρετὴν τὴν τοῦ δικαίως (διαχειρίζειν     ἄν τις ~ἐπιτρέπῃ· εἷς δὲ
[466]   εἶναι, ἐάν τις ποιῇ ταῦτα     ἂν δοκῇ αὐτῷ βέλτιστα εἶναι,
[503]   καὶ ἐπὶ τὸ βέλτιστον λέγων,     ἂν λέγῃ ἄλλο τι οὐκ
[491]   ἀλλὰ καὶ ἀνδρεῖοι, ~ἱκανοὶ ὄντες     ἂν νοήσωσιν ἐπιτελεῖν, καὶ μὴ
[525]   γίγνεσθαι, ἵνα ἄλλοι ~ὁρῶντες πάσχοντα     ἂν πάσχῃ φοβούμενοι βελτίους γίγνωνται.
[507]   εὖ τε καὶ ~καλῶς πράττειν     ἂν πράττῃ, τὸν δ' εὖ
[468]   ναί. ~(Σωκράτης) ~ἆρ' οὖν καὶ     βούλεται, εἴπερ τυγχάνει ταῦτα κακὰ
[468]   μὴ μέγα δύνασθαι μηδὲ ποιεῖν     βούλεται. ~(Πῶλος) ~ὡς δὴ σύ,
[468]   ἀλλ' οὔ μοι δοκεῖ ποιεῖν     βούλεται. ~(Σωκράτης) ~ἔστιν οὖν ὅπως
[467]   ~(Σωκράτης) ~οὔ φημι ποιεῖν αὐτοὺς     βούλονται· ἀλλά μ' ἔλεγχε. ~(Πῶλος)
[467]   ἐξελεγχθῇ ὑπὸ Πώλου ὅτι ποιοῦσιν     βούλονται; ~(Πῶλος) οὗτος ἀνήρ ~(Σωκράτης)
[467]   ὁμολογῶ. ~(Πῶλος) οὐκ οὖν ποιοῦσιν     βούλονται; ~(Σωκράτης) οὔ φημι. ~(Πῶλος)
[507]   φεύγειν μὴ προσήκει, ἀλλ'     δεῖ καὶ πράγματα καὶ ἀνθρώπους
[489]   νόμος καὶ ~φύσις,     δὴ καὶ ἐγὼ γνοὺς κακουργῶ
[524]   τῆς φύσεως καὶ τὰ παθήματα     διὰ ~τὴν ἐπιτήδευσιν ἑκάστου πράγματος
[481]   εἴ τίς σου λέγοντος ἑκάστοτε     διὰ τούτους λέγεις θαυμάζοι ~ὡς
[473]   σε ~ἡγοῦμαι. νῦν μὲν οὖν     διαφερόμεθα ταῦτ' ἐστιν· σκόπει δὲ
[467]   ~(Πῶλος) ~οὐκ ἄρτι ὡμολόγεις ποιεῖν     δοκεῖ αὐτοῖς βέλτιστα εἶναι, (τούτου
[467]   οἱ ~ποιοῦντες ἐν ταῖς πόλεσιν     δοκεῖ αὐτοῖς καὶ οἱ τύραννοι
[467]   ~(Σωκράτης) οὔ φημι. ~(Πῶλος) ποιοῦντες     δοκεῖ αὐτοῖς; ~(Σωκράτης) φημί. ~(Πῶλος)
[469]   τὸ μέγα δύνασθαι, τὸ ποιεῖν     δοκεῖ αὐτῷ· δοκεῖ σοι;
[468]   ὂν κάκιον, οὗτος δήπου ποιεῖ     δοκεῖ αὐτῷ· γάρ; ~(Πῶλος)
[468]   ἔστιν ἄνθρωπον ποιοῦντα ἐν πόλει     δοκεῖ ~αὐτῷ μὴ μέγα δύνασθαι
[470]   σοι φαίνεται, ἐὰν μὲν ~πράττοντι     δοκεῖ ἕπηται τὸ ὠφελίμως πράττειν,
[467]   τὸ δὲ ποιεῖν ἄνευ νοῦ     ~δοκεῖ καὶ σὺ ὁμολογεῖς κακὸν
[524]   ἀνθρώποις. ~ταῦτ' ἔστιν, Καλλίκλεις,     ἐγὼ ἀκηκοὼς πιστεύω (ἀληθῆ εἶναι·
[463]   σοι ἀποκρίνασθαι ὡς ἤδη ~εἰδότι     ἐγὼ λέγω. ~(Γοργίας) ~μὰ τὸν
[525]   μεστὴν ὑπὸ (ἐπιορκιῶν καὶ ἀδικίας,     ~ἑκάστη πρᾶξις αὐτοῦ ἐξωμόρξατο
[481]   φῇ οὕτως ἔχειν, μεταβαλλόμενος λέγεις     ἐκεῖνος ~βούλεται, καὶ πρὸς τὸν
[468]   ~(Πῶλος) φημί. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν ὡμολογήσαμεν,     ἕνεκά του ποιοῦμεν, μὴ ἐκεῖνα
[467]   μήτε κακὰ ἆρα τοιάδε λέγεις,     ἐνίοτε μὲν μετέχει τοῦ ἀγαθοῦ,
[482]   ἐν τοῖς λόγοις ἐπεστομίσθη, αἰσχυνθεὶς     ἐνόει ~εἰπεῖν. σὺ γὰρ τῷ
[475]   καὶ (φάθι μὴ     ἐρωτῶ. ~(Πῶλος) ἀλλ' οὐκ ἂν
[458]   ~(Σωκράτης) ~ἄκουε δή, Γοργία,     θαυμάζω ἐν τοῖς λεγομένοις ὑπὸ
[500]   οὕτως φημί. ~(Σωκράτης) ~ἴθι δή,     καὶ πρὸς τούσδε ἐγὼ ἔλεγον,
[481]   καὶ τυγχάνει ταῦτα ἀληθῆ ~ὄντα     λέγεις, ἄλλο τι ἡμῶν
[503]   οἳ κηδόμενοι τῶν πολιτῶν λέγουσιν     ~λέγουσιν, εἰσὶν δὲ καὶ οἵους
[506]   γάρ ~τοι ἔγωγε εἰδὼς λέγω     λέγω, ἀλλὰ ζητῶ κοινῇ μεθ'
[490]   κρείττων. ~(Καλλίκλης) ~ἀλλὰ ταῦτ' ἔστιν     λέγω. τοῦτο γὰρ οἶμαι ἐγὼ
[523]   ἀληθῆ γὰρ ὄντα σοι λέξω     μέλλω λέγειν. ὥσπερ γὰρ Ὅμηρος
[507]   ἐστιν οὔτε ~διώκειν οὔτε φεύγειν     μὴ προσήκει, ἀλλ' δεῖ
[521]   ἤρξω παρρησιάζεσθαι πρὸς ἐμέ, διατελεῖν     νοεῖς λέγων. ~καὶ νῦν εὖ
[482]   λέγει γάρ, φίλε ἑταῖρε,     νῦν ἐμοῦ ἀκούεις, καί μοί
[470]   μὲν ἄμεινον εἶναι ταῦτα ~ποιεῖν     νυνδὴ ἐλέγομεν, ἀποκτεινύναι τε καὶ
[511]   ταύτης τῆς μεγάλης εὐεργεσίας, σώσασα     ~νυνδὴ ἔλεγον, καὶ αὐτὸν καὶ
[492]   σαφῶς γὰρ ~σὺ νῦν λέγεις     οἱ ἄλλοι διανοοῦνται μέν, λέγειν
[487]   σὺ δὲ ταῦτα πάντα ἔχεις     οἱ ἄλλοι οὐκ ἔχουσιν· ~πεπαίδευσαί
[473]   Σώκρατες, ὅταν τοιαῦτα λέγῃς     οὐδεὶς ἂν φήσειεν ~ἀνθρώπων; ἐπεὶ
[505]   μοι τὸ τοῦ Ἐπιχάρμου γένηται,     πρὸ τοῦ δύο ἄνδρες ἔλεγον,
[465]   ἔχει λόγον οὐδένα προσφέρει     προσφέρει ~ὁποῖ' ἄττα τὴν φύσιν
[508]   ῥητορικῇ ἐπὶ τοῦτο χρηστέον· καὶ     Πῶλον αἰσχύνῃ ᾤου συγχωρεῖν, ἀληθῆ
[508]   ἐχόντων σκεψώμεθα τί ποτ' ἐστὶν     σὺ ἐμοὶ ὀνειδίζεις, ἆρα ~καλῶς
[482]   ἀεὶ (τῶν αὐτῶν, λέγει δὲ     σὺ νῦν ~θαυμάζεις, παρῆσθα δὲ
[487]   μὴ τρία ἄρα δεῖ ἔχειν     σὺ πάντα ἔχεις, ἐπιστήμην τε
[521]   ἥδιστον, καὶ οὐκ ἐθέλων ποιεῖν     σὺ παραινεῖς, τὰ κομψὰ ταῦτα,
[513]   ἀλλὰ διαμαχόμενον. οὐ ταῦτα ἦν     τότε ~ὡριζόμεθα; ~(Καλλίκλης) πάνυ γε.
[482]   δημηγορικά, ~φάσκων τὴν ἀλήθειαν διώκειν,     φύσει μὲν οὐκ ἔστιν καλά,
[476]   ~(Πῶλος) ναί. ~(Σωκράτης) ~καὶ εἰ  μέγα   γε βαθὺ τὸ τμῆμα
[456]   δυνάμεις ~συλλαβοῦσα ὑφ' αὑτῇ ἔχει.  (μέγα   δέ σοι τεκμήριον ἐρῶ· πολλάκις
[510]   νέων, τίνα ἂν τρόπον ἐγὼ  μέγα   ~δυναίμην καὶ μηδείς με ἀδικοῖ;
[469]   Σώκρατες, οὕτω μὲν πάντες ἂν  μέγα   ~δύναιντο, ἐπεὶ κἂν ἐμπρησθείη οἰκία
[467]   ~πῶς ἂν οὖν οἱ ῥήτορες  μέγα   δύναιντο οἱ τύραννοι ἐν
[468]   πόλει ταύτῃ, εἴπερ ἐστὶ τὸ  ~μέγα   δύνασθαι ἀγαθόν τι κατὰ τὴν
[470]   τοῦτο, ὡς ~ἔοικεν, ἐστὶν τὸ  μέγα   δύνασθαι· εἰ δὲ μή, κακὸν
[513]   τινὰ τοιαύτην, ἥτις (σε ποιήσει  μέγα   δύνασθαι ἐν τῇ πόλει τῇδε
[513]   ~μέλλεις τούτῳ προσφιλὴς εἶναι καὶ  μέγα   δύνασθαι ἐν τῇ πόλει· τοῦθ'
[466]   οὐ σύ γε, ἐπεὶ τὸ  μέγα   δύνασθαι ἔφης ἀγαθὸν εἶναι τῷ
[468]   πόλει δοκεῖ ~αὐτῷ μὴ  μέγα   δύνασθαι μηδὲ ποιεῖν βούλεται.
[470]   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν, θαυμάσιε, (τὸ  μέγα   δύνασθαι) πάλιν αὖ σοι φαίνεται,
[466]   ~ἔχων; καὶ τοῦτο καλεῖς σὺ  μέγα   δύνασθαι; ~(Πῶλος) οὐκ ἔγωγε. ~(Σωκράτης)
[466]   ~(Πῶλος) οὐκοῦν τοῦτο ἔστιν τὸ  μέγα   δύνασθαι; ~(Σωκράτης) οὔχ, ὥς γέ
[469]   οὐκ ἄρα τοῦτ' ἔστιν τὸ  μέγα   δύνασθαι, τὸ ποιεῖν δοκεῖ
[510]   τὸ μὲν μὴ ἀδικεῖσθαι καὶ  μέγα   (δύνασθαι, ὡς ὑμέτερος ~λόγος,
[468]   ~ἔστιν οὖν ὅπως τοιοῦτος  (μέγα   δύναται ἐν τῇ πόλει ταύτῃ,
[508]   ἐν ~θεοῖς καὶ ἐν ἀνθρώποις  μέγα   δύναται, σὺ δὲ πλεονεξίαν οἴει
[510]   ὄντι ἀδίκῳ ~καὶ παρὰ τούτῳ  μέγα   δυνήσεται; ἀλλ' οἶμαι ἔγωγε, πᾶν
[469]   θοἰμάτιον διεσχίσθαι, διεσχισμένον ἔσται ~οὕτω  (μέγα   ἐγὼ δύναμαι ἐν τῇδε τῇ
[510]   καὶ ὑποκεῖσθαι τῷ ἄρχοντι. οὗτος  ~μέγα   (ἐν ταύτῃ τῇ πόλει δυνήσεται,
[524]   ἔνδηλα (πάντα. ~οἷον εἴ τινος  μέγα   ἦν τὸ σῶμα φύσει
[485]   (τεττάρων ~ψιθυρίζοντα, ἐλεύθερον δὲ καὶ  μέγα   καὶ ἱκανὸν μηδέποτε φθέγξασθαι. ἐγὼ
[522]   ἀναβοῆσαι τοὺς τοιούτους δικαστάς; οὐ  μέγα;   ~(Καλλίκλης) ἴσως· οἴεσθαί γε χρή.
[514]   ἂν ἰέναι ἐπὶ τὰ δημόσια  ~ἔργα·   εἰ δὲ μήτε διδάσκαλον εἴχομεν
[517]   μή ποτέ τις τῶν νῦν  ἔργα   τοιαῦτα ~ἐργάσηται οἷα τούτων ὅστις
[483]   δικαίῳ χρώμενος Ξέρξης ἐπὶ τὴν  Ἑλλάδα   ἐστράτευσεν πατὴρ αὐτοῦ
[497]   μὲν οὖν. ~(Σωκράτης) τί δέ;  παῖδα   ἀνόητον χαίροντα ἤδη εἶδες; ~(Καλλίκλης)
[471]   τὸν γνήσιον τοῦ Περδίκκου ὑόν,  παῖδα   ὡς ἑπτέτη, οὗ ~ἀρχὴ
[473]   αὐτῶν, οὔτε ~κατειργασμένος τὴν  τυραννίδα   ἀδίκως οὔτε διδοὺς δίκην
[492]   ἱκανοὺς ἐκπορίσασθαι ἀρχήν τινα  τυραννίδα   ~δυναστείαν, τί ἂν> τῇ
[463]   ῥητορικὴ ἣν Γοργίας (ἐπιτηδεύει, οὐκ  οἶδα   ~καὶ γὰρ ἄρτι ἐκ τοῦ
[509]   ἀεί, ὅτι ἐγὼ ταῦτα οὐκ  οἶδα   ὅπως ἔχει, ὅτι μέντοι ὧν
[487]   τὴν σοφίαν ἀσκητέον εἴη, καὶ  οἶδα   ὅτι ἐνίκα ~ἐν ὑμῖν τοιάδε
[497]   διὰ τοῦ πίνειν; ~(Καλλίκλης) οὐκ  οἶδα   ὅτι λέγεις. ~(Γοργίας) ~μηδαμῶς,
[522]   ~(Σωκράτης) ~τοιοῦτον μέντοι καὶ ἐγὼ  οἶδα   ὅτι πάθος πάθοιμι ἂν εἰσελθὼν
[522]   ῥητορικῆς ἐνδείᾳ ~τελευτῴην ἔγωγε, εὖ  οἶδα   ὅτι ῥᾳδίως ἴδοις ἄν με
[453]   μὲν εὖ ἴσθ' ὅτι οὐκ  οἶδα,   οὐ μὴν ~ἀλλ' ὑποπτεύω γε
[470]   ἀληθῆ γε ἐρῶ· οὐ γὰρ  οἶδα   παιδείας ὅπως ἔχει καὶ δικαιοσύνης.
[515]   ~ἀλλὰ τάδε οὐκέτι ἀκούω, ἀλλ'  οἶδα   σαφῶς καὶ ἐγὼ καὶ σύ,
[503]   ~ὄντες; ἐγὼ μὲν γὰρ οὐκ  οἶδα   τίς ἐστιν οὗτος. ~(Καλλίκλης) ~τί
[487]   τεκμηρίῳ χρῶμαι; ἐγώ σοι ἐρῶ.  οἶδα   ὑμᾶς ἐγώ, Καλλίκλεις, τέτταρας
[470]   εἶναι ἄθλιος; ~(Σωκράτης) ~οὐκ  οἶδα,   Πῶλε· οὐ γάρ πω
[511]   καὶ ἀφαιρήσεται τὰ ὄντα. ~(Σωκράτης)  ~οἶδα,   ὠγαθὲ Καλλίκλεις, εἰ μὴ κωφός
[463]   ὀξύς. ~(Γοργίας) ~ἀλλὰ τοῦτον μὲν  ἔα,   ἐμοὶ δ' εἰπὲ πῶς λέγεις
[466]   σὺ λόγον, ἐὰν δὲ ἔχω,  ἔα   με χρῆσθαι· δίκαιον γάρ. καὶ
[487]   τὸν Ἀνδροτίωνος καὶ Ναυσικύδην τὸν  Χολαργέα·   καί ποτε ὑμῶν ἐγὼ ~ἐπήκουσα
[474]   τοῦ ὠφέλιμα εἶναι  ἡδέα   ἀμφότερα. ~(Πῶλος) οὐκ ἔμοιγε
[477]   εἴπερ καλά, ἀγαθά; γὰρ  ἡδέα   ὠφέλιμα. ~(Πῶλος) ἀνάγκη. ~(Σωκράτης)
[522]   οὐχ ὥσπερ ἐγὼ πολλὰ καὶ  ἡδέα   καὶ παντοδαπὰ ηὐώχουν ~ὑμᾶς· τί
[500]   δεῖ καὶ τἆλλα καὶ τὰ  ἡδέα   πράττειν, ἀλλ' οὐ τἀγαθὰ τῶν
[499]   ἐκεῖνα, ἐάν τις ταὐτὰ φῇ  ~ἡδέα   τε καὶ ἀγαθὰ εἶναι; οὐ
[497]   οὖν ταὐτὰ ἂν εἴη τὰ  ~ἡδέα   τοῖς ἀγαθοῖς τὰ ἀνιαρὰ
[470]   Σώκρατες, ὅτι οὐδὲ τὸν μέγαν  βασιλέα   γιγνώσκειν φήσεις εὐδαίμονα ~ὄντα. ~(Σωκράτης)
[515]   καὶ ἀκόλαστος καὶ ἄφρων, ~διὰ  Καλλικλέα   καλός τε κἀγαθὸς γέγονεν,
[515]   τούτῳ, εἰ λέγονται Ἀθηναῖοι διὰ  Περικλέα   βελτίους ~γεγονέναι, πᾶν τοὐναντίον
[519]   Θεμιστοκλέα δὲ καὶ Κίμωνα καὶ  Περικλέα   ἐγκωμιάσουσιν, τοὺς ~αἰτίους τῶν κακῶν·
[515]   ἐκείνου. ταυτὶ γὰρ ἔγωγε ἀκούω,  ~Περικλέα   πεποιηκέναι Ἀθηναίους ἀργοὺς καὶ δειλοὺς
[503]   καὶ Κίμωνα καὶ ~Μιλτιάδην καὶ  Περικλέα   τουτονὶ τὸν νεωστὶ τετελευτηκότα, οὗ
[519]   τοὺς τότε παρόντας αἰτιάσονται ~συμβούλους,  Θεμιστοκλέα   δὲ καὶ Κίμωνα καὶ Περικλέα
[503]   ἐστιν οὗτος. ~(Καλλίκλης) ~τί δέ;  Θεμιστοκλέα   οὐκ ἀκούεις ἄνδρα ἀγαθὸν γεγονότα
[516]   μὴ ἀκούσειαν ~τῆς φωνῆς; καὶ  Θεμιστοκλέα   ταὐτὰ ταῦτα ἐποίησαν καὶ φυγῇ
[465]   ἔχειν ἐστίν· λέγοντος γάρ μου  ~βραχέα   οὐκ ἐμάνθανες, οὐδὲ χρῆσθαι τῇ
[477]   ὠφέλιμα. ~(Πῶλος) ἀνάγκη. ~(Σωκράτης)  ἀγαθὰ   ἄρα πάσχει δίκην διδούς;
[468]   ὄντα οὐ βουλόμεθα. τὰ γὰρ  ἀγαθὰ   βουλόμεθα, ὡς φῂς σύ, τὰ
[499]   ταὐτὰ φῇ ~ἡδέα τε καὶ  ἀγαθὰ   εἶναι; οὐ ταῦτα ἀνάγκη,
[498]   κακοὺς δὲ ~κακῶν; τὰ δὲ  ἀγαθὰ   εἶναι τὰς ἡδονάς, κακὰ δὲ
[506]   ἡμεῖς καὶ τἆλλα πάντα ὅσ'  ἀγαθά   ἐστιν, ἀρετῆς ~τινος παραγενομένης; ~ἔμοιγε
[477]   ναί. ~(Σωκράτης) οὐκοῦν εἴπερ καλά,  ἀγαθά;   γὰρ ἡδέα ὠφέλιμα.
[461]   καὶ τὰ καλὰ καὶ τὰ  ἀγαθά,   καὶ ἐὰν μὴ ἔλθῃ ταῦτα
[467]   ἔγωγε. ~(Σωκράτης) ~τὰ δὲ μήτε  ἀγαθὰ   μήτε κακὰ ἆρα τοιάδε λέγεις,
[468]   φῂς σύ, τὰ ~δὲ μήτε  ἀγαθὰ   μήτε κακὰ οὐ βουλόμεθα, οὐδὲ
[468]   ἄλλ' ἄττα καλεῖς τὰ μήτε  ἀγαθὰ   μήτε κακά; ~(Πῶλος) οὔκ, ἀλλὰ
[486]   καὶ δόξα καὶ ἄλλα πολλὰ  ἀγαθά.   ~(Σωκράτης) ~εἰ χρυσῆν ἔχων ἐτύγχανον
[519]   ὡς δεινὰ πάσχουσι· πολλὰ καὶ  ~ἀγαθὰ   τὴν πόλιν πεποιηκότες ἄρα ἀδίκως
[500]   παντὸς ἀνδρός ἐστιν ἐκλέξασθαι ποῖα  ἀγαθὰ   τῶν ἡδέων ἐστὶν καὶ ὁποῖα
[498]   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν τοῖς χαίρουσιν πάρεστιν  τἀγαθά,   αἱ ἡδοναί, εἴπερ χαίρουσιν; ~(Καλλίκλης)
[496]   πάνυ γε. ~(Σωκράτης) ~ἦ καὶ  τἀγαθὰ   καὶ τὴν εὐδαιμονίαν καὶ τἀναντία
[497]   τὰ αὐτὰ γίγνεται, φίλε,  τἀγαθὰ   τοῖς ἡδέσιν οὐδὲ τὰ κακὰ
[500]   τὰ ἡδέα πράττειν, ἀλλ' οὐ  τἀγαθὰ   τῶν ~ἡδέων. ~(Καλλίκλης) πάνυ γε.
[468]   ἀγαθῶν πράττουσιν ὅταν πράττωσιν,  ~τἀγαθὰ   τῶν μεταξύ; ~(Πῶλος) τὰ (μεταξὺ
[502]   καὶ ἐλευθέρων, ἣν οὐ πάνυ  ~ἀγάμεθα·   κολακικὴν γὰρ αὐτήν φαμεν εἶναι.
[514]   ἐπιστάμεθα τὴν τέχνην οὐκ  ἐπιστάμεθα,   τὴν ~οἰκοδομικήν, καὶ παρὰ τοῦ
[514]   καὶ ~(ἐξετάσαι πρῶτον μὲν εἰ  ἐπιστάμεθα   τὴν τέχνην οὐκ ἐπιστάμεθα,
[514]   ἀλλήλους ὡς ἱκανοὶ ἰατροὶ ὄντες,  ἐπεσκεψάμεθα   δήπου ἂν ἐγώ τε ~σὲ
[483]   ἴσως κατὰ τοῦτον ὃν ἡμεῖς  τιθέμεθα·   πλάττοντες τοὺς ~βελτίστους καὶ ἐρρωμενεστάτους
[449]   ἄν, Γοργία, ὥσπερ νῦν  διαλεγόμεθα,   διατελέσαι τὸ μὲν ~ἐρωτῶν, τὸ
[517]   παντὶ γὰρ τῷ χρόνῳ ὃν  διαλεγόμεθα   ~οὐδὲν παυόμεθα εἰς τὸ αὐτὸ
[506]   δέ ἐστιν τοῦτο οὗ (παραγενομένου  ἡδόμεθα,   ἀγαθὸν δὲ οὗ παρόντος ~ἀγαθοί
[513]   οὐ ταῦτα ἦν τότε  ~ὡριζόμεθα;   ~(Καλλίκλης) πάνυ γε. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν
[461]   καὶ ~(Γοργίας) ἐν τοῖς λόγοις  σφαλλόμεθα,   σὺ παρὼν ἐπανόρθου δίκαιος δ'
[468]   μάλιστα. ~(Σωκράτης) ~οὐκ ἄρα σφάττειν  βουλόμεθα   οὐδ' ἐκβάλλειν ἐκ τῶν πόλεων
[468]   μήτε ἀγαθὰ μήτε κακὰ οὐ  βουλόμεθα,   οὐδὲ τὰ κακά. γάρ;
[468]   ἐὰν μὲν ὠφέλιμα ταῦτα,  βουλόμεθα   πράττειν ~αὐτά, βλαβερὰ δὲ ὄντα
[468]   ~αὐτά, βλαβερὰ δὲ ὄντα οὐ  βουλόμεθα.   τὰ γὰρ ἀγαθὰ βουλόμεθα, ὡς
[468]   οὐ βουλόμεθα. τὰ γὰρ ἀγαθὰ  βουλόμεθα,   ὡς φῂς σύ, τὰ ~δὲ
[527]   γὰρ ἔχοντάς γε ὡς νῦν  φαινόμεθα   ~ἔχειν, ἔπειτα νεανιεύεσθαι ὡς τὶ
[473]   ~ἡγοῦμαι. νῦν μὲν οὖν  διαφερόμεθα   ταῦτ' ἐστιν· σκόπει δὲ καὶ
[455]   τῇ πόλει συμβουλεύειν οἷοί τε  ἐσόμεθα;   πότερον ~περὶ δικαίου μόνον καὶ
[527]   τότε ἤδη, ἐὰν δοκῇ χρῆναι,  ~ἐπιθησόμεθα   τοῖς πολιτικοῖς, ὁποῖον ἄν
[495]   οὔ; ~(Σωκράτης) ~φέρε δὴ ὅπως  μεμνησόμεθα   ταῦτα, ὅτι Καλλικλῆς ἔφη Ἀχαρνεὺς
[513]   ἐμοί, ὅπως μή, δαιμόνιε,  πεισόμεθα   ὅπερ φασὶ τὰς τὴν σελήνην
[527]   ἄν τι ἡμῖν δοκῇ, τότε  βουλευσόμεθα,   ~βελτίους ὄντες βουλεύεσθαι νῦν.
[517]   τῷ χρόνῳ ὃν διαλεγόμεθα ~οὐδὲν  παυόμεθα   εἰς τὸ αὐτὸ ἀεὶ περιφερόμενοι
[515]   ὀνειδίζεις ὅτι οὐ πράττω, οὐκ  ~ἐπισκεψόμεθα   ἀλλήλους, φέρε, Καλλικλῆς ἤδη τινὰ
[459]   διὰ τὸ οὕτως ἔχειν, αὐτίκα  ~ἐπισκεψόμεθα,   ἐάν τι ἡμῖν πρὸς λόγου
[484]   λέοντας, κατεπᾴδοντές τε καὶ γοητεύοντες  καταδουλούμεθα   (λέγοντες ~ὡς τὸ ἴσον χρὴ
[453]   ποίας πειθοῦς καὶ περὶ τί,  ἀποκρινούμεθά   που αὐτῷ ~ὅτι τῆς διδασκαλικῆς
[468]   τιν' ἀποκτείνυμεν, καὶ ἐκβάλλομεν καὶ  ~ἀφαιρούμεθα   χρήματα, οἰόμενοι ἄμεινον εἶναι ἡμῖν
[458]   καὶ σὺ φῂς τοιοῦτος εἶναι,  διαλεγώμεθα·   εἰ δὲ καὶ ~δοκεῖ χρῆναι
[458]   νῦν ἴσως πόρρω ἀποτενοῦμεν, ~(ἢν  διαλεγώμεθα.   σκοπεῖν οὖν χρὴ καὶ τὸ
[454]   σοῦ ἕνεκα ἀλλ' ἵνα μὴ  ἐθιζώμεθα   ὑπονοοῦντες ~προαρπάζειν ἀλλήλων τὰ λεγόμενα,
[461]   ἵνα ἐπειδὰν ~αὐτοὶ πρεσβύτεροι γενόμενοι  σφαλλώμεθα,   παρόντες ὑμεῖς οἱ νεώτεροι ~ἐπανορθῶτε
[472]   τι ὡς οὕτω σου νομίζοντος  διανοώμεθα;   ~(Πῶλος) πάνυ γε. ~(Σωκράτης) ~ἐγὼ
[527]   ζῆν καὶ τεθνάναι. τούτῳ οὖν  ἑπώμεθα,   καὶ τοὺς ἄλλους ~παρακαλῶμεν, μὴ
[476]   διδόναι, ὡς αὖ ἐγὼ ᾤμην.  ~σκοπώμεθα   δὲ τῇδε· τὸ διδόναι δίκην
[513]   (ἴσως καὶ) βέλτιον (ταὐτὰ ταῦτα  διασκοπώμεθα,   πεισθήσῃ. ~ἀναμνήσθητι δ' οὖν ὅτι
[527]   ~ὥσπερ οὖν ἡγεμόνι τῷ λόγῳ  χρησώμεθα   τῷ νῦν παραφανέντι, ὃς ἡμῖν
[479]   ἐκ τοῦ λόγου; βούλει  ~συλλογισώμεθα   αὐτά; ~(Πῶλος) εἰ σοί γε
[461]   κάλλιστε Πῶλε, ἀλλά τοι ἐξεπίτηδες  κτώμεθα   ἑταίρους καὶ ὑεῖς, ἵνα ἐπειδὰν
[475]   οὔ; ~(Σωκράτης) ~πρῶτον (μὲν δὴ  σκεψώμεθα,   ἆρα λύπῃ ὑπερβάλλει τὸ ἀδικεῖν
[459]   ᾖ· νῦν δὲ τόδε πρότερον  σκεψώμεθα,   ἆρα ~(τυγχάνει περὶ τὸ δίκαιον
[470]   μή, κακὸν καὶ σμικρὸν δύνασθαι.  ~(σκεψώμεθα   δὲ καὶ τόδε· ἄλλο τι
[472]   οἶμαι. παραβαλόντες οὖν παρ' ἀλλήλους  σκεψώμεθα   εἴ τι διοίσουσιν ~ἀλλήλων. καὶ
[501]   μή, μὴ ~φάθι. (πρῶτον δὲ  σκεψώμεθα   τὴν αὐλητικήν. οὐ δοκεῖ σοι
[508]   ὁμολογῆσαι. ~τούτων δὲ οὕτως ἐχόντων  σκεψώμεθα   τί ποτ' ἐστὶν σὺ
[476]   περὶ οὗ τὸ δεύτερον ἠμφεσβητήσαμεν  σκεψώμεθα,   τὸ ἀδικοῦντα διδόναι δίκην ~ἆρα
[454]   ~(Σωκράτης) ~ἴθι δὴ καὶ τόδε  ἐπισκεψώμεθα.   καλεῖς τι μεμαθηκέναι; ~(Γοργίας) καλῶ.
[463]   ~εἶναι τὴν ῥητορικήν, ἀλλ' αὐτὸν  λέληθα   οὔπω ἀποκεκριμένος, δὲ ἐπανερωτᾷ
[513]   δοκεῖς εὖ λέγειν, Σώκρατες,  πέπονθα   δὲ τὸ τῶν ~πολλῶν πάθος·
[465]   σοι ἀπεκρινάμην οὐδὲν ~οἷός τ'  ἦσθα,   ἀλλ' ἐδέου διηγήσεως. ~ἐὰν μὲν
[482]   δὲ σὺ νῦν ~θαυμάζεις,  παρῆσθα   δὲ καὶ αὐτὸς λεγομένοις.
[469]   ζηλωτός. ~(Πῶλος) οὐκ ἄρτι ἄθλιον  ἔφησθα   εἶναι; ~(Σωκράτης) ~τὸν ἀδίκως γε,
[497]   ἅττα σοφίζῃ, Σώκρατες. ~(Σωκράτης)  ~οἶσθα,   ἀλλὰ ἀκκίζῃ, Καλλίκλεις· καὶ
[455]   ἅπασαν· αὐτὸς γὰρ καλῶς ὑφηγήσω.  οἶσθα   γὰρ δήπου ὅτι τὰ νεώρια
[511]   κάτω, Σώκρατες· οὐκ  ~οἶσθα   ὅτι οὗτος μιμούμενος τὸν
[500]   βιωτέον αὐτοῖν. ἴσως οὖν οὔπω  οἶσθα   τί λέγω. ~(Καλλίκλης) οὐ δῆτα.
[459]   ἄλλο τι; ~(Γοργίας) τοῦτο  ἐνταῦθά   γε συμβαίνει. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν καὶ
[484]   δεσπότης ἡμέτερος ~δοῦλος, καὶ  ἐνταῦθα   (ἐξέλαμψεν τὸ τῆς φύσεως δίκαιον.
[527]   πράξει. ἐμοὶ οὖν πειθόμενος ~ἀκολούθησον  ἐνταῦθα,   οἷ ἀφικόμενος εὐδαιμονήσεις καὶ ζῶν
[489]   οὔ; καὶ ὅπως μὴ ~ἁλώσῃ  ἐνταῦθα   σὺ αὖ αἰσχυνόμενος. νομίζουσιν,
[461]   ἐξουσία τοῦ λέγειν, ἔπειτα σὺ  ἐνταῦθα   τούτου μόνος ἀτυχήσαις. ~ἀλλὰ ἀντίθες
[494]   ~(Σωκράτης) ~ἦ γὰρ ἐγὼ ἄγω  ἐνταῦθα,   γενναῖε, ἐκεῖνος ὃς
[457]   ἐμοὶ δοκεῖς σὺ οὐ πάνυ  ἀκόλουθα   ~λέγειν οὐδὲ σύμφωνα οἷς τὸ
[461]   ἄνδρα μὴ οὐχὶ ~καὶ τὰ  δίκαια   εἰδέναι καὶ τὰ καλὰ καὶ
[523]   πάντα ἐκεῖνον τὸν κόσμον, ἵνα  δικαία   κρίσις ᾖ. ~ἐγὼ μὲν
[461]   οὐχὶ καὶ αὐτὸν ἐπίστασθαι τὰ  ~δίκαια   καὶ ἄλλους διδάξειν; ἀλλ' εἰς
[476]   πάντα καλά ἐστιν, καθ' ὅσον  δίκαια;   καὶ ~διασκεψάμενος εἰπέ. ~(Πῶλος) ἀλλά
[507]   ~θεοὺς ὅσια· τὸν δὲ τὰ  δίκαια   καὶ ὅσια πράττοντα ἀνάγκη δίκαιον
[460]   ποιήσῃς, ἀνάγκη αὐτὸν ~εἰδέναι τὰ  δίκαια   καὶ τὰ ἄδικα ἤτοι πρότερόν
[460]   τὸν λόγον καὶ τὰ  δίκαια   μεμαθηκὼς δίκαιος; ~(Γοργίας) πάντως δήπου.
[482]   παρ' ~αὐτὸν μὴ ἐπιστάμενος τὰ  δίκαια   τὴν ῥητορικὴν (βουλόμενος μαθεῖν,
[476]   λέγειν ὡς οὐχὶ τά γε  δίκαια   πάντα καλά ἐστιν, καθ' ὅσον
[476]   οὐκοῦν κολαζόμενος δίκην διδοὺς  δίκαια   πάσχει; ~(Πῶλος) φαίνεται. ~(Σωκράτης) τὰ
[471]   Ἀλκέτου, καὶ εἰ ἐβούλετο τὰ  δίκαια   ποιεῖν, ἐδούλευεν ἂν ~Ἀλκέτῃ καὶ
[476]   (δικαίως κολάζει; ~(Πῶλος) ναί. ~(Σωκράτης)  δίκαια   ποιῶν οὔ; ~(Πῶλος) δίκαια.
[476]   ~(Πῶλος) φαίνεται. ~(Σωκράτης) τὰ δὲ  δίκαιά   που καλὰ ὡμολόγηται; ~(Πῶλος) πάνυ
[460]   δήπου. ~(Σωκράτης) ~ὁ δὲ δίκαιος  δίκαιά   που πράττει. ~(Γοργίας) ναί. ~(Σωκράτης)
[460]   εἶναι, τὸν δὲ δίκαιον βούλεσθαι  δίκαια   ~πράττειν; ~(Γοργίας) φαίνεταί γε. ~(Σωκράτης)
[476]   δίκαια ποιῶν οὔ; ~(Πῶλος)  δίκαια.   ~(Σωκράτης) οὐκοῦν κολαζόμενος δίκην
[454]   καὶ περὶ τούτων ἐστι  δίκαιά   τε καὶ ἄδικα. ~(Σωκράτης) ~καὶ
[515]   οἱ Ἀθηναῖοι ὅτε ~τὰ  τελευταῖα   ἔλεγεν; ~(Καλλίκλης) ἴσως. ~(Σωκράτης) ~οὐκ
[519]   ~ἑταίρου Ἀλκιβιάδου, ὅταν καὶ τὰ  ἀρχαῖα   προσαπολλύωσι (πρὸς οἷς ~ἐκτήσαντο, οὐκ
[488]   Πίνδαρος τὸ κατὰ ~φύσιν; ἄγειν  βίᾳ   τὸν κρείττω τὰ τῶν ἡττόνων
[487]   ἐμὴ καὶ ~σὴ  ὁμολογία   τέλος ἤδη ἕξει τῆς ἀληθείας.
[458]   βούλει. ~(Σωκράτης) ~ἄκουε δή,  Γοργία,   θαυμάζω ἐν τοῖς λεγομένοις
[449]   ~(Σωκράτης) ~νὴ τὴν Ἥραν,  Γοργία,   ἄγαμαί γε τὰς ἀποκρίσεις, ὅτι
[447]   καὶ ἐρήσομαι. εἰπέ μοι,  Γοργία,   ἀληθῆ λέγει Καλλικλῆς ὅδε ὅτι
[454]   πειθὼ καὶ περὶ τούτων,  Γοργία·   ~ἀλλ' ἵνα μὴ θαυμάζῃς ἐὰν
[451]   καὶ ἄριστα. ~(Σωκράτης) ~ἀλλ'  Γοργία,   ἀμφισβητήσιμον καὶ τοῦτο λέγεις (καὶ
[449]   λόγους. ~(Σωκράτης) ~ποίους τούτους,  Γοργία;   ἆρα οἳ δηλοῦσι τοὺς κάμνοντας,
[449]   χρὴ ἡμᾶς. μᾶλλον δέ,  Γοργία,   αὐτὸς ἡμῖν εἰπὲ τίνα σε
[448]   που ἄρα ῥᾳδίως ἀποκρινῇ,  Γοργία.   ~(Γοργίας) πάρεστι τούτου πεῖραν,
[497]   τε καὶ στενὰ ταῦτα, ἐπείπερ  Γοργίᾳ   δοκεῖ οὕτως. ~(Σωκράτης) ~εὐδαίμων εἶ,
[453]   ~νῦν μοι δοκεῖς δηλῶσαι,  Γοργία,   ἐγγύτατα τὴν (ῥητορικὴν ἥντινα τέχνην
[453]   αὐτῆς. ~(Σωκράτης) ~ἄκουσον δή,  Γοργία.   ἐγὼ γὰρ εὖ ἴσθ' ὅτι,
[463]   ~(Σωκράτης) ~δοκεῖ τοίνυν μοι,  Γοργία,   εἶναί τι ἐπιτήδευμα τεχνικὸν μὲν
[454]   ἔμοιγε. ~(Σωκράτης) ~ἀπόκριναι δή,  Γοργία,   ἐπειδή γε καὶ σοὶ δοκεῖ
[452]   ~(Γοργίας) ἴθι οὖν νομίσας,  Γοργία,   ἐρωτᾶσθαι καὶ ὑπ' ἐκείνων καὶ
[455]   ἐκείνων ἀνερωτᾶσθαι· τί ἡμῖν,  Γοργία,   ἔσται, ~ἐάν σοι συνῶμεν; περὶ
[452]   μεῖζον ἀγαθὸν ὂν παρὰ  Γοργίᾳ   παρ' ἄλλῳ ὁτῳοῦν. ~φαῖμεν
[506]   ~(Σωκράτης) ~ἀλλὰ μὲν δή,  Γοργία,   καὶ αὐτὸς ἡδέως μὲν ἂν
[449]   ~(Σωκράτης) ~τούτου μὴν δεῖ,  Γοργία·   καί μοι ἐπίδειξιν αὐτοῦ τούτου
[459]   πῶς τὰ τοιαῦτα ἔχει,  Γοργία;   ~(καὶ πρὸς Διός, ὥσπερ ἄρτι
[457]   τὸν διδάξαντα. ~(Σωκράτης) ~οἶμαι,  Γοργία,   καὶ σὲ ἔμπειρον εἶναι πολλῶν
[450]   τὴν ἀριθμητικὴν ἄρα ~ῥητορικήν,  Γοργία,   λέγεις; ἀλλ' οὐκ οἶμαί σε
[460]   ἐν τοῖς πρώτοις γε,  Γοργία,   λόγοις ἐλέγετο ὅτι ῥητορικὴ
[463]   λέγεις. ~(Σωκράτης) ~εἰκότως γε,  Γοργία·   οὐδὲν γάρ πω σαφὲς λέγω,
[461]   ἔχει, μὰ τὸν (κύνα,  ~Γοργία,   οὐκ ὀλίγης συνουσίας ἐστὶν ὥστε
[450]   καὶ αἱ ἄλλαι τέχναι,  Γοργία,   οὕτως (ἔχουσιν· ἑκάστη αὐτῶν περὶ
[456]   ~(Σωκράτης) ~ταῦτα καὶ θαυμάζων,  Γοργία,   πάλαι ἐρωτῶ τίς ποτε
[455]   ~δημιουργῶν. ~(Σωκράτης) ~λέγεται ταῦτα,  Γοργία,   περὶ Θεμιστοκλέους· Περικλέους δὲ καὶ
[454]   ἔροιτο· ἆρ' ἔστιν τις,  Γοργία,   ~πίστις ψευδὴς καὶ ἀληθής; φαίης
[497]   ἀεὶ τοιοῦτός ἐστιν (Σωκράτης)  Γοργία·   σμικρὰ καὶ ὀλίγου ἄξια ἀνερωτᾷ
[455]   οὔ· πῶς λέγεις,  ~Γοργία,   τὰ τοιαῦτα; ἐπειδὴ γὰρ αὐτός
[458]   ~(Χαιρεφῶν) ~τοῦ μὲν θορύβου,  Γοργία   τε καὶ Σώκρατες, αὐτοὶ ἀκούετε
[451]   ~ἴθι δὴ καὶ σύ,  Γοργία.   τυγχάνει μὲν γὰρ δὴ
[501]   καὶ περανθῇ λόγος καὶ  Γοργίᾳ   τῷδε ~χαρίσωμαι. (Σωκράτης) ~πότερον δὲ
[448]   τεχνῶν. ~(Σωκράτης) ~καλῶς γε,  Γοργία,   φαίνεται πῶλος παρεσκευάσθαι εἰς λόγους·
[449]   ~ἆρ' οὖν ἐθελήσαις ἄν,  Γοργία,   ὥσπερ νῦν διαλεγόμεθα, διατελέσαι τὸ
[448]   (Χαιρεφῶν) λαμβάνειν. ~(Πῶλος) ~νὴ  Δία·   ἂν δέ γε βούλῃ,
[449]   Χαιρεφῶν ~καὶ αὐτῷ καλῶς (καὶ  διὰ   βραχέων ἀπεκρίνω, καὶ νῦν οὕτως
[449]   ὅτι ἀποκρίνῃ ὡς οἷόν τε  διὰ   ~βραχυτάτων. ~(Γοργίας) ~πάνυ γὰρ οἶμαι,
[449]   μὴν ἀλλὰ (πειράσομαί γε ὡς  διὰ   βραχυτάτων. καὶ γὰρ αὖ καὶ
[482]   ἂν εἴ τις μὴ φαίη  διὰ   δὴ ταύτην τὴν ὁμολογίαν ~ἀναγκασθῆναι
[456]   καὶ ἀποκτεινύναι. οὐδέ γε μὰ  Δία   ἐάν τις εἰς παλαίστραν ~φοιτήσας
[474]   καὶ σχήματα καὶ χρώματα  διὰ   ἡδονήν τινα διὰ ~ὠφελίαν
[515]   τε καὶ ἀκόλαστος καὶ ἄφρων,  ~διὰ   Καλλικλέα καλός τε κἀγαθὸς γέγονεν,
[483]   ταῦτα πράττουσιν, καὶ ναὶ μὰ  Δία   κατὰ νόμον γε τὸν τῆς
[450]   γέ εἰσι τῶν τεχνῶν αἳ  διὰ   λόγου πᾶν περαίνουσι, καὶ ἔργου
[451]   ~ὥσπερ σὺ ἄρτι, ὅτι τῶν  διὰ   λόγου τις τὸ κῦρος ἐχουσῶν.
[450]   ~ῥήματι οὕτως εἶπες, ὅτι  διὰ   λόγου τὸ κῦρος ἔχουσα ῥητορική
[450]   πρᾶξις καὶ κύρωσις  διὰ   λόγων ~(ἐστίν. διὰ ταῦτ' ἐγὼ
[450]   πρᾶξις καὶ τὸ (κῦρος αὐταῖς  διὰ   λόγων ἐστίν. τῶν τοιούτων τινά
[449]   Σώκρατες, ἔνιαι τῶν ἀποκρίσεων ἀναγκαῖαι  διὰ   μακρῶν τοὺς λόγους ~ποιεῖσθαι· οὐ
[491]   νοήσωσιν ἐπιτελεῖν, καὶ μὴ ἀποκάμνωσι  διὰ   μαλακίαν τῆς ψυχῆς. ~(Σωκράτης) ~ὁρᾷς,
[455]   ~ὅτε συνεβούλευεν ἡμῖν περὶ τοῦ  διὰ   μέσου τείχους. ~(Γοργίας) ~καὶ ὅταν
[511]   δικαστηρίοις διασῴζουσαν; ~(Καλλίκλης) ναὶ μὰ  Δία   ὀρθῶς γέ σοι συμβουλεύων. ~(Σωκράτης)
[523]   ~νήσων ἰόντες ἔλεγον πρὸς τὸν  Δία   ὅτι φοιτῷέν (σφιν ἄνθρωποι ἑκατέρωσε
[503]   τίς ἐστιν; ~(Καλλίκλης) ~ἀλλὰ μὰ  Δία   οὐκ ἔχω ἔγωγέ σοι εἰπεῖν
[520]   τις εὐεργετηθείς, οἷον ~ταχὺς γενόμενος  διὰ   παιδοτρίβην, ἴσως ἂν ἀποστερήσειε τὴν
[515]   ἐπὶ τούτῳ, εἰ λέγονται Ἀθηναῖοι  διὰ   Περικλέα βελτίους ~γεγονέναι, πᾶν
[450]   τῆς τέχνης περαίνοιτο ἂν καὶ  διὰ   σιγῆς, οἷον ~γραφικὴ καὶ ἀνδριαντοποιία
[527]   ἐὰν βούληται, καὶ ναὶ μὰ  Δία   σύ γε θαρρῶν πατάξαι τὴν
[514]   ~ὑγίειαν; ἤδη τις ἄλλος  διὰ   Σωκράτην ἀπηλλάγη νόσου, δοῦλος
[473]   ὑπὸ σοῦ. ~(Πῶλος) ναὶ μὰ  Δία.   ~(Σωκράτης) ὡς σύ γε οἴει,
[525]   ἂν τὰ ἔσχατα ἀδικήσωσι καὶ  διὰ   τὰ τοιαῦτα ἀδικήματα ἀνίατοι ~γένωνται,
[525]   δὲ ὀνίνανται οἱ τούτους ὁρῶντες  διὰ   ~τὰς ἁμαρτίας τὰ μέγιστα καὶ
[520]   οὐχ οὕτω; ~(Καλλίκλης) φημί. ~(Σωκράτης)  ~διὰ   ταῦτ' ἄρα, ὡς ἔοικε, τὰς
[450]   κύρωσις διὰ λόγων ~(ἐστίν.  διὰ   ταῦτ' ἐγὼ τὴν ῥητορικὴν τέχνην
[483]   τὸ ἴσον ἔχωσιν φαυλότεροι ὄντες.  διὰ   ~ταῦτα δὴ νόμῳ μὲν τοῦτο
[508]   δικαιότητα, καὶ τὸ ὅλον τοῦτο  διὰ   ~ταῦτα κόσμον καλοῦσιν, ~ὦ ἑταῖρε,
[512]   κακῶς γὰρ ἀνάγκη ἐστὶν ζῆν.  ~διὰ   ταῦτα οὐ νόμος ἐστὶ σεμνύνεσθαι
[503]   γε βελτίους ἔσονται χείρους  (διὰ   ταῦτα, οὐδὲν φροντίζουσιν; ~(Καλλίκλης) ~οὐχ
[522]   μόνος ὑπὸ μόνου, καὶ εἰ  διὰ   ταύτην ~τὴν ἀδυναμίαν ἀποθνῄσκοιμι, ἀγανακτοίην
[493]   στεγανόν, ὡς τετρημένος εἴη πίθος,  ~διὰ   τὴν ἀπληστίαν ἀπεικάσας. τοὐναντίον δὴ
[492]   τὴν σωφροσύνην (καὶ τὴν ~δικαιοσύνην  διὰ   τὴν αὑτῶν ἀνανδρίαν. ἐπεὶ ὅσοις
[525]   πόλεων ~πραξάντων γεγονότας· οὗτοι γὰρ  διὰ   τὴν ἐξουσίαν μέγιστα καὶ ἀνοσιώτατα
[524]   φύσεως καὶ τὰ παθήματα  διὰ   ~τὴν ἐπιτήδευσιν ἑκάστου πράγματος ἔσχεν
[511]   ὄντι τὴν ψυχὴν καὶ ~λελωβημένῳ  διὰ   τὴν μίμησιν τοῦ δεσπότου καὶ
[465]   κάλλος ἐφελκομένους τοῦ οἰκείου τοῦ  ~διὰ   τῆς γυμναστικῆς ἀμελεῖν. ἵν' οὖν
[487]   εἰς τοσοῦτον αἰσχύνης ἐληλύθατον, ὥστε  διὰ   τὸ αἰσχύνεσθαι τολμᾷ ~ἑκάτερος αὐτῶν
[525]   καὶ ἀλαζονείας καὶ οὐδὲν εὐθὺ  διὰ   τὸ ἄνευ ἀληθείας τεθράφθαι· καὶ
[482]   αἰσχυνθῆναι αὐτὸν καὶ φάναι διδάξειν  διὰ   τὸ ἔθος τῶν ~ἀνθρώπων, ὅτι
[518]   ~καὶ χρῆσθαι τοῖς τούτων ἔργοις  διὰ   τὸ εἰδέναι ὅτι χρηστὸν καὶ
[487]   δέ μοι λέγειν τὴν ἀλήθειαν  διὰ   τὸ μὴ κήδεσθαί μου ὥσπερ
[487]   οὐχ οἷοί τέ εἰσιν ~βασανίζειν  διὰ   τὸ μὴ σοφοὶ εἶναι ὥσπερ
[459]   ἐλαττοῦται ῥήτωρ τῶν ἄλλων  διὰ   τὸ οὕτως ἔχειν, αὐτίκα ~ἐπισκεψόμεθα,
[493]   Ἰταλικός, παράγων τῷ ὀνόματι  διὰ   τὸ πιθανόν τε καὶ πειστικὸν
[516]   (ἐμβαλεῖν ἐψηφίσαντο, καὶ εἰ ~μὴ  διὰ   τὸν πρύτανιν, ἐνέπεσεν ἄν; καίτοι
[497]   ~ἡμῶν πέπαυται καὶ ἅμα ἡδόμενος  διὰ   τοῦ πίνειν; ~(Καλλίκλης) οὐκ οἶδα
[502]   οἱ πολῖται ὡς βέλτιστοι ἔσονται  διὰ   τοὺς αὑτῶν λόγους, ~καὶ
[453]   ~(Γοργίας) πάνυ γε. ~(Σωκράτης) ~ἆρα  διὰ   τοῦτο, ὅτι καὶ ἄλλοι εἰσὶ
[481]   τίς σου λέγοντος ἑκάστοτε  διὰ   τούτους λέγεις θαυμάζοι ~ὡς ἄτοπά
[489]   τινάς; ~(Καλλίκλης) ἀλλὰ ναὶ μὰ  Δία   τούτους λέγω, καὶ σφόδρα γε.
[513]   Ἀθηναίων δήμῳ καὶ ~ναὶ μὰ  Δία   τῷ Πυριλάμπους γε πρός. ὅστις
[517]   εἰς ἐπιθυμίαν· καὶ ἐξεπίτηδές σοι  διὰ   τῶν αὐτῶν εἰκόνων ~λέγω, ἵνα
[463]   ἐγὼ λέγω. ~(Γοργίας) ~μὰ τὸν  Δία,   Σώκρατες, ἀλλ' ἐγὼ οὐδὲ
[474]   διὰ ἡδονήν τινα  διὰ   ~ὠφελίαν δι' ἀμφότερα καλὰ
[522]   ~κακηγορεῖν λέγοντα πικροὺς λόγους  ἰδίᾳ   δημοσίᾳ, οὔτε τὸ ἀληθὲς
[514]   εἴ τι πώποτε οἰκοδόμημα ᾠκοδομήκαμεν  ἰδίᾳ   τῶν ~φίλων τινὶ
[527]   ἀγαθὸν ἀλλὰ τὸ εἶναι, καὶ  ~ἰδίᾳ   καὶ δημοσίᾳ· ἐὰν δέ τις
[484]   τοῖς ~συμβολαίοις τοῖς ἀνθρώποις καὶ  ἰδίᾳ   καὶ δημοσίᾳ, καὶ τῶν ἡδονῶν
[469]   καὶ τὰ δημόσια καὶ τὰ  ἴδια·   ~ἀλλ' οὐκ ἄρα τοῦτ' ἔστιν
[514]   ᾠκοδομημένα ἡμῖν, πολλὰ δὲ καὶ  ἴδια   ἡμῶν ἐπειδὴ τῶν διδασκάλων ~ἀπηλλάγημεν,
[524]   τῆς Εὐρώπης Αἰακός· Μίνῳ δὲ  ~πρεσβεῖα   δώσω ἐπιδιακρίνειν, ἐὰν ἀπορῆτόν τι
[493]   πορίζεσθαι, χαλεπὰ δέ, τὰ δ'  ἀγγεῖα   τετρημένα καὶ σαθρά, ~ἀναγκάζοιτο δ'
[487]   αὐτὸ ~συνεχώρησας σὺ οὔτε σοφίας  ἐνδείᾳ   οὔτ' αἰσχύνης περιουσίᾳ, οὐδ' αὖ
[522]   ἄν· εἰ δὲ κολακικῆς ῥητορικῆς  ἐνδείᾳ   ~τελευτῴην ἔγωγε, εὖ οἶδα ὅτι
[492]   ~δυναστείαν, τί ἂν> τῇ  ἀληθείᾳ   αἴσχιον καὶ κάκιον εἴη σωφροσύνης
[509]   βοηθεῖν ~ἑαυτῷ καταγέλαστος ἂν τῇ  ἀληθείᾳ   εἴη; ἆρα οὐ ταύτην, ἥτις
[514]   οὐ καταγέλαστον ἂν ἦν τῇ  ~ἀληθείᾳ,   εἰς τοσοῦτον ἀνοίας ἐλθεῖν ἀνθρώπους,
[520]   τοῦ ~δὲ καταφρονεῖς. τῇ δὲ  ἀληθείᾳ   κάλλιόν ἐστιν σοφιστικὴ ῥητορικῆς ὅσῳπερ
[452]   ~ὅπερ ἐστίν, Σώκρατες, τῇ  ἀληθείᾳ   μέγιστον ἀγαθὸν καὶ αἴτιον ἅμα
[492]   τῇ ἑαυτῶν ~πόλει; ἀλλὰ τῇ  ἀληθείᾳ,   Σώκρατες, ἣν φῂς σὺ
[504]   ἐξ οὗ ἐν αὐτῷ  ὑγίεια   γίγνεται καὶ ἄλλη ἀρετὴ
[479]   ὡς ἔοικεν, οἷόν ἐστιν  ὑγίεια   καὶ ἀρετὴ σώματος. κινδυνεύουσι γὰρ
[452]   φαίη ἂν ἴσως, Σώκρατες,  ὑγίεια;   ~τί δ' ἐστὶν μεῖζον ἀγαθὸν
[503]   τὸ μὲν ἕτερόν που τούτου  κολακεία   ἂν εἴη ~καὶ αἰσχρὰ δημηγορία,
[466]   χρῶ. ~(Πῶλος) ~τί οὖν φῄς;  κολακεία   δοκεῖ σοι εἶναι ῥητορική;
[513]   ἀγεννὴς καὶ οὐδὲν ἄλλο  κολακεία   ~τυγχάνει οὖσα· γάρ; ~(Καλλίκλης)
[465]   ἰατρικῇ, ὥσπερ λέγω, ὀψοποιικὴ  κολακεία   ὑπόκειται· τῇ δὲ ~γυμναστικῇ κατὰ
[472]   ~Περικλέους ὅλη οἰκία ἄλλη  συγγένεια   ἥντινα ἂν βούλῃ τῶν ἐνθάδε
[501]   τῆς ἡδονῆς, πρὸς ἣν  θεραπεία   αὐτῇ ἐστιν ἅπασα, κομιδῇ ~ἀτέχνως
[517]   τῷ ὄντι γε ~ἐστὶν σώματος  θεραπεία,   ἥνπερ καὶ προσήκει τούτων ἄρχειν
[481]   μεγάλη τίς μοι δοκεῖ  χρεία   αὐτῆς εἶναι, εἰ δὴ καὶ
[480]   Πῶλε, τίς μεγάλη  χρεία   ἐστὶν τῆς ῥητορικῆς; δεῖ ~μὲν
[457]   ἐκεῖνος μὲν γὰρ ἐπὶ (δικαίου  χρείᾳ   παρέδωκεν, ~δ' ἐναντίως χρῆται.
[481]   εἰ δὴ καὶ ἔστιν τις  χρεία,   ὡς ~ἔν γε τοῖς πρόσθεν
[453]   ἐστιν ῥητορική, ~καὶ  πραγματεία   αὐτῆς ἅπασα καὶ τὸ κεφάλαιον
[517]   ἄρα διττὴ ~αὕτη τις (ἡ  πραγματεία   ἔστιν καὶ περὶ τὸ σῶμα
[513]   πόλει τῇδε ~ἀνόμοιον ὄντα τῇ  πολιτείᾳ   εἴτ' ἐπὶ τὸ βέλτιον εἴτ'
[513]   βιοίη, ~ἆρα ἐξομοιῶν (αὑτὸν τῇ  πολιτείᾳ   ταύτῃ ἐν ἂν οἰκῇ,
[516]   οὐκ ἔστι ταῦτ' οὔτ' ἐν  ἡνιοχείᾳ   οὔτ' ~ἐν ἄλλῳ ἔργῳ οὐδενί·
[488]   ὅτι οὐχ ἑκὼν ἐξαμαρτάνω ἀλλ'  ἀμαθίᾳ   τῇ ἐμῇ· σὺ οὖν, ὥσπερ
[450]   διὰ σιγῆς, οἷον ~γραφικὴ καὶ  ἀνδριαντοποιία   καὶ ἄλλαι πολλαί. τὰς τοιαύτας
[462]   ἔγωγε. ~(Σωκράτης) ἐροῦ νῦν με,  ὀψοποιία   ἥτις μοι δοκεῖ τέχνη εἶναι.
[462]   Πῶλε. ~(Πῶλος) ταὐτὸν ἄρ' ἐστὶν  ὀψοποιία   καὶ ῥητορική; ~(Σωκράτης) ~οὐδαμῶς γε,
[462]   ~(Πῶλος) ἐρωτῶ δή, τίς τέχνη  ὀψοποιία;   ~(Σωκράτης) οὐδεμία, Πῶλε. ~(Πῶλος)
[504]   καὶ ἄλλη ἀρετὴ ἐγγίγνηται,  κακία   δὲ ἀπίῃ. συγχωρεῖς οὔ;
[499]   τούτου ἅσμενος ἔχῃ ὥσπερ τὰ  μειράκια.   ὡς δὴ σὺ οἴει ~ἐμὲ
[477]   ~ὄντων. ~(Πῶλος) ναί. ~(Σωκράτης) ~ἡ  ἀδικία   ἄρα καὶ ἀκολασία καὶ
[504]   μὲν ἐν ταῖς ψυχαῖς ~γίγνηται,  ἀδικία   δὲ ἀπαλλάττηται, καὶ σωφροσύνη μὲν
[478]   μέγιστα ἀδικῶν καὶ χρώμενος μεγίστῃ  ἀδικίᾳ   ~διαπράξηται ~ὥστε μήτε νουθετεῖσθαι (μήτε
[520]   οἶμαι ἀδικοῦσιν ~οἱ ἄνθρωποι, ἀλλ'  ἀδικίᾳ·   γάρ; ~(Καλλίκλης) ναί. ~(Σωκράτης)
[477]   τῶν πονηριῶν αἰσχίστη; οὐχ  ἀδικία   καὶ συλλήβδην τῆς ψυχῆς
[477]   ~(Πῶλος) μάλιστα. ~(Σωκράτης) ~αἴσχιστον δὲ  ἀδικία   καὶ σύμπασα ψυχῆς πονηρία νυνδὴ
[479]   οὖν συμβαίνει μέγιστον κακὸν  ἀδικία   καὶ τὸ (ἀδικεῖν; ~(Πῶλος) φαίνεταί
[509]   μέγιστον τῶν κακῶν ~ἐστιν  ἀδικία   τῷ ἀδικοῦντι καὶ ἔτι τούτου
[484]   αὐτοῦ μετρίως ~ἅψηται ἐν τῇ  ἡλικίᾳ·   ἐὰν δὲ περαιτέρω τοῦ δέοντος
[485]   καὶ πρέπον τῇ τοῦ παιδίου  ἡλικίᾳ,   ~ὅταν δὲ σαφῶς διαλεγομένου παιδαρίου
[515]   Σώκρατες. ~(Σωκράτης) ~ἀλλ' οὐ  φιλονικίᾳ   γε ἐρωτῶ, ἀλλ' ὡς ἀληθῶς
[472]   δὲ βούλῃ, ~Περικλέους ὅλη  οἰκία   ἄλλη συγγένεια ἥντινα ἂν
[469]   μέγα ~δύναιντο, ἐπεὶ κἂν ἐμπρησθείη  οἰκία   τούτῳ τῷ τρόπῳ ἥντινά σοι
[504]   ~τάξεως ἄρα καὶ κόσμου τυχοῦσα  οἰκία   χρηστὴ ἂν εἴη, ἀταξίας δὲ
[461]   εἰς τὰ τοιαῦτα ἄγειν πολλὴ  ἀγροικία   ἐστὶν ~τοὺς λόγους. ~(Σωκράτης) ~ὦ
[501]   ~τί δὲ τῶν χορῶν  διδασκαλία   καὶ τῶν διθυράμβων ποίησις;
[475]   κάλλιόν ἐστιν, ἤτοι ἡδονῇ  ὠφελίᾳ   ἀμφοτέροις. ~(Πῶλος) πάνυ γε.
[525]   καὶ ὀδυνῶν γίγνεται αὐτοῖς  ~ὠφελία   καὶ ἐνθάδε καὶ ἐν Ἅιδου·
[507]   ὅτῳ δὲ μὴ ἔνι ~κοινωνία,  φιλία   οὐκ ἂν εἴη. φασὶ δ'
[525]   εἰς τὴν ψυχήν, καὶ πάντα  σκολιὰ   ὑπὸ ~ψεύδους καὶ ἀλαζονείας καὶ
[458]   καὶ αὐτῷ μὴ γένοιτο τοσαύτη  ~ἀσχολία,   ὥστε τοιούτων λόγων καὶ οὕτω
[467]   δοκεῖ αὐτοῖς; ~(Σωκράτης) φημί. ~(Πῶλος)  σχέτλιά   γε λέγεις καὶ ὑπερφυῆ,
[494]   πληρωσαμένῳ ἐκείνῳ οὐκέτ' ἔστιν ἡδονὴ  ~οὐδεμία,   ἀλλὰ τοῦτ' ἔστιν, νυνδὴ
[462]   φημὶ εἶναι; ~(Πῶλος) ἔγωγε. ~(Σωκράτης)  ~οὐδεμία   ἔμοιγε δοκεῖ, Πῶλε, ὥς
[462]   δή, τίς τέχνη ὀψοποιία; ~(Σωκράτης)  οὐδεμία,   Πῶλε. ~(Πῶλος) ἀλλὰ τί;
[496]   ~που ἄνθρωπος ὀφθαλμούς, ὄνομα  ὀφθαλμία;   ~(Καλλίκλης) πῶς γὰρ οὔ; ~(Σωκράτης)
[511]   ~αὕτη μὲν προσεσταλμένη ἐστὶν καὶ  κοσμία,   καὶ οὐ σεμνύνεται ἐσχηματισμένη ~ὡς
[506]   μὴν γε κόσμον ἔχουσα  κοσμία;   ~πῶς γὰρ οὐ μέλλει; ~ἡ
[507]   οὐ μέλλει; ~ἡ δέ (γε  κοσμία   σώφρων; ~πολλὴ ἀνάγκη. ~ἡ ἄρα
[492]   ἀποπιμπλάναι ὧν ἂν ἀεὶ  ἐπιθυμία   γίγνηται. ~ἀλλὰ τοῦτ' οἶμαι τοῖς
[485]   μοι δοκεῖ χρῆμα εἶναι ~καὶ  ἀνιᾷ   μου τὰ ὦτα καί μοι
[477]   ~οὐκοῦν ἀνιαρότατόν ἐστι καὶ  ἀνίᾳ   ὑπερβάλλον αἴσχιστον τούτων ἐστὶν
[493]   ἄλλοι πολλοὶ πολλῶν, ~νάματα δὲ  σπάνια   καὶ χαλεπὰ ἑκάστου τούτων εἴη
[502]   μὲν οὐδὲ πρὸς τὸ ἥδιστον;  ἠνία   γὰρ ᾄδων τοὺς θεατάς. ἀλλὰ
[471]   ἅτε μέγιστα ἠδικηκὼς τῶν ἐν  Μακεδονίᾳ,   ἀθλιώτατός ~ἐστιν πάντων Μακεδόνων, ἀλλ'
[456]   δύναμίς ἐστιν τῆς ~ῥητορικῆς.  δαιμονία   γάρ τις ἔμοιγε καταφαίνεται τὸ
[523]   νήσους ἀπιόντα οἰκεῖν ἐν πάσῃ  ~εὐδαιμονίᾳ   ἐκτὸς κακῶν, τὸν δὲ ἀδίκως
[470]   δέ; ἐν τούτῳ πᾶσα  εὐδαιμονία   ἐστίν; ~(Σωκράτης) ~ὥς γε ἐγὼ
[492]   τοῦτ' ἐστὶν ἀρετή τε καὶ  ~εὐδαιμονία,   τὰ δὲ ἄλλα ταῦτ' ἐστὶν
[478]   ~(Σωκράτης) ~οὐ γὰρ τοῦτ' ἦν  εὐδαιμονία,   ὡς ἔοικε, κακοῦ ἀπαλλαγή, ἀλλὰ
[485]   βίον βιῶναι μετὰ μειρακίων ἐν  γωνίᾳ   τριῶν (τεττάρων ~ψιθυρίζοντα, ἐλεύθερον
[457]   ~ῥητορικῇ χρῆσθαι, ὥσπερ καὶ τῇ  ἀγωνίᾳ.   ἐὰν δὲ οἶμαι ῥητορικὸς γενόμενός
[456]   χρῆσθαι ὥσπερ τῇ ἄλλῃ πάσῃ  ἀγωνίᾳ.   καὶ ~γὰρ (τῇ ἄλλῃ ἀγωνίᾳ
[456]   ἀγωνίᾳ. καὶ ~γὰρ (τῇ ἄλλῃ  ἀγωνίᾳ   οὐ τούτου ἕνεκα δεῖ πρὸς
[507]   ἀδύνατος, ὅτῳ δὲ μὴ ἔνι  ~κοινωνία,   φιλία οὐκ ἂν εἴη. φασὶ
[464]   ~καὶ ἐξαπατᾷ, ὥστε δοκεῖ πλείστου  ἀξία   εἶναι. ὑπὸ μὲν οὖν τὴν
[497]   Γοργία· σμικρὰ καὶ ὀλίγου  ἄξια   ἀνερωτᾷ καὶ ~ἐξελέγχει. ~(Γοργίας) ~ἀλλὰ
[481]   καὶ ἀθέως, ἐάντε αὖ θανάτου  ἄξια   ἠδικηκὼς ~ᾖ, ὅπως μὴ ἀποθανεῖται,
[480]   ἀλγεινόν, ἐὰν μέν γε πληγῶν  ἄξια   ~ἠδικηκὼς (ᾖ, τύπτειν παρέχοντα, ἐὰν
[514]   ~μηδὲν πολλὰ καὶ μηδενὸς  ἄξια,   οὕτω δὴ ἀνόητον ἦν δήπου
[492]   ~συνθήματα ἀνθρώπων, φλυαρία καὶ οὐδενὸς  ἄξια.   ~(Σωκράτης) ~οὐκ ἀγεννῶς γε,
[457]   ἀκούσαντες περὶ σφῶν αὐτῶν τοιαῦτα  οἷα   καὶ τοὺς παρόντας ~ἄχθεσθαι ὑπὲρ
[517]   τῶν νῦν ἔργα τοιαῦτα ~ἐργάσηται  οἷα   τούτων ὅστις (βούλει εἴργασται. ~(Σωκράτης)
[469]   καὶ αἱ τριήρεις καὶ τὰ  πλοῖα   πάντα καὶ τὰ δημόσια καὶ
[514]   ~ἐὰν μὴ καλὴ κἀγαθὴ  διάνοια   τῶν μελλόντων χρήματα
[486]   Σώκρατες καί μοι μηδὲν ἀχθεσθῇς·  εὐνοίᾳ   γὰρ ἐρῶ ~τῇ σῇ οὐκ
[485]   τοῦτο, ~τὸ δ' ἕτερον ἐπαινεῖ,  εὐνοίᾳ   τῇ ἑαυτοῦ, ἡγούμενος οὕτως αὐτὸς
[500]   οὖν παντὸς ἀνδρός ἐστιν ἐκλέξασθαι  ποῖα   ἀγαθὰ τῶν ἡδέων ἐστὶν καὶ
[470]   ἄνθρωποι εὐδαίμονές εἰσιν. ~(Σωκράτης) τὰ  ποῖα   ταῦτα; ~(Πῶλος) ~Ἀρχέλαον δήπου τοῦτον
[448]   ~καὶ μάλα. ἀλλ' οὐδεὶς ἐρωτᾷ  ποία   τις Γοργίου τέχνη, ἀλλὰ
[453]   δικαίως σε ἠρόμην τὰ  ποῖα   τῶν ζῴων γράφων καὶ ποῦ;
[490]   καὶ πλεῖστα ~ὑποδεδεμένον περιπατεῖν. ~(Καλλίκλης)  ποῖα   ὑποδήματα; φλυαρεῖς ἔχων. ~(Σωκράτης) ~ἀλλ'
[500]   ἀγαθὰ τῶν ἡδέων ἐστὶν καὶ  ὁποῖα   ~κακά, τεχνικοῦ δεῖ εἰς
[492]   τὰ παρὰ φύσιν ~συνθήματα ἀνθρώπων,  φλυαρία   καὶ οὐδενὸς ἄξια. ~(Σωκράτης) ~οὐκ
[492]   ἔχει· τρυφὴ καὶ ~ἀκολασία καὶ  ἐλευθερία,   ἐὰν ἐπικουρίαν ἔχῃ, τοῦτ' ἐστὶν
[477]   ὑπερβάλλουσα ~(τἆλλα τῆς ψυχῆς  πονηρία   αἴσχιστόν ἐστι πάντων, ἐπειδὴ οὐκ
[477]   ἀκολασία καὶ ἄλλη ψυχῆς  πονηρία   μέγιστον τῶν ὄντων ~κακόν ἐστιν;
[477]   δὲ ἀδικία καὶ σύμπασα ψυχῆς  πονηρία   νυνδὴ (ὡμολόγηται ἡμῖν; ~(Πῶλος) ὡμολόγηται
[477]   καὶ συλλήβδην τῆς ψυχῆς  ~πονηρία;   ~(Πῶλος) πολύ γε. ~(Σωκράτης) εἰ
[448]   αἰῶνα ἡμῶν πορεύεσθαι κατὰ τέχνην,  ~ἀπειρία   δὲ κατὰ τύχην. ἑκάστων δὲ
[462]   ~(Σωκράτης) ἐμπειρίαν ἔγωγέ τινα. ~(Πῶλος)  ἐμπειρία   ἄρα σοι δοκεῖ ῥητορικὴ
[500]   μοι δοκεῖ τέχνη εἶναι ἀλλ'  ~ἐμπειρία,   ~(ἡ δ' ἰατρική, λέγων ὅτι
[463]   λόγος, οὐκ ἔστιν τέχνη ἀλλ'  ἐμπειρία   καὶ τριβή. ταύτης μόριον καὶ
[448]   ἐκ τῶν ἐμπειριῶν ἐμπείρως ~ηὑρημέναι·  ἐμπειρία   μὲν γὰρ ποιεῖ τὸν αἰῶνα
[501]   εἰπεῖν οὐδὲν διαριθμησαμένη, τριβῇ καὶ  ~ἐμπειρίᾳ   μνήμην μόνον σῳζομένη (τοῦ εἰωθότος
[462]   σὺ ἄλλο λέγεις. ~(Πῶλος) τίνος  ἐμπειρία;   ~(Σωκράτης) χάριτός τινος καὶ ἡδονῆς
[462]   τί; φάθι. ~(Σωκράτης) φημὶ δή,  ἐμπειρία   τις. ~(Πῶλος) τίς; φάθι. ~(Σωκράτης)
[502]   ~(Καλλίκλης) φαίνεται. ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν ῥητορικὴ  δημηγορία   ἂν εἴη· οὐ ῥητορεύειν
[502]   οἱ λόγοι; ~(Καλλίκλης) φημί. ~(Σωκράτης)  δημηγορία   ἄρα τίς ἐστιν ποιητική.
[503]   κολακεία ἂν εἴη ~καὶ αἰσχρὰ  δημηγορία,   τὸ δ' ἕτερον καλόν, τὸ
[463]   ἐπιτηδεύσεως ~πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα  μόρια   εἶναι, ἓν δὲ καὶ
[463]   καὶ τὴν σοφιστικήν, τέτταρα ~ταῦτα  μόρια   ἐπὶ τέτταρσιν πράγμασιν. εἰ οὖν
[464]   τῆς τοῦ σώματος ~θεραπείας δύο  μόρια   λέγω, τὴν μὲν γυμναστικήν, τὴν
[522]   ~(Σωκράτης) ~οὐκοῦν οἴει ἐν πάσῃ  ἀπορίᾳ   ἂν αὐτὸν ἔχεσθαι ὅτι (χρὴ
[487]   ~ὀρθῶς τε ζώσης καὶ μὴ  τρία   ἄρα δεῖ ἔχειν σὺ
[483]   αὐτοῦ ἐπὶ ~Σκύθας; (ἄλλα  μυρία   ἄν τις ἔχοι τοιαῦτα λέγειν.
[469]   δοκοῖ, καὶ τά γε ~Ἀθηναίων  νεώρια   καὶ αἱ τριήρεις καὶ τὰ
[517]   ναῦς δὲ καὶ τείχη καὶ  νεώρια   καὶ ἄλλα πολλὰ τοιαῦτα καὶ
[455]   οἶσθα γὰρ δήπου ὅτι τὰ  νεώρια   ~ταῦτα (καὶ τὰ τείχη τὰ
[525]   ~(προσήκει δὲ παντὶ τῷ ἐν  τιμωρίᾳ   ὄντι, ὑπ' ἄλλου ὀρθῶς τιμωρουμένῳ,
[450]   οἶμαι τῶν τεχνῶν τῶν μὲν  ἐργασία   τὸ πολύ ἐστιν καὶ λόγου
[504]   ἀπαλλάττηται, καὶ σωφροσύνη μὲν ἐγγίγνηται,  ἀκολασία   δὲ ~ἀπαλλάττηται, καὶ ἄλλη
[492]   διώκειν, ὧδ' ἔχει· τρυφὴ καὶ  ~ἀκολασία   καὶ ἐλευθερία, ἐὰν ἐπικουρίαν ἔχῃ,
[477]   ~ἡ ἀδικία ἄρα καὶ  ἀκολασία   καὶ ἄλλη ψυχῆς