>

Livre, Chap.
[13, 17]	μελέδημα, σὲ μὲν Κύπρις ἃ	τ'	ἀγανοβλέφαρος Πειθὼ ῥοδέοισιν ἐν ἄνθεσιν
[13, 11]	τοῦδε πόνων μήτε συνείην χωρίς	τ'	ἀγρων ναίοιμι τρόπων. Τὸ δ'
[13, 71]	παντοίους δ' ἐξανέπεισε θεούς Κωκυτόν	τ'	ἀθέμιστον ἐπ' ὀφρύσι μηνίσαντα ἠδὲ
[13, 74]	φιλότης γηράσεται οὐδὲ θανεῖται, ἔς	τ'	ἄν ὕδωρ οἴνῳ συμμιγνύμενον κυλίκεσσι
[13, 14]	δυναμένους τοῖς σώμασιν μάλιστα προσεδρεύειν	τ'	ἀρίστους τῷ πόθῳ, ποιητικούς, ἰταμούς,
[13, 74]	φησίν Ὅσοι τε πόντον τερμόνων	τ'	Ατλαντικῶν ναίουσιν εἴσω φῶς ὁρῶντες
[13, 62]	με συκάζουσαν εὐναίαν ἔτι, τόν	τ'	αὐλοτρύπην αὐτόν Καὶ Λυσίας δ'
[13, 29]	ἐπαρεμυθήσατο ἐποίησέ θ' ἱλαρὸν εὐθέως	τ'	ἀφεῖλε πᾶν αὐτοῦ τὸ λυποῦν
[13, 44]	Γναθαίνης ἐξ Αφροδισίου τινός, τό	τ'	εἶδος αὐτῆς τοὺς ῥυθμούς τε
[13, 13]	ἔχει γέ τι τοιοῦτον, ἐγγύς	τ'	εἰμὶ τοὐνόματος. Εὔβουλος δ' ἢ
[13, 25]	ἔχοντας τὴν ἀναγκαίαν φύσιν ἁμαρτάνοντάς	τ'	εἰς ὅ μὴ προσῆκον ἦν,
[13, 84]	ποτὲ ἄνθρωπος ἠράσθη τις εἶ	τ'	εἰς τὸν νεὼν κατέκλεισεν αὑτόν.
[13, 22]	ἔτι τὴν κάππαριν συνέλεγεν οὔπω	τ'	εἶχεν ὅσαπερ νῦν ἔχει, πάμπολλ'
[13, 78]	ἐπαπέθανεν ὁ ἐραστὴς Αριστόδημος, λύσιν	τ'	ἔλαβε τὸ δεινόν. Διὰ τοὺς
[13, 76]	δ' ἄρα καὶ Τενέδῳ Πειθώ	τ'	ἔναιεν καὶ Χάρις υἱὸν Αγησιλάου.
[13, 24]	κόρας· παρ' ὧν βεβαίως ἀσφαλῶς	τ'	ἔξεστί σοι μικροῦ πρίασθαι κέρματος
[13, 43]	ἄκρατον ἐνσεῖσαι λάθρᾳ· τῳ παιδί	τ'	ἐπέταξ' ἐγχέανθ' ὅσον δέκα κυάθους
[13, 24]	εἰληθερούσας, στέρν' ἀπημφιεσμένας, γυμνὰς ἐφεξῆς	τ'	ἐπὶ κέρως τεταγμένας· ὧν ἔστιν
[13, 14]	τῶν θεῶν τῶν δώδεκ' εἰκότως	τ'	Ερως; Ετάραττε κἀκείνους γὰρ ἐμβάλλων
[13, 41]	δ' ὁμιλίᾳ τε κεχορηγημένη πάνυ	τ'	εὐπρόσωπος οὖσα καὶ καταπλητικὴ πολλοὺς
[13, 42]	Μανία, τὸν αὐτόμολον ἔσκωπτε ῥίψασπίν	τ'	ἔφη αὐτὸν γεγονέναι προσβολῆς οὔσης
[13, 25]	ὁρῶντα τὴν πόλιν νεωτέτων τούτους	τ'	ἔχοντας τὴν ἀναγκαίαν φύσιν ἁμαρτάνοντάς
[13, 76]	ἵνα παρθένων κῆπος ἀκήρατος, αἵ	τ'	οἰνανθίδες αὐξόμεναι σκιεροῖσιν ὑφ' ἕρνεσιν
[13, 87]	Δαρείου ἐγκρατὴς γενέσθαι. Καταριθμησάμενος οὖν	τὰ	αἰχμάλωτα γράφει καὶ ταῦτα Παλλακίδας
[13, 12]	καὶ τὠλύμπια Ηλεῖοι Ρόδιοί τε	τὰ	Αλίεια καὶ ἐν ταῖς δημοτελέσι
[13, 3]	τὸν Γλαύκης γάμον, ἤδη εἰς	τὰ	ἀμείνω καὶ Ελληνικὰ ἐκδεδιῃτημένη. Και
[13, 88]	τῇ Ιοῖ ἔαρος τέκνα προσηγόρευε	τὰ	ἄνθη· Ἀνθηροῦ τέκνα ἔαρος πέριξ
[13, 88]	ὢν ὁ ποιητὴς οὗτος ἐπὶ	τὰ	ἄνθη καὶ ἐν Αλφεσιβοίᾳ φησίν·
[13, 70]	τῶν Ατρειδῶν σῴζουσα, ὡς οἱ	τὰ	Αργολικὰ γράψαντες ἱστοροῦσιν. Ενδοξος δ'
[13, 30]	αὐτὸν σὺ τῆς νυκτὸς λόγον.	Τὰ	αὐτὰ εἴρηκεν καὶ Αἰσχίνης ὁ
[13, 63]	δ' ἦν ὁ ῥήτωρ περὶ	τὰ	ἀφροδίσια, ὥς φησιν Ιδομενεύς. Αριστάρχου
[13, 63]	τις περὶ Δημοσθένους λέγειν δύναιτο;	τὰ	γὰρ ἐνιαυτῷ μελετηθέντα ἐκείνῳ μία
[13, 18]	φῶς ἔρωτος. ~Υμεῖς δὲ ξυρουμένους	τὰ	γένεια περιφέρετε τοὺς ἐρωμένους· τοῦ
[13, 12]	ᾔδεσαν δῆλον ἐκ τοῦ κατὰ	τὰ	γυμνάσια αὐτὸν συνιδρῦσθαι Ερμῇ και
[13, 20]	καὶ βαδίζειν ἥδιστόν ἐστιν ἐπὶ	τὰ	γυμνάσια καὶ τοὺς δρόμους καὶ
[13, 44]	ἐκατήσῃ ποτε ἐκ τῆς ὁδου,	τὰ	γύναια ταυτὶ καταβαλῶ σὺν τοῖς
[13, 31]	μὲν ἑταίρας ἡδονῆς ἕνεκα ἔχομεν,	τὰ	δὲ παλλακὰς τῆς καθ' ἡμέραν
[13, 44]	δ' εἰς τὴν πορφύραν καὶ	τὰ	δόρατ' ἀποβλέψασα δραχμὰς χιλίας ἔταξεν.
[13, 43]	χιόνα σαπέδρην θ' ἕνα, αἰσχυνομένη	τὰ	δῶρα μή τις καταμάθῃ φυλαττομένη
[13, 7]	ψέγων τὸ τῆς γαμετῆς ὄνομα	τὰ	ἐκ τών Μάντεων Αλέξιδος προηνέγκατο
[13, 37]	ὡς αἰτίας γενομένης τοῦ ἐμπρησθῆναι	τὰ	ἐν Περσεπόλει βασίλεια. Αὕτη δὲ
[13, 78]	φιλότατος. Διαβόητα δ' ἐστὶν καὶ	τὰ	ἐπὶ Κρατίνῳ τῷ Αθηναίῳ γενόμενα
[13, 15]	τοὺς τὰ τῆς στοᾶς αἱρουμένους	τὰ	Ερμείου τοῦ Κουριέως ἐκ τῶν
[13, 12]	ἱδρυσάμενοι συνθύουσιν αὐτῷ. Θεσπιεῖς τε	τὰ	Ερωτίδεια τιμῶσιν καθάπερ Αθηναῖοι τὰ
[13, 75]	δ' ἐναγώνιος ἦν ἡ περὶ	τὰ	ἐρωτικὰ πραγματεία, καὶ οὐδεὶς ἡγεῖτο
[13, 31]	δὲ καὶ οἱ Μακεδόνων βασιλεῖς	τὰ	Εταιρίδεια. Πόρνης δὲ Αφροδίτης ἱερόν
[13, 21]	ὃς οὐδ' ἐγκαλύπτεται, ἀλλ' ἀναφανδὸν	τὰ	Εὐβούλου αἰεὶ ἐκ Κερκώπων λέγει·
[13, 73]	καὶ τήν Αφροδίτην τὴν χρυσῆν,	τὰ	Εὐριπίδου ἐπὶ νοῦν λαμβάνων λέγω
[13, 75]	ποιητὴς καὶ Σοφοκλῆς ἦγον εἰς	τὰ	θέατρα διὰ τῶν τραγῳδιῶν τοὺς
[13, 86]	ἐπικαλούμενον Τυρρηνόν, ὅτι τῶν αὐλητρίδων	τὰ	ἱμάτια περιέδυεν. ~Εσπουδάκεσαν δὲ καὶ
[13, 53]	ό Ἐρατοσθένης ἔφη. Κἀμοὶ μὲν	τὰ	καλὰ τῶν ἑταιρῶν ἀποφθέγματα πεπεράνθω
[13, 54]	ό Ἐρατοσθένης ἔφη. Κἀμοὶ μὲν	τὰ	καλὰ τῶν ἑταιρῶν ἀποφθέγματα πεπεράνθω
[13, 11]	κἀνθρώπων Ερως, ἢ μὴ δίδασκε	τὰ	καλὰ φαίνεσθαι καλὰ ἢ τοῖς
[13, 20]	δ' οὐχι καὶ τῶν ἀψύχων	τὰ	κάλλιστα προκρίνομεν; ἐπαινοῦντες τῶν Σπαρτιατῶν
[13, 95]	οὐκ ἀποδίδωσι, δικάζονται αὐτῷ συγκλείσαντες	τὰ	καπηλεῖα, οἱ δὲ γείτονες οὕτως
[13, 92]	ἐχρήσατο Διότιμος δ' ὁ γράψας	τὰ	κατ' Επικούρου βιβλία ὑπὸ Ζήνωνος
[13, 19]	μικρὰ καὶ {τῶν} ἥλων ἐμπιπλάντες	τὰ	καττύματα καὶ κιναίδους καλοῦντες τοὺς
[13, 88]	ἀνθέων ἄλογχον ἐστράτευσαν, ἡδοναῖς θηρώμενου	τὰ	λειμώνων τέκνα. Εν δὲ Διονύσῳ·
[13, 94]	ἐγώ, εἰ καί πολλά ἐστι	τὰ	λεχθέντα, διὰ τὸν βρένθον ὑμῶν
[13, 43]	ἑωθινόν, μακρὰς δὲ πράττειν εἰς	τὰ	λοιπὰ ξυμβολὰς. Γνάθαινα δ' αὑτῆς
[13, 81]	ἔπρησσεν ὅτε πίνοι {ἢ πράσσοι}	Τὰ	μέντοι πολιτικὰ οὔτε σοφὸς οὔτε
[13, 72]	δέ ἐστιν Αἰσχύλος ὁ καὶ	τὰ	Μεσσηνιακὰ ἔπη συνθείς, ἀνήρ εὐπαίδευτος.
[13, 43]	τραγήματ' ἔριφον, ταινίας, ὄψον, μάγειρον,	τὰ	μετὰ ταῦτ' αὐλητρίδα. Καὶ τῶν
[13, 57]	δὲ καὶ ἄλλα μαρτύρια ἐνατίθεμαι	τὰ	νῦν, ἕως ἂν ἀπομνημονεύσω τὸν
[13, 85]	πελάγους ἀπήντα καὶ ἀναλαμβάνων ἐπὶ	τὰ	νῶτα ἔφερεν ἐπὶ πλεῖστον νηχόμενος
[13, 50]	ἱστάναι τολμῆσαι παρὰ τὴν έαυτοῦ.	Τὰ	ὅμοια δ' εἴρηκε καὶ Κλείταρχος
[13, 95]	οἰκίαν ἅμα τῇ ἡμέρᾳ ἀπαιτήσοντες	τὰ	ὀφειλόμενα ἔρχονται ὥστε οἶεσθαι τοὺς
[13, 77]	οἱ ἐν Εὐβοίᾳ Χαλκιδεῖς περὶ	τὰ	παιδικὰ δαιμονίως ἐπτόηνται. Εχεμένης γοῦν
[13, 78]	Μελανίππου ἔρως> Μελὰνιππος δ' ἦν	τὰ	παιδικά, ὥς φησιν Ηρακλείδης ὁ
[13, 12]	τὰ Ερωτίδεια τιμῶσιν καθάπερ Αθηναῖοι	τὰ	Παν> αθήναια καὶ τὠλύμπια Ηλεῖοι
[13, 44]	ἔμπορον ἐραστὴν εὐτελῶς ἐπ' ἀστράβης,	τὰ	πάντ' ἔχουσ' ὀνάρια μεθ' ἑαυτῆς
[13, 10]	σφόδρα ἐρεθισθεὶς ἐκμανθάνει παρ' αὐτῆς	τὰ	πάντα καὶ δεηθείσης ἐκδικῆσαι τοῦ
[13, 64]	Λαοδίκης Δανάη, πιστευομένη ὑπ' αὐτῆς	τὰ	πάντα, Λεοντίου δ' οὖσα τῆς
[13, 65]	ὡς ἀσεβοῦντα καὶ θύοντα παρὰ	τὰ	πάτρια τὰς θυσίας ἐκολάσατε καὶ
[13, 79]	τυραννίδα. Οὐκ ἀγνοῶ δὲ ὅτι	τὰ	περὶ Κτατῖνον καὶ Αριστόδημον πεπλάσθαι
[13, 10]	δ' Εὐρυδίκην Μακεδονικῶς καθωπλισμένην, ἀσκηθεῖσαν	τὰ	πολεμικὰ παρὰ Κύννῃ τῇ Ιλλυρίδι.
[13, 58]	τὴν γνώμην, εἴ τις θέωροίη	τὰ	πραχθέντα αὐτῷ περὶ τὴν Λάκωνος
[13, 14]	θρασὺς καὶ σοβαρός, ἀποκόψαντες αὐτοῦ	τὰ	πτερά, ἵνα μὴ πέτηται πρὸς
[13, 83]	Αὕτη δέ, φησί, καὶ ἔμελλε	τὰ	Πύθια αὐλεῖν, εἰ μὴ ὑπὸ
[13, 6]	ἀποτετιλμένη Βλέμμα καὶ φωνὴ γυναικός,	τὰ	σκέλη δὲ κοψίχου. Σφίγγα Θηβαίαν
[13, 6]	αὐτῆς τὸν βίον παρείλετο πάντα	τὰ	σκεύη γὰρ ἕλκων ᾤχετ' ἐκ
[13, 20]	ἐπιλέγοντας ὅτι βασιλίσκους ἀντὶ βασιλέων	τᾷ	Σπάρτᾳ γεννᾶν προαιρεῖται. Εὐριπίδης τε
[13, 59]	περιρήξας τοὺς χιτωνίσκους γυμνά τε	τὰ	στέρνα ποιήσας τοὺς ἐπιλογικοὺς οἴκτους
[13, 41]	ἡ Μανία· Γνάθαινα δ' εἰς	τὰ	στρώμαθ' ὅτι προίετο, ἐνουθετήθη τοῦτό
[13, 83]	τὴν κόμην, ὄντι καλῷ συγγενόμενον	τὰ	Συβαριτῶν ἀναθήματα, στλεγγίδια χρυσᾶ τέσσαρα.
[13, 63]	τῷ περὶ Χρυσίου λόγῳ προαγήοχε	τὰ	τέκνα ἐπὶ τὸ δικαστήριον ὡς
[13, 20]	γίνεται κάλλους, καὶ τῷ πρώτῳ	τὰ	τῆς θεοῦ φέρειν τεύχη δίδοται,
[13, 15]	Μυρτίλος κᾆτα ἀποβλέψας εἰς τοὺς	τὰ	τῆς στοᾶς αἱρουμένους τὰ Ερμείου
[13, 94]	γένει ἁρμόζοντα δεῖν εἶναι καὶ	τὰ	τῆς τέχνης. Εξῆς δὲ τούτοις
[13, 75]	καλοῦσι τὴν τραγῳδίαν· καὶ ἐδέχοντο	τὰ	τοιαῦτα ᾄσματα οἱ θεαταί. ~Καὶ
[13, 48]	θυγατέρα εἰσιέναι, κατὰ ζῆλον τῶν	τὰ	τοιαῦτα συυταξαμένων φιλοσόφων. Ἀνέγραψε δ'
[13, 51]	ένδοξοτάτης ὀνόματι κεχρημένην· ἐκεκώλυτο γὰρ	τὰ	τοιαῦτα τίθεσθαι ὀνόματα οὐ μόνον
[13, 79]	ὦσιν, ἀληθεῖς εἶναι πιστεύετε, καὶ	τὰ	τοιαῦτα τῶν ποιημάτων ἃ περὶ
[13, 43]	ἄνερ, πόθεν ἔχεις ταῦτ' ἔφη,	τὰ	τραύματα; Κἀκεῖνος αὐτῇ συντόμως ἀπεκρίνατο
[13, 24]	μὴ καταναλίσκειν εἰς οὐδὲν δέον	τὰ	τῶν υἱῶν κέρματα. Οντως γὰρ
[13, 47]	Ἤτοι τήν λήκυθον, ἔφη, ἢ	τὰ	ὑποδήματα. ~Μετάνειρα δὲ ἡ ἑταίρα,
[13, 93]	φύσιν περιττὴν ἔχοντος, ὧνπερ ὑμεῖς	τὰ	χείρω μερισάμενοι τηρεῖτε. Αἰσθήσει τε
[13, 43]	πίνων ποτὲ Ψυχρόν γ' ἔφη,	τἀγγεῖον,	ὦ Γνάθαιν' ἔχεις. Τῶν σῶν
[13, 95]	τὸν Αρίσταρχον τὸν τραγικὸν ποιητήν	Τάδ'	οὐχ ὑπάρχων, ἀλλὰ τιμωρούμενος, καταπαύσω
[13, 72]	ἐξὸν σιωπᾶν κἀν σκότῳ κρύπτειν	τάδε	Αίσχύλος ἔφη ὁ Αλεξανδρεὺς ἐν
[13, 44]	δέ γε τῆς θυγατριδῆς αὐτῆς	τάδε	ἀναγράφει· Εἰς τὰς Αθήνας παρεπιδημήσας
[13, 56]	ὡς καὶ ᾄδειν εἰς αὐτὴν	τάδε·	Αρχεάνασσαν ἔχω τὴν ἐκ Κολοφῶνος
[13, 64]	γράφει Φύλαρχος διὰ τῆς δωδεκάτης	τάδε	Ἡ πάρεδρος τῆς Λαοδίκης Δανάη,
[13, 50]	κατὰ Μαντιθέου αίκίας περὶ Γλυκέρας	τάδε	λέγει Ἄγων Γλυκέραν τε τὴν
[13, 65]	καὶ περὶ Σινώπης τῆς ἑταίρας	τάδε	λέγει Αρχίαν τὸν ἱεροφάντην ἐξελεγχθέντα
[13, 26]	καὶ περὶ τῆς πολυθρυλήτου Λαίδος	τάδε	λέγει· Αὕτη δὲ Λαὶς ἀργός
[13, 94]	Εξῆς δὲ τούτοις ὁ ῥήτωρ	τάδε	λέγει. Πεισθεὶς δ' ὑπ' αὐτοῦ
[13, 28]	φίλας ἑταίρας, ὡς ἡ Σαπφώ·	Τὰδε	νῦν ἑταίραις ταῖς ἐμαῖσι τερπνὰ
[13, 11]	φιλοσόφου Εὐριπίδου ἀσμάτων, ὧν ἦν	τάδε·	Παίδευμα δ' Ερως σοφίας ἀρετῆς
[13, 42]	ἦν καὶ ἀστεία τις ἀποκρίνασθαι,	τάδε	περὶ αὐτῆς ὁ Μάχων ἀναγράφει·
[13, 11]	δέ τις προσέθηκε τῶν Εὐριπίδου	τάδε·	Σὺ δ' ὦ τύραννε θεῶν
[13, 72]	εἰς αὐτὴν πεποιῆσθαι ὑπὸ Ανακρέοντος	τάδε	Σφαίρῃ δεῦτέ με πορφυρεῇ βάλλων
[13, 74]	αὐτοῦ καὶ ὁ κράτιστος Κριτίας	τάδε	Τὸν δὲ γυναικείον μελέων πλέξαντα
[13, 29]	τῶν ἑταιρῶν Εφιππος ἐν Εμπολῇ	τάδε	φησίν· Επειτά γ' εἰσίοντ' ἐὰν
[13, 41]	τῆς Μανίας ὀνόματος ὁ Μάχων	τάδε	φησίν· Ἴσως ἂν ἀπορήσαι τις
[13, 31]	ἑταιρῶν καὶ Φιλέταιρος ἐν Κυνηγίδι	τάδε	φησίν· Οὐκ ἐτὸς Εταίρας ἱερόν
[13, 60]	δ' ὁ κωμικὸς ἐν Εφεσίᾳ	τάδε	φησὶν περὶ αὐτῆς Φρύνη ποθ'
[13, 39]	ἐνεγκεῖν εὐχερῆ, τῇ χειρί τε	ταἰδοῖον	ἀποτρίψας {καὶ} θιγὼν τοῖς δακτύλοις
[13, 43]	τέτταρα, μύρον, στεφάνους, τραγήματ' ἔριφον,	ταινίας,	ὄψον, μάγειρον, τὰ μετὰ ταῦτ'
[13, 90]	τῇ Αθηνᾷ, τὸν δὲ νικήσαντα	ταινιούμενον	ὑπὸ τῶν φίλων καὶ πομπεύοντα
[13, 3]	ἢ καὶ διὰ τῆς ἐν	ταῖς	ἀδηφαγίαις ἀπεψίας, ὥστε εἰκότως ἔρρωντο
[13, 44]	τῳ θυγατρίῳ μου διπλοῦν. Εν	ταῖς	Αθήναις χαλκοτύπος σφόδρ' εὐφυής, καταλελυκυίας
[13, 51]	μόνον ταῖς ἑταιρούσαις, ἀλλὰ καὶ	ταῖς	ἄλλαις δούλαις, ὥς φησι Πολέμων
[13, 68]	προσκυνουμένην καὶ βασίλισσαν προσαγορευομένην καὶ	ταῖς	ἄλλαις δωρεαῖς τιμωμένην, αἷς πρέπον
[13, 44]	σὺν τοῖς ὀναρίοις, φήσι, καὶ	ταῖς	ἀστράβαις. Γναθαίνον δ' εἶπ' Ὦ
[13, 70]	τὸν τὺραννον οὐδὲν ἐξειποῦσα ἐναπέθανεν	ταῖς	βασάνοις. Στρατοκλῆς δ' ὁ ῥήτωρ
[13, 23]	μικρά τις οὔσα· φελλὸς ἐν	ταῖς	βαυκίσιν ἐγκεκάττυται. Μακρά τις· διάβαθρον
[13, 7]	οἱ τέττιγες οὐκ εὐδαίμονες, ὧν	ταῖς	γυναιξὶν οὐδ' ὁτιοῦν φωνῆς ἔνι
[13, 73]	ὁ σεμνότατος δ' Αἰσχύλος ἐν	ταῖς	Δαναίσιν αὐτὴν παράγει τὴν Αφροδίτην
[13, 12]	τε τὰ Αλίεια καὶ ἐν	ταῖς	δημοτελέσι δὲ σπονδαῖς ὡς ἐπίπαν
[13, 86]	καθάπερ αὐταῖς ἔθος ἐστίν, ἐν	ταῖς	διαζώστραις γυμναὶ ὠχροῦντο, οὐκ ἔτι
[13, 79]	χαίρουσιν ὡς πολλάκις ἐνίους ἐπι	ταῖς	δοραῖς μετὰ δύο ἐρωμένον ἀναπαύεσθαι.
[13, 64]	ἄλλων αἰχμαλώτων καὶ πραθεῖσα ὁμοίως	ταῖς	ἑαυτῆς θεραπαινίσιν ἦλθεν εἰς Ρόδον
[13, 35]	δἐ ταῖς ἰδιωτικαῖς οἰκίαις· καὶ	ταῖς	ἑαυτῶν θυγατράσιν οἱ πολλοὶ τῶν
[13, 33]	πόλις, ἕτερα δὲ χωρίς ἐστι	ταῖς	ἐλευθέραις. Ταῖς ἡμέραις ταύταις δὲ
[13, 28]	ἡ Σαπφώ· Τὰδε νῦν ἑταίραις	ταῖς	ἐμαῖσι τερπνὰ καλῶς ἀείσω. Καὶ
[13, 81]	Ιων γοῦν ὁ ποιητὴς ἐν	ταῖς	ἐπιγραφομέναις Επιδημίαις γράφει οὓτως Σοφοκλεῖ
[13, 39]	~Μάχων δ' ὁ κομῳδιοποιὸς ἐν	ταῖς	ἐπιγραφομέναις Χρείαις φησὶν οὕτως· Υπερβολῇ
[13, 62]	καλὴν, ὡς Λυσίας ἱστορεῖ ἐν	ταῖς	Επιστολαῖς. Δημοσθένης δ' ἐν τῷ
[13, 33]	ἐν Φιλούσῃ φησίν· Αφροδίσι' ἦγε	ταῖς	ἑταίρας ἡ πόλις, ἕτερα δὲ
[13, 51]	τοιαῦτα τίθεσθαι ὀνόματα οὐ μόνον	ταῖς	ἑταιρούσαις, ἀλλὰ καὶ ταῖς ἄλλαις
[13, 20]	τὸ κάλλος. Καὶ γὰρ ἐν	ταῖς	Εὐανδρίαις τοὺς καλλίστους ἐγκρίνουσι καὶ
[13, 77]	πολλοί. Παρὰ γὰρ τὰς ἄλλας	ταῖς	εὐνομουμέναις πόλεσιν ἐπὶ τῆς Ελλἀδος
[13, 33]	δὲ χωρίς ἐστι ταῖς ἐλευθέραις.	Ταῖς	ἡμέραις ταύταις δὲ κωμάζειν ἔθος
[13, 77]	τοὺ παιδικοὺς ἔρωτας τῶν ἐπὶ	ταῖς	θηλείαις προκρίνουσι πολλοί. Παρὰ γὰρ
[13, 78]	καὶ τὰς παλαὶστρας ὥσπερ ἀντιτειχίσαμτα	ταῖς	ἰδίαις ἀκροπόλεσιν ἐνεπίμπρασάν τε καὶ
[13, 35]	καὶ τοῖς βασιλείοις, ἔτι δἐ	ταῖς	ἰδιωτικαῖς οἰκίαις· καὶ ταῖς ἑαυτῶν
[13, 35]	θυγάτηρ Οδάτις· περὶ ἧς ἐν	ταῖς	ἱστορίαις γέγραπται ὡς ἄρα κατὰ
[13, 91]	Φυλάρχου μνήμην ποιούμενος ὅτι ἐν	ταῖς	Κείων πόλεσιν οὒτε ἑταίρας οὒτε
[13, 20]	καὶ ὁρᾶν προσπαλαίοντας τοὺς νέους	ταῖς	κόραις. ~Καὶ ὁ Κύνουλκος ταυτὶ
[13, 55]	Θετταλοῦ, κατὰ φθόνον καὶ δυσζηλίαν	{ταῖς}	ξυλίναις χελώναις τυπτομένην ἐν Αφροδίτης
[13, 12]	νίκης. Καὶ Κρῆτες δ' ἐν	ταῖς	παρατάξεσι τοὺς καλλίστους τῶν πολιτῶν
[13, 79]	ὁ Ακαδημαικός, πρὸ τῶν γάμων	ταῖς	παρθένοις ὡς παιδικοῖς νόμος ἐστὶν
[13, 50]	δ' εἴρηκε καὶ Κλείταρχος ἐν	ταῖς	περὶ Αλέξανδρον Ιστορίαις. Ὁ δὲ
[13, 40]	δ' ὁ τοῦ Αγησάρχου ἐν	ταῖς	περὶ τὸν Φιλοπάτορα Ιστορίας βασιλέων
[13, 79]	φησὶν Πολέμων ὁ περιηγητὴς ἐν	ταῖς	πρὸς τὸν Νεάνθην Αντιγραφαῖς. Υμεῖς
[13, 44]	θελούσης παρὰ πότον φιλεῖν, καθάπερ	ταῖς	πρότερον ἡμέραις ἀεί, ὀργιζομένης δὲ
[13, 10]	πυνθανόμενος τὰς Αἰγυπτίας γυναῖκας ἐν	ταῖς	συνουσίαις διαφέρειν τῶν ἄλλων ἔπεμψεν
[13, 19]	καὶ τὴν εὐτέλειαν εὑρίσκεσθε ἐπὶ	ταῖς	τῆς φιλαργυρίας θύραις ῥυπαρῶς ζῶντες
[13, 56]	φάσκων τῆς δεούσης τετυχηκέναι ἐν	ταῖς	τοῦ φιλοσόφου διαθήκαις. Ὁ δὲ
[13, 5]	μισογύνης ἐστὶν Εὐριπίδης, ἔν γε	ταῖς	τραγῳδίαις, ἔφη ὁ Σοφοκλῆς ἐπεὶ
[13, 61]	φησι Νικίας ὁ Νικαιεὺς ἐν	ταῖς	τῶν φιλοσόφων Διαδοχαῖς. Σοφοκλῆς δ'
[13, 37]	μονοχίτωνας καὶ ῥυτὸν ἐχούσας ἐν	ταῖς	χερσίν. Αἱ δὲ κάλλισται τῶν
[13, 7]	φωνῆς ἔνι Φιλέταιρος Κορινθιαστῇ· ὡς	τακερόν,	ὦ Ζεῦ, καὶ μαλακὸν τὸ
[13, 45]	Ἣ δ' ὡς ἀπήγγειλ' Ὦ>	τάλαιν'	εἶπεν, κακῶν» ἢ Γλυκέρον, Μέλλει
[13, 93]	τοῦ ζῴου πεφυκότος. Ετι δὲ	ταλαιπώρου	καὶ γυμνοῦ τὸν βίον, ἄμφω
[13, 24]	πόθου χάριν. Ελλάδος ἔγωγε τῆς	ταλαιπώρου	στένω, Κυδίαν ναύαρχον ἐξεπέμψατο. Επιτιμᾷ
[13, 43]	τὸ νῶτον εἶχε παντελῶς, Τάλαν,	τάλαν	ἄνερ, πόθεν ἔχεις ταῦτ' ἔφη,
[13, 44]	Γναθαίνον· Περιλαμβάνειν γὰρ οὐκ ἐδοκίμαζον,	τάλαν,	ἄνθρωπον ἄχρι τοῦ στόματος ἠσβολωμένον·
[13, 49]	τῶν πληγῶν ἰδοῦσα Πόθεν οὗτοι,	τάλαν;	εἶπε. Καὶ ὃς Παιδὸς ὄντος
[13, 43]	παρασχεῖν· τὴν δὲ τοῦτ' εἰπεῖν	Τάλαν,	ἔπειτα τὴν πυγήν με νῦν
[13, 44]	χρωμένων; Η γραῦς δ' ἀγανακτήσασα	Τάλαν,	ἔφη, τέκνοι περίλαβε, φησί, καὶ
[13, 44]	ἀστράβαις. Γναθαίνον δ' εἶπ' Ὦ	τάλαν,	μὴ δῆτ' ἄνερ· οὐδέποτε γὰρ
[13, 39]	δὲ γελάσασ' Αλλὰ τοῦτ' ἔφη,	τάλαν,	ὄζειν δοκεῖ μοι σαπρότατον πάντων
[13, 43]	δ' οὑπιτρέψων ἐστί σοι, φησίν,	τάλαν,	ὄντα γ' ἐν Αθήναις Καρικοῖς
[13, 41]	ἄν, ἵν' εἶχες, φήσ' ἀποψᾶσθαι,	τάλαν.	~Οτι δ' ἦν καὶ ἀστεία
[13, 43]	ἀνώμαλον τὸ νῶτον εἶχε παντελῶς,	Τάλαν,	τάλαν ἄνερ, πόθεν ἔχεις ταῦτ'
[13, 67]	τρίπορνον αὐτήν. Απὸ πλειόνων δὲ	ταλάντων	ἢ διακοσίων δύο μνήματα κατεσκεύασεν
[13, 23]	τὸ συλᾶν τοὺς πέλας πάντα	τἄλλ'	αὐταῖς πάρεργα γίνεται, ῥάπτουσι δὲ
[13, 39]	φησίν, ὀσφράνθητι καὶ εἴσει παρὰ	τἄλλα	διαφόραν ὅσην ἔχει. Κείνη δὲ
[13, 80]	δικαίου Ιβυκος ἐραστήν φησι γενέσθαι	Τάλων.	Διότιμος δ' ἐν τῇ Ηρακλείᾳ
[13, 74]	ὁρῶντες ἡλίου, τοὺς μὲν σέβοντας	τἀμὰ	πρεσβεύς κράτη, σφάλλω δ' ὅσοι
[13, 71]	λαύρας Αἰγείων, μέθεπεν δ' Αρχέλεω	ταμίην	εἰσόκε δαίμων, Εὐριπίδη, εὕρετ' ὄλεθρον,
[13, 71]	τιθῆναι Βάκχου καὶ λωτοῦ πιστότατον	ταμίην	Μοῦσαι παίδευσάν τε Φιλόξενον, οἷα
[13, 17]	φησιν· Στᾶθι κἄντα, φίλος, καὶ	τὰν	ἐπ' ὄσσοις ἀμπέτασον χάριν. Ο
[13, 15]	λόγων ὑποκριτῆρες, οἳ μόνοι πάντα	τἀν	τοῖς πίναξι, πρίν τι τῷ
[13, 35]	Ὃ δὲ στρατοπεδεύων ἐπὶ τοῦ	Τανάιδος	{καὶ} διαλαθὼν τὴν στρατοπεδείαν διέβη
[13, 35]	Τανάιδος. Τῶν δὲ ἐπέκεινα τοῦ	Τανάιδος	Ομάρτῃ βασιλεῖ Μαραθῶν θυγάτηρ Οδάτις·
[13, 35]	ὑπεράνω Κασπίων πυλῶν μέχρι τοῦ	Τανάιδος.	Τῶν δὲ ἐπέκεινα τοῦ Τανάιδος
[13, 51]	τῆς Ναννίου καὶ Ἄλεξις ἐν	Ταραντίνοις	οὕτως· Νάννιον δὲ μαίνεται ἐπὶ
[13, 26]	τιθασὸς γέγονεν ὥστε, ὦ φίλτατε,	τἀργύριον	ἐκ τῆς χειρὸς ἤδη λαμβάνει.
[13, 43]	μετὰ ταῦτα κωμῳδουμένη, τὀ μὲν	τάριχος	εἶπε ταχέως ἀποφέρειν πρὸς τοὺς
[13, 68]	ἐν τοῖς βασιλείοις τοῖς ἐν	Ταρσῷ	καὶ ὁρᾷ ὑπὸ τοῦ λαοῦ
[13, 50]	ἐν τοῖς βασιλείοις τοῖς ἐν	Ταρσῷ	καὶ προσκυνεῖσθαι ὑπὸ τοῦ πλῆθους
[13, 45]	δ' εἶπεν· Ἂν γ' ἐλᾳδίου	ταρτημόριά	μοι, φησὶ, προσενέγκῃς τρία κόμισαι.
[13, 95]	ὡς δανεισάμενος οὔτε τόκους οὔτε	τἀρχαῖον	ἀπεδίδου καὶ ὅτι ὑπερήμερος ἐγένετο
[13, 84]	δὲ κατὰ τὴν Επικράτους Αντιλαίδα	Τἀρωτίκ'	ἐκμεμάθηκα ταῦθα παντελῶς Σαπφοῦς, Μελήτου,
[13, 44]	θυγατριδῆς αὐτῆς τάδε ἀναγράφει· Εἰς	τὰς	Αθήνας παρεπιδημήσας ξένος σατράπης πάνυ
[13, 10]	ἐγένετο. Ο γὰρ Καμβύσης πυνθανόμενος	τὰς	Αἰγυπτίας γυναῖκας ἐν ταῖς συνουσίαις
[13, 77]	θηλείαις προκρίνουσι πολλοί. Παρὰ γὰρ	τὰς	ἄλλας ταῖς εὐνομουμέναις πόλεσιν ἐπὶ
[13, 46]	ἀπομερίζουσαι· διόπερ καὶ εὔθικτοι πρὸς	τὰς	ἀπαντήσεις ἦσαν. Κατηγοροῦντος γοῦν ποτε
[13, 46]	Σφόδρα δ' ἧν εὔθικτος πρὸς	τὰς	ἀποκρίσεις ἡ Γνάθαινα. Καὶ ἄλλαι
[13, 39]	σφόδρα εὔθικτος καὶ ἀστικη πρὸς	τὰς	ἀποκρίσεις, καθάπερ καὶ Γνάθαινα, περὶ
[13, 10]	τοῦ Φωκέως θυγατέρα Μεγιστὼ καὶ	τὰς	Αργείων θυγατέρας ἐπανιούσας ἐκ τοῦ
[13, 26]	δολιχὸν τοῖς ἔτεσιν ἤδη τρέχει	τὰς	ἁρμονίας τε διαχαλᾷ τοῦ σώματος,
[13, 34]	ἐκώμαζεν, ἀπολιπὼν τὰς Λακαίνας καὶ	τὰς	Αττικάς. Μεδοντίδος γοῦν τῆς Αβυδηνῆς
[13, 95]	αὐτοῦ δεινὰ πάσχουσιν ὥστ' ἐκλιπόντες	τὰς	αὑτῶν οἰκίας ἑτέρας πόρρω μισθοῦνται
[13, 50]	κατὰ Αρισταγόρας φησί Καὶ πάλιν	τὰς	Αφύας καλουμένας τὸν αὐτὸν τρόπον
[13, 2]	τῶν ἐρωτικῶν ἐλέχθησαν. ~Καὶ γὰρ	τὰς	γαμετὰς ὁ καλὸς ἡμῶν ἑστιάτωρ
[13, 29]	τῶν πράσων ποιούμεναι τολύπας ἔσσατον	τὰς	γνάθους καὶ τῶν κρεῶν ἀπέβρυκον
[13, 6]	ψιμυθίοις οὐδ' ὥσπερ ὑμεῖς συκαμίνῳ	τὰς	γνάθους κεχριμέναι. Κἂν ἐξίητε τοῦ
[13, 81]	πορφυρέῳ ἐναλείψειε τουδὶ τοῦ παιδὸς	τὰς	γνάθους, οὐκ ἂν ἔτι καλὸς
[13, 81]	εὖ εἴρηκε Φρύνιχος πορφυρέας εἰπὼν	τὰς	γνάθους τοῦ καλοῦ. Εἰ γὰρ
[13, 20]	καλλίστη, καλλίστας γεννώσης τῆς Σπάρτης	τὰς	γυναῖκας. Διὸ καὶ φασὶν Αρχιδάμου
[13, 63]	καίτοι ἔθος ἐχόντων τῶν κρινομένων	τὰς	γυναῖκας ἐπάγεσθαι ἀλλ' αἰδοῖ τουτ'
[13, 75]	μέλος ἀκόλαστον, ὄντα καὶ περὶ	τὰς	γυναῖκας καὶ τὴν τοιαύτην μοῦσαν
[13, 4]	μὲν αὐτῶν ἐξ ἔρωτος γεγενῆσθαι,	τὰς	δ' ἐξ ἁρπαγῆς, ἄλλας δ'
[13, 80]	πρὸς πρεπωδέστατον. Αἰχμαλώτους γοῦν λαβὼν	τὰς	Δαρείου θυγατέρας καὶ τὴν γυναῖκα
[13, 31]	παλλακὰς τῆς καθ' ἡμέραν θεραπείας,	τὰς	δὲ γυναῖκας τοῦ παιδοποιεῖσθαι γνησίως
[13, 76]	ἐρώτων δρέπεσθαι, θυμέ, σὺν ἡλικίᾳ	τὰς	δὲ Θεοξένου ἀκτῖνας προσώπου μαρμαριζοίσας
[13, 17]	ἡνιοχεύεις. Ο δὲ μαγαλοφωνότατος Πίνδαρος·	Τὰς	δὲ Θεοξένου, φησίν, ἀκτῖνας πρὸς>
[13, 14]	αὐτὸν ἐφυγάδευσαν ὡς ἡμᾶς κάτω,	τὰς	δὲ πτέρυγας ἃς εἶχε τῇ
[13, 23]	Ισοστάσιον τὴν ἑταιρικὴν παρασκευὴν καὶ	τὰς	δι' ἐπιτεχνήσεως κομμώσεις τῶν ἑταιρῶν
[13, 75]	καὶ τὴν τοιαύτην μοῦσαν εἰς	τὰς	διατθριβάς. Διὸ καὶ λέγειν ἔν
[13, 79]	Αντιγραφαῖς. Υμεῖς δἐ, ὦ Κύνουλκε,	τὰς	διηγήσεις ταύτας, κἂν ψευδεῖς ὦσιν,
[13, 14]	ποιητὴς οὗτος οὐ κακῶς αὐτοῦ	τὰς	δυνάμεις διαιρῶν φησι δίδυμα {γὰρ}
[13, 24]	περὶ τὰς μαγαλομίσθους ἑταίρας καὶ	τὰς	ἐλευθέρας τῶν γυναικῶν ταυτὶ λέγων·
[13, 92]	προσίενται φιλοσοφίαν οὔτε> ῥητορικὴν διὰ	τὰς	ἐν τοῖς λόγοις ὑμῶν φιλοτιμίας
[13, 84]	παρὰ Μεταποντίνων γυναῖκας καὶ παρθένους	τὰς	ἐνδοξοτάτας καὶ καλλίστας διακοσίας, ὡς
[13, 24]	~Διὸ συμβουλεύς σοι, Θετταλὲ ποικιλόδιφρε,	τὰς	ἐπὶ τῶν οἰκημάτων ἀσπάζεσθαι καὶ
[13, 21]	ὦναιδές, δράματα ἀπὸ ἑταιρῶν ἔσχε	τὰς	ἐπιγραφάς, Θάλαττα Διοκλέους, Φερεκράτους Κοριαννώ,
[13, 33]	τὴν ἀρχὴν εὐθέως πεποίηται πρὸς	τὰς	ἑταίρας, αἳ παραγενομένου τοῦ Ξενοφῶντος
[13, 31]	ἀγομένην ἐν Μαγνησίᾳ οὐ διὰ	τὰς	ἑταίρας, ἀλλὰ δι' ἑτέραν αἰτίαν,
[13, 33]	γυναιξί. Δῆλον γὰρ ὅτι πρὸς	τὰς	ἑταίρας διαλεγόμενος ἠγωνια ποῖόν τι
[13, 33]	κωμάζειν ἔθος ἐστὶν νόμος τε	τὰς	ἑταίρας ἐνθάδε μεθύειν> μεθ' ἡμῶν.
[13, 32]	ἔτι καὶ νῦν διαμένοντα καὶ	τὰς	ἑταίρας ἰδίᾳ γραψάντων τὰς τότε
[13, 69]	ὁ Ηρόδοτός φησιν, ἐπαφροδίτους ἔχειν	τὰς	ἑταίρας. ~Καί ἡ ἐξ Ερέσου
[13, 28]	Αφροδίτην τὴν τοὺς ἑταίρους καὶ	τὰς	ἑταίρας συνάγουσαν· τοῦτο δ' ἐστὶν
[13, 32]	τὴν δέησιν ἀπάξειν αὐτῇ καὶ	τὰς	ἑταίρας. ~Υπάρχοντος οὖν τοῦ τοιούτου
[13, 32]	Αφροδίτῃ, συμπαραλαμβάνεσθαι πρὸς τὴν ἱκετείαν	τὰς	ἑταίρας ὡς πλείστας, καὶ ταύτας
[13, 14]	γὰρ ἀφέλοι τις τοῦ βίου	τὰς	ἡδονάς, καταλείπετ' οὐδὲν ἄλλο πλὴν
[13, 60]	ἡ Φρύνη καὶ ὑπισχνεῖτο τειχιεῖν	τὰς	Θήβας, ἐὰν ἐπιγράψωσιν Θηβαῖοι ὅτι
[13, 20]	βοῦν ἄγειν, ὁ δὲ τρίτος	τὰς	θυηλὰς ἐπιτίθησιν. Ηρακλείδης δ' ὁ
[13, 65]	καὶ θύοντα παρὰ τὰ πάτρια	τὰς	θυσίας ἐκολάσατε καὶ ἄλλα τε
[13, 72]	χρυσόθρονε Μοῦσ' ἔνισπες ὕμνον, ἐκ	τᾶς	καλλιγύναικος ἐσθλᾶς Τήιος χώρας ὃν
[13, 4]	μὲν Ελένην, Αριάδνην, Ιππολύτην καὶ	τὰς	Κερκύονος καὶ Σίνιδος θυγατέρας, νοίμίμως
[13, 31]	μίαν κατακοιμηθέντας αὐτοὺς ἰδοῦσαν ἀνελομένην	τὰς	κλεῖς καὶ τὸ τεῖχος ὑπερβᾶσαν
[13, 59]	πάντων ἀποθεμένη θοἰμάτιον καὶ λύσασα	τὰς	κόμας ἐνέβαινε θαλάττῃ· καὶ ἀπ'
[13, 34]	τῶν ἑταιρίδων θύρας ἐκώμαζεν, ἀπολιπὼν	τὰς	Λακαίνας καὶ τὰς Αττικάς. Μεδοντίδος
[13, 24]	σοι βιοῦσιν καὶ ἐσπουδακόσι περὶ	τὰς	μαγαλομίσθους ἑταίρας καὶ τὰς ἐλευθέρας
[13, 26]	ἑταιρῶν ἀποτρέπω σε, γραμματικώτατε, διότι	Τὰς	μὲν ἄλλας ἔστιν αὐλούσας ἰδεῖν
[13, 4]	τοῦ Θησέως γενομένας γυναῖκάς φησι	τὰς	μὲν αὐτῶν ἐξ ἔρωτος γεγενῆσθαι,
[13, 31]	γνήσιος, ὃν Απολλόδωρος εἴρηκε, φησί·	Τὰς	μὲν ἑταίρας ἡδονῆς ἕνεκα ἔχομεν,
[13, 95]	μισθοῦνται ὅσους δ' ἐράνους συνείλεκται,	τὰς	μὲν ὑπολοίπους φορὰς οὐ κατατίθησιν,
[13, 28]	ὦ ἄνδρες σύσσιτοι, οὐ κατὰ	τὰς	Μεταγένους Αὔρας ἢ τὸν Αρισταγόρου
[13, 28]	ἦσαν ἑταῖραι. Καλοῦσι δὲ καὶ	τὰς	μισθαρνούσας ἑταίρας καὶ τὸ ἐπὶ
[13, 28]	ἃς ὁ Κύνουλκος τολμᾷ λοιδορεῖν,	τὰς>	μόνας τῶν ἄλλων γυναικῶν τῷ
[13, 87]	δὲ καὶ οἱ βασιλεῖς περὶ	τὰς	μουσουργούς, ὡς δῆλον ποιεῖ Παρμενίων
[13, 85]	παρατιθεμένων χορτασμάτων καθεὺδοντος τοῦ βρέφους	τὰς	μυίας ἀπεσόβει ὅτε δὲ κλαίοι,
[13, 58]	τούτων, οὐκ εὐσχημόνως δὲ περὶ	τὰς	ὁμιλίας ἐσφάλλετο τὴν γνώμην, εἴ
[13, 23]	τούτοις εἰς τὸ πρόσθ' ἀπήγαγον.	Τὰς	ὀφρῦς πυρρὰς ἔχει τις· ζωγραφοῦσιν
[13, 23]	ὥστε μήτε τοὺς τρόπους μήτε	τὰς	ὄψεις ὁμοίας διατελεῖν οὔσας ἔτι.
[13, 78]	ἐκκόπτοντες. Εἰσὶ δὲ οἱ καὶ	τὰς	παλαὶστρας ὥσπερ ἀντιτειχίσαμτα ταῖς ἰδίαις
[13, 20]	Σπαρτιατῶν τὸ ἔθος τὸ γυμνοῦν	τὰς	παρθένους τοῖς ξένοις. Εν Χίῳ
[13, 12]	Πεισιστρατίδαι ἐκπεσόντες ἐπεχείρησαν διαβάλλειν πρῶτον	τὰς	περὶ τὸν θεὸν τοῦτου πράξεις.
[13, 6]	Σφίγγα Θηβαίαν δὲ πάσας ἔστι	τὰς	πόρνας καλεῖν, αἳ λαλοῦσ' ἁπλῶς
[13, 40]	Δημητρίου δὲ τοῦ Πολιορκητοῦ μετὰ	τὰς	προειρημένας Μανίαν, Αντιγόνου δὲ Δημώ,
[13, 91]	ἔχοις ἂν οὕτως εὐρύθμως καταλέξαι	τὰς	προσηγορίας καὶ τίνες οἱ ὑπὸ
[13, 67]	παρὰ θεῶν τιμωρίας καταφρονῶν καὶ	τὰς	σὰς τιμὰς προπηλακίζειν ἐπιχειρῶν. Μνημονεύει
[13, 44]	στρατιωτικοῦ· μνᾶς πραξαμένη δὲ πέντε	τὰς	σπονδὰς ποοῦ καὶ στρῶσον ἡμῖν
[13, 44]	τὸν μηδὲν ὠφέλημα, τὸν ὑπὸ	τὰς	στέγας τὸν κοῖλον Αργος δωρεὰν
[13, 43]	ἐραστήν τινα στραγγευόμενον ὁρῶσα περὶ	τὰς	συμβολάς· Στρατοκλῆς ἐπ' ἐρίφοις, φησί,
[13, 28]	καὶ νῦν καὶ αἱ παρθένοι	τὰς	συνήθεις καὶ φίλας ἑταίρας, ὡς
[13, 67]	κατεσκεύασεν Ἐκφέρων τε αὐτὴν ἐπὶ	τὰς	ταφάς, ὥς φησι Ποσειδώνιος ἐν
[13, 40]	τῷ Δημητρίῳ, καὶ ὅτι ἀπέκτεινε	τὰς	τῆς Δημοῦς θεραπαίνας στρεβλῶν. ~Περὶ
[13, 32]	καὶ τὰς ἑταίρας ἰδίᾳ γραψάντων	τὰς	τότε ποιησαμένας τὴν ἱκετείαν καὶ
[13, 81]	γὰρ εἰ ἐποίησεν ὁ ζωγράφος	τὰς	τοῦ θεοῦ κόμας καὶ μὴ
[13, 4]	τῇ τεσσαρεκαιδεκάτῃ τῶν Αττικῶν καταλέγων	τὰς	τοῦ Θησέως γενομένας γυναῖκάς φησι
[13, 34]	τῆς Αγιδος ἀναπώμενος γυναικὸς ἐπὶ	τὰς	τῶν ἑταιρίδων θύρας ἐκώμαζεν, ἀπολιπὼν
[13, 92]	καὶ τοῖς νομοθέταις, διότι τοὺς	τὰς	τῶν λόγων, ὥς φασι, δυνάμεις
[13, 24]	οἶδας κατὰ τὴν Εὐβούλον Παννυχίδα	τὰς	φιλῳδοὺς κερμάτων παλευτρίας, πώλους Κύπριδος
[13, 80]	τοῦτο μαθὼν ηὔξατο τῷ Ηλίῳ	τὰς	χεῖρας ἀνατείνας ἢ αὐτὸν βασιλεύειν
[13, 33]	Πειθοῦς ἐν ἀφνειῷ Κορίνθῳ, αἵτε	τὰς	χλωρᾶς λιβάνου ξανθὰ δάκρη θυμιᾶτε,
[13, 43]	πυγήν με νῦν αἰτεῖς, ὅτε	τἀς	ὗς ἐπὶ νομὴν καιρός ἐστιν
[13, 76]	πᾶσαν ὁδὸν θεραπεύων. Αλλ' ἐγώ	τᾶσδ'	ἕκατι κηρὸς ὥς δαχθεὶς ἕλᾳ
[13, 52]	χαλκώματα. Μένανδρος δ' ἐν Κόλακι	τάσδε	καταλέγει έταίρας· Χρυσίδα, Κορώνην, Αντίκυραν,
[13, 46]	Αριστοφάνους μετὰ ἑταιρῶν πλειόνων καὶ	τάσδε,	τὴν Πάροινον ἐπικληθεῖσαν καὶ Λαμπυρίδα
[13, 41]	ὄνομα Φρυγιακὸν γυναῖκ' ἔχειν, καὶ	ταῦθ'	ἑταίραν ἐκ μέσης τῆς Ελλάδος,
[13, 30]	Αντιφάνης ἐν Υπνῳ παράγει· Διὰ	ταῦθ'	ὁ πόρνος οὗτος οὐδὲ τῶν
[13, 72]	Σαπφοῦς ἐραστὰς Αρχίλοχον καὶ Ιππώνακτα.	Ταῦθ'	ὑμῖν, ὦ ἑταῖροι, οὐκ ἀμερίμνως
[13, 84]	τὴν Επικράτους Αντιλαίδα Τἀρωτίκ' ἐκμεμάθηκα	ταῦθα	παντελῶς Σαπφοῦς, Μελήτου, Κλεομένους, Λαμυνθίου.
[13, 20]	θεῶν διὰ κεράμων χρυσὸς ἔρχεται,	ταῦρος	γίνεται, ἀετὸς πτεροῦται πολλάκις, ὥσπερ
[13, 44]	δ' ὑπ' αὐτῆς πεντάκις. Μετὰ	ταῦτ'	ἀκούσας Ανδρόνικος τὸ γεγονὸς ἐκ
[13, 45]	σοι πεπραγμένου. ~Εξῆς δὲ καὶ	ταῦτ'	ἀναγράφει· Λαίδα λέγουσι τὴν Κορινθίαν
[13, 6]	δίπους. εἶθ' ὃ μὲν γνοὺς	ταῦτ'	ἀπῆλθεν εὐθὺς ὥσπερ Οἰδίπους> οὐδ'
[13, 43]	ταινίας, ὄψον, μάγειρον, τὰ μετὰ	ταῦτ'	αὐλητρίδα. Καὶ τῶν ἐραστῶν Συριακοῦ
[13, 13]	ἡ φιλοτιμία δὲ δαίμονος. Καὶ	ταῦτ'	ἐγώ, μὰ τὴν Αθηνᾶν καὶ
[13, 48]	γὰρ δικέλλας καὶ> ἄμας, Εἰ	ταῦτ'	εἰχεθ᾽ ὑμεῖς, εἶπεν ἡ Γνάθαινα,
[13, 91]	ἴσως ἐρεῖς ὄνομα καὶ οὐδ'	ταῦτ'	ἐκ τῶν Στησιχόρου, σχολῇ γάρ,
[13, 44]	τε λοιδορούμενος παρὰ τὸν πότον	ταῦτ'	ἔλεγε τῇ Γναθαινίῳ, αὐτὸν μὲν
[13, 43]	Τάλαν, τάλαν ἄνερ, πόθεν ἔχεις	ταῦτ'	ἔφη, τὰ τραύματα; Κἀκεῖνος αὐτῇ
[13, 95]	πολλὰ ἄλλα κατειπὼν αὐτοῦ ἐπιλέγει	ταῦτα	Αλλὰ γάρ, ὦ ἄνδρες δικασταί,
[13, 1]	γάρ, ἔφησεν, ὦ βασιλεῦ, τὸν	ταῦτα	ἀποδεξόμενον ἀπὸ συμβόλων τε πολλάκις
[13, 47]	ἀγγείου ᾠὰ εἰπόντος τε Ὠμὰ	ταῦτα,	Γνάθαινα, ἢ ἑφθά; Ἔγχαλκα, ἔφη,
[13, 41]	τοῦτό πως ὑπὸ Διφίλου. Μετὰ	ταῦτα	δ' ἡ Γνάθαινα πρὸς τὴν
[13, 42]	αὐτόμολος, ὦ βέλτιστ' ἔφη. Μετὰ	ταῦτα	δ' ὡς εἰσῆλθε πάλιν ἡ
[13, 85]	ἐλάμβανεν ἡ ἐλέφας. Καὶ μετὰ	ταῦτα	δι' ὅλης τῆς ἡμέρας τοὺς
[13, 86]	μνείαν ποιεῖσθαι καὶ γὰρ πρὸς	ταῦτα	ἡμᾶς ὅταν ὑποπίωμεν ἐπορρεπεῖς εἶναι.
[13, 92]	κλεπτιστάτους ὄντας ἀπέθανεν δὲ διὰ	ταῦτα	καὶ Θεόδωρος ὁ ἄθεος καὶ
[13, 39]	Ἣ δὲ τοῦτ' ἀπεκρίθη· Πρὸς	ταῦτα	καὶ Λέαιναν, εἰ βούλει, κράτει.
[13, 21]	ζωγράφους. Μνημονεύει δὲ αὐτῶν ὡς	ταῦτα	καλῶς γραφόντων Πολέμων ἐν τῷ
[13, 43]	Δίφιλον, μὴ δῷ δίκην μετὰ	ταῦτα	κωμῳδουμένη, τὀ μὲν τάριχος εἶπε
[13, 93]	καὶ γυμνοῦ τὸν βίον, ἄμφω	ταῦτα	μελετᾶτε, κακολόγοι καὶ βοροὶ πρός
[13, 11]	μοχθοῦσι μόχθους εὐτυχῶς συνεκπόνει. Καὶ	ταῦτα	μὲν δρῶν τίμιος θεοῖς ἔσῃ,
[13, 61]	μὲν ἀπήμβλυνται, θυμὀς δὲ μενοινᾷ.	Ταῦτα	μέν ἐστιν ἐκ τῶν εἰς
[13, 18]	ἧππον πάντες χρῶνται αὐτῷ. Καὶ	ταῦτα	μὲν ὁ θαυμάσιος εἴρηκε Χρύσιππος.
[13, 12]	ὧν ἡ καλλίστη ἐλευθερία τοῖς	ταῦτα	μετιοῦσιν συναύξεται. Αθηναῖοι δὲ τοσοῦτον
[13, 85]	εἰς τὸ πέλαγος. Καὶ μετὰ	ταῦτα	ναυαγίᾳ χρησάμενος περὶ Μὺκονον καὶ
[13, 5]	αὐτὸν τῷ ποτηρίῳ. Καὶ μετὰ	ταῦτα	Ολυμπιὰς μὲν εἰς Μολοττοὺς ἔφυγεν,
[13, 95]	ἄνθρωποι ἐπιχειροῦσι πράττειν ~Καὶ μετά	ταῦτα	πάλιν καταδρομὴν αὐτοῦ ποιησάμενος, ὡς
[13, 87]	οὖν τὰ αἰχμάλωτα γράφει καὶ	ταῦτα	Παλλακίδας εὗρον μουσουργοὺς τοῦ βασιλέως
[13, 27]	ἐσομένη δ' Ωκιμον λαμπρὰ πάνυ.	~Ταυτά	σοι παραινεῖν ἔχω, ἑταῖρε Μυρτίλε.
[13, 49]	ποτήρια χρησαμένου καὶ λεγοντος θέλειν	ταῦτα	συγκόψαι, ἄλλα δἐ κατασκευάσαι, Ἀπολεῖς,
[13, 49]	ἄρασα φορίνην Λαβέ, εἶπε, καὶ,	ταῦτα	τράγε. Πέμφαντος δέ τινος αὐτῇ
[13, 72]	τὴν Σαπφώ δὲ πρὸς αὐτὸν	ταῦτά	φησιν εἰπεῖν κεῖνον, ὦ χρυσόθρονε
[13, 59]	ἀποκτεῖναι. Καὶ ἀφεσθείσης ἐγράφη μετὰ	ταῦτα	ψήφισμα, μηδένα οἰκτίζεσθαι τῶν λεγόντων
[13, 28]	οὐχ ἑταίρων γὰρ ἀλλ' ἑταίρων>	ταὐτὰ	δ' ὄντα γράμματα τὴν προσαγόρευσιν
[13, 26]	πίνειν κἀσθίειν μὸνον, πεπονθέναι δὲ	ταὐτά	μοι δοκεῖ τοῖς ἀετοῖς· οὗτοι
[13, 18]	ἡμῶν φαίνεται, εἰ μή τι	ταύταις	ἀντιπράττεσθ' ὑπονοεῖς; Διογένης δὲ ἰδών
[13, 33]	ἐστι ταῖς ἐλευθέραις. Ταῖς ἡμέραις	ταύταις	δὲ κωμάζειν ἔθος ἐστὶν νόμος
[13, 79]	δἐ, ὦ Κύνουλκε, τὰς διηγήσεις	ταύτας,	κἂν ψευδεῖς ὦσιν, ἀληθεῖς εἶναι
[13, 32]	τὰς ἑταίρας ὡς πλείστας, καὶ	ταύτας	προσεύχεσθαι τῇ θεῷ καὶ ὕστερον
[13, 23]	πρωτοπείρους τῆς τέχνης· εὐθὺς ἀναπλάττουσι	ταύτας,	ὥστε μήτε τοὺς τρόπους μήτε
[13, 49]	Γλυκέρας καὶ τοῦ ἐραστοῦ αὐτῆς	ταύτῃ	μᾶλλον προσέχοντος, κατάστυγνος ἦν, ὡς
[13, 56]	ἑταίρας ἐπαιδοποίησε Νικόμαχον καὶ συνῆν	ταύτῃ	μέχρι θανάτου, ὥς φησιν Ἕρμιππος
[13, 65]	ἱερεῖον θύσειεν, νομίμου ὄντος ἐν	ταύτῃ	τῇ ἡμέρᾳ ἱερεῖα μὴ θύειν,
[13, 2]	νεανίσκων καὶ ἕκαστος ἧς ἐπιλάβοιτο,	ταύτην	ἀπῆγεν ἄπροικον. Διὸ καὶ Λύσανδρος
[13, 89]	παλλακίδα πάσας γυναῖκας ὑπερβεβληκέναι κάλλει.	Ταύτην	δ' ἀπεστάλκει δῶρον ὁ τῶν
[13, 90]	καὶ παρὰ Τενεδίοις καὶ Λεσβίοις	ταύτην	δὲ τύχης ἢ φύσεως εἶναι
[13, 42]	ὑπό τι δὴ> σκυθρωπάσας ἀπέπεμψε	ταύτην·	διαλιποῦσα δ' ἡ ἑταίρα Μήθεν
[13, 85]	παῖδα. Περὶ γὰρ τὴν πόλιν	ταύτην	Διονύσιός τις ἦν παῖς, ὃς
[13, 83]	κινδυνεύειν, ἀνακεῖσθαί τε τὴν ἀσπίδα	ταύτην	ἐν Δελφοῖς ἐν τῇ στοᾳ.
[13, 5]	ἀδελφήν, Αττάλου δὲ ἀδελφιδῆν καὶ	ταύτην	ἐπεισάγων τῇ Ολυμπῖοιάδι ἅπαντα τὸν
[13, 5]	δῶρα πολλά. Γήμας δὲ καὶ	ταύτην	ἐπεισήγαγεν τῇ Ολυμποιάδι. Επὶ πάσαις
[13, 68]	ὁ Αρπαλος Γλυκέραν μετεπέμψατο καὶ	ταύτην	ἑταίραν, ὡς ὁ Θεόπομπος ἱστορεῖ,
[13, 62]	τῆς ἑταίρας. Τὴν δὲ Ναίδα	ταύτην	Λυσίας ἐν τῷ κατὰ Φιλωνίδου
[13, 58]	τὴν πολυτελεστάτην ἑταίραν ἀνέλαβε, καὶ	ταύτην	μὲν ἐν ἄστει εἶχεν, ἐν
[13, 22]	μοι δοκεῖ, ὅστις γε παρὰ	ταύτην	μὲν οὐκ εἰσέρχεται, παρὰ δὲ
[13, 66]	γὰρ ἑταίρας ἐρασθέντος καὶ χρηστὴν	ταύτην	ὀνομάσαντος διὰ τοῦ δράματος, ἀντέγραψεν
[13, 34]	τῷ κατ' αὐτοῦ λόγῳ, καὶ	ταύτης	ἐκοινώνησεν αὐτῷ. Καὶ ἑτέρας δὲ
[13, 70]	τοῦ Κολοφωνίου Λεόντιον ἀπὸ γὰρ	ταύτης	ἐρωμένης αὐτῷ γενομένης ἔγραψεν ἐλεγειακὰ
[13, 6]	ἡ Γνάθαινα πλησίον, ὥστ' ἀπαλλαγεῖσι	ταύτης	ἔστι διπλάσιον κακό. Η δἐ
[13, 70]	προσέτι δὲ καὶ τὴν ὁμώνυμον	ταύτης	ἑταίραν Λυδὴν ἥν ἠγάπα Λαμύνθιος
[13, 25]	γυναικῶν, καὶ ἐπλήθυνεν ἀπὸ τῶν	ταύτης	ἑταιρίδων ἡ Ελλάς, ὡς καὶ
[13, 67]	δαπάνης κοινὴν τοῖς βουλομένοις γιγνομένην,	ταύτης	ἐτόλμησεν ὁ φίλος εἶναι σοῦ
[13, 71]	τε Φιλόξενον, οἷα τιναχθεὶς ὠρυγῇ	ταύτης	ἦλθε διὰ πτόλεως, γινώσκεις, ἀίουσα
[13, 46]	Κορώνη, Ληναιτόκυστος, Αστρα, Γνάθαινα καὶ	ταύτης	θυγατριδῆ Γναθαίνιον, καὶ Σιγὴ καὶ
[13, 38]	τὸν Περγάμου καὶ τῆς Καινῆς	ταύτης	λεγομένης βασιλεύσαντα χώρας Βόας αὐλητρίδος
[13, 84]	τὸ σαρκίον ἐπλησίασεν. Τῆς πράξεως	ταύτης	μνημονεύει καὶ Αλεξις ὁ ποιητὴς
[13, 94]	οὐκ ἂν ῥᾳδίως αὐτὸν ἑτέραν	ταύτῆς	συκοφαντωδεστέραν ἐξευρεῖν. Οὗτος γάρ, ὦ
[13, 21]	ταῖς κόραις. ~Καὶ ὁ Κύνουλκος	ταυτὶ	καὶ τολμᾶς σὺ λέγειν, οὐ
[13, 44]	ἐκ τῆς ὁδου, τὰ γύναια	ταυτὶ	καταβαλῶ σὺν τοῖς ὀναρίοις, φήσι,
[13, 24]	καὶ τὰς ἐλευθέρας τῶν γυναικῶν	ταυτὶ	λέγων· Δεινά, δεινὰ κοὐκ ἀνασχετὰ
[13, 14]	Διθυράμβῳ φησίν· Τί φῄς; σὺ	ταυτὶ	προσδοκᾷς πείσειν ἐμέ, ὡς ἔστ'
[13, 7]	ἐκ τών Μάντεων Αλέξιδος προηνέγκατο	ταυτί	{τῶν ἐπῶν} ὦ δυστυχεῖς ἡμεῖς
[13, 67]	τῆς εἰς Τροφωνίου Καταβάσεώς φησι	Ταὐτὸ	δὲ πάθοι τις ἂν ἐπὶ
[13, 73]	ὕπο. Οταν δὲ συμμιχθῆτον ἐς	ταὐτὸν	δύο, φύουσιν ἡμῖν πάντα καὶ
[13, 67]	Ἐκφέρων τε αὐτὴν ἐπὶ τὰς	ταφάς,	ὥς φησι Ποσειδώνιος ἐν τῇ
[13, 61]	ἔφη Ὥσπερ αἱ γλαῦκες ἐπὶ	τάφον	κάθηται. ~Αλλὰ μὴν καὶ Ισοκράτης
[13, 55]	άνοσίας Αφροδίτης. Δείκνυσθαι δ' αὐτῆς	τάφον	παρὰ τῷ Πηνειῷ σημεῖον ἔχοντα
[13, 67]	οὐδεὶς τῶν ἐπιστατῶν κεκόσμηκε τὸν	τάφον,	Πυθιονίκης δὲ τῆς ἑταίρας φανήσεται
[13, 43]	κωμῳδουμένη, τὀ μὲν τάριχος εἶπε	ταχέως	ἀποφέρειν πρὸς τοὺς σπανίζειν ὁμολογουμένους
[13, 8]	ἦν μέντοι τίς οἴμοι δείλαιος,	ταχέως	γέ μ' αἱ χρησταὶ γυναῖκες
[13, 28]	ἄρτι χνοαζούσας αὐλητρίδας, αἵ τε	τάχιστα	ἀνδρῶν φορτηγῶν ὑπὸ γούνατα μισθοῦ
[13, 42]	ὑμῖν ποτε ἐν τοῖς ὄρεσι	τάχιστα	θηρίον τρέχειν; Η Μανία δ'
[13, 83]	ἔφησεν ἐξ Υπερβορέων παραγεγονέναι, ὡς	τάχιστα	ὤφθη εἰς τὴν ἀγορὰν ἐμβαλοῦσα
[13, 85]	Λευκαδίᾳ φησὶν Κλέαρχος οὕτως ἐρασθῆναι	ταὼν	παρθένου ὡς καὶ τὸν βίον
[13, 86]	πότος προέβαινεν καὶ εἰσῆλθεν ἄλλα	τε	ἀκροάματα καὶ αἱ Θετταλαὶ αὗται
[13, 86]	κατὰ τὴν γνώμην ἀγριώτεροι ἔτι	τε	ἀνημερώτεροι. Καίτοι Περσαίου τοῦ Κιτιέως
[13, 70]	φίλοι, ἐξελαθόμεν ὑμῖν εἰπεῖν τήν	τε	Αντιμάχου Λυδήν, προσέτι δὲ καὶ
[13, 85]	τὸ ζῷον ὁ δελφὶς χάριν	τε	ἀποδιδόναι ἐπιστάμενον. Φύλαρχος γοῦν ἐν
[13, 80]	καὶ τοὺς ἄθλους ὑπομεῖναι. Αγαμέμνονά	τε	Αργύννου ἐρασθῆναι λόγος, ἰδόντα ἐπὶ
[13, 51]	ἐπεκαλεῖτο ἡ Νάννιον, ὅτι πρόσωπόν	τε	ἀστεῖον εἶχε καὶ έχρῆτο χρυσίοις
[13, 68]	καὶ αὑτὸν ἀνατιθέναι μέλλει. Παρέδωκέν	τε	αὐτῇ κατοικεῖν ἐν τοῖς βασιλείοις
[13, 67]	ἀποθανούσῃ πολυτάλαντον μνημεῖον κατεσκεύασεν Ἐκφέρων	τε	αὐτὴν ἐπὶ τὰς ταφάς, ὥς
[13, 73]	Ἣ δὲ τίκτεται βροτοῖς μήλων	τε	βοσκὰς καὶ βίον Δημήτριον δένδρων
[13, 81]	παῖς ἐὼν δῆλος ἦν εἶπέ	τε	Βούλει με ἡδέως πίνειν φάντος
[13, 23]	ὥστε τῷ χρόνῳ σέσηρεν, ἄν	τε	βούλητ' ἄν τε μή. {Οψεις
[13, 35]	τοῦ κυλικείου καὶ δακρύουσαν κιρνᾶσάν	τε	βραδέως τὴν φιάλην εἶπεν πλησίον
[13, 86]	θεωρῶν πρὸς Αντίγονον παραγενομένων. Εκεῖνοι	{τε}	γὰρ ἠρίστων σφόδρα σκυθρωπῶς καὶ
[13, 46]	ἔχομεν αἰτίαν, ὦ Στίλιπων. Σέ	τε	γὰρ λέγουσιν διαφθείρειν τοὺς ἐντυγχάνοντάς
[13, 84]	ἔρωτες, ὥς φησι Κλέαρχος. ῇ	τε	γὰρ περὶ τὴν Πειρήνην χαλκῇ
[13, 93]	τὰ χείρω μερισάμενοι τηρεῖτε. Αἰσθήσει	τε	γὰρ τῇ πρὸς ὄσφρανσιν καὶ
[13, 71]	λειπόμενος πατρίδος Εκλεε δ' Ικαρίου	τε	γένος καὶ δῆμον Αμύκλου καὶ
[13, 26]	ἔτεσιν ἤδη τρέχει τὰς ἁρμονίας	τε	διαχαλᾷ τοῦ σώματος, ἰδεῖν μὲν
[13, 14]	πρῶτον μὲν στρατευτικωτάτους εἶναι πονεῖν	τε	δυναμένους τοῖς σώμασιν μάλιστα προσεδρεύειν
[13, 68]	στεφανώσειε καὶ τὴν πόρνην. Εστησέν	τε	εἰκόνα χαλκῆν τῆς Γλυκέρας ἐν
[13, 64]	οὐδ' ἀποκρίσεως αὐτὴν ἀξιῶσαι ἀπαγομένην	τε	ἐπὶ τὸ κρημνὸν εἰπεῖν ὡς
[13, 17]	ῥοδέοισιν ἐν ἄνθεσιν θρέψαν. Φρύνιχός	τε	ἐπὶ τοῦ Τρωίλου ἔφη λάμπειν
[13, 59]	τῆς ὄψεως αὐτῆς ἐπερρητόρευσεν δεισιδαιμονῆσαί	τε	ἐποίησεν τοὺς δικαστὰς τὴν ὑποφῆτιν
[13, 20]	τᾷ Σπάρτᾳ γεννᾶν προαιρεῖται. Εὐριπίδης	τε	ἔφη· Πρῶτον μὲν εἶδος ἄξιον
[13, 69]	ἤνεγκεν καὶ ἡ Ναύκρατις· Δωρίχαν	τε,	ἥν ἡ καλὴ Σαπφὼ ἐρωμένην
[13, 59]	ὡς οὐδὲν ἤνυε λέγων ἐπίδοξοί	τε	ἦσαν οἱ δικασταὶ καταψηφιούμενοι, παραγαγὼν
[13, 2]	τοῦ πράγματος ὕβριν φεύγοντες φιλοστοργῶσί	τε	καὶ ἐν ὥρᾳ προσίωσιν τοῖς
[13, 81]	στρατήγημα Τοιαῦτα πολλὰ δεξιῶς ἔλεγέν	τε	καὶ ἔπρησσεν ὅτε πίνοι {ἢ
[13, 32]	τὸ ἐπίγραμμα· Αἵδε ὑπὲρ Ελλήνων	τε	καὶ εὐθυμάχων πολιητᾶν ἔσταθεν εὔχεσθαι
[13, 73]	ἃμα, δι' ὧν βρότειον ζῇ	τε	καὶ θάλλει γένος. Καὶ ὁ
[13, 78]	ἀντιτειχίσαμτα ταῖς ἰδίαις ἀκροπόλεσιν ἐνεπίμπρασάν	τε	καὶ κατέσκαψαν· ὡς ἐποίησε Πολυκράτης
[13, 86]	Καὶ ἐνταῦθα τοὺς μὲν ἡμέρως	τε	καὶ μετρίως αὐτοῖς χρωμένους ἐπαινεῖν
[13, 12]	παραταττομένων φιλίᾳ κειμένης τῆς σωτηρίας	τε	καὶ νίκης. Καὶ Κρῆτες δ'
[13, 12]	ἀλκῆς προεστῶτι· ὧν ἐνωθέντων φιλία	τε	καὶ ὁμόνοια γεννᾶται, δι' ὧν
[13, 92]	ἐξεκηρύχθη καὶ Πρωταγόρας> ἐφυγαδεύσθη ὅ	τε	καὶ πλέων ναυαγίῳ ἐχρήσατο Διότιμος
[13, 27]	δέ τι ἀγωνιᾶσαι καὶ ῥαπισθῆναί	τε	καὶ πληγὰς λαβεῖν ἁπαλαῖσι χερσίν·
[13, 79]	ἱμειρων καὶ γλυκεροῦ στόματος. Αἰσχύλος	τε	καὶ Σοφοκλῆς ἀναφανδὸν ἔφασαν, ὃ
[13, 31]	ἐρωμὲνην περιβόητος γέγονεν, ἐγχειρίσας αὑτόν	τε	καὶ τὴν ἀρχὴν ἐκείνῃ πᾶσαν,
[13, 73]	καὶ δυνατώτατον τὸν Ερωτα, προσέτι	τε	καὶ τήν Αφροδίτην τὴν χρυσῆν,
[13, 11]	Σὺ δ' ὦ τύραννε θεῶν	τε	κἀνθρώπων Ερως, ἢ μὴ δίδασκε
[13, 44]	τ' εἶδος αὐτῆς τοὺς ῥυθμούς	τε	καταμαθὼν ἐπυνθάνετο μίσθωμα πράσσεται πόσον
[13, 8]	γεγάμηκεν, ὃν ἐγὼ ζῶντα περιπατοῦντά	τε>	κατέλιπον Μένανδρος δ' ἐν Αρρηφόρῳ
[13, 65]	τὰς θυσίας ἐκολάσατε καὶ ἄλλα	τε	κατηγορήθη αὐτοῦ καὶ ὅτι Σινώπῃ
[13, 23]	τις· διάβαθρον λεπτὸν φορεῖ τήν	τε	κεφαλὴν ἐπὶ τὸν ὦμον καταβαλοῦσ'
[13, 41]	τι καταδεεστέρα· φωνῇ δ' ὁμιλίᾳ	τε	κεχορηγημένη πάνυ τ' εὐπρόσωπος οὖσα
[13, 76]	καὶ κέκραγεν Ἦρι μὲν αἵ	τε	Κυδώνιαι μηλίδες ἀρδόμεναι ῥοὰν ἐκ
[13, 78]	ἐπιβουλεύοντες Φαλάριδι καὶ βασανιζόμενοι ἀναγκαζόμενοί	τε	λέγειν τοὺς συνειδότας οὐ μόνον
[13, 44]	τῆς Κορίνθου προσφάτως ἀφιγμένος πικρῶς	τε	λοιδορούμενος παρὰ τὸν πότον ταῦτ'
[13, 87]	δ' ἔπιπτον ἑλενίων ἔπι, ἴων	τε	μελανόφυκκα συγκλῶσαι πτερὰ κρόνον θ'
[13, 23]	σέσηρεν, ἄν τε βούλητ' ἄν	τε	μή. {Οψεις διὰ τούτων σκευοποιοῦσι
[13, 69]	ἕσσατο δ' ἑσμος χαίτης ἥ	τε	μύρων ἔκπνοος ἀμπεχόνη, ᾗ ποτε
[13, 6]	οὐχὶ πόρρω που ποιεῖ τόν	τε	ναύκληρον λαβοῦσα καταπέπωκ' αὐτῷ σκάφει.
[13, 21]	ὡς Αριστείδην καὶ Παυσίαν ἔτι	τε	Νικοφάνη τοὺς ζωγράφους. Μνημονεύει δὲ
[13, 64]	φησιν Νικόλαος ὁ Δαμασκηνός. Πτολεμαῖός	τε	ὁ τὴν ἐν Εφέσῳ διέπων
[13, 26]	ῥᾷόν ἐστιν ἢ πτύσαι· ἐξέρχεταί	τε	πανταχόσ' ἤδη πιομένη, δέχεται δὲ
[13, 67]	βωμὸν Πυθιονίκης Αφροδίτης, ἃμα τῆς	τε	παρὰ θεῶν τιμωρίας καταφρονῶν καὶ
[13, 50]	τοῦ πλῆθους βασίλισσαν προσαγορευομένην· Ἀπειρῆσθαι	τε	πᾶσι μὴ στεφανοῦν Ἅρπαλον, ἐὰν
[13, 13]	ἀλλὰ συνενηνεγμένος πανταχόθεν ἑνὶ τύπῳ	τε>	πόλλ' εἴδη φέρων. Η τόλμα
[13, 1]	τὸν ταῦτα ἀποδεξόμενον ἀπὸ συμβόλων	τε	πολλάκις δεδειπνηκέναι καὶ περὶ ἑταίρας
[13, 42]	Μανίας ἄριστα παιζούσης σφόδρα ἀνισταμένης	τε	πολλάκις, εἰς δασύποδα αὐτὴν ἐπικροῦσαι
[13, 93]	διαγινώσκετε οὐδένα τῶν ὁμιλούντων, αἰσθήσει	τε	πολλῷ ὑστεροῦντες ἀργῶς καὶ ἀφυλάκτως
[13, 43]	δῶρα μή τις καταμάθῃ φυλαττομένη	τε	πόλυ μάλιστα Δίφιλον, μὴ δῷ
[13, 71]	Μουσαῖος Χαρίτων ἤρανος Αντιόπην ἥ	τε	πολὺν μὺστῃσιν Ελευσῖνος παρὰ πέζαν
[13, 74]	πάλιν ἡ Αφροδίτη φησίν Ὅσοι	τε	πόντον τερμόνων τ' Ατλαντικῶν ναίουσιν
[13, 55]	Τῆσδέ ποθ' ἡ μεγάλαυχος ἀνίκητός	τε	πρὸς ἀλκήν Ἑλλὰς δουλώθη κάλλεος
[13, 43]	ἐδίδου τοῖς γνωρίμοις λοπάδας συνάλμους	τε	συναρτύειν δοκῶν καὶ διψᾶν ὑπολειπόμενοι
[13, 12]	αθήναια καὶ τὠλύμπια Ηλεῖοι Ρόδιοί	τε	τὰ Αλίεια καὶ ἐν ταῖς
[13, 12]	Ερωτα ἱδρυσάμενοι συνθύουσιν αὐτῷ. Θεσπιεῖς	τε	τὰ Ερωτίδεια τιμῶσιν καθάπερ Αθηναῖοι
[13, 59]	καὶ περιρήξας τοὺς χιτωνίσκους γυμνά	τε	τὰ στέρνα ποιήσας τοὺς ἐπιλογικοὺς
[13, 39]	διένευσ' ἐνεγκεῖν εὐχερῆ, τῇ χειρί	τε	ταἰδοῖον ἀποτρίψας {καὶ} θιγὼν τοῖς
[13, 33]	δὲ κωμάζειν ἔθος ἐστὶν νόμος	τε	τὰς ἑταίρας ἐνθάδε μεθύειν> μεθ'
[13, 28]	ἀγορεύω ἄρτι χνοαζούσας αὐλητρίδας, αἵ	τε	τάχιστα ἀνδρῶν φορτηγῶν ὑπὸ γούνατα
[13, 94]	φιλοσόφῳ ἡ μυρεψικὴ τέχνη ἀκολουθός	τε	τῇ Σωκράτους φιλοσοφίά, ἀνδρὸς τοῦ
[13, 83]	καὶ θαυμαστῶς αὐτὸν κινδυνεύειν, ἀνακεῖσθαί	τε	τὴν ἀσπίδα ταύτην ἐν Δελφοῖς
[13, 50]	Γλυκέρας τάδε λέγει Ἄγων Γλυκέραν	τε	τὴν Θαλασσίδος, ζεῦγος ἔχων. Ἄδηλον
[13, 18]	γὰρ πάνυ τῷ ἀνδρὶ διά	τε	τὴν πολυμαθίαν καὶ τὴν τοῦ
[13, 84]	δυνησόμενος καὶ ὡς ἠδυνάτει διά	τε	τὴν ψυχρότητα καὶ τὸν ἀντίτυπον
[13, 33]	εὔξατο τῇ θεῷ νικήσας. Πίνδαρός	τε	τὸ μὲν πρῶτον ἔγραψεν εἰς
[13, 22]	καὶ Λύκᾳ καὶ Ναννίῳ ἑτέραις	τε	τοιαύταισι παγίσι τοῦ βίου ἔνδον
[13, 39]	σφόδρ' ἡδέως σχεῖν φασι κνησθῆναί	τε	τὸν Δημήτριον. Αποδοκιμαζούσης δὲ πάντα
[13, 14]	οὐχὶ τῶν φίλων φίλος, ἀδικεῖ	τε	τὸν Ερωτ' ἐμφανῶς θνητὸς θεόν,
[13, 90]	κρίσιν ἐπιτελεῖσθαι μετὰ σπουδῆς λαμβάνειν	τε	τοὺ νικήσαντας ἇθλα ὅπλα ἅπερ
[13, 24]	τέχνῃ. Αὐταὶ βιάζονται γὰρ εἰσέλκουσί	τε	τοὺς μὲν γέροντας ὄντας ἐπικαλούμεναι
[13, 93]	μελετᾶτε, κακολόγοι καὶ βοροὶ πρός	τε	τούτοις ἄνοικοι καὶ ἀνέστοι βιοῦντες.
[13, 86]	ἐν τοῖς πότοις γίνεσθαι, ἐν	τε	τῷ ἀγοράζειν πάνυ νεανικὸς ἦν
[13, 39]	σχῆμά τι περαινομένης εὖ παρά	τε	τῷ Δημητρίῳ εὐημερούσης, φασὶ καὶ
[13, 71]	λωτοῦ πιστότατον ταμίην Μοῦσαι παίδευσάν	τε	Φιλόξενον, οἷα τιναχθεὶς ὠρυγῇ ταύτης
[13, 45]	Αττικὴν ὠνησόμενος χελιδονείους ἰσχάδας Υμήττιόν	τε	φορτιούμενος μέλι. Λέγεται δ' ἐκείνην
[13, 30]	εἰσελθὼν ὄψον ἐσθίειν μάθῃ ἀσύμβολόν	τε	χεῖρα προσβάλῃ βορᾷ, διδόναι νόμιζ'
[13, 47]	έπί τινος ἀγγείου ᾠὰ εἰπόντος	τε	Ὠμὰ ταῦτα, Γνάθαινα, ἢ ἑφθά;
[13, 37]	Εὐξένου καὶ τῆς Αριστοξένης. ~Θεμιστοκλῆς	τε,	ὥς φησι Ιδομενεύς, οὐχ ἅρμα
[13, 46]	καὶ ἐριστικὰ σοφίσματα διδάσκοντα, ἐμέ	τε	ὡσαύτως. Μηθὲν οὖν διαφέρειν ἐπιτριβουμένοις
[13, 55]	οἱ λέγοντες αὐτὴν ἐν Κορίνθῳ	τεθάφθαι	πρὸς τῷ Κρανείῳ. ~Αριστοτέλης δ'
[13, 95]	ἐπ' ἐκφορὰν αὐτοὺς ἥκειν τούτου	τεθνεῶτος.	Οὓτω δ' οἱ ἐν τῷ
[13, 14]	ἡδονάς, καταλείπετ' οὐδὲν ἄλλο πλὴν	τεθνηκέναι.	Εγὼ μὲν οὖν καὐτὸς κιθαριστρίας
[13, 68]	Καὶ τῆς μὲν Πυθιονίκης ὡς	τεθνηκυίας	μέμνηται, τῆς δὲ Γλυκέρας ὡς
[13, 71]	κυνός, ἐν πυρὶ μὲν φωνὴν	τεθοωμένου,	ἐν πυρὶ δ' ὄμμα, σκληρὸν
[13, 60]	σφόδρα ἡ Φρύνη καὶ ὑπισχνεῖτο	τειχιεῖν	τὰς Θήβας, ἐὰν ἐπιγράψωσιν Θηβαῖοι
[13, 31]	ἀνελομένην τὰς κλεῖς καὶ τὸ	τεῖχος	ὑπερβᾶσαν ἀπαγγεῖλαι τοῖς Αβυδηνοῖς. Τοὺς
[13, 82]	ὅτι Σοφοκλῆς εὐπρεπῆ παῖδα ἔξω	τείχους	ἀπήγαγε χρησόμενος αὐτῷ. Ο μὲν
[13, 31]	τοὺς φύλακας, κρατήσαντας δὲ τῶν	τειχῶν	καὶ γενομένους ἐγκρατεῖς τῆς ἐλευθερίας
[13, 37]	Αβρότονον Θρηίσσα γυνή γένος· ἀλλὰ	τεκέσθαι	τὸν μέγαν Ελλησιν φασὶ Θεμιστοκλέα.
[13, 71]	ἐς Ασπασίης πωλεύμενος οὐδέ τι	τέκμαρ	εὗρε, λόγῳ πολλὰς εὑρόμενος διόδους.
[13, 73]	σὲ κἀμὲ καὶ πάντας βροτούς.	Τεκμήριον	δέ, μὴ λόγῳ μόνον μάθῃς
[13, 88]	τέκνα προσηγόρευε τὰ ἄνθη· Ἀνθηροῦ	τέκνα	ἔαρος πέριξ στρώσαντες. Εν δὲ
[13, 88]	ἐστράτευσαν, ἡδοναῖς θηρώμενου τὰ λειμώνων	τέκνα.	Εν δὲ Διονύσῳ· Χορῶν ἐραστὴς
[13, 88]	ὅπερ δρᾶμα πολύμετρόν ἐστιν, λειμῶνος	τέκνα·	Ἔνθ' αἵ μέν αὐτῶν εἰς
[13, 63]	περὶ Χρυσίου λόγῳ προαγήοχε τὰ	τέκνα	ἐπὶ τὸ δικαστήριον ὡς δι'
[13, 88]	Εν δὲ τῇ Ιοῖ ἔαρος	τέκνα	προσηγόρευε τὰ ἄνθη· Ἀνθηροῦ τέκνα
[13, 44]	γραῦς δ' ἀγανακτήσασα Τάλαν, ἔφη,	τέκνοι	περίλαβε, φησί, καὶ φίλησον, εἰ
[13, 37]	βασιλεύσαντι Αἰγύπτου καὶ ἐγένησεν αὐτῷ	τέκνον	Λεοντίσκον καὶ Λάγον, θυγατέρα δὲ
[13, 43]	συνπρορευομένῃ λέγει· Δικαιότερον ἦν, ὦ	τέκνον,	νὴ τὼ θεώ Λέγουσι Ποντικόν
[13, 63]	~Δημοσθένη δὲ τὸν ῥήτορα καὶ	τεκνοποιήσασθαι	ἐξ ἑταίρας ἔχει λόγος. Αὐτὸς
[13, 4]	ἐξ ὧν καὶ τὸ τῶν	τέκνων	αὐτῷ πλῆθος ἐγένετο. Εν ἑπτὰ
[13, 16]	ἐμέ, ἴσον μετρῶν ὀφθαλμόν, ὥστε	τέκτονος	παρὰ στάθμην ἰόντος ὀρθοῦται κανών.
[13, 33]	φορβάδων κορᾶν ἀγέλαν ἑκατόγγυιον Ξενοφῶν	τελέαις	ἐπήγαγ' εὐχωλαῖς ἰανθείς. Ητξατο δ'
[13, 73]	ὥρα δ' ἐκ νοτίζοντος γάμου	τέλειος	ἐστί. Τῶν δ' ἐγὼ παραίτιος.
[13, 32]	ἰδιῶται δὲ κατεύχονται τῇ θεῷ	τελεσθέντων	περὶ ὧν ἂν ποιῶνται τὴν
[13, 52]	τρισχίλια, ἡ δὲ Διοπείθους ἀηδὴς	Τέλεσις	ἕτερα μυρία; Θεολύτην δ' (οὐδ᾽
[13, 78]	ὁ Κυζικηνὸς ἐν β' περὶ	Τελετῶν,	ἑκὼν αὐτὸν ἐπέδωκεν {ὁ Κρατῖνος}
[13, 31]	ἀρχὴν ἐκείνῃ πᾶσαν, ἀλλὰ καὶ	τελευσάσης	συναγαγὼν τοὺς ἐκ τῆς χώρας
[13, 64]	ὁ βασιλεὺς ὁ τῆς διαδοχῆς	τελευταῖος	καὶ ἔξω τοῦ διαδήματος κοινωνὸν
[13, 68]	Λυκίσκῳ. ~Μετὰ δὲ τήν Πυθιονίκης	τελευτὴν	ὁ Αρπαλος Γλυκέραν μετεπέμψατο καὶ
[13, 80]	Κηφισῷ νηχόμενον ἐν ᾧ καὶ	τελευτήσαντα	αὐτὸν (συνεχῶς γὰρ ἐν τῷ
[13, 85]	ὑπὸ δελφῖνος ἐσώθη ὁ Κοίρανος.	Τελευτήσαντος	δ' αὐτοῦ γηραιοῦ ἐν τῇ
[13, 67]	ὅτι τῶν μὲν ἐν Κιλικίᾳ	τελευτησάντων	ὑπὲρ τῆς σῆς βασιλείας καὶ
[13, 67]	Βαβυλῶνος ὃν τρόπον Πυθιονίκην περιέστειλεν	τελευτήσασαν.	Ἣ βακχίδος μὲν ἦν δούλη
[13, 52]	πρῶτον ἐγένετο. Οὐχὶ Λαὶς μὲν	τελευτῶσ'	ἀπέθανεν βινουμένη, Ἰσθμιὰς δὲ καὶ
[13, 85]	ἐλέφας, ἥν Νίκαιαν ἐκάλουν ᾧ	τελευτῶσα	ἡ τοῦ τρέφοντος Ινδοῦ γυνὴ
[13, 43]	ἔτεσιν ἡ Γνάθαινα καὶ ἤδη	τελέως	ἦν ὁμολογουμένη σοφός, εἰς τὴν
[13, 45]	ἔδωκεν εἰς γναφεῖον· εἶτ' ἐπεὶ	τέλος	ἔδοξ' ἔχειν, πέμψασα τὴν θεραπαινίδα
[13, 86]	οὐκ ἔφη αὐτὸν πεπρακέναι καὶ	τέλος	εἰς πυγμὰς ἦλθεν ὁ σκληρὸς
[13, 94]	μνᾶς τόκους. Καλόν γε τὸ	τέλος	τῆς εὐδαιμονίας τῷ φιλοσόφῳ ἡ
[13, 67]	εἶναι σοῦ φάσκων ἱερὸν καὶ	τέμενος	ἱδρύσασθαι καὶ προσαγορεῦσαι τὸν ναὸν
[13, 90]	εἰς ἣν κατοικίσαντα Παρρασίων τινὰς	τέμενος	καὶ βωμὸν ἀναστῆσαι Δήμητρι Ελευσινίᾳ,
[13, 55]	Αφροδίτης ἱερῷ. Διὸ καὶ τὸ	τέμενος	κληθῆναι άνοσίας Αφροδίτης. Δείκνυσθαι δ'
[13, 90]	τοῦτο τιμᾶσθαι, καθάπερ καὶ παρὰ	Τενεδίοις	καὶ Λεσβίοις ταύτην δὲ τύχης
[13, 76]	ἡδύνεσθαι. Μνησθεὶς δὲ καὶ τοῦ	Τενεδίου	Θεοξένου ὁ Πίνδαρος, ὃς ἦν
[13, 76]	ἥβαν. Εν δ' ἄρα καὶ	Τενέδῳ	Πειθώ τ' ἔναιεν καὶ Χάρις
[13, 89]	γυναῖκας τῶν πανταχοῦ γυναικῶν ἐν	Τενέδῳ	τῇ Τρωικῇ νήσῳ. ~Οἶδα δὲ
[13, 94]	ὄντων ἐκπεσόντα. Κατασκευάζομαι δ' ἔφη,	τένχην	μυρεψικήν ἀφορμῆς δὲ δέομαι, καὶ
[13, 33]	Διόπερ ἔφη· ὦ Κύπρου δέσποινα,	τεὸν	δεῦτ' ἐς ἄλσος φορβάδων κορᾶν
[13, 26]	Λαὶς οὖν> ὀρθῶς νομίζοιτ' ἂν	τέρας.	Αὕτη γὰρ ὁπότ' ἦν μὲν>
[13, 26]	κακῶς· κἄπειτα τοῦτ' εἶναι νομίζεται	τέρας.	Καὶ Λαὶς οὖν> ὀρθῶς νομίζοιτ'
[13, 89]	ἱδρύσατο βωμὸν Χάρμος ἐπὶ σκιεροῖς	τέρμασι	γυμνασίου. Ησίοδος δ' ἐν τρίτῳ
[13, 74]	Αφροδίτη φησίν Ὅσοι τε πόντον	τερμόνων	τ' Ατλαντικῶν ναίουσιν εἴσω φῶς
[13, 28]	Τὰδε νῦν ἑταίραις ταῖς ἐμαῖσι	τερπνὰ	καλῶς ἀείσω. Καὶ ἔτι· Λατὼ
[13, 72]	ἐσθλᾶς Τήιος χώρας ὃν ἄειδε	τερπνῶς	πρέσβυς ἀγαυός. Οτι δὲ οὔκ
[13, 11]	ἔφυ θνητοῖς. Καὶ παρὰ λυπῶν	τέρψιν	τιν' ἔχων εἰς ἐλπίδ' ἄγει.
[13, 83]	τὰ Συβαριτῶν ἀναθήματα, στλεγγίδια χρυσᾶ	τέσσαρα.	Τῇ Δεινιάδου δὲ αὐλητρίδι Βρομιάδι
[13, 87]	ποτηματοποιοὺς ἑπτακαίδεκα, οἰνοηθητὰς ἑβδομήκοντα, μυροποιοὺς	τεσσαράκοντα.	Καὶ ὑμῖν δέ, ὦ ἑταῖροι,
[13, 87]	ἐννέα, ἄνδρας στεφανοπλόκους ἕξ καὶ	τεσσαράκοντα	ὀψοποιοὺς διακοσίους ἑβδομήκοντα ἑπτά, χυτρεψοὺς
[13, 4]	ἥρπασεν. Ιστρος γοῦν ἐν τῇ	τεσσαρεκαιδεκάτῃ	τῶν Αττικῶν καταλέγων τὰς τοῦ
[13, 89]	Θαργηλία ἡ Μιλησία, ἥτις καὶ	τεσσαρεσκαίδεκα	ἀνδράσιν ἐγαμήθη, οὖσα καὶ τὸ
[13, 64]	περὶ Μύστας ἱστορεῖ ἐν τῇ	τεσσαρεσκαιδεκάτῃ	οὕτως Μύστα Σελεύκου τοῦ βασιλέως
[13, 37]	ἀφροδίσια. Πολύβιος δὲ ἐν τῇ	τεσσαρεσκαιδεκάτῃ	τῶν Ιστοριῶν Κλεινοῦς φησι τῆς
[13, 24]	ἥλιον γυμνὰς ἐφεξῆς ἐπὶ κέρως	τεταγμένας,	ἐν λεπτοπήνοις ὕφεσιν ἑστώσας, οἵας
[13, 24]	ἐξησκημένας» γυμνὰς ἐφεξῆς ἐπὶ κέρως	τεταγμένας,	ἐν λεπτοπήνοις ὕφεσιν ἑστώσας, οἵας
[13, 24]	γυμνὰς ἐφεξῆς τ' ἐπὶ κέρως	τεταγμένας·	ὧν ἔστιν ἐκλεξάμενον ᾗ τις
[13, 37]	Κυζικηνὸς ἐν τῇ τρίτῃ καὶ	τετάρτῃ	τῶν Ελληνικῶν Ιστοριῶν Εὐτέρπης αὐτὸν
[13, 8]	εἶθ' ὁ τρίτος, εἶθ' ὁ	τέταρτος,	εἶθ' ὁ Μεταγένης. Καρκίνος δ'
[13, 18]	ὑμῶν ὁ Χρύσιππος ἐν τῷ	τετάρτῳ	περὶ τοῦ Καλοῦ καὶ τῆς
[13, 44]	Γναθαινίῳ, αὐτὸν μὲν ἀξιοῦντα μὴ	τετευχέναι	τούτου παρ' αὐτῆς μηδέποτε τοῦ
[13, 6]	φιλοῦσι καὶ σύνεισιν ἡδέως. Εἶτα	τετράπους	μοι γένοιτο, φησὶ τήνπρος ἢ,
[13, 24]	ὁρῶντ' ἰδεῖν σαφῶς, αἰεὶ δὲ	τετρεμαίνοντα	καὶ φοβούμενον {Δεδιότα, ἐν τῇ
[13, 43]	παρῆν ἔχων δύο Χῖα, Θάσια	τέτταρα,	μύρον, στεφάνους, τραγήματ' ἔριφον, ταινίας,
[13, 45]	παππία, σφόδρα· ἀλλ' ἐγχεάτω μοι	τέτταρας	κοτύλας ἔπειτα εἰς τὴν μεγάλην.
[13, 93]	καίτοι τοῦ ζῴου τούτου ἐν	τέτταρσι	τὴν φύσιν περιττὴν ἔχοντος, ὧνπερ
[13, 7]	Υπνῳ φησίν· εἶτ' εἰσὶν οἱ	τέττιγες	οὐκ εὐδαίμονες, ὧν ταῖς γυναιξὶν
[13, 56]	πρώτῳ, ἐπιμελείας φάσκων τῆς δεούσης	τετυχηκέναι	ἐν ταῖς τοῦ φιλοσόφου διαθήκαις.
[13, 68]	κλεινὸς ναός, ὃν δὴ Παλλίδης	τεύξας	κατέγνω διὰ τὸ πρᾶγμ' αὑτοῦ
[13, 20]	πρώτῳ τὰ τῆς θεοῦ φέρειν	τεύχη	δίδοται, τῷ δὲ δευτέρῳ τὸν
[13, 94]	εὐδαιμονίας τῷ φιλοσόφῳ ἡ μυρεψικὴ	τέχνη	ἀκολουθός τε τῇ Σωκράτους φιλοσοφίά,
[13, 24]	στέγης μήδ' ἐν ἀχύροισιν εἰσενεχθῆναι	τέχνῃ.	Αὐταὶ βιάζονται γὰρ εἰσέλκουσί τε
[13, 14]	θεῶν; κάλλει καλῆς, μεγέθει μεγάλης,	τέχνῃ	σοφῆς· ἥν ἐστ' ἰδειν ἥδιον
[13, 94]	οὐδ' ἐπιτρέποντος ἀνδρὶ τοιαύτης προίστασθαι	τέχνης	διὸ καὶ Φερεκράτης ἐν Ιπνῷ
[13, 94]	δεῖν εἶναι καὶ τὰ τῆς	τέχνης.	Εξῆς δὲ τούτοις ὁ ῥήτωρ
[13, 23]	ἀνέβαλον καινὰς ἑταίρας, πρωτοπείρους τῆς	τέχνης·	εὐθὺς ἀναπλάττουσι ταύτας, ὥστε μήτε
[13, 67]	δευτέρᾳ καὶ εἰκοστῇ τῶν Ιστοριῶν,	τεχνιτῶν	τῶν ἐπιστημοτάτων χορῷ μεγάλῳ καὶ
[13, 23]	{Οψεις διὰ τούτων σκευοποιοῦσι τῶν	τεχνῶν.	~Διὸ συμβουλεύς σοι, Θετταλὲ ποικιλόδιφρε,
[13, 74]	πλέξαντα πότ' ῴδας ἡδὺν Ανακρείοντα	Τέως	εἰς Ελλάδ' ἀνῆγεν, συμποσίων ἐρέθισμα,
[13, 83]	ἐν Μεταποντίῳ ὑπὸ τῶν ἐν	τῇ	ἀγορᾳ μάντεων, γενομένης φωνῆς ἐκ
[13, 56]	ἐκινδύνευε. Καὶ Κίμωνος δ' Ἐλπινίκῃ	τῇ	ἀδελφῇ παρανόμως συνόντος, εἶθ' ὕστερον
[13, 12]	Ερωτα ὥστε τῆς Ακαδημίας ἐκδήλως	τῇ	Αθηνᾷ καθιερωμένης αὐτόθι τὸν Ερωτα
[13, 90]	ἀνατίθεσθαί φησιν Διονύσιος ὁ Λευκρικὸς	τῇ	Αθηνᾷ, τὸν δὲ νικήσαντα ταινιούμενον
[13, 69]	τοὐπίγραμμα Ποσείδιππος, {καίτοι} καὶ ἐν	τῇ	Αἰθιοπίᾳ πολλάκις αὐτῆς μνημονεύσας. Εστὶ
[13, 89]	Ιστοριῶν ὅτι παρ' Ολυμπιάδι οὖσαν	τῇ	Αλεξάνδρου μητρὶ ᾔτει πρὸς γάμον
[13, 89]	Ανοῦτις, καλλίστη ἦν τῶν ἐν	τῇ	Ασίᾳ γυναικῶν καὶ ἀκολαστοτάτη. Φύλαρχος
[13, 65]	ἐπὶ τῆς ἐσχάρας τῆς ἐν	τῇ	αὐλῇ Ελευσῖνι προσαγούσῃ ἱερεῖον θύσειεν,
[13, 86]	ἀρχῇ οὐδ' ἄν παρακαθίσαι ἐπιτρέπων	τῇ	αὐλητρίδι» Μήποτε αὐτό ἐστι {ὁ}
[13, 32]	ἡ πόλις εὔχηται περὶ μεγάλων	τῇ	Αφροδίτῃ, συμπαραλαμβάνεσθαι πρὸς τὴν ἱκετείαν
[13, 33]	παραγενομένου τοῦ Ξενοφῶντος καὶ θύοντος	τῇ	Αφροδίτῃ συνέθυσαν. Διόπερ ἔφη· ὦ
[13, 84]	ὦ φιλόσοφοι, οἱ παρὰ φύσιν	τῇ	Αφροδίτῃ χρώμενοι καὶ ἀσεβοῦντες εἰς
[13, 80]	εἰσὶν αἰχμάλωτοι, ἀλλ' ὡς ἔτι	τῇ	βασιλείᾳ ὄντος πάντα αὐταῖς χορηγεῖσθαι
[13, 89]	ὁ τῶν Αἰγυπτίων βασιλεὺς Στρατίρᾳ	τῇ	βασιλέως γυναικί. Θεόπομπος δὲ ἐν
[13, 44]	παρὰ τὸν πότον ταῦτ' ἔλεγε	τῇ	Γναθαινίῳ, αὐτὸν μὲν ἀξιοῦντα μὴ
[13, 84]	καὶ χηνὶ τῇ μὲν κύων,	τῇ	δὲ περιστερά, τῇ δὲ χὴν
[13, 59]	τοῖς δημοσίοις οὐκ ἐχρῆτο βαλανείοις.	Τῇ	δὲ τῶν Ελευσινίων πανηγύρει καὶ
[13, 84]	μὲν κύων, τῇ δὲ περιστερά,	τῇ	δὲ χὴν προσῆλθον καὶ ἐπεπήδησαν
[13, 83]	Συβαριτῶν ἀναθήματα, στλεγγίδια χρυσᾶ τέσσαρα.	Τῇ	Δεινιάδου δὲ αὐλητρίδι Βρομιάδι Φάυλλος
[13, 89]	περὶ ἧς φησι Φύλαρχος ἐν	τῇ	δεκάτῃ τῶν Ιστοριῶν ὅτι παρ'
[13, 35]	ὁπότε Χάρης ὁ Μιτυληναῖος ἐν	τῇ	δεκάτῃ τῶν Ιστοριῶν περὶ Αλέξανδρόν
[13, 67]	ταφάς, ὥς φησι Ποσειδώνιος ἐν	τῇ	δευτέρᾳ καὶ εἰκοστῇ τῶν Ιστοριῶν,
[13, 37]	Εὔμαχος δὲ ὁ Νεαπολίτης ἐν	τῇ	δευτέρᾳ τῶν περὶ Αννίβαν Ιστοριῶν
[13, 85]	φησίν, ὁ Μιλήσιος ἰδὼν ἁλιέας	τῃ	δικτύῳ λαβόντας δελφῖνα καὶ μέλλοντας
[13, 85]	ἀποδιδόναι ἐπιστάμενον. Φύλαρχος γοῦν ἐν	τῇ	δωδεκάτῃ Κοίρανος, φησίν, ὁ Μιλήσιος
[13, 32]	Θεόπομπος ἱστορεῖ καὶ Τίμαιος ἐν	τῇ	ἑβδόμῃ, αἱ Κορίνθιαι ἑταῖραι εὔξαντο
[13, 89]	βασιλέως γυναικί. Θεόπομπος δὲ ἐν	τῇ	ἕκτῃ καὶ πεντηκοστῇ τῶν Ιστοριῶν
[13, 40]	Ηρακλείδης δὲ ὁ Λέμβος ἐν	τῇ	ἕκτῃ καὶ τριακοστῇ τῶν Ιστοριῶν
[13, 56]	καθόδου αὐτοῦ ὁ Περικλῆς τὸ	τῇ	Ἐλπινίκῃ μιχθῆναι. Πυθαίνέτος δ' ἐν
[13, 85]	λόγος, ὡς ἱστορεῖ Δοῦρις ἐν	τῇ	ἐνάτῃ. Ο δὲ λόγος ἐστὶν
[13, 89]	καὶ ἀκολαστοτάτη. Φύλαρχος δὲ ἐν	τῇ	ἐννεακαιδεκάτῃ Τιμῶσάν φησι τὴν Οξυάρτου
[13, 90]	ἀναστῆσαι Δήμητρι Ελευσινίᾳ, ἧς ἐν	τῇ	ἑορτῇ καὶ τὸν τοῦ κάλλους
[13, 81]	δὲ ὁ μὲν Ερετριεὺς ἐνωπήθη	τῇ	ἐπιραπὶζει, ὃ δὲ πάλιν τοῦ
[13, 65]	κατηγορήθη αὐτοῦ καὶ ὅτι Σινώπῃ	τῇ	ἑταίρᾳ Αλῴοις ἐπὶ τῆς ἐσχάρας
[13, 62]	τῷ περὶ Ισοκράτους προβαίνοντά φησι	τῇ	ἡλικίᾳ τὸν Ισοκράτη ἀναλαβεῖν Λαγίσκαν
[13, 95]	δὲ ἐπὶ τὴ οἰκίαν ἅμα	τῇ	ἡμέρᾳ ἀπαιτήσοντες τὰ ὀφειλόμενα ἔρχονται
[13, 85]	λιμένι πλῆθος δελφίνων ἐφάνη ἐν	τῇ	ἡμέρᾳ ἐκείνῃ μικρὸν ἀπωτέρω τῶν
[13, 65]	θύσειεν, νομίμου ὄντος ἐν ταύτῃ	τῇ	ἡμέρᾳ ἱερεῖα μὴ θύειν, οὐδὲ
[13, 80]	γενέσθαι Τάλων. Διότιμος δ' ἐν	τῇ	Ηρακλείᾳ Εὐρυσθέα φησὶν Ηρακλέους γενέσται
[13, 43]	ἱστῶντα κρεοπῶλην τιν' ἀστεῖον πάνυ	τῇ	θ' ἡλικίᾳ σφόδρα νέον Ὦ
[13, 83]	Πλεισθένους ἀνάθημα Ονόμαρχος ἔδωκε. Φαρσαλίᾳ	τῇ	Θεσσαλίδι ὀρχηστρίδι δάφνης στέφανον χρυσοῦν
[13, 89]	καλήν φησι γεγονέναι, ἥτις καὶ	τῇ	θεῷ εἶκαστο τὴν μορφήν. Στεφανόπωλις
[13, 32]	ὡς πλείστας, καὶ ταύτας προσεύχεσθαι	τῇ	θεῷ καὶ ὕστερον ἐπὶ τοῖς
[13, 33]	καὶ αὐτὸς ἀπάξειν ἑταίρας εὔξατο	τῇ	θεῷ νικήσας. Πίνδαρός τε τὸ
[13, 32]	Καὶ οἱ ἰδιῶται δὲ κατεύχονται	τῇ	θεῷ τελεσθέντων περὶ ὧν ἂν
[13, 32]	Σιμωνίδης ἀναθέντων τῶν Κορινθίων πίνακα	τῇ	θεῷ τὸν ἔτι καὶ νῦν
[13, 47]	Ως δ' ὁ τὴν μνᾶν	τῇ	θυγατρὶ δοὺς αὐτῆς οὐδὲν ἐτι
[13, 43]	καὶ τυραννικώτερον αὐτῇ συναντήσαντος ἐμβλέψασα	τῇ	θυγατρὶ μετ' αὐτῆς συνπρορευομένῃ λέγει·
[13, 10]	ἀσκηθεῖσαν τὰ πολεμικὰ παρὰ Κύννῃ	τῇ	Ιλλυρίδι. ~Επὶ τούτοις τοῖς λόγοις
[13, 88]	ἀνέμοις ἐνετρύφων φορούμεναι. Εν δὲ	τῇ	Ιοῖ ἔαρος τέκνα προσηγόρευε τὰ
[13, 81]	ἤγεν, ἵνα δὴ ἡ κεφαλὴ	τῇ	κεφαλῇ ἀσσοτέρα γένηται. Ως δ'
[13, 5]	ὁ Σοφοκλῆς ἐπεὶ ἔν γε	τῇ	κλίνῃ φιλογύνης. ~Αἱ δὲ γαμεταὶ
[13, 42]	συμποσίῳ δ' ὥς φασι, παρὰ	τῇ	Μανίᾳ παρεδέξατ' αὐτὴν τῶν πονηρῶν
[13, 36]	ἱστορεῖ γενέσθαι καὶ Αριστοτέλης ἐν	τῇ	Μασσαλιωτῶν Πολιτείᾳ οὕτως· Φωκαεῖς οἱ
[13, 84]	κυνὶ καὶ περιστερᾳ καὶ χηνὶ	τῇ	μὲν κύων, τῇ δὲ περιστερά,
[13, 10]	γεννηθῆναι τὸν Καμβύσην, ὃν ἐκδικοῦντα	τῇ	μητρὶ ἐπ' Αἴγυπτον ποιήσασθαι στρατείαν.
[13, 43]	ἀποτιθείσης πᾶν σχεδὸν τῆς Δεξιθέας	τῇ	μητρί, Νὴ τὴν Αρτεμιν, εἰ,
[13, 43]	ᾔδει, ἡ Γνάθαινα, τοῦτ' ἐγώ,	τῇ	μητρὶ συνεδείπνουν ἄν, οὐχὶ σοί,
[13, 85]	θάλατταν γιγνομένης κατὰ τύχην {ἐν	τῇ	Μιλήτῳ} ἐν τῷ λιμένι πλῆθος
[13, 91]	καταλέξαντος καὶ πάντων αὐτὸν ἐπὶ	τῇ	μνήμῃ θαυμασάντων ὁ Κύνουλκος ἔφη
[13, 10]	Αμάσιδος. Ησθεὶς οὖν ὁ Καμβύσης	τῇ	Νειτήτιδι καὶ σφόδρα ἐρεθισθεὶς ἐκμανθάνει
[13, 20]	τοῖς ξένοις. Εν Χίῳ δὲ	τῇ	νήσῳ καὶ βαδίζειν ἥδιστόν ἐστιν
[13, 14]	τὰς δὲ πτέρυγας ἃς εἶχε	τῇ	Νίκῃ φορεῖν ἔδοσαν, περιφανὲς σκῦλον
[13, 75]	πρὸς Πάτροκλον, ὃ δ' ἐν	τῇ	Νιόβῃ τὸν τῶν παίδων· Διὸ
[13, 95]	στήλην διαφθείρονται. οσοῦτοι δὲ ἐπὶ	τὴ	οἰκίαν ἅμα τῇ ἡμέρᾳ ἀπαιτήσοντες
[13, 5]	δὲ ἀδελφιδῆν καὶ ταύτην ἐπεισάγων	τῇ	Ολυμπῖοιάδι ἅπαντα τὸν βίον τὸν
[13, 5]	Γήμας δὲ καὶ ταύτην ἐπεισήγαγεν	τῇ	Ολυμποιάδι. Επὶ πάσαις δ' ἔγημε
[13, 36]	τῷ Εὐξένῳ· ὄνομα δ' ἦν	τῇ	παιδὶ Πέττα. Τούτου δὲ συμπεσόντος
[13, 85]	Τελευτήσαντος δ' αὐτοῦ γηραιοῦ ἐν	τῇ	πατρίδι καὶ τῆς ἐκφορᾶς παρὰ
[13, 89]	ἐπιγραφομένῳ Συναγωγή. Δίνων δ' ἐν	τῇ	πέπτῃ τῶν Περσικῶν τῆς πρώτης
[13, 34]	καὶ πολλοῖς ἐγνωσμένου τῶν ἐν	τῇ	πόλει. Ανάθημα δ' αὐτῆς ἐστιν
[13, 24]	Δεινά, δεινὰ κοὐκ ἀνασχετὰ ἐν	τῇ	πόλει πράττουσιν οἱ νεώτεροι. Οπου
[13, 12]	δὲ οὐδενός. Διὸ καὶ ἐν	τῇ	Πολιτείᾳ ἔφη τὸν Ερωτα θεὸν
[13, 31]	γενομένους ἐγκρατεῖς τῆς ἐλευθερίας χαριστήρια	τῇ	πόρνῃ ἀποδιδόντας Αφροδίτης Πόρνης ναὸν
[13, 85]	μυίας ἀπεσόβει ὅτε δὲ κλαίοι,	τῇ	προβοσκίδι τὴν σκάφην ἐκίνει καὶ
[13, 67]	λαβεῖν αὐτόν; Θεόπομπος δ' ἐν	τῇ	πρὸς Αλέξανδρον Επιστολῇ τὴν Αρπάλου
[13, 87]	ὡς δῆλον ποιεῖ Παρμενίων ἐν	τῇ	πρὸς Αλέξανρον Επιστολῇ, ἣν ἐπέστειλεν
[13, 37]	τὸ μέγα μνημεῖον ὑπῆρχεν ἐπὶ	τῇ	πρὸς Ελευσῖνι θαλάσσῃ, καὶ Μύρτιον
[13, 93]	μερισάμενοι τηρεῖτε. Αἰσθήσει τε γὰρ	τῇ	πρὸς ὄσφρανσιν καὶ πρὸς τὸ
[13, 83]	ἀσπίδα ταύτην ἐν Δελφοῖς ἐν	τῇ	στοᾳ. Εν δὲ τῷ αὐτῷ
[13, 94]	ἡ μυρεψικὴ τέχνη ἀκολουθός τε	τῇ	Σωκράτους φιλοσοφίά, ἀνδρὸς τοῦ καὶ
[13, 4]	Αριάδνην ἥρπασεν. Ιστρος γοῦν ἐν	τῇ	τεσσαρεκαιδεκάτῃ τῶν Αττικῶν καταλέγων τὰς
[13, 64]	καὶ περὶ Μύστας ἱστορεῖ ἐν	τῇ	τεσσαρεσκαιδεκάτῃ οὕτως Μύστα Σελεύκου τοῦ
[13, 37]	πρὸς ἀφροδίσια. Πολύβιος δὲ ἐν	τῇ	τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τῶν Ιστοριῶν Κλεινοῦς φησι
[13, 59]	ἀπ' αὐτῆς ἐπλάσατο καὶ ἐν	τῇ	τοῦ Ερωτος βάσει τῇ ὑπὸ
[13, 56]	ἀφροδίσια πάνυ καταφερής· ὅστις καὶ	τῇ	τοῦ υἱοῦ γυναικὶ συνῆν, ὡς
[13, 55]	ἡδὶ Μεγακλέους. Τίμαιος δ' ἐν	τῇ	τρισκαιδεκάτῃ τῶν Ιστοριῶν ἐξ Ὑκκάρων·
[13, 92]	τὴν Ιστορίαν. Εἰπόντος δ' ἐν	τῇ	τρίτῇ καὶ εἰκοστῇ» ὁ Μυρτίλος
[13, 37]	Νεάνθης δ' ὁ Κυζικηνὸς ἐν	τῇ	τρίτῃ καὶ τετάρτῃ τῶν Ελληνικῶν
[13, 84]	ἱστορεῖ Δοῦρις ὁ Σάμιος ἐν	τῇ	τρίτῃ τῶν περὶ Αγαθοκλέα Ιστοριῶν.
[13, 89]	τῶν πανταχοῦ γυναικῶν ἐν Τενέδῳ	τῇ	Τρωικῇ νήσῳ. ~Οἶδα δὲ καὶ
[13, 12]	παρατάξεων Ερωτι προθύονται, ὡς ἐν	τῇ	τῶν παραταττομένων φιλίᾳ κειμένης τῆς
[13, 59]	δὲ τῶν Ελευσινίων πανηγύρει καὶ	τῇ	τῶν Ποσειδωνίων ἐν ὄψει τῶν
[13, 59]	ἐν τῇ τοῦ Ερωτος βάσει	τῇ	ὑπὸ τὴν σκηνὴν τοῦ θεάτρου
[13, 60]	Αμφις ἐν Κουρίδι. Παρεσίτει δὲ	τῇ	Φρύνῃ Γρυλλίων εἷς ὢν τῶν
[13, 59]	Επρμιππος. Ο δὲ Υπερείδης συναγορεύων	τῇ	Φρύνῃ, ὡς οὐδὲν ἤνυε λέγων
[13, 18]	ἔφησεν· Μή τι ἔχεις ἐγκαλεῖν	τῇ	φύσει, ὅτι ἄνδρα σὲ ἐποίησε
[13, 81]	ἦν οἱ κάρτα πλησίον, περιλαβὼν	τῇ	χειρὶ ἐφίλησεν. Επικροτησάντων δὲ πάντων
[13, 39]	νάδρον τινὰ διένευσ' ἐνεγκεῖν εὐχερῆ,	τῇ	χειρί τε ταἰδοῖον ἀποτρίψας {καὶ}
[13, 24]	τετρεμαίνοντα καὶ φοβούμενον {Δεδιότα, ἐν	τῇ	χειρὶ τὴν ψυχὴν ἔχοντα} ἃς
[13, 82]	παῖς τὸ ἴδιον ἱμάτιον ἐπὶ	τᾖ	πόᾳ ὑπέστρωσεν, τὴν δὲ τοῦ
[13, 51]	τῆς Ναννίου θυγάτηρ, τὸ τῆς	Τήθης	ἀναφέρουσα ἐκ τριπορνείας ὄνομα. Καὶ
[13, 71]	δ' ἀοιδὸς ἀηδόνος ἠράσαθ' ὕμνων	Τήιον	ἀλγύνων ἄνδρα πολυφραδίῃ. Καὶ γὰρ
[13, 72]	ὕμνον, ἐκ τᾶς καλλιγύναικος ἐσθλᾶς	Τήιος	χώρας ὃν ἄειδε τερπνῶς πρέσβυς
[13, 76]	ὥς δαχθεὶς ἕλᾳ ἱρᾶν μελισσᾶν	τήκομαι,	εὖτ' ἂν ἴδω παίδων νεόγυιον
[13, 64]	Λαοδίκη δὲ τὸν ἴδιον ἀποκτείνασα	τηλικαύτης	τιμῆς ἀξιοῦται. Ο δ' αὐτὸς
[13, 56]	Σωκράτει τῷ σοφῷ συγγενομένης καίπερ	τηλικοῦτον	ἀξίωμα συνέσεως καὶ πολιτικῆς δυνάμεως
[13, 83]	παραγεγονέναι, ὡς τάχιστα ὤφθη εἰς	τὴν	ἀγορὰν ἐμβαλοῦσα ἐμμανῶν γενομένων τῶν
[13, 43]	τελέως ἦν ὁμολογουμένη σοφός, εἰς	τὴν	ἀγορὰν λέγουσιν αὐτὴν ἐξίναι καὶ
[13, 89]	ἀπέκτειναν δὲ αὐτὴν Λακεδαιμόνιο καὶ	τὴν	ἀδελφὴν αὐτῆς Χρύσην, ὅτε καὶ
[13, 67]	δὲ πάθοι τις ἂν ἐπὶ	τὴν	Αθηναίων πόλιν ἀφικνούμενος κατὰ τὴν
[13, 41]	ἐκ μέσης τῆς Ελλάδος, μὴ	τὴν	Αθηναίων τι κωλῦσαι πόλιν, ὑφ'
[13, 13]	δαίμονος. Καὶ ταῦτ' ἐγώ, μὰ	τὴν	Αθηνᾶν καὶ θεούς, οὐκ οἶδ'
[13, 43]	παράδοξον καταπλαγεὶς ὁ Δίφιλος Νὴ	τὴν	Αθηνᾶν καὶ θεοὺς, ψυχρόν γ'
[13, 4]	νοίμίμως δ' αὐτὸν γῆμαι Μελίβοιαν	τὴν	Αἴαντος μητέρα. Ησίοδος δέ φησι
[13, 45]	Ο τοῦ Σοφοκλέους Δημοφῶν ἐρώμενος	τὴν	Αἶγα Νικὼ πρεσβυτέραν οὖσαν ποτὲ
[13, 45]	βινητιάσω, καὶ τοσοῦτον λήψομαι. Νικὼ	τὴν	Αἶγα, Πύθωνός τινος αὐτήν ποτ'
[13, 16]	ἢ τοὺς ὀφθαλμούς, ἐν οἷς	τὴν	αἰδῶ κατοικεῖν. Σοφοκλῆς δέ που
[13, 83]	Καὶ τῶν ἀνθρώπων ὕστερον ἀναζητούντων	τὴν	αἰτίαν εὑρέθη διὰ τὸν τοῦ
[13, 49]	καθ' ὑπόκρισιν έσκυθρώπαων. Ἐπερωτήσαντος δὲ	τὴν	αἰτίαν Ὀργίζομαί σοι, εἶπεν, ὅτι
[13, 82]	προσθεῖναι, τὸν δὲ Σοφοκλέα διὰ	τὴν	ἀκολασίαν καταφρονηθῆναι. Καὶ ὁ Σοφοκλῆς
[13, 37]	αὐτῳ εἰκόνας πολλὰς ἀνακεῖσθαι κατὰ	τὴν	Αλεξάνδρειαν μονοχίτωνας καὶ ῥυτὸν ἐχούσας
[13, 25]	πόλιν νεωτέτων τούτους τ' ἔχοντας	τὴν	ἀναγκαίαν φύσιν ἁμαρτάνοντάς τ' εἰς
[13, 59]	θαλάττῃ· καὶ ἀπ' αὐτῆς Απελλῆς	τὴν	Αναδυομένην Αφροδίτην ἀπεγράψατο. Καὶ Πραξιτέλης
[13, 56]	καὶ ἐξιόντα ἀπ' αὐτῆς ἀσπάζεσθαι	τὴν	ἄνθρωπον, καὶ φευγούσης ποτὲ αὐτῆς
[13, 35]	τὸν Ομάστην καὶ φιλοτιμουμένου γῆμαι	τὴν	ἄνθρωπον, οὐ συνετίθετο ὁ Ομάρτης
[13, 64]	ποιηθὲν ὑπὸ τῆς Δανάης κατεκρήμνισεν	τὴν	ἄνθρωπον, οὐδὲν τῶν προγεγενημένων φιλανθρώπων
[13, 67]	τὴν Αθηναίων πόλιν ἀφικνούμενος κατὰ	τὴν	ἀπ' Ελευσῖνος τὴν ἱερὰν ὁδὀν
[13, 83]	χαλκῆς, ἥν ἔστησαν Μεταποντῖνοι κατὰ	τὴν	Αριστέα τοῦ Προκονησίου ἐπιδημίαν, ὅτ'
[13, 2]	δύο γαμετὰς γυναῖκας, Ξανθίππην καὶ	τὴν	Αριστείδου Μυρτώ, οὐ τοῦ δικαίου
[13, 87]	Τῆς δ' αὖ χορεία λαγόνα	τὴν	ἀριστερὰν ἔλυσε γυμνὴ δ' αἰθέρος
[13, 67]	ἐν τῇ πρὸς Αλέξανδρον Επιστολῇ	τὴν	Αρπάλου διαβάλλων ἀκολασίαν φησίν Ἐπίσκεψαι
[13, 10]	τιμὴν ἀλλὰ παλλακίδος ἔπεμψε δὲ	τὴν	Αρπίου θυγατέρα Νειτῆτιν. Ο δὲ
[13, 43]	τῆς Δεξιθέας τῇ μητρί, Νὴ	τὴν	Αρτεμιν, εἰ, φησίν, ᾔδει, ἡ
[13, 31]	γέγονεν, ἐγχειρίσας αὑτόν τε καὶ	τὴν	ἀρχὴν ἐκείνῃ πᾶσαν, ἀλλὰ καὶ
[13, 33]	τὴν θυσίαν ᾀσθέν, ἐν ᾧ	τὴν	ἀρχὴν εὐθέως πεποίηται πρὸς τὰς
[13, 35]	ἡ Οδάτις καλλίστη τῶν κατὰ	τὴν	Ασίαν γυναικῶν, καὶ ὁ Ζαριάδρης
[13, 35]	ὁ ἔρως οὗτος παρὰ τοῖς	τὴν	Ασίαν οἰκοῦσι βαρβάροις καὶ περισσῶς
[13, 42]	οὐ γὰρ σὺ φεύγων ἀπέβαλες	τὴν	ἀσπίδα, μὰ τὴν Αφροδίτην, ἀλλ'
[13, 83]	θαυμαστῶς αὐτὸν κινδυνεύειν, ἀνακεῖσθαί τε	τὴν	ἀσπίδα ταύτην ἐν Δελφοῖς ἐν
[13, 78]	μεικάριον ὢν> εὔμορφον, Επιμενίδου καθαίροντος	τὴν	Αττικὴν ἀνθρωπείῳ αἵματι διά τινα
[13, 37]	οὐ Θαίδα εἶχε μεθ' ἑαυτοῦ	τὴν	Αττικὴν ἑταίραν; περὶ ἧς φησι
[13, 45]	ποτε Θαλλόν· παρεγενήθη γὰρ εἰς	τὴν	Αττικὴν ὠνησόμενος χελιδονείους ἰσχάδας Υμήττιόν
[13, 35]	στολὴν Σκυθικήν. Καὶ παρελθὼν εἰς	τὴν	αὐλὴν καὶ ἰδὼν τὴν Οδάτιν
[13, 43]	δοκῶν καὶ διψᾶν ὑπολειπόμενοι εἰς	τὴν	αὔριον τοῖς ἐπισυνάπτειν βουλομένοις τὸν
[13, 19]	καὶ ἕξει. Βουλόμενοι γὰρ ἐνδύεσθαι	τὴν	αὐτάρκειαν καὶ τὴν εὐτέλειαν εὑρίσκεσθε
[13, 50]	Νικοστρατίδα φησὶν Αφύην κληθῆναι διὰ	τὴν	αὐτὴν αἰτίαν. Ὁ δ' αὐτὸς
[13, 46]	τοῖς Βίοις, ὑποτυχοῦσα ἡ Γλυκέρα	Τὴν	αὐτήν, ἐφη, ἔχομεν αἰτίαν, ὦ
[13, 86]	εἰσαγαγεῖν πρὸς αὐτὀν διὰ τὸ	τὴν	αὐτὴν οἰκεῖν οἰκίαν, συναισθόμενος εἰσείλκυσε
[13, 32]	τῆς καλῆς Κορίνθου, ἐπειδή μοι	τὴν	αὐτόθι σοφιστείαν ὠνείδισας. Νόμιμόν ἐστιν
[13, 74]	ἁμάρτημα προσόν, ὅτι οὐκ ἐτίμα	τὴν	Αφροδίτην, αἴτιον ἐγένετο τοῦ ὀλέθρου·
[13, 42]	φεύγων ἀπέβαλες τὴν ἀσπίδα, μὰ	τὴν	Αφροδίτην, ἀλλ' ὁ σοὶ χρήσας
[13, 73]	ἐν ταῖς Δαναίσιν αὐτὴν παράγει	τὴν	Αφροδίτην λέγουσαν Ερᾷ μὲν ἁγνὸς
[13, 73]	Εὐριπίδου ἐπὶ νοῦν λαμβάνων λέγω	Τὴν	Αφροδίτην οὐχ ὁρᾷς ὅση θεὸς
[13, 28]	περὶ Θεῶν οὕτως. Εταίραν δὲ	τὴν	Αφροδίτην τὴν τοὺς ἑταίρους καὶ
[13, 73]	τὸν Ερωτα, προσέτι τε καὶ	τήν	Αφροδίτην τὴν χρυσῆν, τὰ Εὐριπίδου
[13, 61]	Θεωρίδος τῆς ἑταίρας. Ικετεύων οὖν	τὴν	Αφροδίτην φησίν· Κλῦθί μευ εὐχομένου,
[13, 66]	Ο δὲ σφοδρῶς ἐρῶν ἠξίωσε	τὴν	Βακχίδα μὴ περιιδεῖν αὐτον ἀπολλύμενον.
[13, 37]	ἐκράτει, ἡ καὶ πᾶσαν ἀνατρέψασα	τὴν	βασιλείαν; Εὔμαχος δὲ ὁ Νεαπολίτης
[13, 3]	ἔτι δὲ καὶ διὰ τὸ	τὴν	βασιλίδα, ὥς φησιν Δίνων ἐν
[13, 64]	τῆς φυγῆς διασωθέντος αὐτὴ μεταμφιεσαμένη	τὴν	βασιλικὴν ἐσθῆτα καὶ ῥάκια λαβοῦσα
[13, 10]	ἐκπεπτώκει τῆς Αἰγυπτίων βασιλείας διὰ	τὴν	γενομένην ἧτταν πρὸς Κυρηναίους καὶ
[13, 85]	νηχόμενος καὶ πάλιν ἀποκαθίστα εἰς	τὴν	γῆν. Φιλανθρωπότατον δὲ ἐστι καὶ
[13, 50]	Πυθιονίκης θάνατον ὁ Ἅρπαλος μετέπέμψατο	τὴν	Γλυκέραν Αθήνηθεν· ἣν καὶ έλθοῦσαν
[13, 27]	ἔα ἐπαρίστερ' ἐν τῷ στόματι	τὴν	γλῶσσαν φορεῖς κατὰ τὴν Εφίππου
[13, 43]	γ' αἰεὶ δραμάτων ἐμβάλλομεν. Πρὸς	τὴν	Γνάθαιναν Δίφιλος κληθείς ποτε ἐπὶ
[13, 46]	Διφίλου ὑπονίψαι τοὺς πόδας αὐτοῦ	τὴν	Γνάθαιναν, ἣ δὲ τί γάρ,
[13, 46]	καὶ οὐδὲν ἧττον ἐλθεῖν πρὸς	τὴν	Γνάθαιναν. Κελεύοντος οὖν τοῦ Διφίλου
[13, 47]	αὐτῇ καὶ τοῦ παιδὸς κελεύοντος	τήν	Γνάθαιναν προαναλῶσαι Ὀλόμενε παίδων, ἔφη,
[13, 44]	ἄρρεν αὐτῷ παιδίον, οὐχ ὑπομένουσαν	τὴν	Γναθαίνιον λαβεῖν μίσθωμα, λιπαρῶν δὲ
[13, 44]	ὢν> ἐτῶν, Κρονίοις ἀπιοῦσαν εἶδε	τὴν	Γναθαίνιον μετὰ τῆς Γναθαίνης ἐξ
[13, 44]	ἐντρυφᾶν μαστιγίας. Ἔπειτεν εἰπεῖν φασι	τὴν	Γναθαίνον· Περιλαμβάνειν γὰρ οὐκ ἐδοκίμαζον,
[13, 86]	καὶ τῶν ἐλεφάντων ἐστὲ κατὰ	τὴν	γνώμην ἀγριώτεροι ἔτι τε ἀνημερώτεροι.
[13, 58]	δὲ περὶ τὰς ὁμιλίας ἐσφάλλετο	τὴν	γνώμην, εἴ τις θέωροίη τὰ
[13, 45]	φορτιούμενος μέλι. Λέγεται δ' ἐκείνην	τὴν	γυναῖκ' ἐσχηκέναι πυγὴν πάνυ καλήν,
[13, 95]	οὐσίαν κέκτηται Ερμαίου τοῦ μυροπώλου,	τὴν	γυναῖκα διαφθείρας ἑβδομήκοντα ἔτη γεγονυῖαν
[13, 90]	ἐπιτελέσαι καὶ νικῆσαι πρῶτον αὐτοῦ	τὴν	γυναῖκα Ηροδίκην. Επιτελεῖται δὲ καὶ
[13, 80]	λαβὼν τὰς Δαρείου θυγατέρας καὶ	τὴν	γυναῖκα κάλλει διαπρεπεστάτην οὖσαν οὐ
[13, 10]	μὲν βακχικώτερον μετὰ τυμπάνων προελθεῖν,	τὴν	δ' Εὐρυδίκην Μακεδονικῶς καθωπλισμένην, ἀσκηθεῖσαν
[13, 64]	προγεγενημένων φιλανθρώπων ἐπὶ νοῦν βαλομένη.	Τὴν	δὲ Δανάην φασίν, ὡς ᾔσθετο
[13, 60]	καὶ ἀποδύειν τοὺς συνόντας αὐτῇ,	τὴν	δὲ Θεσπικήν. Επλούτει δὲ σφόδρα
[13, 38]	ἧς ἔσχε καὶ θυγατέρα Φίλαν;	τὴν	δὲ Λάμιαν Πολέμων φήσι ἐν
[13, 62]	αὐτὸς ἐγκώμιον Ναίδος τῆς ἑταίρας.	Τὴν	δὲ Ναίδα ταύτην Λυσίας ἐν
[13, 65]	μὲν υἱός, Δημοχάρους δὲ ἀδελφιδοῦς.	Τὴν	δὲ Νέαιραν εἶχον ἡμέραν παρ'
[13, 60]	ὧν τὴν μὲν ἐπικαλεῖσθαι Κλαυσιγέλωτα,	τὴν	δὲ Σαπέρδιον. Ηρόδικος δὲ ἐν
[13, 82]	ἱμάτιον ἐπὶ τᾖ πόᾳ ὑπέστρωσεν,	τὴν	δὲ τοῦ Σοφοκλέους χλανίδα περιεβάλοντο.
[13, 43]	τὴν πυγὴν ἅπαξ αὐτῷ παρασχεῖν·	τὴν	δὲ τοῦτ' εἰπεῖν Τάλαν, ἔπειτα
[13, 72]	κατὰ Κῦρον καὶ Πολυκράτην γενόμενον,	τὴν	δἐ κατ' Αλυάττην τὸν Κροίσου
[13, 32]	τελεσθέντων περὶ ὧν ἂν ποιῶνται	τὴν	δέησιν ἀπάξειν αὐτῇ καὶ τὰς
[13, 12]	Κολοφωνιακοῖς, γυμνάσιον ἀναθέντες τῷ Ερωτι	τὴν	διὰ τοῦτον ἀγομένην ἕορτην Ελευθέρια
[13, 63]	ἀλλ' αἰδοῖ τουτ' ἐποίησεν, φεύγων	τὴν	διαβολήν. Ακόλαστος δ' ἦν ὁ
[13, 79]	τὸν λόγον ποιούμενος Μηροῖς ὑπαίθων	τὴν	Διὸς τυραννίδα. Οὐκ ἀγνοῶ δὲ
[13, 69]	Κρατῖνος διὰ τούτων Εἰς δὲ	τὴν	Δωρίχαν τόδ' ἐποίησε τοὐπίγραμμα Ποσείδιππος,
[13, 45]	δὲ τῆς Υὸς καλουμένης πρὸς	τὴν	ἑαυτῆς λοιδορουμένης ποτὲ μητέρα (Κορώνη
[13, 50]	χαλκῆν αὐτῆς ἱστάναι τολμῆσαι παρὰ	τὴν	έαυτοῦ. Τὰ ὅμοια δ' εἴρηκε
[13, 56]	εἰς αὐτὴν τάδε· Αρχεάνασσαν ἔχω	τὴν	ἐκ Κολοφῶνος ἑταίρην, ἧς καὶ
[13, 26]	ἑταίρας αὐτῇ συγκατελέγει δὶα τούτων·	Τὴν	ἐκ Κορίνθου Λαίδ' οἶσθα; (Β)
[13, 2]	τὸν βωμὸν ἕλκουσαι ῥαπίζουσιν, ἵνα	τὴν	ἐκ τοῦ πράγματος ὕβριν φεύγοντες
[13, 3]	ὁ Σπαρτιάτης αἰδεῖσθαι γαμετὴν οὖσαν	τὴν	Ελένην, ὑπερ ἧς καὶ τὴν
[13, 3]	τῷ Αγαμέμνονι ἀποκτείνει, ἣν εἰς	τὴν	Ελλάδα ὁ κρείων ἐπηγάγετο, ἐν
[13, 32]	παρεῖναι. Καἱ ὅτε δὴ ἐπἱ	τὴν	Ελλάδα τὴν στρατείαν ἦγεν ὁ
[13, 56]	δυνάμεως κτησάμενος, οὐ συνετάραξε πᾶσαν	τὴν	Ἑλλάδα; ἦν δ' οὗτος ὁ>
[13, 89]	Ησίοδος δ' ἐν τρίτῳ Μελαμποδίας	τὴν	ἐν Εὐβοίᾳ Χαλκίδα καλλιγύναικα εἶπεν.
[13, 64]	ὁ Δαμασκηνός. Πτολεμαῖός τε ὁ	τὴν	ἐν Εφέσῳ διέπων φρουρὰν υἱὸς
[13, 31]	Σάμιος ἐν δευτέρῳ Ωρων Σαμιακῶν	Τὴν	ἐν Σάμῳ Αφροδίτην, ἣν οἵ
[13, 31]	ὕψος ἄρας ὥστε περιοδεύοντος αὐτοῦ	τὴν	ἐντὸς τοῦ Τμώλου χώραν, οὗ
[13, 21]	τρώγων Ωκιμον διεφθάρην· κἀνταῦθα κατελήρησα	τὴν	ἐξωμίδα. Καλός γε ὁ τῶν
[13, 31]	Αργοναύτας Εταιρείῳ Διὶ θῦσαι καὶ	τὴν	ἑορτὴν Εταιρίδεια προσαγονεῦσαι. Θύουσι δὲ
[13, 54]	Ἐπίκουρος οὐ Λεόντιον εἷχεν ἐρωμένην	τὴν	ἐπὶ έταιρείᾳ διαβόητον γενομένην; ἣ
[13, 53]	Ἐπίκουρος οὐ Λεόντιον εἷχεν ἐρωμένην	τὴν	ἐπὶ έταιρείᾳ διαβόητον γενομένην; ἣ
[13, 59]	Θεσπιῶν. Κρινομένη δὲ ὑπὸ Εὐθίου	τὴν	ἐπὶ θανάτῳ ἀπέφυγεν Διόπερ ὀργισθεὶς
[13, 64]	Λαοδίκη διανεύει τῷ Σώφρονι, μηνύουσα	τὴν	ἐπιβουλήν. Ὃ δὲ συλλαβών καὶ
[13, 49]	τριακοσίων εἴκοσι τριῶν. ~Καλλίστιον δὲ	τήν	έπικληθεῖσαν Πτωχελένην μαστιγίας έμισθώσατο. Θέρους
[13, 70]	Στρατοκλῆς δ' ὁ ῥήτωρ εἶχε	τὴν	ἐπικληθεῖσαν Λήμην ἑταίραν, τὴν καλουμένην
[13, 84]	Αγαθοκλέα Ιστοριῶν. Κἀγὼ δὲ κατὰ	τὴν	Επικράτους Αντιλαίδα Τἀρωτίκ' ἐκμεμάθηκα ταῦθα
[13, 34]	τῆς ἑταίρας εἰκόνιον, ἧς διὰ	τὴν	ἐπιφάνειαν οἴκημά τι λέγεται καὶ
[13, 1]	ἐκτιθέμενοι τὴν ἱστορίαν τῶν Μουσῶν	τὴν	Ερατὼ ἐπικαλεσάμενοι εἰς μνήμην ἡμῖν
[13, 70]	τὴν Μιμνέρμου αὐλητρίδα Ναννὼ καὶ	τὴν	Ερμησιάνακτος τοῦ Κολοφωνίου Λεόντιον ἀπὸ
[13, 31]	βασιλεὺς οὐ μόνον περὶ ζῶσαν	τὴν	ἐρωμὲνην περιβόητος γέγονεν, ἐγχειρίσας αὑτόν
[13, 62]	ἡλικίᾳ τὸν Ισοκράτη ἀναλαβεῖν Λαγίσκαν	τὴν	ἑταίραν εἰς τὴν οἰκίαν, ἐξ
[13, 64]	τοῦ Φιλαδέλφου βασιλέως Εἰρήνην εἶχε	τὴν	ἑταίραν, ἥτις ὑπὸ Θρᾳκῶν ἐν
[13, 45]	ἕτερ' ἐκείνη μέμφεται. Ιππην λέγουσι	τὴν	ἑταίραν Θεόδοτον ἔχειν ἐραστὴν τὸν
[13, 61]	ὥς φησιν Ηγήσανδρος, Αρχίππην ἠγάπησεν	τὴν	ἑταίραν καὶ τοῦ βίου κληρονόμον
[13, 23]	ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ δράματι Ισοστάσιον	τὴν	ἑταιρικὴν παρασκευὴν καὶ τὰς δι'
[13, 24]	βλέπειν. Ἢ οὐκ οἶδας κατὰ	τὴν	Εὐβούλον Παννυχίδα τὰς φιλῳδοὺς κερμάτων
[13, 23]	ἰσχία· ὑπενέδυσ' ἐρραμέν' αὐτήν, ὥστε	τὴν	εὐπυγίαν ἀναβοᾶν τοὺς εἰσιδόντας. Κοιλίαν
[13, 19]	γὰρ ἐνδύεσθαι τὴν αὐτάρκειαν καὶ	τὴν	εὐτέλειαν εὑρίσκεσθε ἐπὶ ταῖς τῆς
[13, 27]	στόματι τὴν γλῶσσαν φορεῖς κατὰ	τὴν	Εφίππου Φιλύριαν. Δοκεῖς γάρ μοι
[13, 24]	ἔξεστί σοι μικροῦ πρίασθαι κέρματος	τὴν	ἡδονήν. Καὶ ἐν Ναννίῳ, εἰ>
[13, 24]	κήπεύει κόρας, μικροῦ πρίασθαι κέρματος	τὴν	ἡδονήν, καὶ μὴ λαθραίαν Κύπριν
[13, 60]	δοκοῦσα τοὺς βίους μείζους βλάβας	τὴν	ἡλιαίαν εἷλε περὶ τοῦ σώματος
[13, 15]	τινα Αττικόν, μέγαν τινὰ κατὰ	τὴν	ἡλικίαν ἐπιδεικνύντα ὡς καλόν, ᾧ
[13, 23]	δὲ μὴ χαίρῃ γελώσα, διατελεῖ	τὴν	ἡμέραν ἔνδον, ὥσπερ τοῖς μαγείροις
[13, 26]	οἶσθα; (Β) Πῶς γὰρ οὔ;	τὴν	ἡμετέρειόν γ' (Α) ν ἐκείνῃ
[13, 50]	τάδε λέγει Ἄγων Γλυκέραν τε	τὴν	Θαλασσίδος, ζεῦγος ἔχων. Ἄδηλον εἰ
[13, 85]	πατρίδι καὶ τῆς ἐκφορᾶς παρὰ	τὴν	θάλατταν γιγνομένης κατὰ τύχην {ἐν
[13, 85]	ἄλλων ἐκ παλαίστρας παραγινόμενος ἐπὶ	τὴν	θάλατταν ἐκολύβα. Δελφὶς δὲ πρὸς
[13, 84]	Αφροδίτῃ χρώμενοι καὶ ἀσεβοῦντες εἰς	τὴν	θεόν, μὴ τὸν αὐτὸν διαφθαρῆτε
[13, 33]	οὖν τοῦ τοιούτου νομίμου περὶ	τὴν	θὲον Ξενοφῶν ὁ Κορίνθιος ἐξιὼν
[13, 45]	ἐπεὶ τέλος ἔδοξ' ἔχειν, πέμψασα	τὴν	θεραπαινίδα τὸ μισθάριον ἔχουσαν ἐκέλευ'
[13, 45]	φησί, καταβεβρωκέναι. Φρύνην ἐπείρα Μοίριχος	τὴν	Θεσπικήν· κἄπειτεν αἰτήσασαν αὐτον μνᾶν
[13, 36]	παραγενόμενον τὸν Εὔξενον παρακέκληκεν ἐπὶ	τὴν	θοίνην. Ο δὲ γάμος ἐγίγνετο
[13, 5]	ἔσχεν Αλέξανδρον καὶ Κλεοπάτραν. Καὶ	τὴν	Θρᾀκην δὲ ὅτε εἷλεν, ἧκε
[13, 35]	οὐ προειπῶν ὅτῳ μέλλοι διδόναι	τὴν	θυγατέρα. Ακμαζούσης οὖν τῆς μέθης
[13, 48]	τοὺς ἐραστὰς ὡς αὐτὴν καὶ	τὴν	θυγατέρα εἰσιέναι, κατὰ ζῆλον τῶν
[13, 5]	τῶν Θρᾳκῶν βασιλεὺς ἄγων Μήδαν	τὴν	θυγατέρα καὶ δῶρα πολλά. Γήμας
[13, 48]	Λύκος καὶ Ἐλεύθερος; Ἐπὶ δὲ	τὴν	θυγατέρα τῆς Γναθαίνης πτωχῶν έραστῶν
[13, 77]	παιδὸς συστᾶσαν, Θησέως ἐρασθεὶς καὶ	τὴν	θυγατέρα τούτῳ γυναῖκα ἔδωκε Φαίδραν,
[13, 44]	ὁρᾷς, Γνάθαιν' ἔφη, ὑπερηφάνως μοι	τὴν	θυγατέρα χρωμένων; Η γραῦς δ'
[13, 57]	έν Πυραύνῳ οὕτως· Ἄνοιγ᾽ ἄνοιγε	τὴν	θύραν· ἐλάνθανον πάλαι περιπατῶν ἀνδριάς,
[13, 33]	δὲ καὶ σκόλιον τὸ παρὰ	τὴν	θυσίαν ᾀσθέν, ἐν ᾧ τὴν
[13, 67]	ἀφικνούμενος κατὰ τὴν ἀπ' Ελευσῖνος	τὴν	ἱερὰν ὁδὀν καλουμένην. Καὶ γὰρ
[13, 32]	ἰδίᾳ γραψάντων τὰς τότε ποιησαμένας	τὴν	ἱκετείαν καὶ ὕστερον παρούσας συνέθηκε
[13, 32]	μεγάλων τῇ Αφροδίτῃ, συμπαραλαμβάνεσθαι πρὸς	τὴν	ἱκετείαν τὰς ἑταίρας ὡς πλείστας,
[13, 10]	Κλεοπάτρας γάμον, ὁ Ηρακλέους διὰ	τὴν	Ιόλην ἐπιγαμίαν τῆς Εὐρύτρου θυγατρός,
[13, 16]	κάλλους τοῦ Πέλοπος διαλεγομένην ποιήσας	τὴν	Ιπποδάμειάν φησι· Τοιάνδ' ἐν ὄψει
[13, 4]	Τροιζῆνος ἥρπασεν Αναξώ. Μετὰ δὲ	τὴν	Ιππολύτην Φαίδραν ἔσχεν. ~Φίλιππος δ'
[13, 5]	πάσαις δ' ἔγημε Κλεοπάτραν ἐρασθεὶς	τὴν	Ιπποστράτου μὲν ἀδελφήν, Αττάλου δὲ
[13, 62]	ἐν τούτοις Καὶ τὴν Λαγίσκαν	τὴν	Ισοκράτους παλλακὴν ἰδεῖν με συκάζουσαν
[13, 92]	Φύλαρχος Κατανέγνων γὰρ αὐτοῦ πᾶσαν	τὴν	Ιστορίαν. Εἰπόντος δ' ἐν τῇ
[13, 1]	ἑταιρῶν πολλάκις λόγοι) εἰδόσιν ἐκτιθέμενοι	τὴν	ἱστορίαν τῶν Μουσῶν τὴν Ερατὼ
[13, 70]	εἶχε τὴν ἐπικληθεῖσαν Λήμην ἑταίραν,	τὴν	καλουμένην Παρόραμα διὰ τὸ καὶ
[13, 22]	δυστυχὴς Φρύνης ἐρασθείς, ἡνίκ' ἔτι	τὴν	κάππαριν συνέλεγεν οὔπω τ' εἶχεν
[13, 3]	ἡ Κλυταιμνήστρα δὲ περιπαθὴς γενομένη	τὴν	Κασσάνδραν σὺν αὐτῷ τῷ Αγαμέμνονι
[13, 35]	Διετέλουν οὖν ἀλλήλων ἐπιτυμοῦντες διὰ	τὴν	κατὰ τὸν ὕπνον φαντασίαν. Ἦν
[13, 89]	καὶ οὐ τῷ νῷ. Καὶ	τὴν	καταγαγοῦσαν δὲ Πεισίστρατον ἐπὶ τὴν
[13, 1]	τὸν ἐρωτικὸν ἐκεῖνον κατάλογον, ἐντεῦθεν	τὴν	καταρχὴν ποιησόμεθα εἰ δ' ἄγε
[13, 59]	μηδὲ βλεπόμενον τὸν κατηγορούμενον ἢ	τὴν	κατηγορουμένην κρίνεσθαι. Ἦν δὲ ὄντως
[13, 5]	δ' ἐγέννησε τῷ Φιλίππῳ θυγατέρα	τὴν	κληθεῖσαν Εὐρώπη, Φιλογύνης δ' ἦν
[13, 21]	ἐκείνου τοῦ ὁμωνύμου σοι ποιητοῦ	τὴν	κνήμην φορῶν, ὃς ἐν τοῖς
[13, 59]	δὲ ὁ ἀγαλματοποιὸς ἐρῶν αὐτῆς	τὴν	Κνιδίαν Αφροδίτην ἀπ' αὐτῆς ἐπλάσατο
[13, 56]	καλὸς ἡμῶν Πλάτων οὐκ Αρχεάνασσαν	τὴν	Κολοφωνίαν ἑταίραν ἠγάπα; ὡς καὶ
[13, 83]	Πυθοδώρου τοῦ Σικυωνίου υἱῷ ἀποκερουμένῳ	τὴν	κόμην, ὄντι καλῷ συγγενόμενον τὰ
[13, 49]	με λυπεῖ» ἐφη. Πρὸς Λαίδα	τὴν	Κορινθίαν ἐραστὴς ἀποσφράγισμα πέμψας ἐκέλευε
[13, 45]	καὶ ταῦτ' ἀναγράφει· Λαίδα λέγουσι	τὴν	Κορινθίαν ποτὲ Εὐριπίδην ἰδοῦσαν ἐν
[13, 90]	φησὶ γίνεσθαι παρὰ Ηλείοις, καὶ	τὴν	κρίσιν ἐπιτελεῖσθαι μετὰ σπουδῆς λαμβάνειν
[13, 43]	προσενεγχεῖν Διφῖλῳ ποτήριον. ὑπερηδέως δὲ	τὴν	κύλικ' ἐκπίων ἄφνω καὶ τὸ
[13, 81]	δ' αὐτοῦ τὸ πρόσωπον πρὸς	τὴν	κύλικα ἐγγυτέρω τὴν κύλικα τοῦ
[13, 81]	αὐτοῦ Βραδέως τοίνυν καὶ ἀπόγερε	τὴν	κύλικα. Ετι πολὺ μᾶλλον ἐρυθριάσαντος
[13, 81]	πρόσωπον πρὸς τὴν κύλικα ἐγγυτέρω	τὴν	κύλικα τοῦ ἑαυτοῦ στόματος ἤγεν,
[13, 62]	αὐτῆς Στράττις ἐν τούτοις Καὶ	τὴν	Λαγίσκαν τὴν Ισοκράτους παλλακὴν ἰδεῖν
[13, 55]	Ὑκκάρου φησὶν Σικελικοῦ φρουρίου εἶναι	τήν	Λαίδα. Στράττις δ' ἐν Μακεδόσιν
[13, 34]	παριήγετο αἰεὶ ὁ Αλκιβιάδης, Δαμασάνδραν	τὴν	Λαίδος τῆς νεωτέρας μητέρα καὶ
[13, 58]	θέωροίη τὰ πραχθέντα αὐτῷ περὶ	τὴν	Λάκωνος γυναῖκα. Ὑπερείδης δ' ὁ
[13, 39]	τῷ Δημητρίῳ εὐημερούσης, φασὶ καὶ	τὴν	Λάμιαν τὸν βασιλέ' εὐμελῶς κελητίσαι
[13, 45]	Επειτεν ὁ βασιλεὺς λέγει· Εἰς	τὴν	λεκάνην μὲν οὖν· δοκεῖς γάρ
[13, 64]	καὶ αὐτὴν κατέσφαξαν. Δανάην δὲ	τὴν	Λεοντίου τῆς Επικουρείου θυγατέρα ἑταιριζομένην
[13, 47]	έν τρισὶν ἡμέραις καταβεβρωκέναι; Ἤτοι	τήν	λήκυθον, ἔφη, ἢ τὰ ὑποδήματα.
[13, 31]	τὸ μνῆμα καὶ πᾶσι τοῖς	τὴν	Λυδίαν οἰκοῦσιν ἄποπτον εἶναι. Δημοσθένης
[13, 89]	καὶ πεντηκοστῇ τῶν Ιστοριῶν Ξενοπείθειαν	τὴν	Λυσανδρίδου μητέρα πασῶν τῶν κατὰ
[13, 41]	ταῦτα δ' ἡ Γνάθαινα πρὸς	τὴν	Μανίαν ἐλοιδορεῖτο καὶ λέγει Τί
[13, 42]	ξένος καὶ παρεπιδημήσας Αθήνησίν ποτε	τὴν	Μανίαν μετεπέμψαθ' ὅσον ᾔτησε δούς.
[13, 45]	μοι τέτταρας κοτύλας ἔπειτα εἰς	τὴν	μεγάλην. Επειτεν ὁ βασιλεὺς λέγει·
[13, 41]	γυναικός τις λόγος γένοιτο, μανίαν	τὴν	Μέλιτταν ὡς καλὴν ἔφασκον εἶναι,
[13, 10]	Ολυμπιάδος καὶ Εὐρυδίκης. ἐν ᾧ	τὴν	μὲν βακχικώτερον μετὰ τυμπάνων προελθεῖν,
[13, 72]	(ἐστὶν γὰρ ἀπ' εὐκτίνου Λέσβου)	τὴν	μὲν ἐμὴν κόμην (λευκὴ γάρ)
[13, 60]	δύο ἀναγράφει Φρύνας γεγονέναι, ὧν	τὴν	μὲν ἐπικαλεῖσθαι Κλαυσιγέλωτα, τὴν δὲ
[13, 60]	Ηρόδικος δὲ ἐν ἕκτῳ Κωμῳδουμένων	τὴν	μὲν παρὰ τοῖς ῥήτορσί φησιν
[13, 62]	δ' ἐν τῷ κατὰ Νεαίρας	τὴν	Μετάνειραν τοῦ Λυσίου φησὶν ἐρωμένην
[13, 70]	ποίημα Λυδήν. Παρέλιπον δὲ καὶ	τὴν	Μιμνέρμου αὐλητρίδα Ναννὼ καὶ τὴν
[13, 47]	ἀλλ' ἀργυρίτης. Ως δ' ὁ	τὴν	μνᾶν τῇ θυγατρὶ δοὺς αὐτῆς
[13, 5]	Αρριδαῖον ἐτέκνωσε. προσεκτήσατο δὲ καὶ	τὴν	Μολοττῶν βασιλείαν γήμας Ολυμπιάδα, ἐξ
[13, 17]	δὲ πρὸς τὸν ὑπερβαλλόντως θαυμαζόμενον	τὴν	μορφὴν καὶ καλὸν εἶναι νομιζόμενόν
[13, 89]	ἥτις καὶ τῇ θεῷ εἶκαστο	τὴν	μορφήν. Στεφανόπωλις δ' ἦν καὶ
[13, 69]	ἀδελφοῦ αὐτῆς κατ' ἐμπορίαν εἰς	τὴν	Ναύκτατιν ἀπαίροντος διὰ τῆς ποιήσεως
[13, 65]	Στέφανος ὁ ῥήτωρ· ὃς καὶ	τὴν	Νεαίρας θυγατέρας Στρυμβήλην τὴν ὕστερον
[13, 10]	ὁ Ναυκρατίτης ἐν τρίτῃ Αἰγυπτιακῶν	τὴν	Νειτῆτιν Κύρῳ πεμφθῆναί φασιν ὑπὸ
[13, 13]	οὔτε ῥᾀδιος ἀπαλλαγῆναι τῷ φέροντι	τὴν	νόσον, βαρὺς δὲ κομιδῇ. Πῶς
[13, 27]	μετὰ κορίσκης ἢ μετὰ χαμαιτύπης	τὴν	νὺκτα κοιμᾶσθαι. Βαβαί, ἡ στιφρότης,
[13, 71]	ἀλγύνων ἄνδρα πολυφραδίῃ. Καὶ γὰρ	τὴν	ὁ μελιχρὸς ἐφωμίλησεν Ανακρέων στελλομένην
[13, 35]	εἰς τὴν αὐλὴν καὶ ἰδὼν	τὴν	Οδάτιν ἑστηκυῖαν πρὸ τοῦ κυλικείου
[13, 35]	Ακμαζούσης οὖν τῆς μέθης εἰσκαλέσας	τὴν	Οδάτιν ὁ πατὴρ εἰς τὸ
[13, 35]	τό ἅρμα καὶ ἔφυγεν ἔχων	τὴν	Οδάτιν. Οἱ δὲ παῖδες καὶ
[13, 67]	καὶ τὸ πόλισμα, ὄψεται παρὰ	τὴν	ὁδὸν αὐτὴν ῴκοδομήμενον μνῆμα οἷον
[13, 49]	ποιητῇ δυσημερήσαντι καὶ εἰσελθόντι εἰς	τὴν	οἰκίαν Γλυκέρα προσενέγκασα γάλα παρεκάλει
[13, 58]	ἀπηλλαγμένος τὴν προειρημένην Μυρρίνην εἰς	τὴν	οἰκίαν εἰσήγαγεν. ~Ἦν δ' ἡ
[13, 48]	έραστῶν κωμαζόντων καὶ ἀπειλούντων κατασκάφειν	τὴν	οἰκίαν· ἐνηνοχέναι γὰρ δικέλλας καὶ>
[13, 62]	ἀναλαβεῖν Λαγίσκαν τὴν ἑταίραν εἰς	τὴν	οἰκίαν, ἐξ ἧς καὶ γενέσθαι
[13, 63]	συνέχεεν. Αναλαβεῖν γοῦν καὶ εἰς	τὴν	οἰκίαν λέγεταί τινα Κνωσίωνα μειρακίσκον,
[13, 82]	Σοφοκλέους χλανίδα περιεβάλοντο. Μετ' οὖν	τὴν	ὁμιλίαν ὁ παῖς ἁρπάσας τὸ
[13, 75]	οὔσης, δυναμένης δὲ καὶ διὰ	τὴν	ὁμιλίαν τοὺς ἐραστὰς προσελκὺσασθαι. Λέγει
[13, 70]	Αντιμάχου Λυδήν, προσέτι δὲ καὶ	τὴν	ὁμώνυμον ταύτης ἑταίραν Λυδὴν ἥν
[13, 89]	ἐν τῇ ἐννεακαιδεκάτῃ Τιμῶσάν φησι	τὴν	Οξυάρτου παλλακίδα πάσας γυναῖκας ὑπερβεβληκέναι
[13, 4]	Αἰγεύς Πρώτην μὲν γὰρ ἔγημε	τὴν	Οπλητος θυγατέρα, μεθ' ἣν τῶν
[13, 66]	αὐτον ἀπολλύμενον. Καὶ ἡ Βακχὶς	τὴν	ὁρμὴν κατιδοῦσα τοῦ νεανίσκου ἔδωκε.
[13, 40]	Φιλίππου τοῦ Μακεδόνας αὐξήσαντος Φίλινναν	τὴν	ὀρχηστρίδα, ἐξ ἧς καὶ γεννῆσαι
[13, 95]	αὐτῷ κατέλιπεν. Αλλὰ γὰρ οὐ	τὴν	οὐσίαν κέκτηται Ερμαίου τοῦ μυροπώλου,
[13, 37]	τῶν ἐπιχωρίων γυναικῶν μάλ' εὐπρεπεστάτην	τὴν	ὄψιν καὶ Βιλιστίχην, ἔτι δὲ
[13, 52]	ἡ δοκοῦσα τῶν πώποτε διενηνοχέναι	τὴν	ὄψιν καὶ Ὤκιμον καὶ Μετάνειρα
[13, 14]	ὡραῖον φιλῶν τρόπων ἐραστής ἐστι,	τὴν	ὄψιν παρείς; ἄφρων γ' ἀληθῶς.
[13, 36]	ἔδει μετὰ τὸ δεῖπνον εἰσελθοῦσαν	τὴν	παῖδα φιάλην κεκερασμένην ᾦ βούλοιτο
[13, 86]	αὐτὴν οἰκεῖν οἰκίαν, συναισθόμενος εἰσείλκυσε	τὴν	παιδίσκην καὶ συγκατέκλεισε τῷ Περσαίῳ.
[13, 57]	ἢ Ἀβδηρίτου, μικρὸν ἐπισχὼν ἐπὶ	τὴν	παρὰ σοῦ τρέψομαι πεῦσιν, Φοῖνιξ
[13, 89]	δἐ καὶ Ιππάρχῳ τῷ υἱεῖ	τὴν	παραιβατήσασαν αὑτῷ γυναῖκα Φύην τὴν
[13, 46]	μετὰ ἑταιρῶν πλειόνων καὶ τάσδε,	τὴν	Πάροινον ἐπικληθεῖσαν καὶ Λαμπυρίδα καὶ
[13, 74]	εἰς ἡμᾶς μέγα. Νεανίσκῳ γὰρ	τὴν	πᾶσαν ἀρετὴν ἔχοντι τοῦτο μόνον
[13, 86]	εἶθ' ὅταν παρεισδυῇ τὸ οἰνάριον,	τὴν	πᾶσαν ἀσχημοσύνην ἐπιδείκνυνται ὃ καὶ
[13, 45]	αὐτήν ποτ' ἀπολιπόντος, Εὔαδριν δὲ	τὴν	παχεῖαν ἀναλαβόντος, εἶπεν ὕστερον μεταπεμπομένου
[13, 84]	Κλέαρχος. ῇ τε γὰρ περὶ	τὴν	Πειρήνην χαλκῇ βοὶ βοῦς ἐπανέβη·
[13, 10]	ἐπολέμησαν, δεκαέτης ἦν, ἁρπασάντων Κιρραίων	τὴν	Πελάγοντος τοῦ Φωκέως θυγατέρα Μεγιστὼ
[13, 4]	συνῆν πολλαῖς χωρὶς γάμων. Επειτα	τὴν	Πιτθέως ἔλαβεν Αἴθραν, μεθ' ἣν
[13, 6]	σκοπεῖν ἀπ' ἀρχῆς πρῶτα μὲν	τὴν	Πλαγγόνα, ἥτις ὥσπερ ἡ Χίμαιρα
[13, 66]	τῷ περὶ Αναθημάτων, Πασιφίλαν ἐκάλεσαν	τὴν	Πλαγγόνα. Μαρτυρεῖ δὲ καὶ Αρχίλοχος
[13, 48]	εἰσίν. Διαπηδῶντος δ' αὐτοῦ ἐπὶ	τὴν	πλησίον κλινην Πρόσεχε, φησί, μὴ
[13, 20]	καὶ πλουσίας, ὡς ἀπέκλινεν ἐπὶ	τὴν	πλουσίαν, ζημιῶσαι τοὺς ἐφόρους αὐτον,
[13, 25]	ἐστὶν ἁρμοστόν, Σόλων) μεστὴν ὁρῶντα	τὴν	πόλιν νεωτέτων τούτους τ' ἔχοντας
[13, 85]	τῆς Ιασοῦ παῖδα. Περὶ γὰρ	τὴν	πόλιν ταύτην Διονύσιός τις ἦν
[13, 18]	πάνυ τῷ ἀνδρὶ διά τε	τὴν	πολυμαθίαν καὶ τὴν τοῦ ἤθους
[13, 58]	τὸν ὑἱὸν ἀποβαλὼν Γλαύκιππον Μυρρίνην	τὴν	πολυτελεστάτην ἑταίραν ἀνέλαβε, καὶ ταύτην
[13, 67]	τῆς ἐξ Αἰγίνης Αθήναζε μετενεγκαμένης	τὴν	πορνείαν ὥστε γίνεσθαι μὴ μόνον
[13, 68]	εἰ μή τις στεφανώσειε καὶ	τὴν	πόρνην. Εστησέν τε εἰκόνα χαλκῆν
[13, 51]	πῶς περιεῖδον ΑΘηναῖοι οὕτως προσαγορευομένην	τὴν	πόρνην, πανηγύρεως ένδοξοτάτης ὀνόματι κεχρημένην·
[13, 44]	νυκτός. Η Γνάθαινα δ' εἰς	τὴν	πορφύραν καὶ τὰ δόρατ' ἀποβλέψασα
[13, 58]	καὶ οὐδέπω τοῦ ἔρωτος ἀπηλλαγμένος	τὴν	προειρημένην Μυρρίνην εἰς τὴν οἰκίαν
[13, 38]	Κλεάνδρος Αθηναίου, κατασκευάσαι δὲ Σικυωνίοις	τὴν	προκειμένην στοάν. Ηρα δὲ καὶ
[13, 56]	Αἰγίνης Περίανδρόν φησιν ἐξ Επιδαύρου	τὴν	Προκλέους θυγατἑρα Μέλισσαν ἰδόντα Πελοποννησιακῶς
[13, 77]	καὶ μυρρίναι διάφοροι πεφύκασιν. Καὶ	τὴν	πρὸς Αθηναίους δ' ἔχθραν διελύσατο
[13, 3]	τὴν στρατείαν ἤθροισεν διόπερ φυλάτταται	τὴν	πρὸς ἄλλην κοινωνίαν. Ο δ'
[13, 15]	καλόν, ᾧ Δῶρος ἦν ὄνομα·	τὴν	πρὸς Δόλωνά μοι, φησί, δοκῶ
[13, 28]	ἑταίρων> ταὐτὰ δ' ὄντα γράμματα	τὴν	προσαγόρευσιν οὐ σφόδρ' εὔσχημον ποιεῖ.
[13, 2]	καὶ Λύσανδρος ἐζημίωσαν, ὅτι καταλιπὼν	τὴν	προτέραν ἑτέραν ἐβουλεύετο περικαλλεστέραν ἀγαγέσθαι.
[13, 47]	Ελλησπόντου Πῶς οὖν, φησίν, εἰς	τὴν	πρώτην πόλιν οὐχ ἧκες τῶν
[13, 43]	Γναθαίνης ἀξιοῦν πρῷον γενόμενον, ὥστε	τὴν	πυγὴν ἅπαξ αὐτῷ παρασχεῖν· τὴν
[13, 43]	δὲ τοῦτ' εἰπεῖν Τάλαν, ἔπειτα	τὴν	πυγήν με νῦν αἰτεῖς, ὅτε
[13, 42]	δύναταί ποτ' ἤθελον. Αἰτουμένην λέγουσι	τὴν	πυγήν ποτε ὑπὸ τοῦ βασιλέως
[13, 67]	ἔσῃ Βανυλῶνος, ἂν οὕτω τύχῃ	τὴν	Πυθιονίκην οἶσθα καὶ τὸν Αρπαλον.
[13, 68]	ὡς ἄξουσι τὴν ψυχὴν ἄνω	τὴν	Πυθιονίκης. Παλλίδην δ' ἐνταῦθα ἐκάλεσε
[13, 68]	Αλεξις ἐν Λυκίσκῳ. ~Μετὰ δὲ	τήν	Πυθιονίκης τελευτὴν ὁ Αρπαλος Γλυκέραν
[13, 64]	συγκοιμᾶσθαι τῷ Κνωσίωνι. ~Μυρρίνην δὲ	τὴν	Σαμίαν ἑταίραν Δημήτριος εἶχεν ὁ
[13, 66]	Κολοφώνιος νεανίσκος, Βακχίδα ἔχων ἐρωμένην	τὴν	Σαμίαν. Λόγους οὖν προσενέγκαντος τοῦ
[13, 31]	αἱ συνακολουθήσασαι Περικλεῖ ὅτε ἐπολιόρκει	τὴν	Σάμον, ἐργασάμεναι ἱκανῶς ἀπὸ τῆς
[13, 72]	δ' ἄλλην τινὰ χάσκει. Καὶ	τὴν	Σαπφώ δὲ πρὸς αὐτὸν ταῦτά
[13, 68]	δωρεαῖς τιμωμένην, αἷς πρέπον ἦν	τὴν	σὴν μητέρα καὶ τὴν σοὶ
[13, 85]	ὅτε δὲ κλαίοι, τῇ προβοσκίδι	τὴν	σκάφην ἐκίνει καὶ κατεκοίμιζεν αὐτό,
[13, 59]	τοῦ Ερωτος βάσει τῇ ὑπὸ	τὴν	σκηνὴν τοῦ θεάτρου ἐπέγραψε Πραξιτέλης
[13, 68]	ἦν τὴν σὴν μητέρα καὶ	τὴν	σοὶ συνοικοῦσαν. Συνεπιμαρτυρεῖ δὲ τούτοις
[13, 37]	οὐχὶ ἑταίραν οὖσαν τὴν Φωκαίδα	τὴν	σοφωτάτην καὶ> καλλίστην γενομένην εἶχε
[13, 20]	ὁ Λέμβος ἱστορεῖ ὅτι κατὰ	τὴν	Σπάρτην θαυμάζεται μᾶλλον ἀνὴρ> ὁ
[13, 32]	ὅτε δὴ ἐπἱ τὴν Ελλάδα	τὴν	στρατείαν ἦγεν ὁ Περσής, ὡς
[13, 3]	τὴν Ελένην, ὑπερ ἧς καὶ	τὴν	στρατείαν ἤθροισεν διόπερ φυλάτταται τὴν
[13, 35]	ἐπὶ τοῦ Τανάιδος {καὶ} διαλαθὼν	τὴν	στρατοπεδείαν διέβη μετὰ μόνου τοῦ
[13, 89]	τὴν παραιβατήσασαν αὑτῷ γυναῖκα Φύην	τὴν	Σωκράτους θυγατέρα, καὶ Χάρμου τοῦ
[13, 70]	ἄνδρες φίλοι, ἐξελαθόμεν ὑμῖν εἰπεῖν	τήν	τε Αντιμάχου Λυδήν, προσέτι δὲ
[13, 23]	Μακρά τις· διάβαθρον λεπτὸν φορεῖ	τήν	τε κεφαλὴν ἐπὶ τὸν ὦμον
[13, 12]	θεὸν εἶναι συνεργὸν ὑπάρχοντα πρὸς	τὴν	τῆς πόλεως σωτηρίαν. Οτι δὲ
[13, 57]	Νεαίρᾳ· Ὥσπερ Σέλευκος δεῦρ' ἔπεμφε	τὴν	τίγριν, ἣν εἴδομεν ἡμεῖς, τῷ
[13, 75]	καὶ περὶ τὰς γυναῖκας καὶ	τὴν	τοιαύτην μοῦσαν εἰς τὰς διατθριβάς.
[13, 94]	Σωκράτους φιλοσοφίά, ἀνδρὸς τοῦ καὶ	τὴν	{τοιαύτην} χρῆσιν τῶν μύρων ἀποδοκιμάσαντος,
[13, 45]	Ερρ' αἰσχροποιέ; Καταπλαγεὶς δ' Εὐριπίδης	τὴν	τόλμαν αὐτῆς Σὺ γάρ, ἔφη,
[13, 3]	ἀνέρχεται ἡ τοῦ Φοίνικος μήτηρ	τὴν	τοῦ Αμύντορος παλλακίδα. Μήδεια δὲ
[13, 7]	ὦ δυστυχεῖς ἡμεῖς οἱ> πεπρακότες	τὴν	τοῦ βίου παρρησίαν καὶ τὴν
[13, 18]	διά τε τὴν πολυμαθίαν καὶ	τὴν	τοῦ ἤθους ἐπιείκειαν. Λέγει δὲ
[13, 12]	συνέστηκεν ἐξ ἐραστῶν και ἐρωμένων,	τὴν	τοῦ θεοῦ σεμνότητα ἐμφαίνων, ἀσπαζομένων
[13, 28]	οὕτως. Εταίραν δὲ τὴν Αφροδίτην	τὴν	τοὺς ἑταίρους καὶ τὰς ἑταίρας
[13, 75]	Διὸ καὶ παιδεράστριάν τινες καλοῦσι	τὴν	τραγῳδίαν· καὶ ἐδέχοντο τὰ τοιαῦτα
[13, 7]	τὴν τοῦ βίου παρρησίαν καὶ	τὴν	τρυφήν γυναιξὶ δοῦλοι ζῶμεν ἀντ'
[13, 89]	τὴν καταγαγοῦσαν δὲ Πεισίστρατον ἐπὶ	τὴν	τυραννίδα, ὡς Αθηνᾶς πειραν εἶδος
[13, 17]	ἐπαινῶν αὐτῆς τὸ κάλλος, προμαντευόμενος	τὴν	τύφλωσιν πάντα μᾶλλον αὐτῆς ἐπαινεῖ
[13, 31]	Ηγήσανδρος ἐν Υπομνήμασι γράφων ὧδε·	Τὴν	τῶν Εταιριδείων ἑορτὴν συντελοῦσι Μάγνητες.
[13, 25]	προσιστορῶν ὅτι πρῶτος Σόλων διὰ	τὴν	τῶν νέων ἀκμὴν ἔστηκεν ἐπὶ
[13, 19]	ἐπτοῆσθαι καὶ ἐρωμένους περιάγεσθαι ξυρουμένους	τὴν	ὑπήνην καὶ τὸν ὄρρον τοὺς
[13, 59]	δεισιδαιμονῆσαί τε ἐποίησεν τοὺς δικαστὰς	τὴν	ὑποφῆτιν καὶ ζάκορον Αφροδίτης ἐλέῳ
[13, 65]	καὶ τὴν Νεαίρας θυγατέρας Στρυμβήλην	τὴν	ὕστερον Φανὼ κληθεῖσαν ὡς ἰδίαν
[13, 10]	Εὐρύτρου θυγατρός, ὁ Θησέως διὰ	τὴν	Φαίδρας τῆς Μίνωος, ὁ Αθάμαντος
[13, 35]	καὶ δακρύουσαν κιρνᾶσάν τε βραδέως	τὴν	φιάλην εἶπεν πλησίον στὰς παρ'
[13, 35]	ἑωραμένῳ περιχαρὴς γενομένη δίδωσιν αὐτῷ	τὴν	φιάλην· καὶ ὃς ἁρπάσας αὐτὴν
[13, 27]	ἔχω, ἑταῖρε Μυρτίλε. Καὶ κατὰ	τὴν	Φιλεταίρου Κυνηγίδα· Παῦσαι γέρων ὢν
[13, 43]	μετά τινων ἡλικιωτῶν ἐνέπεσεν. Νὴ	τὴν	φίλην Δήμητρα, δικαίως τοιγαρ, ἄνθρωπε,
[13, 93]	τοῦ ζῴου τούτου ἐν τέτταρσι	τὴν	φύσιν περιττὴν ἔχοντος, ὧνπερ ὑμεῖς
[13, 37]	ἀδελφὸν ἐπιστρατεύσας οὐχὶ ἑταίραν οὖσαν	τὴν	Φωκαίδα τὴν σοφωτάτην καὶ> καλλίστην
[13, 10]	τότε γὰρ εἷλον οἱ Θηβαῖοι	τὴν	Φωκίδα. Καὶ ὁ Κρισαικὸς δὲ
[13, 6]	ἐλατίνῳ πλάτῃ ἡ δὲ Φρύνη	τὴν	Χάρυβδιν οὐχὶ πόρρω που ποιεῖ
[13, 43]	πρὸς τοὺς σπανίζειν ὁμολογουμένους ἁλῶν,	τὴν	χιόνα δ' εἰς τὸν ἄκρατον
[13, 73]	προσέτι τε καὶ τήν Αφροδίτην	τὴν	χρυσῆν, τὰ Εὐριπίδου ἐπὶ νοῦν
[13, 68]	παγκάκως διακείμενον ἔπεισαν ὡς ἄξουσι	τὴν	ψυχὴν ἄνω τὴν Πυθιονίκης. Παλλίδην
[13, 24]	φοβούμενον {Δεδιότα, ἐν τῇ χειρὶ	τὴν	ψυχὴν ἔχοντα} ἃς πῶς ποτ'
[13, 60]	ἕνα δεξιουμένη μετὰ δακρύων διέσωσε	τὴν	ψυχὴν μόλις. ~Ιστε δὲ ὅτι
[13, 84]	καὶ ὡς ἠδυνάτει διά τε	τὴν	ψυχρότητα καὶ τὸν ἀντίτυπον τοῦ
[13, 61]	εὐχομένου, Κουροτρόφε δὸς δὲ γυναῖκα	τήνδε	νέων μὲν ἀναίνεσθαι φιλότητα καὶ
[13, 48]	τῶν Νόμων καὶ ἀρχὴν αὐτοῦ	τήνδε	παρέθετο· Ὁδε ὁ νόμος ἴσος
[13, 84]	καὶ τὸν ἀντίτυπον τοῦ λίθου,	τηνικαῦτα	τῆς ἐπιθυμίας ἀπέστη καὶ προβαλλόμενος
[13, 6]	Εἶτα τετράπους μοι γένοιτο, φησὶ	τήνπρος	ἢ, θρόνος, εἶτα δὴ τρίπους
[13, 93]	ὧνπερ ὑμεῖς τὰ χείρω μερισάμενοι	τηρεῖτε.	Αἰσθήσει τε γὰρ τῇ πρὸς
[13, 34]	καὶ τὰς Αττικάς. Μεδοντίδος γοῦν	τῆς	Αβυδηνῆς ἐξ ἀκοῆς ἐρασθεὶς ἔστερξε
[13, 91]	Στησιχόρου, σχολῇ γάρ, ἀλλ' ἐκ	τῆς	Αγία τοῦ Αργείου Ιλίου Πέρσιδος
[13, 34]	μοιχὀν ἐπιθυμεῖ λαβεῖν; ὁ> ὑπὸ	τῆς	Αγιδος ἀναπώμενος γυναικὸς ἐπὶ τὰς
[13, 67]	ἂν φανῇ τὸ πρῶτον ὁ	τῆς	Αθηνᾶς ἀφορώμενος νεώς καὶ τὸ
[13, 10]	Νειτῆτιν. Ο δὲ Αρπίας ἐκπεπτώκει	τῆς	Αἰγυπτίων βασιλείας διὰ τὴν γενομένην
[13, 37]	βασιλεύς. Καὶ ὁ δεύτερος δὲ	τῆς	Αἰγύπτου βασιλεύς, Φιλάδελφος δ' ἐπίκλην,
[13, 12]	διαλαβεῖν προεστάναι τὸν Ερωτα ὥστε	τῆς	Ακαδημίας ἐκδήλως τῇ Αθηνᾷ καθιερωμένης
[13, 14]	Αλεξις Ελένῃ· Ως ὅστις αὐτῆς	τῆς>	ἀκμῆς τῶν σωμάτων ἐρᾷ, τὸν
[13, 51]	Μήποτε δὲ δεῖ γράφειν ἀντὶ	τῆς	Ανθείας Αντειαν. Οὐ γὰρ εὑρίσκομεν
[13, 85]	αὑτῆς τριακοσταῖον παρακατέθετο. Αποθανούσης δὲ	τῆς	ἀνθρώπου δεινή τις φιλοστοργία γέγονε
[13, 36]	ἔστι γένος ἐν Μασσιλίᾳ ἀπὸ	τῆς	ἀνθρώπου μέχρι νῦν Πρωτιάδαι καλούμενον·
[13, 13]	Πειραιῶς ὑπὸ τῶν κακῶν καὶ	τῆς	ἀπορίας φιλοσοφεῖν ἐπῆλθέ μοι. καί
[13, 87]	μετὰ τὸ Δαμασκὸν ἑλεῖν καὶ	τῆς	ἀποσκευῆς τῆς Δαρείου ἐγκρατὴς γενέσθαι.
[13, 19]	ῥυπαροὶ καὶ ἀνελεύθεροι, καθάπερ οἱ	τῆς	Αριστίππου παρενεχθέντες αἱρέσεως ἄσωτοι καὶ
[13, 36]	γὰρ ἐγένετο υἱὸς Εὐξένου καὶ	τῆς	Αριστοξένης. ~Θεμιστοκλῆς τε, ὥς φησι
[13, 64]	Πτολεμαίου καὶ καταφυγόντος εἰς τὀ	τῆς	Αρτέμιδος ἱερὸν συγκατέφυγεν καὶ ἀποκτεινάντων
[13, 59]	καὶ ἡ εἰκὼν αὕτη μέση	τῆς	Αρχιδάμου τοῦ Λακεδαιμονίων βασιλέως καὶ
[13, 89]	Καὶ Νυμφόδωρος δ' ἐν τῷ	τῆς	Ασίας Περίπλῳ καλλίονάς φησι γίνεσθαι
[13, 83]	Λευκτρικὸν τρόπαιον ἐντετυπωμένον ἔχειν ἐπὶ	τῆς	ἀσπίδος καὶ θαυμαστῶς αὐτὸν κινδυνεύειν,
[13, 92]	τις ψηφίσματι ἐξήλασε πάντας φιλοσόφους	τῆς	Αττικῆς, καθ' οὗ λόγον ἔγραψε
[13, 92]	νέοις ἐς κόρακας ἐρρίφασιν ἐκ	τῆς	Αττικῆς. Καὶ Σοφοκλῆς δέ τις
[13, 86]	ἐστι {ὁ} Περσαῖος ὁ περὶ	τῆς	αὐλητρίδος διαπυκτεύσας. Φησὶν γὰρ Αντίγονος
[13, 67]	Ἣ βακχίδος μὲν ἦν δούλη	τῆς	αὐλητρίδος, ἐκείνη δὲ Σινώπης τῆς
[13, 38]	Πολιορκητὴς οὐ δαιμονίως ἤρα Λαμίας	τῆς	αὐλητρίδος, ἐξ ἧς ἔσχε καὶ
[13, 86]	αὑτὸν εἰσῆγεν. Εἶθ' ὕστερον πώλουμένης	τῆς	αὐλητρίδος, καθάπερ ἔθος ἐστὶν ἐν
[13, 51]	τριπορνείας ὄνομα. Καὶ Νεμεάδος δὲ	τῆς	αὐλητρίδος Ὑπερείδης μνημονεύει έν τῷ
[13, 52]	έν Πανδρόσῳ οὑτωσὶ λέγων· Ἔπειτα	τῆς	αὐτῆς ὁδοῦ πρὸς Αερόπην ἐλθοῦσα
[13, 32]	τῶν Ελλήνων σωτηρίας εἰς τὸν	τῆς	Αφροδίτης ἐλθοῦσα νεών. Διὸ καὶ
[13, 28]	παρὰ τοῖς Αθηναίοις καλουμένης Εταίρας	{τῆς}	Αφροδίτης. Περὶ ἧς φησιν ὁ
[13, 66]	πρὸς αὐτὴν ἡ Πλαγγὼν ἀκούουσα	τῆς	Βακχίδος τὸ κάλλος καὶ ἀποστρέψαι
[13, 66]	Πλαγγὼν δὲ τὸ ἄζηλον συνιδοῦσα	τῆς	Βακχίδος τὸν μὲν ἀπέπεμψεν ἐκείνῃ,
[13, 70]	φησι Κλέαρχος ἐν τοῖς Ερωτικοῖς,	τῆς	βαρβάρου Λυδῆς εἰς ἐπιθυμίαν καταστὰς
[13, 35]	ὁ Ομάρτης συναγαγὼν τοὺς ἐκ	τῆς	βασιλείας δυνάστας καὶ φίλους καὶ
[13, 64]	ἔξω τοῦ διαδήματος κοινωνὸν εἶχε	τῆς	βασιλείας, ὥς φησιν Νικόλαος ὁ
[13, 17]	τοῦ Κυθηρίου Φιλοξένου Κύκλωψ ἐρῶν	τῆς	Γαλατείας καὶ ἐπαινῶν αὐτῆς τὸ
[13, 7]	λέγοντος ὁ Λεωνίδης ψέγων τὸ	τῆς	γαμετῆς ὄνομα τὰ ἐκ τών
[13, 3]	διὰ τὸ ὡς δεσπότην ἄρχειν	τῆς	γαμετῆς τὸν βασιλέα, ἔτι δὲ
[13, 68]	πόρνην. Εστησέν τε εἰκόνα χαλκῆν	τῆς	Γλυκέρας ἐν Ροσσῷ τῆς Συρίας,
[13, 43]	Μαστιγίας μώλωπας ὑψηλοὺς ἔχων μετὰ	τῆς	Γναθαίνης ἀπὸ τύχης ἀνεπαύετο. Περιλαμβάνουσα
[13, 44]	ἀπιοῦσαν εἶδε τὴν Γναθαίνιον μετὰ	τῆς	Γναθαίνης ἐξ Αφροδισίου τινός, τό
[13, 48]	Ἐλεύθερος; Ἐπὶ δὲ τὴν θυγατέρα	τῆς	Γναθαίνης πτωχῶν έραστῶν κωμαζόντων καὶ
[13, 44]	σκυτοτομείῳ μετά τινων καθήμενος κατεσχόλαξε	τῆς	Γναθαινίου λέγων, ἑτέρῳ τρόπῳ μὲν
[13, 44]	περιλάβω τοῦ σώματος. Επειτα, φασί,	τῆς	Γναθαινίου ποτὲ τὸν Ανδρόνικον οὐ
[13, 44]	Αθήναις χαλκοτύπος σφόδρ' εὐφυής, καταλελυκυίας	τῆς	Γναθαινίου σχεδὸν οὐκέτι θ' ἑταιρεῖν
[13, 58]	λόγῳ Ὑπερεί δης ὁμολογῶν ἐρᾶν	τῆς	γυναικὸς καὶ οὐδέπω τοῦ ἔρωτος
[13, 20]	ὁ Πρίαμος ἐπὶ τῷ κάλλει	{τῆς	γυναικὸς} καίτοι ἐν δεινοῖς ὑπάρχων.
[13, 41]	καὶ ξένους ἔχουσ' ὅπου περὶ	τῆς>	γυναικός τις λόγος γένοιτο, μανίαν
[13, 87]	σεληνόφως φαίνουσα μαστὸν λελυμένης ἐπωμίδος.	Τῆς	δ' αὖ χορεία λαγόνα τὴν
[13, 64]	ἡ Λαοδίκη τὸ ποιηθὲν ὑπὸ	τῆς	Δανάης κατεκρήμνισεν τὴν ἄνθρωπον, οὐδὲν
[13, 87]	Δαμασκὸν ἑλεῖν καὶ τῆς ἀποσκευῆς	τῆς	Δαρείου ἐγκρατὴς γενέσθαι. Καταριθμησάμενος οὖν
[13, 83]	ἀγορᾳ μάντεων, γενομένης φωνῆς ἐκ	τῆς	δάφνης τῆς χαλκῆς, ἥν ἔστησαν
[13, 68]	μὲν Πυθιονίκης ὡς τεθνηκυίας μέμνηται,	τῆς	δὲ Γλυκέρας ὡς οὔσης παρ'
[13, 46]	Θρυαλλίς, ἔτι Χίμαιρα καὶ Λαμπάς.	Τῆς	δὲ Γναθαίνης ἤρα δεινῶς, ὡς
[13, 61]	ἐκ τῶν εἰς Ομηρον ἀναφερομένων.	Τῆς	δὲ Θεωρίδος μνημονεύει λέγων ἔν
[13, 43]	Γνάθαινα, τοὔψον ἀποτιθείσης πᾶν σχεδὸν	τῆς	Δεξιθέας τῇ μητρί, Νὴ τὴν
[13, 56]	περὶ Ἀριστοτέλους πρώτῳ, ἐπιμελείας φάσκων	τῆς	δεούσης τετυχηκέναι ἐν ταῖς τοῦ
[13, 40]	Δημητρίῳ, καὶ ὅτι ἀπέκτεινε τὰς	τῆς	Δημοῦς θεραπαίνας στρεβλῶν. ~Περὶ δὲ
[13, 34]	ἐν Λακεδαίμονι Αναθημάτων, εἰκών ἐστι	τῆς	διαβοήτου ἑταίρας Κοττίνας, ἥν φησι
[13, 64]	Δημήτριος εἶχεν ὁ βασιλεὺς ὁ	τῆς	διαδοχῆς τελευταῖος καὶ ἔξω τοῦ
[13, 36]	ἀξιοῦντος ὡς κατὰ θεὸν γενομένης	τῆς	δόσεως ἔχειν αὐτήν, ἔλαβεν ὁ
[13, 64]	κατεκρημνίσθη, ὡς γράφει Φύλαρχος διὰ	τῆς	δωδεκάτης τάδε Ἡ πάρεδρος τῆς
[13, 69]	Ροδῶπιν καλεῖ, ἀγνοῶν ὅτι ἑτέρα	τῆς	Δωρίχης ἐστὶν αὕτη, ἡ καὶ
[13, 85]	δ' αὐτὸς ἱστορεῖ Φύλαρχος διὰ	τῆς	εἰκοστῆς ὅσην ἐλέφας τὸ ζῷον
[13, 67]	Δικαίαρχος δ' ἐν τοῖς περὶ	τῆς	εἰς Τροφωνίου Καταβάσεώς φησι Ταὐτὸ
[13, 85]	γηραιοῦ ἐν τῇ πατρίδι καὶ	τῆς	ἐκφορᾶς παρὰ τὴν θάλατταν γιγνομένης
[13, 4]	προστίθησι καὶ Φερέβοιαν. Πρὸ δὲ	τῆς	Ελένης καὶ ἐκ Τροιζῆνος ἥρπασεν
[13, 20]	παρ' Ομήρῳ δὲ δημογέροντες θαυμάζοντες	τῆς	Ελένης τὸ κάλλος φασίν· Οὐ
[13, 31]	τῶν τειχῶν καὶ γενομένους ἐγκρατεῖς	τῆς	ἐλευθερίας χαριστήρια τῇ πόρνῃ ἀποδιδόντας
[13, 7]	πανταχοῦ, ἀλ' οὐχὶ γαμετῆς οὐδαμοῦ	τῆς	Ελλάδος. Αμφις δ' ἐν Αθάμαντι·
[13, 5]	Δικαίαρχος ἐν τρίτῳ περὶ τοῦ	τῆς	Ελλάδος Βίου ὁ δὲ Φίλιππος
[13, 41]	καὶ ταῦθ' ἑταίραν ἐκ μέσης	τῆς	Ελλάδος, μὴ τὴν Αθηναίων τι
[13, 31]	πανταχοῦ, ἀλλ' οὐχὶ γαμετῆς οὐδαμοῦ	τῆς	Ελλάδος. Οἶδα δὲ καὶ ἑορτήν
[13, 77]	ἄλλας ταῖς εὐνομουμέναις πόλεσιν ἐπὶ	τῆς	Ελλἀδος σπουδασθῆναι τὸδε τὸ ἔθος.
[13, 52]	περὶ Ἀκροπόλεως. ~Καὶ Ὠκίμου δὲ	τῆς	έμῆς, ὡς σὺ φής, Κύνουλκε,
[13, 17]	οὐ κλύεις, οὐκ εἰδὼς ὅτι	τῆς	ἐμῆς ψυχῆς ἡνιοχεύεις. Ο δὲ
[13, 80]	Δικαίαρχος γοῦν ἐν τῷ περὶ	τῆς	ἐν Ιλίῳ Θυσίας Βαγώου τοῦ
[13, 38]	Πολέμων φήσι ἐν τῷ περὶ	τῆς	ἐν Σικυῶνι Ποικίλης Στοᾶς θυγατέρα
[13, 3]	δι' ἀφροδισίων ἢ καὶ διὰ	τῆς	ἐν ταῖς ἀδηφαγίαις ἀπεψίας, ὥστε
[13, 65]	ἑταίρᾳ Αλῴοις ἐπὶ τῆς ἐσχάρας	τῆς	ἐν τῇ αὐλῇ Ελευσῖνι προσαγούσῃ
[13, 67]	ἐκείνη δὲ Σινώπης τῆς Θρᾳττης	τῆς	ἐξ Αἰγίνης Αθήναζε μετενεγκαμένης τὴν
[13, 84]	τὸν ἀντίτυπον τοῦ λίθου, τηνικαῦτα	τῆς	ἐπιθυμίας ἀπέστη καὶ προβαλλόμενος τὸ
[13, 64]	κατέσφαξαν. Δανάην δὲ τὴν Λεοντίου	τῆς	Επικουρείου θυγατέρα ἑταιριζομένην καὶ αὐτὴν
[13, 65]	Σινώπῃ τῇ ἑταίρᾳ Αλῴοις ἐπὶ	τῆς	ἐσχάρας τῆς ἐν τῇ αὐλῇ
[13, 31]	{Λυδίας} τὸ νῦν ἔτι καλούμενον	τῆς	Εταίρας μνῆμα, εἰς ὕψος ἄρας
[13, 34]	οὕτως. Καὶ τὸ Κοττίνας δὲ	τῆς	ἑταίρας εἰκόνιον, ἧς διὰ τὴν
[13, 56]	ὁ Σταγιρίτης οὐκ ἐξ Ἑρπυλλίδος	τῆς	ἑταίρας ἐπαιδοποίησε Νικόμαχον καὶ συνῆν
[13, 62]	δἐ καὶ ὁ Λυσίας Λαγίδος	τῆς	ἑταίρας, ἧς ἔγραψεν ἐγκώμιον Κέφαλος
[13, 61]	ἤδη γέρων ὢν ἠράσθη Θεωρίδος	τῆς	ἑταίρας. Ικετεύων οὖν τὴν Αφροδίτην
[13, 51]	γνήσιος ὁ λόγος, καὶ Ναίδος	τῆς	ἑταίρας μέμνηται, κἀν τῷ πρὸς
[13, 67]	Πάλιν δ' ὅταν ἐξετάσῃ Πυθιονίκης	τῆς	ἑταίρας ὄν, τίνα χρή προσδοκίαν
[13, 38]	Καλλιάδου τοῦ κωμικοῦ ἐκ Χορηγίδος	τῆς	ἑταίρας παιδοποιησάμενος ὡς ὁ αὐτὸς
[13, 70]	~Καί ἡ ἐξ Ερέσου δὲ	τῆς	ἑταίρας Σαπφὼ τοῦ καλοῦ Φάωνος
[13, 65]	Νεαίρας. Ὃς καὶ περὶ Σινώπης	τῆς	ἑταίρας τάδε λέγει Αρχίαν τὸν
[13, 62]	ἔγραψεν καὶ αὐτὸς ἐγκώμιον Ναίδος	τῆς	ἑταίρας. Τὴν δὲ Ναίδα ταύτην
[13, 67]	κεκόσμηκε τὸν τάφον, Πυθιονίκης δὲ	τῆς	ἑταίρας φανήσεται τὸ μὲν Αθήνησι,
[13, 29]	τινων ὑπουργῇ πρὸς χάριν, ἐκ	τῆς	ἑταιρείας ἑταίρα τοὔνομα προσηγορεύθη. Καὶ
[13, 94]	τόκους. Καλόν γε τὸ τέλος	τῆς	εὐδαιμονίας τῷ φιλοσόφῳ ἡ μυρεψικὴ
[13, 10]	Ηρακλέους διὰ τὴν Ιόλην ἐπιγαμίαν	τῆς	Εὐρύτρου θυγατρός, ὁ Θησέως διὰ
[13, 64]	καὶ αὐτὴν Σώφρων ὁ ἐπὶ	τῆς	Εφέσου δι' ἣν αὐτὸς μὲν
[13, 18]	τετάρτῳ περὶ τοῦ Καλοῦ καὶ	τῆς	Ηδονῆς. Οὐκ ἀκαίρως δ' ὡς
[13, 14]	ἄλλον δ' οὐδὲ γινώσκει λόγον,	τῆς	ἡδονῆς ἐστ' οὐχὶ τῶν φίλων
[13, 53]	τῶν Ἡδονικῶν καλουμένων αὐτοὶ τὸν	τῆς	ἡδονῆς τοῖχον ὑποσκάπτοντες, ὥς που
[13, 54]	τῶν Ἡδονικῶν καλουμένων αὐτοὶ τὸν	τῆς	ἡδονῆς τοῖχον ὑποσκάπτοντες, ὥς που
[13, 95]	οὕτως ἐρωτικῶς τὸ κόριον μετεχειρίζετο	τῆς	ἡλικίας αὐτῆς ἀπολαύων, ἧς ῥᾷον
[13, 56]	ἐρασθέντα φησὶν αὐτὸν Ασπασίας δὶς	τῆς	ἡμέρας εἰσιόντα καὶ ἐξιόντα ἀπ'
[13, 85]	Καὶ μετὰ ταῦτα δι' ὅλης	τῆς	ἡμέρας τοὺς καλάμους λαμβάνων ἐκ
[13, 73]	δὲ δείξω τὸ σθένος τὸ	τῆς	θεοῦ} ἐρᾷ μἐν ὄμβρου γαῖ'
[13, 20]	κάλλους, καὶ τῷ πρώτῳ τὰ	τῆς	θεοῦ φέρειν τεύχη δίδοται, τῷ
[13, 67]	τῆς αὐλητρίδος, ἐκείνη δὲ Σινώπης	τῆς	Θρᾳττης τῆς ἐξ Αἰγίνης Αθήναζε
[13, 78]	αὐτὸν ἐπέδωκεν {ὁ Κρατῖνος} ὑπὲρ	τῆς	θρεψαμένης ᾧ καὶ ἐπαπέθανεν ὁ
[13, 44]	ἐξάγειν; ~Καὶ Γναθαινίου δέ γε	τῆς	θυγατριδῆς αὐτῆς τάδε ἀναγράφει· Εἰς
[13, 36]	Οὗτος ὁ Νάνος ἐπιτελῶν γάμους	τῆς	θυγατρὸς κατὰ τύχην παραγενόμενον τὸν
[13, 22]	ἔχει, πάμπολλ' ἀναλίσκων ἐφ' ἑκάστῳ	τῆς	θύρας ἀπεκλειόμην. Καὶ ἐν τῷ
[13, 50]	ὅτι Φθειροπύλη ἐπεκαλεῖτο, ἐπειδήπερ ἐπὶ	τῆς	θύρας ἑστῶσα ἐφθειρίζετο. Ὑπερείδης δ'
[13, 65]	μὴ θύειν, οὐδὲ ἐκείνου οὔσης	τῆς	θυσίας, ἀλλὰ τῆς ἱερείας. ~Διαβόητος
[13, 85]	Μετεπέμψατο δὲ καὶ τὸν ἐκ	τῆς	Ιασοῦ παῖδα. Περὶ γὰρ τὴν
[13, 92]	μόνον Λυσίμαχος ὁ βασιλεὺς ἐξεκήρυξε	τῆς	ἰδίας βασιλείας ἀπελαύνων, ὡς ὁ
[13, 65]	ἐκείνου οὔσης τῆς θυσίας, ἀλλὰ	τῆς	ἱερείας. ~Διαβόητος δ' ἑταιρα γέγονε
[13, 3]	τις, φησὶν Αριστοτέλης ὅτι οὐδαμου	τῆς	Ιλιάδος Ομηρος ἐποίησε Μενελάῳ συγκοιμωμένην
[13, 26]	καὶ λαγὼς μετέωρ' ἀναπράζοντες ὑπὸ	τῆς	ἰσχύος· ὅταν δέ γηράσκωσιν ἤδη,
[13, 31]	ἕνεκα ἔχομεν, τὰ δὲ παλλακὰς	τῆς	καθ' ἡμέραν θεραπείας, τὰς δὲ
[13, 56]	Καλλίᾳ, καὶ φυγαδευθέντος μισθὸν ἔλαβε	τῆς	καθόδου αὐτοῦ ὁ Περικλῆς τὸ
[13, 38]	Φιλέταιρον δὲ τὸν Περγάμου καὶ	τῆς	Καινῆς ταύτης λεγομένης βασιλεύσαντα χώρας
[13, 32]	Αἰσχύλου περὶ ἑταιρῶν, ἀρξάμενος ἀπὸ	τῆς	καλῆς Κορίνθου, ἐπειδή μοι τὴν
[13, 21]	τῶν ἐν Σικυῶνι Πινάκων. Ὢ	τῆς	καλῆς πολυμαθίας, ἄνδρες φίλοι, τῆς
[13, 21]	περὶ τῶν Αθήνησι Εταιρίδων. Ὢ	τῆς	καλῆς σου πολυμαθίας, ὡς κατ'
[13, 23]	κωμικοί· ὀρθὰ προσθεῖσαι τοιαῦτα τοὔκλυτον	τῆς	κοιλίας ὡσπερεὶ κοντοῖσι τούτοις εἰς
[13, 34]	τι λέγεται καὶ νῦν ἐγγυτάτω	τῆς	Κολώνης. Ινα τὸ Διονύσιόν ἐστι,
[13, 44]	ἀκούσας Ανδρόνικος τὸ γεγονὸς ἐκ	τῆς	Κορίνθου προσφάτως ἀφιγμένος πικρῶς τε
[13, 10]	ὁ Ιάσονος διὰ τὸν Γλαύκης	τῆς	Κρέοντος, ὁ Αγαμέμνονος διὰ Κασσάνδραν.
[13, 81]	εἴχετο. Εἴρετο γάρ μιν ἀπὸ	τῆς	κύλικος κάρφος τῷ μικρῷ δακτύλῳ
[13, 35]	τοὺς ὀκτακοσίους σταδίους. Πλησίον δὲ	τῆς	κώμης γενόμενος ἐν ᾗ τοὺς
[13, 2]	τὸν βουλόμενον, ὅθεν καὶ τοὺς	τῆς	κωμῳδίας ποιητὰς ἀποσιωπῆσαι τοῦτο, πολλάκις
[13, 26]	χειρὸς ἤδη λαμβάνει. Μνημονεύει δὲ	τῆς	Λαίδος καὶ Αναξανδρίδης ἐν Γεροντομανίᾳ
[13, 39]	ἧς ἐροῦμεν. Πάλιν δὲ περὶ	τῆς	Λαμίας ὁ Μάχων οὕτω γράφει·
[13, 64]	τῆς δωδεκάτης τάδε Ἡ πάρεδρος	τῆς	Λαοδίκης Δανάη, πιστευομένη ὑπ' αὐτῆς
[13, 39]	Χρείαις φησὶν οὕτως· Υπερβολῇ δὲ	τῆς	Λεαίνης σχῆμά τι περαινομένης εὖ
[13, 18]	δ' ὡς ἐμαυτὸν πείθω, μεμνήσομαι	τῆς	λέξεως· χαίρω γὰρ πάνυ τῷ
[13, 64]	ἐπηρτημένον αὐτῇ κίνδυνον, ἀνακρινομένην ὑπο	τῆς	Λοαδίκης οὐδ' ἀποκρίσεως αὐτὴν ἀξιῶσαι
[13, 42]	εἶωαι γλαφυρὸς ἀστεῖός θ' ἅμα,	τῆς	Μανίας ἄριστα παιζούσης σφόδρα ἀνισταμένης
[13, 42]	περὶ αὐτῆς ὁ Μάχων ἀναγράφει·	Τῆς	Μανίας ἤρα Λεοντίσκος ποτὲ ὁ
[13, 41]	στρεβλῶν. ~Περὶ δὲ τοῦ εἰρημένου	τῆς	Μανίας ὀνόματος ὁ Μάχων τάδε
[13, 41]	προσέκειτο μανία τῶν λόγων. Διὸ	τῆς	μανίας τὸ ῥῆμ' ἐπεκτείνας δοκεῖ
[13, 75]	ἰαίνει. Λέγει δὲ καὶ ὡς	τῆς	Μεγαλοστράτης οὐ μετρίως ἐρασθείς, ποιητρίας
[13, 35]	διδόναι τὴν θυγατέρα. Ακμαζούσης οὖν	τῆς	μέθης εἰσκαλέσας τὴν Οδάτιν ὁ
[13, 68]	ἐπὶ θάλατταν καὶ ἀποστάντος. Καὶ	τῆς	μὲν Πυθιονίκης ὡς τεθνηκυίας μέμνηται,
[13, 52]	καὶ Μετάνειρα Νικόστρατος δὲ ὁ	τῆς	μέσης κωμῳδίας ποιητὴς έν Πανδρόσῳ
[13, 64]	τὰ πάντα, Λεοντίου δ' οὖσα	τῆς	μετ' Επικούρου τοῦ φυσικοῦ σχολασάσης
[13, 61]	εἰπών Οὐ σιωπήσῃ, μεικάριον, μεῖζον	τῆς	μητρὸς ἔχων τὸ φύσημα; καὶ
[13, 63]	δι' ἐκείνων ἕλεον ἕξων χωρὶς	τῆς	μητρός, καίτοι ἔθος ἐχόντων τῶν
[13, 10]	ὁ Θησέως διὰ τὴν Φαίδρας	τῆς	Μίνωος, ὁ Αθάμαντος διὰ τὸν
[13, 94]	οἴσω δέ σοι ἐννέ' ὀβολοὺς	τῆς	μνᾶς τόκους. Καλόν γε τὸ
[13, 51]	ἦν αἰσχροτάτη. Ἦν δὲ Κορώνης	τῆς	Ναννίου θυγάτηρ, τὸ τῆς Τήθης
[13, 51]	στρατὸν στείχοντα παραλίαν ἄκραν. Μνημονεύει	τῆς	Ναννίου καὶ Ἄλεξις ἐν Ταραντίνοις
[13, 69]	Καὶ Αρχεδίκη δ' ἦν ἐκ	τῆς	Ναυκράτεως καὶ αὐτὴ ἑταίρα καλή.
[13, 3]	ἐκλελυμένοι τοῖς σώμασι ἐν τοῖς	τῆς	νεότητος χρόνοις ἢ διὰ μέθης
[13, 56]	Ἐρωτικῶν, οὐχ ἕνεκεν Ασπασίας οὐ	τῆς	νεωτέρας ἀλλὰ τῆς Σωκράτει τῷ
[13, 34]	ὁ Αλκιβιάδης, Δαμασάνδραν τὴν Λαίδος	τῆς	νεωτέρας μητέρα καὶ Θεοδότην· ὑφ'
[13, 44]	καταμαθὼν ἐπυνθάνετο μίσθωμα πράσσεται πόσον	τῆς	νυκτός. Η Γνάθαινα δ' εἰς
[13, 30]	βορᾷ, διδόναι νόμιζ' αὐτὸν σὺ	τῆς	νυκτὸς λόγον. Τὰ αὐτὰ εἴρηκεν
[13, 44]	μὴ θᾶττον ἐκατήσῃ ποτε ἐκ	τῆς	ὁδου, τὰ γύναια ταυτὶ καταβαλῶ
[13, 6]	σκεύη γὰρ ἕλκων ᾤχετ' ἐκ	τῆς	οἰκίας. Οἱ Σινώπῃ δ' αὖ
[13, 37]	τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τῶν Ιστοριῶν Κλεινοῦς φησι	τῆς	οἰνοχούσης αὐτῳ εἰκόνας πολλὰς ἀνακεῖσθαι
[13, 84]	θεωρῶν ἐπιθυμήσαντά τινα συγκατακλεισθῆναι καὶ	τῆς	ὁμιλίας καταλιπεῖν στέφανον. φωραθέντος δ'
[13, 91]	ἔφη Ἐν δὲ πλατυσμὸς πουλυμαθημοσύνης,	τῆς	οὐ κενεώτερον ἄλλο. Τί γὰρ
[13, 91]	θαυμασάντων ὁ Κύνουλκος ἔφη Πουλυμαθημοσύνης,	τῆς	οὐ κενεώτερον οὐδέν. Ιππων ἔφη
[13, 56]	ὅτε ὑπὲρ τοῦ βίου καὶ	τῆς	οὐσίας ἐκινδύνευε. Καὶ Κίμωνος δ'
[13, 59]	ποιήσας τοὺς ἐπιλογικοὺς οἴκτους ἐκ	τῆς	ὄψεως αὐτῆς ἐπερρητόρευσεν δεισιδαιμονῆσαί τε
[13, 47]	αὐτῇ συμβαλλομένων εἰς βολροφακῆν καὶ	τῆς	παιδίσκης έν τῷ καθαίρειν εἰς
[13, 86]	οὔσης εὐρυχωρίας παρ' αὐτῷ, βουλομένης	τῆς	παιδίσκης παρακαθίσαι οὐκ ἐπέτρεψεν, ἀλλὰ
[13, 28]	φιλίας ὀνόματι προσηγορευμένας {ἢ} ἀπὸ	τῆς	παρὰ τοῖς Αθηναίοις καλουμένης Εταίρας
[13, 77]	ὁ Χῖος ἐν τῳ περὶ	τῆς	πατρίδος συγγράματι. ~Ιερώνυμος δ' ὁ
[13, 58]	Ὑπερείδης δ' ὁ ῥήτωρ ἐκ	τῆς	πατρῴας οἰκίας τὸν ὑἱὸν ἀποβαλὼν
[13, 69]	εἰς τὴν Ναύκτατιν ἀπαίροντος διὰ	τῆς	ποιήσεως διαβάλλει ὡς πολλὰ τοῦ
[13, 67]	εἶναι καὶ> μάλιστα μὲν ὑπὸ	τῆς	πόλεως δημοσίᾳ κατεσκευασμένον, εἰ δὲ
[13, 31]	ὥς φησι Πάμφιλος· κατεχομένης γὰρ	τῆς	πόλεως δουλείᾳ τοὺς φρουροὺς τοὺς
[13, 12]	εἶναι συνεργὸν ὑπάρχοντα πρὸς τὴν	τῆς	πόλεως σωτηρίαν. Οτι δὲ καὶ
[13, 42]	δ' ἧν συμπαρειληφώς τινας ἐκ	τῆς	πόλεως τῶν ἐπιγελᾶν εἰθισμένων ἅπαντα
[13, 26]	ἐν ᾧ δράματι καὶ περὶ	τῆς	πολυθρυλήτου Λαίδος τάδε λέγει· Αὕτη
[13, 84]	καὶ προβαλλόμενος τὸ σαρκίον ἐπλησίασεν.	Τῆς	πράξεως ταύτης μνημονεύει καὶ Αλεξις
[13, 19]	εἰκός, περὶ τοῦ βίου καὶ	τῆς	προσποιητοῦ ἐπιτηδεύσεως ἔφη ὡς οἱ
[13, 89]	ἐν τῇ πέπτῃ τῶν Περσικῶν	τῆς	πρώτης συντάξεώς φησιν ὅτι ἡ
[13, 78]	ἐχαρίσατο, τοῦτο ἐμφήνας τοῖς πυνθανομένοις	τῆς	Πυθίας ὅπως αὐτῷ ἐπιθῶνται. Εχρησεν
[13, 50]	Χίας Ἐπιστολῆς, ὅτι μετὰ τὸν	τῆς	Πυθιονίκης θάνατον ὁ Ἅρπαλος μετέπέμψατο
[13, 92]	πάντα ἄριστοι ἐξέβαλον τοὺς σοφιστὰς	τῆς	Ρώμης ὡς διαφθείροντας τοὺς νέους,
[13, 65]	~Δημήτριος δ' ὁ Φαληρεὺς Λαμπιτοῦς	τῆς	Σαμίας ἑταίρας ἐρασθεὶς ἡδέως δι'
[13, 67]	μὲν ἐν Κιλικίᾳ τελευτησάντων ὑπὲρ	τῆς	σῆς βασιλείας καὶ τῆς τῶν
[13, 50]	καὶ Φανοστράτης. Καὶ περὶ μὲν	τῆς	Σινώπης Ηρόδικος ὁ Κρατήτειος ἐν
[13, 15]	μόνον ἐξηλωκότες τὸν ἀρχηγόν ὑμῶν	τῆς	σόφιας Ζήνωνα τὸν Φοίνικα, ὃς
[13, 20]	γύνη ἡ καλλίστη, καλλίστας γεννώσης	τῆς	Σπάρτης τὰς γυναῖκας. Διὸ καὶ
[13, 15]	κᾆτα ἀποβλέψας εἰς τοὺς τὰ	τῆς	στοᾶς αἱρουμένους τὰ Ερμείου τοῦ
[13, 66]	ἔρωτος, ὡς ἀδύνατον ἦν, ᾔτησε	τῆς	συνουσίας μισθὸν τὸν Βακχίδος ὅρμον
[13, 68]	χαλκῆν τῆς Γλυκέρας ἐν Ροσσῷ	τῆς	Συρίας, οὗπερ καὶ σὲ καὶ
[13, 56]	Ασπασίας οὐ τῆς νεωτέρας ἀλλὰ	τῆς	Σωκράτει τῷ σοφῷ συγγενομένης καίπερ
[13, 93]	ἐχαρίσθη δὲ αὐτῷ ὑπὸ Ξανθίππης	τῆς	Σωκράτους γυναικὸς μετὰ τὸν ἐκείνου
[13, 12]	τῇ τῶν παραταττομένων φιλίᾳ κειμένης	τῆς	σωτηρίας τε καὶ νίκης. Καὶ
[13, 24]	οὐ πόθου χάριν. Ελλάδος ἔγωγε	τῆς	ταλαιπώρου στένω, Κυδίαν ναύαρχον ἐξεπέμψατο.
[13, 67]	τὸν βωμὸν Πυθιονίκης Αφροδίτης, ἃμα	τῆς	τε παρὰ θεῶν τιμωρίας καταφρονῶν
[13, 94]	ἁρμόζοντα δεῖν εἶναι καὶ τὰ	τῆς	τέχνης. Εξῆς δὲ τούτοις ὁ
[13, 23]	ποτε, ἀνέβαλον καινὰς ἑταίρας, πρωτοπείρους	τῆς	τέχνης· εὐθὺς ἀναπλάττουσι ταύτας, ὥστε
[13, 51]	Κορώνης τῆς Ναννίου θυγάτηρ, τὸ	τῆς	Τήθης ἀναφέρουσα ἐκ τριπορνείας ὄνομα.
[13, 21]	τῆς καλῆς πολυμαθίας, ἄνδρες φίλοι,	τῆς	τοῦ γραμματικοῦ τοῦδε, ὃς οὐδ'
[13, 17]	ἐρώμενον, ὅπως διὰ παντὸς ἀπολαύῃ	τῆς	τοῦ θεωρεῖν ἡδονῆς. Λέγει δ'
[13, 64]	ἐσθῆτα καὶ ῥάκια λαβοῦσα θεραπαινίδος	τῆς	τυχούσης συλληφθεῖσα ἀπήχθη μετὰ τῶν
[13, 59]	θεασάμενος Κράτης ὁ κυνικὸς ἔφη	τῆς	τῶν Ελλήνων ἀκρασίας ἀνάθημα. Ἕστηκε
[13, 67]	ὑπὲρ τῆς σῆς βασιλείας καὶ	τῆς	τῶν Ελλήνων ἐλευθερίας οὐδέπω νῦν
[13, 32]	αἱ Κορίνθιαι ἑταῖραι εὔξαντο ὑπὲρ	τῆς	τῶν Ελλήνων σωτηρίας εἰς τὸν
[13, 45]	παρ' ἐμοῦ, φίλτατε. Καλλιστίου δὲ	τῆς	Υὸς καλουμένης πρὸς τὴν ἑαυτῆς
[13, 35]	ὑποκάτω χώρας, ὁ δὲ Ζαριάδρης	τῆς	ὑπεράνω Κασπίων πυλῶν μέχρι τοῦ
[13, 35]	ὁ μὲν Υστάσπης Μηδίας καὶ	τῆς	ὑποκάτω χώρας, ὁ δὲ Ζαριάδρης
[13, 10]	ὁ Αθάμαντος διὰ τὸν Θεμιστοῦς	τῆς	Υψέως, ὁ Ιάσονος διὰ τὸν
[13, 50]	Καλλικράτης ἐν Μοσχίωνι. Περὶ δὲ	τῆς	Φανοστράτης Απολλόδωρός φησιν έν τῷ
[13, 19]	τὴν εὐτέλειαν εὑρίσκεσθε ἐπὶ ταῖς	τῆς	φιλαργυρίας θύραις ῥυπαρῶς ζῶντες καὶ
[13, 28]	μόνας τῶν ἄλλων γυναικῶν τῷ	τῆς	φιλίας ὀνόματι προσηγορευμένας {ἢ} ἀπὸ
[13, 59]	Αρχιδάμου τοῦ Λακεδαιμονίων βασιλέως καὶ	τῆς	Φιλίππου τοῦ Αμύντου, ἔχουσα ἐπιγραφὴν
[13, 34]	ἀποθανὼν ἐκηδεύθη ἐν Μελίσσῃ κώμῃ	τῆς	Φρυγίας, ἐπιβουλευθεὶς ὑπὸ Φαρναβάζου. Εἴδομεν
[13, 59]	αὐτὸν ἐν Θεσπιαῖς. Αὐτῆς δὲ	τῆς	Φρύνης οἱ περικτίονες ἀνδριάντα ποιήσαντες
[13, 64]	Σελεύκου νικηθέντος καὶ μόλις ἐκ	τῆς	φυγῆς διασωθέντος αὐτὴ μεταμφιεσαμένη τὴν
[13, 83]	γενομένης φωνῆς ἐκ τῆς δάφνης	τῆς	χαλκῆς, ἥν ἔστησαν Μεταποντῖνοι κατὰ
[13, 34]	δ' αὐτῆς ἐστιν ὑπὲρ τὸ	τῆς	Χαλκιοίκου βοίδιόν τι χαλκοῦν καὶ
[13, 26]	ὥστε, ὦ φίλτατε, τἀργύριον ἐκ	τῆς	χειρὸς ἤδη λαμβάνει. Μνημονεύει δὲ
[13, 95]	ἀριθμῆσαι {ὅσου ἐλάττους ἦσαν} ἢ	τῆς	χειρὸς τοὺς δακτύλους. Καί μοι
[13, 50]	φησιν Θεόπομπος ἐν τοῖς περὶ	τῆς	Χίας Ἐπιστολῆς, ὅτι μετὰ τὸν
[13, 31]	καὶ τελευσάσης συναγαγὼν τοὺς ἐκ	τῆς	χώρας Λυδοὺς πάντας ἔχωσε μὲν
[13, 15]	δεῖ μὴ τῶν σωμάτων ἀλλὰ	τῆς	ψυχῆς ἐρᾶν· οἵτινες μέχρι ὀκτὼ
[13, 34]	σύν Αξιόχῳ, ὃς ἦν αὐτοῦ	τῆς	ὥρας ἐραστής, ὥς φησιν Λυσίας
[13, 31]	τὴν Σάμον, ἐργασάμεναι ἱκανῶς ἀπὸ	τῆς	ὥρας. Εὐάλκης δ' ἐν τοῖς
[13, 45]	τότε γενόμενον. Αὕτη δ' ὀψὲ	τῆς	ὥρας ποτὲ εἰσῆλθεν ἐπὶ κώθωνα
[13, 55]	ὑδρίαν λιθίνην καὶ έπίγραμμα τόδε·	Τῆσδέ	ποθ' ἡ μεγάλαυχος ἀνίκητός τε
[13, 68]	τίνες τύχαι καλοῦσιν ἤ πράττουσι	τί.	(Α) Οτε μὲν ἔφασκον δοῦλον
[13, 27]	εἶναι πάνθ' ἕτοιμα, δεῖν δέ	τι	ἀγωνιᾶσαι καὶ ῥαπισθῆναί τε καὶ
[13, 1]	δὲ δῆλος ἦν οὐ πάνυ	τι	ἀποδεχόμενος, δεῖ γάρ, ἔφησεν, ὦ
[13, 14]	πολλάκις τοῖς εὐπροροῦσιν οὐ λαβεῖν	τι	βούλεται. Αλεξις Ελένῃ· Ως ὅστις
[13, 45]	Απόκριναι, φησίν, ὦ ποιητά μοι,	τί	βουλόμενος ἔγραψας ἐν τραγῳδίᾳ» Ερρ'
[13, 18]	πλουσιακὸν τούτῳ τι> προσπίπτει κακόν.	Τί	γὰρ αἱ τρίχες λυποῦσιν ἡμᾶς,
[13, 42]	Γελάσασ' Ανω, βέλτιστε, φησίν. Υπό	τι	γὰρ δέδοικά σε, μή μου
[13, 46]	αὐτοῦ τὴν Γνάθαιναν, ἣ δὲ	τί	γάρ, εἶπεν, οὐκ ἠρμένος ἥκεις;
[13, 45]	Γνάθαιν' Ερωτηθεῖσα δὲ τί διαφέρονται	Τί	γάρ, ἔφησεν, ἄλλο πλὴν ἄλλ'
[13, 47]	έξ ἀρρωστίας, Ὡς ίσχνός» ἔφη.	Τί	γὰρ οἴει με έν τρισὶν
[13, 91]	πουλυμαθημοσύνης, τῆς οὐ κενεώτερον ἄλλο.	Τί	γὰρ ὄφελος τῶν τοσούτων ὀνομάτων,
[13, 45]	αἰσχροποιός; Ἣ δὲ γελάσασ' ἀπεκρίθη	Τί	δ' αἰσχρόν, εί μὴ τοῖσι
[13, 63]	ὁ γραμματεύς ποτ' αὐτοῦ εἶπε	Τί	δ' ἄν τις περὶ Δημοσθένους
[13, 55]	ᾤκησαν ἄλλοι; Οὐ γάρ» ἔφη.	Τί	δὲ ναῦν ἐν ᾗ πολλοὶ
[13, 42]	ποτέ. Ο δ' στρατιώτης ὑπό	τι	δὴ> σκυθρωπάσας ἀπέπεμψε ταύτην· διαλιποῦσα
[13, 45]	διέλυεν ἡ Γνάθαιν' Ερωτηθεῖσα δὲ	τί	διαφέρονται Τί γάρ, ἔφησεν, ἄλλο
[13, 42]	βουλόμενος Πρὸς τῶν θεῶν μειράκια,	τί	δοκεῖ τῶν ἀγρίων ὑμῖν ποτε
[13, 42]	ἀθλητῶν δυεῖν πληγὴν παρὰ πληγὴν>	τί	δύναταί ποτ' ἤθελον. Αἰτουμένην λέγουσι
[13, 11]	περὶ τοῦ ἔρωτος καὶ αὐτούς	τι	εἰπεῖν καὶ περὶ κάλλους. Καὶ
[13, 13]	καὶ θεούς, οὐκ οἶδ' ὅ	τι	ἐστίν, ἀλλ' ὅμως ἔχει γέ
[13, 18]	ἠμφιεσμένον, πρότερον μὲν ἔφησε ζητεῖν	τί	ἐστιν ὁ ἱππόπορνος, νῦν δ'
[13, 57]	~Καὶ ὁ Οὐλπιανόύς, ὥσπερ ἕρμαιόν	τι,	ἔτι λαλοῦντος τοῦ Μυρτίλου ἔφη,
[13, 18]	ἔχοντα τὸ γένειον ἔφησεν· Μή	τι	ἔχεις ἐγκαλεῖν τῇ φύσει, ὅτι
[13, 57]	ἡμεῖς, τῷ Σελεύκῳ πάλιν ἔδει	{τι}	ἡμᾶς παρ' ἡμῶν ἀντιπέμψαι θηρίον
[13, 18]	ἢ ξυρούμενον ὁρᾷς, τοῦτον ἔχει	τι	θάτερον· ἢ γὰρ στρατεύειν ἐπινοεῖν
[13, 86]	ἀνώρμων καὶ ἐβόων ὡς θαυμαστόν	τι	θέαμα θεώμενοι καὶ μακάριον τὸν
[13, 41]	ἦν> τῶν τότε γυναικῶν βραχύ	τι	καταδεεστέρα· φωνῇ δ' ὁμιλίᾳ τε
[13, 41]	τῆς Ελλάδος, μὴ τὴν Αθηναίων	τι	κωλῦσαι πόλιν, ὑφ' ἧς ἅπαντές
[13, 34]	ἧς διὰ τὴν ἐπιφάνειαν οἴκημά	τι	λέγεται καὶ νῦν ἐγγυτάτω τῆς
[13, 49]	ἐπιστρέφας ὁ γνώριμος αὐτήν ἠρώτησε	τί	λυπεῖται, Ἡ ὑστερα με λυπεῖ»
[13, 30]	τοῦτο δ' ἦν, ἵνα μή	τι	λυπήσειε τὸν ἐραστὴν φιλῶν. Καλῶς
[13, 33]	οὕτως ἑξῆς φησιν· Αλλὰ θαυμάζω	τί	με λεξοῦντι Ισθμου δεσπόται τοιάνδε
[13, 43]	νὴ τὼ θεώ Λέγουσι Ποντικόν	τι	μειρακύλλιον ἀναπαυόμενον μετὰ Γναθαίνης ἀξιοῦν
[13, 6]	διπλάσιον κακό. Η δἐ Νάννιον	τί	νυνὶ διαφέρειν Σκύλλης δοκεῖ Οὐ
[13, 47]	ὦ νεανίσκε, τὸ σωμάτιον διάκεισαι.	Τί	οὖν οἶει, εἰ μὴ ἐδευτεροποίτουν;
[13, 94]	ἢ Παννυχίδι φησίν Κᾆτα μυροπωλεῖν	τί	παθόντ' ἄνδρ' ἐχρῆν καθήμενον ὑψηλῶς
[13, 39]	Υπερβολῇ δὲ τῆς Λεαίνης σχῆμά	τι	περαινομένης εὖ παρά τε τῷ
[13, 61]	ἐραστὴς Σμικρίνης ἐρωτώμενος ὑπό τινος	τί	πράττει Αρχίππη χαριέντως ἔφη Ὥσπερ
[13, 82]	Ηλίου καὶ Βορέου λόγῳ, καί	τι	πρὸς μοιχείαν αὐτοῦ παραινιττόμενος Ηλιος
[13, 18]	δρᾶν ἐναντία, ἢ πλουσιακὸν τούτῳ	τι>	προσπίπτει κακόν. Τί γὰρ αἱ
[13, 2]	ὅτι ἐν Λακεδαίμονι εἰς οἴκημά	τι	σκοτεινὸν πᾶσαι ἐνεκλείοντο αἱ κόραι,
[13, 55]	ό Αρίστιππος Ἆρά γε μή	τί	σοι ἄτοπον δοκεῖ εἶναι, Διόγενες,
[13, 8]	ἐν Φιλοπάτορι γεγάμηκε δήπου. Β.	Τὶ	σύ λέγεις ἀληθινῶς γεγάμηκεν, ὃν
[13, 18]	ἕκαστος ἡμῶν φαίνεται, εἰ μή	τι	ταύταις ἀντιπράττεσθ' ὑπονοεῖς; Διογένης δὲ
[13, 71]	οἰκί' ἐς Ασπασίης πωλεύμενος οὐδέ	τι	τέκμαρ εὗρε, λόγῳ πολλὰς εὑρόμενος
[13, 54]	τινος τροχιλίας ὁ Μυρτίλος Μή	τι	τοιοῦτοι ὑμεῖς οἱ φιλόσοφοι, ἔφη,
[13, 53]	τινος τροχιλίας ὁ Μυρτίλος Μή	τι	τοιοῦτοι ὑμεῖς οἱ φιλόσοφοι, ἔφη,
[13, 13]	ἐστίν, ἀλλ' ὅμως ἔχει γέ	τι	τοιοῦτον, ἐγγύς τ' εἰμὶ τοὐνόματος.
[13, 23]	ἐντρίβεται. Καλὸν ἔχει τοῦ σώματός	τι·	τοῦτο γύμνον δείκνυται. Εὐφυεῖς ὀδόντας
[13, 41]	τὴν Μανίαν ἐλοιδορεῖτο καὶ λέγει	Τί	τοῦτο, παῖ, εἰ καὶ λίθον
[13, 21]	ἦλθον. Ηδέως ἐνταῦθά πως λάχανόν	τι	τρώγων Ωκιμον διεφθάρην· κἀνταῦθα κατελήρησα
[13, 15]	πάντα τἀν τοῖς πίναξι, πρίν	τι	τῷ σόφῳ δοῦναι, αὐτοὶ καταρροφεῖτε
[13, 33]	τὰς ἑταίρας διαλεγόμενος ἠγωνια ποῖόν	τι	φανήσεται τοῖς Κορινθίοις τὸ πρᾶγμα.
[13, 14]	ἐρᾶν Αμφις ἐν Διθυράμβῳ φησίν·	Τί	φῄς; σὺ ταυτὶ προσδοκᾷς πείσειν
[13, 76]	Πίνδαρος, ὃς ἦν αὐτοῦ ἐρώμενος,	τί	φησιν Χρῆν μὲν κατὰ καιρὸν
[13, 17]	ἀμπέτασον χάριν. Ο δ' νακρέων	τί	φησίν; ὦ παῖ παρθένιον βλέπων,
[13, 34]	ὑπὲρ τὸ τῆς Χαλκιοίκου βοίδιόν	τι	χαλκοῦν καὶ τὸ προειρημένον εἰκόνιον.
[13, 8]	ὦ νύκτες, φησίν ὦ Ζεῦ,	τί	χρὴ γυναῖκας ἐξειπεῖν κακόν ἀρκοῦν
[13, 29]	δ' ἐπιτρόπου καὶ συγγενῶν, ἦθός	τι	χρυσοῦν πρὸς ἀρετὴν κεκτημένης ὄντως
[13, 57]	οὖν ὅτι ἀρσενικῶς εἴρηκε τὸν	τίγριν	Ἄλεξις έν Πυραύνῳ οὕτως· Ἄνοιγ᾽
[13, 57]	Ὥσπερ Σέλευκος δεῦρ' ἔπεμφε τὴν	τίγριν,	ἣν εἴδομεν ἡμεῖς, τῷ Σελεύκῳ
[13, 57]	εἰ ἔχομεν ἀρρενικῶς εἰρημένον τὸν	τίγριν.	Φιλήμονα γὰρ οἷδα τοῦτ' εἰρηκότα
[13, 57]	ποτάμιος ἵππος, τοῖχος, ὁ Σελεύκου	τίγρις.	Ἔχων δὲ καὶ ἄλλα μαρτύρια
[13, 56]	ἐπ' Ἰταλίαν στρατεύσαντος, ἐρωμένη ἦν	Τίγρις	ἡ Λευκαδία· ἣν Ολυμπιὰς ἡ
[13, 26]	γέροντα καὶ νέον· οὕτω δὲ	τιθασὸς	γέγονεν ὥστε, ὦ φίλτατε, τἀργύριον
[13, 35]	οἱ πολλοὶ τῶν δυναστῶν ὄνομα	τιθένται	Οδάτιν. ~Τὸ ὅμοιον ἱστορεῖ γενέσθαι
[13, 51]	κεχρημένην· ἐκεκώλυτο γὰρ τὰ τοιαῦτα	τίθεσθαι	ὀνόματα οὐ μόνον ταῖς ἑταιρούσαις,
[13, 44]	καὶ τρεῖς θεραπαίνας καὶ νέαν	τιθὴν	μίαν. Επειτεν αὐταῖς ἐπί τινος
[13, 71]	δὲ τὸν Κυθέρηθεν, ὃν ἐθρέψαντο	τιθῆναι	Βάκχου καὶ λωτοῦ πιστότατον ταμίην
[13, 88]	Ωρῶν ὄμματ' εὐανθῆ ῥόδα εἶχον,	τιθήνημ'	ἔαρος ἐκπρεπέστατον. Καὶ ἐν Θυέστῃ·
[13, 20]	μὲν Κεφάλῳ καὶ Κλείτῳ καὶ	Τιθωνῷ,	Δημήτηρ Ιασίωνι, Αφροδίτη Αγχίσῃ καὶ
[13, 73]	πεσὼν ἔκυσε γαῖαν Ἣ δὲ	τίκτεται	βροτοῖς μήλων τε βοσκὰς καὶ
[13, 79]	τοὺς Ελληνας παρελθόντος, ὡς ἱστορεῖ	Τίμαιος.	Αλλοι δέ φασι τῶν τοιούτων
[13, 55]	Κορίνθιαι· Λαὶς μὲν ἡδὶ Μεγακλέους.	Τίμαιος	δ' ἐν τῇ τρισκαιδεκάτῃ τῶν
[13, 32]	ὡς καὶ Θεόπομπος ἱστορεῖ καὶ	Τίμαιος	ἐν τῇ ἑβδόμῃ, αἱ Κορίνθιαι
[13, 30]	ὁ ῥήτωρ ἐν τῷ κατὰ	Τιμάρχου.	~Περὶ δὲ τῶν ἑταιρῶν καὶ
[13, 67]	τιμωρίας καταφρονῶν καὶ τὰς σὰς	τιμὰς	προπηλακίζειν ἐπιχειρῶν. Μνημονεύει τούτων καὶ
[13, 90]	κάλλους, ὡς δέον καὶ τοῦτο	τιμᾶσθαι,	καθάπερ καὶ παρὰ Τενεδίοις καὶ
[13, 12]	σπονδαῖς ὡς ἐπίπαν ὁ Ερως	τιμᾶται.	Λακεδαιμόνιοι δὲ πρὸ τῶν παρατάξεων
[13, 10]	ὑπονοήσας μὴ γυναικὸς ἕξειν αὐτὴν	τιμὴν	ἀλλὰ παλλακίδος ἔπεμψε δὲ τὴν
[13, 90]	δὲ τύχης ἢ φύσεως εἶναι	τιμήν,	δέον προκεῖσθαι σωφροσύνης. Τὸ κάλλος
[13, 7]	ἐλευθέρων. Επειτ' ἔχειν προῖκ' οὐχὶ	τιμὴν	πάσχομεν Πικράν γε καὶ μεστὴν
[13, 27]	Μάγνου ἐπιραπίσαι βουληθέντος αὐτὸν εἰς	τιμὴν	τοῦ Μυρτίλου, φθάσας ὁ Μυρτίλος
[13, 64]	δὲ τὸν ἴδιον ἀποκτείνασα τηλικαύτης	τιμῆς	ἀξιοῦται. Ο δ' αὐτὸς Φύλαρχος
[13, 11]	συνεκπόνει. Καὶ ταῦτα μὲν δρῶν	τίμιος	θεοῖς ἔσῃ, μὴ δρῶν δ'
[13, 38]	Πειθὼ ὄνομα καὶ ἀποδεῖξαι βασιλίδα.	~Τιμόθεος	δ' ὁ στρατηγήσας Αθηναίων ἐπιφανῶς
[13, 38]	σεμνυμένων εἰσὶ βελτίους. Ο δὲ	Τιμόθεος	καὶ σκωπτόμενός ποτε ὅτι τοιαύτης
[13, 18]	οὐ χρωμένων αὐτῷ. Καὶ γὰρ	Τιμόθεος	ὁ αὐλητὴς πώγωνα μέγαν ἔχων
[13, 22]	θρηνῶν τις αὑτὸν παράγεται ὑπὸ	Τιμοκλέους	ἐν Νεαίρᾳ· Αλλ' ἔγωγ' ὁ
[13, 60]	δὲ περὶ τοῦ πλούτου αὐτῆς	Τιμοκλῆς	ὁ κωμικὸς ἐν Νεαίριᾳ πρόκειται
[13, 27]	σοι, ὡς ἐν Μαραθωνίοις φησὶ	Τιμοκλῆς,	Οσον τὸ μεταξὺ μετὰ κορίσκης
[13, 22]	ἐπιγραφομένῳ δ' Ορεσταυτοκλείδης ὁ> αὐτος	Τιμοκλῆς	φησι· Περὶ δὲ τὸν πανάθλιον
[13, 1]	~Αντιφάνης ὁ κωμῳδιοποιός, ἑταῖρε	Τιμόκρατες,	ὡς ἀνεγίνωσκέ τινα τῷ βασιλεῖ
[13, 68]	προσαγορευομένην καὶ ταῖς ἄλλαις δωρεαῖς	τιμωμένην,	αἷς πρέπον ἦν τὴν σὴν
[13, 43]	δεῖπνον, ὡς λέγουσι, τοῖς Αφροδισίοις,	τιμώμενος	μάλιστα τῶν ἐρωμένων (ᾔδει δ'
[13, 91]	{ἔχειν} οὐ διδάσκει. Καὶ ὁ	Τίμων	δὲ ἔφη Ἐν δὲ πλατυσμὸς
[13, 76]	θυμέ, πρᾶξιν. Διόπερ καὶ ὁ	Τίμων	ἐν τοῖς Σίλλοις ἔφη Ὥρη
[13, 54]	ὥρμησαι. Ὅθεν αὐτὸν καὶ ὁ	Τίμων	φησὶν Γραμμοδιδασκαλίδην, ἀναγωγότατον ζωόντων. Οὗτος
[13, 53]	ὥρμησαι. Ὅθεν αὐτὸν καὶ ὁ	Τίμων	φησὶν Γραμμοδιδασκαλίδην, ἀναγωγότατον ζωόντων. Οὗτος
[13, 67]	ἃμα τῆς τε παρὰ θεῶν	τιμωρίας	καταφρονῶν καὶ τὰς σὰς τιμὰς
[13, 95]	ποιητήν Τάδ' οὐχ ὑπάρχων, ἀλλὰ	τιμωρούμενος,	καταπαύσω τὸν πρὸς σὲ καὶ
[13, 89]	Φύλαρχος δὲ ἐν τῇ ἐννεακαιδεκάτῃ	Τιμῶσάν	φησι τὴν Οξυάρτου παλλακίδα πάσας
[13, 11]	διδάσκεσθαι φιλεῖν ἀφαρεθήσῃ χάριτας αἷς	τιμῶσί	σε. ~Ποντιανὸς δὲ Ζήνωνα ἔφη
[13, 12]	αὐτῷ. Θεσπιεῖς τε τὰ Ερωτίδεια	τιμῶσιν	καθάπερ Αθηναῖοι τὰ Παν> αθήναια
[13, 43]	ἰδοῦσα κατὰ τύχην ἱστῶντα κρεοπῶλην	τιν'	ἀστεῖον πάνυ τῇ θ' ἡλικίᾳ
[13, 51]	φησιν οὕτως· Ἑωθινὸς γάρ, πρίν	τιν'	αὐλιτῶν ὁρᾶν, θαλλὸν χιμαίρᾳ προσφέρων
[13, 31]	Ελλάδος. Οἶδα δὲ καὶ ἑορτήν	τιν'	Εταιρίδεια ἀγομένην ἐν Μαγνησίᾳ οὐ
[13, 11]	θνητοῖς. Καὶ παρὰ λυπῶν τέρψιν	τιν'	ἔχων εἰς ἐλπίδ' ἄγει. Τοῖς
[13, 18]	Αλεξις ἔφη που· ἂν> πιττοκοπούμενόν	τιν'	ἢ ξυρούμενον ὁρᾷς, τοῦτον ἔχει
[13, 41]	ἀνεβόα, αὐτή θ' ὅτ' ἐπαινοίη	τιν'	ἢ ψέγοι πάλιν, ἐπ' ἀμφοτέρων
[13, 16]	ὄψει λύγγα θηρατηρίαν ἔρωτος, ἀστραπήν	τιν'	ὀμμάτων ἔχει· ᾗ θάλπεται μὲν
[13, 49]	δὲ ἔν τινι συμποσίῳ διὰ	τίνα	αἰτίαν οἱ στέφανοι κρήμνανται, εἶπεν
[13, 36]	τύχης εἴτε καὶ δι' ἄλλην	τινὰ	αἰτίαν τῷ Εὐξένῳ· ὄνομα δ'
[13, 15]	περὶ τῶν Ερωτικῶν Ομοίων πρός	τινα	Αττικόν, μέγαν τινὰ κατὰ τὴν
[13, 39]	πάνυ κατεγχλιδώσης τῷ βασιλεῖ, νάδρον	τινὰ	διένευσ' ἐνεγκεῖν εὐχερῆ, τῇ χειρί
[13, 47]	εἴρηκας λόγον, Πρὸς δὲ ἀδολέσχην	τινὰ	διηγούμευον ὅτι παραγέγονεν ἀφ' Ελλησπόντου
[13, 42]	Μανίαν Δημητρίου ἀνταξιῶσαι δωρεὰν καὐτόν	τινα.	Δόντος δ' ἐπιστρέψασα μετὰ μικρὸν
[13, 47]	Λάκκου ὀρχουμένου καὶ εἰς κάδον	τινὰ	ἐμπεσόντος, Ο λάκκος, ἔφη, εἰς
[13, 44]	εἰς Πειραιᾶ κατέβαινε πρὸς ξένον	τινὰ	ἔμπορον ἐραστὴν εὐτελῶς ἐπ' ἀστράβης,
[13, 21]	λόγος, τοὺς Αρεοπαγίτας φησιν ἀριστήσαντά	τινα	ἐν καπηλείῳ κωλῦσαι εἰς Αρειον
[13, 18]	καὶ οὐ γυναῖκα; Ἕτερον δέ	τινα	ἐπὶ ἵππου ἰδὼν παραπλησίως ἔχοντα
[13, 15]	Ομοίων πρός τινα Αττικόν, μέγαν	τινὰ	κατὰ τὴν ἡλικίαν ἐπιδεικνύντα ὡς
[13, 63]	καὶ εἰς τὴν οἰκίαν λέγεταί	τινα	Κνωσίωνα μειρακίσκον, καίτοι γυναῖκα ἔχων
[13, 78]	τὴν Αττικὴν ἀνθρωπείῳ αἵματι διά	τινα	μύση παλαιά, ὡς ἱστορεῖ Νεάνθης
[13, 18]	ἀντιπράττεσθ' ὑπονοεῖς; Διογένης δὲ ἰδών	τινα	οὕτως ἔχοντα τὸ γένειον ἔφησεν·
[13, 86]	ὡς ᾤοντο, οὐχ ὅτι ἡμῶν	τινα	προσβλέποντες, ἄλλα οὐδ' ἀλλήλους. Ως
[13, 32]	~Καταλέξω δέ σοι, Κύνουλκε, Ιωνικήν	τινα	ῥῆσιν ἐκτείνας κατὰ τὸν Αἰσχύλου
[13, 43]	δ' αὑτῆς εἶπε πρὸς ἐραστήν	τινα	στραγγευόμενον ὁρῶσα περὶ τὰς συμβολάς·
[13, 84]	Δελφοί φασι τῶν θεωρῶν ἐπιθυμήσαντά	τινα	συγκατακλεισθῆναι καὶ τῆς ὁμιλίας καταλιπεῖν
[13, 12]	τούτου πρεσβύτεροι κατὰ φιλοσοφίαν σεμνόν	τινα	τὸν Ερωτα καὶ παντὸς αἰσχροῦ
[13, 1]	κωμῳδιοποιός, ἑταῖρε Τιμόκρατες, ὡς ἀνεγίνωσκέ	τινα	τῷ βασιλεῖ Αλεξάνδρῳ τῶν ἑαυτοῦ
[13, 72]	γάρ) καταμέμφεται, πρὸς δ' ἄλλην	τινὰ	χάσκει. Καὶ τὴν Σαπφώ δὲ
[13, 67]	ἐξετάσῃ Πυθιονίκης τῆς ἑταίρας ὄν,	τίνα	χρή προσδοκίαν λαβεῖν αὐτόν; Θεόπομπος
[13, 52]	Βάραθρον ἢ Θάλλουσαν ἢ τούτων	τινά,	ὧν ἐμπλέκουσι τοῖς λίνοις αἱ
[13, 20]	ἀθανάτοισι μετείῃ. Αἱ θεαὶ δὲ	τίνας	ἀναρπάζουσιν; οὐ τοὺς καλλίστους; Οἷς
[13, 42]	τὸν πότον> δ' ἧν συμπαρειληφώς	τινας	ἐκ τῆς πόλεως τῶν ἐπιγελᾶν
[13, 91]	Ιλίου Πέρσιδος οὗτος γὰρ παμπόλλους	τινὰς	κατέλεξεν. Αλλὰ μὴν οὐδὲ τῶν
[13, 50]	δὲ καὶ τῶν πολιτικῶν οἶδά	τινας	μνημονεύοντας αὐτῶν ἢ κατηγοροῦντας ἢ
[13, 35]	περὶ Αλέξανδρόν φησι ὀνείρατι θεασαμένους	τινὰς	οὓς μὴ πρότερον εἶδον ἐρασθῆναι
[13, 90]	Αλφειόν εἰς ἣν κατοικίσαντα Παρρασίων	τινὰς	τέμενος καὶ βωμὸν ἀναστῆσαι Δήμητρι
[13, 72]	τῷ περὶ Σαπφοῦς καὶ λέγειν	τινάς	φησιν εἰς αὐτὴν πεποιῆσθαι ὑπὸ
[13, 71]	Μοῦσαι παίδευσάν τε Φιλόξενον, οἷα	τιναχθεὶς	ὠρυγῇ ταύτης ἦλθε διὰ πτόλεως,
[13, 55]	πόθεν αἱ παῖδες αὗται καὶ	τίνες;	Β. Νυνὶ μὲν ἥκουσιν Μεγαρόθεν,
[13, 35]	δὲ θαυμάζειν εἰ ἐξ ἀκοῆς	τινες	ἠράσθησάν τινων, ὁπότε Χάρης ὁ
[13, 91]	ἐὰν μέν τίς σου πύθηται	τίνες	ἦσαν οἱ εἰς δούρειον ἵππον
[13, 11]	λόγοι φιλόσοφοι πάμπολλοι· ἐν οἷς	τινες	καὶ ἐμνημόνευσαν τοῦ σκηνικοῦ φιλοσόφου
[13, 75]	τῶν παίδων· Διὸ καὶ παιδεράστριάν	τινες	καλοῦσι τὴν τραγῳδίαν· καὶ ἐδέχοντο
[13, 1]	θ' ἵστατο καί μοι ἔνισπε,	τίνες	λόγοι περὶ αὐτοῦ τοῦ ἔρωτος
[13, 68]	φυγήν. Ενταῦθα δὴ τῶν βαρβάρων	τινὲς	μάγοι ὁρῶντες αὐτὸν παγκάκως διακείμενον
[13, 91]	εὐρύθμως καταλέξαι τὰς προσηγορίας καὶ	τίνες	οἱ ὑπὸ τοῦ Κύκλωπος αὐτῶν
[13, 68]	μακρὰν άποικῶν κεῖθεν, Ατθίδα χθόνα	τίνες	τύχαι καλοῦσιν ἤ πράττουσι τί.
[13, 86]	ἦν καὶ τῷ πωλοῦντι ἄλλῳ	τινὶ	θᾶττον προσθέντι ἠμφισβήτει καὶ οὐκ
[13, 48]	παρασίτου Λαγυνίωνος ἐπίκλην καταπεσόντος ἔν	τινι	κονιάματι, Καὶ γὰρ σύ, φησί,
[13, 2]	ἀγάμους αἱ γυναῖκες ἐν ἑορτῇ	τινι	περὶ τὸν βωμὸν ἕλκουσαι ῥαπίζουσιν,
[13, 45]	δύο χρυσοῦς λαβοῦσα παρεγένου ξένῳ	τινί;	Περίμενε τοίνυν καὶ σύ, φησίν,
[13, 45]	ποτὲ Εὐριπίδην ἰδοῦσαν ἐν κήπῳ	τινὶ	πινακίδα καὶ γραφεῖον ἐξηρτημένον ἔχοντ'
[13, 61]	δὲ Θεωρίδος μνημονεύει λέγων ἔν	τινι	στασίμῳ οὕτως φίλη γὰρ ἡ
[13, 49]	ἐτῶν» ἔφη. Ζητουμένου δὲ ἔν	τινι	συμποσίῳ διὰ τίνα αἰτίαν οἱ
[13, 35]	γάμους συνετέλουν καὶ καταλιπὼν ἔν	τινι	τόπῳ αὐτῷ ἅρματι τὸν ἁρματηλάτην
[13, 75]	διατθριβάς. Διὸ καὶ λέγειν ἔν	τινι	τῶν μελῶν· Ερως με δαὖτε
[13, 47]	ὡς αὐτὴν καὶ ἰδόντος έπί	τινος	ἀγγείου ᾠὰ εἰπόντος τε Ὠμὰ
[13, 47]	έπικαλουμένη, φησὶν ὁ Λυγκεύς, παρασίτου	τινὸς	ἀπαντήσαντος λεπτοῦ έξ ἀρρωστίας, Ὡς
[13, 49]	καὶ, ταῦτα τράγε. Πέμφαντος δέ	τινος	αὐτῇ τῶν γνωρίμων οἶνον χρηστὸν
[13, 45]	λήψομαι. Νικὼ τὴν Αἶγα, Πύθωνός	τινος	αὐτήν ποτ' ἀπολιπόντος, Εὔαδριν δὲ
[13, 49]	τῷ κάτω χρῶ. Θαὶς ἐραστοῦ	τινος	αὐτῆς ἀλαζόνος παρὰ πολλῶν ποτήρια
[13, 85]	ζῷα ἀνθρώπων ἠράσθη Σεκούνδου μέν	τινος	βασιλικοῦ οἰνοχόου ἀλεκτρυών· ἐκαλεῖτο δἐ
[13, 10]	ὄνομα Θεανώ, ἁρπασθεῖσαν ὑπὸ Φωκέως	τινός.	Δεκαετὴς δὲ καὶ οὗτος γενόμενος
[13, 12]	δὲ τοσοῦτον ἀπέσχον τοῦ συνουσίας	τινὸς	διαλαβεῖν προεστάναι τὸν Ερωτα ὥστε
[13, 86]	βουλόμενοι σωφρονικοὶ εἶναι σφόδρα μέχρι	τινὸς	διατηροῦσιν ἐν τοῖς πότοις τὸ
[13, 47]	δὲ τοῦ τραγῳδοῦ ἀπ' ἀγῶνός	τινος,	έν ᾧ τοὺς Ἐπιγόνους εὐημερήκει,
[13, 63]	ὥς φησιν Ιδομενεύς. Αριστάρχου γοῦν	τινος	ἐρασθεὶς μειρακίου καὶ δι' αὐτὸν
[13, 67]	ἢ Περικλέους ἢ Κίμωνος ἢ	τινος	ἑτέρου τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν εἶναι
[13, 29]	λέγω ἐν γειτόνων αὐτῷ κατοικούσης	τινὸς	ἰδὼν ἑταίρας εἰς ἔρωτ' ἀφίκετο,
[13, 45]	Η Γλυκέριον λαβοῦσα παρ' ἐραστοῦ	τινος	Κορίνθιον παράπηχυ καινόν λῄδιον ἔδωκεν
[13, 49]	εἶπεν Ὅτι φυχαγωγοῦσιν. Μαστιγίου δέ	τινος	μειρακιευομένου πρὸς αὐτὴν καὶ φαμένου
[13, 59]	μηδένα οἰκτίζεσθαι τῶν λεγόντων ὑπέρ	τινος	μηδὲ βλεπόμενον τὸν κατηγορούμενον ἢ
[13, 43]	αὐλητρίδα. Καὶ τῶν ἐραστῶν Συριακοῦ	τινος	ξένου πέμψαντος αὐτῃ χιόνα σαπέδρην
[13, 47]	τὸν κάδον ἐμπέπτωκεν. Ἐπιδόντος δέ	τινος	οἶνον ἐν ψυκτηριδίῳ μικρὸν καὶ
[13, 5]	Υπομνήμασίν φησι οὕτως Εἰπόντος Σοφοκλεῖ	τινος	ὅτι μισογύνης ἐστὶν Εὐριπίδης, ἔν
[13, 55]	τινων γυναικῶν ἐν Θετταλίᾳ, ἐρασθεῖσάν	τινος	Παυσανίου Θετταλοῦ, κατὰ φθόνον καὶ
[13, 80]	καὶ μεθ' ἡμέραν ἐλθὼν ἔκ	τινος	πότου καὶ ἀναπηδήσας πρὸς τὸν
[13, 44]	τιθὴν μίαν. Επειτεν αὐταῖς ἐπί	τινος	στενῆς ὁδοῦ κακὸς παλαιστὴς ἐνέτυχέν
[13, 61]	αὐτῆς ἐραστὴς Σμικρίνης ἐρωτώμενος ὑπό	τινος	τί πράττει Αρχίππη χαριέντως ἔφη
[13, 44]	μετὰ τῆς Γναθαίνης ἐξ Αφροδισίου	τινός,	τό τ' εἶδος αὐτῆς τοὺς
[13, 54]	Ερμαρχον Ἐπιστολῶν. ~Τοσαῦτ' εἰπὼν μετά	τινος	τροχιλίας ὁ Μυρτίλος Μή τι
[13, 53]	ἢ Μαλθάκην. ~Τοσαῦτ' εἰπὼν μετά	τινος	τροχιλίας ὁ Μυρτίλος Μή τι
[13, 47]	ἀνέγραφεν ὁ Λυγκεύς. Παρασίτου γάρ	τινος	ὑπο γραὸς τρεφομένου καὶ τὸ
[13, 47]	Εἰς Σίγειον» εἶπεν, Εἰσελθόντος δέ	τινος	ὡς αὐτὴν καὶ ἰδόντος έπί
[13, 55]	εἴηκεν, ἀναιρεθῆναι φάσκων αὐτὴν ὑπό	τινων	γυναικῶν ἐν Θετταλίᾳ, ἐρασθεῖσάν τινος
[13, 87]	τραγικοῦ Χαιρήμονος Οἰνεὺς περὶ παρθένων	τινῶν	διηγούμενος ὧν ἐθεᾶτό φησιν ἐν
[13, 43]	εἰς πυράν ὅτε παίζων μετά	τινων	ἡλικιωτῶν ἐνέπεσεν. Νὴ τὴν φίλην
[13, 44]	βάναυσος παντελῶς ἐν σκυτοτομείῳ μετά	τινων	καθήμενος κατεσχόλαξε τῆς Γναθαινίου λέγων,
[13, 35]	εἰ ἐξ ἀκοῆς τινες ἠράσθησάν	τινων,	ὁπότε Χάρης ὁ Μιτυληναῖος ἐν
[13, 47]	ὡς τοσούτον ἐτῶν. Νεανίσκων δέ	τινων	παρὰ πότον ὑπὲρ αὐτῆς τυπτόντων
[13, 29]	μέτρια καὶ λέγουσα τοῖς δεομένοις	τινων	ὑπουργῇ πρὸς χάριν, ἐκ τῆς
[13, 13]	πρᾶγμα; Λῆρος, εἰ {κὰν} φήσειέ	τις.	Αλεξις δ' ἐν Αποκοπτομένῳ· Λέγεται
[13, 8]	Αλλ' ἴσως Φαίδραν ἐρεῖ κακῶς	τις	ἀλλὰ νὴ Δία χρηστή τις
[13, 6]	ἑταίραν ἠγάπησε πώποτε, οὐ γένος	τίς	ἂν δύναιτο παρανομώτατον φράσαι τίς
[13, 67]	Καταβάσεώς φησι Ταὐτὸ δὲ πάθοι	τις	ἂν ἐπὶ τὴν Αθηναίων πόλιν
[13, 42]	~Οτι δ' ἦν καὶ ἀστεία	τις	ἀποκρίνασθαι, τάδε περὶ αὐτῆς ὁ
[13, 41]	ἅμα τῶν νῦν ἀκροατῶν, εἴ	τις	Αττικὴ γυνὴ προσηγορεύετ' ἢ ἐνομίσθη
[13, 49]	πρὸς γράσωνα πορευομένη ἐραστήν, ἐπεὶ	τις	αὐτὴν ἠρώτα ποῦ πορεύεται, εἶπεν·
[13, 41]	τὸ ῥῆμ' ἐπεκτείνας δοκεῖ καλέσαι	τις	αὐτὴν τῶν ἐραστῶν Μανίαν· μᾶλον
[13, 6]	βαρβάρους εἷς μόνος δ' ἱππεύς	τις	αὐτῆς τὸν βίον παρείλετο πάντα
[13, 22]	οἴκοι μέγα. Διόπερ καὶ θρηνῶν	τις	αὑτὸν παράγεται ὑπὸ Τιμοκλέους ἐν
[13, 29]	ὡς ἀληθῶς ἐστι γοῦν ἁπλῆ	τις;	Β. ἀστεία μὲν οὖν, νὴ
[13, 6]	τίς ἂν δύναιτο παρανομώτατον φράσαι	τίς	γὰρ ἢ δράκαιν' ἄμικτος ἢ
[13, 93]	ἐστι τῶν καλουμένων φιλοσόφων ἀφιλοσοφώτερον.	Τίς	γὰρ ἤλπισεν ἂν> Αἰσχίνην τὸν
[13, 72]	εἶναι ὁμολογῶ, ἐρωτομανὴς δὲ οὔ.	Τίς	δ' ἔστ' ἀνάγκη δυστυχεῖν ἐν
[13, 43]	δὲ μειδιάσας Κύβδ' ἔφη, τριωβόλου.	Τίς	δ' οὑπιτρέψων ἐστί σοι, φησίν,
[13, 47]	ὑπερήφανε. Καὶ ὃς Ἐγὼ ὑπερήφανος;	Τίς	δὲ μᾶλλον» εἷπεν ἡ Γνάθαινα,
[13, 23]	ἐν ταῖς βαυκίσιν ἐγκεκάττυται. Μακρά	τις·	διάβαθρον λεπτὸν φορεῖ τήν τε
[13, 45]	τόλμαν αὐτῆς Σὺ γάρ, ἔφη,	τίς	εἶ γύναι; οὐκ> αἰσχροποιός; Ἣ
[13, 84]	λιθίνου ζῴου ποτὲ ἄνθρωπος ἠράσθη	τις	εἶ τ' εἰς τὸν νεὼν
[13, 81]	ὁ φὰς ῥοδοδάκτυλον· εἰ γάρ	τις	εἰς ῥόδεον χρῶμα βάψειε τοὺς
[13, 81]	ῥεκτήριος ἦν, ἀλλ' ὡς ἄν	τις	εἷς τῶν χρηστῶν Αθηναίων. ~Καὶ
[13, 6]	ἢ, θρόνος, εἶτα δὴ τρίπους	τις'	εἶτα, φησὶ, παιδίσκη δίπους. εἶθ'
[13, 49]	ὅτι πολλὰς ἔχεις. Φιλάργυρος δέ	τις	ἐραστἠς ὑποκοριβόμενος αὐτὴν εἶπεν Ἀφροδίσιον
[13, 14]	οὐχὶ νοῦν ἔχειν; ἦ πού	τίς	ἐστι τοὺς τρόπους ἀβέλτερος. Εἰ
[13, 23]	μέλαιναν· κατέπλασεν ψιμυθίῳ. Λευκόχρως λίαν	τίς	ἐστιν· παιδέρωτ' ἐντρίβεται. Καλὸν ἔχει
[13, 41]	τάδε φησίν· Ἴσως ἂν ἀπορήσαι	τις	εὐλόγως θ' ἅμα τῶν νῦν
[13, 11]	κατὰ τὸν Πίνδαρον δὲ ἄλλος	τις	ἔφη Εἴη καὶ ἐρᾶν καὶ
[13, 27]	ἐδίδαξαν ἀριστερὰ γράμματα Μοῦσαι, ὥς	τις	ἔφη τῶν παρῳδῶν. ~Εγὼ γάρ,
[13, 23]	ἀπήγαγον. Τὰς ὀφρῦς πυρρὰς ἔχει	τις·	ζωγραφοῦσιν ἀσβόλῳ. Συμβέβηκ' εἶναι μέλαιναν·
[13, 74]	ἀγαπήσασα οὔτε τῶν ἄλλων θεῶν	τις	ἢ δαιμόνων ἐβοήθησεν αὐτῷ. Κατὰ
[13, 24]	τεταγμένας· ὧν ἔστιν ἐκλεξάμενον ᾗ	τις	ἥδεται, λεπτῇ, παχείᾳ, στρογγύλῃ, μακρᾷ,
[13, 8]	τις ἀλλὰ νὴ Δία χρηστή	τις	ἦν μέντοι τίς οἴμοι δείλαιος,
[13, 13]	δ' ἢ Αραρὼς ἐν Καμπυλίωνι·	Τίς	ἦν ὁ γράψας πρῶτος ἀνθρώπων
[13, 85]	γὰρ τὴν πόλιν ταύτην Διονύσιός	τις	ἦν παῖς, ὃς μετὰ τῶν
[13, 58]	ὁμιλίας ἐσφάλλετο τὴν γνώμην, εἴ	τις	θέωροίη τὰ πραχθέντα αὐτῷ περὶ
[13, 23]	τοῦ μήκους ἀφεῖλεν. Οὐκ ἔχει	τις	ἰσχία· ὑπενέδυσ' ἐρραμέν' αὐτήν, ὥστε
[13, 43]	ἕνα, αἰσχυνομένη τὰ δῶρα μή	τις	καταμάθῃ φυλαττομένη τε πόλυ μάλιστα
[13, 66]	Πλαγγών ἧς περικαλλεστάτης οὔσης ἠράσθη	τις	Κολοφώνιος νεανίσκος, Βακχίδα ἔχων ἐρωμένην
[13, 34]	δὲ ὁ καλός, ἐφ οὗ	τις	κωμικῶν ἔφη. Αλκιβιάδην τὸν ἁβρόν,
[13, 41]	ἔχουσ' ὅπου περὶ τῆς> γυναικός	τις	λόγος γένοιτο, μανίαν τὴν Μέλιτταν
[13, 29]	καλόν. Αναξίλας Νεοττίδι· Εὰν δέ	τις	μέτρια καὶ λέγουσα τοῖς δεομένοις
[13, 8]	Δία χρηστή τις ἦν μέντοι	τίς	οἴμοι δείλαιος, ταχέως γέ μ'
[13, 2]	τὸν πατέρα. Εκ τούτων οὖν	τις	ὁρμώμενος μέμψαιτ' ἂν τοὺς περιτιθέντας
[13, 23]	διατελεῖν οὔσας ἔτι. Τυγχάνει μικρά	τις	οὔσα· φελλὸς ἐν ταῖς βαυκίσιν
[13, 14]	τῷ ἐπιφραφομένῷ Τραυματίᾳ φησὶν οὕτως·	Τίς	οὐχί φησι τοὺς ἐρῶντας ζῆν
[13, 42]	Μανίᾳ παρεδέξατ' αὐτὴν τῶν πονηρῶν	τις	πάνυ. κᾆθ' ὡς ἐπηρώτησε Πότερ'
[13, 63]	αὐτοῦ εἶπε Τί δ' ἄν	τις	περὶ Δημοσθένους λέγειν δύναιτο; τὰ
[13, 86]	διαλέγοιντο ἀλλοτρίως ἂν αὐτοὺς ὑπολάβοι	τις	ποιεῖν τοῦ παρόντος καιροῦ, ὅτε>
[13, 11]	χαρίζεσθαι κατὰ καιρόν. Ετερος δέ	τις	προσέθηκε τῶν Εὐριπίδου τάδε· Σὺ
[13, 21]	λέγει. Οὐκ ἂν ἁμάρτοι δέ	τίς	σε καὶ πορνογράφον καλῶν, ὡς
[13, 91]	τοὺς ἀκούοντας. Καὶ ἐὰν μέν	τίς	σου πύθηται τίνες ἦσαν οἱ
[13, 68]	μὴ στεφανοῦν ἑαυτόν, εἰ μή	τις	στεφανώσειε καὶ τὴν πόρνην. Εστησέν
[13, 86]	φορτικῶν ἐποίουν. Τῶν φιλοσόφων δέ	τις	συμπίνων ἡμῖν εἰσελθούσης αὐλητρίδος καὶ
[13, 14]	τρόπους ἀβέλτερος. Εἰ γὰρ ἀφέλοι	τις	τοῦ βίου τὰς ἡδονάς, καταλείπετ'
[13, 44]	στενῆς ὁδοῦ κακὸς παλαιστὴς ἐνέτυχέν	τις	τῶν ἀεὶ ἐν τοῖς ἀγῶσιν
[13, 29]	γ' εἰσίοντ' ἐὰν λυπούμενος τύχῃ	τις	ὑμῶν, ἐκολάκευσεν ἡδέως· ἐφίλησεν οὐχὶ
[13, 14]	Θεόφιλος δ' ἐν τῷ Φιλαύλῳ·	Τίς	φησὶ τοὺς ἐρῶντας οὐχὶ νοῦν
[13, 3]	βαρβαρικῶν γάμων. Θαυμάσαι δ' ἄν	τις,	φησὶν Αριστοτέλης ὅτι οὐδαμου τῆς
[13, 76]	μὴ ἀναμένειν ἔστ' ἂν ἐκεῖνό	τις	φθέγξηται κατὰ τὸν αὐτὸν τοῦτον
[13, 26]	ἡμετέρειόν γ' (Α) ν ἐκείνῃ	τις	φίλη Αντεια. (Β) Καὶ τοῦθ'
[13, 85]	Αποθανούσης δὲ τῆς ἀνθρώπου δεινή	τις	φιλοστοργία γέγονε τοῦ θηρίου πρὸς
[13, 92]	τῆς Αττικῆς. Καὶ Σοφοκλῆς δέ	τις	ψηφίσματι ἐξήλασε πάντας φιλοσόφους τῆς
[13, 73]	βοσκὰς καὶ βίον Δημήτριον δένδρων	τις	ὥρα δ' ἐκ νοτίζοντος γάμου
[13, 8]	δέ γε> μέγα πρᾶγμ' Ερεῖ	τις	ὡς Κλυταιμνήστρα κακή Αλκηστιν ἀντέθηκα
[13, 2]	κοινογαμίων ὄντων. Διὸ καὶ ἔδοξέ	τισιν	διφυὴς νομισθῆναι, οὐκ εἰδότων τῶν
[13, 6]	μὲν οὐδέν, ἀλλ' ἐν αἰνιγμοῖς	τισιν,	ὡς ἐρῶσι καὶ φιλοῦσι καὶ
[13, 31]	περιοδεύοντος αὐτοῦ τὴν ἐντὸς τοῦ	Τμώλου	χώραν, οὗ ἂν ἐπιστραφεῖς τύχῃ,
[13, 84]	αὑτόν. Κτησικλέους δ' ἐστὶν ἔργον	τὸ	ἄγαλμα, ὥς φησιν Αδαῖος ὁ
[13, 66]	τοῦ νεανίσκου ἔδωκε. Πλαγγὼν δὲ	τὸ	ἄζηλον συνιδοῦσα τῆς Βακχίδος τὸν
[13, 74]	πᾶσαν ἀρετὴν ἔχοντι τοῦτο μόνον	τὸ	ἁμάρτημα προσόν, ὅτι οὐκ ἐτίμα
[13, 92]	κατεδέξαντο. Εμφανίζει δ' ὑμῶν καὶ	τὸ	ἀνόητον Ανάξιππος ὁ κωμῳδιοποίος ἐν
[13, 60]	φησιν ὀνομαζομένην Σηστὸν καλεῖσθαι διὰ	τὸ	ἀποσήθειν καὶ ἀποδύειν τοὺς συνόντας
[13, 35]	ὃς ἁρπάσας αὐτὴν ἀπήγαγεν ἐπὶ	τό	ἅρμα καὶ ἔφυγεν ἔχων τὴν
[13, 72]	δὲ οὔκ ἐστι Σαπφοῦς τοῦτο	τὸ	ᾆσμα παντί που δῆλον. Εγὼ
[13, 37]	ἑταιρῶν πληθούσης ἀγορᾶς εἰσήλασεν εἰς	τὸ	ἅστυ; ἦσαν δ' αὗται Λάμια
[13, 7]	τακερόν, ὦ Ζεῦ, καὶ μαλακὸν	τὸ	βλέμμ' ἔχει. Οὐκ ἐτὸς Εταίρας
[13, 85]	οὔτε γὰρ ἀπ' αὐτοῦ χωριζόμενον	τὸ	βρέφος ὑπέμενεν, τὸ δὲ εἰ
[13, 51]	(Αντικύρας) Ἐπώνυμον ἐστὶ τοῦτο ἑταίρας·	τὸ	γὰρ κύριον ἦν Οἴα, ὡς
[13, 44]	πεντάκις. Μετὰ ταῦτ' ἀκούσας Ανδρόνικος	τὸ	γεγονὸς ἐκ τῆς Κορίνθου προσφάτως
[13, 82]	συμβεβηκότος Εὐριπίδης πυθόμενος καὶ ἐπιτωθάζων	τὸ	γεγονὸς καὶ αὐτός ποτε ὐφη
[13, 18]	δὲ ἰδών τινα οὕτως ἔχοντα	τὸ	γένειον ἔφησεν· Μή τι ἔχεις
[13, 38]	βασιλεύσαντα χώρας Βόας αὐλητρίδος ἑταίρας	τὸ	γένος ἀπὸ Παφλαγονίας υἱόν φησι
[13, 70]	Αργεία ἑταίρα καὶ αὐτὴ ἔνδοξος,	τὸ	γένος ἀπὸ τῶν Ατρειδῶν σῴζουσα,
[13, 38]	ἐπιφανῶς ἑταίρας ἦν υἱὸς Θρᾀττης	τὸ	γένος, σεμνῆς δ' ἄλλως τοὺς
[13, 85]	Ερωτικῷ Αμφίλοχον καλεῖσθαί φησι καὶ	τὸ	γένος Ωλένιον εἶναι, Ερμειάς δ'
[13, 50]	φησὶν ὅτι Ἄβυδος ἐλέγετο διὰ	τὸ	γραῦς εἶναι. Μνημονεύει δ' αὐτῆς
[13, 20]	ἐπαινοῦντες τῶν Σπαρτιατῶν τὸ ἔθος	τὸ	γυμνοῦν τὰς παρθένους τοῖς ξένοις.
[13, 85]	σκάφην ἐκίνει καὶ κατεκοίμιζεν αὐτό,	τὸ	δ' αὐτὸ ἐποίει καὶ ὁ
[13, 35]	ὕπνον ἰδοῦσα τὸν Ζαριάδρην ἐρασθείη,	τὸ	δ' αὐτὸ τοῦτο κἀκείνῳ πάθος
[13, 67]	ἑταίρας φανήσεται τὸ μὲν Αθήνησι,	τὸ	δ' ἐν Βαβυλῶνι μνῆμα πολὺν
[13, 14]	τὸ μὲν ἐπ' εὐαίωνι τύχᾳ,	τὸ	δ' ἐπὶ συγχύσει βιοτᾶς. Ο
[13, 11]	χωρίς τ' ἀγρων ναίοιμι τρόπων.	Τὸ	δ' ἐρᾶν προλέγω τοῖσι νέοισιν
[13, 87]	Επιστολῇ, ἣν ἐπέστειλεν αὐτῷ μετὰ	τὸ	Δαμασκὸν ἑλεῖν καὶ τῆς ἀποσκευῆς
[13, 85]	αὐτοῦ χωριζόμενον τὸ βρέφος ὑπέμενεν,	τὸ	δὲ εἰ μὴ βλέποι τὸ
[13, 71]	κεκλιμένην πατρίδα, Λέσβον ἐς εὕοινον	τὸ	δὲ Μύσιον εἴσιδε Λέκτον πολλάκις
[13, 78]	ἐραστὴς Αριστόδημος, λύσιν τ' ἔλαβε	τὸ	δεινόν. Διὰ τοὺς τοιούτους οὖν
[13, 25]	αὐτῆς θεραπαίνας ὑπὸ Μεγαρέων ἀνερρίπισεν	τὸ	δεινόν· πόρνην δὲ Σιμαίθαν ἰόντες
[13, 36]	τόνδε τὸν> τρόπον· ἔδει μετὰ	τὸ	δεῖπνον εἰσελθοῦσαν τὴν παῖδα φιάλην
[13, 63]	λόγῳ προαγήοχε τὰ τέκνα ἐπὶ	τὸ	δικαστήριον ὡς δι' ἐκείνων ἕλεον
[13, 34]	νῦν ἐγγυτάτω τῆς Κολώνης. Ινα	τὸ	Διονύσιόν ἐστι, ἐπιφανὲς καὶ πολλοῖς
[13, 68]	αὐτὸς ὁ βασιλεύς. Εδιδάχθη δὲ	τὸ	δρᾶμα ἤδη φυγόντος τοῦ Αρπάλου
[13, 24]	Καὶ ἐν Ναννίῳ, εἰ> Εὐβούλου	τὸ	δρᾶμα καὶ μὴ Φιλίππου, φησίν·
[13, 77]	ἐπὶ τῆς Ελλἀδος σπουδασθῆναι τὸδε	τὸ	ἔθος. Κρῆτες γοῦν, ὡς ἔφην,
[13, 3]	παλλακίδα. Μήδεια δὲ καίπερ εἰδυῖα	τὸ	ἔθος ὅτι ἐστὶ βαρβαρικὸν οὐ
[13, 20]	κάλλιστα προκρίνομεν; ἐπαινοῦντες τῶν Σπαρτιατῶν	τὸ	ἔθος τὸ γυμνοῦν τὰς παρθένους
[13, 89]	τεσσαρεσκαίδεκα ἀνδράσιν ἐγαμήθη, οὖσα καὶ	τὸ	εἶδος πάνυ καλὴ καὶ σοφή,
[13, 35]	οὐ συνετίθετο ὁ Ομάρτης διὰ	τὸ	εἶναι ἀρρένων παίδων ἕρημος· ἤθελεν
[13, 34]	Φαρναβάζου. Εἴδομεν δὲ καὶ ἡμεῖς	τὸ	ἐν Μελίσσῃ τοῦ Αλκιβιάδου μνῆμα
[13, 2]	Σάτυρος ὁ περιπατητικός, Αριστόξενος, οἷς	τὸ	ἐνδόσιμον Αριστοτέλης ἔδωκεν ἱρτορῶν τοῦτο
[13, 43]	ὧν οὐκ ἄκαιρόν ἐστιν κατὰ	τὸ	ἑξῆς μνημονεῦσαι. Γναθαίνης μὲν οὕτως·
[13, 28]	καὶ τὰς μισθαρνούσας ἑταίρας καὶ	τὸ	ἐπὶ συνουσίαις μισθαρνεῖν ἑταιρεῖν, οὐκ
[13, 32]	καὶ ὕστερον παρούσας συνέθηκε τόδε	τὸ	ἐπίγραμμα· Αἵδε ὑπὲρ Ελλήνων τε
[13, 82]	Σὺ δ' οὐ σοφός, ὃς	τὸ	Ερωτα ἀλλοτρίαν σπείρων λωποδύτην ἀπάγεις.
[13, 28]	μισθαρνεῖν ἑταιρεῖν, οὐκ ἔτι πρὸς	τὸ	ἔτυμον ἀναφέροντες, ἀλλὰ πρὸς τὸ
[13, 28]	τὸ ἔτυμον ἀναφέροντες, ἀλλὰ πρὸς	τὸ	εὐσχημονέστερον, καθὸ δή καὶ Μένανδρος
[13, 81]	μὴ μελαίνας, χεῖρον ἂν ἦν	τὸ	ζωγράφημα. Οὐδὲ ὁ φὰς ῥοδοδάκτυλον·
[13, 85]	Φιλανθρωπότατον δὲ ἐστι καὶ συνετώτατον	τὸ	ζῷον ὁ δελφὶς χάριν τε
[13, 51]	διόπερ οὐδ' εἰς ἀκρόπολιν ἄνεισι	τὸ	ζῷον οὐδ' ὅλως Αθηνᾷ θύεται
[13, 51]	Σοφοκλῆς ἐν Ποιμέσιν ὅτι θαλλοφαγεῖ	τὸ	ζῷόν φησιν οὕτως· Ἑωθινὸς γάρ,
[13, 85]	διὰ τῆς εἰκοστῆς ὅσην ἐλέφας	τὸ	ζῷον φιλοστοργίαν ἔσχεν εἰς παιδίον
[13, 51]	ὅτι Αἴξ ἐπεκαλεῖτο προείπομεν, διὰ	τὸ	Θαλλὸν τὸν κάπηλον ἐξαναλῶσαι, ὅτι
[13, 5]	Μαχάτα. Οἰκειώσασθαι δὲ θέλων καὶ	τὸ	Θετταλῶν ὲθνος ἐπαιδοποιήσατο ἐκ δύο
[13, 14]	ἥν ἐστ' ἰδειν ἥδιον ἢ	τὸ	θεωρίκον ἔχουσιν ὑμιν διανέμειν ἑκάστοτε.
[13, 82]	χρησόμενος αὐτῷ. Ο μὲν παῖς	τὸ	ἴδιον ἱμάτιον ἐπὶ τᾖ πόᾳ
[13, 49]	δἐ κατασκευάσαι, Ἀπολεῖς, ἔφη, ἐκάστου	τὸ	ἴδιον. Λεόντιον κατακειμένη μετ' ἐραστοῦ,
[13, 26]	Λαὶς ἀργός ἐστι καὶ πότις,	τὸ	καθ' ἡμέραν ὁρῶσα πίνειν κἀσθίειν
[13, 80]	βασιλεὺς οὗτος, οὕτως καὶ πρὸς	τὸ	καθῆκον ἐγκρατὴς καὶ πρὸς πρεπωδέστατον.
[13, 70]	ἑταίραν, τὴν καλουμένην Παρόραμα διὰ	τὸ	καὶ δυὸ δραχμῶν φοιτᾶν πρὸς
[13, 20]	ἐν Αἰθιοπικοῖς. Ως ἔοικε γάρ,	τὸ	κάλλος βασιλείας οἰκεῖόν ἐστιν. Θεαὶ
[13, 90]	εἶναι τιμήν, δέον προκεῖσθαι σωφροσύνης.	Τὸ	κάλλος γὰρ οὕτως καλόν, εἰ
[13, 66]	ἡ Πλαγγὼν ἀκούουσα τῆς Βακχίδος	τὸ	κάλλος καὶ ἀποστρέψαι θέλουσα τὸν
[13, 20]	Αντιφάνην. ~Επαινῶ δὲ καὶ αὐτὸς	τὸ	κάλλος. Καὶ γὰρ ἐν ταῖς
[13, 17]	τῆς Γαλατείας καὶ ἐπαινῶν αὐτῆς	τὸ	κάλλος, προμαντευόμενος τὴν τύφλωσιν πάντα
[13, 20]	δὲ δημογέροντες θαυμάζοντες τῆς Ελένης	τὸ	κάλλος φασίν· Οὐ νέμεσις Τρῶας
[13, 81]	καλὸς φαίνοιτο. ὐ κάρτα δεῖ	τὸ	καλὸν τῶ μὴ καλῷ φαινομένῳ
[13, 70]	ἐλεγείος, ὃ δ' ἐν μέλει	τὸ	καλούμενον ποίημα Λυδήν. Παρέλιπον δὲ
[13, 81]	μικρῷ δακτύλῳ ἀφαιρετέοντα, εἰ καθορᾷ	τὸ	κάρφος. Φάντος δὲ καθορᾶν Ἄπο
[13, 23]	ἐκτίθεται· Πρῶτα μὲν γὰρ πρὸς	τὸ	κέρδος καὶ τὸ συλᾶν τοὺς
[13, 95]	καπήλου μυροπώλην ἀπέδειξεν οὕτως ἐρωτικῶς	τὸ	κόριον μετεχειρίζετο τῆς ἡλικίας αὐτῆς
[13, 34]	ἀναθεῖναι χαλκῆν, γράφων οὕτως. Καὶ	τὸ	Κοττίνας δὲ τῆς ἑταίρας εἰκόνιον,
[13, 16]	τούτων οὐδεὶς ἡδέως ἔτι προσφέρεται	τὸ	κρέας οὐδὲ τὸν ἰχθὺν οὐδ'
[13, 64]	αὐτὴν ἀξιῶσαι ἀπαγομένην τε ἐπὶ	τὸ	κρημνὸν εἰπεῖν ὡς δικαίως οἱ
[13, 21]	περὶ Δημητρίου τοῦ Φαληρέως συγγράμματι,	τὸ	κύριον αὐτῆς ὄνομα φάσκων εἶναι
[13, 60]	δὲ ἐν τῷ κατὰ Φρύνης	τὸ	κύριόν φησιν αὐτῆς εἶναι ὄνομα
[13, 45]	μοι, φησὶ, προσενέγκῃς τρία κόμισαι.	Τὸ	κωλῦον γάρ ἐστι τοῦτο με.
[13, 83]	Ασώπιχόν φησι τὸν Επαμινώνδου ἐρώμενον	τὸ	Λευκτρικὸν τρόπαιον ἐντετυπωμένον ἔχειν ἐπὶ
[13, 45]	ὥσπερ μαινίδας ἀποτηγανίζειν, φησί, μου	τὸ	λῄδιον. Ο τοῦ Σοφοκλέους Δημοφῶν
[13, 29]	εὐθέως τ' ἀφεῖλε πᾶν αὐτοῦ	τὸ	λυποῦν κἀπέδειξεν ἵλεων. Εὔβουλος δ'
[13, 60]	ὁ κωμικὸς ἐν Νεαίριᾳ πρόκειται	τὸ	μαρτύριον καὶ Αμφις ἐν Κουρίδι.
[13, 37]	δὲ Αγαθόκλειαν καὶ Στρατονίκην ἧς	τὸ	μέγα μνημεῖον ὑπῆρχεν ἐπὶ τῇ
[13, 3]	οὐδὲ τὸν πολὺν οἶνον εἰς	τὸ	μεθύειν παρεσκευάσατο. ~Ο δὲ Ηρακλῆς
[13, 67]	Πυθιονίκης δὲ τῆς ἑταίρας φανήσεται	τὸ	μὲν Αθήνησι, τὸ δ' ἐν
[13, 14]	{γὰρ} τόξα αὐτὸν ἐντείνεσθαι χαρίτων,	τὸ	μὲν ἐπ' εὐαίωνι τύχᾳ, τὸ
[13, 41]	ὑφ' ἧς ἅπαντές εἰσ' ἐπηνορθωμένοι.	Τὸ	μὲν οὗν ὑπάρχον εὐθέως ἐκ
[13, 33]	τῇ θεῷ νικήσας. Πίνδαρός τε	τὸ	μὲν πρῶτον ἔγραψεν εἰς αὐτὸν
[13, 67]	ἐστι τῷ μεγέθει. Τοῦτο δὲ	τὸ	μὲν πρῶτον, ὅπερ εἰκός, ἢ
[13, 27]	ἐν Μαραθωνίοις φησὶ Τιμοκλῆς, Οσον	τὸ	μεταξὺ μετὰ κορίσκης ἢ μετὰ
[13, 27]	στιφρότης, τὸ χρῶμα, πνεῦμα, δαίμονες.	Τὸ	μὴ σφόδρ' εἶναι πάνθ' ἕτοιμα,
[13, 44]	ἡμέραις ἀεί, ὀργιζομένης δὲ διὰ	τὸ	μηδὲν λαμβάνειν, ἔπειθε πῶς Οὐχ
[13, 45]	ἔδοξ' ἔχειν, πέμψασα τὴν θεραπαινίδα	τὸ	μισθάριον ἔχουσαν ἐκέλευ' ἀποφέρειν θοἰμάτιον.
[13, 48]	εἶπεν ἡ Γνάθαινα, ἐνέχυρα θέντες	τὸ	μίσθωμα ἂν ἀπεστείλατε, Ἐμμελής δ'
[13, 31]	οὗ ἂν ἐπιστραφεῖς τύχῃ, καθορᾶν	τὸ	μνῆμα καὶ πᾶσι τοῖς τὴν
[13, 31]	Λυδοὺς πάντας ἔχωσε μὲν {Λυδίας}	τὸ	νῦν ἔτι καλούμενον τῆς Εταίρας
[13, 43]	Περιλαμβάνουσα δ' αὐτόν, ὡς ἀνώμαλον	τὸ	νῶτον εἶχε παντελῶς, Τάλαν, τάλαν
[13, 18]	Λέγει δὲ οὕτως ὁ φιλόσοφος·	Τὸ	ξύρεσθαι τὸν πώγωνα κατ' Αλέξανδρον
[13, 93]	τῇ πρὸς ὄσφρανσιν καὶ πρὸς	τὸ	οἰκεῖον καὶ ἀλλότριον θαυμαστὸν καὶ
[13, 86]	τὸ τοιοῦτον εἶθ' ὅταν παρεισδυῇ	τὸ	οἰνάριον, τὴν πᾶσαν ἀσχημοσύνην ἐπιδείκνυνται
[13, 36]	τῶν δυναστῶν ὄνομα τιθένται Οδάτιν.	~Τὸ	ὅμοιον ἱστορεῖ γενέσθαι καὶ Αριστοτέλης
[13, 82]	χλανίδιον ᾤχετο, καταλιπὼν τῷ Σοφοκλεῖ	τὸ	παιδικὸν ἱμάτιον. Οἷα δὲ εἰκὸς
[13, 85]	τὸ δὲ εἰ μὴ βλέποι	τὸ	παιδίον ἤσχαλλεν. Οτ' οὖν ἡ
[13, 85]	φιλοστοργία γέγονε τοῦ θηρίου πρὸς	τὸ	παιδίον οὔτε γὰρ ἀπ' αὐτοῦ
[13, 79]	παρ' Ελλήνων φησὶν Ηρόδοτος μαθεῖν	τὸ	παισὶν χρῆσθαι. ~Φιλόπαις δ' ἦν
[13, 75]	τῶν ᾳσμάτων· ἃ δὴ καὶ	τὸ	παλαιὸν ἐκαλεῖτο παίδεια καὶ παιδικά.
[13, 16]	καὶ τῶν ἀνηδύντων. Καὶ γὰρ	τὸ	παλαιὸν παίδων ἤρων, ὡς καὶ
[13, 18]	ὁ ἐπιληψόμενος οὐδείς ἐστιν διὰ	τὸ	πάντας ξύρεσθαι. Εν Βυζαντίῳ δὲ
[13, 33]	οἶκον, ὕστερον δὲ καὶ σκόλιον	τὸ	παρὰ τὴν θυσίαν ᾀσθέν, ἐν
[13, 43]	τὴν κύλικ' ἐκπίων ἄφνω καὶ	τὸ	παράδοξον καταπλαγεὶς ὁ Δίφιλος Νὴ
[13, 78]	γὰρ αὐτοῖς αὗται αἱ φιλίαι)	τὸ	παράπαν ἐκώλυον τοὺς παιδικοὺς ἔρωτας,
[13, 41]	αὐτὴν τῶν ἐραστῶν Μανίαν· μᾶλον	τὸ	πάρεργον ἐπεκράτησ' ἢ τοὔνομα. Εδόκει
[13, 9]	οὐδὲ μικρὸν πείθεται ἑνὶ πηδαλίῳ,	τὸ	πεῖσμ' ἀπορρήξασα δὲ> ἐκ νυκτὸς
[13, 85]	δοὺς καὶ παραιτησάμενος ἀφῆκεν εἰς	τὸ	πέλαγος. Καὶ μετὰ ταῦτα ναυαγίᾳ
[13, 78]	τὸν Χαρίτωνα, προτάξας τοῦ ἑξαμέτρου	τὸ	πεντάμετρον, καθάπερ ὕστερον καὶ Διονύσιος
[13, 41]	ἔφασκον εἶναι, καὶ προσεξειργάζετο αὐτὴ	τὸ	πλεῖον. Ηνίκα σκώψειε γάρ ῥημάτιον
[13, 2]	οὐκ εἰδότων τῶν πρότερον διὰ	τὸ	πλῆθος τὸν πατέρα. Εκ τούτων
[13, 3]	ὁ Αριστοτέλης, εἰς χρῆσιν εἶναι	τὸ	πλῆθος τῶν γυναικῶν, ἀλλ' εἰς
[13, 64]	Εφεσον. Μαθοῦσα δὲ ἡ Λαοδίκη	τὸ	ποιηθὲν ὑπὸ τῆς Δανάης κατεκρήμνισεν
[13, 67]	τῆς Αθηνᾶς ἀφορώμενος νεώς καὶ	τὸ	πόλισμα, ὄψεται παρὰ τὴν ὁδὸν
[13, 8]	παραινῶ μὴ γαμεῖν. (Β) Δεδογμένον	τὸ	πρᾶγμ' ἀνερρίφθω κύβος. (Α) Πέραινε,
[13, 68]	δὴ Παλλίδης τεύξας κατέγνω διὰ	τὸ	πρᾶγμ' αὑτοῦ φυγήν. Ενταῦθα δὴ
[13, 33]	ποῖόν τι φανήσεται τοῖς Κορινθίοις	τὸ	πρᾶγμα. Πιστεύων δέ, ὡς ἕοικεν,
[13, 34]	Χαλκιοίκου βοίδιόν τι χαλκοῦν καὶ	τὸ	προειρημένον εἰκόνιον. Αλκιβιάδης δὲ ὁ
[13, 78]	ἡ τῶν νέων ἀκμὴ καὶ	τὸ	πρὸς ἀλλήλους ἑταιρισκὸν συμφρονῆσαν πολλὰς
[13, 23]	κοιλίας ὡσπερεὶ κοντοῖσι τούτοις εἰς	τὸ	πρόσθ' ἀπήγαγον. Τὰς ὀφρῦς πυρρὰς
[13, 16]	χρυσοφόρων οὐδὲ γυναικῶν βαθυκόλπων καλὸν	τὸ	πρόσωπον, ἐὰν κόσμιον πεφύκῃ. Η
[13, 81]	δάκτυλός σευ. Προσαγαγόντος δ' αὐτοῦ	τὸ	πρόσωπον πρὸς τὴν κύλικα ἐγγυτέρω
[13, 2]	Κέκροψ μίαν ἑνὶ ἔζευξεν, ἀνέδην	τὸ	πρότερον οὐσῶν τῶν συνόδων καὶ
[13, 52]	δ' (οὐδ᾽ οἶδεν οὐδεὶς ὅτε	τὸ	πρῶτον ἐγένετο. Οὐχὶ Λαὶς μὲν
[13, 67]	γὰρ ἐνταῦθα οὗ ἂν φανῇ	τὸ	πρῶτον ὁ τῆς Αθηνᾶς ἀφορώμενος
[13, 81]	Αθηναίων ἐστιῶντος αὐτόν, ἐπεὶ παρὰ	τὸ	πῦρ ἑστεὼς ὁ τὸν οἶνον
[13, 44]	οὐκέτι θ' ἑταιρεῖν ὑπομενούσης διὰ	τό	πως τὸν Ανδρόνικον ἡδέως αὐτῆς
[13, 41]	τῶν λόγων. Διὸ τῆς μανίας	τὸ	ῥῆμ' ἐπεκτείνας δοκεῖ καλέσαι τις
[13, 84]	τῆς ἐπιθυμίας ἀπέστη καὶ προβαλλόμενος	τὸ	σαρκίον ἐπλησίασεν. Τῆς πράξεως ταύτης
[13, 68]	τούτοις καὶ ὁ τὸν Αγῆνα	τὸ	σατυρικὸν δραμάτιον γεγραφώς, ὅπερ ἐδίδαξεν
[13, 50]	Ὁ δὲ γράψας τὸν Αγῆνα	τὸ	σατυρικὸν δραμάτιον, εἶτε Πύθων ἐστὶν
[13, 73]	μόνον μάθῃς {ἔργῳ δὲ δείξω	τὸ	σθένος τὸ τῆς θεοῦ} ἐρᾷ
[13, 81]	σοι ἀρέσκει ἄρα, ῷ ξένε,	τὸ	Σιμωνίδειον, κάρτα δοκέον τοῖς Ελλησιν
[13, 23]	γελᾶν, ἵνα θεωρώσ' οἱ παρόντες	τὸ	στόμ' ὡς κομψὸν φορεῖ. Ἂν
[13, 29]	ἐκολάκευσεν ἡδέως· ἐφίλησεν οὐχὶ συμπιέσασα	τὸ	στόμα ὥσπερ πολέμιον, ἀλλὰ τοῖσι
[13, 81]	οὐ κατ' ὀρθόν μοι πέπτωκεν	τὸ	στρατήγημα Τοιαῦτα πολλὰ δεξιῶς ἔλεγέν
[13, 23]	γὰρ πρὸς τὸ κέρδος καὶ	τὸ	συλᾶν τοὺς πέλας πάντα τἄλλ'
[13, 49]	κατακειμένη μετ' ἐραστοῦ, έπεισελθούσης εἰς	τὸ	συμπόσιον Γλυκέρας καὶ τοῦ ἐραστοῦ
[13, 35]	τὴν Οδάτιν ὁ πατὴρ εἰς	τὸ	συμπόσιον εἶπεν ἀκουόντων τῶν συνδείπνων·
[13, 46]	ἑταίρας. Κατὰ γὰρ Αγάθωνα Γυνὴ	τὸ	σῶμα δι' ἀργίαν ψυχῆς φρόνησιν
[13, 67]	παντοίοις ὀργάνοις καὶ συμφωνίαις παρέπεμπε	τὸ	σῶμα. Δικαίαρχος δ' ἐν τοῖς
[13, 47]	τινος ὑπο γραὸς τρεφομένου καὶ	τὸ	σῶμα εὖ ἔχοντος, Χαριέντως γ'
[13, 47]	Χαριέντως γ' ἔφη, ὦ νεανίσκε,	τὸ	σωμάτιον διάκεισαι. Τί οὖν οἶει,
[13, 38]	Μεταβάλλουσαι γὰρ αἱ τοιαῦται εἰς	τὸ	σῶφρον τῶν ἐπὶ τούτῷ σεμνυμένων
[13, 44]	τῆς Γναθαίνης ἐξ Αφροδισίου τινός,	τό	τ' εἶδος αὐτῆς τοὺς ῥυθμούς
[13, 31]	ἰδοῦσαν ἀνελομένην τὰς κλεῖς καὶ	τὸ	τεῖχος ὑπερβᾶσαν ἀπαγγεῖλαι τοῖς Αβυδηνοῖς.
[13, 94]	τῆς μνᾶς τόκους. Καλόν γε	τὸ	τέλος τῆς εὐδαιμονίας τῷ φιλοσόφῳ
[13, 55]	ἐν Αφροδίτης ἱερῷ. Διὸ καὶ	τὸ	τέμενος κληθῆναι άνοσίας Αφροδίτης. Δείκνυσθαι
[13, 56]	τῆς καθόδου αὐτοῦ ὁ Περικλῆς	τὸ	τῇ Ἐλπινίκῃ μιχθῆναι. Πυθαίνέτος δ'
[13, 86]	διοκνοῦντος εἰσαγαγεῖν πρὸς αὐτὀν διὰ	τὸ	τὴν αὐτὴν οἰκεῖν οἰκίαν, συναισθόμενος
[13, 3]	βασιλέα, ἔτι δὲ καὶ διὰ	τὸ	τὴν βασιλίδα, ὥς φησιν Δίνων
[13, 7]	Λαρηνσίον λέγοντος ὁ Λεωνίδης ψέγων	τὸ	τῆς γαμετῆς ὄνομα τὰ ἐκ
[13, 73]	{ἔργῳ δὲ δείξω τὸ σθένος	τὸ	τῆς θεοῦ} ἐρᾷ μἐν ὄμβρου
[13, 51]	δὲ Κορώνης τῆς Ναννίου θυγάτηρ,	τὸ	τῆς Τήθης ἀναφέρουσα ἐκ τριπορνείας
[13, 34]	Ανάθημα δ' αὐτῆς ἐστιν ὑπὲρ	τὸ	τῆς Χαλκιοίκου βοίδιόν τι χαλκοῦν
[13, 86]	τινὸς διατηροῦσιν ἐν τοῖς πότοις	τὸ	τοιοῦτον εἶθ' ὅταν παρεισδυῇ τὸ
[13, 82]	Σοφοκλῆς ἀκούσας ἐποίησε εἰς αὐτὸν	τὸ	τοιοῦτον ἐπίγραμμα, χρησάμενος τῷ περὶ
[13, 93]	ἀρετῆς, μάταιοι δὲ ἐστὲ> εἰς	τὸ	τοῦ βίου χρήσιμον. Οὐδὲν γάρ
[13, 82]	τὴν ὁμιλίαν ὁ παῖς ἁρπάσας	τὸ	τοῦ Σοφοκλέους χλανίδιον ᾤχετο, καταλιπὼν
[13, 84]	ἐννοίᾳ λάβητε ὡς ἀδύνατόν ἐστι	τὸ	τυχεῖν, μάθετε παύονται οἱ ἔρωτες,
[13, 4]	γιγνόμενος χωρία ἐξ ὧν καὶ	τὸ	τῶν τέκνων αὐτῷ πλῆθος ἐγένετο.
[13, 61]	μεικάριον, μεῖζον τῆς μητρὸς ἔχων	τὸ	φύσημα; καὶ Βίων δ' ὁ
[13, 27]	νὺκτα κοιμᾶσθαι. Βαβαί, ἡ στιφρότης,	τὸ	χρῶμα, πνεῦμα, δαίμονες. Τὸ μὴ
[13, 3]	τοῦ πλήθους τῶν παλλακίδων διὰ	τὸ	ὡς δεσπότην ἄρχειν τῆς γαμετῆς
[13, 19]	ὁ Καρύστιος, προμαντευόμενος ὑμῶν, ὡς	τὀ	εἰκός, περὶ τοῦ βίου καὶ
[13, 43]	δῷ δίκην μετὰ ταῦτα κωμῳδουμένη,	τὀ	μὲν τάριχος εἶπε ταχέως ἀποφέρειν
[13, 64]	τοῦ Πτολεμαίου καὶ καταφυγόντος εἰς	τὀ	τῆς Αρτέμιδος ἱερὸν συγκατέφυγεν καὶ
[13, 69]	τούτων Εἰς δὲ τὴν Δωρίχαν	τόδ'	ἐποίησε τοὐπίγραμμα Ποσείδιππος, {καίτοι} καὶ
[13, 69]	πολλάκις αὐτῆς μνημονεύσας. Εστὶ δὲ>	τόδε	Δωρίχα, ὀστέα μὲν σὰ πάλαι
[13, 81]	παρῇσι φῶς ἔρωτος. Καὶ πρὸς	τόδε	ἠμείφθη ὁ Ερετριεὺς ἢ Ερυθραῖος
[13, 81]	ἐπὶ τῷ Ερετριεῖ Σοφοκλῆς Οὐδὲ	τόδε	σοι ἀρέσκει ἄρα, ῷ ξένε,
[13, 55]	ἔχοντα ὑδρίαν λιθίνην καὶ έπίγραμμα	τόδε·	Τῆσδέ ποθ' ἡ μεγάλαυχος ἀνίκητός
[13, 77]	πόλεσιν ἐπὶ τῆς Ελλἀδος σπουδασθῆναι	τὸδε	τὸ ἔθος. Κρῆτες γοῦν, ὡς
[13, 32]	ἱκετείαν καὶ ὕστερον παρούσας συνέθηκε	τόδε	τὸ ἐπίγραμμα· Αἵδε ὑπὲρ Ελλήνων
[13, 3]	εἰσὶν ἐνὶ κλισίῃς ἐξαίρετοι, ἅς	τοι	Αχαιοὶ πρωτίστῳ δίδομεν. Ἀλλ' οὐκ
[13, 25]	μὴ προσῆκον ἦν, στῆσαι πριάμενόν	τοι	γυναῖκας κατὰ τόπους κοινὰς ἃπασι
[13, 51]	λόγος, τούτων μνημονεύει· Φιλύρα γέ	τοι	ἐπαύσατο πορνευομένη ἐτι νέα οὖσα
[13, 62]	ἑταίρας ἐν τούτοις. Φιλύρα γέ	τοι	ἐπαύσατο πορνευομένη {καὶ} ἔτι νέα
[13, 15]	σὲ μεταφέρειν· ἦ ῥά νύ	τοι	μεγάλων Δώρων ἐπεμαίετο θυμός. ~Ηγήσανδρος
[13, 9]	Μεγαρικοῦ ποιητοῦ παραινέσαντος αὐτοῖς οὔ	τοι	σύμφορόν ἐστι γυνὴ νέα ἀνδρὶ
[13, 3]	πολυγύναιος ὑπὸ Θερσίτου λοιδορεῖται Πλεῖαί	τοι	χαλκοῦ κλισίαι, πολλαὶ δὲ γυναῖκες
[13, 16]	διαλεγομένην ποιήσας τὴν Ιπποδάμειάν φησι·	Τοιάνδ'	ἐν ὄψει λύγγα θηρατηρίαν ἔρωτος,
[13, 33]	τί με λεξοῦντι Ισθμου δεσπόται	τοιάνδε	μελίφρονος ἀρχὰν εὑρὸμενον σκολιοῦ ξυνάορον
[13, 75]	τὴν τραγῳδίαν· καὶ ἐδέχοντο τὰ	τοιαῦτα	ᾄσματα οἱ θεαταί. ~Καὶ ὁ
[13, 20]	γοῦν ἐπὶ κάλλει τὸν Αγαμέμνονα	τοιαῦτα	ἐκφωνῶν· Καλὸν δ' οὕτω ἐγὼν
[13, 94]	λέγει. Πεισθεὶς δ' ὑπ' αὐτοῦ	τοιαῦτα	λέγοντος καὶ ἅμα οἰόμενος τοῦτον
[13, 81]	ὀρθόν μοι πέπτωκεν τὸ στρατήγημα	Τοιαῦτα	πολλὰ δεξιῶς ἔλεγέν τε καὶ
[13, 7]	ὅσα περ ἔστιν θηρί' ἐξωλέστερον.	~Τοιαῦτα	πολλὰ τοῦ Λαρηνσίον λέγοντος ὁ
[13, 48]	εἰσιέναι, κατὰ ζῆλον τῶν τὰ	τοιαῦτα	συυταξαμένων φιλοσόφων. Ἀνέγραψε δ' αὐτὸν
[13, 51]	ὀνόματι κεχρημένην· ἐκεκώλυτο γὰρ τὰ	τοιαῦτα	τίθεσθαι ὀνόματα οὐ μόνον ταῖς
[13, 23]	ἔχουσ' οἱ κωμικοί· ὀρθὰ προσθεῖσαι	τοιαῦτα	τοὔκλυτον τῆς κοιλίας ὡσπερεὶ κοντοῖσι
[13, 79]	ἀληθεῖς εἶναι πιστεύετε, καὶ τὰ	τοιαῦτα	τῶν ποιημάτων ἃ περὶ παιδικούς
[13, 38]	τοὺς τρόπους. Μεταβάλλουσαι γὰρ αἱ	τοιαῦται	εἰς τὸ σῶφρον τῶν ἐπὶ
[13, 6]	γαμεταὶ ἡμῶν γυναῖκες οὔκ εἰσιν	τοιαῦται	οἵας Εὔβουλός φησι ἐν Στεφανοπώλισιν
[13, 22]	Λύκᾳ καὶ Ναννίῳ ἑτέραις τε	τοιαύταισι	παγίσι τοῦ βίου ἔνδον κάθητ'
[13, 53]	ὁμοίως αὐτῷ ἐπὶ φιλοσοφίαν παρερχομένους,	τοιαύτας	φωνὰς προιέμενος· Μακαρίζω σε, ὦ
[13, 54]	ὁμοίως αὐτῷ ἐπὶ φιλοσοφίαν παρερχομένους,	τοιαύτας	φωνὰς προιέμενος· Μακαρίζω σε, ὦ
[13, 75]	περὶ τὰς γυναῖκας καὶ τὴν	τοιαύτην	μοῦσαν εἰς τὰς διατθριβάς. Διὸ
[13, 64]	τὸν γενόμενόν μοι ἄνδρα σώσατα	τοιαύτην	χάριτα παρὰ τοῦ δαιμονίου λαμβάνω,
[13, 94]	φιλοσοφίά, ἀνδρὸς τοῦ καὶ τὴν	{τοιαύτην}	χρῆσιν τῶν μύρων ἀποδοκιμάσαντος, Σόλωνος
[13, 38]	Τιμόθεος καὶ σκωπτόμενός ποτε ὅτι	τοιαύτης	εἴη μητρὸς Καὶ χάριν γε
[13, 94]	τοῦ νομοθέτου οὐδ' ἐπιτρέποντος ἀνδρὶ	τοιαύτης	προίστασθαι τέχνης διὸ καὶ Φερεκράτης
[13, 21]	ὀλίγας ἔχων καὶ περιφέρων αἰεὶ	τοιαυτὶ	βιβλία Αριστοφάνους καὶ Απολλοδώρου καὶ
[13, 43]	Νὴ τὴν φίλην Δήμητρα, δικαίως	τοιγαρ,	ἄνθρωπε, φησίν, ἐξεδάρης ἀκόλαστος ὤν.
[13, 63]	νέους καὶ περὶ γυναῖκας πολυτελής.	Τοιγαροῦν	καὶ ὁ γραμματεύς ποτ' αὐτοῦ
[13, 20]	νέμεσις Τρῶας καὶ ἐυκνήμιδας Αχαιοὺς	τοιῇδ'	ἀμφὶ γυναικὶ πολὺν χρόνον ἄλγεα
[13, 81]	πίνειν φάντος δ' αὐτοῦ Βραδέως	τοίνυν	καὶ ἀπόγερε τὴν κύλικα. Ετι
[13, 45]	λαβοῦσα παρεγένου ξένῳ τινί; Περίμενε	τοίνυν	καὶ σύ, φησίν, ἕως ἂν
[13, 81]	κάρφος. Φάντος δὲ καθορᾶν Ἄπο	τοίνυν	φύσησον αὐτὸ, ἵνα μὴ πλύνοιντο
[13, 84]	δ' ὡς λέγουσιν, κἀν Σάμῳ	τοιοῦθ'	ἕτερον. Λιθίνης ἐπεθύμησεν κόρης ἄνθρωπος
[13, 13]	Πῶς ἂν οὖν ἔχοι πτερὰ	τοιοῦτο	πρᾶγμα; Λῆρος, εἰ {κὰν} φήσειέ
[13, 54]	τροχιλίας ὁ Μυρτίλος Μή τι	τοιοῦτοι	ὑμεῖς οἱ φιλόσοφοι, ἔφη, οἱ
[13, 53]	τροχιλίας ὁ Μυρτίλος Μή τι	τοιοῦτοι	ὑμεῖς οἱ φιλόσοφοι, ἔφη, οἱ
[13, 19]	ἄσωτοι καὶ θρασεῖς. Καὶ δὴ	τοιοῦτοι	ὑμῶν εἰσιν οἱ πλεῖστοι, συνεσπασμένοι
[13, 93]	ἤλπισεν ἂν> Αἰσχίνην τὸν Σωκρατικὸν	τοιοῦτον	γεγενῆσθαι τοὺς τρόπους ὁποῖίον φησι
[13, 13]	ἀλλ' ὅμως ἔχει γέ τι	τοιοῦτον,	ἐγγύς τ' εἰμὶ τοὐνόματος. Εὔβουλος
[13, 86]	διατηροῦσιν ἐν τοῖς πότοις τὸ	τοιοῦτον	εἶθ' ὅταν παρεισδυῇ τὸ οἰνάριον,
[13, 82]	ἀκούσας ἐποίησε εἰς αὐτὸν τὸ	τοιοῦτον	ἐπίγραμμα, χρησάμενος τῷ περὶ τοῦ
[13, 95]	δικασταί, οὐκ εἰς ἐμὲ μόνον	τοιοῦτός	ἐστιν, ἀλλὰ καὶ εἰς ἄλλους
[13, 95]	μὲν οὖν βίος τοῦ σοφιστοῦ	τοιοῦτος»	Ο μὲν οὖν Λυσίας, ὦ
[13, 30]	Δία. ~Ο δὲ ὑμέτερος φιλοσοφομειρακίσκος	τοιοῦτος	οἷον Αλεξις ἢ Αντιφάνης ἐν
[13, 33]	τὰς ἑταίρας. ~Υπάρχοντος οὖν τοῦ	τοιούτου	νομίμου περὶ τὴν θὲον Ξενοφῶν
[13, 78]	ἔλαβε τὸ δεινόν. Διὰ τοὺς	τοιούτους	οὖν ἔρωτας οἱ τύραννοι (πολέμιοι
[13, 79]	Τίμαιος. Αλλοι δέ φασι τῶν	τοιούτων	ἐρώτων κατάρξασθαι Λάιον ξενωθέντα παρὰ
[13, 30]	φιλῶν. Καλῶς δὲ περὶ τῶν	τοιούτων	Εφιππος ἐν Σαπφοῖ φησι· Οταν
[13, 31]	καὶ τὸ τεῖχος ὑπερβᾶσαν ἀπαγγεῖλαι	τοῖς	Αβυδηνοῖς. Τοὺς δ' αὐτίκα μεθ'
[13, 44]	ἐνέτυχέν τις τῶν ἀεὶ ἐν	τοῖς	ἀγῶσιν ἐπιμελῶς ἡττῶμένων· ὃς οὐ
[13, 26]	πεπονθέναι δὲ ταὐτά μοι δοκεῖ	τοῖς	ἀετοῖς· οὗτοι γὰρ ὅταν ὦσιν
[13, 68]	ὡς οὔσης παρ' αὐτῷ καὶ	τοῖς	Αθηναίοις αἰτίας γινομένης τοῦ δωρεὰς
[13, 28]	προσηγορευμένας {ἢ} ἀπὸ τῆς παρὰ	τοῖς	Αθηναίοις καλουμένης Εταίρας {τῆς} Αφροδίτης.
[13, 14]	θνητὸς θεόν, ἄπιστον αὐτον πᾶσι	τοῖς	ἄμμοις ποιῶν. ~Τούτων τῶν Αλέξιδος
[13, 46]	καὶ Λυγκεὺς ὁ Σάμιος ἐν	τοῖς	Απομνημονεύμασιν ἱστορεῖ. Εν ἀγῶνι οὖν
[13, 14]	ποιητικούς, ἰταμούς, προθύμους, εὐπόρους ἐν	τοῖς	ἀπόροις, βλέποντας ἀθλιωτάτους. Θεόφιλος δ'
[13, 90]	περὶ οὗ ἱστορῶν Νικίας ἐν	τοῖς	Αρκαδικοῖς διαθεῖναί φησι αὐτὸν Κύψελον,
[13, 43]	ποτε ἐπὶ δεῖπνον, ὡς λέγουσι,	τοῖς	Αφροδισίοις, τιμώμενος μάλιστα τῶν ἐρωμένων
[13, 90]	γίνεσθαι καὶ οἰκονομίας, ὥσπερ ἐν	τοῖς	βαρβάροις ἑτέρωθι δὲ κάλλους, ὡς
[13, 35]	ζωγραφοῦσιν ἐν τοῖς ἱεροῖς καὶ	τοῖς	βασιλείοις, ἔτι δἐ ταῖς ἰδιωτικαῖς
[13, 50]	ἣν καὶ έλθοῦσαν οἰεῖν ἐν	τοῖς	βασιλείοις τοῖς ἐν Ταρσῷ καὶ
[13, 68]	Παρέδωκέν τε αὐτῇ κατοικεῖν ἐν	τοῖς	βασιλείοις τοῖς ἐν Ταρσῷ καὶ
[13, 46]	νέους, ὥς φησι Σάτυρος ἐν	τοῖς	Βίοις, ὑποτυχοῦσα ἡ Γλυκέρα Τὴν
[13, 67]	πάντες ᾔδεσαν ὀλίγης δαπάνης κοινὴν	τοῖς	βουλομένοις γιγνομένην, ταύτης ἐτόλμησεν ὁ
[13, 64]	τοῦ ἱέρου ἐπέρραινεν τοῦ αἵμματος	τοῖς	βωμοῖς, ἕως καὶ αὐτὴν κατέσφαξαν.
[13, 2]	τε καὶ ἐν ὥρᾳ προσίωσιν	τοῖς	γάμοις. Εν δὲ Αθήναις πρῶτος
[13, 5]	συνέχεεν. Εὐθέως γὰρ ἐν αὐτοῖς	τοῖς	γάμοις ὁ μὲν Ατταλος νῦν
[13, 43]	Στρατοκλῆς δύ' ἐρίφους προῖκ' ἐδίδου	τοῖς	γνωρίμοις λοπάδας συνάλμους τε συναρτύειν
[13, 11]	τιν' ἔχων εἰς ἐλπίδ' ἄγει.	Τοῖς	δ' ἀτελέστοις τῶν τοῦδε πόνων
[13, 39]	τε ταἰδοῖον ἀποτρίψας {καὶ} θιγὼν	τοῖς	δακτύλοις Τουτί γε, Λάμια, φησίν,
[13, 84]	δ' αὐτοῦ τὸν θεὸν χρωμένοις	τοῖς	Δελφοῖς συντάξαι ἀφεῖναι τὸν ἄνθρωπον
[13, 29]	δέ τις μέτρια καὶ λέγουσα	τοῖς	δεομένοις τινων ὑπουργῇ πρὸς χάριν,
[13, 59]	ἐχέσαρκον γὰρ χιτώνιον ἠμπείχετο καὶ	τοῖς	δημοσίοις οὐκ ἐχρῆτο βαλανείοις. Τῇ
[13, 3]	ἐνὶ μεγάροισι γυναῖκες. Παρὰ δὲ	τοῖς	Ελλησι οὐκ ἀνέρχεται ἡ τοῦ
[13, 81]	ξένε, τὸ Σιμωνίδειον, κάρτα δοκέον	τοῖς	Ελλησιν εὖ εἰρῆσθαι πορφυρέου ἀπὸ
[13, 68]	αὐτῇ κατοικεῖν ἐν τοῖς βασιλείοις	τοῖς	ἐν Ταρσῷ καὶ ὁρᾷ ὑπὸ
[13, 50]	έλθοῦσαν οἰεῖν ἐν τοῖς βασιλείοις	τοῖς	ἐν Ταρσῷ καὶ προσκυνεῖσθαι ὑπὸ
[13, 68]	ἐκάλεσε τὸν Αρπαλον. Εν δἐ>	τοῖς	ἐξῆς τῷ κυρίῳ καλέσας αὐτόν
[13, 53]	ἤρξατο ἐπαύσατο ἑταιροῦσα, πᾶσι δὲ	τοῖς	Ἐπικουρείοις συνῆν ἐν τοῖς κήποις,
[13, 54]	ἤρξατο ἐπαύσατο ἑταιροῦσα, πᾶσι δὲ	τοῖς	Ἐπικουρείοις συνῆν ἐν τοῖς κήποις,
[13, 43]	διψᾶν ὑπολειπόμενοι εἰς τὴν αὔριον	τοῖς	ἐπισυνάπτειν βουλομένοις τὸν ἑωθινόν, μακρὰς
[13, 56]	καὶ μονοχίτων ἦν καὶ ᾠνοχοει	τοῖς	ἐργαζομένοις) ἐρασθέντα γῆμαι. Πύρρου δὲ
[13, 11]	τὰ καλὰ φαίνεσθαι καλὰ ἢ	τοῖς	ἐρῶσιν ὧν σὺ δημιουργὸς εἶ
[13, 70]	ποιητῶν, ὥς φησι Κλέαρχος ἐν	τοῖς	Ερωτικοῖς, τῆς βαρβάρου Λυδῆς εἰς
[13, 43]	οὐχὶ σοί, γύναι. Επεὶ προέβη	τοῖς	ἔτεσιν ἡ Γνάθαινα καὶ ἤδη
[13, 26]	θᾶττον ἄν. ἐπεὶ δὲ δολιχὸν	τοῖς	ἔτεσιν ἤδη τρέχει τὰς ἁρμονίας
[13, 14]	ὡς πένης ἄνθρωπος ἐνοχλῶν πολλάκις	τοῖς	εὐπροροῦσιν οὐ λαβεῖν τι βούλεται.
[13, 31]	τῆς ὥρας. Εὐάλκης δ' ἐν	τοῖς	Εφεσιακοῖς καὶ ἐν Εφέσῳ φησὶν
[13, 19]	συνεσπασμένοι καὶ κακοπινεῖς οὐ μόνον	τοῖς	ἤθεσιν ἀλλα καὶ ἕξει. Βουλόμενοι
[13, 35]	τὸν μῦθον τοῦτον ζωγραφοῦσιν ἐν	τοῖς	ἱεροῖς καὶ τοῖς βασιλείοις, ἔτι
[13, 32]	τῇ θεῷ καὶ ὕστερον ἐπὶ	τοῖς	ἱεροῖς παρεῖναι. Καἱ ὅτε δὴ
[13, 82]	Ιερώνυμος δ' ὁ Ρόδιος ἐν	τοῖς	Ιστορικοῖς Υπομνήμασίν φησι ὅτι Σοφοκλῆς
[13, 21]	τὴν κνήμην φορῶν, ὃς ἐν	τοῖς	καπηλείοις καὶ τοῖς πανδοκείοις αἰεὶ
[13, 21]	Σὺ δὲ, ὦ σοφιστά, ἐν	τοῖς	καπηλείοις συναναφύρῃ οὐ μετὰ ἑταίρων
[13, 54]	δὲ τοῖς Ἐπικουρείοις συνῆν ἐν	τοῖς	κήποις, Ἐπικούρῳ δὲ καὶ ἀναφανδόν·
[13, 53]	δὲ τοῖς Ἐπικουρείοις συνῆν ἐν	τοῖς	κήποις, Ἐπικούρῳ δὲ καὶ ἀναφανδόν·
[13, 33]	διαλεγόμενος ἠγωνια ποῖόν τι φανήσεται	τοῖς	Κορινθίοις τὸ πρᾶγμα. Πιστεύων δέ,
[13, 77]	δαιμονίως ἐπτόηνται. Εχεμένης γοῦν ἐν	τοῖς	Κρητικοῖς οὺ τὸν Δία ἁρπάσαι
[13, 2]	εὐπορήσας τοῦ βιβλίου. Αντεῖπε δὲ	τοῖς	λέγουσι περὶ τῶν Σωκράτους γυναικῶν
[13, 52]	ἢ τούτων τινά, ὧν ἐμπλέκουσι	τοῖς	λίνοις αἱ μαστροποί, ἢ Ναύσιον
[13, 11]	Κύννῃ τῇ Ιλλυρίδι. ~Επὶ τούτοις	τοῖς	λόγοις ἔδοξε τοῖς παροῦσι τῶν
[13, 92]	οὔτε> ῥητορικὴν διὰ τὰς ἐν	τοῖς	λόγοις ὑμῶν φιλοτιμίας καὶ ἔριδας
[13, 92]	Αλλὰ τούς γε φιλοσόφους ἐν	τοῖς	λόγοις φρονοῦντας εὑρίσκω μόνον, ἐν
[13, 23]	διατελεῖ τὴν ἡμέραν ἔνδον, ὥσπερ	τοῖς	μαγείροις ἅ παράκειθ' ἑκάστοτε, ἡνίκ'
[13, 46]	ἐφ' αὑταῖς, παιδείας ἀντεχόμεναι καὶ	τοῖς	μαθήμασι χρόνον ἀπομερίζουσαι· διόπερ καὶ
[13, 21]	ὁ τῶν Κορινθίων σοφιστής, ὁ	τοῖς	μαθηταῖς διηγούμενος ὅτι Ωκιμον ἑταίρας
[13, 94]	ὑψηλῶς ὑπὸ σκιαδείῳ, κατεσκευασμένον συνέδριον	τοῖς	μειρακίοις ἐλλαλεῖν δι' ἡμέρας. Εἶθ'
[13, 59]	μᾶλλον ἡ Φρύνη καλὴ ἐν	τοῖς	μὴ βλεπομένοις. Διόπερ οὐδὲ ῥᾳδίως
[13, 31]	θύσαντας, ὡς ἱστορεῖ Νεάνθης ἐν	τοῖς	Μυθικοῖς, καὶ μεθυσθένθας ἑταίρας πλείονας
[13, 92]	λόγων, ὥς φασι, δυνάμεις παραδιδόντας	τοῖς	νέοις ἐς κόρακας ἐρρίφασιν ἐκ
[13, 92]	δοῖεν οἱ θεοὶ Δημητρίῳ καὶ	τοῖς	νομοθέταις, διότι τοὺς τὰς τῶν
[13, 20]	ἔθος τὸ γυμνοῦν τὰς παρθένους	τοῖς	ξένοις. Εν Χίῳ δὲ τῇ
[13, 92]	φησι Δημήτριος ὁ Μάγνης ἐν	τοῖς	Ομωνύμοις. ~Συνελόντι δὲ εἰπεῖν κατὰ
[13, 44]	τὰ γύναια ταυτὶ καταβαλῶ σὺν	τοῖς	ὀναρίοις, φήσι, καὶ ταῖς ἀστράβαις.
[13, 42]	τῶν ἀγρίων ὑμῖν ποτε ἐν	τοῖς	ὄρεσι τάχιστα θηρίον τρέχειν; Η
[13, 89]	ἔφη ἡ Ολυμπίας Ὦ πόνηρε,	τοῖς	ὀφθαλμοῖς γαμεῖς καὶ οὐ τῷ
[13, 78]	ἢ δειλοὐ δόξαν ἀπενέγκασθαι παρά	τοῖς	παιδικοῖς. Εργῳ γοῦν τοῦτο ἔδειξεν
[13, 21]	ὃς ἐν τοῖς καπηλείοις καὶ	τοῖς	πανδοκείοις αἰεὶ διαιτᾷ, καίτοι Ισοκράτους
[13, 24]	δὲ καὶ Ξέναρχος ἐν Πεντάθλῳ	τοῖς	παραπλησίως σοι βιοῦσιν καὶ ἐσπουδακόσι
[13, 11]	~Επὶ τούτοις τοῖς λόγοις ἔδοξε	τοῖς	παροῦσι τῶν φιλοσόφων περὶ τοῦ
[13, 51]	δούλαις, ὥς φησι Πολέμων έν	τοῖς	περὶ Ἀκροπόλεως. ~Καὶ Ὠκίμου δὲ
[13, 28]	φησιν ὁ Αθηναῖος Απολλόδωρος ἐν	τοῖς	περὶ Θεῶν οὕτως. Εταίραν δὲ
[13, 1]	φησι Λυκόφρων ὁ Χαλκιδεὺς ἐν	τοῖς	περὶ Κωμῳδιας. Ημεις οὖν τὸν
[13, 2]	ἑστιάτωρ ἐπαινῶν Επμιππον ἔφη ἐν	τοῖς	περὶ Νομοθετῶν ἱστορεῖν ὅτι ἐν
[13, 2]	Κλέαρχος δ' ὁ Σολεὺς ἐν	τοῖς	περὶ Παροιμιῶν ἐν Λακεδαίμονιν φησί,
[13, 67]	τὸ σῶμα. Δικαίαρχος δ' ἐν	τοῖς	περὶ τῆς εἰς Τροφωνίου Καταβάσεώς
[13, 50]	περὶ ἦς φησιν Θεόπομπος ἐν	τοῖς	περὶ τῆς Χίας Ἐπιστολῆς, ὅτι
[13, 10]	πολεμῆσαι Αἰγυπτίοις. Δίνων δ' ἐν	τοῖς	Περσικοῖς καὶ Λυκέας ὁ Ναυκρατίτης
[13, 3]	βασιλίδα, ὥς φησιν Δίνων ἐν	τοῖς	Περσικοῖς, ὑπὸ τῶν παλλακίδων θρησκεύεσθαι
[13, 15]	ὑποκριτῆρες, οἳ μόνοι πάντα τἀν	τοῖς	πίναξι, πρίν τι τῷ σόφῳ
[13, 55]	μῆνας συνδιημερέυεν αὐτῇ ἐν Αἰγινῃ	τοῖς	Ποσειδωνίοις· καὶ ὀνειδιζόμενος ὑπὸ οἰκέτου,
[13, 86]	αὐλητρίδος, καθάπερ ἔθος ἐστὶν ἐν	τοῖς	πότοις γίνεσθαι, ἐν τε τῷ
[13, 86]	σφόδρα μέχρι τινὸς διατηροῦσιν ἐν	τοῖς	πότοις τὸ τοιοῦτον εἶθ' ὅταν
[13, 78]	τῷ Φαλάριδι ἐχαρίσατο, τοῦτο ἐμφήνας	τοῖς	πυνθανομένοις τῆς Πυθίας ὅπως αὐτῷ
[13, 60]	ἕκτῳ Κωμῳδουμένων τὴν μὲν παρὰ	τοῖς	ῥήτορσί φησιν ὀνομαζομένην Σηστὸν καλεῖσθαι
[13, 76]	Διόπερ καὶ ὁ Τίμων ἐν	τοῖς	Σίλλοις ἔφη Ὥρη ἐρᾶν, ὥρη
[13, 86]	Καίτοι Περσαίου τοῦ Κιτιέως ἐν	τοῖς	Συμποτικοῖς Υπομνήμασιν βοῶντος καὶ λέγοντος
[13, 3]	Οὐ γὰρ ἦσαν οὗτοι ἐκλελυμένοι	τοῖς	σώμασι ἐν τοῖς τῆς νεότητος
[13, 14]	στρατευτικωτάτους εἶναι πονεῖν τε δυναμένους	τοῖς	σώμασιν μάλιστα προσεδρεύειν τ' ἀρίστους
[13, 12]	δι' ὧν ἡ καλλίστη ἐλευθερία	τοῖς	ταῦτα μετιοῦσιν συναύξεται. Αθηναῖοι δὲ
[13, 35]	δὲ ὁ ἔρως οὗτος παρὰ	τοῖς	τὴν Ασίαν οἰκοῦσι βαρβάροις καὶ
[13, 31]	καθορᾶν τὸ μνῆμα καὶ πᾶσι	τοῖς	τὴν Λυδίαν οἰκοῦσιν ἄποπτον εἶναι.
[13, 3]	οὗτοι ἐκλελυμένοι τοῖς σώμασι ἐν	τοῖς	τῆς νεότητος χρόνοις ἢ διὰ
[13, 93]	περιττότατον ὧν οὐδέτερον πρόσεστιν ὑμῖν	τοῖς	τὸν κυνικὸν βίον μιμουμένοις οὔτε
[13, 42]	πόλεως τῶν ἐπιγελᾶν εἰθισμένων ἅπαντα	τοῖς	τρέφουσιν αἰεὶ πρὸς χάριν· βουλόμενος
[13, 29]	Αἱ μὲν ἄλλαι τοὔνομα βλάπτουσι	τοῖς	τρόποις γὰρ ὄντως ὂν καλόν.
[13, 14]	ὡς τὸν οἶνον τῶν χρωμένων	τοῖς	τρόποις> κεράννυσθαι, οὕτως καὶ τὸν
[13, 7]	ἣ δ' οἶδεν ὅτι ἢ	τοῖς	τρόποις ὠνητέος ἄνθρωπός ἐστιν ἢ
[13, 93]	φησι Λυσίας ὁ ῥήτωρ ἐν	τοῖς	τῶν Συμβολαίων λόγοις ὃν ἐκ
[13, 16]	ἐπεμαίετο θυμός. ~Ηγήσανδρος δ' ἐν	τοῖς	Υπομνήμασι τῶν ἡδυσμάτων φησὶν ἐρᾶν
[13, 23]	μυρρίνης ἔχουσα λεπτὸν ὀρθὸν ἐν	τοῖς	χείλεσιν· ὥστε τῷ χρόνῳ σέσηρεν,
[13, 92]	λόγοις φρονοῦντας εὑρίσκω μόνον, ἐν	τοῖσι	δ' ἔργοις ὄντας ἀνοήτους ὁρῶ.
[13, 11]	τρόπων. Τὸ δ' ἐρᾶν προλέγω	τοῖσι	νέοισιν μή ποτε φεύγειν, χρῆσθαι
[13, 24]	οὐσῶν μειράκων μάλ' εὐπρεπῶν ἐπὶ	τοῖσι	πορνείοισιν, ἃς ἔξεσθ' ὁρᾶν εἰληθερούσας,
[13, 29]	τὸ στόμα ὥσπερ πολέμιον, ἀλλὰ	τοῖσι	στρουθίοις χανοῦσ' ὁμοίως· ἧς ἐπαρεμυθήσατο
[13, 45]	Τί δ' αἰσχρόν, εί μὴ	τοῖσι	χρωμένοις δοκεῖ; Η Γλυκέριον λαβοῦσα
[13, 54]	καλουμένων αὐτοὶ τὸν τῆς ἡδονῆς	τοῖχον	ὑποσκάπτοντες, ὥς που ό Ἐρατοσθένης
[13, 53]	καλουμένων αὐτοὶ τὸν τῆς ἡδονῆς	τοῖχον	ὑποσκάπτοντες, ὥς που ό Ἐρατοσθένης
[13, 57]	ἀνδριάς, ἀλέτων ὄνος, ποτάμιος ἵππος,	τοῖχος,	ὁ Σελεύκου τίγρις. Ἔχων δὲ
[13, 94]	μὴ περιιδεῖν αὐτὸν διὰ τοὺς	τόκους	ἐκ τῶν ὄντων ἐκπεσόντα. Κατασκευάζομαι
[13, 94]	σοι ἐννέ' ὀβολοὺς τῆς μνᾶς	τόκους.	Καλόν γε τὸ τέλος τῆς
[13, 95]	αὐτοῦ ποιησάμενος, ὡς δανεισάμενος οὔτε	τόκους	οὔτε τἀρχαῖον ἀπεδίδου καὶ ὅτι
[13, 28]	συντηρεῖν δυναμένων, ἃς ὁ Κύνουλκος	τολμᾷ	λοιδορεῖν, τὰς> μόνας τῶν ἄλλων
[13, 13]	τε> πόλλ' εἴδη φέρων. Η	τόλμα	μὲν γὰρ ἀνδρός, ἡ δὲ>
[13, 45]	αἰσχροποιέ; Καταπλαγεὶς δ' Εὐριπίδης τὴν	τόλμαν	αὐτῆς Σὺ γάρ, ἔφη, τίς
[13, 21]	~Καὶ ὁ Κύνουλκος ταυτὶ καὶ	τολμᾶς	σὺ λέγειν, οὐ ῥοδοδάκτυλος οὖσα»
[13, 94]	οὐκ ἄν ποτε ἐπιχειρῆσαι οὐδὲ	τολμῆσαι	ἅπερ οἱ πονηρότατοι καὶ ἀδικώτατοι
[13, 94]	ᾠήθην, ὦ> ἄνδρες δικασταί, Αἰσχίνην	τολμῆσαι	οὕτως αἰσχρὰν δίκην δικάσασθαι, νομίζω
[13, 50]	καὶ εἰκόνα χαλκῆν αὐτῆς ἱστάναι	τολμῆσαι	παρὰ τὴν έαυτοῦ. Τὰ ὅμοια
[13, 29]	ὥσπερ ἄλλαι τῶν πράσων ποιούμεναι	τολύπας	ἔσσατον τὰς γνάθους καὶ τῶν
[13, 34]	οὗ τις κωμικῶν ἔφη. Αλκιβιάδην	τὸν	ἁβρόν, ὦ γῆ καὶ θεοί,
[13, 20]	ὑπάρχων. Θαυμάζει γοῦν ἐπὶ κάλλει	τὸν	Αγαμέμνονα τοιαῦτα ἐκφωνῶν· Καλὸν δ'
[13, 68]	Συνεπιμαρτυρεῖ δὲ τούτοις καὶ ὁ	τὸν	Αγῆνα τὸ σατυρικὸν δραμάτιον γεγραφώς,
[13, 50]	Αλέξανδρον Ιστορίαις. Ὁ δὲ γράψας	τὸν	Αγῆνα τὸ σατυρικὸν δραμάτιον, εἶτε
[13, 33]	Κορίνθιος ἐξιὼν εἰς Ολυμπίαν ἐπὶ	τὸν	ἀγώνα καὶ αὐτὸς ἀπάξειν ἑταίρας
[13, 37]	υἱόν. Κῦρος δὲ ὁ ἐπὶ	τὸν	ἀδελφὸν ἐπιστρατεύσας οὐχὶ ἑταίραν οὖσαν
[13, 86]	Περσαίῳ. Οἶδα δὲ καὶ Πολύστρατον	τὸν	Αθηναῖον, μαθητὴν δὲ Θεοφράστου, τὸν
[13, 10]	τῶν ἄλλων ἔπεμψεν πρὸς Αμασιν	τὸν	Αἰγυπτίων βασιλέα, μίαν αἰτῶν πρὸς
[13, 71]	Εξαμύῃ. ἥ δ' ἠχθεεδ' Ερμόβιον	τὸν	αἰεὶ βαρύν ἠδὲ Φερεκλῆν ἐχθρὸν
[13, 71]	Σοφοκλεῖ. Φημὶ δὲ καὶ κεῖνον	τὸν	αἰεὶ πεφυλαγμένον ἄνδρα καὶ πάντων
[13, 31]	Μάγνητες. Ιστοροῦσι δὲ πρῶτον Ιάσοντα	τὸν	Αἴσονος συναγαγόντα τοὺς Αργοναύτας Εταιρείῳ
[13, 32]	Ιωνικήν τινα ῥῆσιν ἐκτείνας κατὰ	τὸν	Αἰσχύλου περὶ ἑταιρῶν, ἀρξάμενος ἀπὸ
[13, 43]	ἁλῶν, τὴν χιόνα δ' εἰς	τὸν	ἄκρατον ἐνσεῖσαι λάθρᾳ· τῳ παιδί
[13, 80]	Χάρων ἐκέλευσε τὸν παῖδα καταφιλῆσαι	τὸν	Αλέξανδρον καὶ ὃ μηδαμῶς, εῖπεν,
[13, 37]	δὲ ἡ Θαὶς {καὶ} μετὰ	τὸν	Αλεξάνδρου θάνατον καὶ Προλεμαίῳ ἐγαμήθη
[13, 34]	τῷ μνήματι Παρίου λίθου εἰκόνα	τὸν	Αλκιβιάδην. ~Οὐ χρὴ δὲ θαυμάζειν
[13, 14]	τῆς> ἀκμῆς τῶν σωμάτων ἐρᾷ,	τὸν	ἄλλον δ' οὐδὲ γινώσκει λόγον,
[13, 90]	κτίσαντα ἐν τῷ πεδίῳ περὶ	τὸν	Αλφειόν εἰς ἣν κατοικίσαντα Παρρασίων
[13, 95]	πολὺ ἀσφαλέστερον εἶναι δοκεῖν εἰς	τὸν	Ανδρίαν πλεῖν τούτῳ συμβάλλειν. Πολὺ
[13, 44]	ἑταιρεῖν ὑπομενούσης διὰ τό πως	τὸν	Ανδρόνικον ἡδέως αὐτῆς ἔχειν τὸν
[13, 44]	Επειτα, φασί, τῆς Γναθαινίου ποτὲ	τὸν	Ανδρόνικον οὐ θελούσης παρὰ πότον
[13, 84]	χρωμένοις τοῖς Δελφοῖς συντάξαι ἀφεῖναι	τὸν	ἄνθρωπον δεδωκέναι γὰρ αὐτὸν μισθόν.
[13, 85]	Κοίρανον, ὡσεὶ συνεκφερόντων καὶ συγκηδευόντων	τὸν	ἄνθρωπον. Ο δ' αὐτὸς ἱστορεῖ
[13, 84]	διά τε τὴν ψυχρότητα καὶ	τὸν	ἀντίτυπον τοῦ λίθου, τηνικαῦτα τῆς
[13, 19]	Δία, λεπτῶν, ἀσίτων, σκυτίνων, κατὰ	τὸν	Αντιφάνην. ~Επαινῶ δὲ καὶ αὐτὸς
[13, 71]	ὑπὸ προγόνοις. Οἶσθα δὲ καὶ	τὸν	ἀοιδόν, ὃν Εὐρυπόλου πολιῆται Κῷοι
[13, 28]	κατὰ τὰς Μεταγένους Αὔρας ἢ	τὸν	Αρισταγόρου Μαμμάκυθον ὑμῖν ὀρχηστρίδας εἶπον
[13, 95]	Κύνουλκε, οὕτως. Εγὼ δὲ κατὰ	τὸν	Αρίσταρχον τὸν τραγικὸν ποιητήν Τάδ'
[13, 35]	ἔν τινι τόπῳ αὐτῷ ἅρματι	τὸν	ἁρματηλάτην προῆγεν ἐνδεδυκὼς στολὴν Σκυθικήν.
[13, 50]	φησίν· Καὶ μὴν ἀκούω μυριάδας	τὸν	Αρπαλον αὐτοῖσι τῶν Αγῆνος οὐκ
[13, 68]	(Β) Καὶ μὴν ἀκούω μυριάδας	τὸν	Αρπαλον αὐτοῖσι τῶν Αγῆνος οὐκ
[13, 68]	Πυθιονίκης. Παλλίδην δ' ἐνταῦθα ἐκάλεσε	τὸν	Αρπαλον. Εν δἐ> τοῖς ἐξῆς
[13, 68]	ὁ Θεόπομπος ἱστορεῖ, φάσκων ἀπειρηκέναι	τὸν	Αρπαλον μὴ στεφανοῦν ἑαυτόν, εἰ
[13, 67]	τύχῃ τὴν Πυθιονίκην οἶσθα καὶ	τὸν	Αρπαλον. Μνημονεύει δ' αὐτῆς καὶ
[13, 25]	Πελοποννησιακὸν πόλεμον} ὅτι Περικλῆς διὰ	τὸν	ἁρπασθείσας ἀπ' αὐτῆς θεραπαίνας ὑπὸ
[13, 15]	ὄντες καὶ τοῦτο μόνον ἐξηλωκότες	τὸν	ἀρχηγόν ὑμῶν τῆς σόφιας Ζήνωνα
[13, 5]	ᾗ μετὰ χεῖρας εἶχεν κύλικι	τὸν	Ατταλον, ἔπειτα κἀκεῖνος αὐτὸν τῷ
[13, 42]	ὡς εἰσῆλθε πάλιν ἡ Μανία,	τὸν	αὐτόμολον ἔσκωπτε ῥίψασπίν τ' ἔφη
[13, 84]	ἀσεβοῦντες εἰς τὴν θεόν, μὴ	τὸν	αὐτὸν διαφθαρῆτε τρόπον. Τότε γὰρ
[13, 74]	ἢ δαιμόνων ἐβοήθησεν αὐτῷ. Κατὰ	τὸν	αὐτὸν οὖν ποιητήν. Οστις δ'
[13, 76]	ἂν ἐκεῖνό τις φθέγξηται κατὰ	τὸν	αὐτὸν τοῦτον φιλόσοφον Ἡνίκ' ἐχρῆν
[13, 50]	Καὶ πάλιν τὰς Αφύας καλουμένας	τὸν	αὐτὸν τρόπον ἐκαλέσατε. Ἑταιρῶν ἐπωνυμίαι
[13, 75]	τραγῳδιῶν τοὺς ἔρωτας, ὃ μὲν	τὸν	Αχιλλέως πρὸς Πάτροκλον, ὃ δ'
[13, 66]	ἦν, ᾔτησε τῆς συνουσίας μισθὸν	τὸν	Βακχίδος ὅρμον διαβόητον ὄντα. Ο
[13, 39]	εὐημερούσης, φασὶ καὶ τὴν Λάμιαν	τὸν	βασιλέ' εὐμελῶς κελητίσαι ποτὲ ἐπαινεθῆναι
[13, 86]	τι θέαμα θεώμενοι καὶ μακάριον	τὸν	βασιλέα άπεκάλουν, ὅτι ἔξεστι αὐτῷ
[13, 3]	ὡς δεσπότην ἄρχειν τῆς γαμετῆς	τὸν	βασιλέα, ἔτι δὲ καὶ διὰ
[13, 45]	ποτὲ εἰσῆλθεν ἐπὶ κώθωνα πρὸς	τὸν	βασιλέα Πτολεμαῖον· εἰώθει δὲ συμπίνειν
[13, 93]	Ετι δὲ ταλαιπώρου καὶ γυμνοῦ	τὸν	βίον, ἄμφω ταῦτα μελετᾶτε, κακολόγοι
[13, 8]	ἂν νοῦν ἔχῃς, τοῦτον καταλείπων	τὸν	βίον. Γεγάμηκα γὰρ καὐτος διὰ
[13, 85]	ἐρασθῆναι ταὼν παρθένου ὡς καὶ	τὸν	βίον ἐκλιπούσῃ συναποθανεῖν. Δελφῖνα δ'
[13, 6]	μόνος δ' ἱππεύς τις αὐτῆς	τὸν	βίον παρείλετο πάντα τὰ σκεύη
[13, 5]	ταύτην ἐπεισάγων τῇ Ολυμπῖοιάδι ἅπαντα	τὸν	βίον τὸν ἑαυτοῦ συνέχεεν. Εὐθέως
[13, 2]	ἐξεῖναι καὶ δύο ἔχειν γυναῖκας	τὸν	βουλόμενον, ὅθεν καὶ τοὺς τῆς
[13, 70]	καὶ δυὸ δραχμῶν φοιτᾶν πρὸς	τὸν	βουλόμενον, ὥς φησι Γοργίας ἐν
[13, 20]	τεύχη δίδοται, τῷ δὲ δευτέρῳ	τὸν	βοῦν ἄγειν, ὁ δὲ τρίτος
[13, 94]	πολλά ἐστι τὰ λεχθέντα, διὰ	τὸν	βρένθον ὑμῶν τὸν πολύν, ὦ
[13, 2]	γυναῖκες ἐν ἑορτῇ τινι περὶ	τὸν	βωμὸν ἕλκουσαι ῥαπίζουσιν, ἵνα τὴν
[13, 67]	καὶ προσαγορεῦσαι τὸν ναὸν καὶ	τὸν	βωμὸν Πυθιονίκης Αφροδίτης, ἃμα τῆς
[13, 60]	νεωτέρα τῶν τότε χρόνων εἶ,	τόν	γ' ἀγῶν' ἀκήκοας. Βλάπτειν δοκοῦσα
[13, 20]	οἱ θεοὶ ἀνηρείψαντο Διὶ οἰνοχόον	τὸν	Γανυμήδη· Κάλλεος εἵνεκα οἷο, ἵν'
[13, 77]	Κρητικοῖς οὺ τὸν Δία ἁρπάσαι	τὸν	Γανυμήδην ἀλλὰ Μίνωα. Οἱ δὲ
[13, 77]	Χαλκιδεῖς παρ' αὑτοῖς φασιν ἁρπασθῆναι	τὸν	Γανυμήδην ὑπὸ τοῦ Διὸς καὶ
[13, 8]	ἀπόλοιθ' ὅστις γυναῖκα δεύτερος ἔγημε	τὸν	γὰρ πρῶτον οὐκ ἐρῶ κακῶς.
[13, 64]	τοῦ θείου, ὅτε ἐγὼ μὲν	τὸν	γενόμενόν μοι ἄνδρα σώσατα τοιαύτην
[13, 3]	βαρβαρικὸν οὐ φέρει οὐδε αὐτὴ	τὸν	Γλαύκης γάμον, ἤδη εἰς τὰ
[13, 10]	τῆς Υψέως, ὁ Ιάσονος διὰ	τὸν	Γλαύκης τῆς Κρέοντος, ὁ Αγαμέμνονος
[13, 74]	καὶ ὁ κράτιστος Κριτίας τάδε	Τὸν	δὲ γυναικείον μελέων πλέξαντα πότ'
[13, 90]	Διονύσιος ὁ Λευκρικὸς τῇ Αθηνᾷ,	τὸν	δὲ νικήσαντα ταινιούμενον ὑπὸ τῶν
[13, 85]	Κλέαρχος ἱστορεῖ ἐν πτώτῳ Ερωτικῶν.	Τὸν	δὲ παῖδα τοῦτον Θεόφραστος ἐν
[13, 82]	τῷ παιδί, ἀλλὰ μηδὲν προσθεῖναι,	τὸν	δὲ Σοφοκλέα διὰ τὴν ἀκολασίαν
[13, 39]	ἡδέως σχεῖν φασι κνησθῆναί τε	τὸν	Δημήτριον. Αποδοκιμαζούσης δὲ πάντα καὶ
[13, 26]	ἡμέτερον ἦν παίγνιον. (Α) Νὴ	τὸν	Δί' ἤνθει τότε Λαγίσκ' ἤνθει
[13, 77]	γοῦν ἐν τοῖς Κρητικοῖς οὺ	τὸν	Δία ἁρπάσαι τὸν Γανυμήδην ἀλλὰ
[13, 27]	ἁπαλαῖσι χερσίν· ἡδύ γε νὴ	τὸν	Δία τὸν μέγιστον. Ετι πολλὰ
[13, 5]	τῇ Ολυμπῖοιάδι ἅπαντα τὸν βίον	τὸν	ἑαυτοῦ συνέχεεν. Εὐθέως γὰρ ἐν
[13, 85]	λέγει οὕτως Μετεπέμψατο δὲ καὶ	τὸν	ἐκ τῆς Ιασοῦ παῖδα. Περὶ
[13, 93]	Ξανθίππης τῆς Σωκράτους γυναικὸς μετὰ	τὸν	ἐκείνου θάνατον, ὡς οἱ ἀμφὶ
[13, 83]	ἐκ Δελφῶν Χρημάτων Ασώπιχόν φησι	τὸν	Επαμινώνδου ἐρώμενον τὸ Λευκτρικὸν τρόπαιον
[13, 45]	τὴν ἑταίραν Θεόδοτον ἔχειν ἐραστὴν	τὸν	ἐπὶ τοῦ χόρτου τότε γενόμενον.
[13, 59]	τὸν Ερωτα θέλοι λαβεῖν εἴτε	τὸν	ἐπὶ Τριπόδων Σάτυρον. Ἣ δὲ
[13, 60]	Μνησαρέτην. Οὐκ ἀγνοῶ δὲ ὅτι	τὸν	ἐπιγραφόμενον κατ' αὐτῆς Εὐθίου λόγον
[13, 86]	τὸν Αθηναῖον, μαθητὴν δὲ Θεοφράστου,	τὸν	ἐπικαλούμενον Τυρρηνόν, ὅτι τῶν αὐλητρίδων
[13, 66]	λοιποῦ φίλαι ἐγένοντο, κοινῶς περιέπουσαι	τὸν	ἐραστήν. Εφ' οἷς Ιωνες ἀγασθέντες,
[13, 30]	ἦν, ἵνα μή τι λυπήσειε	τὸν	ἐραστὴν φιλῶν. Καλῶς δὲ περὶ
[13, 72]	δῆλον. Εγὼ δὲ ἡγοῦμαι παίζειν	τὸν	Ερμησιάνακτα περὶ τοῦ ἔρωτος. Καὶ
[13, 17]	ἀλλὰ ἀναπεπταμένων τῶν βλεφάρων κοιμίζει	τὸν	ἐρώμενον, ὅπως διὰ παντὸς ἀπολαύῃ
[13, 14]	τῶν φίλων φίλος, ἀδικεῖ τε	τὸν	Ερωτ' ἐμφανῶς θνητὸς θεόν, ἄπιστον
[13, 59]	Τριπόδων Σάτυρον. Ἣ δὲ ἑλομένη	τὸν	Ερωτα ἀνέθηκεν αὐτὸν ἐν Θεσπιαῖς.
[13, 59]	αὐτῇ τῶν ἀγαλμάτων ἔδωκεν, εἴτε	τὸν	Ερωτα θέλοι λαβεῖν εἴτε τὸν
[13, 12]	καὶ ἐν τῇ Πολιτείᾳ ἔφη	τὸν	Ερωτα θεὸν εἶναι συνεργὸν ὑπάρχοντα
[13, 12]	Ζήνωνα ἔφη τὸν Κιτιέα ὑπολαμβάνειν	τὸν	Ερωτα θεὸν εἶναι φιλίας καὶ
[13, 71]	τραγικαῖς ᾖδε χοροστασίαις Βάκχον καὶ	τὸν	Ερωτα Θεωρίδος Ζεὺς ἔπορεν Σοφοκλεῖ.
[13, 12]	ἐκδήλως τῇ Αθηνᾷ καθιερωμένης αὐτόθι	τὸν	Ερωτα ἱδρυσάμενοι συνθύουσιν αὐτῷ. Θεσπιεῖς
[13, 12]	πρεσβύτεροι κατὰ φιλοσοφίαν σεμνόν τινα	τὸν	Ερωτα καὶ παντὸς αἰσχροῦ κεχωρισμένον
[13, 14]	τοῖς τρόποις> κεράννυσθαι, οὕτως καὶ	τὸν	Ερωτα· ὃς μετριάζων μέν ἐστιν
[13, 73]	μέγαν εἶναι δαίμονα καὶ δυνατώτατον	τὸν	Ερωτα, προσέτι τε καὶ τήν
[13, 13]	μοι δοκοῦσιν ἀγνοεῖν οἱ ζωγράφοι	τὸν	Ερωτα, συντομώτατον δ' εἰπεῖν, ὅσοι
[13, 13]	σοφιστῶν μὴ πέτεσθαι τὀν θεὸν	τὸν	Ερωτα, τοὺς δ' ἐρῶντας· αἰτίαν
[13, 12]	τοῦ συνουσίας τινὸς διαλαβεῖν προεστάναι	τὸν	Ερωτα ὥστε τῆς Ακαδημίας ἐκδήλως
[13, 35]	παῖδες καὶ αἱ θεράπαιναι συνειδυῖαι	τὸν	ἔρωτα κατεσιώπησαν καὶ κελεύοντος τοῦ
[13, 1]	ἐπικαλεσάμενοι εἰς μνήμην ἡμῖν ἰέναι	τὸν	ἐρωτικὸν ἐκεῖνον κατάλογον, ἐντεῦθεν τὴν
[13, 72]	ὦ ἑταῖροι, οὐκ ἀμερίμνως δοκῶ	τὸν	ἐρωτικὸν τοῦτον πεποιῆσθαι κατάλογον, οὐκ
[13, 32]	τῶν Κορινθίων πίνακα τῇ θεῷ	τὸν	ἔτι καὶ νῦν διαμένοντα καὶ
[13, 36]	τῆς θυγατρὸς κατὰ τύχην παραγενόμενον	τὸν	Εὔξενον παρακέκληκεν ἐπὶ τὴν θοίνην.
[13, 43]	τὴν αὔριον τοῖς ἐπισυνάπτειν βουλομένοις	τὸν	ἑωθινόν, μακρὰς δὲ πράττειν εἰς
[13, 35]	ἄρα κατὰ τὸν ὕπνον ἰδοῦσα	τὸν	Ζαριάδρην ἐρασθείη, τὸ δ' αὐτὸ
[13, 35]	περιβλέψασα πάντας ἀπῄει δακρύουσα, ποθοῦσα	τὸν	Ζαριάδρην ἰδεῖν· ἐπεστάλκει γὰρ αὐτῷ
[13, 80]	τινος πότου καὶ ἀναπηδήσας πρὸς	τὸν	Ζήνωνα ἔπεισεν αὐτὸν συγκωμάσαι αὑτῷ
[13, 71]	ἰδίων ἁπτόμενος παθέων. Μίμνερμος δὲ	τὸν	ἡδὺν ὃς εὕρετο πολλὸν ἀνατλὰς
[13, 24]	ἐστὶν ἀθλιώτατος; Εξον θεωρήσαντι πρὸς	τὸν	ἥλιον γυμνὰς ἐφεξῆς ἐπὶ κέρως
[13, 47]	αὐτῆς τυπτόντων ἑαυτοὺς ἔφη πρὸς	τὸν	ἡττώμενον Θάρρει, παιδίον· οὐ γὰρ
[13, 10]	τῆς Μίνωος, ὁ Αθάμαντος διὰ	τὸν	Θεμιστοῦς τῆς Υψέως, ὁ Ιάσονος
[13, 12]	ἐπεχείρησαν διαβάλλειν πρῶτον τὰς περὶ	τὸν	θεὸν τοῦτου πράξεις. ~Τούτων λεχθέντων
[13, 84]	καταλιπεῖν στέφανον. φωραθέντος δ' αὐτοῦ	τὸν	θεὸν χρωμένοις τοῖς Δελφοῖς συντάξαι
[13, 64]	τοῦ δαιμονίου λαμβάνω, Λαοδίκη δὲ	τὸν	ἴδιον ἀποκτείνασα τηλικαύτης τιμῆς ἀξιοῦται.
[13, 93]	ἐκείνου θάνατον, ὡς οἱ ἀμφὶ	τὸν	Ιδομενέα φασίν. ~Αλλ' ὅ γε
[13, 65]	τῆς ἑταίρας τάδε λέγει Αρχίαν	τὸν	ἱεροφάντην ἐξελεγχθέντα ἐν τῷ δικαστηρίῳ
[13, 62]	Ισοκράτους προβαίνοντά φησι τῇ ἡλικίᾳ	τὸν	Ισοκράτη ἀναλαβεῖν Λαγίσκαν τὴν ἑταίραν
[13, 16]	ἔτι προσφέρεται τὸ κρέας οὐδὲ	τὸν	ἰχθὺν οὐδ' ἐπιθυμεῖ τῶν ὠμῶν
[13, 47]	ἐμπεσόντος, Ο λάκκος, ἔφη, εἰς	τὸν	κάδον ἐμπέπτωκεν. Ἐπιδόντος δέ τινος
[13, 10]	ὑπὸ Αμάσιδος· ἐξ ἧς γεννηθῆναι	τὸν	Καμβύσην, ὃν ἐκδικοῦντα τῇ μητρὶ
[13, 51]	ἐπεκαλεῖτο προείπομεν, διὰ τὸ Θαλλὸν	τὸν	κάπηλον ἐξαναλῶσαι, ὅτι δὲ θαλλῷ
[13, 95]	οὐ κατατίθησιν, ἀλλὰ περὶ τοῦτον	τὸν	κάπηλον ὡς περὶ στήλην διαφθείρονται.
[13, 51]	Φιλυλλίου Αντειά ἐστιν. Καὶ ὁ	τὸν	κατὰ Νεαίρας δὲ λόγον γράψας
[13, 59]	λεγόντων ὑπέρ τινος μηδὲ βλεπόμενον	τὸν	κατηγορούμενον ἢ τὴν κατηγορουμένην κρίνεσθαι.
[13, 80]	αὐτὸν συγκωμάσαι αὑτῷ πρὸς Αριστοκλέα	τὸν	κιθαρῳδόν, οὗ σφόδρα ἤρα ὁ
[13, 12]	σε. ~Ποντιανὸς δὲ Ζήνωνα ἔφη	τὸν	Κιτιέα ὑπολαμβάνειν τὸν Ερωτα θεὸν
[13, 10]	Φιλίππου τοῦ Αλεξάνδρου πατρός διὰ	τὸν	Κλεοπάτρας γάμον, ὁ Ηρακλέους διὰ
[13, 44]	ὠφέλημα, τὸν ὑπὸ τὰς στέγας	τὸν	κοῖλον Αργος δωρεὰν θέλοντ' ἔχειν.
[13, 85]	ἐκείνῃ μικρὸν ἀπωτέρω τῶν ἐκκομιζόντων	τὸν	Κοίρανον, ὡσεὶ συνεκφερόντων καὶ συγκηδευόντων
[13, 47]	παιδίσκης έν τῷ καθαίρειν εἰς	τὸν	κόλπον έμβαλλομένης τῶν φακῶν, ἡ
[13, 21]	λέγειν, οὐ ῥοδοδάκτυλος οὖσα» κατὰ	τὸν	Κρατῖνον, ἀλλὰ βολίτινον ἔχων θάτερον
[13, 72]	γενόμενον, τὴν δἐ κατ' Αλυάττην	τὸν	Κροίσου πατέρα. Χαμαιλέων δ' ἐν
[13, 71]	στυγνῶν ἀντιάσαντι κυνῶν. Ανδρα δὲ	τὸν	Κυθέρηθεν, ὃν ἐθρέψαντο τιθῆναι Βάκχου
[13, 93]	ὧν οὐδέτερον πρόσεστιν ὑμῖν τοῖς	τὸν	κυνικὸν βίον μιμουμένοις οὔτε γὰρ
[13, 21]	ὡς κατ' οὐδὲν ἐμιμήσω Θεόμανδρον	τὸν	Κυρηναῖον, ὅν φησι Θεόφραστος ἐν
[13, 43]	ψυχρόν γ' ἔφη Γνάθαιν' ἔχεις	τὸν	λάκκον ὁμολογουμένως. Ἣ δ' εἶπε
[13, 28]	ἀλλὰ περὶ τῶν ὄντως ἑταιρῶν	τὸν	λόγον πεποίημαι τουτέστιν τῶν φιλίαν
[13, 79]	δ' ἐν Κολχίσιν περὶ Γανυμήδους	τὸν	λόγον ποιούμενος Μηροῖς ὑπαίθων τὴν
[13, 89]	ἀδελφὴν αὐτῆς Χρύσην, ὅτε καὶ	τὸν	Λυσανδρίδαν ἐχθρὸν ὄντα Αγησίλαος ὁ
[13, 68]	δὲ τὸν χέδροπα μόνον καὶ	τὸν	μάραθον ἔσθουσι, πυροὺς δ' οὐ
[13, 37]	Θρηίσσα γυνή γένος· ἀλλὰ τεκέσθαι	τὸν	μέγαν Ελλησιν φασὶ Θεμιστοκλέα. Νεάνθης
[13, 45]	εἶχεν. Επεκαλεῖτο δ' Αἴξ, ὅτι	τὸν	μέγαν κατέφαγ' ἐραστήν ποτε Θαλλόν·
[13, 74]	καλῶν ἄπειρος ὢν οὐκ οἶδε	τὸν	μέγιστον ἀνθρώποις θεόν. Ον ὁ
[13, 27]	ἡδύ γε νὴ τὸν Δία	τὸν	μέγιστον. Ετι πολλὰ τοῦ Κυνούλκου
[13, 95]	ἐρᾶν προσποιησάμενος οὕτω διέθηκεν ὥστε	τὸν	μὲν ἄνδρα αὐτῆς καὶ τοὺς
[13, 66]	τὸ ἄζηλον συνιδοῦσα τῆς Βακχίδος	τὸν	μὲν ἀπέπεμψεν ἐκείνῃ, τῷ δὲ
[13, 72]	συγχρονεῖν οἰόμενος Σαπφὼ καὶ Ανακρέοντα,	τὸν	μἐν κατὰ Κῦρον καὶ Πολυκράτην
[13, 40]	ἐξ ἧς καὶ γεννῆσαι Αρριδαῖον	τὸν	μετ' Αλέξανδρον βασιλεύοντα, Δημητρίου δὲ
[13, 45]	ὡς ἔοικ' αὐτήν, λέγειν πρὸς	τὸν	μετιόντα παῖδα· Πύθων, φήσ' ἐπεὶ
[13, 44]	Μῆτερ, πῶς, ἔφη, μέλλω φιλεῖν	τὸν	μηδὲν ὠφέλημα, τὸν ὑπὸ τὰς
[13, 35]	καὶ περισσῶς ἐστι ζηλωτὸς, καὶ	τὸν	μῦθον τοῦτον ζωγραφοῦσιν ἐν τοῖς
[13, 67]	καὶ τέμενος ἱδρύσασθαι καὶ προσαγορεῦσαι	τὸν	ναὸν καὶ τὸν βωμὸν Πυθιονίκης
[13, 79]	ὁ περιηγητὴς ἐν ταῖς πρὸς	τὸν	Νεάνθην Αντιγραφαῖς. Υμεῖς δἐ, ὦ
[13, 66]	τὸ κάλλος καὶ ἀποστρέψαι θέλουσα	τὸν	νεανίσκον τοῦ πρὸς αὑτὴν ἔρωτος,
[13, 84]	ἠράσθη τις εἶ τ' εἰς	τὸν	νεὼν κατέκλεισεν αὑτόν. Κτησικλέους δ'
[13, 38]	Αριστοφῶν δ' ὁ ῥήτωρ ὁ	τὸν	νόμον εἰσενεγκὼν ἐπ' Εὐκλείδου ἄρχοντος,
[13, 81]	παρὰ τὸ πῦρ ἑστεὼς ὁ	τὸν	οἶνον ἐγχέων παῖς ἐὼν δῆλος
[13, 14]	φησι τὸν τραγικὸν λέγειν, ὡς	τὸν	οἶνον τῶν χρωμένων τοῖς τρόποις>
[13, 10]	γενέσθαι πόλεμόν φησι δύο γυναικῶν	τὸν>	Ολυμπιάδος καὶ Εὐρυδίκης. ἐν ᾧ
[13, 35]	Πέμποντος οὖν τοῦ Ζαριάδρου πρὸς	τὸν	Ομάστην καὶ φιλοτιμουμένου γῆμαι τὴν
[13, 19]	περιάγεσθαι ξυρουμένους τὴν ὑπήνην καὶ	τὸν	ὄρρον τοὺς ἀκολουθοῦντας ἐν τῷ
[13, 14]	πτερά, ἵνα μὴ πέτηται πρὸς	τὸν	οὐρανὸν πάλιν, δεῦρ' αὐτὸν ἐφυγάδευσαν
[13, 80]	γενομένου πότου, ὁ Χάρων ἐκέλευσε	τὸν	παῖδα καταφιλῆσαι τὸν Αλέξανδρον καὶ
[13, 81]	καὶ βοῇ ὡς εὖ ὑπηγάγετο	τὸν	παῖδα, Μελετῶ, εἶπεν, στρατηγεῖν, ὦ
[13, 47]	Παιδίον, ἐφη, ὤσπερ πρὸς Ἱππόμαχον	τὸν	παιδοτρίβην μνᾶν δοὺς οἶει αἰεὶ
[13, 22]	αὐτος Τιμοκλῆς φησι· Περὶ δὲ	τὸν	πανάθλιον εὕδουσι γρᾶες, Νάννιον, Πλαγγών,
[13, 40]	τοῦ Δημητρίου· ᾗ ἐπιμανῆναι καὶ	τὸν	πατέρα αὐτοῦ Αντίγονον καὶ ἀποκτεῖναι
[13, 2]	τῶν πρότερον διὰ τὸ πλῆθος	τὸν	πατέρα. Εκ τούτων οὖν τις
[13, 38]	Κόνωνος εἰμι υἱός. Φιλέταιρον δὲ	τὸν	Περγάμου καὶ τῆς Καινῆς ταύτης
[13, 1]	τοῖς περὶ Κωμῳδιας. Ημεις οὖν	τὸν	περὶ ἐρωτικῶν λόγον ἐνταῦθα μέλλοντες
[13, 57]	τὰ νῦν, ἕως ἂν ἀπομνημονεύσω	τὸν	{περὶ} τῶν καλῶν γυναικῶν κατάλογον.
[13, 11]	ὀρθῶς, ὅταν ἔλθῃ. Καὶ κατὰ	τὸν	Πίνδαρον δὲ ἄλλος τις ἔφη
[13, 3]	ἀλλ' εἰς γέρας ἐπεὶ οὐδὲ	τὸν	πολὺν οἶνον εἰς τὸ μεθύειν
[13, 94]	λεχθέντα, διὰ τὸν βρένθον ὑμῶν	τὸν	πολύν, ὦ φιλόσοφοι· ἄρχεται δ'
[13, 42]	μετεπέμψαθ' ὅσον ᾔτησε δούς. Εἰς	τὸν	πότον> δ' ἧν συμπαρειληφώς τινας
[13, 44]	ἀφιγμένος πικρῶς τε λοιδορούμενος παρὰ	τὸν	πότον ταῦτ' ἔλεγε τῇ Γναθαινίῳ,
[13, 89]	ἐραστὴν τοῦ Ιππίου γενέσθαι καὶ	τὸν	πρὸς Ακαδημίᾳ Ερωτα ἱδρύσασθαι πρῶτον,
[13, 95]	οὐχ ὑπάρχων, ἀλλὰ τιμωρούμενος, καταπαύσω	τὸν	πρὸς σὲ καὶ τοὺς ἄλλους
[13, 18]	Αθήναις διατηροῦσιν οὐ σφόδρα ἀρχαῖον	τὸν	πρῶτον περικειράμενον παρωνύμιον ἔχει Κόρσην.
[13, 18]	περιφέρετε τοὺς ἐρωμένους· τοῦ ξύρεσθαι	τὸν	πώγωνα κατ' Αλέξανδρον εὑρημένους, ὥς
[13, 18]	οὕτως ὁ φιλόσοφος· Τὸ ξύρεσθαι	τὸν	πώγωνα κατ' Αλέξανδρον προῆκται, τῶν
[13, 63]	Ανθεια καὶ Αριστόκλεια. ~Δημοσθένη δὲ	τὸν	ῥήτορα καὶ τεκνοποιήσασθαι ἐξ ἑταίρας
[13, 44]	Ἣ δ' ἐπιδέξιον βουλόμενον εἶναι	τὸν	σατράπην ἀπεδέξατο, εἶπεν δέ· δὸς
[13, 93]	Ομωνύμοις. ~Συνελόντι δὲ εἰπεῖν κατὰ	τὸν	Σολέα Κλέαρχον οὐ καρτερικὸν βίον
[13, 90]	πομπεύοντα ἕως τοῦ ἱεροῦ παραγίνεσθαι.	Τὸν	στέφανον δ' αὐτοῖς δίδοσθαι μυρρίνης
[13, 81]	ἐρυθριάσαντος τοῦ παιδὸς εἶπε πρὸς	τὸν	συγκατακείμενον Ὡς καλῶς Φρύνιχος ἐποίησεν
[13, 93]	Τίς γὰρ ἤλπισεν ἂν> Αἰσχίνην	τὸν	Σωκρατικὸν τοιοῦτον γεγενῆσθαι τοὺς τρόπους
[13, 94]	ἐπιγραφομένῳ λόγώ οὑτωσὶ Πρὸς Αἰσχίνην	τὸν	Σωκρατικὸν χρέως» ἀπομνημονεύσω δ' ἐγώ,
[13, 64]	ἐρωμένη, παρακολουθοῦσα διότι ἀποκτεῖναι βούλεται	τὸν	Σώφρονα ἡ Λαοδίκη διανεύει τῷ
[13, 62]	ἰδεῖν με συκάζουσαν εὐναίαν ἔτι,	τόν	τ' αὐλοτρύπην αὐτόν Καὶ Λυσίας
[13, 1]	δεῖ γάρ, ἔφησεν, ὦ βασιλεῦ,	τὸν	ταῦτα ἀποδεξόμενον ἀπὸ συμβόλων τε
[13, 67]	ἄλλος οὐδεὶς τῶν ἐπιστατῶν κεκόσμηκε	τὸν	τάφον, Πυθιονίκης δὲ τῆς ἑταίρας
[13, 6]	Χάρυβδιν οὐχὶ πόρρω που ποιεῖ	τόν	τε ναύκληρον λαβοῦσα καταπέπωκ' αὐτῷ
[13, 32]	τῆς τῶν Ελλήνων σωτηρίας εἰς	τὸν	τῆς Αφροδίτης ἐλθοῦσα νεών. Διὸ
[13, 53]	πρὸ τῶν Ἡδονικῶν καλουμένων αὐτοὶ	τὸν	τῆς ἡδονῆς τοῖχον ὑποσκάπτοντες, ὥς
[13, 54]	πρὸ τῶν Ἡδονικῶν καλουμένων αὐτοὶ	τὸν	τῆς ἡδονῆς τοῖχον ὑποσκάπτοντες, ὥς
[13, 50]	τῆς Χίας Ἐπιστολῆς, ὅτι μετὰ	τὸν	τῆς Πυθιονίκης θάνατον ὁ Ἅρπαλος
[13, 57]	Μάθε οὖν ὅτι ἀρσενικῶς εἴρηκε	τὸν	τίγριν Ἄλεξις έν Πυραύνῳ οὕτως·
[13, 57]	ἔφη, εἰ ἔχομεν ἀρρενικῶς εἰρημένον	τὸν	τίγριν. Φιλήμονα γὰρ οἷδα τοῦτ'
[13, 77]	Γανυμήδην ὑπὸ τοῦ Διὸς καὶ	τὸν	τόπον δεικνύντες Αρπάγιον καλοῦσιν, ἐν
[13, 83]	ἀναζητούντων τὴν αἰτίαν εὑρέθη διὰ	τὸν	τοῦ θεοῦ στέφανον ἀνῃρημένη. ~Ορᾶτε
[13, 90]	ἧς ἐν τῇ ἑορτῇ καὶ	τὸν	τοῦ κάλλους ἀγῶνα ἐπιτελέσαι καὶ
[13, 14]	ἐν τῷ Ερωτικῷ Χαιρήμονά φησι	τὸν	τραγικὸν λέγειν, ὡς τὸν οἶνον
[13, 95]	Εγὼ δὲ κατὰ τὸν Αρίσταρχον	τὸν	τραγικὸν ποιητήν Τάδ' οὐχ ὑπάρχων,
[13, 6]	δὲ τῶν γνάθων ἱδρὼς ἐπὶ	τὸν	τράχηλον ἄλοκα μιλτώδη ποιεῖ, ἐπὶ
[13, 6]	δοκεῖ Οὐ δύ' ἀποπνίξασ' ἑταίρους	τὸν	τρίτον θηρεύεται ἔτι λαβεῖν; Αλλ'
[13, 36]	Ο δὲ γάμος ἐγίγνετο τόνδε	τὸν>	τρόπον· ἔδει μετὰ τὸ δεῖπνον
[13, 75]	ἐρωτικὸς γενόμενος συνέστησε καὶ τοῦτον	τὸν	τρὸπον τῶν ᾳσμάτων· ἃ δὴ
[13, 37]	περὶ Αννίβαν Ιστοριῶν Ιερώνυμόν φησι	τὸν	τυραννήσαντα Συρακοσίων ἀγαγέσθαι γυναῖκα μίαν>
[13, 70]	αἰκιζομένη ὑπὸ τῶν περὶ Ιππίαν	τὸν	τὺραννον οὐδὲν ἐξειποῦσα ἐναπέθανεν ταῖς
[13, 57]	Σωσικράτους τοῦ Φαναγορείιτου Ἠοίους ἢ	τὸν	τῶν γυναικῶν κατάλογον Νικαινέτου τοῦ
[13, 75]	ὃ δ' ἐν τῇ Νιόβῃ	τὸν	τῶν παίδων· Διὸ καὶ παιδεράστριάν
[13, 58]	ῥήτωρ ἐκ τῆς πατρῴας οἰκίας	τὸν	ὑἱὸν ἀποβαλὼν Γλαύκιππον Μυρρίνην τὴν
[13, 17]	Καὶ ἡ Σαπφὼ δὲ πρὸς	τὸν	ὑπερβαλλόντως θαυμαζόμενον τὴν μορφὴν καὶ
[13, 17]	κανών. ~Λικύμνιος δ' ὁ Χῖος	τὸν	Υπνον φήσας ἐρᾶν τοῦ Ενδυμίωνος
[13, 35]	καλὸν καὶ ὅμοιον τῷ κατὰ	τὸν	ὕπνον ἑωραμένῳ περιχαρὴς γενομένη δίδωσιν
[13, 35]	ἱστορίαις γέγραπται ὡς ἄρα κατὰ	τὸν	ὕπνον ἰδοῦσα τὸν Ζαριάδρην ἐρασθείη,
[13, 35]	ἀλλήλων ἐπιτυμοῦντες διὰ τὴν κατὰ	τὸν	ὕπνον φαντασίαν. Ἦν δὲ ἡ
[13, 44]	μέλλω φιλεῖν τὸν μηδὲν ὠφέλημα,	τὸν	ὑπὸ τὰς στέγας τὸν κοῖλον
[13, 44]	τὸν Ανδρόνικον ἡδέως αὐτῆς ἔχειν	τὸν	ὑποκριτήν· τότε δ' ὄντος ἐν
[13, 78]	μόνον οὐ κατεῖπον, ἀλλὰ καὶ	τὸν	Φάλαριν αὐτὸν εἰς ἔλεον τῶν
[13, 40]	τοῦ Αγησάρχου ἐν ταῖς περὶ	τὸν	Φιλοπάτορα Ιστορίας βασιλέων ἐρωμένας ἀναγράφων
[13, 15]	ἀρχηγόν ὑμῶν τῆς σόφιας Ζήνωνα	τὸν	Φοίνικα, ὃς οὐδέποτε γυναικὶ ἐχρήσατο,
[13, 10]	καὶ δεηθείσης ἐκδικῆσαι τοῦ Αρπίου	τὸν	φόνον πείθει πολεμῆσαι Αἰγυπτίοις. Δίνων
[13, 83]	φιλογύναιον μέν φησι γεγονέναι Φάυλλον	τὸν	Φωκέων τύραννον, φιλόπαιδα δὲ Ονόμαρχον
[13, 69]	μύρων ἔκπνοος ἀμπεχόνη, ᾗ ποτε	τὸν	χαρίεντα περιστέλλουσα Χάραξον σύγχρους ὀρθινῶν
[13, 78]	δὲ καὶ περὶ τῶν ἀμφὶ	τὸν	Χαρίτωνα, προτάξας τοῦ ἑξαμέτρου τὸ
[13, 89]	τυραννεύσαντι. Συνέβη δέ ὥς φησι,	τὸν	Χάρμον ἐραστὴν τοῦ Ιππίου γενέσθαι
[13, 68]	βίον, ἰκανὸν ἐδείπνουν νῦν δὲ	τὸν	χέδροπα μόνον καὶ τὸν μάραθον
[13, 79]	Σικυωνία ὑπὸ Διός φησιν ἁρπασθῆναι	τὸν	Χρύσιππον καὶ Κελτοὶ δὲ τῶν
[13, 23]	φορεῖ τήν τε κεφαλὴν ἐπὶ	τὸν	ὦμον καταβαλοῦσ' ἐξέρχεται· τοῦτο τοῦ
[13, 29]	Β. ἀστεία μὲν οὖν, νὴ	τὀν	Δία. ~Ο δὲ ὑμέτερος φιλοσοφομειρακίσκος
[13, 64]	δὲ Δανάην φασίν, ὡς ᾔσθετο	τὀν	ἐπηρτημένον αὐτῇ κίνδυνον, ἀνακρινομένην ὑπο
[13, 84]	Πολέμων δὲ ἢ ὁ ποιήσας	τὀν	ἐπιγραφόμενον Ελλαδικὸν Ἐν Δελφοῖς, φησίν,
[13, 13]	ὑπὸ τῶν σοφιστῶν μὴ πέτεσθαι	τὀν	θεὸν τὸν Ερωτα, τοὺς δ'
[13, 25]	ὁ χαρίεις Αριστοφάνης παρασημαίνεται, λέγων	{τὀν	Πελοποννησιακὸν πόλεμον} ὅτι Περικλῆς διὰ
[13, 89]	οὗ ἐπιγέγραπται Ποικιλομήχαν' Ερως, σοὶ	τόνδ'	ἱδρύσατο βωμὸν Χάρμος ἐπὶ σκιεροῖς
[13, 36]	θοίνην. Ο δὲ γάμος ἐγίγνετο	τόνδε	τὸν> τρόπον· ἔδει μετὰ τὸ
[13, 14]	δυνάμεις διαιρῶν φησι δίδυμα {γὰρ}	τόξα	αὐτὸν ἐντείνεσθαι χαρίτων, τὸ μὲν
[13, 71]	ἀμφὶ γυναῖκας ὑπὸ σκολιοῖο τυπέντα	τόξου	νυκτερινὰς οὐκ ἀποθέσθ' ὀδύνας ἀλλὰ
[13, 32]	εὔχεσθαι Κύπριδι δαιμονίᾳ· οὐ γὰρ	τοξοφόροισιν	ἐμήσατο δι' Αφροδίτα Πέρσαις Ελλάνων
[13, 77]	ὑπὸ τοῦ Διὸς καὶ τὸν	τόπον	δεικνύντες Αρπάγιον καλοῦσιν, ἐν ῷ
[13, 25]	στῆσαι πριάμενόν τοι γυναῖκας κατὰ	τόπους	κοινὰς ἃπασι καὶ κατεσκευασμένας. Εστᾶσι
[13, 35]	συνετέλουν καὶ καταλιπὼν ἔν τινι	τόπῳ	αὐτῷ ἅρματι τὸν ἁρματηλάτην προῆγεν
[13, 54]	διὰ τῶν πρὸς Ερμαρχον Ἐπιστολῶν.	~Τοσαῦτ'	εἰπὼν μετά τινος τροχιλίας ὁ
[13, 53]	μαστροποί, ἢ Ναύσιον ἢ Μαλθάκην.	~Τοσαῦτ'	εἰπὼν μετά τινος τροχιλίας ὁ
[13, 91]	μὴ, κίνδυνον ἔχον ἐπ' ἀκολασίαν.	~Τοσαῦτα	τοῦ Μυρτίλου ἑξῆς καταλέξαντος καὶ
[13, 12]	ταῦτα μετιοῦσιν συναύξεται. Αθηναῖοι δὲ	τοσοῦτον	ἀπέσχον τοῦ συνουσίας τινὸς διαλαβεῖν
[13, 55]	οἰκέτου, ὅτι Σὺ μὲν αὐτῇ	τοσοῦτον	ἀργύριον δίδως, ἣ δὲ προῖκα
[13, 47]	ἑκκαιδεκαέτης, Μικρός γε, ἔφη, ὡς	τοσούτον	ἐτῶν. Νεανίσκων δέ τινων παρὰ
[13, 45]	ἕως ἂν οὐ βινητιάσω, καὶ	τοσοῦτον	λήψομαι. Νικὼ τὴν Αἶγα, Πύθωνός
[13, 46]	Αἱ γὰρ καλαὶ ἡμῶν Αθῆναι	τοσοῦτον	πλῆθος ἤνεγκαν ἑταιρῶν, περὶ ὧν
[13, 91]	ἄλλο. Τί γὰρ ὄφελος τῶν	τοσούτων	ὀνομάτων, ὦ γραμματικέ, πάντων ἐπιτρῖψαι
[13, 91]	ὄντως κατεβρώθησαν ὅστις {οὖν} οὐδέ	τοτ'	οἷδας, καίτοι συνεχῶς Φυλάρχου μνήμην
[13, 10]	ἔτει Φιλίππου συμμαχήσαντος πέρας ἔσχεν	τότε	γὰρ εἷλον οἱ Θηβαῖοι τὴν
[13, 84]	μὴ τὸν αὐτὸν διαφθαρῆτε τρόπον.	Τότε	γὰρ καὶ οἱ παῖδές εἰσιν
[13, 45]	ἐραστὴν τὸν ἐπὶ τοῦ χόρτου	τότε	γενόμενον. Αὕτη δ' ὀψὲ τῆς
[13, 41]	Τῳ μεγέθει μὲν ἦν> τῶν	τότε	γυναικῶν βραχύ τι καταδεεστέρα· φωνῇ
[13, 44]	ἡδέως αὐτῆς ἔχειν τὸν ὑποκριτήν·	τότε	δ' ὄντος ἐν ἀποδημίᾳ, ἐξ
[13, 2]	συγκεχωρημένον κατὰ ψήφισμα τοῦτο ἐγένετο	τότε	διὰ σπάσιν ἀνθρώπων, ὥστ' ἐξεῖναι
[13, 42]	Αφροδίτην, ἀλλ' ὁ σοὶ χρήσας	τότε.	Εν συμποσίῳ δ' ὥς φασι,
[13, 26]	ἰσχύος· ὅταν δέ γηράσκωσιν ἤδη,	τὸτε	θεῶν> ἐπὶ τοὺς νεώς ἵζουσι
[13, 26]	Δί' ἤνθει τότε Λαγίσκ' ἤνθει	τότε	καὶ Θεολύτη μάλ' εὐπρόσωπος καὶ
[13, 26]	(Α) Νὴ τὸν Δί' ἤνθει	τότε	Λαγίσκ' ἤνθει τότε καὶ Θεολύτη
[13, 44]	ἐπιμελῶς ἡττῶμένων· ὃς οὐ δυνάμενος	τότε	παρελθεῖν ῥᾳδίως, ἀλλὰ στενοχωρῶν εἶπεν
[13, 32]	τὰς ἑταίρας ἰδίᾳ γραψάντων τὰς	τότε	ποιησαμένας τὴν ἱκετείαν καὶ ὕστερον
[13, 60]	Καὶ γὰρ εἰ νεωτέρα τῶν	τότε	χρόνων εἶ, τόν γ' ἀγῶν'
[13, 40]	Λάμια, βασιλικῆς. ~Πτολεμαῖος δ' ὁ	τοῦ	Αγησάρχου ἐν ταῖς περὶ τὸν
[13, 69]	καλὴ Σαπφὼ ἐρωμένην γενομένην Χαράξου	τοῦ	ἀδελφοῦ αὐτῆς κατ' ἐμπορίαν εἰς
[13, 21]	καὶ Αντιφάνους, ἔτι δὲ Γοργίου	τοῦ	Αθηναίου, πάντων τούτων συγγεγραφότων περὶ
[13, 64]	τῶν θυρῶν τοῦ ἱέρου ἐπέρραινεν	τοῦ	αἵμματος τοῖς βωμοῖς, ἕως καὶ
[13, 10]	οἶκοι διὰ γυναῖκας ὁ Φιλίππου	τοῦ	Αλεξάνδρου πατρός διὰ τὸν Κλεοπάτρας
[13, 20]	ὁ φιλόσοφος ὁ πάντων καταφρονῶν	τοῦ	Αλκιβιάδου κάλλους οὐχ ἥττων ἐστίν;
[13, 34]	καὶ ἡμεῖς τὸ ἐν Μελίσσῃ	τοῦ	Αλκιβιάδου μνῆμα ἐκ Συννάδων εἰς
[13, 3]	ἡ τοῦ Φοίνικος μήτηρ τὴν	τοῦ	Αμύντορος παλλακίδα. Μήδεια δὲ καίπερ
[13, 59]	Λακεδαιμονίων βασιλέως καὶ τῆς Φιλίππου	τοῦ	Αμύντου, ἔχουσα ἐπιγραφὴν Φρύνη Επικλέους
[13, 83]	οὐδὲν λαβὼν ἀπερστάλη. Τῷ Επιλύκου	τοῦ	Αμφιπολίτου υἱῷ ὄντι καλῷ Δαμίππῳ
[13, 91]	γάρ, ἀλλ' ἐκ τῆς Αγία	τοῦ	Αργείου Ιλίου Πέρσιδος οὗτος γὰρ
[13, 21]	κενωθῇ, ὡς Ασκληπιάδης εἴρηκεν ὁ	τοῦ	Αρείου ἐν τῷ περὶ Δημητρίου
[13, 46]	δὲ πλέονας, παραλειφθῆναι φάσκοντες ὑπὸ	τοῦ	Αριστοφάνους μετὰ ἑταιρῶν πλειόνων καὶ
[13, 35]	τὴν στρατοπεδείαν διέβη μετὰ μόνου	τοῦ	ἁρματηλάτου καὶ νυκτὸς ὁρμήσας ἐπὶ
[13, 35]	ἁρματηλάτου καὶ νυκτὸς ὁρμήσας ἐπὶ	τοῦ	ἅρματος διῆλθεν διὰ γῆς πολλῆς,
[13, 68]	δὲ τὸ δρᾶμα ἤδη φυγόντος	τοῦ	Αρπάλου ἐπὶ θάλατταν καὶ ἀποστάντος.
[13, 10]	τὰ πάντα καὶ δεηθείσης ἐκδικῆσαι	τοῦ	Αρπίου τὸν φόνον πείθει πολεμῆσαι
[13, 84]	θ' αὑτὸν τῷ νεῷ. Φιλήμων	τοῦ	αὐτοῦ μνημονεύων φησί λλ' ἐν
[13, 20]	γυναῖκας. Διὸ καὶ φασὶν Αρχιδάμου	τοῦ	βασιλέως, γυναικὸς αὐτῷ καλῆς φαινομένης,
[13, 64]	τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ οὕτως Μύστα Σελεύκου	τοῦ	βασιλέως ἐρωμένη ἦν· ἥτις ὑπὸ
[13, 80]	ἐρώμενον Υμέναιον γενέσθαι. Αντιγόνου δὲ	τοῦ	βασιλέως ἐρώμενος ἦν Αριστοκλῆς ὁ
[13, 42]	λέγουσι τὴν πυγήν ποτε ὑπὸ	τοῦ	βασιλέως Μανίαν Δημητρίου ἀνταξιῶσαι δωρεὰν
[13, 87]	καὶ ταῦτα Παλλακίδας εὗρον μουσουργοὺς	τοῦ	βασιλέως τριακοσίας εἵκοσι ἐννέα, ἄνδρας
[13, 61]	Δήμέαν ὃν φρυαττόμενόν ποτε ἐπι	τοῦ	βήματος ἐπεστόμισεν Υπερείδης εἰπών Οὐ
[13, 2]	Ρόδιος, ὅπερ σοι διαπέμψομαι εὐπορήσας	τοῦ	βιβλίου. Αντεῖπε δὲ τοῖς λέγουσι
[13, 85]	δὲ Σεκοῦνδος ἦν οἰκέτης Νικομήσους	τοῦ	Βιθυνῶν βασιλέως, ὡς ἱστορεῖ Νίκανδρος
[13, 5]	φησι Σάτυρος ἐν τῷ περὶ	τοῦ	Βίου αὐτοῦ, Αὐδάταν Ιλλυρίδα γήμας
[13, 15]	Καρύστιος ἱστορεῖ ἐν τῷ περὶ	τοῦ	Βίου αὐτου. Θρυλεῖτε γὰρ ὅτι
[13, 22]	Ναννίῳ ἑτέραις τε τοιαύταισι παγίσι	τοῦ	βίου ἔνδον κάθητ' ἀπόπληκτος οὐδ'
[13, 56]	πλείονα έδάκρυσεν ἢ ὅτε ὑπὲρ	τοῦ	βίου καὶ τῆς οὐσίας ἐκινδύνευε.
[13, 19]	ὑμῶν, ὡς τὀ εἰκός, περὶ	τοῦ	βίου καὶ τῆς προσποιητοῦ ἐπιτηδεύσεως
[13, 61]	Αρχίππην ἠγάπησεν τὴν ἑταίραν καὶ	τοῦ	βίου κληρονόμον κατέλιπεν. Οτι δὲ
[13, 7]	δυστυχεῖς ἡμεῖς οἱ> πεπρακότες τὴν	τοῦ	βίου παρρησίαν καὶ τὴν τρυφήν
[13, 14]	ἀβέλτερος. Εἰ γὰρ ἀφέλοι τις	τοῦ	βίου τὰς ἡδονάς, καταλείπετ' οὐδὲν
[13, 93]	μάταιοι δὲ ἐστὲ> εἰς τὸ	τοῦ	βίου χρήσιμον. Οὐδὲν γάρ ἐστι
[13, 61]	Θεωρίς. Επὶ δὲ δυσμαῖς ὢν	τοῦ	βίου, ὥς φησιν Ηγήσανδρος, Αρχίππην
[13, 85]	ἐκ τῶν παρατιθεμένων χορτασμάτων καθεὺδοντος	τοῦ	βρέφους τὰς μυίας ἀπεσόβει ὅτε
[13, 85]	οὖν ἡ τροφὸς ἐμπλήσειεν αὐτὸ	{τοῦ}	γάλακτος, ἀνὰ μέσον τῶν ποδῶν
[13, 21]	καλῆς πολυμαθίας, ἄνδρες φίλοι, τῆς	τοῦ	γραμματικοῦ τοῦδε, ὃς οὐδ' ἐγκαλύπτεται,
[13, 47]	πόλιν οὐχ ἧκες τῶν έκεῖ;	Τοῦ	δ' είπόντος Εἰς ποίαν; Εἰς
[13, 64]	ἄνδρα σώσατα τοιαύτην χάριτα παρὰ	τοῦ	δαιμονίου λαμβάνω, Λαοδίκη δὲ τὸν
[13, 13]	Ερωτα, συντομώτατον δ' εἰπεῖν, ὅσοι	τοῦ	δαίμονος τούτου ποιοῦσιν εἰκόνας. Εστὶν
[13, 55]	ἀπολαύω, οὐχ ἵνα μὴ ἄλλος.	Τοῦ	δὲ Διογένους εἰπόντος αὐτῷ· Ἀρίστιππε,
[13, 37]	τῶν ἀποδεδειγμένων καὶ κοινῶν δεικτηριάδων.	Τοῦ	δὲ Φιλοπάτορος βασιλέως Πτολεμαίου ούκ
[13, 40]	Ιστοριῶν Δημώ φησιν ἐρωμένην γενέσθαι	τοῦ	Δημητρίου· ᾗ ἐπιμανῆναι καὶ τὸν
[13, 92]	ὑπὲρ τοῦ Σοφοκλέους Δημοχάρους πεποιηκότος	τοῦ	Δημοσθένους ἀνεψιοῦ. Καὶ Ρωμαῖοι δ'
[13, 64]	τῆς διαδοχῆς τελευταῖος καὶ ἔξω	τοῦ	διαδήματος κοινωνὸν εἶχε τῆς βασιλείας,
[13, 11]	μὴ δρῶν δ' ὑπ' αὐτοῦ	τοῦ	διδάσκεσθαι φιλεῖν ἀφαρεθήσῃ χάριτας αἷς
[13, 80]	βασιλεύειν ἢ Αλέξανδρον. Ραδαμάνθυος δὲ	τοῦ	δικαίου Ιβυκος ἐραστήν φησι γενέσθαι
[13, 2]	καὶ τὴν Αριστείδου Μυρτώ, οὐ	τοῦ	δικαίου καλουμένου (οἱ χρόνοι γὰρ
[13, 92]	εἰς δικαστήρια ἀποκληρουμένους διαλεγόμενος περὶ	τοῦ	δικαίου κλεπτιστάτους ὄντας ἀπέθανεν δὲ
[13, 77]	φασιν ἁρπασθῆναι τὸν Γανυμήδην ὑπὸ	τοῦ	Διὸς καὶ τὸν τόπον δεικνύντες
[13, 46]	πρὸς τὴν Γνάθαιναν. Κελεύοντος οὖν	τοῦ	Διφίλου ὑπονίψαι τοὺς πόδας αὐτοῦ
[13, 66]	καὶ χρηστὴν ταύτην ὀνομάσαντος διὰ	τοῦ	δράματος, ἀντέγραψεν Μένανδρος ὡς οὐδεμιᾶς
[13, 68]	καὶ τοῖς Αθηναίοις αἰτίας γινομένης	τοῦ	δωρεὰς λαμβάνειν παρὰ Αρπάλου, λέγων
[13, 81]	τὴν κύλικα ἐγγυτέρω τὴν κύλικα	τοῦ	ἑαυτοῦ στόματος ἤγεν, ἵνα δὴ
[13, 41]	Δημοῦς θεραπαίνας στρεβλῶν. ~Περὶ δὲ	τοῦ	εἰρημένου τῆς Μανίας ὀνόματος ὁ
[13, 37]	φησι Κλείταρχος ὡς αἰτίας γενομένης	τοῦ	ἐμπρησθῆναι τὰ ἐν Περσεπόλει βασίλεια.
[13, 84]	Κλείσοφος ὁ Σηλυμβριανός. Οὗτος γὰρ	τοῦ	ἐν Σάμῳ Παρίου ἀγάλματός ἐρασθεὶς
[13, 17]	Χῖος τὸν Υπνον φήσας ἐρᾶν	τοῦ	Ενδυμίωνος οὐδὲ καθεύδοντος αὐτοῦ κατακαλύπτει
[13, 78]	τῶν ἀμφὶ τὸν Χαρίτωνα, προτάξας	τοῦ	ἑξαμέτρου τὸ πεντάμετρον, καθάπερ ὕστερον
[13, 56]	ὃς ἦν τρίτος ἀπὸ Πύρρου	τοῦ	ἐπ' Ἰταλίαν στρατεύσαντος, ἐρωμένη ἦν
[13, 92]	κατ' Επικούρου βιβλία ὑπὸ Ζήνωνος	τοῦ	Επικουρείου ἐξαιτηθεὶς ἀνῃρέθη, ὥς φησι
[13, 14]	ἀπὸ τῶν πολεμίων. Περὶ δὲ	τοῦ	ἐρᾶν Αμφις ἐν Διθυράμβῳ φησίν·
[13, 49]	εἰς τὸ συμπόσιον Γλυκέρας καὶ	τοῦ	ἐραστοῦ αὐτῆς ταύτῃ μᾶλλον προσέχοντος,
[13, 85]	Ωλένιον εἶναι, Ερμειάς δ' ὁ	τοῦ	Ερμοδώρου, Σάμιος δὲ γένος, ἐρασθῆναι
[13, 75]	πραγματεία, καὶ οὐδεὶς ἡγεῖτο φορτικοὺς	τοὺ	ἐρωτικούς, ὥστε καὶ Αἰσχύλος μέγας
[13, 59]	αὐτῆς ἐπλάσατο καὶ ἐν τῇ	τοῦ	Ερωτος βάσει τῇ ὑπὸ τὴν
[13, 58]	ἐρᾶν τῆς γυναικὸς καὶ οὐδέπω	τοῦ	ἔρωτος ἀπηλλαγμένος τὴν προειρημένην Μυρρίνην
[13, 11]	τοῖς παροῦσι τῶν φιλοσόφων περὶ	τοῦ	ἔρωτος καὶ αὐτούς τι εἰπεῖν
[13, 72]	ἡγοῦμαι παίζειν τὸν Ερμησιάνακτα περὶ	τοῦ	ἔρωτος. Καὶ γὰρ Δίφιλος ὁ
[13, 1]	ἔνισπε, τίνες λόγοι περὶ αὐτοῦ	τοῦ	ἔρωτος καὶ τῶν ἐρωτικῶν ἐλέχθησαν.
[13, 84]	παίδές εἰσιν λίθινοι δύο, ὧν	τοῦ	ἑτέρου Δελφοί φασι τῶν θεωρῶν
[13, 80]	τῆς ἐν Ιλίῳ Θυσίας Βαγώου	τοῦ	εὐνούχου οὕτως αὐτόν φησιν ἡττᾶσθαι
[13, 35]	δὲ ἦν καλός. Πέμποντος οὖν	τοῦ	Ζαριάδρου πρὸς τὸν Ομάστην καὶ
[13, 93]	ζῆτε. Λοιδόρου δὲ καὶ παμφάγου	τοῦ	ζῴου πεφυκότος. Ετι δὲ ταλαιπώρου
[13, 93]	δὲ τῷ ὄντι ζῆτε καίτοι	τοῦ	ζῴου τούτου ἐν τέτταρσι τὴν
[13, 18]	τε τὴν πολυμαθίαν καὶ τὴν	τοῦ	ἤθους ἐπιείκειαν. Λέγει δὲ οὕτως
[13, 65]	Ἦσαν δὲ αὖται δούλαι Κασίου	τοῦ	Ηλείου μετὰ καὶ ἄλλων ἑταιρῶν,
[13, 21]	ἐρωτοδιδάσκαλε· οὐδὲν ἄρα διαφέρεις Αμάσιος	τοῦ	Ηλείου, ὃν Θεόφραστος ἐν τῷ
[13, 82]	τοιοῦτον ἐπίγραμμα, χρησάμενος τῷ περὶ	τοῦ	Ηλίου καὶ Βορέου λόγῳ, καί
[13, 56]	ἐργαζομένοις) ἐρασθέντα γῆμαι. Πύρρου δὲ	τοῦ	Ἠπειρωτῶν βασιλέως, ὃς ἦν τρίτος
[13, 78]	Απόλλων ἡσθεὶς ἐπὶ τούτοις ἀναβολὴν	τοῦ	θανάτου τῷ Φαλάριδι ἐχαρίσατο, τοῦτο
[13, 59]	βάσει τῇ ὑπὸ τὴν σκηνὴν	τοῦ	θεάτρου ἐπέγραψε Πραξιτέλης ὃν ἔπασχε
[13, 46]	αὐτὸν ἀσχημονήσαντα σφόδρα ἀρθῆναι ἐκ	τοῦ	θεάτρου συνέβη καὶ οὐδὲν ἧττον
[13, 64]	ὡς δικαίως οἱ πολλοὶ καταφρονοῦσι	τοῦ	θείου, ὅτε ἐγὼ μὲν τὸν
[13, 13]	ἦν ἄπειρος τῶν τρόπων τῶν	τοῦ	θεοῦ. Εστὶν γὰρ οὔτε κοῦφος
[13, 81]	εἰ ἐποίησεν ὁ ζωγράφος τὰς	τοῦ	θεοῦ κόμας καὶ μὴ μελαίνας,
[13, 12]	ἐξ ἐραστῶν και ἐρωμένων, τὴν	τοῦ	θεοῦ σεμνότητα ἐμφαίνων, ἀσπαζομένων θάνατον
[13, 83]	τὴν αἰτίαν εὑρέθη διὰ τὸν	τοῦ	θεοῦ στέφανον ἀνῃρημένη. ~Ορᾶτε οὖν
[13, 83]	δὲ Ονόμαρχον καὶ ἐκ τῶν	τοῦ	θεοῦ χαρίσασθαι τοῦτον εἰς Δελφοὺς
[13, 6]	τὰς γνάθους κεχριμέναι. Κἂν ἐξίητε	τοῦ	θέρους, ἀπὸ τῶν μὲν ὀφθαλμῶν
[13, 17]	ὅπως διὰ παντὸς ἀπολαύῃ τῆς	τοῦ	θεωρεῖν ἡδονῆς. Λέγει δ' οὕτως·
[13, 85]	γάλακτος, ἀνὰ μέσον τῶν ποδῶν	τοῦ	θηρίου ἐτίθει αὐτὸ ἐν σκάφῃ.
[13, 85]	ἀνθρώπου δεινή τις φιλοστοργία γέγονε	τοῦ	θηρίου πρὸς τὸ παιδίον οὔτε
[13, 4]	τεσσαρεκαιδεκάτῃ τῶν Αττικῶν καταλέγων τὰς	τοῦ	Θησέως γενομένας γυναῖκάς φησι τὰς
[13, 10]	φησι Καλλισθένης ἐν τῷ περὶ	τοῦ	Ιεροῦ Πολέμου ὅτε Κιρραῖοι πρὸς
[13, 64]	ἐχομένη τῶν ῥόπτρων τῶν θυρῶν	τοῦ	ἱέρου ἐπέρραινεν τοῦ αἵμματος τοῖς
[13, 90]	τῶν φίλων καὶ πομπεύοντα ἕως	τοῦ	ἱεροῦ παραγίνεσθαι. Τὸν στέφανον δ'
[13, 89]	ὥς φησι, τὸν Χάρμον ἐραστὴν	τοῦ	Ιππίου γενέσθαι καὶ τὸν πρὸς
[13, 94]	τε τῇ Σωκράτους φιλοσοφίά, ἀνδρὸς	τοῦ	καὶ τὴν {τοιαύτην} χρῆσιν τῶν
[13, 8]	μὲν γὰρ ἦν ἄπειρος, οἶμαι,	τοῦ	κακοῦ, ὃ δ' οἷον ἦν
[13, 90]	ἐν τῇ ἑορτῇ καὶ τὸν	τοῦ	κάλλους ἀγῶνα ἐπιτελέσαι καὶ νικῆσαι
[13, 16]	κατοικεῖν. Σοφοκλῆς δέ που περὶ	τοῦ	κάλλους τοῦ Πέλοπος διαλεγομένην ποιήσας
[13, 81]	Φρύνιχος πορφυρέας εἰπὼν τὰς γνάθους	τοῦ	καλοῦ. Εἰ γὰρ ὁ ζωγράφος
[13, 18]	Χρύσιππος ἐν τῷ τετάρτῳ περὶ	τοῦ	Καλοῦ καὶ τῆς Ηδονῆς. Οὐκ
[13, 70]	Ερέσου δὲ τῆς ἑταίρας Σαπφὼ	τοῦ	καλοῦ Φάωνος ἐρασθεῖσα περιβόητος ἦν,
[13, 12]	αἰσχροῦ κεχωρισμένον ᾔδεσαν δῆλον ἐκ	τοῦ	κατὰ τὰ γυμνάσια αὐτὸν συνιδρῦσθαι
[13, 6]	Αρπυιῶν γένη, εἰς ὑπερβολὴν ἀφῖκται	τοῦ	καταπτύστου γένους Οὐκ ἔνεσθ' αὖται
[13, 86]	ἔτι τε ἀνημερώτεροι. Καίτοι Περσαίου	τοῦ	Κιτιέως ἐν τοῖς Συμποτικοῖς Υπομνήμασιν
[13, 70]	αὐλητρίδα Ναννὼ καὶ τὴν Ερμησιάνακτος	τοῦ	Κολοφωνίου Λεόντιον ἀπὸ γὰρ ταύτης
[13, 15]	τῆς στοᾶς αἱρουμένους τὰ Ερμείου	τοῦ	Κουριέως ἐκ τῶν Ιάμβων προειπών·
[13, 24]	Οντως γὰρ ἄριστα χωλὸς οἰφεις,	τοῦ	κρηπιδοποιοῦ πατρός σου πολλά σε
[13, 17]	καρδίαν> ψυχρᾷ φλογί> Ο δὲ	τοῦ	Κυθηρίου Φιλοξένου Κύκλωψ ἐρῶν τῆς
[13, 91]	προσηγορίας καὶ τίνες οἱ ὑπὸ	τοῦ	Κύκλωπος αὐτῶν καταβρωθέντες ὑπὸ τῶν
[13, 35]	ἰδὼν τὴν Οδάτιν ἑστηκυῖαν πρὸ	τοῦ	κυλικείου καὶ δακρύουσαν κιρνᾶσάν τε
[13, 27]	Δία τὸν μέγιστον. Ετι πολλὰ	τοῦ	Κυνούλκου θέλοντος λέγειν καὶ τοῦ
[13, 38]	εἶναι, αὐτὸς ἀπεδείχθη ὑπὸ Καλλιάδου	τοῦ	κωμικοῦ ἐκ Χορηγίδος τῆς ἑταίρας
[13, 59]	εἰκὼν αὕτη μέση τῆς Αρχιδάμου	τοῦ	Λακεδαιμονίων βασιλέως καὶ τῆς Φιλίππου
[13, 47]	ἄν, ἔφη, ἀπέθανες. Παυσανίου δὲ	τοῦ	Λάκκου ὀρχουμένου καὶ εἰς κάδον
[13, 68]	ἐν Ταρσῷ καὶ ὁρᾷ ὑπὸ	τοῦ	λαοῦ προσκυνουμένην καὶ βασίλισσαν προσαγορευομένην
[13, 7]	ἔστιν θηρί' ἐξωλέστερον. ~Τοιαῦτα πολλὰ	τοῦ	Λαρηνσίον λέγοντος ὁ Λεωνίδης ψέγων
[13, 84]	φησί λλ' ἐν Σάμῳ μὲν	τοῦ	λιθίνου ζῴου ποτὲ ἄνθρωπος ἠράσθη
[13, 84]	τὴν ψυχρότητα καὶ τὸν ἀντίτυπον	τοῦ	λίθου, τηνικαῦτα τῆς ἐπιθυμίας ἀπέστη
[13, 66]	ἐκείνῃ, τῷ δὲ ὡμίλησε καὶ	τοῦ	λοιποῦ φίλαι ἐγένοντο, κοινῶς περιέπουσαι
[13, 62]	τῷ κατὰ Νεαίρας τὴν Μετάνειραν	τοῦ	Λυσίου φησὶν ἐρωμένην εἶναι. Ηττητο
[13, 27]	τοῦ Κυνούλκου θέλοντος λέγειν καὶ	τοῦ	Μάγνου ἐπιραπίσαι βουληθέντος αὐτὸν εἰς
[13, 40]	βασιλέων ἐρωμένας ἀναγράφων φησί· Φιλίππου	τοῦ	Μακεδόνας αὐξήσαντος Φίλινναν τὴν ὀρχηστρίδα,
[13, 46]	μὲν τούτων μνημονεύω τῶν ὑπὸ	τοῦ	Μάχωνος εἰρημένων. Αἱ γὰρ καλαὶ
[13, 9]	προὖπτον κακὸν αὑτοὺς ἐμβάλλοντες, καίτοι	τοῦ	Μεγαρικοῦ ποιητοῦ παραινέσαντος αὐτοῖς οὔ
[13, 43]	εἰς Αδωνιν. Αναγώγως δέ πως	τοῦ	μειρακίσκου καὶ τυραννικώτερον αὐτῇ συναντήσαντος
[13, 33]	εὐχωλαῖς ἰανθείς. Ητξατο δ' οὕτως	τοῦ	μέλους· Πολύξεναι νεάνιδες ἀμφίπολοι Πειθοῦς
[13, 52]	γὰρ οὐκ ἔχει. Θεόφιλος Φιλαύλῳ·	τοῦ	μή ποτ' αὐτὸν ἐμπεσεῖν εἰς
[13, 23]	τὸν ὦμον καταβαλοῦσ' ἐξέρχεται· τοῦτο	τοῦ	μήκους ἀφεῖλεν. Οὐκ ἔχει τις
[13, 95]	οὐ τὴν οὐσίαν κέκτηται Ερμαίου	τοῦ	μυροπώλου, τὴν γυναῖκα διαφθείρας ἑβδομήκοντα
[13, 91]	κίνδυνον ἔχον ἐπ' ἀκολασίαν. ~Τοσαῦτα	τοῦ	Μυρτίλου ἑξῆς καταλέξαντος καὶ πάντων
[13, 57]	ὥσπερ ἕρμαιόν τι, ἔτι λαλοῦντος	τοῦ	Μυρτίλου ἔφη, εἰ ἔχομεν ἀρρενικῶς
[13, 27]	ἐπιραπίσαι βουληθέντος αὐτὸν εἰς τιμὴν	τοῦ	Μυρτίλου, φθάσας ὁ Μυρτίλος (διήχθευεν
[13, 66]	ἡ Βακχὶς τὴν ὁρμὴν κατιδοῦσα	τοῦ	νεανίσκου ἔδωκε. Πλαγγὼν δὲ τὸ
[13, 56]	ἡ Λευκαδία· ἣν Ολυμπιὰς ἡ	τοῦ	νεανίσκου μήτηρ φαρμάκοις ἀπέκτεινεν. ~Καὶ
[13, 66]	τὴν Σαμίαν. Λόγους οὖν προσενέγκαντος	τοῦ	νεανίσκου πρὸς αὐτὴν ἡ Πλαγγὼν
[13, 40]	ἧς Αλκυονέα γεννηθῆναι, Σελεύκου δὲ	τοῦ	νεωτέρου Μύσταν καὶ Νῦσαν. Ηρακλείδης
[13, 90]	ἐπιτελεῖσθαι μετὰ σπουδῆς λαμβάνειν τε	τοὺ	νικήσαντας ἇθλα ὅπλα ἅπερ ἀνατίθεσθαί
[13, 94]	τῶν μύρων ἀποδοκιμάσαντος, Σόλωνος δὲ	τοῦ	νομοθέτου οὐδ' ἐπιτρέποντος ἀνδρὶ τοιαύτης
[13, 33]	πρὸς τὰς ἑταίρας, αἳ παραγενομένου	τοῦ	Ξενοφῶντος καὶ θύοντος τῇ Αφροδίτῃ
[13, 18]	τὰ γένεια περιφέρετε τοὺς ἐρωμένους·	τοῦ	ξύρεσθαι τὸν πώγωνα κατ' Αλέξανδρον
[13, 74]	ἐτίμα τὴν Αφροδίτην, αἴτιον ἐγένετο	τοῦ	ὀλέθρου· καὶ οὔτε ἡ Αρτεμις
[13, 21]	βολίτινον ἔχων θάτερον σκέλος, ἐκείνου	τοῦ	ὁμωνύμου σοι ποιητοῦ τὴν κνήμην
[13, 65]	Ιππάρχου τοῦ ὑποκριτοῦ καὶ Φρυνίωνος	τοῦ	Παιανιέως, ὃς ἦν Δήμωνος μὲν
[13, 79]	παιδικούς ἐστιν ἔρωτας ἡδέως μελετᾶτε	Τοῦ	παιδεραστεῖν παρὰ πρώτων Κρητῶν εἰς
[13, 77]	Χάρις υἱὸν Αγησιλάου. ~Ολως δὲ	τοὺ	παιδικοὺς ἔρωτας τῶν ἐπὶ ταῖς
[13, 31]	ἡμέραν θεραπείας, τὰς δὲ γυναῖκας	τοῦ	παιδοποιεῖσθαι γνησίως καὶ τῶν ἔνδον
[13, 81]	κύλικα. Ετι πολὺ μᾶλλον ἐρυθριάσαντος	τοῦ	παιδὸς εἶπε πρὸς τὸν συγκατακείμενον
[13, 47]	πίνειν μέλλοντος παρ᾽ αὐτῇ καὶ	τοῦ	παιδὸς κελεύοντος τήν Γνάθαιναν προαναλῶσαι
[13, 81]	ζωγράφος χρώματι πορφυρέῳ ἐναλείψειε τουδὶ	τοῦ	παιδὸς τὰς γνάθους, οὐκ ἂν
[13, 81]	τῇ ἐπιραπὶζει, ὃ δὲ πάλιν	τοῦ	παιδὸς τῷ λόγῳ εἴχετο. Εἴρετο
[13, 34]	ἔτος θύεται βοῦς, διακελευσαμένου τοῦτο	τοῦ	πάντα ἀρίστου Αδριανοῦ βασιλέως· ὃς
[13, 48]	~Μετάνειρα δὲ ἡ ἑταίρα, Δημοκλέους	τοῦ	παρασίτου Λαγυνίωνος ἐπίκλην καταπεσόντος ἔν
[13, 86]	ἂν αὐτοὺς ὑπολάβοι τις ποιεῖν	τοῦ	παρόντος καιροῦ, ὅτε> καὶ ὁ
[13, 83]	παῖς πρὸς Φίλιππον ἀχθεὶς ὑπὸ	τοῦ	πατρὸς κἀκεῖ προαγωγευόμενος οὐδὲν λαβὼν
[13, 35]	τὸν ἔρωτα κατεσιώπησαν καὶ κελεύοντος	τοῦ	πατρὸς λαλεῖν οὐκ ἔφασαν εἰδέναι
[13, 85]	Δελφὶς δὲ πρὸς αὐτὸν ἐκ	τοῦ	πελάγους ἀπήντα καὶ ἀναλαμβάνων ἐπὶ
[13, 16]	δέ που περὶ τοῦ κάλλους	τοῦ	Πέλοπος διαλεγομένην ποιήσας τὴν Ιπποδάμειάν
[13, 50]	ἐν Ταρσῷ καὶ προσκυνεῖσθαι ὑπὸ	τοῦ	πλῆθους βασίλισσαν προσαγορευομένην· Ἀπειρῆσθαι τε
[13, 83]	Πύθια αὐλεῖν, εἰ μὴ ὑπὸ	τοῦ	πλήθους ἐκωλύθη. Τῷ δὲ Λυκόλα
[13, 3]	δὲ Πέρσαις ἀνέχεται ἡ βασίλεια	τοῦ	πλήθους τῶν παλλακίδων διὰ τὸ
[13, 60]	περὶ Εταιρῶν. Εἴρηκεν δὲ περὶ	τοῦ	πλούτου αὐτῆς Τιμοκλῆς ὁ κωμικὸς
[13, 65]	Νέαιρα ἦν {Στρατοκλείδου} ἐρωμένη Ξενοκλείδου	τοῦ	ποιητοῦ καὶ Ιππάρχου τοῦ ὑποκριτοῦ
[13, 89]	τὴν Σωκράτους θυγατέρα, καὶ Χάρμου	τοῦ	πολεμαρχήσαντος θυγατέρα ἔλαβεν Ιππίᾳ περικαλλεστάτην
[13, 25]	Ασπασίας πόρνα δύο· κἀντεῦθεν ἀρχὴ	τοῦ	πολέμου κατερράγη Ελλησι πᾶσιν ἐκ
[13, 40]	μετ' Αλέξανδρον βασιλεύοντα, Δημητρίου δὲ	τοῦ	Πολιορκητοῦ μετὰ τὰς προειρημένας Μανίαν,
[13, 68]	Διονυσίων ὄντων ἐπὶ τοῦ Υδάσπου	{τοῦ}	ποταμοῦ εἴτε Πύθων ἦν ὁ
[13, 2]	ἕλκουσαι ῥαπίζουσιν, ἵνα τὴν ἐκ	τοῦ	πράγματος ὕβριν φεύγοντες φιλοστοργῶσί τε
[13, 83]	ἔστησαν Μεταποντῖνοι κατὰ τὴν Αριστέα	τοῦ	Προκονησίου ἐπιδημίαν, ὅτ' ἔφησεν ἐξ
[13, 66]	καὶ ἀποστρέψαι θέλουσα τὸν νεανίσκον	τοῦ	πρὸς αὑτὴν ἔρωτος, ὡς ἀδύνατον
[13, 64]	ὑπὸ Θρᾳκῶν ἐν Εφέσῳ ἐπιβουλευομένου	τοῦ	Πτολεμαίου καὶ καταφυγόντος εἰς τὀ
[13, 10]	τὰς Αργείων θυγατέρας ἐπανιούσας ἐκ	τοῦ	Πυθικοῦ ἱεροῦ. Δεκάτῳ δὲ ἔτει
[13, 21]	πανδοκείοις αἰεὶ διαιτᾷ, καίτοι Ισοκράτους	τοῦ	ῥήτορος ἐν τῷ Αρεοπαγιτικῷ εἰρηκότος·
[13, 65]	ἡ ἑταίρα ἐρωμένη ἦν Στεφάνου	τοῦ	ῥήτορος, Λυσίου δὲ τοῦ σοφιστοῦ
[13, 57]	τὸν τῶν γυναικῶν κατάλογον Νικαινέτου	τοῦ	Σαμίου ἢ Ἀβδηρίτου, μικρὸν ἐπισχὼν
[13, 83]	εἰς Δελφοὺς παραγενομένῳ τῷ Πυθοδώρου	τοῦ	Σικυωνίου υἱῷ ἀποκερουμένῳ τὴν κόμην,
[13, 11]	ἐν οἷς τινες καὶ ἐμνημόνευσαν	τοῦ	σκηνικοῦ φιλοσόφου Εὐριπίδου ἀσμάτων, ὧν
[13, 65]	Στεφάνου τοῦ ῥήτορος, Λυσίου δὲ	τοῦ	σοφιστοῦ Μετάνειρα. Ἦσαν δὲ αὖται
[13, 95]	μάρτυρες. Ο μὲν οὖν βίος	τοῦ	σοφιστοῦ τοιοῦτος» Ο μὲν οὖν
[13, 45]	φησί, μου τὸ λῄδιον. Ο	τοῦ	Σοφοκλέους Δημοφῶν ἐρώμενος τὴν Αἶγα
[13, 92]	ὁ Αριστοτέλους γνώριμος, ἀπολογίαν ὑπὲρ	τοῦ	Σοφοκλέους Δημοχάρους πεποιηκότος τοῦ Δημοσθένους
[13, 82]	τᾖ πόᾳ ὑπέστρωσεν, τὴν δὲ	τοῦ	Σοφοκλέους χλανίδα περιεβάλοντο. Μετ' οὖν
[13, 82]	ὁμιλίαν ὁ παῖς ἁρπάσας τὸ	τοῦ	Σοφοκλέους χλανίδιον ᾤχετο, καταλιπὼν τῷ
[13, 93]	πλήν εἰ μὴ ὡς ἀληθῶς	τοῦ	σοφοῦ Σωκράτους ἐστὶν συγγράμματα, ἐχαρίσθη
[13, 44]	οὐκ ἐδοκίμαζον, τάλαν, ἄνθρωπον ἄχρι	τοῦ	στόματος ἠσβολωμένον· διὰ τοῦθ' ὑπέμεινα
[13, 44]	Παπαῖ, ζωγρεῖς, γύναι, φήσ' ἕνεκα	τοῦ	στρατιωτικοῦ· μνᾶς πραξαμένη δὲ πέντε
[13, 48]	στρατιώτης καὶ μαστιγίας· ἀναγωγότέρον οὖν	τοῦ	στρατιώτου λάκκον αὐτὴν εἰπόντος Πῶς;
[13, 82]	ἱμάτιον. Οἷα δὲ εἰκὸς διαλαληθέντος	τοῦ	συμβεβηκότος Εὐριπίδης πυθόμενος καὶ ἐπιτωθάζων
[13, 12]	συναύξεται. Αθηναῖοι δὲ τοσοῦτον ἀπέσχον	τοῦ	συνουσίας τινὸς διαλαβεῖν προεστάναι τὸν
[13, 44]	τετευχέναι τούτου παρ' αὐτῆς μηδέποτε	τοῦ	σχήματος, ἐν τῷδε δ' ἑτέρους
[13, 2]	κωμῳδίας ποιητὰς ἀποσιωπῆσαι τοῦτο, πολλάκις	τοῦ	Σωκράτους μνημονεύοντας. Παρέθετο δὲ περὶ
[13, 44]	μάλιστα καὶ ἐλάχιστον αὐτοῦ περιλάβω	τοῦ	σώματος. Επειτα, φασί, τῆς Γναθαινίου
[13, 26]	τρέχει τὰς ἁρμονίας τε διαχαλᾷ	τοῦ	σώματος, ἰδεῖν μὲν αὐτὴν ῥᾷόν
[13, 60]	βλάβας τὴν ἡλιαίαν εἷλε περὶ	τοῦ	σώματος καὶ τῶν δικαστῶν καθ'
[13, 23]	ἐστιν· παιδέρωτ' ἐντρίβεται. Καλὸν ἔχει	τοῦ	σώματός τι· τοῦτο γύμνον δείκνυται.
[13, 16]	τοὺς ἐραστὰς εἰς οὐδὲν ἄλλο	τοῦ	σώματος τῶν ἐρωμένων ἀποβλέπειν ἢ
[13, 35]	συντελεῖσθαι. Ὃ δὲ στρατοπεδεύων ἐπὶ	τοῦ	Τανάιδος {καὶ} διαλαθὼν τὴν στρατοπεδείαν
[13, 35]	τοῦ Τανάιδος. Τῶν δὲ ἐπέκεινα	τοῦ	Τανάιδος Ομάρτῃ βασιλεῖ Μαραθῶν θυγάτηρ
[13, 35]	τῆς ὑπεράνω Κασπίων πυλῶν μέχρι	τοῦ	Τανάιδος. Τῶν δὲ ἐπέκεινα τοῦ
[13, 76]	ἄρχεται ἡδύνεσθαι. Μνησθεὶς δὲ καὶ	τοῦ	Τενεδίου Θεοξένου ὁ Πίνδαρος, ὃς
[13, 5]	ἱστορεῖ Δικαίαρχος ἐν τρίτῳ περὶ	τοῦ	τῆς Ελλάδος Βίου ὁ δὲ
[13, 31]	ὥστε περιοδεύοντος αὐτοῦ τὴν ἐντὸς	τοῦ	Τμώλου χώραν, οὗ ἂν ἐπιστραφεῖς
[13, 33]	καὶ τὰς ἑταίρας. ~Υπάρχοντος οὖν	τοῦ	τοιούτου νομίμου περὶ τὴν θὲον
[13, 87]	ὡς γυναικὸς κάλλος. Ο γοῦν	τοῦ	τραγικοῦ Χαιρήμονος Οἰνεὺς περὶ παρθένων
[13, 47]	Κολποφακῆν διανοεῖται ποιεῖν» Ανδρονίκου δὲ	τοῦ	τραγῳδοῦ ἀπ' ἀγῶνός τινος, έν
[13, 85]	Νίκαιαν ἐκάλουν ᾧ τελευτῶσα ἡ	τοῦ	τρέφοντος Ινδοῦ γυνὴ παιδίον αὑτῆς
[13, 2]	χρόνοι γὰρ οὐ συγχωροῦσιν) ἀλλὰ	τοῦ	τρίτου ἀπ' ἐκείνου. Εἰσὶ δὲ
[13, 83]	ἐκωλύθη. Τῷ δὲ Λυκόλα {τῷ}	τοῦ	Τριχονείου υἱῷ Φυκίδᾳ ὄντι καλῷ
[13, 17]	ἄνθεσιν θρέψαν. Φρύνιχός τε ἐπὶ	τοῦ	Τρωίλου ἔφη λάμπειν ἐπὶ πορφυραῖς
[13, 70]	Λέαινα ἡ ἑταίρα, Αρμοδίου ἐρωμένη	τοῦ	τυρρανονκτονήσαντος ἥτις καὶ αἰκιζομένη ὑπὸ
[13, 93]	συνανθρωπίζον οἰκουρὸν εἶναι καὶ φυλακτικὸν	τοῦ	τῶν εὖ δρώντων βίου πάντων
[13, 68]	ὅπερ ἐδίδαξεν Διονυσίων ὄντων ἐπὶ	τοῦ	Υδάσπου {τοῦ} ποταμοῦ εἴτε Πύθων
[13, 79]	ξενωθέντα παρὰ Πέλοπι καὶ ἐρασθέντα	τοῦ	υἱοῦ αὐτοῦ Χρυσίππου, ὃν καὶ
[13, 56]	πάνυ καταφερής· ὅστις καὶ τῇ	τοῦ	υἱοῦ γυναικὶ συνῆν, ὡς Στησίμρροτος
[13, 65]	Ξενοκλείδου τοῦ ποιητοῦ καὶ Ιππάρχου	τοῦ	ὑποκριτοῦ καὶ Φρυνίωνος τοῦ Παιανιέως,
[13, 21]	Αρείου ἐν τῷ περὶ Δημητρίου	τοῦ	Φαληρέως συγγράμματι, τὸ κύριον αὐτῆς
[13, 57]	ποιουμὲνοις, οὐ κατὰ τοὺς Σωσικράτους	τοῦ	Φαναγορείιτου Ἠοίους ἢ τὸν τῶν
[13, 20]	ὡς καὶ ὁ σεμνότατος Αριστοτέλης	τοῦ	Φασηλίτου μαθητοῦ. Ημεῖς δ' οὐχι
[13, 64]	Εφέσῳ διέπων φρουρὰν υἱὸς ὢν	τοῦ	Φιλαδέλφου βασιλέως Εἰρήνην εἶχε τὴν
[13, 54]	λόγων. Καὶ πρῶτον μὲν μνησθήσομαι	τοῦ	φιλαληθεστάτου Επικούρου· ὅστις έγκυκλίου παιδείας
[13, 53]	λόγων. Καὶ πρῶτον μὲν μνησθήσομαι	τοῦ	φιλαληθεστάτου Επικούρου· ὅστις έγκυκλίου παιδείας
[13, 70]	ἐπέραστος ἦν, ἠκροᾶτο δὲ Στίλπωνος	τοῦ	φιλοσόφου. Βιλιστίχη δ' ἡ Αργεία
[13, 56]	τῆς δεούσης τετυχηκέναι ἐν ταῖς	τοῦ	φιλοσόφου διαθήκαις. Ὁ δὲ καλὸς
[13, 85]	Σάμιος δὲ γένος, ἐρασθῆναι Λακύδους	τοῦ	φιλοσόφου. Εν δὲ Λευκαδίᾳ φησὶν
[13, 3]	τοῖς Ελλησι οὐκ ἀνέρχεται ἡ	τοῦ	Φοίνικος μήτηρ τὴν τοῦ Αμύντορος
[13, 64]	δ' οὖσα τῆς μετ' Επικούρου	τοῦ	φυσικοῦ σχολασάσης θυγάτηρ, Σώφρονος δὲ
[13, 10]	ἦν, ἁρπασάντων Κιρραίων τὴν Πελάγοντος	τοῦ	Φωκέως θυγατέρα Μεγιστὼ καὶ τὰς
[13, 69]	τῆς ποιήσεως διαβάλλει ὡς πολλὰ	τοῦ	Χαράξου νοσφισαμένην. Ηρόδοτος δ' αὐτήν
[13, 45]	Θεόδοτον ἔχειν ἐραστὴν τὸν ἐπὶ	τοῦ	χόρτου τότε γενόμενον. Αὕτη δ'
[13, 21]	ἄνδρες φίλοι, τῆς τοῦ γραμματικοῦ	τοῦδε,	ὃς οὐδ' ἐγκαλύπτεται, ἀλλ' ἀναφανδὸν
[13, 11]	ἄγει. Τοῖς δ' ἀτελέστοις τῶν	τοῦδε	πόνων μήτε συνείην χωρίς τ'
[13, 81]	ὁ ζωγράφος χρώματι πορφυρέῳ ἐναλείψειε	τουδὶ	τοῦ παιδὸς τὰς γνάθους, οὐκ
[13, 75]	Λέγει δ' οὗτως περὶ αὐτῆς	Τοῦθ'	ἁδειᾶν Μουσᾶν ἔδειξε δῶρον μάραικα
[13, 26]	τις φίλη Αντεια. (Β) Καὶ	τοῦθ'	ἡμέτερον ἦν παίγνιον. (Α) Νὴ
[13, 44]	οἶδα γὰρ ἀκριβῶς καὶ πέποιθα	τοῦθ'	ὅτι εἰς νύκτ' ἀποδώσεις τῳ
[13, 44]	ἄχρι τοῦ στόματος ἠσβολωμένον· διὰ	τοῦθ'	ὑπέμεινα πολὺ λαβοῦσα χρυσίον, ἐφιλοσόφησά
[13, 23]	οἱ κωμικοί· ὀρθὰ προσθεῖσαι τοιαῦτα	τοὔκλυτον	τῆς κοιλίας ὡσπερεὶ κοντοῖσι τούτοις
[13, 42]	δέδοικά σε, μή μου προπεσούσης	τοὐμπλόκιον	ὑπερτράγῃς. ~Καὶ ἄλλων δὲ ἑταιρῶν
[13, 59]	δικασταὶ καταψηφιούμενοι, παραγαγὼν αὐτὴν εἰς	τοὐμφρανὲς	καὶ περιρήξας τοὺς χιτωνίσκους γυμνά
[13, 36]	Εὔξενος γυναῖκα καὶ στυνῴκει μεταθέμενος	τοὔνομα	Αριστοξένην. Καὶ ἔστι γένος ἐν
[13, 29]	ὄντως ἑταίρας. Αἱ μὲν ἄλλαι	τοὔνομα	βλάπτουσι τοῖς τρόποις γὰρ ὄντως
[13, 45]	ποτὲ μητέρα (Κορώνη δ' ἐπεκαλεῖτο	τοὔνομα)	διέλυεν ἡ Γνάθαιν' Ερωτηθεῖσα δὲ
[13, 41]	μᾶλον τὸ πάρεργον ἐπεκράτησ' ἢ	τοὔνομα.	Εδόκει δὲ λιθιᾶν, ὡς ἔοιχ'
[13, 29]	χάριν, ἐκ τῆς ἑταιρείας ἑταίρα	τοὔνομα	προσηγορεύθη. Καὶ σὺ νῦν οὐχ
[13, 13]	τι τοιοῦτον, ἐγγύς τ' εἰμὶ	τοὐνόματος.	Εὔβουλος δ' ἢ Αραρὼς ἐν
[13, 69]	δὲ τὴν Δωρίχαν τόδ' ἐποίησε	τοὐπίγραμμα	Ποσείδιππος, {καίτοι} καὶ ἐν τῇ
[13, 2]	περὶ Παροιμιῶν ἐν Λακεδαίμονιν φησί,	τοὺς	ἀγάμους αἱ γυναῖκες ἐν ἑορτῇ
[13, 80]	Ηρακλέους γενέσται παιδικά, διόπερ καὶ	τοὺς	ἄθλους ὑπομεῖναι. Αγαμέμνονά τε Αργύννου
[13, 92]	ὑμῶν φιλοτιμίας καὶ ἔριδας καὶ	τοὺς	ἀκαίρους ἐλέγχους δι' οὓς Σωκράτης
[13, 19]	τὴν ὑπήνην καὶ τὸν ὄρρον	τοὺς	ἀκολουθοῦντας ἐν τῷ Λυκείῳ μετὰ
[13, 91]	ἐπιτρῖψαι μᾶλλον ἢ σωφρονίσαι δυναμένων	τοὺς	ἀκούοντας. Καὶ ἐὰν μέν τίς
[13, 95]	καταπαύσω τὸν πρὸς σὲ καὶ	τοὺς	ἄλλους κύνας ἐνταῦθα λόγον.
[13, 31]	πρῶτον Ιάσοντα τὸν Αἴσονος συναγαγόντα	τοὺς	Αργοναύτας Εταιρείῳ Διὶ θῦσαι καὶ
[13, 21]	Πατροκλέους, εἰ γνήσιος ὁ λόγος,	τοὺς	Αρεοπαγίτας φησιν ἀριστήσαντά τινα ἐν
[13, 31]	τῆς πόλεως δουλείᾳ τοὺς φρουροὺς	τοὺς	αὐτῇ ποτε θύσαντας, ὡς ἱστορεῖ
[13, 56]	Στησίμρροτος ὁ Θάσιος ἱστορεῖ, κατὰ	τοὺς	αὐτοὺς αὐτᾡ χρόνους γενόμενος καὶ
[13, 95]	ἀλλὰ καὶ εἰς ἄλλους ἅπαντας	τοὺς	αὐτῷ κεχρημένους. Οὐχ οἱ μὲν
[13, 6]	ἥτις ὥσπερ ἡ Χίμαιρα πυρπολεῖ	τοὺς	βαρβάρους εἷς μόνος δ' ἱππεύς
[13, 60]	γ' ἀγῶν' ἀκήκοας. Βλάπτειν δοκοῦσα	τοὺς	βίους μείζους βλάβας τὴν ἡλιαίαν
[13, 35]	καὶ φίλους καὶ συγγενεῖς ἐποιεῖτο	τοὺς	γάμους, οὐ προειπῶν ὅτῳ μέλλοι
[13, 35]	τῆς κώμης γενόμενος ἐν ᾗ	τοὺς	γάμους συνετέλουν καὶ καταλιπὼν ἔν
[13, 92]	λέγων οὕτως Οἴμοι, φιλοσοφεῖς. Αλλὰ	τούς	γε φιλοσόφους ἐν τοῖς λόγοις
[13, 13]	ἔχειν ἐκεῖνον ἄλλως, ἠγνοηκότας δὲ	τοὺς	γραφεῖς ἔχοντα πτέρυγας αὐτὸν ζωγραφεῖν.
[13, 3]	μοι ἰης ἐκ νηδύος ἦσαν,	τοὺς	δ' ἄλλους μοι ἔτικτον ἐνὶ
[13, 24]	μὲν γέροντας ὄντας ἐπικαλούμεναι πατρίδια,	τοὺς	δ' ἀπφάρια, τοὺς νεωτέρους. Καὶ
[13, 31]	τεῖχος ὑπερβᾶσαν ἀπαγγεῖλαι τοῖς Αβυδηνοῖς.	Τοὺς	δ' αὐτίκα μεθ' ὅπλων ἀφικομένους
[13, 13]	πέτεσθαι τὀν θεὸν τὸν Ερωτα,	τοὺς	δ' ἐρῶντας· αἰτίαν δ' ἔχειν
[13, 95]	ἐλάττους ἦσαν} ἢ τῆς χειρὸς	τοὺς	δακτύλους. Καί μοι ἀνάβητε τούτων
[13, 81]	τις εἰς ῥόδεον χρῶμα βάψειε	τοὺς	δακτύλους, πορφυροβάφου χεῖρας καὶ οὐ
[13, 86]	μετρίως αὐτοῖς χρωμένους ἐπαινεῖν δεῖ,	τοὺς	δὲ θηριωδῶς καὶ ἀπλήστως ψέγειν.
[13, 59]	αὐτῆς ἐπερρητόρευσεν δεισιδαιμονῆσαί τε ἐποίησεν	τοὺς	δικαστὰς τὴν ὑποφῆτιν καὶ ζάκορον
[13, 20]	ἐστιν ἐπὶ τὰ γυμνάσια καὶ	τοὺς	δρόμους καὶ ὁρᾶν προσπαλαίοντας τοὺς
[13, 92]	Σωκράτης μὲν ἀπέθανεν ὁ πρὸς	τοὺς	εἰς δικαστήρια ἀποκληρουμένους διαλεγόμενος περὶ
[13, 23]	αὐτήν, ὥστε τὴν εὐπυγίαν ἀναβοᾶν	τοὺς	εἰσιδόντας. Κοιλίαν ἁδρὰν> ἔχει· στηθί'
[13, 35]	πολὺν χρόνον ὁ Ομάρτης συναγαγὼν	τοὺς	ἐκ τῆς βασιλείας δυνάστας καὶ
[13, 31]	πᾶσαν, ἀλλὰ καὶ τελευσάσης συναγαγὼν	τοὺς	ἐκ τῆς χώρας Λυδοὺς πάντας
[13, 78]	ἐποίησε ὁ ἐπικληθεὶς Χαλκοῦς ἐν	τοῦς	Ελεγείοις. Εστὶν δὲ ὁ χρησμὸς
[13, 79]	παιδεραστεῖν παρὰ πρώτων Κρητῶν εἰς	τοὺς	Ελληνας παρελθόντος, ὡς ἱστορεῖ Τίμαιος.
[13, 46]	Σέ τε γὰρ λέγουσιν διαφθείρειν	τοὺς	ἐντυγχάνοντάς σοι ἀνωφελῆ καὶ ἐριστικὰ
[13, 47]	ἀπ' ἀγῶνός τινος, έν ᾧ	τοὺς	Ἐπιγόνους εὐημερήκει, πίνειν μέλλοντος παρ᾽
[13, 59]	γυμνά τε τὰ στέρνα ποιήσας	τοὺς	ἐπιλογικοὺς οἴκτους ἐκ τῆς ὄψεως
[13, 16]	Καὶ ὁ Αριστοτέλης δὲ ἔφη	τοὺς	ἐραστὰς εἰς οὐδὲν ἄλλο τοῦ
[13, 75]	δὲ καὶ διὰ τὴν ὁμιλίαν	τοὺς	ἐραστὰς προσελκὺσασθαι. Λέγει δ' οὗτως
[13, 48]	συσσιτικὸν συνέγραφεν, καθ' ὃν δεῖ	τοὺς	ἐραστὰς ὡς αὐτὴν καὶ τὴν
[13, 15]	εἴκοσι ἐτῶν δεῖν λέγοντες συνέχειν	τοὺς	ἐρωμένους. Καί μοι δοκεῖ Αρίστων
[13, 16]	Αρίστων ἔφη, ὅθεν καὶ καλεῖσθαι	τοὺς	ἐρωμένους συνέβη παιδικά. Πρὸς ἀλήθειαν
[13, 18]	δὲ ξυρουμένους τὰ γένεια περιφέρετε	τοὺς	ἐρωμένους· τοῦ ξύρεσθαι τὸν πώγωνα
[13, 14]	φησὶν οὕτως· Τίς οὐχί φησι	τοὺς	ἐρῶντας ζῆν μόνους, οὓς> δεῖ
[13, 14]	ἐν τῷ Φιλαύλῳ· Τίς φησὶ	τοὺς	ἐρῶντας οὐχὶ νοῦν ἔχειν; ἦ
[13, 21]	Θεόφραστος ἐν τῷ Ερωτικῷ περὶ	τοὺς	ἔρωτας δεινὸν γεγονέναι λέγει. Οὐκ
[13, 75]	τὰ θέατρα διὰ τῶν τραγῳδιῶν	τοὺς	ἔρωτας, ὃ μὲν τὸν Αχιλλέως
[13, 28]	ἐν Παρακαταθήκῃ ἀπο τῶν ἑταιρῶν	τοὺς	ἑταίρους διαστέλλων φησί· Πεποιήκατ' ἔργον
[13, 28]	Εταίραν δὲ τὴν Αφροδίτην τὴν	τοὺς	ἑταίρους καὶ τὰς ἑταίρας συνάγουσαν·
[13, 20]	ἀπέκλινεν ἐπὶ τὴν πλουσίαν, ζημιῶσαι	τοὺς	ἐφόρους αὐτον, ἐπιλέγοντας ὅτι βασιλίσκους
[13, 21]	καὶ Παυσίαν ἔτι τε Νικοφάνη	τοὺς	ζωγράφους. Μνημονεύει δὲ αὐτῶν ὡς
[13, 19]	τὰ καττύματα καὶ κιναίδους καλοῦντες	τοὺς	ἢ μύρου προσβάλλοντας ἢ μικρῷ
[13, 39]	δ' εἶπ' Αλλὰ μήν, νὴ	τοὺς	θεούς, ἀπὸ βαλάνου τοῦτ' ἐστί,
[13, 85]	ταῦτα δι' ὅλης τῆς ἡμέρας	τοὺς	καλάμους λαμβάνων ἐκ τῶν παρατιθεμένων
[13, 20]	ἔοικεν. Καθίστων δὲ καὶ πολλοὶ	τοὺς	καλλίστους βασιλέας, ὡς μέχρι νῦν
[13, 20]	Καὶ γὰρ ἐν ταῖς Εὐανδρίαις	τοὺς	καλλίστους ἐγκρίνουσι καὶ τούτους πρωτοφορεῖν
[13, 20]	θεαὶ δὲ τίνας ἀναρπάζουσιν; οὐ	τοὺς	καλλίστους; Οἷς καὶ σύνεισιν· Ηὼς
[13, 12]	Κρῆτες δ' ἐν ταῖς παρατάξεσι	τοὺς	καλλίστους τῶν πολιτῶν κοσμήσαντες διὰ
[13, 24]	Αὐταὶ βιάζονται γὰρ εἰσέλκουσί τε	τοὺς	μὲν γέροντας ὄντας ἐπικαλούμεναι πατρίδια,
[13, 86]	ὑποπίωμεν ἐπορρεπεῖς εἶναι. Καὶ ἐνταῦθα	τοὺς	μὲν ἡμέρως τε καὶ μετρίως
[13, 74]	ναίουσιν εἴσω φῶς ὁρῶντες ἡλίου,	τοὺς	μὲν σέβοντας τἀμὰ πρεσβεύς κράτη,
[13, 92]	σοφιστὰς τῆς Ρώμης ὡς διαφθείροντας	τοὺς	νέους, ἐπεὶ οὐκ οἶδ' ὅπως
[13, 20]	τοὺς δρόμους καὶ ὁρᾶν προσπαλαίοντας	τοὺς	νέους ταῖς κόραις. ~Καὶ ὁ
[13, 46]	Γλυκέρας παρὰ πότον ὡς διαφθειρούσης	τοὺς	νέους, ὥς φησι Σάτυρος ἐν
[13, 26]	γηράσκωσιν ἤδη, τὸτε θεῶν> ἐπὶ	τοὺς	νεώς ἵζουσι πεινῶντες κακῶς· κἄπειτα
[13, 24]	ἐπικαλούμεναι πατρίδια, τοὺς δ' ἀπφάρια,	τοὺς	νεωτέρους. Καὶ τῶνδ' ἑκάστην ἔστιν
[13, 95]	ἡλικίας αὐτῆς ἀπολαύων, ἧς ῥᾷον	τοὺς	ὀδόντας ἀριθμῆσαι {ὅσου ἐλάττους ἦσαν}
[13, 35]	διὰ γῆς πολλῆς, διώξας περὶ	τοὺς	ὀκτακοσίους σταδίους. Πλησίον δὲ τῆς
[13, 53]	παιδείας ἀμύητος ὢν ἐμακάριζε καὶ	τοὺς	ὁμοίως αὐτῷ ἐπὶ φιλοσοφίαν παρερχομένους,
[13, 54]	παιδείας ἀμύητος ὢν ἐμακάριζε καὶ	τοὺς	ὁμοίως αὐτῷ ἐπὶ φιλοσοφίαν παρερχομένους,
[13, 17]	Ενδυμίωνος οὐδὲ καθεύδοντος αὐτοῦ κατακαλύπτει	τοὺς	ὀφθαλμούς, ἀλλὰ ἀναπεπταμένων τῶν βλεφάρων
[13, 16]	σώματος τῶν ἐρωμένων ἀποβλέπειν ἢ	τοὺς	ὀφθαλμούς, ἐν οἷς τὴν αἰδῶ
[13, 50]	ὅτι λευκαὶ καὶ λεπταὶ οὖσαι	τοὺς	ὀφθαλμοὺς μεγάλους εἶχον. Αντιφάνης δὲ
[13, 63]	παροινήσας εἰς Νικόδημον ἐξέκοψεν αὐτοῦ	τοὺς	ὀφθαλμούς. Παραδέδοται δὲ καὶ περὶ
[13, 78]	αἱ φιλίαι) τὸ παράπαν ἐκώλυον	τοὺς	παιδικοὺς ἔρωτας, πανταχόθεν αὐτοὺς ἐκκόπτοντες.
[13, 95]	τὰ ὀφειλόμενα ἔρχονται ὥστε οἶεσθαι	τοὺς	παριόντας ἐπ' ἐκφορὰν αὐτοὺς ἥκειν
[13, 23]	τὸ κέρδος καὶ τὸ συλᾶν	τοὺς	πέλας πάντα τἄλλ' αὐταῖς πάρεργα
[13, 69]	Δωρίχης ἐστὶν αὕτη, ἡ καὶ	τοὺς	περιβοήτους ὀβελίσκους ἀναθεῖσα ἐν Δελφοῖς,
[13, 2]	οὖν τις ὁρμώμενος μέμψαιτ' ἂν	τοὺς	περιτιθέντας Σωκράτει δύο γαμετὰς γυναῖκας,
[13, 46]	Κελεύοντος οὖν τοῦ Διφίλου ὑπονίψαι	τοὺς	πόδας αὐτοῦ τὴν Γνάθαιναν, ἣ
[13, 5]	Μακεδὼν οὐκ ἐπήγετο μὲν εἰς	τοὺς	πολέμους γυναῖκας, ὥσπερ Δαρεῖος ὁ
[13, 43]	γὰρ ἐπιμελῶς εἰς αὐτὸν αἰεὶ	τοὺς	προλόγους ἐμβάλλομεν. Μαστιγίας μώλωπας ὑψηλοὺς
[13, 4]	καὶ Αἴγλην, δι' ἣν καὶ	τοὺς	πρὸς Αριάδνην ὅρκους παρέβη, ὥς
[13, 44]	τινός, τό τ' εἶδος αὐτῆς	τοὺς	ῥυθμούς τε καταμαθὼν ἐπυνθάνετο μίσθωμα
[13, 35]	ὦ θύγατερ Οδάτι, νῦν ποιούμεθα	τοὺς	σοὺς γάμους. Περιβλέψασα οὖν καὶ
[13, 92]	δ' οἱ πάντα ἄριστοι ἐξέβαλον	τοὺς	σοφιστὰς τῆς Ρώμης ὡς διαφθείροντας
[13, 43]	τάριχος εἶπε ταχέως ἀποφέρειν πρὸς	τοὺς	σπανίζειν ὁμολογουμένους ἁλῶν, τὴν χιόνα
[13, 78]	καὶ βασανιζόμενοι ἀναγκαζόμενοί τε λέγειν	τοὺς	συνειδότας οὐ μόνον οὐ κατεῖπον,
[13, 60]	διὰ τὸ ἀποσήθειν καὶ ἀποδύειν	τοὺς	συνόντας αὐτῇ, τὴν δὲ Θεσπικήν.
[13, 57]	κατάλογον γυναικῶν ποιουμὲνοις, οὐ κατὰ	τοὺς	Σωσικράτους τοῦ Φαναγορείιτου Ἠοίους ἢ
[13, 15]	ὁ Μυρτίλος κᾆτα ἀποβλέψας εἰς	τοὺς	τὰ τῆς στοᾶς αἱρουμένους τὰ
[13, 92]	Δημητρίῳ καὶ τοῖς νομοθέταις, διότι	τοὺς	τὰς τῶν λόγων, ὥς φασι,
[13, 2]	γυναῖκας τὸν βουλόμενον, ὅθεν καὶ	τοὺς	τῆς κωμῳδίας ποιητὰς ἀποσιωπῆσαι τοῦτο,
[13, 78]	τ' ἔλαβε τὸ δεινόν. Διὰ	τοὺς	τοιούτους οὖν ἔρωτας οἱ τύραννοι
[13, 94]	ἐδεῖτο μὴ περιιδεῖν αὐτὸν διὰ	τοὺς	τόκους ἐκ τῶν ὄντων ἐκπεσόντα.
[13, 14]	ἔχειν; ἦ πού τίς ἐστι	τοὺς	τρόπους ἀβέλτερος. Εἰ γὰρ ἀφέλοι
[13, 38]	τὸ γένος, σεμνῆς δ' ἄλλως	τοὺς	τρόπους. Μεταβάλλουσαι γὰρ αἱ τοιαῦται
[13, 23]	εὐθὺς ἀναπλάττουσι ταύτας, ὥστε μήτε	τοὺς	τρόπους μήτε τὰς ὄψεις ὁμοίας
[13, 93]	Αἰσχίνην τὸν Σωκρατικὸν τοιοῦτον γεγενῆσθαι	τοὺς	τρόπους ὁποῖίον φησι Λυσίας ὁ
[13, 27]	Φιλεταίρου Κυνηγίδα· Παῦσαι γέρων ὢν	τοὺς	τρόπους. Οὐκ οἶσθ' ὅτι οὔκ
[13, 49]	δὲ ὄντος ἐπεὶ γυμνὸς κατέκειτο,	τοὺς	τύπους τῶν πληγῶν ἰδοῦσα Πόθεν
[13, 78]	ὁ περιπατητικὸς περισπουδάστους φησίν γενέσθαι	τοὺς	τῶν παίδων ἔρωτας, ὅτι πολλάκις
[13, 95]	τὸν μὲν ἄνδρα αὐτῆς καὶ	τοὺς	υἱοὺς πτωχοὺς ἐποίησεν, αὐτὸν δὲ
[13, 92]	οὐκ ἐγὼ δικαίως πάντας ὑμᾶς	τοὺς	φιλοσόφους μισῶ μισοφιλολόγους ὄντας Οὕς
[13, 31]	κατεχομένης γὰρ τῆς πόλεως δουλείᾳ	τοὺς	φρουροὺς τοὺς αὐτῇ ποτε θύσαντας,
[13, 31]	μεθ' ὅπλων ἀφικομένους ἀνελεῖν μὲν	τοὺς	φύλακας, κρατήσαντας δὲ τῶν τειχῶν
[13, 59]	αὐτὴν εἰς τοὐμφρανὲς καὶ περιρήξας	τοὺς	χιτωνίσκους γυμνά τε τὰ στέρνα
[13, 39]	ποτὲ ἐπαινεθῆναι θ' Ἣ δὲ	τοῦτ'	ἀπεκρίθη· Πρὸς ταῦτα καὶ Λέαιναν,
[13, 57]	θηρίον τρυγέραυον· οὐ γὰρ γίγνεται	τοῦτ'	αὐτόθι. Πρὸς ὃν ὁ Μυρτίλος
[13, 43]	εἰ, φησίν, ᾔδει, ἡ Γνάθαινα,	τοῦτ'	ἐγώ, τῇ μητρὶ συνεδείπνουν ἄν,
[13, 26]	νεώς ἵζουσι πεινῶντες κακῶς· κἄπειτα	τοῦτ'	εἶναι νομίζεται τέρας. Καὶ Λαὶς
[13, 43]	ἅπαξ αὐτῷ παρασχεῖν· τὴν δὲ	τοῦτ'	εἰπεῖν Τάλαν, ἔπειτα τὴν πυγήν
[13, 57]	τὸν τίγριν. Φιλήμονα γὰρ οἷδα	τοῦτ'	εἰρηκότα ἐν Νεαίρᾳ· Ὥσπερ Σέλευκος
[13, 54]	ἐκεῖνον πολλἠν φροντίδα ποιούμενον αὐτῆς	τοῦτ'	ἐμφανίζειν διὰ τῶν πρὸς Ερμαρχον
[13, 53]	ἐκεῖνον πολλἠν φροντίδα ποιούμενον αὐτῆς	τοῦτ'	ἐμφανίζειν διὰ τῶν πρὸς Ερμαρχον
[13, 63]	τὰς γυναῖκας ἐπάγεσθαι ἀλλ' αἰδοῖ	τουτ'	ἐποίησεν, φεύγων τὴν διαβολήν. Ακόλαστος
[13, 39]	νὴ τοὺς θεούς, ἀπὸ βαλάνου	τοῦτ'	ἐστί, Λάμια, βασιλικῆς. ~Πτολεμαῖος δ'
[13, 44]	μὴ δῆτ' ἄνερ· οὐδέποτε γὰρ	τοῦτ'	ἐστί σοι πεπραγμένου. ~Εξῆς δὲ
[13, 25]	καὶ ὶσωτήριον, (καί μοι λέγειν	τοῦτ'	ἐστὶν ἁρμοστόν, Σόλων) μεστὴν ὁρῶντα
[13, 92]	Αλεξις γοῦν ἐν Ιππῳ φησίν	Τοῦτ'	ἔστιν Ακαδήμεια, τοῦτο Ξενοκράτης Πόλλ'
[13, 39]	ἔχει. Κείνη δὲ γελάσασ' Αλλὰ	τοῦτ'	ἔφη, τάλαν, ὄζειν δοκεῖ μοι
[13, 25]	ἀνθρώπους, Σόλων· σὲ γὰρ λέγουσιν	τοῦτ'	ἰδεῖν πρῶτον, μόνον δημοτικόν, ὦ
[13, 28]	ὄντως ἑταιρῶν τὸν λόγον πεποίημαι	τουτέστιν	τῶν φιλίαν ἄδολον συντηρεῖν δυναμένων,
[13, 39]	ἀποτρίψας {καὶ} θιγὼν τοῖς δακτύλοις	Τουτί	γε, Λάμια, φησίν, ὀσφράνθητι καὶ
[13, 51]	οὐδ' ὅλως Αθηνᾷ θύεται διὰ	τοῦτο,	ἄλλος ἔσται λόγος. Ἀλλ' ὅ
[13, 23]	Καλὸν ἔχει τοῦ σώματός τι·	τοῦτο	γύμνον δείκνυται. Εὐφυεῖς ὀδόντας ἔσχεν·
[13, 28]	ἑταίρους καὶ τὰς ἑταίρας συνάγουσαν·	τοῦτο	δ' ἐστὶν φίλας. Καλοῦσι γοῦν
[13, 36]	δὲ ὁ Νάνῳ τῷ βασιλεῖ	(τοῦτο	δ' ἦν αὐτῷ ὄνομα) ἦν
[13, 30]	πράσων ἑκάστοτ' ἐπεδείπνει μεθ' ῆμῶν·	τοῦτο	δ' ἦν, ἵνα μή τι
[13, 92]	ἰδεῖν ἔστι. ~Καὶ ὁ Μυρτίλος	Τοῦτο	δὲ ποῦ εἴρηκεν Φύλαρχος Κατανέγνων
[13, 67]	σύνεγγυς οὐδέν ἐστι τῷ μεγέθει.	Τοῦτο	δὲ τὸ μὲν πρῶτον, ὅπερ
[13, 2]	μὴ ἄρα συγκεχωρημένον κατὰ ψήφισμα	τοῦτο	ἐγένετο τότε διὰ σπάσιν ἀνθρώπων,
[13, 78]	παρά τοῖς παιδικοῖς. Εργῳ γοῦν	τοῦτο	ἔδειξεν ὁ συνταχθεὶς Θήβησιν ὑπὸ
[13, 78]	τοῦ θανάτου τῷ Φαλάριδι ἐχαρίσατο,	τοῦτο	ἐμφήνας τοῖς πυνθανομένοις τῆς Πυθίας
[13, 2]	τὸ ἐνδόσιμον Αριστοτέλης ἔδωκεν ἱρτορῶν	τοῦτο	ἐν τῷ περὶ Εὐγενείας Εἰ
[13, 51]	Μέδοντα ψευδομαρτυριῶν (Αντικύρας) Ἐπώνυμον ἐστὶ	τοῦτο	ἑταίρας· τὸ γὰρ κύριον ἦν
[13, 55]	ἐν ᾗ πολλοὶ πεπλεύκασιν; οὐδὲ	τοῦτο»	ἐφη. Οὕτως οὖν οὐδὲ γυναικὶ
[13, 48]	κλινην Πρόσεχε, φησί, μὴ ἀνατραπῇς.	Τοῦτο	ἱστορεῖ Ηγήσανδρος. Αριστόδημος δ' ἐν
[13, 35]	Ζαριάδρην ἐρασθείη, τὸ δ' αὐτὸ	τοῦτο	κἀκείνῳ πάθος συμπεσεῖν πρὸς αὐτὴν.
[13, 80]	χορηγεῖσθαι ἐκέλευσεν. Διόπερ καὶ Δαρεῖος	τοῦτο	μαθὼν ηὔξατο τῷ Ηλίῳ τὰς
[13, 41]	Ηνίκα σκώψειε γάρ ῥημάτιον εὐθὺ	τοῦτο	μάνίαν' ἀνεβόα, αὐτή θ' ὅτ'
[13, 45]	κόμισαι. Τὸ κωλῦον γάρ ἐστι	τοῦτο	με. Ἣ δ' ὡς ἀπήγγειλ'
[13, 15]	οἷς τραγῳδεῖτε, παιδοπῖπαι ὄντες καὶ	τοῦτο	μόνον ἐξηλωκότες τὸν ἀρχηγόν ὑμῶν
[13, 74]	γὰρ τὴν πᾶσαν ἀρετὴν ἔχοντι	τοῦτο	μόνον τὸ ἁμάρτημα προσόν, ὅτι
[13, 92]	Ιππῳ φησίν Τοῦτ' ἔστιν Ακαδήμεια,	τοῦτο	Ξενοκράτης Πόλλ' ἀγαθὰ δοῖεν οἱ
[13, 41]	Μανίαν ἐλοιδορεῖτο καὶ λέγει Τί	τοῦτο,	παῖ, εἰ καὶ λίθον εἶχες;
[13, 14]	παρείς; ἄφρων γ' ἀληθῶς. Οὔτε	τοῦτο	πείθομαι οὔθ' ὡς πένης ἄνθρωπος
[13, 85]	ἐν σκάφῃ. Εἰ δὲ μὴ	τοῦτο	πεποιήκοι, τροφὴν οὐκ ἐλάμβανεν ἡ
[13, 2]	τοὺς τῆς κωμῳδίας ποιητὰς ἀποσιωπῆσαι	τοῦτο,	πολλάκις τοῦ Σωκράτους μνημονεύοντας. Παρέθετο
[13, 41]	τὰ στρώμαθ' ὅτι προίετο, ἐνουθετήθη	τοῦτό	πως ὑπὸ Διφίλου. Μετὰ ταῦτα
[13, 8]	βίον. Γεγάμηκα γὰρ καὐτος διὰ	τοῦτό	σοι παραινῶ μὴ γαμεῖν. (Β)
[13, 90]	δὲ κάλλους, ὡς δέον καὶ	τοῦτο	τιμᾶσθαι, καθάπερ καὶ παρὰ Τενεδίοις
[13, 72]	Οτι δὲ οὔκ ἐστι Σαπφοῦς	τοῦτο	τὸ ᾆσμα παντί που δῆλον.
[13, 23]	ἐπὶ τὸν ὦμον καταβαλοῦσ' ἐξέρχεται·	τοῦτο	τοῦ μήκους ἀφεῖλεν. Οὐκ ἔχει
[13, 34]	κατ' ἔτος θύεται βοῦς, διακελευσαμένου	τοῦτο	τοῦ πάντα ἀρίστου Αδριανοῦ βασιλέως·
[13, 42]	δ' ἡ ἑταίρα Μήθεν παρὰ	τοῦτο,	φησὶ, λυποῦ, φίλατε· οὐ γὰρ
[13, 84]	καὶ ἐπεπήδησαν φανέντων δὲ πᾶσι	τούτοις	ἀδυνάτων ἀπέστησαν, καθάπερ Κλείσοφος ὁ
[13, 18]	παραπλησίως ἔχοντα καὶ μεμυρισμένον καὶ	τούτοις	ἀκολούθως ἠμφιεσμένον, πρότερον μὲν ἔφησε
[13, 78]	Διὸ καὶ Απόλλων ἡσθεὶς ἐπὶ	τούτοις	ἀναβολὴν τοῦ θανάτου τῷ Φαλάριδι
[13, 93]	κακολόγοι καὶ βοροὶ πρός τε	τούτοις	ἄνοικοι καὶ ἀνέστοι βιοῦντες. Εξ
[13, 23]	τοὔκλυτον τῆς κοιλίας ὡσπερεὶ κοντοῖσι	τούτοις	εἰς τὸ πρόσθ' ἀπήγαγον. Τὰς
[13, 68]	τὴν σοὶ συνοικοῦσαν. Συνεπιμαρτυρεῖ δὲ	τούτοις	καὶ ὁ τὸν Αγῆνα τὸ
[13, 62]	Μνημονεύει δ' αὐτῆς Στράττις ἐν	τούτοις	Καὶ τὴν Λαγίσκαν τὴν Ισοκράτους
[13, 72]	φεύγων ουδαμενον ἐξεφόρησε βίωι. ~Εν	τούτοις	ὁ Ερμησιάναξ σφάλλεται συγχρονεῖν οἰόμενος
[13, 70]	ἐν τῷ περὶ Εταιρῶν. Επὶ	τούτοις	ὁ Μυρτίλος μέλλων σιωπᾶν ἀλλὰ
[13, 94]	τὰ τῆς τέχνης. Εξῆς δὲ	τούτοις	ὁ ῥήτωρ τάδε λέγει. Πεισθεὶς
[13, 86]	αὐτῷ τούτων ἀπολαύειν. Καὶ ἕτερα	τούτοις	παραπλήσια πάνυ πολλὰ τῶν φορτικῶν
[13, 66]	καὶ Αρχίλοχος περὶ αὐτῆς ἐν	τούτοις	Συκῆ πετραίη πολλὰς βόσκουσα κορώνας,
[13, 11]	παρὰ Κύννῃ τῇ Ιλλυρίδι. ~Επὶ	τούτοις	τοῖς λόγοις ἔδοξε τοῖς παροῦσι
[13, 62]	καταλέγων καὶ ἄλλας ἑταίρας ἐν	τούτοις.	Φιλύρα γέ τοι ἐπαύσατο πορνευομένη
[13, 12]	ἀναθέντες τῷ Ερωτι τὴν διὰ	τοῦτον	ἀγομένην ἕορτην Ελευθέρια προσηγόρευσαν· δι'
[13, 94]	τοιαῦτα λέγοντος καὶ ἅμα οἰόμενος	τοῦτον	{Αἰσχίνην} Σωκράτους γεγονότα μαθητὴν καὶ
[13, 36]	παρόντων μνηστήρων· ᾦ δὲ δοίη,	τοῦτον	εῖναι νυμφίον. Η δὲ παῖς
[13, 83]	ἐκ τῶν τοῦ θεοῦ χαρίσασθαι	τοῦτον	εἰς Δελφοὺς παραγενομένῳ τῷ Πυθοδώρου
[13, 18]	πιττοκοπούμενόν τιν' ἢ ξυρούμενον ὁρᾷς,	τοῦτον	ἔχει τι θάτερον· ἢ γὰρ
[13, 35]	ἐστι ζηλωτὸς, καὶ τὸν μῦθον	τοῦτον	ζωγραφοῦσιν ἐν τοῖς ἱεροῖς καὶ
[13, 85]	πτώτῳ Ερωτικῶν. Τὸν δὲ παῖδα	τοῦτον	Θεόφραστος ἐν τῷ Ερωτικῷ Αμφίλοχον
[13, 8]	οὐ γαμεῖς, ἂν νοῦν ἔχῃς,	τοῦτον	καταλείπων τὸν βίον. Γεγάμηκα γὰρ
[13, 72]	οὐκ ἀμερίμνως δοκῶ τὸν ἐρωτικὸν	τοῦτον	πεποιῆσθαι κατάλογον, οὐκ ὢν οὕτως
[13, 95]	φορὰς οὐ κατατίθησιν, ἀλλὰ περὶ	τοῦτον	τὸν κάπηλον ὡς περὶ στήλην
[13, 75]	μετρίως ἐρωτικὸς γενόμενος συνέστησε καὶ	τοῦτον	τὸν τρὸπον τῶν ᾳσμάτων· ἃ
[13, 76]	τις φθέγξηται κατὰ τὸν αὐτὸν	τοῦτον	φιλόσοφον Ἡνίκ' ἐχρῆν δύνειν, νῦν
[13, 35]	πληρώσασα δὸς ᾧ θέλεις {γαμηθῆναι}	τούτου	γὰρ κεκλήσῃ γυνή. Κἀκείνη περιβλέψασα
[13, 36]	δ' ἦν τῇ παιδὶ Πέττα.	Τούτου	δὲ συμπεσόντος καὶτοῦ πατρὸς ἀξιοῦντος
[13, 93]	ὄντι ζῆτε καίτοι τοῦ ζῴου	τούτου	ἐν τέτταρσι τὴν φύσιν περιττὴν
[13, 44]	αὐτὸν μὲν ἀξιοῦντα μὴ τετευχέναι	τούτου	παρ' αὐτῆς μηδέποτε τοῦ σχήματος,
[13, 13]	δ' εἰπεῖν, ὅσοι τοῦ δαίμονος	τούτου	ποιοῦσιν εἰκόνας. Εστὶν γὰρ οὔτε
[13, 12]	πρῶτον τὰς περὶ τὸν θεὸν	τοῦτου	πράξεις. ~Τούτων λεχθέντων ὁ Πλούταρχος
[13, 12]	σωτηρίαν. Οτι δὲ καὶ οἱ	τούτου	πρεσβύτεροι κατὰ φιλοσοφίαν σεμνόν τινα
[13, 95]	παριόντας ἐπ' ἐκφορὰν αὐτοὺς ἥκειν	τούτου	τεθνεῶτος. Οὓτω δ' οἱ ἐν
[13, 20]	Εὐανδρίαις τοὺς καλλίστους ἐγκρίνουσι καὶ	τούτους	πρωτοφορεῖν ἐπιτρέπουσιν. Εν Ηλιδι δὲ
[13, 25]	μεστὴν ὁρῶντα τὴν πόλιν νεωτέτων	τούτους	τ' ἔχοντας τὴν ἀναγκαίαν φύσιν
[13, 80]	(συνεχῶς γὰρ ἐν τῷ ποταμῷ	τούτῳ	ἀπελούετο) θάψας εἴσατο καὶ ἱερὸν
[13, 77]	Θησέως ἐρασθεὶς καὶ τὴν θυγατέρα	τούτῳ	γυναῖκα ἔδωκε Φαίδραν, ὡς Ζῆνις
[13, 85]	εἰς παιδίον γράφει δ' οὕτως	Τούτῳ	δὲ τῷ ἐλέφαντι συνετρέφετο θήλεια
[13, 38]	εἰς τὸ σῶφρον τῶν ἐπὶ	τούτῷ	σεμνυμένων εἰσὶ βελτίους. Ο δὲ
[13, 95]	δοκεῖν εἰς τὸν Ανδρίαν πλεῖν	τούτῳ	συμβάλλειν. Πολὺ γὰρ μᾶλλον ἃ
[13, 18]	πώγωνι δρᾶν ἐναντία, ἢ πλουσιακὸν	τούτῳ	τι> προσπίπτει κακόν. Τί γὰρ
[13, 82]	γεγονὸς καὶ αὐτός ποτε ὐφη	τούτῳ	χεχρῆσθαι τῷ παιδί, ἀλλὰ μηδὲν
[13, 86]	βασιλέα άπεκάλουν, ὅτι ἔξεστι αὐτῷ	τούτων	ἀπολαύειν. Καὶ ἕτερα τούτοις παραπλήσια
[13, 50]	κατηγοροῦντας ἢ ἀπολογουμένους, μνησθήσομαι καὶ	τούτων.	Δημοσθένης μὲν γὰρ ἐν τῷ
[13, 69]	Δελφοῖς, ὧν μέμνηται Κρατῖνος διὰ	τούτων	Εἰς δὲ τὴν Δωρίχαν τόδ'
[13, 55]	Κορινθίαν αὐτὴν εἶναί φησιν διὰ	τούτων·	Εἰσὶν δὲ πόθεν αἱ παῖδες
[13, 54]	τῶν ἑταιρῶν ἀποφθέγματα πεπεράνθω μέχρι	τούτων·	ἐπ' ἄλλο δ' εἶδος μεταβήσομαι
[13, 53]	τῶν ἑταιρῶν ἀποφθέγματα πεπεράνθω μέχρι	τούτων·	ἐπ' ἄλλο δ' εἶδος μεταβήσομαι
[13, 12]	καλλίστους τῶν πολιτῶν κοσμήσαντες διὰ	τούτων	θύουσι τῷ Ερωτι, ὡς Σωσικράτης
[13, 67]	σὰς τιμὰς προπηλακίζειν ἐπιχειρῶν. Μνημονεύει	τούτων	καὶ Φιλήμων ἐν Βαβυλωνίῳ Βασίλισσ'
[13, 13]	περὶ τὸν θεὸν τοῦτου πράξεις.	~Τούτων	λεχθέντων ὁ Πλούταρχος ἀπεμνημόνευσε τῶν
[13, 95]	τοὺς δακτύλους. Καί μοι ἀνάβητε	τούτων	μάρτυρες. Ο μὲν οὖν βίος
[13, 51]	εἴ {γε} γνήσιος ὁ λόγος,	τούτων	μνημονεύει· Φιλύρα γέ τοι ἐπαύσατο
[13, 46]	ἐστιν ἀνακάμπτειν πάλιν; ~Μέχρι μὲν	τούτων	μνημονεύω τῶν ὑπὸ τοῦ Μάχωνος
[13, 16]	οὐδὲ τῶν ἰχθύων· ἀπογενομένων γοῦν	τούτων	οὐδεὶς ἡδέως ἔτι προσφέρεται τὸ
[13, 58]	δ' ὁ Θηβαῖος σεμνότερον μὲν	τούτων,	οὐκ εὐσχημόνως δὲ περὶ τὰς
[13, 2]	τὸ πλῆθος τὸν πατέρα. Εκ	τούτων	οὖν τις ὁρμώμενος μέμψαιτ' ἂν
[13, 46]	ἑκατὸν καὶ λε' Απολλόδωρος δὲ	τούτων	πλείους, ὁ Γοργίας δὲ πλέονας,
[13, 23]	ἄν τε μή. {Οψεις διὰ	τούτων	σκευοποιοῦσι τῶν τεχνῶν. ~Διὸ συμβουλεύς
[13, 21]	δὲ Γοργίου τοῦ Αθηναίου, πάντων	τούτων	συγγεγραφότων περὶ τῶν Αθήνησι Εταιρίδων.
[13, 26]	ἄλλας ἑταίρας αὐτῇ συγκατελέγει δὶα	τούτων·	Τὴν ἐκ Κορίνθου Λαίδ' οἶσθα;
[13, 52]	ἢ Βάραθρον ἢ Θάλλουσαν ἢ	τούτων	τινά, ὧν ἐμπλέκουσι τοῖς λίνοις
[13, 15]	αὐτον πᾶσι τοῖς ἄμμοις ποιῶν.	~Τούτων	τῶν Αλέξιδος ἀπομνημονεύσας ὁ Μυρτίλος
[13, 22]	Μυρρίνη, Χρυσίς, Κοναλίς, Ιερόκλεια, Λοπάδιον.	Τούτων	τῶν ἑταιρῶν καὶ Αμφις μνημονεύει
[13, 70]	Λαμύνθιος ὁ Μιλήσιος. Εκάτερος γὰρ	τούτων	τῶν ποιητῶν, ὥς φησι Κλέαρχος
[13, 23]	ἁδρὰν> ἔχει· στηθί' ἔστ' αὐταῖσι	τούτων	ὧν ἔχουσ' οἱ κωμικοί· ὀρθὰ
[13, 43]	Δεξιθέᾳ δειπνοῦσα θῄταίρᾳ ποτε Γνάθαινα,	τοὔψον	ἀποτιθείσης πᾶν σχεδὸν τῆς Δεξιθέας
[13, 43]	ἀγορὰν λέγουσιν αὐτὴν ἐξίναι καὶ	τοὔψον	ἐφορᾶν καὶ πολυπραγμονεῖν πόσου πωλεῖθ'
[13, 49]	φορίνην Λαβέ, εἶπε, καὶ, ταῦτα	τράγε.	Πέμφαντος δέ τινος αὐτῇ τῶν
[13, 43]	Χῖα, Θάσια τέτταρα, μύρον, στεφάνους,	τραγήματ'	ἔριφον, ταινίας, ὄψον, μάγειρον, τὰ
[13, 71]	μέλισσα πολυπρήωνα Κολώνην λείπουσ' ἐν	τραγικαῖς	ᾖδε χοροστασίαις Βάκχον καὶ τὸν
[13, 14]	τῷ Ερωτικῷ Χαιρήμονά φησι τὸν	τραγικὸν	λέγειν, ὡς τὸν οἶνον τῶν
[13, 95]	δὲ κατὰ τὸν Αρίσταρχον τὸν	τραγικὸν	ποιητήν Τάδ' οὐχ ὑπάρχων, ἀλλὰ
[13, 8]	ὁ Μεταγένης. Καρκίνος δ' ὁ	τραγικὸς	ἐν Σεμέλῃ, ἧς ἀρχή ὦ
[13, 87]	γυναικὸς κάλλος. Ο γοῦν τοῦ	τραγικοῦ	Χαιρήμονος Οἰνεὺς περὶ παρθένων τινῶν
[13, 15]	κᾆθ' ἁλίσκεσθε ἐναντία πράσσοντες οἷς	τραγῳδεῖτε,	παιδοπῖπαι ὄντες καὶ τοῦτο μόνον
[13, 45]	μοι, τί βουλόμενος ἔγραψας ἐν	τραγῳδίᾳ»	Ερρ' αἰσχροποιέ; Καταπλαγεὶς δ' Εὐριπίδης
[13, 5]	ἐστὶν Εὐριπίδης, ἔν γε ταῖς	τραγῳδίαις,	ἔφη ὁ Σοφοκλῆς ἐπεὶ ἔν
[13, 75]	καὶ παιδεράστριάν τινες καλοῦσι τὴν	τραγῳδίαν·	καὶ ἐδέχοντο τὰ τοιαῦτα ᾄσματα
[13, 61]	φιλοσόφων Διαδοχαῖς. Σοφοκλῆς δ' ὁ	τραγῳδιοποιὸς	ἤδη γέρων ὢν ἠράσθη Θεωρίδος
[13, 75]	εἰς τὰ θέατρα διὰ τῶν	τραγῳδιῶν	τοὺς ἔρωτας, ὃ μὲν τὸν
[13, 47]	διανοεῖται ποιεῖν» Ανδρονίκου δὲ τοῦ	τραγῳδοῦ	ἀπ' ἀγῶνός τινος, έν ᾧ
[13, 94]	ἐπὶ τρισὶ δραχμαῖς Σωσινόμῳ τῷ	τραπεζίτῃ	καὶ Αριστογείτονι προσελθὼν πρὸς ἐμὲ
[13, 43]	πόθεν ἔχεις ταῦτ' ἔφη, τὰ	τραύματα;	Κἀκεῖνος αὐτῇ συντόμως ἀπεκρίνατο ὅτι
[13, 14]	τῶν ἐρώντων ἐν τῷ ἐπιφραφομένῷ	Τραυματίᾳ	φησὶν οὕτως· Τίς οὐχί φησι
[13, 6]	τῶν γνάθων ἱδρὼς ἐπὶ τὸν	τράχηλον	ἄλοκα μιλτώδη ποιεῖ, ἐπὶ τῷ
[13, 44]	ὀνάρια μεθ' ἑαυτῆς τρία καὶ	τρεῖς	θεραπαίνας καὶ νέαν τιθὴν μίαν.
[13, 73]	πέφυκε κἀφ' ὅσον διέρχεται. Αὕτη	τρέφει	σὲ κἀμὲ καὶ πάντας βροτούς.
[13, 47]	Παρασίτου γάρ τινος ὑπο γραὸς	τρεφομένου	καὶ τὸ σῶμα εὖ ἔχοντος,
[13, 22]	Αντιφάνης φησὶν ἐν Αγροίκῳ, τῷ	τρέφοντι	συμφορά· εὐφραίνεται γὰρ κακὸν ἔχων
[13, 85]	ἐκάλουν ᾧ τελευτῶσα ἡ τοῦ	τρέφοντος	Ινδοῦ γυνὴ παιδίον αὑτῆς τριακοσταῖον
[13, 73]	δύο, φύουσιν ἡμῖν πάντα καὶ	τρέφουσ'	ἃμα, δι' ὧν βρότειον ζῇ
[13, 42]	τῶν ἐπιγελᾶν εἰθισμένων ἅπαντα τοῖς	τρέφουσιν	αἰεὶ πρὸς χάριν· βουλόμενος εἶωαι
[13, 26]	δὲ δολιχὸν τοῖς ἔτεσιν ἤδη	τρέχει	τὰς ἁρμονίας τε διαχαλᾷ τοῦ
[13, 42]	ἐν τοῖς ὄρεσι τάχιστα θηρίον	τρέχειν;	Η Μανία δ' αὐτόμολος, ὦ
[13, 57]	ἐπισχὼν ἐπὶ τὴν παρὰ σοῦ	τρέψομαι	πεῦσιν, Φοῖνιξ ἄττα γεραιέ. Μάθε
[13, 70]	ἐρωμένης αὐτῷ γενομένης ἔγραψεν ἐλεγειακὰ	τρία	βιβλία, ὧν ἐν τῷ τρίτῳ
[13, 44]	πάντ' ἔχουσ' ὀνάρια μεθ' ἑαυτῆς	τρία	καὶ τρεῖς θεραπαίνας καὶ νέαν
[13, 45]	ἐλᾳδίου ταρτημόριά μοι, φησὶ, προσενέγκῃς	τρία	κόμισαι. Τὸ κωλῦον γάρ ἐστι
[13, 8]	οὗ τῶν τριάκοντ' οὐκ ἀπόλλυται	τρία	πλοιάρια γήμας δ' οὐδε εἷς
[13, 8]	οὐδ' Αἰγαῖον οὐδὲ οὗ τῶν	τριάκοντ'	οὐκ ἀπόλλυται τρία πλοιάρια γήμας
[13, 87]	Παλλακίδας εὗρον μουσουργοὺς τοῦ βασιλέως	τριακοσίας	εἵκοσι ἐννέα, ἄνδρας στεφανοπλόκους ἕξ
[13, 5]	ὃς περὶ τῶν ὅλων πολεμῶν	τριακοσίας	ἑξήκοντα περιήγετο παλλακάς, ὡς ἱστορεῖ
[13, 48]	ἴσος ἐγράφη καὶ ὅμοιος, στίχων	τριακοσίων	εἴκοσι τριῶν. ~Καλλίστιον δὲ τήν
[13, 85]	τρέφοντος Ινδοῦ γυνὴ παιδίον αὑτῆς	τριακοσταῖον	παρακατέθετο. Αποθανούσης δὲ τῆς ἀνθρώπου
[13, 40]	Λέμβος ἐν τῇ ἕκτῃ καὶ	τριακοστῇ	τῶν Ιστοριῶν Δημώ φησιν ἐρωμένην
[13, 19]	φιλαργυρίας θύραις ῥυπαρῶς ζῶντες καὶ	τριβωνάρια	περιβαλλόμενοι μικρὰ καὶ {τῶν} ἥλων
[13, 67]	πορνείαν ὥστε γίνεσθαι μὴ μόνον	τρίδουλον,	ἀλλὰ καὶ τρίπορνον αὐτήν. Απὸ
[13, 6]	Χίμαιρα πυρπνόος ἢ Χάρυβδις ἢ	τρίκρανος	Σκύλλα, ποντία κύων, Σφίγξ, Υδρα,
[13, 59]	θέλοι λαβεῖν εἴτε τὸν ἐπὶ	Τριπόδων	Σάτυρον. Ἣ δὲ ἑλομένη τὸν
[13, 51]	τὸ τῆς Τήθης ἀναφέρουσα ἐκ	τριπορνείας	ὄνομα. Καὶ Νεμεάδος δὲ τῆς
[13, 67]	μὴ μόνον τρίδουλον, ἀλλὰ καὶ	τρίπορνον	αὐτήν. Απὸ πλειόνων δὲ ταλάντων
[13, 6]	τήνπρος ἢ, θρόνος, εἶτα δὴ	τρίπους	τις' εἶτα, φησὶ, παιδίσκη δίπους.
[13, 44]	ῥᾳδίως, ἀλλὰ στενοχωρῶν εἶπεν Ὦ	τρισάθλιε	ὀνηλάτ' εἰ μὴ θᾶττον ἐκατήσῃ
[13, 94]	ἄνδρες δικασταί, ὀφείλων ἀργύριον ἐπὶ	τρισὶ	δραχμαῖς Σωσινόμῳ τῷ τραπεζίτῃ καὶ
[13, 47]	Τί γὰρ οἴει με έν	τρισὶν	ἡμέραις καταβεβρωκέναι; Ἤτοι τήν λήκυθον,
[13, 87]	ἑπτά, χυτρεψοὺς εἵκοσι ἐννέα, γαλακτουργοὺς	τρισκαίδεκα,	ποτηματοποιοὺς ἑπτακαίδεκα, οἰνοηθητὰς ἑβδομήκοντα, μυροποιοὺς
[13, 55]	Μεγακλέους. Τίμαιος δ' ἐν τῇ	τρισκαιδεκάτῃ	τῶν Ιστοριῶν ἐξ Ὑκκάρων· καθὰ
[13, 33]	αὐτὸν ἐγκώμιον, οὗ ἡ ἀρχή	τρισολυμπιονίκαν	ἐπαινέων οἶκον, ὕστερον δὲ καὶ
[13, 71]	ἐν πυρὶ δ' ὄμμα, σκληρὸν	τριστοίχοις	δεῖμα φέρων κεφαλαῖς. Ενθεν ἀοιδιάων
[13, 52]	Κερκώπη μὲν ἤδη γέγον' ἔτη	τρισχίλια,	ἡ δὲ Διοπείθους ἀηδὴς Τέλεσις
[13, 10]	καὶ Λυκέας ὁ Ναυκρατίτης ἐν	τρίτῃ	Αἰγυπτιακῶν τὴν Νειτῆτιν Κύρῳ πεμφθῆναί
[13, 92]	Ιστορίαν. Εἰπόντος δ' ἐν τῇ	τρίτῇ	καὶ εἰκοστῇ» ὁ Μυρτίλος ἔφη
[13, 37]	δ' ὁ Κυζικηνὸς ἐν τῇ	τρίτῃ	καὶ τετάρτῃ τῶν Ελληνικῶν Ιστοριῶν
[13, 84]	Δοῦρις ὁ Σάμιος ἐν τῇ	τρίτῃ	τῶν περὶ Αγαθοκλέα Ιστοριῶν. Κἀγὼ
[13, 6]	Οὐ δύ' ἀποπνίξασ' ἑταίρους τὸν	τρίτον	θηρεύεται ἔτι λαβεῖν; Αλλ' ἐξέπεσεν
[13, 56]	τοῦ Ἠπειρωτῶν βασιλέως, ὃς ἦν	τρίτος	ἀπὸ Πύρρου τοῦ ἐπ' Ἰταλίαν
[13, 8]	ἔπειθ' ὁ δεύτερος, εἶθ' ὁ	τρίτος,	εἶθ' ὁ τέταρτος, εἶθ' ὁ
[13, 20]	τὸν βοῦν ἄγειν, ὁ δὲ	τρίτος	τὰς θυηλὰς ἐπιτίθησιν. Ηρακλείδης δ'
[13, 2]	γὰρ οὐ συγχωροῦσιν) ἀλλὰ τοῦ	τρίτου	ἀπ' ἐκείνου. Εἰσὶ δὲ Καλλισθένης,
[13, 70]	τρία βιβλία, ὧν ἐν τῷ	τρίτῳ	κατάλογον ποιεῖται ἐρωτικῶν, οὑτωσί πως
[13, 25]	Νίκανδρος ὁ Κολοφώνιος ἱστορεῖ ἐν	τρίτῳ	Κολοφωνιακῶν φάσκων αὐτὸν καὶ πανδήμου
[13, 89]	τέρμασι γυμνασίου. Ησίοδος δ' ἐν	τρίτῳ	Μελαμποδίας τὴν ἐν Εὐβοίᾳ Χαλκίδα
[13, 56]	Ἐλπινίκῃ μιχθῆναι. Πυθαίνέτος δ' ἐν	τριτῳ	περὶ Αἰγίνης Περίανδρόν φησιν ἐξ
[13, 5]	παλλακάς, ὡς ἱστορεῖ Δικαίαρχος ἐν	τρίτῳ	περὶ τοῦ τῆς Ελλάδος Βίου
[13, 48]	δ' αὐτὸν Καλλίμαχος ἐν τῷ	τρίτῳ	πίνακι τῶν Νόμων καὶ ἀρχὴν
[13, 37]	ὁ Εὐεργέτης Πτολεμαῖος ἐν τῷ	τρίτῳ	τῶν Υπομνημάτων, πλείστας ἔσχεν ἐρωμένας,
[13, 38]	ὁ αὐτὸς ἱστορεῖ Καρύστιος ἐν	τρίτῳ	Υπομνημάτων. Δημήτριος δ' ὁ Πολιορκητὴς
[13, 18]	προσπίπτει κακόν. Τί γὰρ αἱ	τρίχες	λυποῦσιν ἡμᾶς, πρὸς θεῶν; Δι'
[13, 6]	ἐπὶ τῷ προσώπῳ δ' αἱ	τρίχες	φορούμεναι εἴξασι πολιαῖς ἀνάπλεῳ ψιμυθίου.
[13, 83]	Τῷ δὲ Λυκόλα {τῷ} τοῦ	Τριχονείου	υἱῷ Φυκίδᾳ ὄντι καλῷ Ονόμαρχος
[13, 26]	δέχεται δὲ καὶ στατῆρα και	τριώβολον,	προσίεται δὲ καὶ γέροντα καὶ
[13, 43]	ὃ δὲ μειδιάσας Κύβδ' ἔφη,	τριωβόλου.	Τίς δ' οὑπιτρέψων ἐστί σοι,
[13, 48]	καὶ ὅμοιος, στίχων τριακοσίων εἴκοσι	τριῶν.	~Καλλίστιον δὲ τήν έπικληθεῖσαν Πτωχελένην
[13, 25]	πολέμου κατερράγη Ελλησι πᾶσιν ἐκ	τριῶν	λαικαστριῶν. ~Τῶν οὗν μεγαλομίσθων ἑταιρῶν
[13, 4]	δὲ τῆς Ελένης καὶ ἐκ	Τροιζῆνος	ἥρπασεν Αναξώ. Μετὰ δὲ τὴν
[13, 83]	τὸν Επαμινώνδου ἐρώμενον τὸ Λευκτρικὸν	τρόπαιον	ἐντετυπωμένον ἔχειν ἐπὶ τῆς ἀσπίδος
[13, 29]	μὲν ἄλλαι τοὔνομα βλάπτουσι τοῖς	τρόποις	γὰρ ὄντως ὂν καλόν. Αναξίλας
[13, 14]	τὸν οἶνον τῶν χρωμένων τοῖς	τρόποις>	κεράννυσθαι, οὕτως καὶ τὸν Ερωτα·
[13, 7]	δ' οἶδεν ὅτι ἢ τοῖς	τρόποις	ὠνητέος ἄνθρωπός ἐστιν ἢ πρὸς
[13, 42]	καὶ συνεῖχ' αὐτὴν μόνος γαμετῆς	τρόπον	γυναικός. Υπο δ' Αντήνορος μοιχευομένην
[13, 36]	δὲ γάμος ἐγίγνετο τόνδε τὸν>	τρόπον·	ἔδει μετὰ τὸ δεῖπνον εἰσελθοῦσαν
[13, 50]	τὰς Αφύας καλουμένας τὸν αὐτὸν	τρόπον	ἐκαλέσατε. Ἑταιρῶν ἐπωνυμίαι αἱ ἀφύαι,
[13, 25]	ὡς βούλει σὺ χὢν βούλει	τρόπον.	Εξῆλθες· οἰμώζειν λέγ' ἀλλοτρία στί
[13, 67]	παρὰ τῶν ἐκ Βαβυλῶνος ὃν	τρόπον	Πυθιονίκην περιέστειλεν τελευτήσασαν. Ἣ βακχίδος
[13, 84]	θεόν, μὴ τὸν αὐτὸν διαφθαρῆτε	τρόπον.	Τότε γὰρ καὶ οἱ παῖδές
[13, 75]	γενόμενος συνέστησε καὶ τοῦτον τὸν	τρὸπον	τῶν ᾳσμάτων· ἃ δὴ καὶ
[13, 14]	ἦ πού τίς ἐστι τοὺς	τρόπους	ἀβέλτερος. Εἰ γὰρ ἀφέλοι τις
[13, 24]	μεθ' ἡμέραν, πρὸς ἑσπέραν, πάντας	τρόπους·	ἃς δ' οὔτ' ἰδεῖν ἔστ'
[13, 38]	γένος, σεμνῆς δ' ἄλλως τοὺς	τρόπους.	Μεταβάλλουσαι γὰρ αἱ τοιαῦται εἰς
[13, 23]	ἀναπλάττουσι ταύτας, ὥστε μήτε τοὺς	τρόπους	μήτε τὰς ὄψεις ὁμοίας διατελεῖν
[13, 93]	τὸν Σωκρατικὸν τοιοῦτον γεγενῆσθαι τοὺς	τρόπους	ὁποῖίον φησι Λυσίας ὁ ῥήτωρ
[13, 27]	Κυνηγίδα· Παῦσαι γέρων ὢν τοὺς	τρόπους.	Οὐκ οἶσθ' ὅτι οὔκ ἐστιν
[13, 44]	κατεσχόλαξε τῆς Γναθαινίου λέγων, ἑτέρῳ	τρόπῳ	μὲν μὴ συγγεγενῆσθαι μηδενί, ἑξῆς
[13, 14]	ἔστ' ἐραστὴς ὅστις ὡραῖον φιλῶν	τρόπων	ἐραστής ἐστι, τὴν ὄψιν παρείς;
[13, 11]	συνείην χωρίς τ' ἀγρων ναίοιμι	τρόπων.	Τὸ δ' ἐρᾶν προλέγω τοῖσι
[13, 13]	γράφειν, ἀλλ' ἦν ἄπειρος τῶν	τρόπων	τῶν τοῦ θεοῦ. Εστὶν γὰρ
[13, 85]	Εἰ δὲ μὴ τοῦτο πεποιήκοι,	τροφὴν	οὐκ ἐλάμβανεν ἡ ἐλέφας. Καὶ
[13, 85]	παιδίον ἤσχαλλεν. Οτ' οὖν ἡ	τροφὸς	ἐμπλήσειεν αὐτὸ {τοῦ} γάλακτος, ἀνὰ
[13, 67]	ἐν τοῖς περὶ τῆς εἰς	Τροφωνίου	Καταβάσεώς φησι Ταὐτὸ δὲ πάθοι
[13, 53]	Μαλθάκην. ~Τοσαῦτ' εἰπὼν μετά τινος	τροχιλίας	ὁ Μυρτίλος Μή τι τοιοῦτοι
[13, 54]	Ἐπιστολῶν. ~Τοσαῦτ' εἰπὼν μετά τινος	τροχιλίας	ὁ Μυρτίλος Μή τι τοιοῦτοι
[13, 57]	ἡμᾶς παρ' ἡμῶν ἀντιπέμψαι θηρίον	τρυγέραυον·	οὐ γὰρ γίγνεται τοῦτ' αὐτόθι.
[13, 71]	πάντα Φιλητᾶν ῥήματα καὶ πᾶσαν	τρυόμενον	λαλιήν. Οὐδὲ μὲν οὐδ' ὁπόσοι
[13, 7]	τοῦ βίου παρρησίαν καὶ τὴν	τρυφήν	γυναιξὶ δοῦλοι ζῶμεν ἀντ' ἐλευθέρων.
[13, 20]	τὸ κάλλος φασίν· Οὐ νέμεσις	Τρῶας	καὶ ἐυκνήμιδας Αχαιοὺς τοιῇδ' ἀμφὶ
[13, 21]	Ηδέως ἐνταῦθά πως λάχανόν τι	τρώγων	Ωκιμον διεφθάρην· κἀνταῦθα κατελήρησα τὴν
[13, 89]	πανταχοῦ γυναικῶν ἐν Τενέδῳ τῇ	Τρωικῇ	νήσῳ. ~Οἶδα δὲ καὶ περὶ
[13, 17]	θρέψαν. Φρύνιχός τε ἐπὶ τοῦ	Τρωίλου	ἔφη λάμπειν ἐπὶ πορφυραῖς παρῇσι
[13, 73]	λέγουσαν Ερᾷ μὲν ἁγνὸς οὐρανὸς	τρῶσαι	χθόνα, ἔρως δὲ γαῖαν λαμβάνει
[13, 23]	ὄψεις ὁμοίας διατελεῖν οὔσας ἔτι.	Τυγχάνει	μικρά τις οὔσα· φελλὸς ἐν
[13, 29]	πόρνης, ἑταίρας δ' εἰς ἔρωτα	τυγχάνεις	ἐληλυθώς· ἆρ' ὡς ἀληθῶς ἐστι
[13, 25]	πάνθ' ὅρα. Οὐκ εὖ σεαυτοῦ	τυγχάνεις	ἔχων ἔχεις πως· ἡ θύρα
[13, 10]	ᾧ τὴν μὲν βακχικώτερον μετὰ	τυμπάνων	προελθεῖν, τὴν δ' Εὐρυδίκην Μακεδονικῶς
[13, 71]	πάσας ἀμφὶ γυναῖκας ὑπὸ σκολιοῖο	τυπέντα	τόξου νυκτερινὰς οὐκ ἀποθέσθ' ὀδύνας
[13, 49]	ὄντος ἐπεὶ γυμνὸς κατέκειτο, τοὺς	τύπους	τῶν πληγῶν ἰδοῦσα Πόθεν οὗτοι,
[13, 55]	καὶ δυσζηλίαν {ταῖς} ξυλίναις χελώναις	τυπτομένην	ἐν Αφροδίτης ἱερῷ. Διὸ καὶ
[13, 47]	τινων παρὰ πότον ὑπὲρ αὐτῆς	τυπτόντων	ἑαυτοὺς ἔφη πρὸς τὸν ἡττώμενον
[13, 13]	ἔμφρων, ἀλλὰ συνενηνεγμένος πανταχόθεν ἑνὶ	τύπῳ	τε> πόλλ' εἴδη φέρων. Η
[13, 11]	Εὐριπίδου τάδε· Σὺ δ' ὦ	τύραννε	θεῶν τε κἀνθρώπων Ερως, ἢ
[13, 89]	περικαλλεστάτην οὖσαν τῷ μετ' αὐτὸν	τυραννεύσαντι.	Συνέβη δέ ὥς φησι, τὸν
[13, 37]	Αννίβαν Ιστοριῶν Ιερώνυμόν φησι τὸν	τυραννήσαντα	Συρακοσίων ἀγαγέσθαι γυναῖκα μίαν> τῶν
[13, 79]	ποιούμενος Μηροῖς ὑπαίθων τὴν Διὸς	τυραννίδα.	Οὐκ ἀγνοῶ δὲ ὅτι τὰ
[13, 89]	καταγαγοῦσαν δὲ Πεισίστρατον ἐπὶ τὴν	τυραννίδα,	ὡς Αθηνᾶς πειραν εἶδος ἔχουσαν,
[13, 78]	πρὸς ἀλλήλους ἑταιρισκὸν συμφρονῆσαν πολλὰς	τυραννίδας	καθεῖλεν. Παιδικῶν γὰρ παρόντων ἐραστὴς
[13, 20]	ἔφη· Πρῶτον μὲν εἶδος ἄξιον	τυραννίδος	Καὶ οἱ παρ' Ομήρῳ δὲ
[13, 43]	δέ πως τοῦ μειρακίσκου καὶ	τυραννικώτερον	αὐτῇ συναντήσαντος ἐμβλέψασα τῇ θυγατρὶ
[13, 78]	τοὺς τοιούτους οὖν ἔρωτας οἱ	τύραννοι	(πολέμιοι γὰρ αὐτοῖς αὗται αἱ
[13, 70]	ὑπὸ τῶν περὶ Ιππίαν τὸν	τὺραννον	οὐδὲν ἐξειποῦσα ἐναπέθανεν ταῖς βασάνοις.
[13, 83]	φησι γεγονέναι Φάυλλον τὸν Φωκέων	τύραννον,	φιλόπαιδα δὲ Ονόμαρχον καὶ ἐκ
[13, 78]	ὡς ἐποίησε Πολυκράτης ὁ Σαμίων	τύραννος.	~Παρὰ δὲ Σπαρτιάταις, ὡς Αγνων
[13, 70]	ἡ ἑταίρα, Αρμοδίου ἐρωμένη τοῦ	τυρρανονκτονήσαντος	ἥτις καὶ αἰκιζομένη ὑπὸ τῶν
[13, 86]	μαθητὴν δὲ Θεοφράστου, τὸν ἐπικαλούμενον	Τυρρηνόν,	ὅτι τῶν αὐλητρίδων τὰ ἱμάτια
[13, 17]	χρυσεοβόστρυχε {Γαλάτεια} χαριτόφωνε, θάλος Ερώτων.	Τυφλὸς	ὁ ἔπαινος καὶ κατ' οὐδεν
[13, 22]	Αμφις μνημονεύει ἐν Κουρίδι λέγων·	Τυφλὸς	ὁ Πλοῦτος εἶναί μοι δοκεῖ,
[13, 17]	αὐτῆς τὸ κάλλος, προμαντευόμενος τὴν	τύφλωσιν	πάντα μᾶλλον αὐτῆς ἐπαινεῖ ἢ
[13, 14]	χαρίτων, τὸ μὲν ἐπ' εὐαίωνι	τύχᾳ,	τὸ δ' ἐπὶ συγχύσει βιοτᾶς.
[13, 68]	άποικῶν κεῖθεν, Ατθίδα χθόνα τίνες	τύχαι	καλοῦσιν ἤ πράττουσι τί. (Α)
[13, 84]	λάβητε ὡς ἀδύνατόν ἐστι τὸ	τυχεῖν,	μάθετε παύονται οἱ ἔρωτες, ὥς
[13, 73]	ἔρως δὲ γαῖαν λαμβάνει γάμου	τυχεῖν	ὄμβρος δ' ἀπ εὐναέντος οὐρανοῦ
[13, 31]	Τμώλου χώραν, οὗ ἂν ἐπιστραφεῖς	τύχῃ,	καθορᾶν τὸ μνῆμα καὶ πᾶσι
[13, 67]	Βασίλισσ' ἔσῃ Βανυλῶνος, ἂν οὕτω	τύχῃ	τὴν Πυθιονίκην οἶσθα καὶ τὸν
[13, 29]	Επειτά γ' εἰσίοντ' ἐὰν λυπούμενος	τύχῃ	τις ὑμῶν, ἐκολάκευσεν ἡδέως· ἐφίλησεν
[13, 85]	παρὰ τὴν θάλατταν γιγνομένης κατὰ	τύχην	{ἐν τῇ Μιλήτῳ} ἐν τῷ
[13, 43]	πωλεῖθ' ἕκαστον. Εἴτ' ἰδοῦσα κατὰ	τύχην	ἱστῶντα κρεοπῶλην τιν' ἀστεῖον πάνυ
[13, 36]	ἐπιτελῶν γάμους τῆς θυγατρὸς κατὰ	τύχην	παραγενόμενον τὸν Εὔξενον παρακέκληκεν ἐπὶ
[13, 43]	ἔχων μετὰ τῆς Γναθαίνης ἀπὸ	τύχης	ἀνεπαύετο. Περιλαμβάνουσα δ' αὐτόν, ὡς
[13, 36]	παῖς εἰσελθοῦσα δίδωσι εἴτε ἀπὸ	τύχης	εἴτε καὶ δι' ἄλλην τινὰ
[13, 90]	Τενεδίοις καὶ Λεσβίοις ταύτην δὲ	τύχης	ἢ φύσεως εἶναι τιμήν, δέον
[13, 64]	καὶ ῥάκια λαβοῦσα θεραπαινίδος τῆς	τυχούσης	συλληφθεῖσα ἀπήχθη μετὰ τῶν ἄλλων
[13, 3]	γενομένη τὴν Κασσάνδραν σὺν αὐτῷ	τῷ	Αγαμέμνονι ἀποκτείνει, ἣν εἰς τὴν
[13, 86]	τοῖς πότοις γίνεσθαι, ἐν τε	τῷ	ἀγοράζειν πάνυ νεανικὸς ἦν καὶ
[13, 78]	ἐστὶν καὶ τὰ ἐπὶ Κρατίνῳ	τῷ	Αθηναίῳ γενόμενα ὃς μεικάριον ὢν>
[13, 65]	ὡς ἰδίαν θυγατέρα ἐξέδοτο Φράστορι	τῷ	Αἰγιαλεῖ, ὥς φησι Δημοσθένης ἐν
[13, 18]	τῆς λέξεως· χαίρω γὰρ πάνυ	τῷ	ἀνδρὶ διά τε τὴν πολυμαθίαν
[13, 21]	καίτοι Ισοκράτους τοῦ ῥήτορος ἐν	τῷ	Αρεοπαγιτικῷ εἰρηκότος· ἐν καπηλείῳ δὲ
[13, 83]	ἐν τῇ στοᾳ. Εν δὲ	τῷ	αὐτῷ συγγράμματι Θεόπομπος φιλογύναιον μέν
[13, 1]	ἑταῖρε Τιμόκρατες, ὡς ἀνεγίνωσκέ τινα	τῷ	βασιλεῖ Αλεξάνδρῳ τῶν ἑαυτοῦ κωμῳδιῶν,
[13, 39]	δὲ πάντα καὶ πάνυ κατεγχλιδώσης	τῷ	βασιλεῖ, νάδρον τινὰ διένευσ' ἐνεγκεῖν
[13, 36]	Μασσαλίαν. Εὔξενος δὲ ὁ Νάνῳ	τῷ	βασιλεῖ (τοῦτο δ' ἦν αὐτῷ
[13, 3]	ἀδηφαγίαις ἀπεψίας, ὥστε εἰκότως ἔρρωντο	τῷ	γήρᾳ. Εοικεν οῦν ὁ Σπαρτιάτης
[13, 62]	Μνημονεύει αὐτῆς καὶ Αριστοφάνης ἐν	τῷ	Γηρυτάδῃ. Μήποτε δὲ κἀν τῷ
[13, 12]	και Ηρακλεῖ, τῷ μὲν λόγου,	τῷ	δ' ἀλκῆς προεστῶτι· ὧν ἐνωθέντων
[13, 20]	τῆς θεοῦ φέρειν τεύχη δίδοται,	τῷ	δὲ δευτέρῳ τὸν βοῦν ἄγειν,
[13, 83]	μὴ ὑπὸ τοῦ πλήθους ἐκωλύθη.	Τῷ	δὲ Λυκόλα {τῷ} τοῦ Τριχονείου
[13, 66]	Βακχίδος τὸν μὲν ἀπέπεμψεν ἐκείνῃ,	τῷ	δὲ ὡμίλησε καὶ τοῦ λοιποῦ
[13, 10]	Δεκαετὴς δὲ καὶ οὗτος γενόμενος	τῷ	δεκάτῳ ἔτει Φιλίππου συμμαχήσαντος πέρας
[13, 15]	περιπατητικὸς οὐ κακῶς εἰρηκέναι ἐν	τῷ	δευτέρῳ περὶ τῶν Ερωτικῶν Ομοίων
[13, 39]	τι περαινομένης εὖ παρά τε	τῷ	Δημητρίῳ εὐημερούσης, φασὶ καὶ τὴν
[13, 40]	Οξύθεμιν ὡς καὶ πολλὰ συνεξαμαρτάνοντα	τῷ	Δημητρίῳ, καὶ ὅτι ἀπέκτεινε τὰς
[13, 65]	Αρχίαν τὸν ἱεροφάντην ἐξελεγχθέντα ἐν	τῷ	δικαστηρίῳ ὡς ἀσεβοῦντα καὶ θύοντα
[13, 51]	οὕτως· Νάννιον δὲ μαίνεται ἐπὶ	τῷ	Διονύσῳ, κωμῳδῶν αὐτήν ὡς μέθυσον.
[13, 85]	γράφει δ' οὕτως Τούτῳ δὲ	τῷ	ἐλέφαντι συνετρέφετο θήλεια ἐλέφας, ἥν
[13, 22]	τῆς θύρας ἀπεκλειόμην. Καὶ ἐν	τῷ	ἐπιγραφομένῳ δ' Ορεσταυτοκλείδης ὁ> αὐτος
[13, 84]	καὶ Αλεξις ὁ ποιητὴς ἐν	τῷ	ἐπιγραφομένῳ δράματι Γραφῇ λέγων ὧδε
[13, 23]	οὐδ' ἐξέρχεται. ~Αλεξις δ' ἐν	τῷ	ἐπιγραφομένῳ δράματι Ισοστάσιον τὴν ἑταιρικὴν
[13, 94]	~Αλλ' ὅ γε Λυσίας ἐν	τῷ	ἐπιγραφομένῳ λόγώ οὑτωσὶ Πρὸς Αἰσχίνην
[13, 56]	γενόμενος καὶ ἑωρακὼς αὐτόν, ἐν	τῷ	ἐπιγραφομένῳ περὶ Θεμιστοκλέους καὶ Θουκυδίου
[13, 89]	φησιν Ιππίας ὁ σοφιστὴς ἐν	τῷ	ἐπιγραφομένῳ Συναγωγή. Δίνων δ' ἐν
[13, 83]	κἀκεῖ προαγωγευόμενος οὐδὲν λαβὼν ἀπερστάλη.	Τῷ	Επιλύκου τοῦ Αμφιπολίτου υἱῷ ὄντι
[13, 14]	καὶ περὶ τῶν ἐρώντων ἐν	τῷ	ἐπιφραφομένῷ Τραυματίᾳ φησὶν οὕτως· Τίς
[13, 81]	φαινομένῳ εἰκάζειν ἄν. Γελάσας ἐπὶ	τῷ	Ερετριεῖ Σοφοκλῆς Οὐδὲ τόδε σοι
[13, 12]	Ερξίας ἐν Κολοφωνιακοῖς, γυμνάσιον ἀναθέντες	τῷ	Ερωτι τὴν διὰ τοῦτον ἀγομένην
[13, 12]	πολιτῶν κοσμήσαντες διὰ τούτων θύουσι	τῷ	Ερωτι, ὡς Σωσικράτης ἱστορεῖ. Ο
[13, 85]	δὲ παῖδα τοῦτον Θεόφραστος ἐν	τῷ	Ερωτικῷ Αμφίλοχον καλεῖσθαί φησι καὶ
[13, 21]	τοῦ Ηλείου, ὃν Θεόφραστος ἐν	τῷ	Ερωτικῷ περὶ τοὺς ἔρωτας δεινὸν
[13, 14]	αὐτὸν ζωγραφεῖν. ~(Θεόφραστος δ' ἐν	τῷ	Ερωτικῷ Χαιρήμονά φησι τὸν τραγικὸν
[13, 36]	καὶ δι' ἄλλην τινὰ αἰτίαν	τῷ	Εὐξένῳ· ὄνομα δ' ἦν τῇ
[13, 18]	Εν Βυζαντίῳ δὲ ζημίας ἐπικειμένης	τῷ	ἔχοντι {κουρεῖ} ξυρὸν οὐδὲν ἧππον
[13, 80]	οὕτως Αντίγονος ὁ βασιλεὺς ἐπεκώμαζε	τῷ	Ζήνωνι. Καί ποτε καὶ μεθ'
[13, 80]	οὗ Αντίγονος ὁ Καρύστιος ἐν	τῷ	Ζήνωνος Βίῳ γράφει οὕτως Αντίγονος
[13, 80]	καὶ Δαρεῖος τοῦτο μαθὼν ηὔξατο	τῷ	Ηλίῳ τὰς χεῖρας ἀνατείνας ἢ
[13, 43]	Δικαιότερον ἦν, ὦ τέκνον, νὴ	τὼ	θεώ Λέγουσι Ποντικόν τι μειρακύλλιον
[13, 44]	τοῦθ' ὅτι εἰς νύκτ' ἀποδώσεις	τῳ	θυγατρίῳ μου διπλοῦν. Εν ταῖς
[13, 17]	ἔπαινος καὶ κατ' οὐδεν ὅμοιος	τῷ	Ιβυκείῳ ἐκείνῳ· Εὐρύαλε, γλυκέων Χαρίτων
[13, 47]	βολροφακῆν καὶ τῆς παιδίσκης έν	τῷ	καθαίρειν εἰς τὸν κόλπον έμβαλλομένης
[13, 20]	καὶ αὐτὸς ὁ Πρίαμος ἐπὶ	τῷ	κάλλει {τῆς γυναικὸς} καίτοι ἐν
[13, 34]	φησιν Λυσίας ὁ ῥήτωρ ἐν	τῷ	κατ' αὐτοῦ λόγῳ, καὶ ταύτης
[13, 50]	τούτων. Δημοσθένης μὲν γὰρ ἐν	τῷ	κατὰ Ανδροτίωνος Σινώπης μέμνηται καὶ
[13, 52]	Κύνουλκε, καὶ Ὑπερείδης μέμνηται ἐν	τῷ	κατὰ Αρισταγόρας β' λέγων οὕτως·
[13, 50]	ἑστῶσα ἐφθειρίζετο. Ὑπερείδης δ' ἐν	τῷ	κατὰ Αρισταγόρας φησί Καὶ πάλιν
[13, 62]	αὐτόν Καὶ Λυσίας δ' ἐν	τῷ	κατὰ Λαίδος, εἰ γνήσιος ὁ
[13, 51]	δὲ οὐδέν. Καὶ Λυκοῦργος ἐν	τῷ	κατὰ Λεωκράτους Εἰρηνίδος έταίρας μέμνηται
[13, 50]	Ὁ δ' αὐτὸς Ὑπερείδης ἐν	τῷ	κατὰ Μαντιθέου αίκίας περὶ Γλυκέρας
[13, 31]	Δημοσθένης δ' ὁ ῥήτωρ ἐν	τῳ	κατὰ Νεαίρας λόγῳ, εἰ γνήσιος,
[13, 65]	Αἰγιαλεῖ, ὥς φησι Δημοσθένης ἐν	τῷ	κατὰ Νεαίρας. Ὃς καὶ περὶ
[13, 62]	ταῖς Επιστολαῖς. Δημοσθένης δ' ἐν	τῷ	κατὰ Νεαίρας τὴν Μετάνειραν τοῦ
[13, 51]	Ναννίου δὲ ὙπερεΙδης μνημονεύει ἐν	τῷ	κατὰ Πατροκλέους. Αὕτη δὲ ὅτι
[13, 21]	οὐ βωμολοχεύσθαι. Υπερείδης δὲ ἐν	τῷ	κατὰ Πατροκλέους, εἰ γνήσιος ὁ
[13, 51]	τῆς αὐλητρίδος Ὑπερείδης μνημονεύει έν	τῷ	κατὰ Πατροκλέους. Περὶ ἧς ἄξιον
[13, 30]	καὶ Αἰσχίνης ὁ ῥήτωρ ἐν	τῷ	κατὰ Τιμάρχου. ~Περὶ δὲ τῶν
[13, 35]	ἄνδρα καὶ καλὸν καὶ ὅμοιον	τῷ	κατὰ τὸν ὕπνον ἑωραμένῳ περιχαρὴς
[13, 62]	δὲ Ναίδα ταύτην Λυσίας ἐν	τῷ	κατὰ Φιλωνίδου βιαίων, εἰ γνήσιος
[13, 51]	γράψας μνημονεύει αὐτῆς. Ἐν δὲ	τῷ	κατὰ Φιλωνίδου βιαίων ό Λυσίας,
[13, 60]	ὑποκριτὴς Παμφίλῃ. Αριστογείτων δὲ ἐν	τῷ	κατὰ Φρύνης τὸ κύριόν φησιν
[13, 49]	Ἣ δὲ Ἀποφύσα, εἶπε, καὶ	τῷ	κάτω χρῶ. Θαὶς ἐραστοῦ τινος
[13, 80]	Αργύννου ἐρασθῆναι λόγος, ἰδόντα ἐπὶ	τῷ	Κηφισῷ νηχόμενον ἐν ᾧ καὶ
[13, 63]	ὡς καὶ αὐτὴν ἀγανακτήσασαν συγκοιμᾶσθαι	τῷ	Κνωσίωνι. ~Μυρρίνην δὲ τὴν Σαμίαν
[13, 55]	αὐτὴν ἐν Κορίνθῳ τεθάφθαι πρὸς	τῷ	Κρανείῳ. ~Αριστοτέλης δ' ὁ Σταγιρίτης
[13, 55]	δίδως, ἣ δὲ προῖκα Διογένει	τῷ	κυνὶ συγκυλίεται» ἀπεκρίνατο Ἐγὼ Λαίδι
[13, 68]	Αρπαλον. Εν δἐ> τοῖς ἐξῆς	τῷ	κυρίῳ καλέσας αὐτόν φησιν Ἐκμαθεῖν
[13, 51]	Εἰρηνίδος έταίρας μέμνηται ὡς ἑταιρούσης	τῷ	Λεωκράτει. Ναννίου δὲ ὙπερεΙδης μνημονεύει
[13, 85]	τύχην {ἐν τῇ Μιλήτῳ} ἐν	τῷ	λιμένι πλῆθος δελφίνων ἐφάνη ἐν
[13, 47]	οὖν οἶει, εἰ μὴ ἐδευτεροποίτουν;	Τῷ	λιμῷ ἄν, ἔφη, ἀπέθανες. Παυσανίου
[13, 81]	ὃ δὲ πάλιν τοῦ παιδὸς	τῷ	λόγῳ εἴχετο. Εἴρετο γάρ μιν
[13, 19]	τὸν ὄρρον τοὺς ἀκολουθοῦντας ἐν	τῷ	Λυκείῳ μετὰ σοφιστῶν, νὴ Δία,
[13, 41]	παιδἰου αὐτῇ Μέλιττ' ἦν ὄνομα.	Τῳ	μεγέθει μὲν ἦν> τῶν τότε
[13, 67]	ἕτερον οὐδὲ σύνεγγυς οὐδέν ἐστι	τῷ	μεγέθει. Τοῦτο δὲ τὸ μὲν
[13, 12]	αὐτὸν συνιδρῦσθαι Ερμῇ και Ηρακλεῖ,	τῷ	μὲν λόγου, τῷ δ' ἀλκῆς
[13, 89]	θυγατέρα ἔλαβεν Ιππίᾳ περικαλλεστάτην οὖσαν	τῷ	μετ' αὐτὸν τυραννεύσαντι. Συνέβη δέ
[13, 81]	ὐ κάρτα δεῖ τὸ καλὸν	τῶ	μὴ καλῷ φαινομένῳ εἰκάζειν ἄν.
[13, 81]	μιν ἀπὸ τῆς κύλικος κάρφος	τῷ	μικρῷ δακτύλῳ ἀφαιρετέοντα, εἰ καθορᾷ
[13, 34]	βασιλέως· ὃς καὶ ἀνέστησεν ἐπὶ	τῷ	μνήματι Παρίου λίθου εἰκόνα τὸν
[13, 84]	ἀγάλματός ἐρασθεὶς κατέκλεισεν αὑτὸν ἐν	τῷ	ναῷ, ὡς πλησιάσαι δυνησόμενος καὶ
[13, 84]	κόρης ἄνθρωπος ἐγκατέκλεισέ θ' αὑτὸν	τῷ	νεῷ. Φιλήμων τοῦ αὐτοῦ μνημονεύων
[13, 89]	τοῖς ὀφθαλμοῖς γαμεῖς καὶ οὐ	τῷ	νῷ. Καὶ τὴν καταγαγοῦσαν δὲ
[13, 86]	περὶ ἀφροδισίων ἁρμοστὸν εἶναι ἐν	τῷ	οἶνῳ μνείαν ποιεῖσθαι καὶ γὰρ
[13, 93]	καρτερικὸν βίον ἀσκεῖτε, κυνικὸν δὲ	τῷ	ὄντι ζῆτε καίτοι τοῦ ζῴου
[13, 82]	αὐτός ποτε ὐφη τούτῳ χεχρῆσθαι	τῷ	παιδί, ἀλλὰ μηδὲν προσθεῖναι, τὸν
[13, 43]	εἰς τὸν ἄκρατον ἐνσεῖσαι λάθρᾳ·	τῳ	παιδί τ' ἐπέταξ' ἐγχέανθ' ὅσον
[13, 49]	ποῦ πορεύεται, εἶπεν· Αἰγεῖ συνοικήοουσα	τῷ	Πανδίονος. Φρύνη συνδειπνοῦσά ποτε γράσωνι
[13, 90]	αὐτὸν Κύψελον, πόλιν κτίσαντα ἐν	τῷ	πεδίῳ περὶ τὸν Αλφειόν εἰς
[13, 95]	τεθνεῶτος. Οὓτω δ' οἱ ἐν	τῷ	Πειραιεῖ διάκεινται ὥστε πολὺ ἀσφαλέστερον
[13, 84]	φησιν Αδαῖος ὁ Μιτυληναῖος ἐν	τῷ	περὶ Αγαλματοποιῶν. Πολέμων δὲ ἢ
[13, 66]	ἀγασθέντες, ὥς φησι Μενέτωρ ἐν	τῷ	περὶ Αναθημάτων, Πασιφίλαν ἐκάλεσαν τὴν
[13, 56]	θανάτου, ὥς φησιν Ἕρμιππος ἐν	τῷ	περὶ Ἀριστοτέλους πρώτῳ, ἐπιμελείας φάσκων
[13, 21]	εἴρηκεν ὁ τοῦ Αρείου ἐν	τῷ	περὶ Δημητρίου τοῦ Φαληρέως συγγράμματι,
[13, 37]	Αβροτόνου; ὡς Αμφικράτης ἱστορεῖ ἐν	τῷ	περὶ Ενδόξων Ανδρῶν συγγράμματι· Αβρότονον
[13, 78]	φησιν Ηρακλείδης ὁ Ποντικὸς ἐν	τῳ	περὶ Ερωτικῶν. Οὗτοι φανέντες ἐπιβουλεύοντες
[13, 60]	Δελφοῖς Αναθημάτων. ~Απολλόδωρος δ' ἐν	τῷ	περὶ Εταιρῶν δύο ἀναγράφει Φρύνας
[13, 60]	ἑταίρα» ὡς ἱστορεῖ Καλλίστρατος ἐν	τῷ	περὶ Εταιρῶν. Εἴρηκεν δὲ περὶ
[13, 70]	βουλόμενον, ὥς φησι Γοργίας ἐν	τῷ	περὶ Εταιρῶν. Επὶ τούτοις ὁ
[13, 51]	Οἴα, ὡς Ἀριστσφάνης εἴρηκεν έν	τῷ	περὶ Ἑταιρῶν, Αντικύραν αὐτὴν φάσκων
[13, 50]	μεγάλους εἶχον. Αντιφάνης δὲ ἐν	τῷ	περὶ Ἑταιρῶν Νικοστρατίδα φησὶν Αφύην
[13, 51]	ἐπείρα Νάννιον; Αντιφάνης δὲ ἐν	τῷ	περὶ Ἑταιρῶν Προσκήνιον, φησίν, ἐπεκαλεῖτο
[13, 2]	Αριστοτέλης ἔδωκεν ἱρτορῶν τοῦτο ἐν	τῷ	περὶ Εὐγενείας Εἰ μὴ ἄρα
[13, 21]	Κυρηναῖον, ὅν φησι Θεόφραστος ἐν	τῷ	περὶ Εὐδαιμονίας περιιόντα ἐπαγγέλλεσθαι διδάσκειν
[13, 86]	γὰρ Αντίγονος ὁ Καρύστιος ἐν	τῷ	περὶ Ζήνωνος γράφων ὧδε Ζήνων
[13, 62]	οὐ Λαίς. Ερμιππος δ' ἐν	τῷ	περὶ Ισοκράτους προβαίνοντά φησι τῇ
[13, 32]	Χαμαιλέων ὁ Ηρακλεώτης ἱστορεῖ ἐν	τῷ	περὶ Πινδάρου, ὅταν ἡ πόλις
[13, 72]	Κροίσου πατέρα. Χαμαιλέων δ' ἐν	τῷ	περὶ Σαπφοῦς καὶ λέγειν τινάς
[13, 92]	Λακεδαιμονίων, ὡς Χαμαιλέων φησὶ ἐν	τῷ	περὶ Σιμωνίδου, οὐ προσίενται φιλοσοφίαν
[13, 83]	λωποδύτην ἀπάγεις. ~Θεόπομπος δὲ ἐν	τῷ	περὶ συληθέντων ἐκ Δελφῶν Χρημάτων
[13, 80]	ὁ βασιλεύς. Δικαίαρχος γοῦν ἐν	τῷ	περὶ τῆς ἐν Ιλίῳ Θυσίας
[13, 38]	δὲ Λάμιαν Πολέμων φήσι ἐν	τῷ	περὶ τῆς ἐν Σικυῶνι Ποικίλης
[13, 77]	Ζηνεύς φησιν ὁ Χῖος ἐν	τῳ	περὶ τῆς πατρίδος συγγράματι. ~Ιερώνυμος
[13, 5]	ἐβασίλευεν, ὥς φησι Σάτυρος ἐν	τῷ	περὶ τοῦ Βίου αὐτοῦ, Αὐδάταν
[13, 15]	Αντίγονος ὁ Καρύστιος ἱστορεῖ ἐν	τῷ	περὶ τοῦ Βίου αὐτου. Θρυλεῖτε
[13, 82]	αὐτὸν τὸ τοιοῦτον ἐπίγραμμα, χρησάμενος	τῷ	περὶ τοῦ Ηλίου καὶ Βορέου
[13, 10]	ὀνομαζόμενος, ὥς φησι Καλλισθένης ἐν	τῷ	περὶ τοῦ Ιεροῦ Πολέμου ὅτε
[13, 50]	τῆς Φανοστράτης Απολλόδωρός φησιν έν	τῷ	περὶ τῶν Αθήνησιν Εταιρίδων ὅτι
[13, 55]	Νυμφόδωρος δ' ὁ Συρακόσιος ἐν	τῷ	περὶ τῶν έν Σικελίᾳ Θαυμαζομένων
[13, 34]	φησι Πολέμων ὁ περιηγητὴς ἐν	τῷ	περὶ τῶν ἐν Λακεδαίμονι Αναθημάτων,
[13, 21]	ταῦτα καλῶς γραφόντων Πολέμων ἐν	τῷ	περὶ τῶν ἐν Σικυῶνι Πινάκων.
[13, 63]	ἔχει λόγος. Αὐτὸς γοῦν ἐν	τῷ	περὶ Χρυσίου λόγῳ προαγήοχε τὰ
[13, 86]	εἰσείλκυσε τὴν παιδίσκην καὶ συγκατέκλεισε	τῷ	Περσαίῳ. Οἶδα δὲ καὶ Πολύστρατον
[13, 55]	Δείκνυσθαι δ' αὐτῆς τάφον παρὰ	τῷ	Πηνειῷ σημεῖον ἔχοντα ὑδρίαν λιθίνην
[13, 62]	τῷ Γηρυτάδῃ. Μήποτε δὲ κἀν	τῷ	Πλούτῳ ἐν ῷ λέγει Ἐρᾷ
[13, 14]	σώμασιν μάλιστα προσεδρεύειν τ' ἀρίστους	τῷ	πόθῳ, ποιητικούς, ἰταμούς, προθύμους, εὐπόρους
[13, 49]	Ἣ δὲ Δηλαδή μόσχειος. Μενάνδρῳ	τῷ	ποιητῇ δυσημερήσαντι καὶ εἰσελθόντι εἰς
[13, 81]	ἐπιγραφομέναις Επιδημίαις γράφει οὓτως Σοφοκλεῖ	τῷ	ποιητῇ ἐν Χίῳ συνήντησα, ὅτε
[13, 80]	τελευτήσαντα αὐτὸν (συνεχῶς γὰρ ἐν	τῷ	ποταμῷ τούτῳ ἀπελούετο) θάψας εἴσατο
[13, 5]	τὸν Ατταλον, ἔπειτα κἀκεῖνος αὐτὸν	τῷ	ποτηρίῳ. Καὶ μετὰ ταῦτα Ολυμπιὰς
[13, 51]	ἑταίρας ἀρραβών. ~Λυσίας δ' ἐν	τῷ	πρὸς Λαίδα, εἴ {γε} γνήσιος
[13, 51]	Ναίδος τῆς ἑταίρας μέμνηται, κἀν	τῷ	πρὸς Μέδοντα ψευδομαρτυριῶν (Αντικύρας) Ἐπώνυμον
[13, 6]	τράχηλον ἄλοκα μιλτώδη ποιεῖ, ἐπὶ	τῷ	προσώπῳ δ' αἱ τρίχες φορούμεναι
[13, 37]	Αλεξάνδρου θάνατον καὶ Προλεμαίῳ ἐγαμήθη	τῷ	πρώτῳ βασιλεύσαντι Αἰγύπτου καὶ ἐγένησεν
[13, 20]	καὶ κρίσις γίνεται κάλλους, καὶ	τῷ	πρώτῳ τὰ τῆς θεοῦ φέρειν
[13, 16]	γάρ, καθάπερ φησί Κλέαρχος ἐν	τῷ	πρώτῳ τῶν Ερωτικῶν, Λυκοφρονίδην εἰρηκέναι
[13, 83]	χαρίσασθαι τοῦτον εἰς Δελφοὺς παραγενομένῳ	τῷ	Πυθοδώρου τοῦ Σικυωνίου υἱῷ ἀποκερουμένῳ
[13, 18]	ἐπινοεῖν μοι φαίνεται καὶ πάντα	τῷ	πώγωνι δρᾶν ἐναντία, ἢ πλουσιακὸν
[13, 86]	ἀγοράζειν πάνυ νεανικὸς ἦν καὶ	τῷ	πωλοῦντι ἄλλῳ τινὶ θᾶττον προσθέντι
[13, 64]	ἦν περισπουδάστως ὑπὸ τῶν Ροδίων	τῷ	Σελεύκῳ διεπέμφθη. ~Δημήτριος δ' ὁ
[13, 57]	τὴν τίγριν, ἣν εἴδομεν ἡμεῖς,	τῷ	Σελεύκῳ πάλιν ἔδει {τι} ἡμᾶς
[13, 61]	κατέλιπεν. Οτι δὲ γηραιῷ ὄντι	τῷ	Σοφοκλεῖ συνῆν ἡ Αρχίππη, ὁ
[13, 82]	τοῦ Σοφοκλέους χλανίδιον ᾤχετο, καταλιπὼν	τῷ	Σοφοκλεῖ τὸ παιδικὸν ἱμάτιον. Οἷα
[13, 15]	τἀν τοῖς πίναξι, πρίν τι	τῷ	σόφῳ δοῦναι, αὐτοὶ καταρροφεῖτε κᾆθ'
[13, 56]	τῆς νεωτέρας ἀλλὰ τῆς Σωκράτει	τῷ	σοφῷ συγγενομένης καίπερ τηλικοῦτον ἀξίωμα
[13, 84]	Ελλαδικὸν Ἐν Δελφοῖς, φησίν, ἐν	τῷ	Σπινατῶν θησαυρῷ παίδές εἰσιν λίθινοι
[13, 27]	κἄγροικος αἰσχροεπῶν· ἔα ἐπαρίστερ' ἐν	τῷ	στόματι τὴν γλῶσσαν φορεῖς κατὰ
[13, 93]	οἰκεῖον καὶ ἀλλότριον θαυμαστὸν καὶ	τῷ	συνανθρωπίζον οἰκουρὸν εἶναι καὶ φυλακτικὸν
[13, 27]	φθάσας ὁ Μυρτίλος (διήχθευεν γὰρ	τῷ	Σύρῳ) ἔφη· Ουχ ὧδ' ἐμόγησαν
[13, 64]	τὸν Σώφρονα ἡ Λαοδίκη διανεύει	τῷ	Σώφρονι, μηνύουσα τὴν ἐπιβουλήν. Ὃ
[13, 18]	φησιν ὑμῶν ὁ Χρύσιππος ἐν	τῷ	τετάρτῳ περὶ τοῦ Καλοῦ καὶ
[13, 89]	εἴρηκεν. Καὶ Νυμφόδωρος δ' ἐν	τῷ	τῆς Ασίας Περίπλῳ καλλίονάς φησι
[13, 28]	τὰς> μόνας τῶν ἄλλων γυναικῶν	τῷ	τῆς φιλίας ὀνόματι προσηγορευμένας {ἢ}
[13, 83]	πλήθους ἐκωλύθη. Τῷ δὲ Λυκόλα	{τῷ}	τοῦ Τριχονείου υἱῷ Φυκίδᾳ ὄντι
[13, 94]	ἀργύριον ἐπὶ τρισὶ δραχμαῖς Σωσινόμῳ	τῷ	τραπεζίτῃ καὶ Αριστογείτονι προσελθὼν πρὸς
[13, 22]	ὡς Αντιφάνης φησὶν ἐν Αγροίκῳ,	τῷ	τρέφοντι συμφορά· εὐφραίνεται γὰρ κακὸν
[13, 70]	ἐλεγειακὰ τρία βιβλία, ὧν ἐν	τῷ	τρίτῳ κατάλογον ποιεῖται ἐρωτικῶν, οὑτωσί
[13, 48]	Ἀνέγραψε δ' αὐτὸν Καλλίμαχος ἐν	τῷ	τρίτῳ πίνακι τῶν Νόμων καὶ
[13, 37]	ἱστορεῖ ὁ Εὐεργέτης Πτολεμαῖος ἐν	τῷ	τρίτῳ τῶν Υπομνημάτων, πλείστας ἔσχεν
[13, 89]	Νόστων. Εξέδωκεν δἐ καὶ Ιππάρχῳ	τῷ	υἱεῖ τὴν παραιβατήσασαν αὑτῷ γυναῖκα
[13, 89]	γάμου κοινωνίαν ὁ Πεισίστρατος Ιππάρχῳ	τῷ	υἱῷ, ὡς Κλείδημος ἱστορεῖ ἐν
[13, 58]	ὡς Ιδομενεὺς ἱστορεῖ. Ἐν δὲ	τῷ	ὑπὲρ Φρύνης λόγῳ Ὑπερεί δης
[13, 78]	ἐπὶ τούτοις ἀναβολὴν τοῦ θανάτου	τῷ	Φαλάριδι ἐχαρίσατο, τοῦτο ἐμφήνας τοῖς
[13, 13]	οὔτε κοῦφος οὔτε ῥᾀδιος ἀπαλλαγῆναι	τῷ	φέροντι τὴν νόσον, βαρὺς δὲ
[13, 14]	βλέποντας ἀθλιωτάτους. Θεόφιλος δ' ἐν	τῷ	Φιλαύλῳ· Τίς φησὶ τοὺς ἐρῶντας
[13, 5]	Καὶ ἡ Κλεοπάτρα δ' ἐγέννησε	τῷ	Φιλίππῳ θυγατέρα τὴν κληθεῖσαν Εὐρώπη,
[13, 94]	γε τὸ τέλος τῆς εὐδαιμονίας	τῷ	φιλοσόφῳ ἡ μυρεψικὴ τέχνη ἀκολουθός
[13, 80]	ἐν Ιστορικοῖς Υπομνήμασι Χάρωνι, φησί,	τῷ	Χαλκιδεῖ παῖς καλὸς ἦν καὶ
[13, 23]	ὀρθὸν ἐν τοῖς χείλεσιν· ὥστε	τῷ	χρόνῳ σέσηρεν, ἄν τε βούλητ'
[13, 44]	αὐτῆς μηδέποτε τοῦ σχήματος, ἐν	τῷδε	δ' ἑτέρους ἐντρυφᾶν μαστιγίας. Ἔπειτεν
[13, 12]	Αθηναῖοι τὰ Παν> αθήναια καὶ	τὠλύμπια	Ηλεῖοι Ρόδιοί τε τὰ Αλίεια
[13, 67]	ἢ Κίμωνος ἢ τινος ἑτέρου	τῶν	ἀγαθῶν ἀνδρῶν εἶναι καὶ> μάλιστα
[13, 59]	ἀλλ' ἀτενιζόμενος. Εκλογὴν δὲ αὐτῇ	τῶν	ἀγαλμάτων ἔδωκεν, εἴτε τὸν Ερωτα
[13, 2]	ἐνεκλείοντο αἱ κόραι, συνεγκλειομένων καὶ	τῶν	ἀγάμων νεανίσκων καὶ ἕκαστος ἧς
[13, 50]	ἀκούω μυριάδας τὸν Αρπαλον αὐτοῖσι	τῶν	Αγῆνος οὐκ ἐλάπονας σίτου παραπέμψαι
[13, 68]	ἀκούω μυριάδας τὸν Αρπαλον αὐτοῖσι	τῶν	Αγῆνος οὐκ ἐλάσσονας σίτου διαπέμψαι
[13, 42]	τῶν θεῶν μειράκια, τί δοκεῖ	τῶν	ἀγρίων ὑμῖν ποτε ἐν τοῖς
[13, 44]	ὁδοῦ κακὸς παλαιστὴς ἐνέτυχέν τις	τῶν	ἀεὶ ἐν τοῖς ἀγῶσιν ἐπιμελῶς
[13, 21]	Αθηναίου, πάντων τούτων συγγεγραφότων περὶ	τῶν	Αθήνησι Εταιρίδων. Ὢ τῆς καλῆς
[13, 50]	Απολλόδωρός φησιν έν τῷ περὶ	τῶν	Αθήνησιν Εταιρίδων ὅτι Φθειροπύλη ἐπεκαλεῖτο,
[13, 89]	Ταύτην δ' ἀπεστάλκει δῶρον ὁ	τῶν	Αἰγυπτίων βασιλεὺς Στρατίρᾳ τῇ βασιλέως
[13, 67]	~Αρπαλος δ' ὁ Μακεδὼν ὁ	τῶν	Αλεξάνδρου πολλὰ χρημάτων συλήσας καὶ
[13, 15]	πᾶσι τοῖς ἄμμοις ποιῶν. ~Τούτων	τῶν	Αλέξιδος ἀπομνημονεύσας ὁ Μυρτίλος κᾆτα
[13, 64]	τῆς τυχούσης συλληφθεῖσα ἀπήχθη μετὰ	τῶν	ἄλλων αἰχμαλώτων καὶ πραθεῖσα ὁμοίως
[13, 28]	Κύνουλκος τολμᾷ λοιδορεῖν, τὰς> μόνας	τῶν	ἄλλων γυναικῶν τῷ τῆς φιλίας
[13, 85]	τις ἦν παῖς, ὃς μετὰ	τῶν	ἄλλων ἐκ παλαίστρας παραγινόμενος ἐπὶ
[13, 10]	γυναῖκας ἐν ταῖς συνουσίαις διαφέρειν	τῶν	ἄλλων ἔπεμψεν πρὸς Αμασιν τὸν
[13, 74]	Αρτεμις ἡ περισσῶς ἀγαπήσασα οὔτε	τῶν	ἄλλων θεῶν τις ἢ δαιμόνων
[13, 78]	ἐπιθῶνται. Εχρησεν δὲ καὶ περὶ	τῶν	ἀμφὶ τὸν Χαρίτωνα, προτάξας τοῦ
[13, 16]	οὐδ' ἐπιθυμεῖ τῶν ὠμῶν καὶ	τῶν	ἀνηδύντων. Καὶ γὰρ τὸ παλαιὸν
[13, 83]	μάντεων διεσπάσθη {ὑπ' αὐτῶν} Καὶ	τῶν	ἀνθρώπων ὕστερον ἀναζητούντων τὴν αἰτίαν
[13, 37]	και Ποθεινὴ Μύρτιον δὲ μία	τῶν	ἀποδεδειγμένων καὶ κοινῶν δεικτηριάδων. Τοῦ
[13, 60]	τῇ Φρύνῃ Γρυλλίων εἷς ὢν	τῶν	Αρεοπαγιτῶν, ὡς καὶ Σάτυρος ὁ
[13, 75]	συνέστησε καὶ τοῦτον τὸν τρὸπον	τῶν	ᾳσμάτων· ἃ δὴ καὶ τὸ
[13, 70]	αὐτὴ ἔνδοξος, τὸ γένος ἀπὸ	τῶν	Ατρειδῶν σῴζουσα, ὡς οἱ τὰ
[13, 4]	Ιστρος γοῦν ἐν τῇ τεσσαρεκαιδεκάτῃ	τῶν	Αττικῶν καταλέγων τὰς τοῦ Θησέως
[13, 86]	Θεοφράστου, τὸν ἐπικαλούμενον Τυρρηνόν, ὅτι	τῶν	αὐλητρίδων τὰ ἱμάτια περιέδυεν. ~Εσπουδάκεσαν
[13, 20]	μαθητοῦ. Ημεῖς δ' οὐχι καὶ	τῶν	ἀψύχων τὰ κάλλιστα προκρίνομεν; ἐπαινοῦντες
[13, 79]	τὸν Χρύσιππον καὶ Κελτοὶ δὲ	τῶν	βαρβάρων καίτοι καλλίστας ἔχοντες γυναῖκας
[13, 68]	πρᾶγμ' αὑτοῦ φυγήν. Ενταῦθα δὴ	τῶν	βαρβάρων τινὲς μάγοι ὁρῶντες αὐτὸν
[13, 78]	τὸν Φάλαριν αὐτὸν εἰς ἔλεον	τῶν	βασάνων ἤγαγον, ὡς ἀπολῦσαι αὐτοὺς
[13, 17]	κατακαλύπτει τοὺς ὀφθαλμούς, ἀλλὰ ἀναπεπταμένων	τῶν	βλεφάρων κοιμίζει τὸν ἐρώμενον, ὅπως
[13, 79]	Αγνων φησὶ ὁ Ακαδημαικός, πρὸ	τῶν	γάμων ταῖς παρθένοις ὡς παιδικοῖς
[13, 7]	καὶ μεστὴν γυναικείας χολῆς. Η	τῶν	γὰρ ἀνδρῶν ἐστι πρὸς ἐκείνην
[13, 6]	δύο ῥέουσι μέλανος, ἐκ δὲ	τῶν	γνάθων ἱδρὼς ἐπὶ τὸν τράχηλον
[13, 49]	τράγε. Πέμφαντος δέ τινος αὐτῇ	τῶν	γνωρίμων οἶνον χρηστὸν μέν, ὀλίγον
[13, 3]	εἰς χρῆσιν εἶναι τὸ πλῆθος	τῶν	γυναικῶν, ἀλλ' εἰς γέρας ἐπεὶ
[13, 57]	τοῦ Φαναγορείιτου Ἠοίους ἢ τὸν	τῶν	γυναικῶν κατάλογον Νικαινέτου τοῦ Σαμίου
[13, 24]	μαγαλομίσθους ἑταίρας καὶ τὰς ἐλευθέρας	τῶν	γυναικῶν ταυτὶ λέγων· Δεινά, δεινὰ
[13, 2]	Σωκράτους μνημονεύοντας. Παρέθετο δὲ περὶ	τῶν	γυναικῶν ψήφισμα Ιερώνυμος ὁ Ρόδιος,
[13, 8]	μ' αἱ χρησταὶ γυναῖκες ἐπέλιπον,	τῶν	δ' αὖ πονηρῶν ἔτι λέγειν
[13, 73]	ἐκ νοτίζοντος γάμου τέλειος ἐστί.	Τῶν	δ' ἐγὼ παραίτιος. ~Εν Ιππολύτῳ
[13, 35]	Κασπίων πυλῶν μέχρι τοῦ Τανάιδος.	Τῶν	δὲ ἐπέκεινα τοῦ Τανάιδος Ομάρτῃ
[13, 47]	ἣ δὲ κοιλίαν προπετεστέραν ἔχειν.	Τῶν	δὲ πινόντων παρ᾽ αὐτῇ συμβαλλομένων
[13, 86]	~Υμεῖς δὲ, ὦ φιλοσόφοι, καὶ	τῶν	δελφίνων καὶ τῶν ἐλεφάντων ἐστὲ
[13, 60]	εἷλε περὶ τοῦ σώματος καὶ	τῶν	δικαστῶν καθ' ἕνα δεξιουμένη μετὰ
[13, 24]	δέσποινα ποντία Κύπρι, βινεῖν δύνανται,	τῶν	Δρακοντείων νόμων ὁπόταν ἀναμνησθῶσι προσκινούμενοι;
[13, 35]	ταῖς ἑαυτῶν θυγατράσιν οἱ πολλοὶ	τῶν	δυναστῶν ὄνομα τιθένται Οδάτιν. ~Τὸ
[13, 14]	ἔστ' ἀπεψηφισμένος ὑπὸ τῶν θεῶν	τῶν	δώδεκ' εἰκότως τ' Ερως; Ετάραττε
[13, 1]	ἀνεγίνωσκέ τινα τῷ βασιλεῖ Αλεξάνδρῳ	τῶν	ἑαυτοῦ κωμῳδιῶν, ὃ δὲ δῆλος
[13, 61]	μενοινᾷ. Ταῦτα μέν ἐστιν ἐκ	τῶν	εἰς Ομηρον ἀναφερομένων. Τῆς δὲ
[13, 67]	δἐ καὶ διάκουσον σαφῶς παρὰ	τῶν	ἐκ Βαβυλῶνος ὃν τρόπον Πυθιονίκην
[13, 13]	~Τούτων λεχθέντων ὁ Πλούταρχος ἀπεμνημόνευσε	τῶν	ἐκ Φαίδρου Αλέξιδος· Πορευομένῳ ἐκ
[13, 47]	τὴν πρώτην πόλιν οὐχ ἧκες	τῶν	έκεῖ; Τοῦ δ' είπόντος Εἰς
[13, 85]	τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ μικρὸν ἀπωτέρω	τῶν	ἐκκομιζόντων τὸν Κοίρανον, ὡσεὶ συνεκφερόντων
[13, 59]	οὐκ ἐχρῆτο βαλανείοις. Τῇ δὲ	τῶν	Ελευσινίων πανηγύρει καὶ τῇ τῶν
[13, 86]	φιλοσόφοι, καὶ τῶν δελφίνων καὶ	τῶν	ἐλεφάντων ἐστὲ κατὰ τὴν γνώμην
[13, 37]	ἐν τῇ τρίτῃ καὶ τετάρτῃ	τῶν	Ελληνικῶν Ιστοριῶν Εὐτέρπης αὐτὸν εἶναί
[13, 59]	Κράτης ὁ κυνικὸς ἔφη τῆς	τῶν	Ελλήνων ἀκρασίας ἀνάθημα. Ἕστηκε δὲ
[13, 67]	τῆς σῆς βασιλείας καὶ τῆς	τῶν	Ελλήνων ἐλευθερίας οὐδέπω νῦν οὔτε
[13, 32]	Κορίνθιαι ἑταῖραι εὔξαντο ὑπὲρ τῆς	τῶν	Ελλήνων σωτηρίας εἰς τὸν τῆς
[13, 55]	ὁ Συρακόσιος ἐν τῷ περὶ	τῶν	έν Σικελίᾳ Θαυμαζομένων ἐξ Ὑκκάρου
[13, 59]	φησιν Αλκέτας ἐν β' περὶ	τῶν	ἐν Δελφοῖς Αναθημάτων. ~Απολλόδωρος δ'
[13, 37]	ἣν ἔγεμεν Εὔνοστος ὁ Σόλων	τῶν	ἐν Κύπρῳ βασιλεύς. Καὶ ὁ
[13, 34]	ὁ περιηγητὴς ἐν τῷ περὶ	τῶν	ἐν Λακεδαίμονι Αναθημάτων, εἰκών ἐστι
[13, 21]	γραφόντων Πολέμων ἐν τῷ περὶ	τῶν	ἐν Σικυῶνι Πινάκων. Ὢ τῆς
[13, 83]	ἡ Φαρσαλία ἐν Μεταποντίῳ ὑπὸ	τῶν	ἐν τῇ ἀγορᾳ μάντεων, γενομένης
[13, 89]	ἀδελφή, ὄνομα Ανοῦτις, καλλίστη ἦν	τῶν	ἐν τῇ Ασίᾳ γυναικῶν καὶ
[13, 34]	ἐστι, ἐπιφανὲς καὶ πολλοῖς ἐγνωσμένου	τῶν	ἐν τῇ πόλει. Ανάθημα δ'
[13, 31]	γυναῖκας τοῦ παιδοποιεῖσθαι γνησίως καὶ	τῶν	ἔνδον φύλακα πιστὴν ἔχειν. ~Καταλέξω
[13, 86]	ὃ καὶ πρώην ἐγένετο ἐπὶ	τῶν	ἐξ Αρκαδίας θεωρῶν πρὸς Αντίγονον
[13, 37]	τυραννήσαντα Συρακοσίων ἀγαγέσθαι γυναῖκα μίαν>	τῶν	ἐπ' οἰκήματος προεστυκυιῶν Πειθὼ ὄνομα
[13, 77]	~Ολως δὲ τοὺ παιδικοὺς ἔρωτας	τῶν	ἐπὶ ταῖς θηλείαις προκρίνουσι πολλοί.
[13, 38]	αἱ τοιαῦται εἰς τὸ σῶφρον	τῶν	ἐπὶ τούτῷ σεμνυμένων εἰσὶ βελτίους.
[13, 42]	συμπαρειληφώς τινας ἐκ τῆς πόλεως	τῶν	ἐπιγελᾶν εἰθισμένων ἅπαντα τοῖς τρέφουσιν
[13, 67]	οὔτε ἐκεῖνος οὔτ' ἄλλος οὐδεὶς	τῶν	ἐπιστατῶν κεκόσμηκε τὸν τάφον, Πυθιονίκης
[13, 67]	καὶ εἰκοστῇ τῶν Ιστοριῶν, τεχνιτῶν	τῶν	ἐπιστημοτάτων χορῷ μεγάλῳ καὶ παντοίοις
[13, 37]	ἔσχεν ἐρωμένας, Διδύμην μὲν μίαν	τῶν	ἐπιχωρίων γυναικῶν μάλ' εὐπρεπεστάτην τὴν
[13, 7]	τών Μάντεων Αλέξιδος προηνέγκατο ταυτί	{τῶν	ἐπῶν} ὦ δυστυχεῖς ἡμεῖς οἱ>
[13, 41]	ἐπεκτείνας δοκεῖ καλέσαι τις αὐτὴν	τῶν	ἐραστῶν Μανίαν· μᾶλον τὸ πάρεργον
[13, 43]	τὰ μετὰ ταῦτ' αὐλητρίδα. Καὶ	τῶν	ἐραστῶν Συριακοῦ τινος ξένου πέμψαντος
[13, 16]	εἰς οὐδὲν ἄλλο τοῦ σώματος	τῶν	ἐρωμένων ἀποβλέπειν ἢ τοὺς ὀφθαλμούς,
[13, 43]	λέγουσι, τοῖς Αφροδισίοις, τιμώμενος μάλιστα	τῶν	ἐρωμένων (ᾔδει δ' ὑπ' αὐτῆς
[13, 14]	δ' αὐτὸς ποιητὴς καὶ περὶ	τῶν	ἐρώντων ἐν τῷ ἐπιφραφομένῷ Τραυματίᾳ
[13, 16]	φησί Κλέαρχος ἐν τῷ πρώτῳ	τῶν	Ερωτικῶν, Λυκοφρονίδην εἰρηκέναι φησίν· Οὔτε
[13, 15]	εἰρηκέναι ἐν τῷ δευτέρῳ περὶ	τῶν	Ερωτικῶν Ομοίων πρός τινα Αττικόν,
[13, 1]	περὶ αὐτοῦ τοῦ ἔρωτος καὶ	τῶν	ἐρωτικῶν ἐλέχθησαν. ~Καὶ γὰρ τὰς
[13, 75]	ὥς φησι Χαμαιλέων, Αλκμᾶνα γενομέναι	τῶν	ἐρωτικῶν μελῶν ἡγεμόνα καὶ ἐκδοῦναι
[13, 31]	ἐν Υπομνήμασι γράφων ὧδε· Τὴν	τῶν	Εταιριδείων ἑορτὴν συντελοῦσι Μάγνητες. Ιστοροῦσι
[13, 34]	Αγιδος ἀναπώμενος γυναικὸς ἐπὶ τὰς	τῶν	ἑταιρίδων θύρας ἐκώμαζεν, ἀπολιπὼν τὰς
[13, 54]	ἔφη. Κἀμοὶ μὲν τὰ καλὰ	τῶν	ἑταιρῶν ἀποφθέγματα πεπεράνθω μέχρι τούτων·
[13, 53]	ἔφη. Κἀμοὶ μὲν τὰ καλὰ	τῶν	ἑταιρῶν ἀποφθέγματα πεπεράνθω μέχρι τούτων·
[13, 29]	σφόδρ' εὔσχημον ποιεῖ. ~Περὶ δὲ	τῶν	ἑταιρῶν Εφιππος ἐν Εμπολῇ τάδε
[13, 22]	Χρυσίς, Κοναλίς, Ιερόκλεια, Λοπάδιον. Τούτων	τῶν	ἑταιρῶν καὶ Αμφις μνημονεύει ἐν
[13, 60]	ποθ' ἡμῶν γέγονεν ἐπιφανεστάτη πολὺ	τῶν	ἑταιρῶν. Καὶ γὰρ εἰ νεωτέρα
[13, 31]	τῷ κατὰ Τιμάρχου. ~Περὶ δὲ	τῶν	ἑταιρῶν καὶ Φιλέταιρος ἐν Κυνηγίδι
[13, 23]	καὶ τὰς δι' ἐπιτεχνήσεως κομμώσεις	τῶν	ἑταιρῶν οὕτως ἐκτίθεται· Πρῶτα μὲν
[13, 28]	καὶ Μένανδρος ἐν Παρακαταθήκῃ ἀπο	τῶν	ἑταιρῶν τοὺς ἑταίρους διαστέλλων φησί·
[13, 93]	οἰκουρὸν εἶναι καὶ φυλακτικὸν τοῦ	τῶν	εὖ δρώντων βίου πάντων περιττότατον
[13, 11]	καιρόν. Ετερος δέ τις προσέθηκε	τῶν	Εὐριπίδου τάδε· Σὺ δ' ὦ
[13, 43]	ὑπερβολῇ καὶ λιπαρόν, ἔτι δὲ	τῶν	ἐφήβων βραχύτερον, ἔσκωπτεν εἰς Αδωνιν.
[13, 53]	φιλόσοφοι, ἔφη, οἱ καὶ πρὸ	τῶν	Ἡδονικῶν καλουμένων αὐτοὶ τὸν τῆς
[13, 54]	φιλόσοφοι, ἔφη, οἱ καὶ πρὸ	τῶν	Ἡδονικῶν καλουμένων αὐτοὶ τὸν τῆς
[13, 16]	~Ηγήσανδρος δ' ἐν τοῖς Υπομνήμασι	τῶν	ἡδυσμάτων φησὶν ἐρᾶν πάντας, οὐ
[13, 19]	καὶ τριβωνάρια περιβαλλόμενοι μικρὰ καὶ	{τῶν}	ἥλων ἐμπιπλάντες τὰ καττύματα καὶ
[13, 80]	ὅλου καταφιλεῖν αὐτὸν ἀνακλάσαντα, καὶ	τῶν	θεατῶν ἐπιφωνησάντων μετὰ κρότου οὐκ
[13, 20]	κάλλος δὲ καὶ ὁ μέγιστος	τῶν	θεῶν διὰ κεράμων χρυσὸς ἔρχεται,
[13, 14]	κόρης, οὐ νοῦν ἔχω πρὸς	τῶν	θεῶν; κάλλει καλῆς, μεγέθει μεγάλης,
[13, 42]	δασύποδα αὐτὴν ἐπικροῦσαι βουλόμενος Πρὸς	τῶν	θεῶν μειράκια, τί δοκεῖ τῶν
[13, 43]	ἡλικίᾳ σφόδρα νέον Ὦ πρὸς	τῶν	θεῶν, μειράκιον, ὁ καλός, φησί,
[13, 14]	οὐ δικαίως ἔστ' ἀπεψηφισμένος ὑπὸ	τῶν	θεῶν τῶν δώδεκ' εἰκότως τ'
[13, 84]	ὧν τοῦ ἑτέρου Δελφοί φασι	τῶν	θεωρῶν ἐπιθυμήσαντά τινα συγκατακλεισθῆναι καὶ
[13, 5]	ἧκε πρὸς αὐτὸν Κοθήλας ὁ	τῶν	Θρᾳκῶν βασιλεὺς ἄγων Μήδαν τὴν
[13, 10]	βασιλέα, μίαν αἰτῶν πρὸς γάμον	τῶν	θυγατέρων. Ὃ δὲ τῶν μὲν
[13, 64]	ἡ Εἰρήνη ἐχομένη τῶν ῥόπτρων	τῶν	θυρῶν τοῦ ἱέρου ἐπέρραινεν τοῦ
[13, 15]	τὰ Ερμείου τοῦ Κουριέως ἐκ	τῶν	Ιάμβων προειπών· Ακούσατ' ὦ στοίακες,
[13, 40]	ἐν τῇ ἕκτῃ καὶ τριακοστῇ	τῶν	Ιστοριῶν Δημώ φησιν ἐρωμένην γενέσθαι
[13, 55]	Τίμαιος δ' ἐν τῇ τρισκαιδεκάτῃ	τῶν	Ιστοριῶν ἐξ Ὑκκάρων· καθὰ καὶ
[13, 37]	Πολύβιος δὲ ἐν τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ	τῶν	Ιστοριῶν Κλεινοῦς φησι τῆς οἰνοχούσης
[13, 89]	ἐν τῇ ἕκτῃ καὶ πεντηκοστῇ	τῶν	Ιστοριῶν Ξενοπείθειαν τὴν Λυσανδρίδου μητέρα
[13, 89]	φησι Φύλαρχος ἐν τῇ δεκάτῃ	τῶν	Ιστοριῶν ὅτι παρ' Ολυμπιάδι οὖσαν
[13, 35]	ὁ Μιτυληναῖος ἐν τῇ δεκάτῃ	τῶν	Ιστοριῶν περὶ Αλέξανδρόν φησι ὀνείρατι
[13, 67]	ἐν τῇ δευτέρᾳ καὶ εἰκοστῇ	τῶν	Ιστοριῶν, τεχνιτῶν τῶν ἐπιστημοτάτων χορῷ
[13, 16]	πάντας, οὐ τῶν κρεῶν οὐδὲ	τῶν	ἰχθύων· ἀπογενομένων γοῦν τούτων οὐδεὶς
[13, 6]	ἔνεσθ' αὖται δ' ἁπάντων ὑπερέχουσι	τῶν	κακῶν. Εστι δὲ σκοπεῖν ἀπ'
[13, 13]	Αλέξιδος· Πορευομένῳ ἐκ Πειραιῶς ὑπὸ	τῶν	κακῶν καὶ τῆς ἀπορίας φιλοσοφεῖν
[13, 93]	βίου χρήσιμον. Οὐδὲν γάρ ἐστι	τῶν	καλουμένων φιλοσόφων ἀφιλοσοφώτερον. Τίς γὰρ
[13, 57]	ἕως ἂν ἀπομνημονεύσω τὸν {περὶ}	τῶν	καλῶν γυναικῶν κατάλογον. ~Κλέαρχος γὰρ
[13, 89]	Ξενοπείθειαν τὴν Λυσανδρίδου μητέρα πασῶν	τῶν	κατὰ Πελοπόννησον γυναικῶν γεγονέναι καλλίονα
[13, 35]	Ἦν δὲ ἡ Οδάτις καλλίστη	τῶν	κατὰ τὴν Ασίαν γυναικῶν, καὶ
[13, 86]	αὑτοὺς οἱ ἄνδρες, ἀλλὰ ἐκ	τῶν	κλινῶν ἀνώρμων καὶ ἐβόων ὡς
[13, 32]	νεών. Διὸ καὶ Σιμωνίδης ἀναθέντων	τῶν	Κορινθίων πίνακα τῇ θεῷ τὸν
[13, 21]	τὴν ἐξωμίδα. Καλός γε ὁ	τῶν	Κορινθίων σοφιστής, ὁ τοῖς μαθηταῖς
[13, 29]	τολύπας ἔσσατον τὰς γνάθους καὶ	τῶν	κρεῶν ἀπέβρυκον αἰσχρῶς, ἀλλ' ἑκάστου
[13, 16]	ἡδυσμάτων φησὶν ἐρᾶν πάντας, οὐ	τῶν	κρεῶν οὐδὲ τῶν ἰχθύων· ἀπογενομένων
[13, 63]	τῆς μητρός, καίτοι ἔθος ἐχόντων	τῶν	κρινομένων τὰς γυναῖκας ἐπάγεσθαι ἀλλ'
[13, 91]	τοῦ Κύκλωπος αὐτῶν καταβρωθέντες ὑπὸ	τῶν	Λαιστρυγόνων καὶ εἰ ὄντως κατεβρώθησαν
[13, 59]	μετὰ ταῦτα ψήφισμα, μηδένα οἰκτίζεσθαι	τῶν	λεγόντων ὑπέρ τινος μηδὲ βλεπόμενον
[13, 41]	πάλιν, ἐπ' ἀμφοτέρων προσέκειτο μανία	τῶν	λόγων. Διὸ τῆς μανίας τὸ
[13, 19]	ἔφη ὡς οἱ παρακούσαντες αὐτοῦ	τῶν	λόγων καὶ μὴ συνέντες ἔσονται
[13, 92]	τοῖς νομοθέταις, διότι τοὺς τὰς	τῶν	λόγων, ὥς φασι, δυνάμεις παραδιδόντας
[13, 7]	τῆς γαμετῆς ὄνομα τὰ ἐκ	τών	Μάντεων Αλέξιδος προηνέγκατο ταυτί {τῶν
[13, 83]	τὴν ἀγορὰν ἐμβαλοῦσα ἐμμανῶν γενομένων	τῶν	μάντεων διεσπάσθη {ὑπ' αὐτῶν} Καὶ
[13, 75]	Διὸ καὶ λέγειν ἔν τινι	τῶν	μελῶν· Ερως με δαὖτε Κύπριδος
[13, 10]	γάμον τῶν θυγατέρων. Ὃ δὲ	τῶν	μὲν ἑαυτοῦ οὐκ ἔδωκεν, ὑπονοήσας
[13, 67]	ὃ καὶ πάντες ἐθαύμαζον, ὅτι	τῶν	μὲν ἐν Κιλικίᾳ τελευτησάντων ὑπὲρ
[13, 6]	Κἂν ἐξίητε τοῦ θέρους, ἀπὸ	τῶν	μὲν ὀφθαλμῶν ὑδρορρόαι δύο ῥέουσι
[13, 1]	λόγοι) εἰδόσιν ἐκτιθέμενοι τὴν ἱστορίαν	τῶν	Μουσῶν τὴν Ερατὼ ἐπικαλεσάμενοι εἰς
[13, 94]	τοῦ καὶ τὴν {τοιαύτην} χρῆσιν	τῶν	μύρων ἀποδοκιμάσαντος, Σόλωνος δὲ τοῦ
[13, 78]	παίδων ἔρωτας, ὅτι πολλάκις ἡ	τῶν	νέων ἀκμὴ καὶ τὸ πρὸς
[13, 25]	ὅτι πρῶτος Σόλων διὰ τὴν	τῶν	νέων ἀκμὴν ἔστηκεν ἐπὶ οἰκημάτων
[13, 48]	Καλλίμαχος ἐν τῷ τρίτῳ πίνακι	τῶν	Νόμων καὶ ἀρχὴν αὐτοῦ τήνδε
[13, 41]	ἀπορήσαι τις εὐλόγως θ' ἅμα	τῶν	νῦν ἀκροατῶν, εἴ τις Αττικὴ
[13, 91]	τινὰς κατέλεξεν. Αλλὰ μὴν οὐδὲ	τῶν	Οδυσσέως ἑταίρων ἔχοις ἂν οὕτως
[13, 25]	ἀφ' ὧν ἠργυρίσαντο αἱ προστᾶσαι	τῶν	οἰκημάτων. Αλλ' ὅ γε Φιλήμων
[13, 24]	σοι, Θετταλὲ ποικιλόδιφρε, τὰς ἐπὶ	τῶν	οἰκημάτων ἀσπάζεσθαι καὶ μὴ καταναλίσκειν
[13, 37]	ταῖς χερσίν. Αἱ δὲ κάλλισται	τῶν	οἰκιῶν, φησίν, οὐ Μυρτίου καὶ
[13, 5]	ὑπ' Αλεξάνδρου καταλυθείς, ὃς περὶ	τῶν	ὅλων πολεμῶν τριακοσίας ἑξήκοντα περιήγετο
[13, 93]	γὰρ συνανθρωπίζετε οὔτε διαγινώσκετε οὐδένα	τῶν	ὁμιλούντων, αἰσθήσει τε πολλῷ ὑστεροῦντες
[13, 94]	αὐτὸν διὰ τοὺς τόκους ἐκ	τῶν	ὄντων ἐκπεσόντα. Κατασκευάζομαι δ' ἔφη,
[13, 28]	γούνατα μισθοῦ ἔλυσαν, ἀλλὰ περὶ	τῶν	ὄντως ἑταιρῶν τὸν λόγον πεποίημαι
[13, 26]	γὰρ ὅταν ὦσιν νέοι ἐκ	τῶν	ὀρῶν πρόβατ' ἐσθίουσι καὶ λαγὼς
[13, 26]	Ελλησι πᾶσιν ἐκ τριῶν λαικαστριῶν.	~Τῶν	οὗν μεγαλομίσθων ἑταιρῶν ἀποτρέπω σε,
[13, 17]	πάντα μᾶλλον αὐτῆς ἐπαινεῖ ἢ	τῶν	ὀφθαλμῶν μνημονεύει, λέγων ὧδε· ὦ
[13, 75]	δ' ἐν τῇ Νιόβῃ τὸν	τῶν	παίδων· Διὸ καὶ παιδεράστριάν τινες
[13, 78]	περιπατητικὸς περισπουδάστους φησίν γενέσθαι τοὺς	τῶν	παίδων ἔρωτας, ὅτι πολλάκις ἡ
[13, 3]	ἀνέχεται ἡ βασίλεια τοῦ πλήθους	τῶν	παλλακίδων διὰ τὸ ὡς δεσπότην
[13, 3]	Δίνων ἐν τοῖς Περσικοῖς, ὑπὸ	τῶν	παλλακίδων θρησκεύεσθαι προσκυνοῦσι γοῦν αὐτην.
[13, 59]	τῇ τῶν Ποσειδωνίων ἐν ὄψει	τῶν	Πανελλήνων πάντων ἀποθεμένη θοἰμάτιον καὶ
[13, 89]	Περίπλῳ καλλίονάς φησι γίνεσθαι γυναῖκας	τῶν	πανταχοῦ γυναικῶν ἐν Τενέδῳ τῇ
[13, 12]	Ερως τιμᾶται. Λακεδαιμόνιοι δὲ πρὸ	τῶν	παρατάξεων Ερωτι προθύονται, ὡς ἐν
[13, 12]	Ερωτι προθύονται, ὡς ἐν τῇ	τῶν	παραταττομένων φιλίᾳ κειμένης τῆς σωτηρίας
[13, 85]	ἡμέρας τοὺς καλάμους λαμβάνων ἐκ	τῶν	παρατιθεμένων χορτασμάτων καθεὺδοντος τοῦ βρέφους
[13, 36]	φιάλην κεκερασμένην ᾦ βούλοιτο δοῦναι	τῶν	παρόντων μνηστήρων· ᾦ δὲ δοίη,
[13, 27]	γράμματα Μοῦσαι, ὥς τις ἔφη	τῶν	παρῳδῶν. ~Εγὼ γάρ, ὦ ἄνδρες
[13, 78]	ἱερὸς λόχος καὶ ὁ κατὰ	τῶν	Πεισιστρατιδῶν θάνατος ὑπὸ Αρμοδίου καὶ
[13, 84]	ὁ Σάμιος ἐν τῇ τρίτῃ	τῶν	περὶ Αγαθοκλέα Ιστοριῶν. Κἀγὼ δὲ
[13, 37]	ὁ Νεαπολίτης ἐν τῇ δευτέρᾳ	τῶν	περὶ Αννίβαν Ιστοριῶν Ιερώνυμόν φησι
[13, 35]	ἤθελεν γὰρ αὐτὴν δοῦναι ἑνὶ	τῶν	περὶ αὑτὸν οἰκείων. Καὶ μετ'
[13, 70]	τυρρανονκτονήσαντος ἥτις καὶ αἰκιζομένη ὑπὸ	τῶν	περὶ Ιππίαν τὸν τὺραννον οὐδὲν
[13, 89]	Δίνων δ' ἐν τῇ πέπτῃ	τῶν	Περσικῶν τῆς πρώτης συντάξεώς φησιν
[13, 49]	ἐπεὶ γυμνὸς κατέκειτο, τοὺς τύπους	τῶν	πληγῶν ἰδοῦσα Πόθεν οὗτοι, τάλαν;
[13, 85]	αὐτὸ {τοῦ} γάλακτος, ἀνὰ μέσον	τῶν	ποδῶν τοῦ θηρίου ἐτίθει αὐτὸ
[13, 79]	εἶναι πιστεύετε, καὶ τὰ τοιαῦτα	τῶν	ποιημάτων ἃ περὶ παιδικούς ἐστιν
[13, 70]	ὁ Μιλήσιος. Εκάτερος γὰρ τούτων	τῶν	ποιητῶν, ὥς φησι Κλέαρχος ἐν
[13, 14]	φορεῖν ἔδοσαν, περιφανὲς σκῦλον ἀπὸ	τῶν	πολεμίων. Περὶ δὲ τοῦ ἐρᾶν
[13, 92]	ἀνοήτους ὁρῶ. Εἰκότως οὖν πολλαὶ	τῶν	πόλεων καὶ μάλιστα ἡ Λακεδαιμονίων,
[13, 50]	Ἔρως Φειδίου. ~Ἐπεὶ δὲ καὶ	τῶν	πολιτικῶν οἶδά τινας μνημονεύοντας αὐτῶν
[13, 12]	ἐν ταῖς παρατάξεσι τοὺς καλλίστους	τῶν	πολιτῶν κοσμήσαντες διὰ τούτων θύουσι
[13, 42]	παρὰ τῇ Μανίᾳ παρεδέξατ' αὐτὴν	τῶν	πονηρῶν τις πάνυ. κᾆθ' ὡς
[13, 59]	τῶν Ελευσινίων πανηγύρει καὶ τῇ	τῶν	Ποσειδωνίων ἐν ὄψει τῶν Πανελλήνων
[13, 30]	ταῦθ' ὁ πόρνος οὗτος οὐδὲ	τῶν	πράσων ἑκάστοτ' ἐπεδείπνει μεθ' ῆμῶν·
[13, 29]	ἐδείπνει κοσμίως, οὐχ ὥσπερ ἄλλαι	τῶν	πράσων ποιούμεναι τολύπας ἔσσατον τὰς
[13, 64]	Δανάης κατεκρήμνισεν τὴν ἄνθρωπον, οὐδὲν	τῶν	προγεγενημένων φιλανθρώπων ἐπὶ νοῦν βαλομένη.
[13, 54]	ποιούμενον αὐτῆς τοῦτ' ἐμφανίζειν διὰ	τῶν	πρὸς Ερμαρχον Ἐπιστολῶν. ~Αρίστιππος δὲ
[13, 53]	ποιούμενον αὐτῆς τοῦτ' ἐμφανίζειν διὰ	τῶν	πρὸς Ερμαρχον Ἐπιστολῶν. ~Τοσαῦτ' εἰπὼν
[13, 2]	τισιν διφυὴς νομισθῆναι, οὐκ εἰδότων	τῶν	πρότερον διὰ τὸ πλῆθος τὸν
[13, 18]	τὸν πώγωνα κατ' Αλέξανδρον προῆκται,	τῶν	προτέρων οὐ χρωμένων αὐτῷ. Καὶ
[13, 79]	ἁγνὸν οὐκ ἐπῃδέσω, ὦ δυσχάριστε	τῶν	πυκνῶν φιλημάτων. Ο δ' ἐν
[13, 52]	Ὥστε Λαὶς μὲν ἡ δοκοῦσα	τῶν	πώποτε διενηνοχέναι τὴν ὄψιν καὶ
[13, 62]	~Αλλὰ μὴν καὶ Ισοκράτης ὁ	τῶν	ῥητόρων αἰδημονέστατος Μετάνειραν εἶχεν ἐρωμένην
[13, 64]	ἑαυτήν ἥτις ἦν περισπουδάστως ὑπὸ	τῶν	Ροδίων τῷ Σελεύκῳ διεπέμφθη. ~Δημήτριος
[13, 64]	αὐτὸν ἐκείνων ἡ Εἰρήνη ἐχομένη	τῶν	ῥόπτρων τῶν θυρῶν τοῦ ἱέρου
[13, 13]	Αποκοπτομένῳ· Λέγεται γὰρ λόγος ὑπὸ	τῶν	σοφιστῶν μὴ πέτεσθαι τὀν θεὸν
[13, 20]	ἀψύχων τὰ κάλλιστα προκρίνομεν; ἐπαινοῦντες	τῶν	Σπαρτιατῶν τὸ ἔθος τὸ γυμνοῦν
[13, 26]	μὲν> νεοττὸς καὶ νέα, ὑπὸ	τῶν	στατήρων ἦν ἀπηγριωμένη, εἶδες δ'
[13, 91]	ὄνομα καὶ οὐδ' ταῦτ' ἐκ	τῶν	Στησιχόρου, σχολῇ γάρ, ἀλλ' ἐκ
[13, 93]	Λυσίας ὁ ῥήτωρ ἐν τοῖς	τῶν	Συμβολαίων λόγοις ὃν ἐκ τῶν
[13, 35]	εἰς τὸ συμπόσιον εἶπεν ἀκουόντων	τῶν	συνδείπνων· Ημεῖς, ὦ θύγατερ Οδάτι,
[13, 2]	ἔζευξεν, ἀνέδην τὸ πρότερον οὐσῶν	τῶν	συνόδων καὶ κοινογαμίων ὄντων. Διὸ
[13, 2]	Αντεῖπε δὲ τοῖς λέγουσι περὶ	τῶν	Σωκράτους γυναικῶν Παναίτιος ὁ Ρόδιος.
[13, 15]	Θρυλεῖτε γὰρ ὅτι δεῖ μὴ	τῶν	σωμάτων ἀλλὰ τῆς ψυχῆς ἐρᾶν·
[13, 14]	Ως ὅστις αὐτῆς τῆς> ἀκμῆς	τῶν	σωμάτων ἐρᾷ, τὸν ἄλλον δ'
[13, 43]	ἔφη, τἀγγεῖον, ὦ Γνάθαιν' ἔχεις.	Τῶν	σῶν γάρ, εἶπεν, ἐπιμελῶς, ὦ
[13, 43]	λάκκον ὁμολογουμένως. Ἣ δ' εἶπε	Τῶν	σῶν δραμάτων γὰρ ἐπιμελῶς εἰς
[13, 48]	τὴν θυγατέρα εἰσιέναι, κατὰ ζῆλον	τῶν	τὰ τοιαῦτα συυταξαμένων φιλοσόφων. Ἀνέγραψε
[13, 25]	καλῶν γυναικῶν, καὶ ἐπλήθυνεν ἀπὸ	τῶν	ταύτης ἑταιρίδων ἡ Ελλάς, ὡς
[13, 31]	μὲν τοὺς φύλακας, κρατήσαντας δὲ	τῶν	τειχῶν καὶ γενομένους ἐγκρατεῖς τῆς
[13, 4]	χωρία ἐξ ὧν καὶ τὸ	τῶν	τέκνων αὐτῷ πλῆθος ἐγένετο. Εν
[13, 23]	μή. {Οψεις διὰ τούτων σκευοποιοῦσι	τῶν	τεχνῶν. ~Διὸ συμβουλεύς σοι, Θετταλὲ
[13, 79]	ἱστορεῖ Τίμαιος. Αλλοι δέ φασι	τῶν	τοιούτων ἐρώτων κατάρξασθαι Λάιον ξενωθέντα
[13, 30]	ἐραστὴν φιλῶν. Καλῶς δὲ περὶ	τῶν	τοιούτων Εφιππος ἐν Σαπφοῖ φησι·
[13, 91]	κενεώτερον ἄλλο. Τί γὰρ ὄφελος	τῶν	τοσούτων ὀνομάτων, ὦ γραμματικέ, πάντων
[13, 41]	ὄνομα. Τῳ μεγέθει μὲν ἦν>	τῶν	τότε γυναικῶν βραχύ τι καταδεεστέρα·
[13, 60]	ἑταιρῶν. Καὶ γὰρ εἰ νεωτέρα	τῶν	τότε χρόνων εἶ, τόν γ'
[13, 13]	ἀλλ' ἦν ἄπειρος τῶν τρόπων	τῶν	τοῦ θεοῦ. Εστὶν γὰρ οὔτε
[13, 83]	φιλόπαιδα δὲ Ονόμαρχον καὶ ἐκ	τῶν	τοῦ θεοῦ χαρίσασθαι τοῦτον εἰς
[13, 11]	ἐλπίδ' ἄγει. Τοῖς δ' ἀτελέστοις	τῶν	τοῦδε πόνων μήτε συνείην χωρίς
[13, 75]	ἦγον εἰς τὰ θέατρα διὰ	τῶν	τραγῳδιῶν τοὺς ἔρωτας, ὃ μὲν
[13, 8]	Λιβυκὸν οὐδ' Αἰγαῖον οὐδὲ οὗ	τῶν	τριάκοντ' οὐκ ἀπόλλυται τρία πλοιάρια
[13, 13]	χελιδόνας γράφειν, ἀλλ' ἦν ἄπειρος	τῶν	τρόπων τῶν τοῦ θεοῦ. Εστὶν
[13, 45]	Πύθων, φήσ' ἐπεὶ ἤδη διάμεστος	τῶν	ὑείων ἐγένετο ἐπ' αἴγει οἷός
[13, 24]	καταναλίσκειν εἰς οὐδὲν δέον τὰ	τῶν	υἱῶν κέρματα. Οντως γὰρ ἄριστα
[13, 46]	πάλιν; ~Μέχρι μὲν τούτων μνημονεύω	τῶν	ὑπὸ τοῦ Μάχωνος εἰρημένων. Αἱ
[13, 37]	Εὐεργέτης Πτολεμαῖος ἐν τῷ τρίτῳ	τῶν	Υπομνημάτων, πλείστας ἔσχεν ἐρωμένας, Διδύμην
[13, 47]	καθαίρειν εἰς τὸν κόλπον έμβαλλομένης	τῶν	φακῶν, ἡ Γνάθαινα ἔφη Κολποφακῆν
[13, 93]	τῶν Συμβολαίων λόγοις ὃν ἐκ	τῶν	φερομένων ὡς αὐτοῦ διαλόγων θαυμάζομεν
[13, 28]	ἑταιρῶν τὸν λόγον πεποίημαι τουτέστιν	τῶν	φιλίαν ἄδολον συντηρεῖν δυναμένων, ἃς
[13, 86]	πάνυ πολλὰ τῶν φορτικῶν ἐποίουν.	Τῶν	φιλοσόφων δέ τις συμπίνων ἡμῖν
[13, 61]	Νικίας ὁ Νικαιεὺς ἐν ταῖς	τῶν	φιλοσόφων Διαδοχαῖς. Σοφοκλῆς δ' ὁ
[13, 11]	τοῖς λόγοις ἔδοξε τοῖς παροῦσι	τῶν	φιλοσόφων περὶ τοῦ ἔρωτος καὶ
[13, 90]	τὸν δὲ νικήσαντα ταινιούμενον ὑπὸ	τῶν	φίλων καὶ πομπεύοντα ἕως τοῦ
[13, 14]	λόγον, τῆς ἡδονῆς ἐστ' οὐχὶ	τῶν	φίλων φίλος, ἀδικεῖ τε τὸν
[13, 86]	ἕτερα τούτοις παραπλήσια πάνυ πολλὰ	τῶν	φορτικῶν ἐποίουν. Τῶν φιλοσόφων δέ
[13, 4]	τὴν Οπλητος θυγατέρα, μεθ' ἣν	τῶν	Χαλκώδοντος μίαν. Παραδοὺς δ' ἀμφοτέρας
[13, 81]	ἀλλ' ὡς ἄν τις εἷς	τῶν	χρηστῶν Αθηναίων. ~Καὶ Ιερώνυμος δ'
[13, 16]	Οὔτε παιδὸς ἄρρενος οὔτε παρθένων	τῶν	χρυσοφόρων οὐδὲ γυναικῶν βαθυκόλπων καλὸν
[13, 14]	τραγικὸν λέγειν, ὡς τὸν οἶνον	τῶν	χρωμένων τοῖς τρόποις> κεράννυσθαι, οὕτως
[13, 16]	οὐδὲ τὸν ἰχθὺν οὐδ' ἐπιθυμεῖ	τῶν	ὠμῶν καὶ τῶν ἀνηδύντων. Καὶ
[13, 24]	δ' ἀπφάρια, τοὺς νεωτέρους. Καὶ	τῶνδ'	ἑκάστην ἔστιν ἀδεῶς, εὐτελῶς, μεθ'