>

Livre, Chap.
[13, 68]	σίτου διαπέμψαι καὶ πολίτην γεγονέναι.	(Α)	Γλυκέρας ὁ σῖτος οὗτος ἦν·
[13, 26]	γὰρ οὔ; τὴν ἡμετέρειόν γ'	(Α)	ν ἐκείνῃ τις φίλη Αντεια.
[13, 26]	Καὶ τοῦθ' ἡμέτερον ἦν παίγνιον.	(Α)	Νὴ τὸν Δί' ἤνθει τότε
[13, 68]	τύχαι καλοῦσιν ἤ πράττουσι τί.	(Α)	Οτε μὲν ἔφασκον δοῦλον ἐκτῆσθαι
[13, 8]	Δεδογμένον τὸ πρᾶγμ' ἀνερρίφθω κύβος.	(Α)	Πέραινε, σωθείης δέ νῦν ἀληθινὸν
[13, 95]	δανείσηται αὐτοῦ νομίζει εἶναι ἢ	ἂ	ὁ πατὴρ αὐτῷ κατέλιπεν. Αλλὰ
[13, 56]	ἐπὶ ῥυτίδων πικρὸς ἔπεστιν ἔρως.	Ἆ	δειλοὶ νεότητος ἀπαντήσαντες ἐκείνης πρωτοπόρου,
[13, 75]	Μουσᾶν ἔδειξε δῶρον μάραικα παρθένων	ἁ	ξανθὰ Μεγαλοστράτα. Καὶ Στησίχορος δ'
[13, 23]	ἡμέραν ἔνδον, ὥσπερ τοῖς μαγείροις	ἅ	παράκειθ' ἑκάστοτε, ἡνίκ' ἂν πολώσιν
[13, 95]	τούτῳ συμβάλλειν. Πολὺ γὰρ μᾶλλον	ἃ	ἂν δανείσηται αὐτοῦ νομίζει εἶναι
[13, 75]	τοῦτον τὸν τρὸπον τῶν ᾳσμάτων·	ἃ	δὴ καὶ τὸ παλαιὸν ἐκαλεῖτο
[13, 79]	καὶ τὰ τοιαῦτα τῶν ποιημάτων	ἃ	περὶ παιδικούς ἐστιν ἔρωτας ἡδέως
[13, 17]	καλλικόμων μελέδημα, σὲ μὲν Κύπρις	ἃ	τ' ἀγανοβλέφαρος Πειθὼ ῥοδέοισιν ἐν
[13, 57]	κατάλογον Νικαινέτου τοῦ Σαμίου ἢ	Ἀβδηρίτου,	μικρὸν ἐπισχὼν ἐπὶ τὴν παρὰ
[13, 14]	πού τίς ἐστι τοὺς τρόπους	ἀβέλτερος.	Εἰ γὰρ ἀφέλοι τις τοῦ
[13, 13]	οὔτε θέος οὔτ' ἄνθρωπος, οὔτ'	ἀβέλτερος	οὔτ' αὖθις ἔμφρων, ἀλλὰ συνενηνεγμένος
[13, 34]	τις κωμικῶν ἔφη. Αλκιβιάδην τὸν	ἁβρόν,	ὦ γῆ καὶ θεοί, ὃν
[13, 37]	τῷ περὶ Ενδόξων Ανδρῶν συγγράμματι·	Αβρότονον	Θρηίσσα γυνή γένος· ἀλλὰ τεκέσθαι
[13, 37]	ἐξ ἑταίρας ἦν γεγενημένος ὄνομα	Αβροτόνου;	ὡς Αμφικράτης ἱστορεῖ ἐν τῷ
[13, 34]	τὰς Αττικάς. Μεδοντίδος γοῦν τῆς	Αβυδηνῆς	ἐξ ἀκοῆς ἐρασθεὶς ἔστερξε καὶ
[13, 31]	τὸ τεῖχος ὑπερβᾶσαν ἀπαγγεῖλαι τοῖς	Αβυδηνοῖς.	Τοὺς δ' αὐτίκα μεθ' ὅπλων
[13, 31]	δὲ Αφροδίτης ἱερόν ἐστι παρὰ	Αβυδηνοῖς,	ὥς φησι Πάμφιλος· κατεχομένης γὰρ
[13, 50]	ἐν ς' Κωμῳδουμένων φησὶν ὅτι	Ἄβυδος	ἐλέγετο διὰ τὸ γραῦς εἶναι.
[13, 37]	Ιερώνυμόν φησι τὸν τυραννήσαντα Συρακοσίων	ἀγαγέσθαι	γυναῖκα μίαν> τῶν ἐπ' οἰκήματος
[13, 2]	τὴν προτέραν ἑτέραν ἐβουλεύετο περικαλλεστέραν	ἀγαγέσθαι.	Κλέαρχος δ' ὁ Σολεὺς ἐν
[13, 92]	ἔστιν Ακαδήμεια, τοῦτο Ξενοκράτης Πόλλ'	ἀγαθὰ	δοῖεν οἱ θεοὶ Δημητρίῳ καὶ
[13, 84]	ἐν τῇ τρίτῃ τῶν περὶ	Αγαθοκλέα	Ιστοριῶν. Κἀγὼ δὲ κατὰ τὴν
[13, 37]	δὲ Φιλοπάτορος βασιλέως Πτολεμαίου ούκ	Αγαθόκλεια	ἡ ἑταίρα ἐκράτει, ἡ καὶ
[13, 37]	ὄψιν καὶ Βιλιστίχην, ἔτι δὲ	Αγαθόκλειαν	καὶ Στρατονίκην ἧς τὸ μέγα
[13, 67]	Κίμωνος ἢ τινος ἑτέρου τῶν	ἀγαθῶν	ἀνδρῶν εἶναι καὶ> μάλιστα μὲν
[13, 46]	ζῆν ἢ ἑταίρας. Κατὰ γὰρ	Αγάθωνα	Γυνὴ τὸ σῶμα δι' ἀργίαν
[13, 46]	Αγραφοι δ' εἰσὶν αὐτῷ Μεγίστη,	Αγαλλίς,	Θαυμάριον, Θεόκλεια (αὕτη δ' ἐπεκαλεῖτο
[13, 84]	Κτησικλέους δ' ἐστὶν ἔργον τὸ	ἄγαλμα,	ὥς φησιν Αδαῖος ὁ Μιτυληναῖος
[13, 59]	ἀπεγράψατο. Καὶ Πραξιτέλης δὲ ὁ	ἀγαλματοποιὸς	ἐρῶν αὐτῆς τὴν Κνιδίαν Αφροδίτην
[13, 84]	ὁ Μιτυληναῖος ἐν τῷ περὶ	Αγαλματοποιῶν.	Πολέμων δὲ ἢ ὁ ποιήσας
[13, 88]	χρώματι κόμαι δὲ κηροχρῶτος ὡς	ἀγάλματος	αὐτοῖσι βοστρύχοισιν ἐκπεπλασμένου ξουθοῖσιν ἀνέμοις
[13, 84]	γὰρ τοῦ ἐν Σάμῳ Παρίου	ἀγάλματός	ἐρασθεὶς κατέκλεισεν αὑτὸν ἐν τῷ
[13, 59]	ἀτενιζόμενος. Εκλογὴν δὲ αὐτῇ τῶν	ἀγαλμάτων	ἔδωκεν, εἴτε τὸν Ερωτα θέλοι
[13, 80]	διόπερ καὶ τοὺς ἄθλους ὑπομεῖναι.	Αγαμέμνονά	τε Αργύννου ἐρασθῆναι λόγος, ἰδόντα
[13, 20]	Θαυμάζει γοῦν ἐπὶ κάλλει τὸν	Αγαμέμνονα	τοιαῦτα ἐκφωνῶν· Καλὸν δ' οὕτω
[13, 3]	τὴν Κασσάνδραν σὺν αὐτῷ τῷ	Αγαμέμνονι	ἀποκτείνει, ἣν εἰς τὴν Ελλάδα
[13, 10]	τὸν Γλαύκης τῆς Κρέοντος, ὁ	Αγαμέμνονος	διὰ Κασσάνδραν. Καὶ ἡ ἐπ'
[13, 42]	δ' ἐπιστρέψασα μετὰ μικρὸν λέγει	Αγαμέμνονος	παῖ, νῦν ἐκεῖν' ἔξεστί σοι.
[13, 3]	πρὸς ἄλλην κοινωνίαν. Ο δ'	Αγαμέμνων	ὡς πολυγύναιος ὑπὸ Θερσίτου λοιδορεῖται
[13, 2]	Παροιμιῶν ἐν Λακεδαίμονιν φησί, τοὺς	ἀγάμους	αἱ γυναῖκες ἐν ἑορτῇ τινι
[13, 2]	αἱ κόραι, συνεγκλειομένων καὶ τῶν	ἀγάμων	νεανίσκων καὶ ἕκαστος ἧς ἐπιλάβοιτο,
[13, 44]	θυγατέρα χρωμένων; Η γραῦς δ'	ἀγανακτήσασα	Τάλαν, ἔφη, τέκνοι περίλαβε, φησί,
[13, 63]	γυναῖκα ἔχων ὡς καὶ αὐτὴν	ἀγανακτήσασαν	συγκοιμᾶσθαι τῷ Κνωσίωνι. ~Μυρρίνην δὲ
[13, 17]	σὲ μὲν Κύπρις ἃ τ'	ἀγανοβλέφαρος	Πειθὼ ῥοδέοισιν ἐν ἄνθεσιν θρέψαν.
[13, 74]	οὔτε ἡ Αρτεμις ἡ περισσῶς	ἀγαπήσασα	οὔτε τῶν ἄλλων θεῶν τις
[13, 43]	(ᾔδει δ' ὑπ' αὐτῆς ἐκτενῶς	ἀγαπώμενος)	παρῆν ἔχων δύο Χῖα, Θάσια
[13, 66]	τὸν ἐραστήν. Εφ' οἷς Ιωνες	ἀγασθέντες,	ὥς φησι Μενέτωρ ἐν τῷ
[13, 72]	χώρας ὃν ἄειδε τερπνῶς πρέσβυς	ἀγαυός.	Οτι δὲ οὔκ ἐστι Σαπφοῦς
[13, 47]	αὐτὴν καὶ ἰδόντος έπί τινος	ἀγγείου	ᾠὰ εἰπόντος τε Ὠμὰ ταῦτα,
[13, 1]	τὴν καταρχὴν ποιησόμεθα εἰ δ'	ἄγε	νῦν, Ερατώ, πάρ θ' ἵστατο
[13, 11]	τέρψιν τιν' ἔχων εἰς ἐλπίδ'	ἄγει.	Τοῖς δ' ἀτελέστοις τῶν τοῦδε
[13, 20]	τῷ δὲ δευτέρῳ τὸν βοῦν	ἄγειν,	ὁ δὲ τρίτος τὰς θυηλὰς
[13, 33]	δεῦτ' ἐς ἄλσος φορβάδων κορᾶν	ἀγέλαν	ἑκατόγγυιον Ξενοφῶν τελέαις ἐπήγαγ' εὐχωλαῖς
[13, 70]	Νικαρέτη δἐ ἡ Μεγαρὶς οὐκ	ἀγεννὴς	ἦν ἑταίρα, ἀλλὰ καὶ γονέων
[13, 71]	Οὐ μὴν οὐδ' υἱὸς Μήνης	ἀγέραστον	ἔθηκεν Μουσαῖος Χαρίτων ἤρανος Αντιόπην
[13, 68]	δὲ τούτοις καὶ ὁ τὸν	Αγῆνα	τὸ σατυρικὸν δραμάτιον γεγραφώς, ὅπερ
[13, 50]	Ιστορίαις. Ὁ δὲ γράψας τὸν	Αγῆνα	τὸ σατυρικὸν δραμάτιον, εἶτε Πύθων
[13, 50]	μυριάδας τὸν Αρπαλον αὐτοῖσι τῶν	Αγῆνος	οὐκ ἐλάπονας σίτου παραπέμψαι καὶ
[13, 68]	μυριάδας τὸν Αρπαλον αὐτοῖσι τῶν	Αγῆνος	οὐκ ἐλάσσονας σίτου διαπέμψαι καὶ
[13, 40]	βασιλικῆς. ~Πτολεμαῖος δ' ὁ τοῦ	Αγησάρχου	ἐν ταῖς περὶ τὸν Φιλοπάτορα
[13, 89]	καὶ τὸν Λυσανδρίδαν ἐχθρὸν ὄντα	Αγησίλαος	ὁ βασιλεὺς καταστασιάτας φυγαδευθῆναι ἐποίησεν
[13, 76]	τ' ἔναιεν καὶ Χάρις υἱὸν	Αγησιλάου.	~Ολως δὲ τοὺ παιδικοὺς ἔρωτας
[13, 78]	Χαρίτων καὶ Μελάνιππος ἔφυ, θείας	ἁγητῆρες	ἐφαμερίοις φιλότατος. Διαβόητα δ' ἐστὶν
[13, 91]	σχολῇ γάρ, ἀλλ' ἐκ τῆς	Αγία	τοῦ Αργείου Ιλίου Πέρσιδος οὗτος
[13, 34]	ἐπιθυμεῖ λαβεῖν; ὁ> ὑπὸ τῆς	Αγιδος	ἀναπώμενος γυναικὸς ἐπὶ τὰς τῶν
[13, 9]	πηδαλίῳ πείθεται ὡς ἄκατος, οὐδ'	ἄγκυραι	ἔχουσιν· ἀπορρήξασα δὲ δεσμὰ πολλάκις
[13, 13]	ἐπῆλθέ μοι. καί μοι δοκοῦσιν	ἀγνοεῖν	οἱ ζωγράφοι τὸν Ερωτα, συντομώτατον
[13, 10]	ἔχουσ' ἐξευρέθη. ~Οὐδένα δὲ ὑμῶν	ἀγνοεῖν	οἴομαι, ἄνδρες φίλοι, ὅτι καὶ
[13, 24]	λεπτοπήνοις ὕφεσιν ἑστώσας, οἵας Ηριδανὸς	ἁγνοῖς	ὕδασι κήπεύει κόρας, μικροῦ πρίασθαι
[13, 24]	λεπτοπήνοις ὕφεσιν ἑστώσας, οἵας Ηριδανὸς	ἁγνοῖς	ὕδασι κηπεύει κόρας· παρ' ὧν
[13, 79]	μἐν Μυρμιδόσιν Σέβας δἐ μηρῶν	ἁγνὸν	οὐκ ἐπῃδέσω, ὦ δυσχάριστε τῶν
[13, 73]	τὴν Αφροδίτην λέγουσαν Ερᾷ μὲν	ἁγνὸς	οὐρανὸς τρῶσαι χθόνα, ἔρως δὲ
[13, 79]	ὑπαίθων τὴν Διὸς τυραννίδα. Οὐκ	ἀγνοῶ	δὲ ὅτι τὰ περὶ Κτατῖνον
[13, 60]	αὐτῆς εἶναι ὄνομα Μνησαρέτην. Οὐκ	ἀγνοῶ	δὲ ὅτι τὸν ἐπιγραφόμενον κατ'
[13, 69]	Ηρόδοτος δ' αὐτήν Ροδῶπιν καλεῖ,	ἀγνοῶν	ὅτι ἑτέρα τῆς Δωρίχης ἐστὶν
[13, 79]	τύραννος. ~Παρὰ δὲ Σπαρτιάταις, ὡς	Αγνων	φησὶ ὁ Ακαδημαικός, πρὸ τῶν
[13, 31]	δὲ καὶ ἑορτήν τιν' Εταιρίδεια	ἀγομένην	ἐν Μαγνησίᾳ οὐ διὰ τὰς
[13, 12]	τῷ Ερωτι τὴν διὰ τοῦτον	ἀγομένην	ἕορτην Ελευθέρια προσηγόρευσαν· δι' ὃν
[13, 9]	οὐδ' οἱ παρ' ἠλικίαν νέας	ἀγόμενοι	γυναῖκας εἰς προὖπτον κακὸν αὑτοὺς
[13, 83]	Μεταποντίῳ ὑπὸ τῶν ἐν τῇ	ἀγορᾳ	μάντεων, γενομένης φωνῆς ἐκ τῆς
[13, 86]	πότοις γίνεσθαι, ἐν τε τῷ	ἀγοράζειν	πάνυ νεανικὸς ἦν καὶ τῷ
[13, 83]	ὡς τάχιστα ὤφθη εἰς τὴν	ἀγορὰν	ἐμβαλοῦσα ἐμμανῶν γενομένων τῶν μάντεων
[13, 43]	ἦν ὁμολογουμένη σοφός, εἰς τὴν	ἀγορὰν	λέγουσιν αὐτὴν ἐξίναι καὶ τοὔψον
[13, 37]	οὐχ ἅρμα ζευξάμενος ἑταιρῶν πληθούσης	ἀγορᾶς	εἰσήλασεν εἰς τὸ ἅστυ; ἦσαν
[13, 28]	πρότερον, νῦν δ' οὐχ ὑμῖν	ἀγορεύω	ἄρτι χνοαζούσας αὐλητρίδας, αἵ τε
[13, 33]	Οτι δὲ καὶ Αφροδίσια ἴδια	ἄγουσιν	αὐτόθι αἱ ἑταῖραι, Αλεξις ἐν
[13, 46]	αὕτη δὲ ἦν γναφέως θυγάθηρ.	Αγραφοι	δ' εἰσὶν αὐτῷ Μεγίστη, Αγαλλίς,
[13, 71]	μὲν φίλος υἱὸς ἀνήγαγεν Οἰάγροιο	Αγριόπην	Θρῇσσαν στειλάμενος κιθάρην Αιδόθεν ἔπλευσεν
[13, 71]	Ενθεν ἀοιδιάων μεγάλους ἀνέπεισεν ἄνακτας	Αγριόπην	μαλακοῦ πνεῦμα λαβεῖν βιότου. Οὐ
[13, 42]	θεῶν μειράκια, τί δοκεῖ τῶν	ἀγρίων	ὑμῖν ποτε ἐν τοῖς ὄρεσι
[13, 86]	ἐλεφάντων ἐστὲ κατὰ τὴν γνώμην	ἀγριώτεροι	ἔτι τε ἀνημερώτεροι. Καίτοι Περσαίου
[13, 22]	ἑταίρα, ὡς Αντιφάνης φησὶν ἐν	Αγροίκῳ,	τῷ τρέφοντι συμφορά· εὐφραίνεται γὰρ
[13, 11]	πόνων μήτε συνείην χωρίς τ'	ἀγρων	ναίοιμι τρόπων. Τὸ δ' ἐρᾶν
[13, 20]	καὶ Τιθωνῷ, Δημήτηρ Ιασίωνι, Αφροδίτη	Αγχίσῃ	καὶ Αδώνιδι. Διὰ κάλλος δὲ
[13, 60]	τότε χρόνων εἶ, τόν γ'	ἀγῶν'	ἀκήκοας. Βλάπτειν δοκοῦσα τοὺς βίους
[13, 47]	παιδίον· οὐ γὰρ στεφανίτης ὁ	ἀγών	ἐστιν, ἀλλ' ἀργυρίτης. Ως δ'
[13, 90]	δὲ καὶ μέχρι νῦν ὁ	ἀγὼν	οὗτος, καὶ αἱ ἀγωνιζόμεναι γυναῖκες
[13, 50]	αίκίας περὶ Γλυκέρας τάδε λέγει	Ἄγων	Γλυκέραν τε τὴν Θαλασσίδος, ζεῦγος
[13, 5]	Κοθήλας ὁ τῶν Θρᾳκῶν βασιλεὺς	ἄγων	Μήδαν τὴν θυγατέρα καὶ δῶρα
[13, 90]	ἑορτῇ καὶ τὸν τοῦ κάλλους	ἀγῶνα	ἐπιτελέσαι καὶ νικῆσαι πρῶτον αὐτοῦ
[13, 33]	ἐξιὼν εἰς Ολυμπίαν ἐπὶ τὸν	ἀγώνα	καὶ αὐτὸς ἀπάξειν ἑταίρας εὔξατο
[13, 90]	γυναῖκες χρυσοφόροι ὀνομάζονται. Θεόφραστος δὲ	ἀγῶνα	κάλλους φησὶ γίνεσθαι παρὰ Ηλείοις,
[13, 90]	δὲ καὶ περὶ κάλλους γυναικῶν	ἀγῶνά	ποτε διατεθέντα περὶ οὗ ἱστορῶν
[13, 46]	ἐν τοῖς Απομνημονεύμασιν ἱστορεῖ. Εν	ἀγῶνι	οὖν ποτε αὐτὸν ἀσχημονήσαντα σφόδρα
[13, 27]	πάνθ' ἕτοιμα, δεῖν δέ τι	ἀγωνιᾶσαι	καὶ ῥαπισθῆναί τε καὶ πληγὰς
[13, 90]	ὁ ἀγὼν οὗτος, καὶ αἱ	ἀγωνιζόμεναι	γυναῖκες χρυσοφόροι ὀνομάζονται. Θεόφραστος δὲ
[13, 47]	Ανδρονίκου δὲ τοῦ τραγῳδοῦ ἀπ'	ἀγῶνός	τινος, έν ᾧ τοὺς Ἐπιγόνους
[13, 44]	τις τῶν ἀεὶ ἐν τοῖς	ἀγῶσιν	ἐπιμελῶς ἡττῶμένων· ὃς οὐ δυνάμενος
[13, 84]	ἔργον τὸ ἄγαλμα, ὥς φησιν	Αδαῖος	ὁ Μιτυληναῖος ἐν τῷ περὶ
[13, 76]	ὃς μὴ πόθῳ κυμαίνεται, ἐξ	ἀδάμαντος	ἢ σιδάρου κεχάλκευεται μέλαιναν καρδίαν
[13, 17]	ὅς μὴ πόθῳ κυμαίνεται, ἐξ	ἀδάμαντος	ἢ σιδάρου κεχάλκευται μέλαιναν καρδίαν>
[13, 13]	δὲ θηρός, ὁ δέ πόνος	ἀδάμαντος,	ἡ φιλοτιμία δὲ δαίμονος. Καὶ
[13, 75]	δ' οὗτως περὶ αὐτῆς Τοῦθ'	ἁδειᾶν	Μουσᾶν ἔδειξε δῶρον μάραικα παρθένων
[13, 56]	Κολοφωνίαν ἑταίραν ἠγάπα; ὡς καὶ	ᾄδειν	εἰς αὐτὴν τάδε· Αρχεάνασσαν ἔχω
[13, 50]	Απολλόδωρός φησι· Σταγόνιον καὶ Ἄνθις	ἀδελφαί·	αὗται Αφύαι ἐκαλοῦντο, ὅτι λευκαὶ
[13, 89]	γυνή, ἥτις ἦν ὁμοπάτριος Ξέρξου	ἀδελφή,	ὄνομα Ανοῦτις, καλλίστη ἦν τῶν
[13, 56]	Καὶ Κίμωνος δ' Ἐλπινίκῃ τῇ	ἀδελφῇ	παρανόμως συνόντος, εἶθ' ὕστερον ἐκδοθείσης
[13, 5]	Κλεοπάτραν ἐρασθεὶς τὴν Ιπποστράτου μὲν	ἀδελφήν,	Αττάλου δὲ ἀδελφιδῆν καὶ ταύτην
[13, 89]	δὲ αὐτὴν Λακεδαιμόνιο καὶ τὴν	ἀδελφὴν	αὐτῆς Χρύσην, ὅτε καὶ τὸν
[13, 5]	Κύνναν ἔγημεν δὲ καὶ Φίλαν	ἀδελφὴν	Δέδρα καὶ Μαχάτα. Οἰκειώσασθαι δὲ
[13, 5]	Ιπποστράτου μὲν ἀδελφήν, Αττάλου δὲ	ἀδελφιδῆν	καὶ ταύτην ἐπεισάγων τῇ Ολυμπῖοιάδι
[13, 65]	Δήμωνος μὲν υἱός, Δημοχάρους δὲ	ἀδελφιδοῦς.	Τὴν δὲ Νέαιραν εἶχον ἡμέραν
[13, 25]	προσκινούμενοι; ~Καὶ Φιλήμων δὲ ἐν	Αδελφοῖς	προσιστορῶν ὅτι πρῶτος Σόλων διὰ
[13, 37]	Κῦρος δὲ ὁ ἐπὶ τὸν	ἀδελφὸν	ἐπιστρατεύσας οὐχὶ ἑταίραν οὖσαν τὴν
[13, 35]	δὲ οὕτως· Υστάσπῃ νεώτερος ἦν	ἀδελφὸς	Ζαριάδρη, περὶ ὧν λέγουσιν οἱ
[13, 69]	Σαπφὼ ἐρωμένην γενομένην Χαράξου τοῦ	ἀδελφοῦ	αὐτῆς κατ' ἐμπορίαν εἰς τὴν
[13, 24]	νεωτέρους. Καὶ τῶνδ' ἑκάστην ἔστιν	ἀδεῶς,	εὐτελῶς, μεθ' ἡμέραν, πρὸς ἑσπέραν,
[13, 50]	τε τὴν Θαλασσίδος, ζεῦγος ἔχων.	Ἄδηλον	εἰ αὕτη ἐστὶν ἡ Αρπάλῳ
[13, 3]	καὶ διὰ τῆς ἐν ταῖς	ἀδηφαγίαις	ἀπεψίας, ὥστε εἰκότως ἔρρωντο τῷ
[13, 14]	ἐστ' οὐχὶ τῶν φίλων φίλος,	ἀδικεῖ	τε τὸν Ερωτ' ἐμφανῶς θνητὸς
[13, 7]	οἳ μέν γε συγγνώμην ἔχουσ'	ἀδικούμενοι,	αὗται δ' ἀδικοῦσαι καὶ προσεγκαλοῦσ'
[13, 7]	συγγνώμην ἔχουσ' ἀδικούμενοι, αὗται δ'	ἀδικοῦσαι	καὶ προσεγκαλοῦσ' ἔτι ὧν οὐκ
[13, 94]	τολμῆσαι ἅπερ οἱ πονηρότατοι καὶ	ἀδικώτατοι	ἄνθρωποι ἐπιχειροῦσι πράττειν ~Καὶ μετά
[13, 47]	ποῖον εἴρηκας λόγον, Πρὸς δὲ	ἀδολέσχην	τινὰ διηγούμευον ὅτι παραγέγονεν ἀφ'
[13, 28]	λόγον πεποίημαι τουτέστιν τῶν φιλίαν	ἄδολον	συντηρεῖν δυναμένων, ἃς ὁ Κύνουλκος
[13, 23]	εὐπυγίαν ἀναβοᾶν τοὺς εἰσιδόντας. Κοιλίαν	ἁδρὰν>	ἔχει· στηθί' ἔστ' αὐταῖσι τούτων
[13, 34]	διακελευσαμένου τοῦτο τοῦ πάντα ἀρίστου	Αδριανοῦ	βασιλέως· ὃς καὶ ἀνέστησεν ἐπὶ
[13, 84]	γυναικῶν ἐν ἐννοίᾳ λάβητε ὡς	ἀδύνατόν	ἐστι τὸ τυχεῖν, μάθετε παύονται
[13, 66]	τοῦ πρὸς αὑτὴν ἔρωτος, ὡς	ἀδύνατον	ἦν, ᾔτησε τῆς συνουσίας μισθὸν
[13, 84]	ἐπεπήδησαν φανέντων δὲ πᾶσι τούτοις	ἀδυνάτων	ἀπέστησαν, καθάπερ Κλείσοφος ὁ Σηλυμβριανός.
[13, 20]	Δημήτηρ Ιασίωνι, Αφροδίτη Αγχίσῃ καὶ	Αδώνιδι.	Διὰ κάλλος δὲ καὶ ὁ
[13, 35]	ἐπιχώριοι ὅτι ἐξ Αφροδίτης καὶ	Αδώνιδος	ἐγεννήθησαν. Εκυρίευσεν δὲ ὁ μὲν
[13, 43]	τῶν ἐφήβων βραχύτερον, ἔσκωπτεν εἰς	Αδωνιν.	Αναγώγως δέ πως τοῦ μειρακίσκου
[13, 44]	κακὸς παλαιστὴς ἐνέτυχέν τις τῶν	ἀεὶ	ἐν τοῖς ἀγῶσιν ἐπιμελῶς ἡττῶμένων·
[13, 44]	φιλεῖν, καθάπερ ταῖς πρότερον ἡμέραις	ἀεί,	ὀργιζομένης δὲ διὰ τὸ μηδὲν
[13, 72]	καλλιγύναικος ἐσθλᾶς Τήιος χώρας ὃν	ἄειδε	τερπνῶς πρέσβυς ἀγαυός. Οτι δὲ
[13, 28]	ἑταίραις ταῖς ἐμαῖσι τερπνὰ καλῶς	ἀείσω.	Καὶ ἔτι· Λατὼ καὶ Νιόβα
[13, 52]	Ἔπειτα τῆς αὐτῆς ὁδοῦ πρὸς	Αερόπην	ἐλθοῦσα πέμψαι στρώματα αὐτὴν κέλευε,
[13, 26]	δὲ ταὐτά μοι δοκεῖ τοῖς	ἀετοῖς·	οὗτοι γὰρ ὅταν ὦσιν νέοι
[13, 20]	κεράμων χρυσὸς ἔρχεται, ταῦρος γίνεται,	ἀετὸς	πτεροῦται πολλάκις, ὥσπερ καὶ ἐπ'
[13, 76]	Θρηίκιος βορέας, ἀίσσων παρὰ Κύπριδος	ἀζαλέιας	μανίαισιν ἐρεμνὸς ἀθαμβὴς ἐγκρατέως παιδόθεν
[13, 66]	νεανίσκου ἔδωκε. Πλαγγὼν δὲ τὸ	ἄζηλον	συνιδοῦσα τῆς Βακχίδος τὸν μὲν
[13, 52]	ἔτη τρισχίλια, ἡ δὲ Διοπείθους	ἀηδὴς	Τέλεσις ἕτερα μυρία; Θεολύτην δ'
[13, 71]	πόθον, γινώσκεις. Ο δ' ἀοιδὸς	ἀηδόνος	ἠράσαθ' ὕμνων Τήιον ἀλγύνων ἄνδρα
[13, 76]	δ' ἔρος οὐδεμίαν κατακητος ὥραν,	ἅθ'	ὑπὸ στεροπᾶς φλέγων Θρηίκιος βορέας,
[13, 7]	τῆς Ελλάδος. Αμφις δ' ἐν	Αθάμαντι·	εἶτ' οὐ γυναικός ἐστιν εὐνοικώτερον
[13, 10]	τὴν Φαίδρας τῆς Μίνωος, ὁ	Αθάμαντος	διὰ τὸν Θεμιστοῦς τῆς Υψέως,
[13, 76]	παρὰ Κύπριδος ἀζαλέιας μανίαισιν ἐρεμνὸς	ἀθαμβὴς	ἐγκρατέως παιδόθεν φυλάσσει ἡμετέρας φρένας.
[13, 20]	πολὺν χρόνον ἄλγεα πάσχειν· αἰνῶς	ἀθανάτῃσι	θεῇς εἰς ὦπα ἔοικεν. Εκπέπληκται
[13, 20]	βασιλέας, ὡς μέχρι νῦν οἱ	Αθάνατοι	καλούμενοι Αἰθίοπες, ὥς φησι Βίων
[13, 20]	Γανυμήδη· Κάλλεος εἵνεκα οἷο, ἵν'	ἀθανάτοισι	μετείῃ. Αἱ θεαὶ δὲ τίνας
[13, 71]	δ' ἐξανέπεισε θεούς Κωκυτόν τ'	ἀθέμιστον	ἐπ' ὀφρύσι μηνίσαντα ἠδὲ καὶ
[13, 91]	κενεώτερον οὐδέν. Ιππων ἔφη ὁ	ἄθεος.	Αλλὰ καὶ Ηράκλειτος ο θεῖός
[13, 92]	διὰ ταῦτα καὶ Θεόδωρος ὁ	ἄθεος	καὶ Διαγόρας ἐξεκηρύχθη καὶ Πρωταγόρας>
[13, 51]	ἄνεισι τὸ ζῷον οὐδ' ὅλως	Αθηνᾷ	θύεται διὰ τοῦτο, ἄλλος ἔσται
[13, 12]	ὥστε τῆς Ακαδημίας ἐκδήλως τῇ	Αθηνᾷ	καθιερωμένης αὐτόθι τὸν Ερωτα ἱδρυσάμενοι
[13, 90]	φησιν Διονύσιος ὁ Λευκρικὸς τῇ	Αθηνᾷ,	τὸν δὲ νικήσαντα ταινιούμενον ὑπὸ
[13, 67]	τῆς Θρᾳττης τῆς ἐξ Αἰγίνης	Αθήναζε	μετενεγκαμένης τὴν πορνείαν ὥστε γίνεσθαι
[13, 46]	εἰρημένων. Αἱ γὰρ καλαὶ ἡμῶν	Αθῆναι	τοσοῦτον πλῆθος ἤνεγκαν ἑταιρῶν, περὶ
[13, 12]	τιμῶσιν καθάπερ Αθηναῖοι τὰ Παν>	αθήναια	καὶ τὠλύμπια Ηλεῖοι Ρόδιοί τε
[13, 92]	ἐν Ιστορικοῖς Υπομνήμασιν, ἀλλὰ καὶ	Αθηναῖοι.	Αλεξις γοῦν ἐν Ιππῳ φησίν
[13, 12]	ἐλευθερία τοῖς ταῦτα μετιοῦσιν συναύξεται.	Αθηναῖοι	δὲ τοσοῦτον ἀπέσχον τοῦ συνουσίας
[13, 12]	προσηγόρευσαν· δι' ὃν θέον καὶ	Αθηναῖοι	ἐλευθερίας ἔτυχον, καὶ οἱ Πεισιστρατίδαι
[13, 51]	ἧς ἄξιον θαυμάζειν πῶς περιεῖδον	ΑΘηναῖοι	οὕτως προσαγορευομένην τὴν πόρνην, πανηγύρεως
[13, 12]	τε τὰ Ερωτίδεια τιμῶσιν καθάπερ	Αθηναῖοι	τὰ Παν> αθήναια καὶ τὠλύμπια
[13, 68]	οὔσης παρ' αὐτῷ καὶ τοῖς	Αθηναίοις	αἰτίας γινομένης τοῦ δωρεὰς λαμβάνειν
[13, 28]	{ἢ} ἀπὸ τῆς παρὰ τοῖς	Αθηναίοις	καλουμένης Εταίρας {τῆς} Αφροδίτης. Περὶ
[13, 86]	Οἶδα δὲ καὶ Πολύστρατον τὸν	Αθηναῖον,	μαθητὴν δὲ Θεοφράστου, τὸν ἐπικαλούμενον
[13, 28]	Αφροδίτης. Περὶ ἧς φησιν ὁ	Αθηναῖος	Απολλόδωρος ἐν τοῖς περὶ Θεῶν
[13, 78]	καθάπερ ὕστερον καὶ Διονύσιος ὁ	Αθηναῖος	ἐποίησε ὁ ἐπικληθεὶς Χαλκοῦς ἐν
[13, 38]	Στοᾶς θυγατέρα μὲν εἶναι Κλεάνδρος	Αθηναίου,	κατασκευάσαι δὲ Σικυωνίοις τὴν προκειμένην
[13, 21]	Αντιφάνους, ἔτι δὲ Γοργίου τοῦ	Αθηναίου,	πάντων τούτων συγγεγραφότων περὶ τῶν
[13, 77]	διάφοροι πεφύκασιν. Καὶ τὴν πρὸς	Αθηναίους	δ' ἔχθραν διελύσατο Μίνως, καίπερ
[13, 18]	μέγαν ἔχων ηὔλει, καὶ ἐν	Αθήναις	διατηροῦσιν οὐ σφόδρα ἀρχαῖον τὸν
[13, 43]	φησίν, τάλαν, ὄντα γ' ἐν	Αθήναις	Καρικοῖς χρῆσθαι σταθμοῖς; Στρατοκλῆς δύ'
[13, 2]	προσίωσιν τοῖς γάμοις. Εν δὲ	Αθήναις	πρῶτος Κέκροψ μίαν ἑνὶ ἔζευξεν,
[13, 44]	θυγατρίῳ μου διπλοῦν. Εν ταῖς	Αθήναις	χαλκοτύπος σφόδρ' εὐφυής, καταλελυκυίας τῆς
[13, 78]	καὶ τὰ ἐπὶ Κρατίνῳ τῷ	Αθηναίῳ	γενόμενα ὃς μεικάριον ὢν> εὔμορφον,
[13, 38]	βασιλίδα. ~Τιμόθεος δ' ὁ στρατηγήσας	Αθηναίων	ἐπιφανῶς ἑταίρας ἦν υἱὸς Θρᾀττης
[13, 81]	ξένου οἱ ἐόντος καὶ προξένου	Αθηναίων	ἐστιῶντος αὐτόν, ἐπεὶ παρὰ τὸ
[13, 81]	ἄν τις εἷς τῶν χρηστῶν	Αθηναίων.	~Καὶ Ιερώνυμος δ' ὁ Ρόδιος
[13, 67]	πάθοι τις ἂν ἐπὶ τὴν	Αθηναίων	πόλιν ἀφικνούμενος κατὰ τὴν ἀπ'
[13, 41]	μέσης τῆς Ελλάδος, μὴ τὴν	Αθηναίων	τι κωλῦσαι πόλιν, ὑφ' ἧς
[13, 13]	Καὶ ταῦτ' ἐγώ, μὰ τὴν	Αθηνᾶν	καὶ θεούς, οὐκ οἶδ' ὅ
[13, 43]	καταπλαγεὶς ὁ Δίφιλος Νὴ τὴν	Αθηνᾶν	καὶ θεοὺς, ψυχρόν γ' ἔφη
[13, 67]	φανῇ τὸ πρῶτον ὁ τῆς	Αθηνᾶς	ἀφορώμενος νεώς καὶ τὸ πόλισμα,
[13, 67]	χρημάτων συλήσας καὶ καταφυγὼν εἰς	Αθήνας	ἐρασθεὶς Πυθιονίκης πολλὰ εἰς αὐτὴν
[13, 44]	αὐτῆς τάδε ἀναγράφει· Εἰς τὰς	Αθήνας	παρεπιδημήσας ξένος σατράπης πάνυ γέρων,
[13, 89]	Πεισίστρατον ἐπὶ τὴν τυραννίδα, ὡς	Αθηνᾶς	πειραν εἶδος ἔχουσαν, καλήν φησι
[13, 50]	ὁ Ἅρπαλος μετέπέμψατο τὴν Γλυκέραν	Αθήνηθεν·	ἣν καὶ έλθοῦσαν οἰεῖν ἐν
[13, 21]	πάντων τούτων συγγεγραφότων περὶ τῶν	Αθήνησι	Εταιρίδων. Ὢ τῆς καλῆς σου
[13, 67]	τῆς ἑταίρας φανήσεται τὸ μὲν	Αθήνησι,	τὸ δ' ἐν Βαβυλῶνι μνῆμα
[13, 50]	φησιν έν τῷ περὶ τῶν	Αθήνησιν	Εταιρίδων ὅτι Φθειροπύλη ἐπεκαλεῖτο, ἐπειδήπερ
[13, 42]	αὐτόμολος ἄνθρωπος ξένος καὶ παρεπιδημήσας	Αθήνησίν	ποτε τὴν Μανίαν μετεπέμψαθ' ὅσον
[13, 90]	σπουδῆς λαμβάνειν τε τοὺ νικήσαντας	ἇθλα	ὅπλα ἅπερ ἀνατίθεσθαί φησιν Διονύσιος
[13, 42]	αἰσθέσθαι θ' ἅμα Ολυμπιονικῶν νυκτὸς	ἀθλητῶν	δυεῖν πληγὴν παρὰ πληγὴν> τί
[13, 24]	λάθρᾳ, πῶς οὐχὶ πάντων ἐστὶν	ἀθλιώτατος;	Εξον θεωρήσαντι πρὸς τὸν ἥλιον
[13, 14]	εὐπόρους ἐν τοῖς ἀπόροις, βλέποντας	ἀθλιωτάτους.	Θεόφιλος δ' ἐν τῷ Φιλαύλῳ·
[13, 80]	γενέσται παιδικά, διόπερ καὶ τοὺς	ἄθλους	ὑπομεῖναι. Αγαμέμνονά τε Αργύννου ἐρασθῆναι
[13, 90]	νῦν ὁ ἀγὼν οὗτος, καὶ	αἱ	ἀγωνιζόμεναι γυναῖκες χρυσοφόροι ὀνομάζονται. Θεόφραστος
[13, 51]	ἐξαναλῶσαι, ὅτι δὲ θαλλῷ χαίρουσιν	αἱ	αἶγες, διόπερ οὐδ' εἰς ἀκρόπολιν
[13, 50]	αὐτὸν τρόπον ἐκαλέσατε. Ἑταιρῶν ἐπωνυμίαι	αἱ	ἀφύαι, περὶ ὧν ὁ προειρημένος
[13, 46]	τῶν ὑπὸ τοῦ Μάχωνος εἰρημένων.	Αἱ	γὰρ καλαὶ ἡμῶν Αθῆναι τοσοῦτον
[13, 61]	πράττει Αρχίππη χαριέντως ἔφη Ὥσπερ	αἱ	γλαῦκες ἐπὶ τάφον κάθηται. ~Αλλὰ
[13, 2]	ἐν Λακεδαίμονιν φησί, τοὺς ἀγάμους	αἱ	γυναῖκες ἐν ἑορτῇ τινι περὶ
[13, 6]	ἔν γε τῇ κλίνῃ φιλογύνης.	~Αἱ	δὲ γαμεταὶ ἡμῶν γυναῖκες οὔκ
[13, 37]	ῥυτὸν ἐχούσας ἐν ταῖς χερσίν.	Αἱ	δὲ κάλλισται τῶν οἰκιῶν, φησίν,
[13, 28]	ἐστὶν φίλας. Καλοῦσι γοῦν καὶ	αἱ	ἐλεύθεραι γυναῖκες ἔτι καὶ νῦν
[13, 33]	καὶ Αφροδίσια ἴδια ἄγουσιν αὐτόθι	αἱ	ἑταῖραι, Αλεξις ἐν Φιλούσῃ φησίν·
[13, 20]	εἵνεκα οἷο, ἵν' ἀθανάτοισι μετείῃ.	Αἱ	θεαὶ δὲ τίνας ἀναρπάζουσιν; οὐ
[13, 35]	Οδάτιν. Οἱ δὲ παῖδες καὶ	αἱ	θεράπαιναι συνειδυῖαι τὸν ἔρωτα κατεσιώπησαν
[13, 86]	εἰσῆλθεν ἄλλα τε ἀκροάματα καὶ	αἱ	Θετταλαὶ αὗται ὀρχηστριδες, καθάπερ αὐταῖς
[13, 2]	οἴκημά τι σκοτεινὸν πᾶσαι ἐνεκλείοντο	αἱ	κόραι, συνεγκλειομένων καὶ τῶν ἀγάμων
[13, 32]	καὶ Τίμαιος ἐν τῇ ἑβδόμῃ,	αἱ	Κορίνθιαι ἑταῖραι εὔξαντο ὑπὲρ τῆς
[13, 69]	φίλης ἔτι καὶ μενέουσιν ῴδῆς	αἱ	λευκαὶ φθεγγόμεναι σελίδες οὔνομα σὸν
[13, 52]	τινά, ὧν ἐμπλέκουσι τοῖς λίνοις	αἱ	μαστροποί, ἢ Ναύσιον ἢ Μαλθάκην.
[13, 29]	πρὸς ἀρετὴν κεκτημένης ὄντως ἑταίρας.	Αἱ	μὲν ἄλλαι τοὔνομα βλάπτουσι τοῖς
[13, 55]	διὰ τούτων· Εἰσὶν δὲ πόθεν	αἱ	παῖδες αὗται καὶ τίνες; Β.
[13, 28]	γυναῖκες ἔτι καὶ νῦν καὶ	αἱ	παρθένοι τὰς συνήθεις καὶ φίλας
[13, 25]	πρῶτον ἱδρύσασθαι ἀφ' ὧν ἠργυρίσαντο	αἱ	προστᾶσαι τῶν οἰκημάτων. Αλλ' ὅ
[13, 31]	ἕλει, Αττικαί, φησὶν, ἑταῖραι ἱδρύσαντο	αἱ	συνακολουθήσασαι Περικλεῖ ὅτε ἐπολιόρκει τὴν
[13, 38]	ἄλλως τοὺς τρόπους. Μεταβάλλουσαι γὰρ	αἱ	τοιαῦται εἰς τὸ σῶφρον τῶν
[13, 18]	τι> προσπίπτει κακόν. Τί γὰρ	αἱ	τρίχες λυποῦσιν ἡμᾶς, πρὸς θεῶν;
[13, 6]	ποιεῖ, ἐπὶ τῷ προσώπῳ δ'	αἱ	τρίχες φορούμεναι εἴξασι πολιαῖς ἀνάπλεῳ
[13, 78]	τύραννοι (πολέμιοι γὰρ αὐτοῖς αὗται	αἱ	φιλίαι) τὸ παράπαν ἐκώλυον τοὺς
[13, 8]	οἴμοι δείλαιος, ταχέως γέ μ'	αἱ	χρησταὶ γυναῖκες ἐπέλιπον, τῶν δ'
[13, 88]	πολύμετρόν ἐστιν, λειμῶνος τέκνα· Ἔνθ'	αἵ	μέν αὐτῶν εἰς ἀπείροντα στράτον
[13, 76]	ποταμῶν, ἵνα παρθένων κῆπος ἀκήρατος,	αἵ	τ' οἰνανθίδες αὐξόμεναι σκιεροῖσιν ὑφ'
[13, 76]	βοᾳ καὶ κέκραγεν Ἦρι μὲν	αἵ	τε Κυδώνιαι μηλίδες ἀρδόμεναι ῥοὰν
[13, 28]	ὑμῖν ἀγορεύω ἄρτι χνοαζούσας αὐλητρίδας,	αἵ	τε τάχιστα ἀνδρῶν φορτηγῶν ὑπὸ
[13, 6]	πάσας ἔστι τὰς πόρνας καλεῖν,	αἳ	λαλοῦσ' ἁπλῶς μὲν οὐδέν, ἀλλ'
[13, 33]	εὐθέως πεποίηται πρὸς τὰς ἑταίρας,	αἳ	παραγενομένου τοῦ Ξενοφῶντος καὶ θύοντος
[13, 71]	ὑπὸ ξηρὴν θέτο γαῖαν κλαίων,	αἰάζων	δ' ἦλθεν ἀποπρολιπὼν ἄκρην ἐς
[13, 4]	δ' αὐτὸν γῆμαι Μελίβοιαν τὴν	Αἴαντος	μητέρα. Ησίοδος δέ φησι καὶ
[13, 45]	τοῦ Σοφοκλέους Δημοφῶν ἐρώμενος τὴν	Αἶγα	Νικὼ πρεσβυτέραν οὖσαν ποτὲ νέος
[13, 45]	καὶ τοσοῦτον λήψομαι. Νικὼ τὴν	Αἶγα,	Πύθωνός τινος αὐτήν ποτ' ἀπολιπόντος,
[13, 8]	γὰρ πραγμάτων, οὐ Λιβυκὸν οὐδ'	Αἰγαῖον	οὐδὲ οὗ τῶν τριάκοντ' οὐκ
[13, 49]	αὐτὴν ἠρώτα ποῦ πορεύεται, εἶπεν·	Αἰγεῖ	συνοικήοουσα τῷ Πανδίονος. Φρύνη συνδειπνοῦσά
[13, 45]	διάμεστος τῶν ὑείων ἐγένετο ἐπ'	αἴγει	οἷός ἐστιν ἀνακάμπτειν πάλιν; ~Μέχρι
[13, 71]	ἀλλὰ Μακηδονίης πάσας κατενίσατο λαύρας	Αἰγείων,	μέθεπεν δ' Αρχέλεω ταμίην εἰσόκε
[13, 51]	ὅτι δὲ θαλλῷ χαίρουσιν αἱ	αἶγες,	διόπερ οὐδ' εἰς ἀκρόπολιν ἄνεισι
[13, 4]	ἱστορεῖ. Πολυγύναιος δ' ἐγένετο καὶ	Αἰγεύς	Πρώτην μὲν γὰρ ἔγημε τὴν
[13, 65]	ἰδίαν θυγατέρα ἐξέδοτο Φράστορι τῷ	Αἰγιαλεῖ,	ὥς φησι Δημοσθένης ἐν τῷ
[13, 20]	πτεροῦται πολλάκις, ὥσπερ καὶ ἐπ'	Αἰγινῃ.	Σωκράτης δ' ὁ φιλόσοφος ὁ
[13, 55]	δύο μῆνας συνδιημερέυεν αὐτῇ ἐν	Αἰγινῃ	τοῖς Ποσειδωνίοις· καὶ ὀνειδιζόμενος ὑπὸ
[13, 67]	Σινώπης τῆς Θρᾳττης τῆς ἐξ	Αἰγίνης	Αθήναζε μετενεγκαμένης τὴν πορνείαν ὥστε
[13, 56]	Πυθαίνέτος δ' ἐν τριτῳ περὶ	Αἰγίνης	Περίανδρόν φησιν ἐξ Επιδαύρου τὴν
[13, 85]	Νίκανδρος ἐν ἕκτῳ Περιπετειῶν. Εν	Αἰγιῳ	δὲ παιδὸς ἠράσθη χήν, ὡς
[13, 4]	δέ φησι καὶ Ιππην καὶ	Αἴγλην,	δι' ἣν καὶ τοὺς πρὸς
[13, 10]	Λυκέας ὁ Ναυκρατίτης ἐν τρίτῃ	Αἰγυπτιακῶν	τὴν Νειτῆτιν Κύρῳ πεμφθῆναί φασιν
[13, 10]	Ο γὰρ Καμβύσης πυνθανόμενος τὰς	Αἰγυπτίας	γυναῖκας ἐν ταῖς συνουσίαις διαφέρειν
[13, 10]	Αρπίου τὸν φόνον πείθει πολεμῆσαι	Αἰγυπτίοις.	Δίνων δ' ἐν τοῖς Περσικοῖς
[13, 10]	ἄλλων ἔπεμψεν πρὸς Αμασιν τὸν	Αἰγυπτίων	βασιλέα, μίαν αἰτῶν πρὸς γάμον
[13, 10]	Ο δὲ Αρπίας ἐκπεπτώκει τῆς	Αἰγυπτίων	βασιλείας διὰ τὴν γενομένην ἧτταν
[13, 89]	δ' ἀπεστάλκει δῶρον ὁ τῶν	Αἰγυπτίων	βασιλεὺς Στρατίρᾳ τῇ βασιλέως γυναικί.
[13, 10]	διὰ Κασσάνδραν. Καὶ ἡ ἐπ'	Αἴγυπτον	δὲ Καμβύσου στρατεία, ὥς φησι
[13, 10]	ὃν ἐκδικοῦντα τῇ μητρὶ ἐπ'	Αἴγυπτον	ποιήσασθαι στρατείαν. Δοῦρις δ' ὁ
[13, 37]	Καὶ ὁ δεύτερος δὲ τῆς	Αἰγύπτου	βασιλεύς, Φιλάδελφος δ' ἐπίκλην, ὡς
[13, 37]	Προλεμαίῳ ἐγαμήθη τῷ πρώτῳ βασιλεύσαντι	Αἰγύπτου	καὶ ἐγένησεν αὐτῷ τέκνον Λεοντίσκον
[13, 23]	παράκειθ' ἑκάστοτε, ἡνίκ' ἂν πολώσιν	αἰγων	κρανία, ξυλήφιον μυρρίνης ἔχουσα λεπτὸν
[13, 32]	παρούσας συνέθηκε τόδε τὸ ἐπίγραμμα·	Αἵδε	ὑπὲρ Ελλήνων τε καὶ εὐθυμάχων
[13, 3]	γήρᾳ. Εοικεν οῦν ὁ Σπαρτιάτης	αἰδεῖσθαι	γαμετὴν οὖσαν τὴν Ελένην, ὑπερ
[13, 71]	γνωστὴ δ' ἐστὶ καὶ εἰν	Αίδῃ.	Φημὶ δὲ καὶ Βοιωτὸν ἀποπρολιπόντα
[13, 62]	καὶ Ισοκράτης ὁ τῶν ῥητόρων	αἰδημονέστατος	Μετάνειραν εἶχεν ἐρωμένην καὶ καλὴν,
[13, 71]	Οἰάγροιο Αγριόπην Θρῇσσαν στειλάμενος κιθάρην	Αιδόθεν	ἔπλευσεν δὲ κακὸν καὶ ἀπειθέα
[13, 63]	κρινομένων τὰς γυναῖκας ἐπάγεσθαι ἀλλ'	αἰδοῖ	τουτ' ἐποίησεν, φεύγων τὴν διαβολήν.
[13, 16]	τοὺς ὀφθαλμούς, ἐν οἷς τὴν	αἰδῶ	κατοικεῖν. Σοφοκλῆς δέ που περὶ
[13, 16]	ἐὰν κόσμιον πεφύκῃ. Η γὰρ	αἰδὼς	ἄνθος ἐπισπείρει. Καὶ ὁ Αριστοτέλης
[13, 88]	κατειργάζετο στίλβοντα λευκῷ χρώματι διαπρεπῆ	αἰδὼς	δ' ἐπερρύθμιζεν ἠπιώτατον ἐρύθημα λαμπρῷ
[13, 45]	βασιλέα Πτολεμαῖον· εἰώθει δὲ συμπίνειν	αἰεὶ	αὐτῷ. Λέγει δ' οὖν ὑστεροῦσα
[13, 71]	ἥ δ' ἠχθεεδ' Ερμόβιον τὸν	αἰεὶ	βαρύν ἠδὲ Φερεκλῆν ἐχθρὸν μισήσας
[13, 24]	ἔστ' οὔθ' ὁρῶντ' ἰδεῖν σαφῶς,	αἰεὶ	δὲ τετρεμαίνοντα καὶ φοβούμενον {Δεδιότα,
[13, 21]	τοῖς καπηλείοις καὶ τοῖς πανδοκείοις	αἰεὶ	διαιτᾷ, καίτοι Ισοκράτους τοῦ ῥήτορος
[13, 43]	ὦ Δίφιλε, εἰς αὐτό γ'	αἰεὶ	δραμάτων ἐμβάλλομεν. Πρὸς τὴν Γνάθαιναν
[13, 21]	ἐγκαλύπτεται, ἀλλ' ἀναφανδὸν τὰ Εὐβούλου	αἰεὶ	ἐκ Κερκώπων λέγει· Κόρινθον ἦλθον.
[13, 5]	Ελλάδος Βίου ὁ δὲ Φίλιππος	αἰεὶ	κατὰ πόλεμον ἐγάμει. Εν ἔτεσι
[13, 34]	ἑτέρας δὲ δύο ἑταίρας παριήγετο	αἰεὶ	ὁ Αλκιβιάδης, Δαμασάνδραν τὴν Λαίδος
[13, 71]	Φημὶ δὲ καὶ κεῖνον τὸν	αἰεὶ	πεφυλαγμένον ἄνδρα καὶ πάντων μῖσος
[13, 74]	θεόν. Ον ὁ σοφὸς ὑμνῶν	αἰεί	ποτε Ανακρέων πᾶσίν ἐστιν διὰ
[13, 42]	ἐπιγελᾶν εἰθισμένων ἅπαντα τοῖς τρέφουσιν	αἰεὶ	πρὸς χάριν· βουλόμενος εἶωαι γλαφυρὸς
[13, 21]	οὐκ ὀλίγας ἔχων καὶ περιφέρων	αἰεὶ	τοιαυτὶ βιβλία Αριστοφάνους καὶ Απολλοδώρου
[13, 43]	δραμάτων γὰρ ἐπιμελῶς εἰς αὐτὸν	αἰεὶ	τοὺς προλόγους ἐμβάλλομεν. Μαστιγίας μώλωπας
[13, 47]	τὸν παιδοτρίβην μνᾶν δοὺς οἶει	αἰεὶ	φοιτήσειν; Φρύνης δὲ πικρότερον εἰπούσης
[13, 15]	οὐδέποτε γυναικὶ ἐχρήσατο, παιδικοῖς δ'	αἰεί,	ὡς Αντίγονος ὁ Καρύστιος ἱστορεῖ
[13, 87]	τὴν ἀριστερὰν ἔλυσε γυμνὴ δ'	αἰθέρος	θεάμασιν ζῶσαν γραφὴν ἔφαινε χρῶμα
[13, 71]	εὑρόμενον, καὶ κύκλον ὅσον περιβάλλεται	αἰθὴρ	βαιῇ ἐνὶ σφαίρῃ πάντ' ἀπομασσόμενον.
[13, 20]	μέχρι νῦν οἱ Αθάνατοι καλούμενοι	Αἰθίοπες,	ὥς φησι Βίων ἐν Αἰθιοπικοῖς.
[13, 69]	Ποσείδιππος, {καίτοι} καὶ ἐν τῇ	Αἰθιοπίᾳ	πολλάκις αὐτῆς μνημονεύσας. Εστὶ δὲ>
[13, 20]	Αἰθίοπες, ὥς φησι Βίων ἐν	Αἰθιοπικοῖς.	Ως ἔοικε γάρ, τὸ κάλλος
[13, 4]	γάμων. Επειτα τὴν Πιτθέως ἔλαβεν	Αἴθραν,	μεθ' ἣν Μήδειαν. Θησεὺς δἐ
[13, 6]	ἠρμένοι καὶ φέρονθ' ὑψοῦ πρὸς	αἴθραν	συντεμόντι δ' οὐδὲ ἓν ἔσθ'
[13, 50]	Ὑπερείδης ἐν τῷ κατὰ Μαντιθέου	αίκίας	περὶ Γλυκέρας τάδε λέγει Ἄγων
[13, 70]	ἐρωμένη τοῦ τυρρανονκτονήσαντος ἥτις καὶ	αἰκιζομένη	ὑπὸ τῶν περὶ Ιππίαν τὸν
[13, 78]	Επιμενίδου καθαίροντος τὴν Αττικὴν ἀνθρωπείῳ	αἵματι	διά τινα μύση παλαιά, ὡς
[13, 64]	θυρῶν τοῦ ἱέρου ἐπέρραινεν τοῦ	αἵμματος	τοῖς βωμοῖς, ἕως καὶ αὐτὴν
[13, 6]	ἁπλῶς μὲν οὐδέν, ἀλλ' ἐν	αἰνιγμοῖς	τισιν, ὡς ἐρῶσι καὶ φιλοῦσι
[13, 71]	ἐπ' ὀφρύσι μηνίσαντα ἠδὲ καὶ	αἰνοτάτου	βλέμμ' ὑπέμεινε κυνός, ἐν πυρὶ
[13, 20]	γυναικὶ πολὺν χρόνον ἄλγεα πάσχειν·	αἰνῶς	ἀθανάτῃσι θεῇς εἰς ὦπα ἔοικεν.
[13, 47]	καλούμενος ἐρχῃ; Νικὼ δὲ ἡ	Αἰξ	έπικαλουμένη, φησὶν ὁ Λυγκεύς, παρασίτου
[13, 51]	κατὰ Πατροκλέους. Αὕτη δὲ ὅτι	Αἴξ	ἐπεκαλεῖτο προείπομεν, διὰ τὸ Θαλλὸν
[13, 45]	ἔτ' αὐτὸς εἶχεν. Επεκαλεῖτο δ'	Αἴξ,	ὅτι τὸν μέγαν κατέφαγ' ἐραστήν
[13, 71]	δὲ Μύσιον εἴσιδε Λέκτον πολλάκις	Αἰολικοῦ	κύματος ἀντιπέρας. Ατθὶς δ' οἷα
[13, 71]	ταύτης ἦλθε διὰ πτόλεως, γινώσκεις,	ἀίουσα	μέγαν πόθον ὃν Γαλατείης αὐτοῖς
[13, 19]	καθάπερ οἱ τῆς Αριστίππου παρενεχθέντες	αἱρέσεως	ἄσωτοι καὶ θρασεῖς. Καὶ δὴ
[13, 15]	εἰς τοὺς τὰ τῆς στοᾶς	αἱρουμένους	τὰ Ερμείου τοῦ Κουριέως ἐκ
[13, 68]	καὶ ταῖς ἄλλαις δωρεαῖς τιμωμένην,	αἷς	πρέπον ἦν τὴν σὴν μητέρα
[13, 11]	τοῦ διδάσκεσθαι φιλεῖν ἀφαρεθήσῃ χάριτας	αἷς	τιμῶσί σε. ~Ποντιανὸς δὲ Ζήνωνα
[13, 71]	οὗτος ἀοιδός, ὃν ἐκ Διὸς	αἶσα	φυλάσσει ἥδιστον πάντων δαίμονα μουσοπόλον,
[13, 9]	κἂν γυναῖκ' εἴπἴς μόνον. ~Οὐκ	αἰσθάνονται	δ' οὐδ' οἱ παρ' ἠλικίαν
[13, 42]	σοί, ψυχή, μελέτω· μαθεῖν γὰρ	αἰσθέσθαι	θ' ἅμα Ολυμπιονικῶν νυκτὸς ἀθλητῶν
[13, 93]	ὑμεῖς τὰ χείρω μερισάμενοι τηρεῖτε.	Αἰσθήσει	τε γὰρ τῇ πρὸς ὄσφρανσιν
[13, 93]	οὔτε διαγινώσκετε οὐδένα τῶν ὁμιλούντων,	αἰσθήσει	τε πολλῷ ὑστεροῦντες ἀργῶς καὶ
[13, 42]	γυναικός. Υπο δ' Αντήνορος μοιχευομένην	αἰσθόμενος	αὐτὴν ὕστερον σφόδρ' ἠγανάκτησ' Ἣ
[13, 31]	Ιστοροῦσι δὲ πρῶτον Ιάσοντα τὸν	Αἴσονος	συναγαγόντα τοὺς Αργοναύτας Εταιρείῳ Διὶ
[13, 76]	ὑπὸ στεροπᾶς φλέγων Θρηίκιος βορέας,	ἀίσσων	παρὰ Κύπριδος ἀζαλέιας μανίαισιν ἐρεμνὸς
[13, 94]	λέγοντος καὶ ἅμα οἰόμενος τοῦτον	{Αἰσχίνην}	Σωκράτους γεγονότα μαθητὴν καὶ περὶ
[13, 94]	ποτ' ᾠήθην, ὦ> ἄνδρες δικασταί,	Αἰσχίνην	τολμῆσαι οὕτως αἰσχρὰν δίκην δικάσασθαι,
[13, 93]	ἀφιλοσοφώτερον. Τίς γὰρ ἤλπισεν ἂν>	Αἰσχίνην	τὸν Σωκρατικὸν τοιοῦτον γεγενῆσθαι τοὺς
[13, 94]	τῷ ἐπιγραφομένῳ λόγώ οὑτωσὶ Πρὸς	Αἰσχίνην	τὸν Σωκρατικὸν χρέως» ἀπομνημονεύσω δ'
[13, 30]	λόγον. Τὰ αὐτὰ εἴρηκεν καὶ	Αἰσχίνης	ὁ ῥήτωρ ἐν τῷ κατὰ
[13, 24]	ἡδονήν, καὶ μὴ λαθραίαν Κύπριν	αἰσχίστην	νόσων πασῶν, διώκειν, ὕβρεος οὐ
[13, 94]	ἄνδρες δικασταί, Αἰσχίνην τολμῆσαι οὕτως	αἰσχρὰν	δίκην δικάσασθαι, νομίζω δ' οὐκ
[13, 20]	αὐτῷ καλῆς φαινομένης, ἑτέρας δὲ	αἰσχρᾶς	καὶ πλουσίας, ὡς ἀπέκλινεν ἐπὶ
[13, 27]	Κύνουλκε; Ως σκαιὸς εἶ κἄγροικος	αἰσχροεπῶν·	ἔα ἐπαρίστερ' ἐν τῷ στόματι
[13, 41]	γυνὴ προσηγορεύετ' ἢ ἐνομίσθη Μανία.	Αἰσχρὸν	γὰρ ὄνομα Φρυγιακὸν γυναῖκ' ἔχειν,
[13, 45]	δὲ γελάσασ' ἀπεκρίθη Τί δ'	αἰσχρόν,	εί μὴ τοῖσι χρωμένοις δοκεῖ;
[13, 45]	βουλόμενος ἔγραψας ἐν τραγῳδίᾳ» Ερρ'	αἰσχροποιέ;	Καταπλαγεὶς δ' Εὐριπίδης τὴν τόλμαν
[13, 45]	ἔφη, τίς εἶ γύναι; οὐκ>	αἰσχροποιός;	Ἣ δὲ γελάσασ' ἀπεκρίθη Τί
[13, 51]	ἱματίοις πολυτελέσι, έκδῦσα δὲ ἦν	αἰσχροτάτη.	Ἦν δὲ Κορώνης τῆς Ναννίου
[13, 12]	ἐμφαίνων, ἀσπαζομένων θάνατον ἔνδοξον ἀντ'	αἰσχροῦ	καὶ ἐπονειδίστου βίου. Σάμιοι δέ,
[13, 12]	τινα τὸν Ερωτα καὶ παντὸς	αἰσχροῦ	κεχωρισμένον ᾔδεσαν δῆλον ἐκ τοῦ
[13, 29]	γνάθους καὶ τῶν κρεῶν ἀπέβρυκον	αἰσχρῶς,	ἀλλ' ἑκάστου μικρὸν ἂν ἀπεγεύεθ'
[13, 72]	σιωπᾶν κἀν σκότῳ κρύπτειν τάδε	Αίσχύλος	ἔφη ὁ Αλεξανδρεὺς ἐν Αμφιτρύωνι.
[13, 73]	γένος. Καὶ ὁ σεμνότατος δ'	Αἰσχύλος	ἐν ταῖς Δαναίσιν αὐτὴν παράγει
[13, 75]	φορτικοὺς τοὺ ἐρωτικούς, ὥστε καὶ	Αἰσχύλος	μέγας ὢν ποιητὴς καὶ Σοφοκλῆς
[13, 72]	ἐν Αμφιτρύωνι. Οὗτος δέ ἐστιν	Αἰσχύλος	ὁ καὶ τὰ Μεσσηνιακὰ ἔπη
[13, 79]	Μηρῶν ἱμειρων καὶ γλυκεροῦ στόματος.	Αἰσχύλος	τε καὶ Σοφοκλῆς ἀναφανδὸν ἔφασαν,
[13, 32]	τινα ῥῆσιν ἐκτείνας κατὰ τὸν	Αἰσχύλου	περὶ ἑταιρῶν, ἀρξάμενος ἀπὸ τῆς
[13, 43]	αὐτῃ χιόνα σαπέδρην θ' ἕνα,	αἰσχυνομένη	τὰ δῶρα μή τις καταμάθῃ
[13, 33]	ἀμφίπολοι Πειθοῦς ἐν ἀφνειῷ Κορίνθῳ,	αἵτε	τὰς χλωρᾶς λιβάνου ξανθὰ δάκρη
[13, 43]	ἔπειτα τὴν πυγήν με νῦν	αἰτεῖς,	ὅτε τἀς ὗς ἐπὶ νομὴν
[13, 45]	ἐπείρα Μοίριχος τὴν Θεσπικήν· κἄπειτεν	αἰτήσασαν	αὐτον μνᾶν μίαν ὁ Μοίριχος
[13, 13]	τὸν Ερωτα, τοὺς δ' ἐρῶντας·	αἰτίαν	δ' ἔχειν ἐκεῖνον ἄλλως, ἠγνοηκότας
[13, 83]	τῶν ἀνθρώπων ὕστερον ἀναζητούντων τὴν	αἰτίαν	εὑρέθη διὰ τὸν τοῦ θεοῦ
[13, 47]	ἔδωκα. Ἐτύγχανεν δὲ ἣ μὲν	αἰτίαν	ἐχουσα λιθιᾶν, ἣ δὲ κοιλίαν
[13, 31]	τὰς ἑταίρας, ἀλλὰ δι' ἑτέραν	αἰτίαν,	ἧς μνημονεύει Ηγήσανδρος ἐν Υπομνήμασι
[13, 50]	Αφύην κληθῆναι διὰ τὴν αὐτὴν	αἰτίαν.	Ὁ δ' αὐτὸς Ὑπερείδης ἐν
[13, 49]	ἔν τινι συμποσίῳ διὰ τίνα	αἰτίαν	οἱ στέφανοι κρήμνανται, εἶπεν Ὅτι
[13, 49]	ὑπόκρισιν έσκυθρώπαων. Ἐπερωτήσαντος δὲ τὴν	αἰτίαν	Ὀργίζομαί σοι, εἶπεν, ὅτι πολλὰς
[13, 36]	εἴτε καὶ δι' ἄλλην τινὰ	αἰτίαν	τῷ Εὐξένῳ· ὄνομα δ' ἦν
[13, 46]	Γλυκέρα Τὴν αὐτήν, ἐφη, ἔχομεν	αἰτίαν,	ὦ Στίλιπων. Σέ τε γὰρ
[13, 37]	περὶ ἧς φησι Κλείταρχος ὡς	αἰτίας	γενομένης τοῦ ἐμπρησθῆναι τὰ ἐν
[13, 68]	παρ' αὐτῷ καὶ τοῖς Αθηναίοις	αἰτίας	γινομένης τοῦ δωρεὰς λαμβάνειν παρὰ
[13, 74]	ὅτι οὐκ ἐτίμα τὴν Αφροδίτην,	αἴτιον	ἐγένετο τοῦ ὀλέθρου· καὶ οὔτε
[13, 42]	πληγὴν> τί δύναταί ποτ' ἤθελον.	Αἰτουμένην	λέγουσι τὴν πυγήν ποτε ὑπὸ
[13, 10]	Αμασιν τὸν Αἰγυπτίων βασιλέα, μίαν	αἰτῶν	πρὸς γάμον τῶν θυγατέρων. Ὃ
[13, 87]	ἐγκρατὴς γενέσθαι. Καταριθμησάμενος οὖν τὰ	αἰχμάλωτα	γράφει καὶ ταῦτα Παλλακίδας εὗρον
[13, 80]	ἐκείνας μαθεῖν ἐποίησεν ὅτι εἰσὶν	αἰχμάλωτοι,	ἀλλ' ὡς ἔτι τῇ βασιλείᾳ
[13, 80]	καθῆκον ἐγκρατὴς καὶ πρὸς πρεπωδέστατον.	Αἰχμαλώτους	γοῦν λαβὼν τὰς Δαρείου θυγατέρας
[13, 64]	συλληφθεῖσα ἀπήχθη μετὰ τῶν ἄλλων	αἰχμαλώτων	καὶ πραθεῖσα ὁμοίως ταῖς ἑαυτῆς
[13, 79]	Σπαρτιάταις, ὡς Αγνων φησὶ ὁ	Ακαδημαικός,	πρὸ τῶν γάμων ταῖς παρθένοις
[13, 92]	ἐν Ιππῳ φησίν Τοῦτ' ἔστιν	Ακαδήμεια,	τοῦτο Ξενοκράτης Πόλλ' ἀγαθὰ δοῖεν
[13, 89]	Ιππίου γενέσθαι καὶ τὸν πρὸς	Ακαδημίᾳ	Ερωτα ἱδρύσασθαι πρῶτον, ἐφ' οὗ
[13, 12]	προεστάναι τὸν Ερωτα ὥστε τῆς	Ακαδημίας	ἐκδήλως τῇ Αθηνᾷ καθιερωμένης αὐτόθι
[13, 43]	ὁ Μάχων συνήγαγεν, ὧν οὐκ	ἄκαιρόν	ἐστιν κατὰ τὸ ἑξῆς μνημονεῦσαι.
[13, 92]	φιλοτιμίας καὶ ἔριδας καὶ τοὺς	ἀκαίρους	ἐλέγχους δι' οὓς Σωκράτης μὲν
[13, 18]	Καλοῦ καὶ τῆς Ηδονῆς. Οὐκ	ἀκαίρως	δ' ὡς ἐμαυτὸν πείθω, μεμνήσομαι
[13, 73]	ὄμβρου γαῖ' ὅτε ξηρὸν πέδον	ἄκαρπον	αὐχμῳ νοτίδος ἐνδεῶς ἔχῃ. Ερᾷ
[13, 71]	Ενθα Χάρων ἀκοὴν ἕλκεται εἰς	ἄκατον	ψυχὰς οἰχομένων, λίμνης δ' ἐπὶ
[13, 9]	οὐ γὰρ πηδαλίῳ πείθεται ὡς	ἄκατος,	οὐδ' ἄγκυραι ἔχουσιν· ἀπορρήξασα δὲ
[13, 9]	στι πρεσβύτῃ γυνή. Ωσπερ γὰρ	ἄκατος	οὐδὲ μικρὸν πείθεται ἑνὶ πηδαλίῳ,
[13, 50]	Αρκάδι καὶ ἐν Κηπουρῷ, ἐν	Ακεστρίᾳ,	ἐν Αλιευομένῃ, ἐν Νεοττίδι, καὶ
[13, 60]	χρόνων εἶ, τόν γ' ἀγῶν'	ἀκήκοας.	Βλάπτειν δοκοῦσα τοὺς βίους μείζους
[13, 76]	ἐκ ποταμῶν, ἵνα παρθένων κῆπος	ἀκήρατος,	αἵ τ' οἰνανθίδες αὐξόμεναι σκιεροῖσιν
[13, 25]	εἰσπήδησον· οὐκ ἔστ' οὐδὲ εἷς	ἀκκισμὸς	οὐδὲ λῆρος, οὐδ' ὑφήρπασεν· ἀλλ'
[13, 47]	Ἔγχαλκα, ἔφη, παιδίον. Χαιρεφῶντος ὸ	ἀκλήτου	έπὶ δεῖπνον έλθόντος, προπιοῦσα ποτήριον
[13, 35]	ὅτῳ μέλλοι διδόναι τὴν θυγατέρα.	Ακμαζούσης	οὖν τῆς μέθης εἰσκαλέσας τὴν
[13, 78]	ὅτι πολλάκις ἡ τῶν νέων	ἀκμὴ	καὶ τὸ πρὸς ἀλλήλους ἑταιρισκὸν
[13, 25]	Σόλων διὰ τὴν τῶν νέων	ἀκμὴν	ἔστηκεν ἐπὶ οἰκημάτων γύναια πριάμενος,
[13, 14]	Ελένῃ· Ως ὅστις αὐτῆς τῆς>	ἀκμῆς	τῶν σωμάτων ἐρᾷ, τὸν ἄλλον
[13, 71]	καὶ ἀπειθέα χῶρον. Ενθα Χάρων	ἀκοὴν	ἕλκεται εἰς ἄκατον ψυχὰς οἰχομένων,
[13, 34]	Μεδοντίδος γοῦν τῆς Αβυδηνῆς ἐξ	ἀκοῆς	ἐρασθεὶς ἔστερξε καὶ πλεύσας εἰς
[13, 35]	χρὴ δὲ θαυμάζειν εἰ ἐξ	ἀκοῆς	τινες ἠράσθησάν τινων, ὁπότε Χάρης
[13, 82]	τὸν δὲ Σοφοκλέα διὰ τὴν	ἀκολασίαν	καταφρονηθῆναι. Καὶ ὁ Σοφοκλῆς ἀκούσας
[13, 90]	δὲ μὴ, κίνδυνον ἔχον ἐπ'	ἀκολασίαν.	~Τοσαῦτα τοῦ Μυρτίλου ἑξῆς καταλέξαντος
[13, 67]	Αλέξανδρον Επιστολῇ τὴν Αρπάλου διαβάλλων	ἀκολασίαν	φησίν Ἐπίσκεψαι δἐ καὶ διάκουσον
[13, 75]	ἡγεμόνα καὶ ἐκδοῦναι πρῶτον μέλος	ἀκόλαστον,	ὄντα καὶ περὶ τὰς γυναῖκας
[13, 63]	τουτ' ἐποίησεν, φεύγων τὴν διαβολήν.	Ακόλαστος	δ' ἦν ὁ ῥήτωρ περὶ
[13, 89]	ὁ Πυθίωνος. Καὶ ἐπει ἦν	ἀκόλαστος	ἡ γυνή, ἔφη ἡ Ολυμπίας
[13, 43]	δικαίως τοιγαρ, ἄνθρωπε, φησίν, ἐξεδάρης	ἀκόλαστος	ὤν. Παρὰ Δεξιθέᾳ δειπνοῦσα θῄταίρᾳ
[13, 89]	ἐν τῇ Ασίᾳ γυναικῶν καὶ	ἀκολαστοτάτη.	Φύλαρχος δὲ ἐν τῇ ἐννεακαιδεκάτῃ
[13, 94]	τῷ φιλοσόφῳ ἡ μυρεψικὴ τέχνη	ἀκολουθός	τε τῇ Σωκράτους φιλοσοφίά, ἀνδρὸς
[13, 19]	ὑπήνην καὶ τὸν ὄρρον τοὺς	ἀκολουθοῦντας	ἐν τῷ Λυκείῳ μετὰ σοφιστῶν,
[13, 18]	ἔχοντα καὶ μεμυρισμένον καὶ τούτοις	ἀκολούθως	ἠμφιεσμένον, πρότερον μὲν ἔφησε ζητεῖν
[13, 91]	μᾶλλον ἢ σωφρονίσαι δυναμένων τοὺς	ἀκούοντας.	Καὶ ἐὰν μέν τίς σου
[13, 35]	πατὴρ εἰς τὸ συμπόσιον εἶπεν	ἀκουόντων	τῶν συνδείπνων· Ημεῖς, ὦ θύγατερ
[13, 66]	νεανίσκου πρὸς αὐτὴν ἡ Πλαγγὼν	ἀκούουσα	τῆς Βακχίδος τὸ κάλλος καὶ
[13, 44]	ὑπ' αὐτῆς πεντάκις. Μετὰ ταῦτ'	ἀκούσας	Ανδρόνικος τὸ γεγονὸς ἐκ τῆς
[13, 5]	βασιλεῖς γεννηθήσονται. Καὶ ὁ Αλέξανδρος	ἀκούσας	ἔβαλεν ᾗ μετὰ χεῖρας εἶχεν
[13, 82]	ἀκολασίαν καταφρονηθῆναι. Καὶ ὁ Σοφοκλῆς	ἀκούσας	ἐποίησε εἰς αὐτὸν τὸ τοιοῦτον
[13, 15]	Κουριέως ἐκ τῶν Ιάμβων προειπών·	Ακούσατ'	ὦ στοίακες, ἔμποροι λήρου λόγων
[13, 50]	βασιλεὺς, Αλέξανδρος, φησίν· Καὶ μὴν	ἀκούω	μυριάδας τὸν Αρπαλον αὐτοῖσι τῶν
[13, 68]	οὐ μάλα (Β) Καὶ μὴν	ἀκούω	μυριάδας τὸν Αρπαλον αὐτοῖσι τῶν
[13, 78]	γενόμενος, περὶ Σικελίαν δ' ἐν	Ακράγαντι	ὁ Χαρίτωνος και Μελανίππου ἔρως>
[13, 88]	Πολλὴν ὀπώραν Κύπριδος εἰσορᾶν παρῆν,	ἄκραισι	περκάζουσαν οἰνάνθαις χρόνου. ~Επὶ κάλλει
[13, 51]	νεοσπάδα εἶδον στρατὸν στείχοντα παραλίαν	ἄκραν.	Μνημονεύει τῆς Ναννίου καὶ Ἄλεξις
[13, 59]	κυνικὸς ἔφη τῆς τῶν Ελλήνων	ἀκρασίας	ἀνάθημα. Ἕστηκε δὲ καὶ ἡ
[13, 43]	τὴν χιόνα δ' εἰς τὸν	ἄκρατον	ἐνσεῖσαι λάθρᾳ· τῳ παιδί τ'
[13, 71]	κλαίων, αἰάζων δ' ἦλθεν ἀποπρολιπὼν	ἄκρην	ἐς Κολοφῶνα γόων δ' ἐνεπλήσατο
[13, 44]	ὅσον ἐπιθυμεῖς, πάτερ· οἶδα γὰρ	ἀκριβῶς	καὶ πέποιθα τοῦθ' ὅτι εἰς
[13, 86]	προέβαινεν καὶ εἰσῆλθεν ἄλλα τε	ἀκροάματα	καὶ αἱ Θετταλαὶ αὗται ὀρχηστριδες,
[13, 41]	εὐλόγως θ' ἅμα τῶν νῦν	ἀκροατῶν,	εἴ τις Αττικὴ γυνὴ προσηγορεύετ'
[13, 44]	λαβοῦσα χρυσίον, ἐφιλοσόφησά θ' ἵν'	ἄκρον	ὡς μάλιστα καὶ ἐλάχιστον αὐτοῦ
[13, 78]	παλαὶστρας ὥσπερ ἀντιτειχίσαμτα ταῖς ἰδίαις	ἀκροπόλεσιν	ἐνεπίμπρασάν τε καὶ κατέσκαψαν· ὡς
[13, 51]	φησι Πολέμων έν τοῖς περὶ	Ἀκροπόλεως.	~Καὶ Ὠκίμου δὲ τῆς έμῆς,
[13, 51]	αἱ αἶγες, διόπερ οὐδ' εἰς	ἀκρόπολιν	ἄνεισι τὸ ζῷον οὐδ' ὅλως
[13, 32]	ἐμήσατο δι' Αφροδίτα Πέρσαις Ελλάνων	ἀκρόπολιν	προδόμεν. Καὶ οἱ ἰδιῶται δὲ
[13, 17]	Πίνδαρος· Τὰς δὲ Θεοξένου, φησίν,	ἀκτῖνας	πρὸς> ὄσσων μαμρμαριζοίσας δρακεὶς ὅς
[13, 76]	σὺν ἡλικίᾳ τὰς δὲ Θεοξένου	ἀκτῖνας	προσώπου μαρμαριζοίσας δρακεὶς ὃς μὴ
[13, 6]	ἰδειν δόξας ἐκείνην, σῴζεται δ'	ἄκων	μόνος. Οἱ δ' ἐρᾶσθαι προσδοκῶντες
[13, 7]	ἐτὸς Εταίρας ἱερόν ἐστι πανταχοῦ,	ἀλ'	οὐχὶ γαμετῆς οὐδαμοῦ τῆς Ελλάδος.
[13, 49]	χρῶ. Θαὶς ἐραστοῦ τινος αὐτῆς	ἀλαζόνος	παρὰ πολλῶν ποτήρια χρησαμένου καὶ
[13, 20]	τοιῇδ' ἀμφὶ γυναικὶ πολὺν χρόνον	ἄλγεα	πάσχειν· αἰνῶς ἀθανάτῃσι θεῇς εἰς
[13, 71]	ἀοιδὸς ἀηδόνος ἠράσαθ' ὕμνων Τήιον	ἀλγύνων	ἄνδρα πολυφραδίῃ. Καὶ γὰρ τὴν
[13, 85]	Σεκούνδου μέν τινος βασιλικοῦ οἰνοχόου	ἀλεκτρυών·	ἐκαλεῖτο δἐ ὁ μὲν ἀλεκτρυὼν
[13, 85]	ἀλεκτρυών· ἐκαλεῖτο δἐ ὁ μὲν	ἀλεκτρυὼν	Κένταυρος, ὁ δὲ Σεκοῦνδος ἦν
[13, 37]	εἰκόνας πολλὰς ἀνακεῖσθαι κατὰ τὴν	Αλεξάνδρειαν	μονοχίτωνας καὶ ῥυτὸν ἐχούσας ἐν
[13, 72]	κρύπτειν τάδε Αίσχύλος ἔφη ὁ	Αλεξανδρεὺς	ἐν Αμφιτρύωνι. Οὗτος δέ ἐστιν
[13, 40]	καὶ γεννῆσαι Αρριδαῖον τὸν μετ'	Αλέξανδρον	βασιλεύοντα, Δημητρίου δὲ τοῦ Πολιορκητοῦ
[13, 67]	Θεόπομπος δ' ἐν τῇ πρὸς	Αλέξανδρον	Επιστολῇ τὴν Αρπάλου διαβάλλων ἀκολασίαν
[13, 18]	τοῦ ξύρεσθαι τὸν πώγωνα κατ'	Αλέξανδρον	εὑρημένους, ὥς φησιν ὑμῶν ὁ
[13, 50]	καὶ Κλείταρχος ἐν ταῖς περὶ	Αλέξανδρον	Ιστορίαις. Ὁ δὲ γράψας τὸν
[13, 5]	γήμας Ολυμπιάδα, ἐξ ἧς ἔσχεν	Αλέξανδρον	καὶ Κλεοπάτραν. Καὶ τὴν Θρᾀκην
[13, 80]	ἐκέλευσε τὸν παῖδα καταφιλῆσαι τὸν	Αλέξανδρον	καὶ ὃ μηδαμῶς, εῖπεν, οὐ
[13, 18]	Τὸ ξύρεσθαι τὸν πώγωνα κατ'	Αλέξανδρον	προῆκται, τῶν προτέρων οὐ χρωμένων
[13, 80]	ἀνατείνας ἢ αὐτὸν βασιλεύειν ἢ	Αλέξανδρον.	Ραδαμάνθυος δὲ τοῦ δικαίου Ιβυκος
[13, 35]	τῇ δεκάτῃ τῶν Ιστοριῶν περὶ	Αλέξανδρόν	φησι ὀνείρατι θεασαμένους τινὰς οὓς
[13, 5]	νόθοι βασιλεῖς γεννηθήσονται. Καὶ ὁ	Αλέξανδρος	ἀκούσας ἔβαλεν ᾗ μετὰ χεῖρας
[13, 5]	Ολυμπιὰς μὲν εἰς Μολοττοὺς ἔφυγεν,	Αλέξανδρος	δ' εἰς Ιλλυριούς. Καὶ ἡ
[13, 60]	Θήβας, ἐὰν ἐπιγράψωσιν Θηβαῖοι ὅτι	Αλέξανδρος	μὲν κατέσκαψεν, ἀνέστησεν δὲ Φρύνη
[13, 80]	~Φιλόπαις δ' ἦν ἐκμανῶς καὶ	Αλέξανδρος	ὁ βασιλεύς. Δικαίαρχος γοῦν ἐν
[13, 37]	Μιλησία παλλακίς. Ο δὲ μέγας	Αλέξανδρος	οὐ Θαίδα εἶχε μεθ' ἑαυτοῦ
[13, 80]	εὖ πρὸς αὐτόν. Ως δ'	Αλέξανδρος	παρὰ Κρατερῷ αὐτὸν ἐπῄνεσεν γενομένου
[13, 50]	Καταναῖος ἢ αὐτὸς ό βασιλεὺς,	Αλέξανδρος,	φησίν· Καὶ μὴν ἀκούω μυριάδας
[13, 37]	ἡ Θαὶς {καὶ} μετὰ τὸν	Αλεξάνδρου	θάνατον καὶ Προλεμαίῳ ἐγαμήθη τῷ
[13, 85]	λόγος ἐστὶν αὐτῷ {ὁ} περὶ	Αλεξάνδρου	καὶ λέγει οὕτως Μετεπέμψατο δὲ
[13, 5]	γυναῖκας, ὥσπερ Δαρεῖος ὁ ὑπ'	Αλεξάνδρου	καταλυθείς, ὃς περὶ τῶν ὅλων
[13, 89]	ὅτι παρ' Ολυμπιάδι οὖσαν τῇ	Αλεξάνδρου	μητρὶ ᾔτει πρὸς γάμον Μόνιμος
[13, 10]	διὰ γυναῖκας ὁ Φιλίππου τοῦ	Αλεξάνδρου	πατρός διὰ τὸν Κλεοπάτρας γάμον,
[13, 67]	δ' ὁ Μακεδὼν ὁ τῶν	Αλεξάνδρου	πολλὰ χρημάτων συλήσας καὶ καταφυγὼν
[13, 1]	ὡς ἀνεγίνωσκέ τινα τῷ βασιλεῖ	Αλεξάνδρῳ	τῶν ἑαυτοῦ κωμῳδιῶν, ὃ δὲ
[13, 87]	ποιεῖ Παρμενίων ἐν τῇ πρὸς	Αλέξανρον	Επιστολῇ, ἣν ἐπέστειλεν αὐτῷ μετὰ
[13, 15]	τοῖς ἄμμοις ποιῶν. ~Τούτων τῶν	Αλέξιδος	ἀπομνημονεύσας ὁ Μυρτίλος κᾆτα ἀποβλέψας
[13, 21]	Μενάνδρου δὲ Θαὶς καὶ Φάνιον,	Αλέξιδος	Ορώπα, Εὐβούλου Κλεψύδρα. Οὕτω δ'
[13, 13]	Πλούταρχος ἀπεμνημόνευσε τῶν ἐκ Φαίδρου	Αλέξιδος·	Πορευομένῳ ἐκ Πειραιῶς ὑπὸ τῶν
[13, 7]	ὄνομα τὰ ἐκ τών Μάντεων	Αλέξιδος	προηνέγκατο ταυτί {τῶν ἐπῶν} ὦ
[13, 92]	Ιστορικοῖς Υπομνήμασιν, ἀλλὰ καὶ Αθηναῖοι.	Αλεξις	γοῦν ἐν Ιππῳ φησίν Τοῦτ'
[13, 13]	Λῆρος, εἰ {κὰν} φήσειέ τις.	Αλεξις	δ' ἐν Αποκοπτομένῳ· Λέγεται γὰρ
[13, 23]	ἔνδον κάθητ' ἀπόπληκτος οὐδ' ἐξέρχεται.	~Αλεξις	δ' ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ δράματι
[13, 31]	ἀποδιδόντας Αφροδίτης Πόρνης ναὸν ἱδρύσασθαι.	Αλεξις	δ' ὁ Σάμιος ἐν δευτέρῳ
[13, 14]	εὐπροροῦσιν οὐ λαβεῖν τι βούλεται.	Αλεξις	Ελένῃ· Ως ὅστις αὐτῆς τῆς>
[13, 67]	Αρπαλον. Μνημονεύει δ' αὐτῆς καὶ	Αλεξις	ἐν Λυκίσκῳ. ~Μετὰ δὲ τήν
[13, 33]	ἴδια ἄγουσιν αὐτόθι αἱ ἑταῖραι,	Αλεξις	ἐν Φιλούσῃ φησίν· Αφροδίσι' ἦγε
[13, 18]	παρωνύμιον ἔχει Κόρσην. Διὸ καὶ	Αλεξις	ἔφη που· ἂν> πιττοκοπούμενόν τιν'
[13, 30]	δὲ ὑμέτερος φιλοσοφομειρακίσκος τοιοῦτος οἷον	Αλεξις	ἢ Αντιφάνης ἐν Υπνῳ παράγει·
[13, 84]	Τῆς πράξεως ταύτης μνημονεύει καὶ	Αλεξις	ὁ ποιητὴς ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ
[13, 57]	ὅτι ἀρσενικῶς εἴρηκε τὸν τίγριν	Ἄλεξις	έν Πυραύνῳ οὕτως· Ἄνοιγ᾽ ἄνοιγε
[13, 50]	ἐν Αλιευομένῃ, ἐν Νεοττίδι, καὶ	Ἄλεξις	ἐν Κλεορουλίνῃ καὶ Καλλικράτης ἐν
[13, 51]	ἄκραν. Μνημονεύει τῆς Ναννίου καὶ	Ἄλεξις	ἐν Ταραντίνοις οὕτως· Νάννιον δὲ
[13, 57]	θύραν· ἐλάνθανον πάλαι περιπατῶν ἀνδριάς,	ἀλέτων	ὄνος, ποτάμιος ἵππος, τοῖχος, ὁ
[13, 16]	τοὺς ἐρωμένους συνέβη παιδικά. Πρὸς	ἀλήθειαν	γάρ, καθάπερ φησί Κλέαρχος ἐν
[13, 79]	διηγήσεις ταύτας, κἂν ψευδεῖς ὦσιν,	ἀληθεῖς	εἶναι πιστεύετε, καὶ τὰ τοιαῦτα
[13, 8]	(Α) Πέραινε, σωθείης δέ νῦν	ἀληθινὸν	εἰς πέλαγος αὑτὸν ἐμβαλεῖς γὰρ
[13, 8]	δήπου. Β. Τὶ σύ λέγεις	ἀληθινῶς	γεγάμηκεν, ὃν ἐγὼ ζῶντα περιπατοῦντά
[13, 29]	ἔρωτα τυγχάνεις ἐληλυθώς· ἆρ' ὡς	ἀληθῶς	ἐστι γοῦν ἁπλῆ τις; Β.
[13, 14]	τὴν ὄψιν παρείς; ἄφρων γ'	ἀληθῶς.	Οὔτε τοῦτο πείθομαι οὔθ' ὡς
[13, 93]	μέτριον, πλήν εἰ μὴ ὡς	ἀληθῶς	τοῦ σοφοῦ Σωκράτους ἐστὶν συγγράμματα,
[13, 85]	Κοίρανος, φησίν, ὁ Μιλήσιος ἰδὼν	ἁλιέας	τῃ δικτύῳ λαβόντας δελφῖνα καὶ
[13, 12]	τὠλύμπια Ηλεῖοι Ρόδιοί τε τὰ	Αλίεια	καὶ ἐν ταῖς δημοτελέσι δὲ
[13, 50]	ἐν Κηπουρῷ, ἐν Ακεστρίᾳ, ἐν	Αλιευομένῃ,	ἐν Νεοττίδι, καὶ Ἄλεξις ἐν
[13, 15]	σόφῳ δοῦναι, αὐτοὶ καταρροφεῖτε κᾆθ'	ἁλίσκεσθε	ἐναντία πράσσοντες οἷς τραγῳδεῖτε, παιδοπῖπαι
[13, 71]	ἐκ παντὸς παυσάμενος καμάτου. Λέσβιος	Αλκαῖος	δὲ πόσους ἀνεδέξατο κώμους, Σαπφοῦς
[13, 59]	Φρύνη Επικλέους Θεσπική» ὥς φησιν	Αλκέτας	ἐν β' περὶ τῶν ἐν
[13, 55]	ἡ μεγάλαυχος ἀνίκητός τε πρὸς	ἀλκήν	Ἑλλὰς δουλώθη κάλλεος ἰσοθέου, Λαίδος·
[13, 12]	τῷ μὲν λόγου, τῷ δ'	ἀλκῆς	προεστῶτι· ὧν ἐνωθέντων φιλία τε
[13, 8]	Ερεῖ τις ὡς Κλυταιμνήστρα κακή	Αλκηστιν	ἀντέθηκα χρηστήν. Αλλ' ἴσως Φαίδραν
[13, 34]	μνήματι Παρίου λίθου εἰκόνα τὸν	Αλκιβιάδην.	~Οὐ χρὴ δὲ θαυμάζειν εἰ
[13, 34]	ἐφ οὗ τις κωμικῶν ἔφη.	Αλκιβιάδην	τὸν ἁβρόν, ὦ γῆ καὶ
[13, 34]	δύο ἑταίρας παριήγετο αἰεὶ ὁ	Αλκιβιάδης,	Δαμασάνδραν τὴν Λαίδος τῆς νεωτέρας
[13, 34]	χαλκοῦν καὶ τὸ προειρημένον εἰκόνιον.	Αλκιβιάδης	δὲ ὁ καλός, ἐφ οὗ
[13, 20]	φιλόσοφος ὁ πάντων καταφρονῶν τοῦ	Αλκιβιάδου	κάλλους οὐχ ἥττων ἐστίν; ὡς
[13, 34]	ἡμεῖς τὸ ἐν Μελίσσῃ τοῦ	Αλκιβιάδου	μνῆμα ἐκ Συννάδων εἰς Μητρόπολιν
[13, 62]	Κέφαλος ὁ ῥήτωρ καθάπερ καὶ	Αλκιδάμας	ὁ Ελαίτης ὁ Γοργίου μαθητὴς
[13, 75]	ὁ ἁρμονικός, ὥς φησι Χαμαιλέων,	Αλκμᾶνα	γενομέναι τῶν ἐρωτικῶν μελῶν ἡγεμόνα
[13, 40]	Αντιγόνου δὲ Δημώ, ἐξ ἧς	Αλκυονέα	γεννηθῆναι, Σελεύκου δὲ τοῦ νεωτέρου
[13, 76]	ψυχρὰν φορεῖται πᾶσαν ὁδὸν θεραπεύων.	Αλλ'	ἐγώ τᾶσδ' ἕκατι κηρὸς ὥς
[13, 22]	παράγεται ὑπὸ Τιμοκλέους ἐν Νεαίρᾳ·	Αλλ'	ἔγωγ' ὁ δυστυχὴς Φρύνης ἐρασθείς,
[13, 6]	τὸν τρίτον θηρεύεται ἔτι λαβεῖν;	Αλλ'	ἐξέπεσεν ἡ> πορθμὶς ἐλατίνῳ πλάτῃ
[13, 8]	Κλυταιμνήστρα κακή Αλκηστιν ἀντέθηκα χρηστήν.	Αλλ'	ἴσως Φαίδραν ἐρεῖ κακῶς τις
[13, 94]	οἱ ἀμφὶ τὸν Ιδομενέα φασίν.	~Αλλ'	ὅ γε Λυσίας ἐν τῷ
[13, 25]	ἠργυρίσαντο αἱ προστᾶσαι τῶν οἰκημάτων.	Αλλ'	ὅ γε Φιλήμων οὕτως φησί·
[13, 63]	τῶν κρινομένων τὰς γυναῖκας ἐπάγεσθαι	ἀλλ'	αἰδοῖ τουτ' ἐποίησεν, φεύγων τὴν
[13, 21]	γραμματικοῦ τοῦδε, ὃς οὐδ' ἐγκαλύπτεται,	ἀλλ'	ἀναφανδὸν τὰ Εὐβούλου αἰεὶ ἐκ
[13, 47]	γὰρ στεφανίτης ὁ ἀγών ἐστιν,	ἀλλ'	ἀργυρίτης. Ως δ' ὁ τὴν
[13, 59]	Φίλτρα δὲ βάλλω οὐκέτ' ὀιστεύων,	ἀλλ'	ἀτενιζόμενος. Εκλογὴν δὲ αὐτῇ τῶν
[13, 45]	Πτολεμαῖε, διψῶ, φησί, παππία, σφόδρα·	ἀλλ'	ἐγχεάτω μοι τέτταρας κοτύλας ἔπειτα
[13, 3]	εἶναι τὸ πλῆθος τῶν γυναικῶν,	ἀλλ'	εἰς γέρας ἐπεὶ οὐδὲ τὸν
[13, 91]	ἐκ τῶν Στησιχόρου, σχολῇ γάρ,	ἀλλ'	ἐκ τῆς Αγία τοῦ Αργείου
[13, 29]	καὶ τῶν κρεῶν ἀπέβρυκον αἰσχρῶς,	ἀλλ'	ἑκάστου μικρὸν ἂν ἀπεγεύεθ' ὥσπερ
[13, 6]	αἳ λαλοῦσ' ἁπλῶς μὲν οὐδέν,	ἀλλ'	ἐν αἰνιγμοῖς τισιν, ὡς ἐρῶσι
[13, 72]	διαβάλλων μ' εἴρηκεν ὁ Κύνουλκος	ἀλλ'	ἐρωτικὸς μὲν εἶναι ὁμολογῶ, ἐρωτομανὴς
[13, 28]	Πεποιήκατ' ἔργον οὐχ ἑταίρων γὰρ	ἀλλ'	ἑταίρων> ταὐτὰ δ' ὄντα γράμματα
[13, 25]	ἀκκισμὸς οὐδὲ λῆρος, οὐδ' ὑφήρπασεν·	ἀλλ'	εὐθὺς ὡς βούλει σὺ χὢν
[13, 47]	δοὺς αὐτῆς οὐδὲν ἐτι ἐφερεν,	ἀλλ'	έφοίτα μόνον, Παιδίον, ἐφη, ὤσπερ
[13, 13]	οὐδὲν ᾔδει πλὴν χελιδόνας γράφειν,	ἀλλ'	ἦν ἄπειρος τῶν τρόπων τῶν
[13, 42]	τὴν ἀσπίδα, μὰ τὴν Αφροδίτην,	ἀλλ'	ὁ σοὶ χρήσας τότε. Εν
[13, 51]	διὰ τοῦτο, ἄλλος ἔσται λόγος.	Ἀλλ'	ὅ γε Σοφοκλῆς ἐν Ποιμέσιν
[13, 13]	οὐκ οἶδ' ὅ τι ἐστίν,	ἀλλ'	ὅμως ἔχει γέ τι τοιοῦτον,
[13, 80]	διαπρεπεστάτην οὖσαν οὐ μόνον ἀπέσχετο,	ἀλλ'	οὐδὲ ἐκείνας μαθεῖν ἐποίησεν ὅτι
[13, 3]	ἅς τοι Αχαιοὶ πρωτίστῳ δίδομεν.	Ἀλλ'	οὐκ εἰκός, φησὶν ὁ Αριστοτέλης,
[13, 31]	ἐτὸς Εταίρας ἱερόν ἐστι πανταχοῦ,	ἀλλ'	οὐχὶ γαμετῆς οὐδαμοῦ τῆς Ελλάδος.
[13, 81]	οὔτε σοφὸς οὔτε ῥεκτήριος ἦν,	ἀλλ'	ὡς ἄν τις εἷς τῶν
[13, 80]	μαθεῖν ἐποίησεν ὅτι εἰσὶν αἰχμάλωτοι,	ἀλλ'	ὡς ἔτι τῇ βασιλείᾳ ὄντος
[13, 45]	Τί γάρ, ἔφησεν, ἄλλο πλὴν	ἄλλ'	ἡ Κορώνης, ἕτερ' ἐκείνη μέμφεται.
[13, 95]	ἂ ὁ πατὴρ αὐτῷ κατέλιπεν.	Αλλὰ	γὰρ οὐ τὴν οὐσίαν κέκτηται
[13, 95]	ἄλλα κατειπὼν αὐτοῦ ἐπιλέγει ταῦτα	Αλλὰ	γάρ, ὦ ἄνδρες δικασταί, οὐκ
[13, 33]	Αρξάμενος δ' οὕτως ἑξῆς φησιν·	Αλλὰ	θαυμάζω τί με λεξοῦντι Ισθμου
[13, 91]	οὐδέν. Ιππων ἔφη ὁ ἄθεος.	Αλλὰ	καὶ Ηράκλειτος ο θεῖός φησι
[13, 62]	αἱ γλαῦκες ἐπὶ τάφον κάθηται.	~Αλλὰ	μὴν καὶ Ισοκράτης ὁ τῶν
[13, 39]	πάντων πολύ. Δημήτριος δ' εἶπ'	Αλλὰ	μήν, νὴ τοὺς θεούς, ἀπὸ
[13, 91]	οὗτος γὰρ παμπόλλους τινὰς κατέλεξεν.	Αλλὰ	μὴν οὐδὲ τῶν Οδυσσέως ἑταίρων
[13, 92]	Κεραυνουμένῳ λέγων οὕτως Οἴμοι, φιλοσοφεῖς.	Αλλὰ	τούς γε φιλοσόφους ἐν τοῖς
[13, 39]	ὅσην ἔχει. Κείνη δὲ γελάσασ'	Αλλὰ	τοῦτ' ἔφη, τάλαν, ὄζειν δοκεῖ
[13, 17]	καθεύδοντος αὐτοῦ κατακαλύπτει τοὺς ὀφθαλμούς,	ἀλλὰ	ἀναπεπταμένων τῶν βλεφάρων κοιμίζει τὸν
[13, 21]	ῥοδοδάκτυλος οὖσα» κατὰ τὸν Κρατῖνον,	ἀλλὰ	βολίτινον ἔχων θάτερον σκέλος, ἐκείνου
[13, 31]	Μαγνησίᾳ οὐ διὰ τὰς ἑταίρας,	ἀλλὰ	δι' ἑτέραν αἰτίαν, ἧς μνημονεύει
[13, 86]	ἔτι κατεῖχον αὑτοὺς οἱ ἄνδρες,	ἀλλὰ	ἐκ τῶν κλινῶν ἀνώρμων καὶ
[13, 92]	Καρύστιός φησιν ἐν Ιστορικοῖς Υπομνήμασιν,	ἀλλὰ	καὶ Αθηναῖοι. Αλεξις γοῦν ἐν
[13, 70]	Μεγαρὶς οὐκ ἀγεννὴς ἦν ἑταίρα,	ἀλλὰ	καὶ γονέων καὶ κατὰ παιδείαν
[13, 95]	εἰς ἐμὲ μόνον τοιοῦτός ἐστιν,	ἀλλὰ	καὶ εἰς ἄλλους ἅπαντας τοὺς
[13, 19]	κακοπινεῖς οὐ μόνον τοῖς ἤθεσιν	ἀλλα	καὶ ἕξει. Βουλόμενοι γὰρ ἐνδύεσθαι
[13, 51]	ὀνόματα οὐ μόνον ταῖς ἑταιρούσαις,	ἀλλὰ	καὶ ταῖς ἄλλαις δούλαις, ὥς
[13, 31]	καὶ τὴν ἀρχὴν ἐκείνῃ πᾶσαν,	ἀλλὰ	καὶ τελευσάσης συναγαγὼν τοὺς ἐκ
[13, 78]	συνειδότας οὐ μόνον οὐ κατεῖπον,	ἀλλὰ	καὶ τὸν Φάλαριν αὐτὸν εἰς
[13, 67]	ὥστε γίνεσθαι μὴ μόνον τρίδουλον,	ἀλλὰ	καὶ τρίπορνον αὐτήν. Απὸ πλειόνων
[13, 71]	τόξου νυκτερινὰς οὐκ ἀποθέσθ' ὀδύνας	ἀλλὰ	Μακηδονίης πάσας κατενίσατο λαύρας Αἰγείων,
[13, 21]	καπηλείοις συναναφύρῃ οὐ μετὰ ἑταίρων	ἀλλὰ	μετὰ ἑταιρῶν, μαστροπευούσας περὶ σαυτὸν
[13, 82]	ὐφη τούτῳ χεχρῆσθαι τῷ παιδί,	ἀλλὰ	μηδὲν προσθεῖναι, τὸν δὲ Σοφοκλέα
[13, 70]	τούτοις ὁ Μυρτίλος μέλλων σιωπᾶν	ἀλλὰ	μικροῦ, ἔφη, ἄνδρες φίλοι, ἐξελαθόμεν
[13, 77]	τὸν Δία ἁρπάσαι τὸν Γανυμήδην	ἀλλὰ	Μίνωα. Οἱ δὲ προειρημένοι Χαλκιδεῖς
[13, 8]	ἴσως Φαίδραν ἐρεῖ κακῶς τις	ἀλλὰ	νὴ Δία χρηστή τις ἦν
[13, 10]	μὴ γυναικὸς ἕξειν αὐτὴν τιμὴν	ἀλλὰ	παλλακίδος ἔπεμψε δὲ τὴν Αρπίου
[13, 95]	μὲν ὑπολοίπους φορὰς οὐ κατατίθησιν,	ἀλλὰ	περὶ τοῦτον τὸν κάπηλον ὡς
[13, 28]	φορτηγῶν ὑπὸ γούνατα μισθοῦ ἔλυσαν,	ἀλλὰ	περὶ τῶν ὄντως ἑταιρῶν τὸν
[13, 28]	ἔτι πρὸς τὸ ἔτυμον ἀναφέροντες,	ἀλλὰ	πρὸς τὸ εὐσχημονέστερον, καθὸ δή
[13, 86]	τῆς παιδίσκης παρακαθίσαι οὐκ ἐπέτρεψεν,	ἀλλὰ	σκληρὸν αὑτὸν εἰσῆγεν. Εἶθ' ὕστερον
[13, 44]	οὐ δυνάμενος τότε παρελθεῖν ῥᾳδίως,	ἀλλὰ	στενοχωρῶν εἶπεν Ὦ τρισάθλιε ὀνηλάτ'
[13, 13]	οὔτ' ἀβέλτερος οὔτ' αὖθις ἔμφρων,	ἀλλὰ	συνενηνεγμένος πανταχόθεν ἑνὶ τύπῳ τε>
[13, 37]	συγγράμματι· Αβρότονον Θρηίσσα γυνή γένος·	ἀλλὰ	τεκέσθαι τὸν μέγαν Ελλησιν φασὶ
[13, 65]	οὐδὲ ἐκείνου οὔσης τῆς θυσίας,	ἀλλὰ	τῆς ἱερείας. ~Διαβόητος δ' ἑταιρα
[13, 56]	ἕνεκεν Ασπασίας οὐ τῆς νεωτέρας	ἀλλὰ	τῆς Σωκράτει τῷ σοφῷ συγγενομένης
[13, 15]	ὅτι δεῖ μὴ τῶν σωμάτων	ἀλλὰ	τῆς ψυχῆς ἐρᾶν· οἵτινες μέχρι
[13, 95]	τραγικὸν ποιητήν Τάδ' οὐχ ὑπάρχων,	ἀλλὰ	τιμωρούμενος, καταπαύσω τὸν πρὸς σὲ
[13, 29]	συμπιέσασα τὸ στόμα ὥσπερ πολέμιον,	ἀλλὰ	τοῖσι στρουθίοις χανοῦσ' ὁμοίως· ἧς
[13, 2]	(οἱ χρόνοι γὰρ οὐ συγχωροῦσιν)	ἀλλὰ	τοῦ τρίτου ἀπ' ἐκείνου. Εἰσὶ
[13, 21]	ὅτι Ωκιμον ἑταίρας ὄνομα καὶ	ἄλλα	δὲ πολλά, ὦναιδές, δράματα ἀπὸ
[13, 49]	καὶ λεγοντος θέλειν ταῦτα συγκόψαι,	ἄλλα	δἐ κατασκευάσαι, Ἀπολεῖς, ἔφη, ἐκάστου
[13, 95]	οἰκέτης αὐτοῦ στιγματίασ, καὶ πολλὰ	ἄλλα	κατειπὼν αὐτοῦ ἐπιλέγει ταῦτα Αλλὰ
[13, 57]	Σελεύκου τίγρις. Ἔχων δὲ καὶ	ἄλλα	μαρτύρια ἐνατίθεμαι τὰ νῦν, ἕως
[13, 86]	οὐχ ὅτι ἡμῶν τινα προσβλέποντες,	ἄλλα	οὐδ' ἀλλήλους. Ως δὲ ὁ
[13, 86]	ὁ πότος προέβαινεν καὶ εἰσῆλθεν	ἄλλα	τε ἀκροάματα καὶ αἱ Θετταλαὶ
[13, 65]	πάτρια τὰς θυσίας ἐκολάσατε καὶ	ἄλλα	τε κατηγορήθη αὐτοῦ καὶ ὅτι
[13, 46]	τὰς ἀποκρίσεις ἡ Γνάθαινα. Καὶ	ἄλλαι	δὲ ἑταῖραι μέγα ἐφρόνουν ἐφ'
[13, 29]	κεκτημένης ὄντως ἑταίρας. Αἱ μὲν	ἄλλαι	τοὔνομα βλάπτουσι τοῖς τρόποις γὰρ
[13, 29]	δ' ἐδείπνει κοσμίως, οὐχ ὥσπερ	ἄλλαι	τῶν πράσων ποιούμεναι τολύπας ἔσσατον
[13, 51]	ταῖς ἑταιρούσαις, ἀλλὰ καὶ ταῖς	ἄλλαις	δούλαις, ὥς φησι Πολέμων έν
[13, 68]	καὶ βασίλισσαν προσαγορευομένην καὶ ταῖς	ἄλλαις	δωρεαῖς τιμωμένην, αἷς πρέπον ἦν
[13, 4]	γεγενῆσθαι, τὰς δ' ἐξ ἁρπαγῆς,	ἄλλας	δ' ἐκ νομίμων γάμων ἐξ
[13, 37]	Ελευσῖνι θαλάσσῃ, καὶ Μύρτιον καὶ	ἄλλας	δὲ πλείστας, ἐπιρρεπέστερος ὢν πρὸς
[13, 26]	σε, γραμματικώτατε, διότι Τὰς μὲν	ἄλλας	ἔστιν αὐλούσας ἰδεῖν αὐλητρίδας πάσας
[13, 26]	καὶ Αναξανδρίδης ἐν Γεροντομανίᾳ καὶ	ἄλλας	ἑταίρας αὐτῇ συγκατελέγει δὶα τούτων·
[13, 62]	λόγος, μνημονεύει αὐτῆς, καταλέγων καὶ	ἄλλας	ἑταίρας ἐν τούτοις. Φιλύρα γέ
[13, 77]	προκρίνουσι πολλοί. Παρὰ γὰρ τὰς	ἄλλας	ταῖς εὐνομουμέναις πόλεσιν ἐπὶ τῆς
[13, 87]	λευκὸν μελαίνης ἔργον ἀντηύγει σκιᾶς.	Αλλη	δ' ἐγύμνου καλλίχειρας ὠλένας, ἄλλης
[13, 20]	Θεαὶ περὶ κάλλους ἤρισαν πρὸς	ἀλλήλας,	καὶ διὰ κάλλος οἱ θεοὶ
[13, 78]	νέων ἀκμὴ καὶ τὸ πρὸς	ἀλλήλους	ἑταιρισκὸν συμφρονῆσαν πολλὰς τυραννίδας καθεῖλεν.
[13, 86]	ἡμῶν τινα προσβλέποντες, ἄλλα οὐδ'	ἀλλήλους.	Ως δὲ ὁ πότος προέβαινεν
[13, 35]	συμπεσεῖν πρὸς αὐτὴν. Διετέλουν οὖν	ἀλλήλων	ἐπιτυμοῦντες διὰ τὴν κατὰ τὸν
[13, 59]	ὁ Εὐθίας οὐκ ἔτι εἶπεν	ἄλλην	δίκην, ὥς φησι Επρμιππος. Ο
[13, 3]	ἤθροισεν διόπερ φυλάτταται τὴν πρὸς	ἄλλην	κοινωνίαν. Ο δ' Αγαμέμνων ὡς
[13, 36]	ἀπὸ τύχης εἴτε καὶ δι'	ἄλλην	τινὰ αἰτίαν τῷ Εὐξένῳ· ὄνομα
[13, 72]	(λευκὴ γάρ) καταμέμφεται, πρὸς δ'	ἄλλην	τινὰ χάσκει. Καὶ τὴν Σαπφώ
[13, 87]	Αλλη δ' ἐγύμνου καλλίχειρας ὠλένας,	ἄλλης	προσαμπέχουσα θῆλυν αὐχένα δὲ ῥαγέντων
[13, 53]	ἀποφθέγματα πεπεράνθω μέχρι τούτων· ἐπ'	ἄλλο	δ' εἶδος μεταβήσομαι λόγων. Καὶ
[13, 54]	ἀποφθέγματα πεπεράνθω μέχρι τούτων· ἐπ'	ἄλλο	δ' εἶδος μεταβήσομαι λόγων. Καὶ
[13, 51]	ἀποθντήσκων κατέλιπεν αὐτῇ πολὺν έλλέβορον,	ἄλλο	δὲ οὐδέν. Καὶ Λυκοῦργος ἐν
[13, 45]	τί διαφέρονται Τί γάρ, ἔφησεν,	ἄλλο	πλὴν ἄλλ' ἡ Κορώνης, ἕτερ'
[13, 14]	βίου τὰς ἡδονάς, καταλείπετ' οὐδὲν	ἄλλο	πλὴν τεθνηκέναι. Εγὼ μὲν οὖν
[13, 91]	πλατυσμὸς πουλυμαθημοσύνης, τῆς οὐ κενεώτερον	ἄλλο.	Τί γὰρ ὄφελος τῶν τοσούτων
[13, 16]	ἔφη τοὺς ἐραστὰς εἰς οὐδὲν	ἄλλο	τοῦ σώματος τῶν ἐρωμένων ἀποβλέπειν
[13, 79]	Ελληνας παρελθόντος, ὡς ἱστορεῖ Τίμαιος.	Αλλοι	δέ φασι τῶν τοιούτων ἐρώτων
[13, 55]	οἰκεῖν ἐν ᾗ πρότερον ᾤκησαν	ἄλλοι;	Οὐ γάρ» ἔφη. Τί δὲ
[13, 7]	ὠνητέος ἄνθρωπός ἐστιν ἢ πρὸς	ἄλλον	ἀπιτέον. ~Εὔβουλος δ' ἐν Χρυσίλλᾳ·
[13, 14]	ἀκμῆς τῶν σωμάτων ἐρᾷ, τὸν	ἄλλον	δ' οὐδὲ γινώσκει λόγον, τῆς
[13, 9]	δὲ δεσμὰ πολλάκις ἐκ νυκτῶν	ἄλλον	ἔχει λιμένα. Καὶ Θεόφιλος δὲ
[13, 51]	ὅλως Αθηνᾷ θύεται διὰ τοῦτο,	ἄλλος	ἔσται λόγος. Ἀλλ' ὅ γε
[13, 67]	οὐδέπω νῦν οὔτε ἐκεῖνος οὔτ'	ἄλλος	οὐδεὶς τῶν ἐπιστατῶν κεκόσμηκε τὸν
[13, 11]	Καὶ κατὰ τὸν Πίνδαρον δὲ	ἄλλος	τις ἔφη Εἴη καὶ ἐρᾶν
[13, 55]	αὐτῆς ἀπολαύω, οὐχ ἵνα μὴ	ἄλλος.	Τοῦ δὲ Διογένους εἰπόντος αὐτῷ·
[13, 71]	δ' ἄλλοτε μὲν λείπων Σάμον,	ἄλλοτε	δ' αὐτὴν οἰνηρῇ δείρῃ κεκλιμένην
[13, 71]	πολλαῖς ἄμμιγα Λεσβιάσι φοίτα δ'	ἄλλοτε	μὲν λείπων Σάμον, ἄλλοτε δ'
[13, 25]	βούλει τρόπον. Εξῆλθες· οἰμώζειν λέγ'	ἀλλοτρία	στί σοι. Καὶ Ασπασία δὲ
[13, 82]	οὐ σοφός, ὃς τὸ Ερωτα	ἀλλοτρίαν	σπείρων λωποδύτην ἀπάγεις. ~Θεόπομπος δὲ
[13, 93]	ἀνέστοι βιοῦντες. Εξ ὧν ἁπάντων	ἀλλότριοι	μὲν ἀρετῆς, μάταιοι δὲ ἐστὲ>
[13, 30]	φησι· Οταν γὰρ ὦν νέος	ἀλλότριον	εἰσελθὼν ὄψον ἐσθίειν μάθῃ ἀσύμβολόν
[13, 93]	καὶ πρὸς τὸ οἰκεῖον καὶ	ἀλλότριον	θαυμαστὸν καὶ τῷ συνανθρωπίζον οἰκουρὸν
[13, 86]	εἰς πότον περὶ συλλογισμῶν διαλέγοιντο	ἀλλοτρίως	ἂν αὐτοὺς ὑπολάβοι τις ποιεῖν
[13, 12]	ἔτι δὲ καὶ ὁμονοίας παρασκευαστικόν,	ἄλλου	δὲ οὐδενός. Διὸ καὶ ἐν
[13, 95]	τοιοῦτός ἐστιν, ἀλλὰ καὶ εἰς	ἄλλους	ἅπαντας τοὺς αὐτῷ κεχρημένους. Οὐχ
[13, 95]	τὸν πρὸς σὲ καὶ τοὺς	ἄλλους	κύνας ἐνταῦθα λόγον.
[13, 3]	ἐκ νηδύος ἦσαν, τοὺς δ'	ἄλλους	μοι ἔτικτον ἐνὶ μεγάροισι γυναῖκες.
[13, 86]	νεανικὸς ἦν καὶ τῷ πωλοῦντι	ἄλλῳ	τινὶ θᾶττον προσθέντι ἠμφισβήτει καὶ
[13, 64]	τυχούσης συλληφθεῖσα ἀπήχθη μετὰ τῶν	ἄλλων	αἰχμαλώτων καὶ πραθεῖσα ὁμοίως ταῖς
[13, 28]	τολμᾷ λοιδορεῖν, τὰς> μόνας τῶν	ἄλλων	γυναικῶν τῷ τῆς φιλίας ὀνόματι
[13, 43]	μου προπεσούσης τοὐμπλόκιον ὑπερτράγῃς. ~Καὶ	ἄλλων	δὲ ἑταιρῶν ἀπομνημονεύματα ὁ Μάχων
[13, 85]	ἦν παῖς, ὃς μετὰ τῶν	ἄλλων	ἐκ παλαίστρας παραγινόμενος ἐπὶ τὴν
[13, 10]	ἐν ταῖς συνουσίαις διαφέρειν τῶν	ἄλλων	ἔπεμψεν πρὸς Αμασιν τὸν Αἰγυπτίων
[13, 65]	Κασίου τοῦ Ηλείου μετὰ καὶ	ἄλλων	ἑταιρῶν, Αντείας, Στρατόλας, Αριστοκλείας, Φίλας,
[13, 74]	ἡ περισσῶς ἀγαπήσασα οὔτε τῶν	ἄλλων	θεῶν τις ἢ δαιμόνων ἐβοήθησεν
[13, 38]	ἑταίρας Αττικῆς ὁ Δημήτριος καὶ	ἄλλων	πλειόνων ~Μάχων δ' ὁ κομῳδιοποιὸς
[13, 13]	ἐρῶντας· αἰτίαν δ' ἔχειν ἐκεῖνον	ἄλλως,	ἠγνοηκότας δὲ τοὺς γραφεῖς ἔχοντα
[13, 38]	Θρᾀττης τὸ γένος, σεμνῆς δ'	ἄλλως	τοὺς τρόπους. Μεταβάλλουσαι γὰρ αἱ
[13, 85]	δεδωκέναι γὰρ αὐτὸν μισθόν. ~Καὶ	ἄλογα	δὲ ζῷα ἀνθρώπων ἠράσθη Σεκούνδου
[13, 88]	αὐτῶν εἰς ἀπείροντα στράτον ἀνθέων	ἄλογχον	ἐστράτευσαν, ἡδοναῖς θηρώμενου τὰ λειμώνων
[13, 6]	γνάθων ἱδρὼς ἐπὶ τὸν τράχηλον	ἄλοκα	μιλτώδη ποιεῖ, ἐπὶ τῷ προσώπῳ
[13, 69]	ἂν ἦν Νείλου ναῦς ἐφ'	ἁλὸς	πελάγη. Καὶ Αρχεδίκη δ' ἦν
[13, 33]	Κύπρου δέσποινα, τεὸν δεῦτ' ἐς	ἄλσος	φορβάδων κορᾶν ἀγέλαν ἑκατόγγυιον Ξενοφῶν
[13, 72]	Πολυκράτην γενόμενον, τὴν δἐ κατ'	Αλυάττην	τὸν Κροίσου πατέρα. Χαμαιλέων δ'
[13, 74]	ὴπερόπευμα, αὐλῶν ἀντίπαλον, φιλοβάρβιτον, ἡδὺν,	ἄλυπον.	Οὒ ποτέ σου φιλότης γηράσεται
[13, 90]	ἐν τῷ πεδίῳ περὶ τὸν	Αλφειόν	εἰς ἣν κατοικίσαντα Παρρασίων τινὰς
[13, 88]	ἐπὶ τὰ ἄνθη καὶ ἐν	Αλφεσιβοίᾳ	φησίν· Καὶ σώματος μὲν ὄψεις
[13, 43]	ἀποφέρειν πρὸς τοὺς σπανίζειν ὁμολογουμένους	ἁλῶν,	τὴν χιόνα δ' εἰς τὸν
[13, 65]	καὶ ὅτι Σινώπῃ τῇ ἑταίρᾳ	Αλῴοις	ἐπὶ τῆς ἐσχάρας τῆς ἐν
[13, 42]	ἐπηρώτησε Πότερ' ἄνω θέλεις ἔλθοῦσ'	ἅμα	βαλεῖν ἢ κάτω; Γελάσασ' Ανω,
[13, 94]	ὑπ' αὐτοῦ τοιαῦτα λέγοντος καὶ	ἅμα	οἰόμενος τοῦτον {Αἰσχίνην} Σωκράτους γεγονότα
[13, 42]	μελέτω· μαθεῖν γὰρ αἰσθέσθαι θ'	ἅμα	Ολυμπιονικῶν νυκτὸς ἀθλητῶν δυεῖν πληγὴν
[13, 95]	οσοῦτοι δὲ ἐπὶ τὴ οἰκίαν	ἅμα	τῇ ἡμέρᾳ ἀπαιτήσοντες τὰ ὀφειλόμενα
[13, 42]	βουλόμενος εἶωαι γλαφυρὸς ἀστεῖός θ'	ἅμα,	τῆς Μανίας ἄριστα παιζούσης σφόδρα
[13, 41]	ἂν ἀπορήσαι τις εὐλόγως θ'	ἅμα	τῶν νῦν ἀκροατῶν, εἴ τις
[13, 27]	οὔκ ἐστιν ἥδιστον ἀποθανεῖν βινοῦνθ'	ἅμα,	ὥσπερ λέγουσιν ἀποθανεῖν Φορμίσιον. Ἢ
[13, 73]	φύουσιν ἡμῖν πάντα καὶ τρέφουσ'	ἃμα,	δι' ὧν βρότειον ζῇ τε
[13, 67]	καὶ τὸν βωμὸν Πυθιονίκης Αφροδίτης,	ἃμα	τῆς τε παρὰ θεῶν τιμωρίας
[13, 87]	ἐξωμόργυντο, ἕρσῃ δὲ θαλερὸς ἐκτραφεὶς	ἀμάρακος	λειμῶσι μαλακοῖς ἐξέτεινον αὐχένας. ~Επικατάφορος
[13, 25]	τ' ἔχοντας τὴν ἀναγκαίαν φύσιν	ἁμαρτάνοντάς	τ' εἰς ὅ μὴ προσῆκον
[13, 74]	ἀρετὴν ἔχοντι τοῦτο μόνον τὸ	ἁμάρτημα	προσόν, ὅτι οὐκ ἐτίμα τὴν
[13, 21]	δεινὸν γεγονέναι λέγει. Οὐκ ἂν	ἁμάρτοι	δέ τίς σε καὶ πορνογράφον
[13, 48]	οἰκίαν· ἐνηνοχέναι γὰρ δικέλλας καὶ>	ἄμας,	Εἰ ταῦτ' εἰχεθ᾽ ὑμεῖς, εἶπεν
[13, 10]	Νειτῆτιν Κύρῳ πεμφθῆναί φασιν ὑπὸ	Αμάσιδος·	ἐξ ἧς γεννηθῆναι τὸν Καμβύσην,
[13, 10]	πρὸς Κυρηναίους καὶ ἀνῄρητο ὑπὸ	Αμάσιδος.	Ησθεὶς οὖν ὁ Καμβύσης τῇ
[13, 10]	διαφέρειν τῶν ἄλλων ἔπεμψεν πρὸς	Αμασιν	τὸν Αἰγυπτίων βασιλέα, μίαν αἰτῶν
[13, 21]	εὐτυχίαν, ἐρωτοδιδάσκαλε· οὐδὲν ἄρα διαφέρεις	Αμάσιος	τοῦ Ηλείου, ὃν Θεόφραστος ἐν
[13, 3]	Γλαύκης γάμον, ἤδη εἰς τὰ	ἀμείνω	καὶ Ελληνικὰ ἐκδεδιῃτημένη. Και ἡ
[13, 7]	ἄρχουσιν, ὧν δ' ἄρχειν ἐχρῆν	ἀμελοῦσιν,	ἐπιορκοῦσιν, οὐδὲ ἓν κακὸν ἔχουσι
[13, 72]	Ταῦθ' ὑμῖν, ὦ ἑταῖροι, οὐκ	ἀμερίμνως	δοκῶ τὸν ἐρωτικὸν τοῦτον πεποιῆσθαι
[13, 6]	φράσαι τίς γὰρ ἢ δράκαιν'	ἄμικτος	ἢ Χίμαιρα πυρπνόος ἢ Χάρυβδις
[13, 71]	μελιχρὸς ἐφωμίλησεν Ανακρέων στελλομένην πολλαῖς	ἄμμιγα	Λεσβιάσι φοίτα δ' ἄλλοτε μὲν
[13, 14]	θεόν, ἄπιστον αὐτον πᾶσι τοῖς	ἄμμοις	ποιῶν. ~Τούτων τῶν Αλέξιδος ἀπομνημονεύσας
[13, 21]	βιβλία Αριστοφάνους καὶ Απολλοδώρου καὶ	Αμμωνίου	καὶ Αντιφάνους, ἔτι δὲ Γοργίου
[13, 17]	φίλος, καὶ τὰν ἐπ' ὄσσοις	ἀμπέτασον	χάριν. Ο δ' νακρέων τί
[13, 69]	χαίτης ἥ τε μύρων ἔκπνοος	ἀμπεχόνη,	ᾗ ποτε τὸν χαρίεντα περιστέλλουσα
[13, 54]	φιλαληθεστάτου Επικούρου· ὅστις έγκυκλίου παιδείας	ἀμύητος	ὢν ἐμακάριζε καὶ τοὺς ὁμοίως
[13, 53]	φιλαληθεστάτου Επικούρου· ὅστις έγκυκλίου παιδείας	ἀμύητος	ὢν ἐμακάριζε καὶ τοὺς ὁμοίως
[13, 71]	Ικαρίου τε γένος καὶ δῆμον	Αμύκλου	καὶ Σπάρτην, ἰδίων ἁπτόμενος παθέων.
[13, 27]	Καλλίμαχος. Οὐ γὰρ αὐτάρκεις ἡμεῖς	ἀμύνασθαι,	ὦ Κύνουλκε; Ως σκαιὸς εἶ
[13, 3]	τοῦ Φοίνικος μήτηρ τὴν τοῦ	Αμύντορος	παλλακίδα. Μήδεια δὲ καίπερ εἰδυῖα
[13, 59]	βασιλέως καὶ τῆς Φιλίππου τοῦ	Αμύντου,	ἔχουσα ἐπιγραφὴν Φρύνη Επικλέους Θεσπική»
[13, 71]	μῖσος κτώμενον ἐκ συνοχῶν πάσας	ἀμφὶ	γυναῖκας ὑπὸ σκολιοῖο τυπέντα τόξου
[13, 20]	Τρῶας καὶ ἐυκνήμιδας Αχαιοὺς τοιῇδ'	ἀμφὶ	γυναικὶ πολὺν χρόνον ἄλγεα πάσχειν·
[13, 93]	τὸν ἐκείνου θάνατον, ὡς οἱ	ἀμφὶ	τὸν Ιδομενέα φασίν. ~Αλλ' ὅ
[13, 78]	Εχρησεν δὲ καὶ περὶ τῶν	ἀμφὶ	τὸν Χαρίτωνα, προτάξας τοῦ ἑξαμέτρου
[13, 71]	εἰσόκε δαίμων, Εὐριπίδη, εὕρετ' ὄλεθρον,	Αμφιβίου	στυγνῶν ἀντιάσαντι κυνῶν. Ανδρα δὲ
[13, 74]	παννυχίδας θ' ἱερὰς θήλεις χοροὶ	ἀμφιέπωσιν,	πλάστιγξ θ' ἡ χαλκοῦ θυγάτηρ
[13, 37]	ἦν γεγενημένος ὄνομα Αβροτόνου; ὡς	Αμφικράτης	ἱστορεῖ ἐν τῷ περὶ Ενδόξων
[13, 85]	τοῦτον Θεόφραστος ἐν τῷ Ερωτικῷ	Αμφίλοχον	καλεῖσθαί φησι καὶ τὸ γένος
[13, 83]	λαβὼν ἀπερστάλη. Τῷ Επιλύκου τοῦ	Αμφιπολίτου	υἱῷ ὄντι καλῷ Δαμίππῳ Πλεισθένους
[13, 33]	οὕτως τοῦ μέλους· Πολύξεναι νεάνιδες	ἀμφίπολοι	Πειθοῦς ἐν ἀφνειῷ Κορίνθῳ, αἵτε
[13, 7]	οὐχὶ γαμετῆς οὐδαμοῦ τῆς Ελλάδος.	Αμφις	δ' ἐν Αθάμαντι· εἶτ' οὐ
[13, 14]	πολεμίων. Περὶ δὲ τοῦ ἐρᾶν	Αμφις	ἐν Διθυράμβῳ φησίν· Τί φῄς;
[13, 60]	Νεαίριᾳ πρόκειται τὸ μαρτύριον καὶ	Αμφις	ἐν Κουρίδι. Παρεσίτει δὲ τῇ
[13, 22]	Λοπάδιον. Τούτων τῶν ἑταιρῶν καὶ	Αμφις	μνημονεύει ἐν Κουρίδι λέγων· Τυφλὸς
[13, 72]	Αίσχύλος ἔφη ὁ Αλεξανδρεὺς ἐν	Αμφιτρύωνι.	Οὗτος δέ ἐστιν Αἰσχύλος ὁ
[13, 4]	τῶν Χαλκώδοντος μίαν. Παραδοὺς δ'	ἀμφοτέρας	φίλοις συνῆν πολλαῖς χωρὶς γάμων.
[13, 41]	τιν' ἢ ψέγοι πάλιν, ἐπ'	ἀμφοτέρων	προσέκειτο μανία τῶν λόγων. Διὸ
[13, 93]	ταλαιπώρου καὶ γυμνοῦ τὸν βίον,	ἄμφω	ταῦτα μελετᾶτε, κακολόγοι καὶ βοροὶ
[13, 81]	καὶ οὐ γυναικὸς καλῆς ποιήσειεν	ἄν>	Γελασάντων δὲ ὁ μὲν Ερετριεὺς
[13, 81]	τῶ μὴ καλῷ φαινομένῳ εἰκάζειν	ἄν.	Γελάσας ἐπὶ τῷ Ερετριεῖ Σοφοκλῆς
[13, 26]	δ' ἂν αὐτῆς Φαρνάβαζον θᾶττον	ἄν.	ἐπεὶ δὲ δολιχὸν τοῖς ἔτεσιν
[13, 47]	εἰ μὴ ἐδευτεροποίτουν; Τῷ λιμῷ	ἄν,	ἔφη, ἀπέθανες. Παυσανίου δὲ τοῦ
[13, 41]	εἶχες; Υπολαβοῦσ' ἡ Μανία Εδωκ'	ἄν,	ἵν' εἶχες, φήσ' ἀποψᾶσθαι, τάλαν.
[13, 86]	ὁ καλὸς κἀγαθὸς ἀνὴρ μεθυσθείη	ἄν.	Οἱ δὲ βουλόμενοι σωφρονικοὶ εἶναι
[13, 43]	τοῦτ' ἐγώ, τῇ μητρὶ συνεδείπνουν	ἄν,	οὐχὶ σοί, γύναι. Επεὶ προέβη
[13, 86]	φιλόσοφος καὶ ἐν ἀρχῇ οὐδ'	ἄν	παρακαθίσαι ἐπιτρέπων τῇ αὐλητρίδι» Μήποτε
[13, 94]	δ' οὕτως ὁ ῥήτωρ Οὐκ	ἄν	ποτ' ᾠήθην, ὦ> ἄνδρες δικασταί,
[13, 94]	καὶ σεμνοὺς λέγοντα λόγους οὐκ	ἄν	ποτε ἐπιχειρῆσαι οὐδὲ τολμῆσαι ἅπερ
[13, 47]	δὲ λίθον, έφη, εἶχες» Ἀποψήσασθαι	ἄν	σοι ἔδωκα. Ἐτύγχανεν δὲ ἣ
[13, 23]	χείλεσιν· ὥστε τῷ χρόνῳ σέσηρεν,	ἄν	τε βούλητ' ἄν τε μή.
[13, 23]	χρόνῳ σέσηρεν, ἄν τε βούλητ'	ἄν	τε μή. {Οψεις διὰ τούτων
[13, 81]	οὔτε ῥεκτήριος ἦν, ἀλλ' ὡς	ἄν	τις εἷς τῶν χρηστῶν Αθηναίων.
[13, 63]	ποτ' αὐτοῦ εἶπε Τί δ'	ἄν	τις περὶ Δημοσθένους λέγειν δύναιτο;
[13, 3]	γενόμενος βαρβαρικῶν γάμων. Θαυμάσαι δ'	ἄν	τις, φησὶν Αριστοτέλης ὅτι οὐδαμου
[13, 74]	γηράσεται οὐδὲ θανεῖται, ἔς τ'	ἄν	ὕδωρ οἴνῳ συμμιγνύμενον κυλίκεσσι παῖς
[13, 93]	φιλοσόφων ἀφιλοσοφώτερον. Τίς γὰρ ἤλπισεν	ἂν>	Αἰσχίνην τὸν Σωκρατικὸν τοιοῦτον γεγενῆσθαι
[13, 21]	ἔρωτας δεινὸν γεγονέναι λέγει. Οὐκ	ἂν	ἁμάρτοι δέ τίς σε καὶ
[13, 29]	ἀπέβρυκον αἰσχρῶς, ἀλλ' ἑκάστου μικρὸν	ἂν	ἀπεγεύεθ' ὥσπερ παρθένος Μιλησία. Αντιφάνης
[13, 48]	Γνάθαινα, ἐνέχυρα θέντες τὸ μίσθωμα	ἂν	ἀπεστείλατε, Ἐμμελής δ' ἦν πάνυ
[13, 57]	μαρτύρια ἐνατίθεμαι τὰ νῦν, ἕως	ἂν	ἀπομνημονεύσω τὸν {περὶ} τῶν καλῶν
[13, 41]	ὁ Μάχων τάδε φησίν· Ἴσως	ἂν	ἀπορήσαι τις εὐλόγως θ' ἅμα
[13, 26]	στατήρων ἦν ἀπηγριωμένη, εἶδες δ'	ἂν	αὐτῆς Φαρνάβαζον θᾶττον ἄν. ἐπεὶ
[13, 86]	πότον περὶ συλλογισμῶν διαλέγοιντο ἀλλοτρίως	ἂν	αὐτοὺς ὑπολάβοι τις ποιεῖν τοῦ
[13, 45]	θοἰμάτιον. Ο γναφεὺς δ' εἶπεν·	Ἂν	γ' ἐλᾳδίου ταρτημόριά μοι, φησὶ,
[13, 95]	συμβάλλειν. Πολὺ γὰρ μᾶλλον ἃ	ἂν	δανείσηται αὐτοῦ νομίζει εἶναι ἢ
[13, 23]	τὸ στόμ' ὡς κομψὸν φορεῖ.	Ἂν	δὲ μὴ χαίρῃ γελώσα, διατελεῖ
[13, 6]	ἠγάπησε πώποτε, οὐ γένος τίς	ἂν	δύναιτο παρανομώτατον φράσαι τίς γὰρ
[13, 8]	χρὴ γυναῖκας ἐξειπεῖν κακόν ἀρκοῦν	ἂν	εἴη, κἂν γυναῖκ' εἴπἴς μόνον.
[13, 73]	ὁρᾷς ὅση θεὸς ἥν οὐδ'	ἂν	εἴποις οὐδὲ μετρήσειας ἂν ὅση
[13, 76]	πεπαῦσθαι, καὶ μὴ ἀναμένειν ἔστ'	ἂν	ἐκεῖνό τις φθέγξηται κατὰ τὸν
[13, 67]	φησι Ταὐτὸ δὲ πάθοι τις	ἂν	ἐπὶ τὴν Αθηναίων πόλιν ἀφικνούμενος
[13, 31]	ἐντὸς τοῦ Τμώλου χώραν, οὗ	ἂν	ἐπιστραφεῖς τύχῃ, καθορᾶν τὸ μνῆμα
[13, 81]	τοῦ παιδὸς τὰς γνάθους, οὐκ	ἂν	ἔτι καλὸς φαίνοιτο. ὐ κάρτα
[13, 69]	ὃ Ναύκρατις ὦδε φυλάξει, ἔστ'	ἂν	ἦν Νείλου ναῦς ἐφ' ἁλὸς
[13, 81]	κόμας καὶ μὴ μελαίνας, χεῖρον	ἂν	ἦν τὸ ζωγράφημα. Οὐδὲ ὁ
[13, 76]	ἕλᾳ ἱρᾶν μελισσᾶν τήκομαι, εὖτ'	ἂν	ἴδω παίδων νεόγυιον ἐς ἥβαν.
[13, 38]	εἰσενεγκὼν ἐπ' Εὐκλείδου ἄρχοντος, ὃς	ἂν	μὴ ἐξ ἀστῆς γένηται νόθον
[13, 8]	Αρρηφόρῳ ἢ Αὐλητρίδι οὐ γαμεῖς,	ἂν	νοῦν ἔχῃς, τοῦτον καταλείπων τὸν
[13, 21]	φαγεῖν ἢ πιεῖν οὐδεὶς οὐδ'	ἂν	οἰκέτης ἐτόλμησεν. Σεμνύνεσθαι γὰρ ἐμελέτων,
[13, 73]	οὐδ' ἂν εἴποις οὐδὲ μετρήσειας	ἂν	ὅση πέφυκε κἀφ' ὅσον διέρχεται.
[13, 45]	τοίνυν καὶ σύ, φησίν, ἕως	ἂν	οὐ βινητιάσω, καὶ τοσοῦτον λήψομαι.
[13, 13]	νόσον, βαρὺς δὲ κομιδῇ. Πῶς	ἂν	οὖν ἔχοι πτερὰ τοιοῦτο πρᾶγμα;
[13, 67]	ἐν Βαβυλωνίῳ Βασίλισσ' ἔσῃ Βανυλῶνος,	ἂν	οὕτω τύχῃ τὴν Πυθιονίκην οἶσθα
[13, 91]	οὐδὲ τῶν Οδυσσέως ἑταίρων ἔχοις	ἂν	οὕτως εὐρύθμως καταλέξαι τὰς προσηγορίας
[13, 78]	παρόντων ἐραστὴς πᾶν ὁτιοῦν ἕλοιτ'	ἂν	παθεῖν ἢ δειλοὐ δόξαν ἀπενέγκασθαι
[13, 18]	Διὸ καὶ Αλεξις ἔφη που·	ἂν>	πιττοκοπούμενόν τιν' ἢ ξυρούμενον ὁρᾷς,
[13, 32]	τῇ θεῷ τελεσθέντων περὶ ὧν	ἂν	ποιῶνται τὴν δέησιν ἀπάξειν αὐτῇ
[13, 23]	μαγείροις ἅ παράκειθ' ἑκάστοτε, ἡνίκ'	ἂν	πολώσιν αἰγων κρανία, ξυλήφιον μυρρίνης
[13, 94]	δίκην δικάσασθαι, νομίζω δ' οὐκ	ἂν	ῥᾳδίως αὐτὸν ἑτέραν ταύτῆς συκοφαντωδεστέραν
[13, 67]	ὅπερ εἰκός, ἢ Μιλτιάδου φήσειεν	ἂν>	σαφῶς ἢ Περικλέους ἢ Κίμωνος
[13, 4]	ἀνὰ μέρος αὐτὰς εἶχεν, ὡς	ἂν	στρατευόμενος καὶ κατἀ διάφορα γιγνόμενος
[13, 26]	Καὶ Λαὶς οὖν> ὀρθῶς νομίζοιτ'	ἂν	τέρας. Αὕτη γὰρ ὁπότ' ἦν
[13, 2]	τούτων οὖν τις ὁρμώμενος μέμψαιτ'	ἂν	τοὺς περιτιθέντας Σωκράτει δύο γαμετὰς
[13, 67]	καλουμένην. Καὶ γὰρ ἐνταῦθα οὗ	ἂν	φανῇ τὸ πρῶτον ὁ τῆς
[13, 4]	ἐσχηκέναι γυναῖκας (ἦν γὰρ φιλογύνης)	ἀνὰ	μέρος αὐτὰς εἶχεν, ὡς ἂν
[13, 85]	τροφὸς ἐμπλήσειεν αὐτὸ {τοῦ} γάλακτος,	ἀνὰ	μέσον τῶν ποδῶν τοῦ θηρίου
[13, 95]	χειρὸς τοὺς δακτύλους. Καί μοι	ἀνάβητε	τούτων μάρτυρες. Ο μὲν οὖν
[13, 23]	ἐρραμέν' αὐτήν, ὥστε τὴν εὐπυγίαν	ἀναβοᾶν	τοὺς εἰσιδόντας. Κοιλίαν ἁδρὰν> ἔχει·
[13, 78]	καὶ Απόλλων ἡσθεὶς ἐπὶ τούτοις	ἀναβολὴν	τοῦ θανάτου τῷ Φαλάριδι ἐχαρίσατο,
[13, 51]	γὰρ εὑρίσκομεν παρ' οὐδενὶ Ἄνθειαν	άναγεγραμμένην	ἑταίραν, ἀπὸ δὲ Αντείας καὶ
[13, 46]	ὄχλον εὐανδροῦσα πόλις οὐκ ἔσχεν.	Αναγέγραφε	γοῦν Αριστοφάνης μὲν ὁ Βυζάντιος
[13, 33]	ἀπὸ καρπὸν δρέπεσθαι σύν δ'	ἀνάγκᾳ	πᾶν καλόν. Αρξάμενος δ' οὕτως
[13, 78]	φανέντες ἐπιβουλεύοντες Φαλάριδι καὶ βασανιζόμενοι	ἀναγκαζόμενοί	τε λέγειν τοὺς συνειδότας οὐ
[13, 25]	νεωτέτων τούτους τ' ἔχοντας τὴν	ἀναγκαίαν	φύσιν ἁμαρτάνοντάς τ' εἰς ὅ
[13, 72]	δὲ οὔ. Τίς δ' ἔστ'	ἀνάγκη	δυστυχεῖν ἐν πλείοσιν, ἐξὸν σιωπᾶν
[13, 23]	δείκνυται. Εὐφυεῖς ὀδόντας ἔσχεν· ἐξ	ἀνάγκης	δεῖ γελᾶν, ἵνα θεωρώσ' οἱ
[13, 44]	γε τῆς θυγατριδῆς αὐτῆς τάδε	ἀναγράφει·	Εἰς τὰς Αθήνας παρεπιδημήσας ξένος
[13, 45]	πεπραγμένου. ~Εξῆς δὲ καὶ ταῦτ'	ἀναγράφει·	Λαίδα λέγουσι τὴν Κορινθίαν ποτὲ
[13, 42]	τάδε περὶ αὐτῆς ὁ Μάχων	ἀναγράφει·	Τῆς Μανίας ἤρα Λεοντίσκος ποτὲ
[13, 60]	ἐν τῷ περὶ Εταιρῶν δύο	ἀναγράφει	Φρύνας γεγονέναι, ὧν τὴν μὲν
[13, 40]	τὸν Φιλοπάτορα Ιστορίας βασιλέων ἐρωμένας	ἀναγράφων	φησί· Φιλίππου τοῦ Μακεδόνας αὐξήσαντος
[13, 44]	πολὺ δαπανήσας ἔσχεν αὐτὴν χρυσίον.	Ανάγωγος	ὢν δὲ καὶ βάναυσος παντελῶς
[13, 54]	καὶ ὁ Τίμων φησὶν Γραμμοδιδασκαλίδην,	ἀναγωγότατον	ζωόντων. Οὗτος οὖν ὁ Ἐπίκουρος
[13, 53]	καὶ ὁ Τίμων φησὶν Γραμμοδιδασκαλίδην,	ἀναγωγότατον	ζωόντων. Οὗτος οὖν ὁ Ἐπίκουρος
[13, 48]	δύο ἐμισθώσαντο, στρατιώτης καὶ μαστιγίας·	ἀναγωγότέρον	οὖν τοῦ στρατιώτου λάκκον αὐτὴν
[13, 43]	ἐφήβων βραχύτερον, ἔσκωπτεν εἰς Αδωνιν.	Αναγώγως	δέ πως τοῦ μειρακίσκου καὶ
[13, 59]	καὶ ἀπ' αὐτῆς Απελλῆς τὴν	Αναδυομένην	Αφροδίτην ἀπεγράψατο. Καὶ Πραξιτέλης δὲ
[13, 83]	αὐτῶν} Καὶ τῶν ἀνθρώπων ὕστερον	ἀναζητούντων	τὴν αἰτίαν εὑρέθη διὰ τὸν
[13, 34]	Κοττίνας, ἥν φησι καὶ βοῦν	ἀναθεῖναι	χαλκῆν, γράφων οὕτως. Καὶ τὸ
[13, 69]	ἡ καὶ τοὺς περιβοήτους ὀβελίσκους	ἀναθεῖσα	ἐν Δελφοῖς, ὧν μέμνηται Κρατῖνος
[13, 79]	Χρυσίππου, ὃν καὶ ἁρπάσαντα καὶ	ἀναθέμενον	εἰς ἃρμα εἰς Θήβας φυγεῖν.
[13, 12]	φησιν Ερξίας ἐν Κολοφωνιακοῖς, γυμνάσιον	ἀναθέντες	τῷ Ερωτι τὴν διὰ τοῦτον
[13, 32]	ἐλθοῦσα νεών. Διὸ καὶ Σιμωνίδης	ἀναθέντων	τῶν Κορινθίων πίνακα τῇ θεῷ
[13, 34]	ἐγνωσμένου τῶν ἐν τῇ πόλει.	Ανάθημα	δ' αὐτῆς ἐστιν ὑπὲρ τὸ
[13, 83]	στέφανον χρυσοῦν Φιλόμηλος ἔδωκε, Λαμψακηνῶν	ἀνάθημα.	Αὕτη ἡ Φαρσαλία ἐν Μεταποντίῳ
[13, 59]	ἔφη τῆς τῶν Ελλήνων ἀκρασίας	ἀνάθημα.	Ἕστηκε δὲ καὶ ἡ εἰκὼν
[13, 83]	υἱῷ ὄντι καλῷ Δαμίππῳ Πλεισθένους	ἀνάθημα	Ονόμαρχος ἔδωκε. Φαρσαλίᾳ τῇ Θεσσαλίδι
[13, 83]	φησί, στέφανον {χρυσοῦν} δάφνης, Εφεσίων	ἀνάθημα.	Οὗτος ὁ παῖς πρὸς Φίλιππον
[13, 83]	ὄντι καλῷ συγγενόμενον τὰ Συβαριτῶν	ἀναθήματα,	στλεγγίδια χρυσᾶ τέσσαρα. Τῇ Δεινιάδου
[13, 59]	β' περὶ τῶν ἐν Δελφοῖς	Αναθημάτων.	~Απολλόδωρος δ' ἐν τῷ περὶ
[13, 34]	τῷ περὶ τῶν ἐν Λακεδαίμονι	Αναθημάτων,	εἰκών ἐστι τῆς διαβοήτου ἑταίρας
[13, 66]	φησι Μενέτωρ ἐν τῷ περὶ	Αναθημάτων,	Πασιφίλαν ἐκάλεσαν τὴν Πλαγγόνα. Μαρτυρεῖ
[13, 61]	δὲ γυναῖκα τήνδε νέων μὲν	ἀναίνεσθαι	φιλότητα καὶ εὐνήν, ἣ δ'
[13, 55]	Ὑκκάρων· καθὰ καὶ Πολέμων εἴηκεν,	ἀναιρεθῆναι	φάσκων αὐτὴν ὑπό τινων γυναικῶν
[13, 45]	ἐγένετο ἐπ' αἴγει οἷός ἐστιν	ἀνακάμπτειν	πάλιν; ~Μέχρι μὲν τούτων μνημονεύω
[13, 37]	τῆς οἰνοχούσης αὐτῳ εἰκόνας πολλὰς	ἀνακεῖσθαι	κατὰ τὴν Αλεξάνδρειαν μονοχίτωνας καὶ
[13, 83]	ἀσπίδος καὶ θαυμαστῶς αὐτὸν κινδυνεύειν,	ἀνακεῖσθαί	τε τὴν ἀσπίδα ταύτην ἐν
[13, 80]	ὄψει θεάτρου ὅλου καταφιλεῖν αὐτὸν	ἀνακλάσαντα,	καὶ τῶν θεατῶν ἐπιφωνησάντων μετὰ
[13, 80]	μετὰ κρότου οὐκ ἀπειθήσας πάλιν	ἀνακλάσας	ἐφίλησεν. Καρύστιος δ' ἐν Ιστορικοῖς
[13, 74]	μελέων πλέξαντα πότ' ῴδας ἡδὺν	Ανακρείοντα	Τέως εἰς Ελλάδ' ἀνῆγεν, συμποσίων
[13, 72]	σφάλλεται συγχρονεῖν οἰόμενος Σαπφὼ καὶ	Ανακρέοντα,	τὸν μἐν κατὰ Κῦρον καὶ
[13, 72]	φησιν εἰς αὐτὴν πεποιῆσθαι ὑπὸ	Ανακρέοντος	τάδε Σφαίρῃ δεῦτέ με πορφυρεῇ
[13, 74]	ὁ σοφὸς ὑμνῶν αἰεί ποτε	Ανακρέων	πᾶσίν ἐστιν διὰ στόματος. Λέγει
[13, 71]	γὰρ τὴν ὁ μελιχρὸς ἐφωμίλησεν	Ανακρέων	στελλομένην πολλαῖς ἄμμιγα Λεσβιάσι φοίτα
[13, 64]	ᾔσθετο τὀν ἐπηρτημένον αὐτῇ κίνδυνον,	ἀνακρινομένην	ὑπο τῆς Λοαδίκης οὐδ' ἀποκρίσεως
[13, 71]	κεφαλαῖς. Ενθεν ἀοιδιάων μεγάλους ἀνέπεισεν	ἄνακτας	Αγριόπην μαλακοῦ πνεῦμα λαβεῖν βιότου.
[13, 63]	μία γυνὴ μιᾷ νυκτὶ συνέχεεν.	Αναλαβεῖν	γοῦν καὶ εἰς τὴν οἰκίαν
[13, 62]	φησι τῇ ἡλικίᾳ τὸν Ισοκράτη	ἀναλαβεῖν	Λαγίσκαν τὴν ἑταίραν εἰς τὴν
[13, 45]	ἀπολιπόντος, Εὔαδριν δὲ τὴν παχεῖαν	ἀναλαβόντος,	εἶπεν ὕστερον μεταπεμπομένου ποθ' ὡς
[13, 51]	καὶ μεμηνόσιν ἢ ὅτι αὐτὴν	ἀναλαβὼν	ὁ ἰατρὸς Νικόστρατος {καὶ} ἀποθντήσκων
[13, 85]	ἐκ τοῦ πελάγους ἀπήντα καὶ	ἀναλαμβάνων	ἐπὶ τὰ νῶτα ἔφερεν ἐπὶ
[13, 22]	εἶχεν ὅσαπερ νῦν ἔχει, πάμπολλ'	ἀναλίσκων	ἐφ' ἑκάστῳ τῆς θύρας ἀπεκλειόμην.
[13, 76]	ὥρη δὲ πεπαῦσθαι, καὶ μὴ	ἀναμένειν	ἔστ' ἂν ἐκεῖνό τις φθέγξηται
[13, 24]	δύνανται, τῶν Δρακοντείων νόμων ὁπόταν	ἀναμνησθῶσι	προσκινούμενοι; ~Καὶ Φιλήμων δὲ ἐν
[13, 56]	θυγατἑρα Μέλισσαν ἰδόντα Πελοποννησιακῶς ἠσθημένην	(ἀναμπέχονος	γὰρ καὶ μονοχίτων ἦν καὶ
[13, 26]	Μνημονεύει δὲ τῆς Λαίδος καὶ	Αναξανδρίδης	ἐν Γεροντομανίᾳ καὶ ἄλλας ἑταίρας
[13, 6]	φορούμεναι εἴξασι πολιαῖς ἀνάπλεῳ ψιμυθίου.	Αναξίλας	δὲ ἐν Νεοττίδι φησίν Οστις
[13, 29]	τρόποις γὰρ ὄντως ὂν καλόν.	Αναξίλας	Νεοττίδι· Εὰν δέ τις μέτρια
[13, 60]	Εὐθίου λόγον Διόδωρος ὁ περιηγητὴς	Αναξιμένους	φησὶν εἶναι. Ποσείδιππος δ' ὁ
[13, 92]	δ' ὑμῶν καὶ τὸ ἀνόητον	Ανάξιππος	ὁ κωμῳδιοποίος ἐν Κεραυνουμένῳ λέγων
[13, 4]	Ελένης καὶ ἐκ Τροιζῆνος ἥρπασεν	Αναξώ.	Μετὰ δὲ τὴν Ιππολύτην Φαίδραν
[13, 79]	ταῖς δοραῖς μετὰ δύο ἐρωμένον	ἀναπαύεσθαι.	Πέρσας δὲ παρ' Ελλήνων φησὶν
[13, 43]	θεώ Λέγουσι Ποντικόν τι μειρακύλλιον	ἀναπαυόμενον	μετὰ Γναθαίνης ἀξιοῦν πρῷον γενόμενον,
[13, 17]	Υπνος δὲ χαίρων ὀμμάτων αὐγαῖς	ἀναπεπταμένοις	ὄσσοις ἐκοίμιζεν κοῦρον. Καὶ ἡ
[13, 17]	αὐτοῦ κατακαλύπτει τοὺς ὀφθαλμούς, ἀλλὰ	ἀναπεπταμένων	τῶν βλεφάρων κοιμίζει τὸν ἐρώμενον,
[13, 80]	ἐλθὼν ἔκ τινος πότου καὶ	ἀναπηδήσας	πρὸς τὸν Ζήνωνα ἔπεισεν αὐτὸν
[13, 23]	ἑταίρας, πρωτοπείρους τῆς τέχνης· εὐθὺς	ἀναπλάττουσι	ταύτας, ὥστε μήτε τοὺς τρόπους
[13, 6]	αἱ τρίχες φορούμεναι εἴξασι πολιαῖς	ἀνάπλεῳ	ψιμυθίου. Αναξίλας δὲ ἐν Νεοττίδι
[13, 26]	πρόβατ' ἐσθίουσι καὶ λαγὼς μετέωρ'	ἀναπράζοντες	ὑπὸ τῆς ἰσχύος· ὅταν δέ
[13, 34]	λαβεῖν; ὁ> ὑπὸ τῆς Αγιδος	ἀναπώμενος	γυναικὸς ἐπὶ τὰς τῶν ἑταιρίδων
[13, 20]	μετείῃ. Αἱ θεαὶ δὲ τίνας	ἀναρπάζουσιν;	οὐ τοὺς καλλίστους; Οἷς καὶ
[13, 48]	πάνυ ἡ Γνάθαινα καὶ οὐκ	ἀνάστειος	ἀποφθέγξασθαι· ἥτις καὶ νόμον συσσιτικὸν
[13, 90]	Παρρασίων τινὰς τέμενος καὶ βωμὸν	ἀναστῆσαι	Δήμητρι Ελευσινίᾳ, ἧς ἐν τῇ
[13, 24]	ταυτὶ λέγων· Δεινά, δεινὰ κοὐκ	ἀνασχετὰ	ἐν τῇ πόλει πράττουσιν οἱ
[13, 80]	ηὔξατο τῷ Ηλίῳ τὰς χεῖρας	ἀνατείνας	ἢ αὐτὸν βασιλεύειν ἢ Αλέξανδρον.
[13, 68]	οὗπερ καὶ σὲ καὶ αὑτὸν	ἀνατιθέναι	μέλλει. Παρέδωκέν τε αὐτῇ κατοικεῖν
[13, 90]	τοὺ νικήσαντας ἇθλα ὅπλα ἅπερ	ἀνατίθεσθαί	φησιν Διονύσιος ὁ Λευκρικὸς τῇ
[13, 71]	τὸν ἡδὺν ὃς εὕρετο πολλὸν	ἀνατλὰς	ἦχον καὶ μαλακοῦ πνεῦμ' ἀπὸ
[13, 48]	πλησίον κλινην Πρόσεχε, φησί, μὴ	ἀνατραπῇς.	Τοῦτο ἱστορεῖ Ηγήσανδρος. Αριστόδημος δ'
[13, 37]	ἑταίρα ἐκράτει, ἡ καὶ πᾶσαν	ἀνατρέψασα	τὴν βασιλείαν; Εὔμαχος δὲ ὁ
[13, 79]	στόματος. Αἰσχύλος τε καὶ Σοφοκλῆς	ἀναφανδὸν	ἔφασαν, ὃ μἐν Μυρμιδόσιν Σέβας
[13, 21]	τοῦδε, ὃς οὐδ' ἐγκαλύπτεται, ἀλλ'	ἀναφανδὸν	τὰ Εὐβούλου αἰεὶ ἐκ Κερκώπων
[13, 53]	τοῖς κήποις, Ἐπικούρῳ δὲ καὶ	ἀναφανδόν·	ὥστ' ἐκεῖνον πολλἠν φροντίδα ποιούμενον
[13, 54]	τοῖς κήποις, Ἐπικούρῳ δὲ καὶ	ἀναφανδόν·	ὥστ' ἐκεῖνον πολλἠν φροντίδα ποιούμενον
[13, 61]	ἐστιν ἐκ τῶν εἰς Ομηρον	ἀναφερομένων.	Τῆς δὲ Θεωρίδος μνημονεύει λέγων
[13, 28]	οὐκ ἔτι πρὸς τὸ ἔτυμον	ἀναφέροντες,	ἀλλὰ πρὸς τὸ εὐσχημονέστερον, καθὸ
[13, 51]	Ναννίου θυγάτηρ, τὸ τῆς Τήθης	ἀναφέρουσα	ἐκ τριπορνείας ὄνομα. Καὶ Νεμεάδος
[13, 94]	φησίν Κᾆτα μυροπωλεῖν τί παθόντ'	ἄνδρ'	ἐχρῆν καθήμενον ὑψηλῶς ὑπὸ σκιαδείῳ,
[13, 71]	εὗρε, λόγῳ πολλὰς εὑρόμενος διόδους.	Ανδρα	δὲ> Κυπρηναῖον ἔσω πόθος ἔσπασεν
[13, 71]	ὄλεθρον, Αμφιβίου στυγνῶν ἀντιάσαντι κυνῶν.	Ανδρα	δὲ τὸν Κυθέρηθεν, ὃν ἐθρέψαντο
[13, 95]	οὕτω διέθηκεν ὥστε τὸν μὲν	ἄνδρα	αὐτῆς καὶ τοὺς υἱοὺς πτωχοὺς
[13, 35]	Ζαριάδρης. Ἣ δὲ κατανοήσασα ξένον	ἄνδρα	καὶ καλὸν καὶ ὅμοιον τῷ
[13, 71]	καὶ κεῖνον τὸν αἰεὶ πεφυλαγμένον	ἄνδρα	καὶ πάντων μῖσος κτώμενον ἐκ
[13, 71]	ἀηδόνος ἠράσαθ' ὕμνων Τήιον ἀλγύνων	ἄνδρα	πολυφραδίῃ. Καὶ γὰρ τὴν ὁ
[13, 18]	ἔχεις ἐγκαλεῖν τῇ φύσει, ὅτι	ἄνδρα	σὲ ἐποίησε καὶ οὐ γυναῖκα;
[13, 64]	ἐγὼ μὲν τὸν γενόμενόν μοι	ἄνδρα	σώσατα τοιαύτην χάριτα παρὰ τοῦ
[13, 87]	τοῦ βασιλέως τριακοσίας εἵκοσι ἐννέα,	ἄνδρας	στεφανοπλόκους ἕξ καὶ τεσσαράκοντα ὀψοποιοὺς
[13, 89]	ἡ Μιλησία, ἥτις καὶ τεσσαρεσκαίδεκα	ἀνδράσιν	ἐγαμήθη, οὖσα καὶ τὸ εἶδος
[13, 86]	οὐκ ἔτι κατεῖχον αὑτοὺς οἱ	ἄνδρες,	ἀλλὰ ἐκ τῶν κλινῶν ἀνώρμων
[13, 94]	Οὐκ ἄν ποτ' ᾠήθην, ὦ>	ἄνδρες	δικασταί, Αἰσχίνην τολμῆσαι οὕτως αἰσχρὰν
[13, 95]	ἐπιλέγει ταῦτα Αλλὰ γάρ, ὦ	ἄνδρες	δικασταί, οὐκ εἰς ἐμὲ μόνον
[13, 94]	συκοφαντωδεστέραν ἐξευρεῖν. Οὗτος γάρ, ὦ	ἄνδρες	δικασταί, ὀφείλων ἀργύριον ἐπὶ τρισὶ
[13, 81]	παῖδα, Μελετῶ, εἶπεν, στρατηγεῖν, ὦ	ἄνδρες	ἐπειδήπερ Περικλῆς ποιεῖν μέν με>
[13, 28]	τῶν παρῳδῶν. ~Εγὼ γάρ, ὦ	ἄνδρες	σύσσιτοι, οὐ κατὰ τὰς Μεταγένους
[13, 70]	μέλλων σιωπᾶν ἀλλὰ μικροῦ, ἔφη,	ἄνδρες	φίλοι, ἐξελαθόμεν ὑμῖν εἰπεῖν τήν
[13, 10]	~Οὐδένα δὲ ὑμῶν ἀγνοεῖν οἴομαι,	ἄνδρες	φίλοι, ὅτι καὶ οἱ μέγιτοι
[13, 21]	Πινάκων. Ὢ τῆς καλῆς πολυμαθίας,	ἄνδρες	φίλοι, τῆς τοῦ γραμματικοῦ τοῦδε,
[13, 9]	τοι σύμφορόν ἐστι γυνὴ νέα	ἀνδρὶ	γέροντι οὐ γὰρ πηδαλίῳ πείθεται
[13, 18]	λέξεως· χαίρω γὰρ πάνυ τῷ	ἀνδρὶ	διά τε τὴν πολυμαθίαν καὶ
[13, 20]	οὐδ' οὕτω γεραρόν· βασιλῆι δὲ	ἀνδρὶ	ἔοικεν. Καθίστων δὲ καὶ πολλοὶ
[13, 81]	ὅτε ἔπλει εἰς Λέσβον στρατηγός,	ἀνδρὶ	παιδιώδει παρ' οἶνον καὶ δεξιῷ.
[13, 94]	δὲ τοῦ νομοθέτου οὐδ' ἐπιτρέποντος	ἀνδρὶ	τοιαύτης προίστασθαι τέχνης διὸ καὶ
[13, 95]	ἀσφαλέστερον εἶναι δοκεῖν εἰς τὸν	Ανδρίαν	πλεῖν τούτῳ συμβάλλειν. Πολὺ γὰρ
[13, 59]	δὲ τῆς Φρύνης οἱ περικτίονες	ἀνδριάντα	ποιήσαντες ἀνέθηκαν ἐν Δελφοῖς χρύσεον
[13, 57]	τὴν θύραν· ἐλάνθανον πάλαι περιπατῶν	ἀνδριάς,	ἀλέτων ὄνος, ποτάμιος ἵππος, τοῖχος,
[13, 44]	ὑπομενούσης διὰ τό πως τὸν	Ανδρόνικον	ἡδέως αὐτῆς ἔχειν τὸν ὑποκριτήν·
[13, 44]	φασί, τῆς Γναθαινίου ποτὲ τὸν	Ανδρόνικον	οὐ θελούσης παρὰ πότον φιλεῖν,
[13, 44]	αὐτῆς πεντάκις. Μετὰ ταῦτ' ἀκούσας	Ανδρόνικος	τὸ γεγονὸς ἐκ τῆς Κορίνθου
[13, 47]	Γνάθαινα ἔφη Κολποφακῆν διανοεῖται ποιεῖν»	Ανδρονίκου	δὲ τοῦ τραγῳδοῦ ἀπ' ἀγῶνός
[13, 13]	φέρων. Η τόλμα μὲν γὰρ	ἀνδρός,	ἡ δὲ> δειλία γυναικός, ἡ
[13, 94]	ἀκολουθός τε τῇ Σωκράτους φιλοσοφίά,	ἀνδρὸς	τοῦ καὶ τὴν {τοιαύτην} χρῆσιν
[13, 50]	μὲν γὰρ ἐν τῷ κατὰ	Ανδροτίωνος	Σινώπης μέμνηται καὶ Φανοστράτης. Καὶ
[13, 37]	ἱστορεῖ ἐν τῷ περὶ Ενδόξων	Ανδρῶν	συγγράμματι· Αβρότονον Θρηίσσα γυνή γένος·
[13, 67]	ἢ τινος ἑτέρου τῶν ἀγαθῶν	ἀνδρῶν	εἶναι καὶ> μάλιστα μὲν ὑπὸ
[13, 7]	γυναικείας χολῆς. Η τῶν γὰρ	ἀνδρῶν	ἐστι πρὸς ἐκείνην μέλι οἳ
[13, 28]	χνοαζούσας αὐλητρίδας, αἵ τε τάχιστα	ἀνδρῶν	φορτηγῶν ὑπὸ γούνατα μισθοῦ ἔλυσαν,
[13, 23]	ἐπιβουλάς. Επειδὰν δ' εὐπορήσωσίν ποτε,	ἀνέβαλον	καινὰς ἑταίρας, πρωτοπείρους τῆς τέχνης·
[13, 41]	γάρ ῥημάτιον εὐθὺ τοῦτο μάνίαν'	ἀνεβόα,	αὐτή θ' ὅτ' ἐπαινοίη τιν'
[13, 1]	ὁ κωμῳδιοποιός, ἑταῖρε Τιμόκρατες, ὡς	ἀνεγίνωσκέ	τινα τῷ βασιλεῖ Αλεξάνδρῳ τῶν
[13, 47]	φορεῖ. ~Γναθαίνης δὲ πολλὰς ἀποκρίσεις	ἀνέγραφεν	ὁ Λυγκεύς. Παρασίτου γάρ τινος
[13, 71]	πόλλ' ἔπαθεν, πάσας δὲ λόγων	ἀνεγράψατο	βίβλους, ὑμνῶν ἐκ πρώτης παιδὸς
[13, 48]	τῶν τὰ τοιαῦτα συυταξαμένων φιλοσόφων.	Ἀνέγραψε	δ' αὐτὸν Καλλίμαχος ἐν τῷ
[13, 71]	καμάτου. Λέσβιος Αλκαῖος δὲ πόσους	ἀνεδέξατο	κώμους, Σαπφοῦς φορμίζων ἱμερόεντα πόθον,
[13, 2]	πρῶτος Κέκροψ μίαν ἑνὶ ἔζευξεν,	ἀνέδην	τὸ πρότερον οὐσῶν τῶν συνόδων
[13, 59]	Φρύνης οἱ περικτίονες ἀνδριάντα ποιήσαντες	ἀνέθηκαν	ἐν Δελφοῖς χρύσεον ἐπὶ κίονος
[13, 59]	Ἣ δὲ ἑλομένη τὸν Ερωτα	ἀνέθηκεν	αὐτὸν ἐν Θεσπιαῖς. Αὐτῆς δὲ
[13, 43]	ἀπεκρίνατο ὅτι παῖς ποτ' ὢν	ἀνείλετ'	εἰς πυράν ὅτε παίζων μετά
[13, 51]	αἶγες, διόπερ οὐδ' εἰς ἀκρόπολιν	ἄνεισι	τὸ ζῷον οὐδ' ὅλως Αθηνᾷ
[13, 58]	Γλαύκιππον Μυρρίνην τὴν πολυτελεστάτην ἑταίραν	ἀνέλαβε,	καὶ ταύτην μὲν ἐν ἄστει
[13, 31]	δ' αὐτίκα μεθ' ὅπλων ἀφικομένους	ἀνελεῖν	μὲν τοὺς φύλακας, κρατήσαντας δὲ
[13, 19]	μὴ συνέντες ἔσονται ῥυπαροὶ καὶ	ἀνελεύθεροι,	καθάπερ οἱ τῆς Αριστίππου παρενεχθέντες
[13, 31]	ὧν μίαν κατακοιμηθέντας αὐτοὺς ἰδοῦσαν	ἀνελομένην	τὰς κλεῖς καὶ τὸ τεῖχος
[13, 88]	ἀγάλματος αὐτοῖσι βοστρύχοισιν ἐκπεπλασμένου ξουθοῖσιν	ἀνέμοις	ἐνετρύφων φορούμεναι. Εν δὲ τῇ
[13, 43]	μετὰ τῆς Γναθαίνης ἀπὸ τύχης	ἀνεπαύετο.	Περιλαμβάνουσα δ' αὐτόν, ὡς ἀνώμαλον
[13, 71]	φέρων κεφαλαῖς. Ενθεν ἀοιδιάων μεγάλους	ἀνέπεισεν	ἄνακτας Αγριόπην μαλακοῦ πνεῦμα λαβεῖν
[13, 71]	ἠδὲ Φερεκλῆν ἐχθρὸν μισήσας οἷ'	ἀνέπεμψεν	ἔπη. Λυδῆς δ' Αντίμαχος Λυδηίδος
[13, 44]	εἶπ' Ὦ τάλαν, μὴ δῆτ'	ἄνερ·	οὐδέποτε γὰρ τοῦτ' ἐστί σοι
[13, 43]	νῶτον εἶχε παντελῶς, Τάλαν, τάλαν	ἄνερ,	πόθεν ἔχεις ταῦτ' ἔφη, τὰ
[13, 25]	ἀπ' αὐτῆς θεραπαίνας ὑπὸ Μεγαρέων	ἀνερρίπισεν	τὸ δεινόν· πόρνην δὲ Σιμαίθαν
[13, 8]	γαμεῖν. (Β) Δεδογμένον τὸ πρᾶγμ'	ἀνερρίφθω	κύβος. (Α) Πέραινε, σωθείης δέ
[13, 3]	Παρὰ δὲ τοῖς Ελλησι οὐκ	ἀνέρχεται	ἡ τοῦ Φοίνικος μήτηρ τὴν
[13, 71]	βίβλους, ὑμνῶν ἐκ πρώτης παιδὸς	ἀνερχόμενος.	Αὐτὸς δ' οὗτος ἀοιδός, ὃν
[13, 60]	Θηβαῖοι ὅτι Αλέξανδρος μὲν κατέσκαψεν,	ἀνέστησεν	δὲ Φρύνη ἡ ἑταίρα» ὡς
[13, 34]	ἀρίστου Αδριανοῦ βασιλέως· ὃς καὶ	ἀνέστησεν	ἐπὶ τῷ μνήματι Παρίου λίθου
[13, 93]	πρός τε τούτοις ἄνοικοι καὶ	ἀνέστοι	βιοῦντες. Εξ ὧν ἁπάντων ἀλλότριοι
[13, 10]	ἔτει ἑάλω καὶ ἡ Κίρρα.	Ανετράπησαν	δὲ καὶ ὅλοι οἶκοι διὰ
[13, 3]	ὁ Ρόδιος. ~Παρὰ δὲ Πέρσαις	ἀνέχεται	ἡ βασίλεια τοῦ πλήθους τῶν
[13, 92]	Σοφοκλέους Δημοχάρους πεποιηκότος τοῦ Δημοσθένους	ἀνεψιοῦ.	Καὶ Ρωμαῖοι δ' οἱ πάντα
[13, 25]	ἔχεις πως· ἡ θύρα στ'	ἀνεῳγμένη.	Εἷς ὀβολός· εἰσπήδησον· οὐκ ἔστ'
[13, 71]	λέγων ~Οἵην μὲν φίλος υἱὸς	ἀνήγαγεν	Οἰάγροιο Αγριόπην Θρῇσσαν στειλάμενος κιθάρην
[13, 74]	ἡδὺν Ανακρείοντα Τέως εἰς Ελλάδ'	ἀνῆγεν,	συμποσίων ἐρέθισμα, γυναικῶν ὴπερόπευμα, αὐλῶν
[13, 16]	ἐπιθυμεῖ τῶν ὠμῶν καὶ τῶν	ἀνηδύντων.	Καὶ γὰρ τὸ παλαιὸν παίδων
[13, 86]	τὴν γνώμην ἀγριώτεροι ἔτι τε	ἀνημερώτεροι.	Καίτοι Περσαίου τοῦ Κιτιέως ἐν
[13, 18]	ἡμᾶς, πρὸς θεῶν; Δι' ἃς	ἀνὴρ	ἕκαστος ἡμῶν φαίνεται, εἰ μή
[13, 72]	καὶ τὰ Μεσσηνιακὰ ἔπη συνθείς,	ἀνήρ	εὐπαίδευτος. ~Υπολαμβάνων οὖν μέγαν εἶναι
[13, 86]	ὅτε> καὶ ὁ καλὸς κἀγαθὸς	ἀνὴρ	μεθυσθείη ἄν. Οἱ δὲ βουλόμενοι
[13, 20]	κατὰ τὴν Σπάρτην θαυμάζεται μᾶλλον	ἀνὴρ>	ὁ κάλλιστος καὶ γύνη ἡ
[13, 56]	Ἑλλάδα; ἦν δ' οὗτος ὁ>	ἀνὴρ	πρὸς ἀφροδίσια πάνυ καταφερής· ὅστις
[13, 92]	ὑπὸ Ζήνωνος τοῦ Επικουρείου ἐξαιτηθεὶς	ἀνῃρέθη,	ὥς φησι Δημήτριος ὁ Μάγνης
[13, 20]	καὶ διὰ κάλλος οἱ θεοὶ	ἀνηρείψαντο	Διὶ οἰνοχόον τὸν Γανυμήδη· Κάλλεος
[13, 83]	διὰ τὸν τοῦ θεοῦ στέφανον	ἀνῃρημένη.	~Ορᾶτε οὖν καὶ ὑμεῖς, ὦ
[13, 10]	γενομένην ἧτταν πρὸς Κυρηναίους καὶ	ἀνῄρητο	ὑπὸ Αμάσιδος. Ησθεὶς οὖν ὁ
[13, 62]	καὶ Ψαμάθη καὶ Λαγίσκα καὶ	Ανθεια	καὶ Αριστόκλεια. ~Δημοσθένη δὲ τὸν
[13, 51]	καὶ Ψαμάθη καὶ Λαγίσκα καὶ	Ἄνθεια.	Μήποτε δὲ δεῖ γράφειν ἀντὶ
[13, 51]	Οὐ γὰρ εὑρίσκομεν παρ' οὐδενὶ	Ἄνθειαν	άναγεγραμμένην ἑταίραν, ἀπὸ δὲ Αντείας
[13, 51]	δὲ δεῖ γράφειν ἀντὶ τῆς	Ανθείας	Αντειαν. Οὐ γὰρ εὑρίσκομεν παρ'
[13, 17]	τ' ἀγανοβλέφαρος Πειθὼ ῥοδέοισιν ἐν	ἄνθεσιν	θρέψαν. Φρύνιχός τε ἐπὶ τοῦ
[13, 88]	μέν αὐτῶν εἰς ἀπείροντα στράτον	ἀνθέων	ἄλογχον ἐστράτευσαν, ἡδοναῖς θηρώμενου τὰ
[13, 88]	Ιοῖ ἔαρος τέκνα προσηγόρευε τὰ	ἄνθη·	Ἀνθηροῦ τέκνα ἔαρος πέριξ στρώσαντες.
[13, 88]	ὁ ποιητὴς οὗτος ἐπὶ τὰ	ἄνθη	καὶ ἐν Αλφεσιβοίᾳ φησίν· Καὶ
[13, 88]	ἔαρος τέκνα προσηγόρευε τὰ ἄνθη·	Ἀνθηροῦ	τέκνα ἔαρος πέριξ στρώσαντες. Εν
[13, 50]	προειρημένος Απολλόδωρός φησι· Σταγόνιον καὶ	Ἄνθις	ἀδελφαί· αὗται Αφύαι ἐκαλοῦντο, ὅτι
[13, 16]	κόσμιον πεφύκῃ. Η γὰρ αἰδὼς	ἄνθος	ἐπισπείρει. Καὶ ὁ Αριστοτέλης δὲ
[13, 43]	τὴν φίλην Δήμητρα, δικαίως τοιγαρ,	ἄνθρωπε,	φησίν, ἐξεδάρης ἀκόλαστος ὤν. Παρὰ
[13, 78]	εὔμορφον, Επιμενίδου καθαίροντος τὴν Αττικὴν	ἀνθρωπείῳ	αἵματι διά τινα μύση παλαιά,
[13, 94]	ἅπερ οἱ πονηρότατοι καὶ ἀδικώτατοι	ἄνθρωποι	ἐπιχειροῦσι πράττειν ~Καὶ μετά ταῦτα
[13, 74]	ὢν οὐκ οἶδε τὸν μέγιστον	ἀνθρώποις	θεόν. Ον ὁ σοφὸς ὑμνῶν
[13, 44]	Περιλαμβάνειν γὰρ οὐκ ἐδοκίμαζον, τάλαν,	ἄνθρωπον	ἄχρι τοῦ στόματος ἠσβολωμένον· διὰ
[13, 84]	τοῖς Δελφοῖς συντάξαι ἀφεῖναι τὸν	ἄνθρωπον	δεδωκέναι γὰρ αὐτὸν μισθόν. ~Καὶ
[13, 56]	ἐξιόντα ἀπ' αὐτῆς ἀσπάζεσθαι τὴν	ἄνθρωπον,	καὶ φευγούσης ποτὲ αὐτῆς γραφὴν
[13, 85]	ὡσεὶ συνεκφερόντων καὶ συγκηδευόντων τὸν	ἄνθρωπον.	Ο δ' αὐτὸς ἱστορεῖ Φύλαρχος
[13, 35]	Ομάστην καὶ φιλοτιμουμένου γῆμαι τὴν	ἄνθρωπον,	οὐ συνετίθετο ὁ Ομάρτης διὰ
[13, 64]	ὑπὸ τῆς Δανάης κατεκρήμνισεν τὴν	ἄνθρωπον,	οὐδὲν τῶν προγεγενημένων φιλανθρώπων ἐπὶ
[13, 84]	τοιοῦθ' ἕτερον. Λιθίνης ἐπεθύμησεν κόρης	ἄνθρωπος	ἐγκατέκλεισέ θ' αὑτὸν τῷ νεῷ.
[13, 14]	τοῦτο πείθομαι οὔθ' ὡς πένης	ἄνθρωπος	ἐνοχλῶν πολλάκις τοῖς εὐπροροῦσιν οὐ
[13, 7]	ὅτι ἢ τοῖς τρόποις ὠνητέος	ἄνθρωπός	ἐστιν ἢ πρὸς ἄλλον ἀπιτέον.
[13, 84]	μὲν τοῦ λιθίνου ζῴου ποτὲ	ἄνθρωπος	ἠράσθη τις εἶ τ' εἰς
[13, 42]	ἔξεστί σοι. Εἶναι δοκῶν αὐτόμολος	ἄνθρωπος	ξένος καὶ παρεπιδημήσας Αθήνησίν ποτε
[13, 13]	ἄρσην, πάλιν οὔτε θέος οὔτ'	ἄνθρωπος,	οὔτ' ἀβέλτερος οὔτ' αὖθις ἔμφρων,
[13, 85]	τριακοσταῖον παρακατέθετο. Αποθανούσης δὲ τῆς	ἀνθρώπου	δεινή τις φιλοστοργία γέγονε τοῦ
[13, 36]	γένος ἐν Μασσιλίᾳ ἀπὸ τῆς	ἀνθρώπου	μέχρι νῦν Πρωτιάδαι καλούμενον· Πρῶτις
[13, 25]	Σὺ δ' εἰς ἃπαντας εὗρες	ἀνθρώπους,	Σόλων· σὲ γὰρ λέγουσιν τοῦτ'
[13, 13]	Τίς ἦν ὁ γράψας πρῶτος	ἀνθρώπων	ἄρα ἢ κηροπλαστήσας Ερωθ' ὑπόπτερον;
[13, 71]	ἐχλίηνεν ὃν ἔξοχον ἔχρη Απόλλων	ἀνθρώπων	εἶναι Σωκράτη ἐν σοφίῃ Κύπρις
[13, 84]	πεποιηκέναι Κλεώνυμος ὁ Σπαρτιάτης πρῶτος	ἀνθρώπων	εἰς ὁμηρείαν λαβών παρὰ Μεταποντίνων
[13, 6]	δὲ ἐν Νεοττίδι φησίν Οστις	ἀνθρώπων	ἑταίραν ἠγάπησε πώποτε, οὐ γένος
[13, 85]	μισθόν. ~Καὶ ἄλογα δὲ ζῷα	ἀνθρώπων	ἠράσθη Σεκούνδου μέν τινος βασιλικοῦ
[13, 71]	οὐδ' ὁπόσοι σκληρὸν βίον ἐστήσαντο	ἀνθρώπων,	σκολιὴν μαιόμενοι σοφίην, οὓς αὐτὴ
[13, 83]	διεσπάσθη {ὑπ' αὐτῶν} Καὶ τῶν	ἀνθρώπων	ὕστερον ἀναζητούντων τὴν αἰτίαν εὑρέθη
[13, 2]	τοῦτο ἐγένετο τότε διὰ σπάσιν	ἀνθρώπων,	ὥστ' ἐξεῖναι καὶ δύο ἔχειν
[13, 71]	δὲ βαθείης ψυχῆς κουφοτέρας ἐξεπόνησ'	ἀνίας,	οἰκί' ἐς Ασπασίης πωλεύμενος οὐδέ
[13, 55]	τόδε· Τῆσδέ ποθ' ἡ μεγάλαυχος	ἀνίκητός	τε πρὸς ἀλκήν Ἑλλὰς δουλώθη
[13, 42]	τῆς Μανίας ἄριστα παιζούσης σφόδρα	ἀνισταμένης	τε πολλάκις, εἰς δασύποδα αὐτὴν
[13, 37]	ἐν τῇ δευτέρᾳ τῶν περὶ	Αννίβαν	Ιστοριῶν Ιερώνυμόν φησι τὸν τυραννήσαντα
[13, 92]	Εμφανίζει δ' ὑμῶν καὶ τὸ	ἀνόητον	Ανάξιππος ὁ κωμῳδιοποίος ἐν Κεραυνουμένῳ
[13, 92]	ἐν τοῖσι δ' ἔργοις ὄντας	ἀνοήτους	ὁρῶ. Εἰκότως οὖν πολλαὶ τῶν
[13, 13]	δὲ> δειλία γυναικός, ἡ δ'	ἄνοια	μανίας, ὁ δὲ λόγος φρονοῦντος,
[13, 57]	τίγριν Ἄλεξις έν Πυραύνῳ οὕτως·	Ἄνοιγ᾽	ἄνοιγε τὴν θύραν· ἐλάνθανον πάλαι
[13, 57]	Ἄλεξις έν Πυραύνῳ οὕτως· Ἄνοιγ᾽	ἄνοιγε	τὴν θύραν· ἐλάνθανον πάλαι περιπατῶν
[13, 93]	καὶ βοροὶ πρός τε τούτοις	ἄνοικοι	καὶ ἀνέστοι βιοῦντες. Εξ ὧν
[13, 55]	Διὸ καὶ τὸ τέμενος κληθῆναι	άνοσίας	Αφροδίτης. Δείκνυσθαι δ' αὐτῆς τάφον
[13, 89]	ἦν ὁμοπάτριος Ξέρξου ἀδελφή, ὄνομα	Ανοῦτις,	καλλίστη ἦν τῶν ἐν τῇ
[13, 12]	σεμνότητα ἐμφαίνων, ἀσπαζομένων θάνατον ἔνδοξον	ἀντ'	αἰσχροῦ καὶ ἐπονειδίστου βίου. Σάμιοι
[13, 7]	τὴν τρυφήν γυναιξὶ δοῦλοι ζῶμεν	ἀντ'	ἐλευθέρων. Επειτ' ἔχειν προῖκ' οὐχὶ
[13, 42]	ὑπὸ τοῦ βασιλέως Μανίαν Δημητρίου	ἀνταξιῶσαι	δωρεὰν καὐτόν τινα. Δόντος δ'
[13, 66]	ταύτην ὀνομάσαντος διὰ τοῦ δράματος,	ἀντέγραψεν	Μένανδρος ὡς οὐδεμιᾶς οὔσης χρηστῆς.
[13, 8]	τις ὡς Κλυταιμνήστρα κακή Αλκηστιν	ἀντέθηκα	χρηστήν. Αλλ' ἴσως Φαίδραν ἐρεῖ
[13, 26]	(Α) ν ἐκείνῃ τις φίλη	Αντεια.	(Β) Καὶ τοῦθ' ἡμέτερον ἦν
[13, 51]	ὡς προεῖπον, Εὐνίκου ἢ Φιλυλλίου	Αντειά	ἐστιν. Καὶ ὁ τὸν κατὰ
[13, 21]	Φερεκράτους Κοριαννώ, Εὐνίκου ἢ Φιλυλλίου	Αντεια,	Μενάνδρου δὲ Θαὶς καὶ Φάνιον,
[13, 51]	δεῖ γράφειν ἀντὶ τῆς Ανθείας	Αντειαν.	Οὐ γὰρ εὑρίσκομεν παρ' οὐδενὶ
[13, 51]	Ἄνθειαν άναγεγραμμένην ἑταίραν, ἀπὸ δὲ	Αντείας	καὶ ὅλον δρᾶμα ἐκιγραφόμενον, ὡς
[13, 65]	Ηλείου μετὰ καὶ ἄλλων ἑταιρῶν,	Αντείας,	Στρατόλας, Αριστοκλείας, Φίλας, Ισθμιάδος, Νεραίας.
[13, 2]	σοι διαπέμψομαι εὐπορήσας τοῦ βιβλίου.	Αντεῖπε	δὲ τοῖς λέγουσι περὶ τῶν
[13, 25]	κᾆθ' οἱ Μεγαρῆς ὀδύναις πεφυσιγγωμένοι	ἀντεξέκλεψαν	Ασπασίας πόρνα δύο· κἀντεῦθεν ἀρχὴ
[13, 46]	μέγα ἐφρόνουν ἐφ' αὑταῖς, παιδείας	ἀντεχόμεναι	καὶ τοῖς μαθήμασι χρόνον ἀπομερίζουσαι·
[13, 42]	γαμετῆς τρόπον γυναικός. Υπο δ'	Αντήνορος	μοιχευομένην αἰσθόμενος αὐτὴν ὕστερον σφόδρ'
[13, 87]	δ' ὄμμασι λευκὸν μελαίνης ἔργον	ἀντηύγει	σκιᾶς. Αλλη δ' ἐγύμνου καλλίχειρας
[13, 20]	ἐφόρους αὐτον, ἐπιλέγοντας ὅτι βασιλίσκους	ἀντὶ	βασιλέων τᾷ Σπάρτᾳ γεννᾶν προαιρεῖται.
[13, 95]	υἱοὺς πτωχοὺς ἐποίησεν, αὐτὸν δὲ	ἀντὶ	καπήλου μυροπώλην ἀπέδειξεν οὕτως ἐρωτικῶς
[13, 51]	Ἄνθεια. Μήποτε δὲ δεῖ γράφειν	ἀντὶ	τῆς Ανθείας Αντειαν. Οὐ γὰρ
[13, 71]	Εὐριπίδη, εὕρετ' ὄλεθρον, Αμφιβίου στυγνῶν	ἀντιάσαντι	κυνῶν. Ανδρα δὲ τὸν Κυθέρηθεν,
[13, 40]	ἐπιμανῆναι καὶ τὸν πατέρα αὐτοῦ	Αντίγονον	καὶ ἀποκτεῖναι Οξύθεμιν ὡς καὶ
[13, 86]	τῶν ἐξ Αρκαδίας θεωρῶν πρὸς	Αντίγονον	παραγενομένων. Εκεῖνοι {τε} γὰρ ἠρίστων
[13, 80]	τῷ Ζήνωνος Βίῳ γράφει οὕτως	Αντίγονος	ὁ βασιλεὺς ἐπεκώμαζε τῷ Ζήνωνι.
[13, 80]	Αριστοκλῆς ὁ κιθαρῳδός, περὶ οὗ	Αντίγονος	ὁ Καρύστιος ἐν τῷ Ζήνωνος
[13, 86]	τῆς αὐλητρίδος διαπυκτεύσας. Φησὶν γὰρ	Αντίγονος	ὁ Καρύστιος ἐν τῷ περὶ
[13, 15]	ἐχρήσατο, παιδικοῖς δ' αἰεί, ὡς	Αντίγονος	ὁ Καρύστιος ἱστορεῖ ἐν τῷ
[13, 19]	σοφὸς ἐκεῖνος Ζήνων, ὥς φησιν	Αντίγονος	ὁ Καρύστιος, προμαντευόμενος ὑμῶν, ὡς
[13, 40]	Πολιορκητοῦ μετὰ τὰς προειρημένας Μανίαν,	Αντιγόνου	δὲ Δημώ, ἐξ ἧς Αλκυονέα
[13, 80]	Αργύννου φησὶν ἐρώμενον Υμέναιον γενέσθαι.	Αντιγόνου	δὲ τοῦ βασιλέως ἐρώμενος ἦν
[13, 79]	ἐν ταῖς πρὸς τὸν Νεάνθην	Αντιγραφαῖς.	Υμεῖς δἐ, ὦ Κύνουλκε, τὰς
[13, 51]	εἴρηκεν έν τῷ περὶ Ἑταιρῶν,	Αντικύραν	αὐτὴν φάσκων κληθῆναι ἤτοι ὅτι
[13, 52]	τάσδε καταλέγει έταίρας· Χρυσίδα, Κορώνην,	Αντίκυραν,	Ισχάδα, καὶ Ναννάριον ἔσχηκας ὡραίαν
[13, 51]	κἀν τῷ πρὸς Μέδοντα ψευδομαρτυριῶν	(Αντικύρας)	Ἐπώνυμον ἐστὶ τοῦτο ἑταίρας· τὸ
[13, 84]	Κἀγὼ δὲ κατὰ τὴν Επικράτους	Αντιλαίδα	Τἀρωτίκ' ἐκμεμάθηκα ταῦθα παντελῶς Σαπφοῦς,
[13, 26]	Ιέρακος νόμον, Επικράτης φησὶν ἐν	Αντιλαίδι,	ἐν ᾧ δράματι καὶ περὶ
[13, 71]	οἷ' ἀνέπεμψεν ἔπη. Λυδῆς δ'	Αντίμαχος	Λυδηίδος ἐκ μὲν ἔρωτος πληγεὶς
[13, 70]	ἐξελαθόμεν ὑμῖν εἰπεῖν τήν τε	Αντιμάχου	Λυδήν, προσέτι δὲ καὶ τὴν
[13, 71]	ἀγέραστον ἔθηκεν Μουσαῖος Χαρίτων ἤρανος	Αντιόπην	ἥ τε πολὺν μὺστῃσιν Ελευσῖνος
[13, 74]	συμποσίων ἐρέθισμα, γυναικῶν ὴπερόπευμα, αὐλῶν	ἀντίπαλον,	φιλοβάρβιτον, ἡδὺν, ἄλυπον. Οὒ ποτέ
[13, 57]	ἔδει {τι} ἡμᾶς παρ' ἡμῶν	ἀντιπέμψαι	θηρίον τρυγέραυον· οὐ γὰρ γίγνεται
[13, 71]	εἴσιδε Λέκτον πολλάκις Αἰολικοῦ κύματος	ἀντιπέρας.	Ατθὶς δ' οἷα μέλισσα πολυπρήωνα
[13, 18]	φαίνεται, εἰ μή τι ταύταις	ἀντιπράττεσθ'	ὑπονοεῖς; Διογένης δὲ ἰδών τινα
[13, 56]	Θεμιστοκλέους καὶ Θουκυδίου καὶ Περικλέους.	Αντισθένης	δ' ὁ Σωκρατικὸς ἐρασθέντα φησὶν
[13, 78]	οἱ καὶ τὰς παλαὶστρας ὥσπερ	ἀντιτειχίσαμτα	ταῖς ἰδίαις ἀκροπόλεσιν ἐνεπίμπρασάν τε
[13, 84]	τε τὴν ψυχρότητα καὶ τὸν	ἀντίτυπον	τοῦ λίθου, τηνικαῦτα τῆς ἐπιθυμίας
[13, 19]	λεπτῶν, ἀσίτων, σκυτίνων, κατὰ τὸν	Αντιφάνην.	~Επαινῶ δὲ καὶ αὐτὸς τὸ
[13, 50]	οὖσαι τοὺς ὀφθαλμοὺς μεγάλους εἶχον.	Αντιφάνης	δὲ ἐν τῷ περὶ Ἑταιρῶν
[13, 51]	Ψευδηρακλεῖ φησιν· Οὐκ ἐπείρα Νάννιον;	Αντιφάνης	δὲ ἐν τῷ περὶ Ἑταιρῶν
[13, 50]	γραῦς εἶναι. Μνημονεύει δ' αὐτῆς	Αντιφάνης	ἐν Αρκάδι καὶ ἐν Κηπουρῷ,
[13, 30]	φιλοσοφομειρακίσκος τοιοῦτος οἷον Αλεξις ἢ	Αντιφάνης	ἐν Υπνῳ παράγει· Διὰ ταῦθ'
[13, 8]	εἰδως αὑτὸν ἐνέβαλεν κακόν. Καὶ	Αντιφάνης	ἐν Φιλοπάτορι γεγάμηκε δήπου. Β.
[13, 1]		~Αντιφάνης	ὁ κωμῳδιοποιός, ἑταῖρε Τιμόκρατες, ὡς
[13, 29]	ἂν ἀπεγεύεθ' ὥσπερ παρθένος Μιλησία.	Αντιφάνης	Υδρίᾳ· Οὗτος δ' ὃν λέγω
[13, 22]	Μητίχην. ~Εστὶν δ' ἑταίρα, ὡς	Αντιφάνης	φησὶν ἐν Αγροίκῳ, τῷ τρέφοντι
[13, 21]	καὶ Απολλοδώρου καὶ Αμμωνίου καὶ	Αντιφάνους,	ἔτι δὲ Γοργίου τοῦ Αθηναίου,
[13, 42]	ἅμα βαλεῖν ἢ κάτω; Γελάσασ'	Ανω,	βέλτιστε, φησίν. Υπό τι γὰρ
[13, 42]	πάνυ. κᾆθ' ὡς ἐπηρώτησε Πότερ'	ἄνω	θέλεις ἔλθοῦσ' ἅμα βαλεῖν ἢ
[13, 68]	ἔπεισαν ὡς ἄξουσι τὴν ψυχὴν	ἄνω	τὴν Πυθιονίκης. Παλλίδην δ' ἐνταῦθα
[13, 33]	πτάμεναι νοήμα ποττὰν Αφροδίταν· ὑμῖν	ἄνωθεν	ἀπαγορίας ἔπορεν, ὦ παῖδες, ἐρατειναῖς
[13, 43]	ἀνεπαύετο. Περιλαμβάνουσα δ' αὐτόν, ὡς	ἀνώμαλον	τὸ νῶτον εἶχε παντελῶς, Τάλαν,
[13, 86]	ἄνδρες, ἀλλὰ ἐκ τῶν κλινῶν	ἀνώρμων	καὶ ἐβόων ὡς θαυμαστόν τι
[13, 46]	λέγουσιν διαφθείρειν τοὺς ἐντυγχάνοντάς σοι	ἀνωφελῆ	καὶ ἐριστικὰ σοφίσματα διδάσκοντα, ἐμέ
[13, 51]	τῷ κατὰ Πατροκλέους. Περὶ ἧς	ἄξιον	θαυμάζειν πῶς περιεῖδον ΑΘηναῖοι οὕτως
[13, 20]	τε ἔφη· Πρῶτον μὲν εἶδος	ἄξιον	τυραννίδος Καὶ οἱ παρ' Ομήρῳ
[13, 43]	τι μειρακύλλιον ἀναπαυόμενον μετὰ Γναθαίνης	ἀξιοῦν	πρῷον γενόμενον, ὥστε τὴν πυγὴν
[13, 44]	ἔλεγε τῇ Γναθαινίῳ, αὐτὸν μὲν	ἀξιοῦντα	μὴ τετευχέναι τούτου παρ' αὐτῆς
[13, 36]	Τούτου δὲ συμπεσόντος καὶτοῦ πατρὸς	ἀξιοῦντος	ὡς κατὰ θεὸν γενομένης τῆς
[13, 64]	τὸν ἴδιον ἀποκτείνασα τηλικαύτης τιμῆς	ἀξιοῦται.	Ο δ' αὐτὸς Φύλαρχος καὶ
[13, 34]	καὶ πλεύσας εἰς Ελλήσποντον σύν	Αξιόχῳ,	ὃς ἦν αὐτοῦ τῆς ὥρας
[13, 56]	τῷ σοφῷ συγγενομένης καίπερ τηλικοῦτον	ἀξίωμα	συνέσεως καὶ πολιτικῆς δυνάμεως κτησάμενος,
[13, 64]	τῆς Λοαδίκης οὐδ' ἀποκρίσεως αὐτὴν	ἀξιῶσαι	ἀπαγομένην τε ἐπὶ τὸ κρημνὸν
[13, 68]	αὐτὸν παγκάκως διακείμενον ἔπεισαν ὡς	ἄξουσι	τὴν ψυχὴν ἄνω τὴν Πυθιονίκης.
[13, 71]	τριστοίχοις δεῖμα φέρων κεφαλαῖς. Ενθεν	ἀοιδιάων	μεγάλους ἀνέπεισεν ἄνακτας Αγριόπην μαλακοῦ
[13, 71]	προγόνοις. Οἶσθα δὲ καὶ τὸν	ἀοιδόν,	ὃν Εὐρυπόλου πολιῆται Κῷοι χάλκειον
[13, 71]	ἱμερόεντα πόθον, γινώσκεις. Ο δ'	ἀοιδὸς	ἀηδόνος ἠράσαθ' ὕμνων Τήιον ἀλγύνων
[13, 89]	κάλλει δὲ ἔτι γὰρ γέρων	ἀοιδὸς	κελαδεῖ Μναμοσύναν» κατὰ Εὐριπίδην διαβόητοι
[13, 71]	παιδὸς ἀνερχόμενος. Αὐτὸς δ' οὗτος	ἀοιδός,	ὃν ἐκ Διὸς αἶσα φυλάσσει
[13, 68]	ὁ κάλαμος πέφυχ' ὅδε φέτωμ'	ἄορνον.	Οὑξ ἀριστερᾶς δ' ὅδε πόρνης
[13, 47]	ποιεῖν» Ανδρονίκου δὲ τοῦ τραγῳδοῦ	ἀπ'	ἀγῶνός τινος, έν ᾧ τοὺς
[13, 6]	τῶν κακῶν. Εστι δὲ σκοπεῖν	ἀπ'	ἀρχῆς πρῶτα μὲν τὴν Πλαγγόνα,
[13, 59]	τὰς κόμας ἐνέβαινε θαλάττῃ· καὶ	ἀπ'	αὐτῆς Απελλῆς τὴν Αναδυομένην Αφροδίτην
[13, 56]	τῆς ἡμέρας εἰσιόντα καὶ ἐξιόντα	ἀπ'	αὐτῆς ἀσπάζεσθαι τὴν ἄνθρωπον, καὶ
[13, 59]	ἐρῶν αὐτῆς τὴν Κνιδίαν Αφροδίτην	ἀπ'	αὐτῆς ἐπλάσατο καὶ ἐν τῇ
[13, 25]	ὅτι Περικλῆς διὰ τὸν ἁρπασθείσας	ἀπ'	αὐτῆς θεραπαίνας ὑπὸ Μεγαρέων ἀνερρίπισεν
[13, 85]	πρὸς τὸ παιδίον οὔτε γὰρ	ἀπ'	αὐτοῦ χωριζόμενον τὸ βρέφος ὑπέμενεν,
[13, 2]	οὐ συγχωροῦσιν) ἀλλὰ τοῦ τρίτου	ἀπ'	ἐκείνου. Εἰσὶ δὲ Καλλισθένης, Δημήτριος
[13, 67]	Αθηναίων πόλιν ἀφικνούμενος κατὰ τὴν	ἀπ'	Ελευσῖνος τὴν ἱερὰν ὁδὀν καλουμένην.
[13, 72]	προκαλεῖται. ἥ δ' (ἐστὶν γὰρ	ἀπ'	εὐκτίνου Λέσβου) τὴν μὲν ἐμὴν
[13, 73]	λαμβάνει γάμου τυχεῖν ὄμβρος δ'	ἀπ	εὐναέντος οὐρανοῦ πεσὼν ἔκυσε γαῖαν
[13, 71]	παθὼν ὀλίγην ἐσενάσσατο νῆσον, πολλὸν	ἀπ'	εὐρείης λειπόμενος πατρίδος Εκλεε δ'
[13, 31]	κλεῖς καὶ τὸ τεῖχος ὑπερβᾶσαν	ἀπαγγεῖλαι	τοῖς Αβυδηνοῖς. Τοὺς δ' αὐτίκα
[13, 82]	τὸ Ερωτα ἀλλοτρίαν σπείρων λωποδύτην	ἀπάγεις.	~Θεόπομπος δὲ ἐν τῷ περὶ
[13, 64]	Λοαδίκης οὐδ' ἀποκρίσεως αὐτὴν ἀξιῶσαι	ἀπαγομένην	τε ἐπὶ τὸ κρημνὸν εἰπεῖν
[13, 33]	νοήμα ποττὰν Αφροδίταν· ὑμῖν ἄνωθεν	ἀπαγορίας	ἔπορεν, ὦ παῖδες, ἐρατειναῖς ἐν>
[13, 69]	κατ' ἐμπορίαν εἰς τὴν Ναύκτατιν	ἀπαίροντος	διὰ τῆς ποιήσεως διαβάλλει ὡς
[13, 95]	τὴ οἰκίαν ἅμα τῇ ἡμέρᾳ	ἀπαιτήσοντες	τὰ ὀφειλόμενα ἔρχονται ὥστε οἶεσθαι
[13, 27]	ῥαπισθῆναί τε καὶ πληγὰς λαβεῖν	ἁπαλαῖσι	χερσίν· ἡδύ γε νὴ τὸν
[13, 6]	δ' ἡ Γνάθαινα πλησίον, ὥστ'	ἀπαλλαγεῖσι	ταύτης ἔστι διπλάσιον κακό. Η
[13, 13]	γὰρ οὔτε κοῦφος οὔτε ῥᾀδιος	ἀπαλλαγῆναι	τῷ φέροντι τὴν νόσον, βαρὺς
[13, 42]	τῆς πόλεως τῶν ἐπιγελᾶν εἰθισμένων	ἅπαντα	τοῖς τρέφουσιν αἰεὶ πρὸς χάριν·
[13, 5]	καὶ ταύτην ἐπεισάγων τῇ Ολυμπῖοιάδι	ἅπαντα	τὸν βίον τὸν ἑαυτοῦ συνέχεεν.
[13, 95]	ἐστιν, ἀλλὰ καὶ εἰς ἄλλους	ἅπαντας	τοὺς αὐτῷ κεχρημένους. Οὐχ οἱ
[13, 25]	οὕτως φησί· Σὺ δ' εἰς	ἃπαντας	εὗρες ἀνθρώπους, Σόλων· σὲ γὰρ
[13, 41]	τι κωλῦσαι πόλιν, ὑφ' ἧς	ἅπαντές	εἰσ' ἐπηνορθωμένοι. Τὸ μὲν οὗν
[13, 56]	ἔπεστιν ἔρως. Ἆ δειλοὶ νεότητος	ἀπαντήσαντες	ἐκείνης πρωτοπόρου, δι' ὅσης ἤλθετε
[13, 47]	φησὶν ὁ Λυγκεύς, παρασίτου τινὸς	ἀπαντήσαντος	λεπτοῦ έξ ἀρρωστίας, Ὡς ίσχνός»
[13, 46]	διόπερ καὶ εὔθικτοι πρὸς τὰς	ἀπαντήσεις	ἦσαν. Κατηγοροῦντος γοῦν ποτε Στίλπωνος
[13, 15]	μοι, φησί, δοκῶ παρ' Οδυσσέως	ἀπάντησιν	ἐπὶ σὲ μεταφέρειν· ἦ ῥά
[13, 93]	καὶ ἀνέστοι βιοῦντες. Εξ ὧν	ἁπάντων	ἀλλότριοι μὲν ἀρετῆς, μάταιοι δὲ
[13, 6]	γένους Οὐκ ἔνεσθ' αὖται δ'	ἁπάντων	ὑπερέχουσι τῶν κακῶν. Εστι δὲ
[13, 43]	πρῷον γενόμενον, ὥστε τὴν πυγὴν	ἅπαξ	αὐτῷ παρασχεῖν· τὴν δὲ τοῦτ'
[13, 32]	ὧν ἂν ποιῶνται τὴν δέησιν	ἀπάξειν	αὐτῇ καὶ τὰς ἑταίρας. ~Υπάρχοντος
[13, 33]	ἐπὶ τὸν ἀγώνα καὶ αὐτὸς	ἀπάξειν	ἑταίρας εὔξατο τῇ θεῷ νικήσας.
[13, 25]	τοι γυναῖκας κατὰ τόπους κοινὰς	ἃπασι	καὶ κατεσκευασμένας. Εστᾶσι γυμναί, μὴ
[13, 42]	φίλατε· οὐ γὰρ σὺ φεύγων	ἀπέβαλες	τὴν ἀσπίδα, μὰ τὴν Αφροδίτην,
[13, 29]	τὰς γνάθους καὶ τῶν κρεῶν	ἀπέβρυκον	αἰσχρῶς, ἀλλ' ἑκάστου μικρὸν ἂν
[13, 29]	αἰσχρῶς, ἀλλ' ἑκάστου μικρὸν ἂν	ἀπεγεύεθ'	ὥσπερ παρθένος Μιλησία. Αντιφάνης Υδρίᾳ·
[13, 59]	αὐτῆς Απελλῆς τὴν Αναδυομένην Αφροδίτην	ἀπεγράψατο.	Καὶ Πραξιτέλης δὲ ὁ ἀγαλματοποιὸς
[13, 95]	αὐτὸν δὲ ἀντὶ καπήλου μυροπώλην	ἀπέδειξεν	οὕτως ἐρωτικῶς τὸ κόριον μετεχειρίζετο
[13, 38]	ἀστῆς γένηται νόθον εἶναι, αὐτὸς	ἀπεδείχθη	ὑπὸ Καλλιάδου τοῦ κωμικοῦ ἐκ
[13, 44]	ἐπιδέξιον βουλόμενον εἶναι τὸν σατράπην	ἀπεδέξατο,	εἶπεν δέ· δὸς ὅσον ἐπιθυμεῖς,
[13, 95]	δανεισάμενος οὔτε τόκους οὔτε τἀρχαῖον	ἀπεδίδου	καὶ ὅτι ὑπερήμερος ἐγένετο γνώμῃ
[13, 52]	ἐγένετο. Οὐχὶ Λαὶς μὲν τελευτῶσ'	ἀπέθανεν	βινουμένη, Ἰσθμιὰς δὲ καὶ Νέαιρα
[13, 92]	περὶ τοῦ δικαίου κλεπτιστάτους ὄντας	ἀπέθανεν	δὲ διὰ ταῦτα καὶ Θεόδωρος
[13, 92]	ἐλέγχους δι' οὓς Σωκράτης μὲν	ἀπέθανεν	ὁ πρὸς τοὺς εἰς δικαστήρια
[13, 47]	ἐδευτεροποίτουν; Τῷ λιμῷ ἄν, ἔφη,	ἀπέθανες.	Παυσανίου δὲ τοῦ Λάκκου ὀρχουμένου
[13, 71]	Αιδόθεν ἔπλευσεν δὲ κακὸν καὶ	ἀπειθέα	χῶρον. Ενθα Χάρων ἀκοὴν ἕλκεται
[13, 80]	θεατῶν ἐπιφωνησάντων μετὰ κρότου οὐκ	ἀπειθήσας	πάλιν ἀνακλάσας ἐφίλησεν. Καρύστιος δ'
[13, 48]	Γναθαίνης πτωχῶν έραστῶν κωμαζόντων καὶ	ἀπειλούντων	κατασκάφειν τὴν οἰκίαν· ἐνηνοχέναι γὰρ
[13, 68]	ὡς ὁ Θεόπομπος ἱστορεῖ, φάσκων	ἀπειρηκέναι	τὸν Αρπαλον μὴ στεφανοῦν ἑαυτόν,
[13, 50]	ὑπὸ τοῦ πλῆθους βασίλισσαν προσαγορευομένην·	Ἀπειρῆσθαι	τε πᾶσι μὴ στεφανοῦν Ἅρπαλον,
[13, 88]	Ἔνθ' αἵ μέν αὐτῶν εἰς	ἀπείροντα	στράτον ἀνθέων ἄλογχον ἐστράτευσαν, ἡδοναῖς
[13, 8]	κακῶς. Ὃ μὲν γὰρ ἦν	ἄπειρος,	οἶμαι, τοῦ κακοῦ, ὃ δ'
[13, 13]	πλὴν χελιδόνας γράφειν, ἀλλ' ἦν	ἄπειρος	τῶν τρόπων τῶν τοῦ θεοῦ.
[13, 74]	ἢ σκαιός ἐστιν ἢ καλῶν	ἄπειρος	ὢν οὐκ οἶδε τὸν μέγιστον
[13, 86]	θεώμενοι καὶ μακάριον τὸν βασιλέα	άπεκάλουν,	ὅτι ἔξεστι αὐτῷ τούτων ἀπολαύειν.
[13, 22]	ἀναλίσκων ἐφ' ἑκάστῳ τῆς θύρας	ἀπεκλειόμην.	Καὶ ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ δ'
[13, 20]	δὲ αἰσχρᾶς καὶ πλουσίας, ὡς	ἀπέκλινεν	ἐπὶ τὴν πλουσίαν, ζημιῶσαι τοὺς
[13, 39]	ἐπαινεθῆναι θ' Ἣ δὲ τοῦτ'	ἀπεκρίθη·	Πρὸς ταῦτα καὶ Λέαιναν, εἰ
[13, 45]	οὐκ> αἰσχροποιός; Ἣ δὲ γελάσασ'	ἀπεκρίθη	Τί δ' αἰσχρόν, εί μὴ
[13, 55]	προῖκα Διογένει τῷ κυνὶ συγκυλίεται»	ἀπεκρίνατο	Ἐγὼ Λαίδι χορηγῶ πολλά, ἵνα
[13, 43]	τὰ τραύματα; Κἀκεῖνος αὐτῇ συντόμως	ἀπεκρίνατο	ὅτι παῖς ποτ' ὢν ἀνείλετ'
[13, 89]	κατὰ Πελοπόννησον γυναικῶν γεγονέναι καλλίονα	ἀπέκτειναν	δὲ αὐτὴν Λακεδαιμόνιο καὶ τὴν
[13, 40]	συνεξαμαρτάνοντα τῷ Δημητρίῳ, καὶ ὅτι	ἀπέκτεινε	τὰς τῆς Δημοῦς θεραπαίνας στρεβλῶν.
[13, 56]	ἡ τοῦ νεανίσκου μήτηρ φαρμάκοις	ἀπέκτεινεν.	~Καὶ ὁ Οὐλπιανόύς, ὥσπερ ἕρμαιόν
[13, 92]	βασιλεὺς ἐξεκήρυξε τῆς ἰδίας βασιλείας	ἀπελαύνων,	ὡς ὁ Καρύστιός φησιν ἐν
[13, 59]	ἐνέβαινε θαλάττῃ· καὶ ἀπ' αὐτῆς	Απελλῆς	τὴν Αναδυομένην Αφροδίτην ἀπεγράψατο. Καὶ
[13, 80]	γὰρ ἐν τῷ ποταμῷ τούτῳ	ἀπελούετο)	θάψας εἴσατο καὶ ἱερὸν αὑτόθι
[13, 13]	πράξεις. ~Τούτων λεχθέντων ὁ Πλούταρχος	ἀπεμνημόνευσε	τῶν ἐκ Φαίδρου Αλέξιδος· Πορευομένῳ
[13, 78]	ἂν παθεῖν ἢ δειλοὐ δόξαν	ἀπενέγκασθαι	παρά τοῖς παιδικοῖς. Εργῳ γοῦν
[13, 42]	στρατιώτης ὑπό τι δὴ> σκυθρωπάσας	ἀπέπεμψε	ταύτην· διαλιποῦσα δ' ἡ ἑταίρα
[13, 66]	συνιδοῦσα τῆς Βακχίδος τὸν μὲν	ἀπέπεμψεν	ἐκείνῃ, τῷ δὲ ὡμίλησε καὶ
[13, 90]	τε τοὺ νικήσαντας ἇθλα ὅπλα	ἅπερ	ἀνατίθεσθαί φησιν Διονύσιος ὁ Λευκρικὸς
[13, 94]	ἄν ποτε ἐπιχειρῆσαι οὐδὲ τολμῆσαι	ἅπερ	οἱ πονηρότατοι καὶ ἀδικώτατοι ἄνθρωποι
[13, 83]	πατρὸς κἀκεῖ προαγωγευόμενος οὐδὲν λαβὼν	ἀπερστάλη.	Τῷ Επιλύκου τοῦ Αμφιπολίτου υἱῷ
[13, 85]	καθεὺδοντος τοῦ βρέφους τὰς μυίας	ἀπεσόβει	ὅτε δὲ κλαίοι, τῇ προβοσκίδι
[13, 89]	γυναῖκας ὑπερβεβληκέναι κάλλει. Ταύτην δ'	ἀπεστάλκει	δῶρον ὁ τῶν Αἰγυπτίων βασιλεὺς
[13, 48]	ἐνέχυρα θέντες τὸ μίσθωμα ἂν	ἀπεστείλατε,	Ἐμμελής δ' ἦν πάνυ ἡ
[13, 84]	τοῦ λίθου, τηνικαῦτα τῆς ἐπιθυμίας	ἀπέστη	καὶ προβαλλόμενος τὸ σαρκίον ἐπλησίασεν.
[13, 84]	φανέντων δὲ πᾶσι τούτοις ἀδυνάτων	ἀπέστησαν,	καθάπερ Κλείσοφος ὁ Σηλυμβριανός. Οὗτος
[13, 71]	ἀρετή, οὐδ' οἳ δεινὸν ἔρωτος	ἀπεστρέψαντο	κυδοιμόν φαινόμενον, δεινὸν δ' ἦλθον
[13, 80]	κάλλει διαπρεπεστάτην οὖσαν οὐ μόνον	ἀπέσχετο,	ἀλλ' οὐδὲ ἐκείνας μαθεῖν ἐποίησεν
[13, 12]	μετιοῦσιν συναύξεται. Αθηναῖοι δὲ τοσοῦτον	ἀπέσχον	τοῦ συνουσίας τινὸς διαλαβεῖν προεστάναι
[13, 59]	ὑπὸ Εὐθίου τὴν ἐπὶ θανάτῳ	ἀπέφυγεν	Διόπερ ὀργισθεὶς ὁ Εὐθίας οὐκ
[13, 14]	Πυθαγοριστῇ· Εἶτ' οὐ δικαίως ἔστ'	ἀπεψηφισμένος	ὑπὸ τῶν θεῶν τῶν δώδεκ'
[13, 3]	διὰ τῆς ἐν ταῖς ἀδηφαγίαις	ἀπεψίας,	ὥστε εἰκότως ἔρρωντο τῷ γήρᾳ.
[13, 82]	Σοφοκλῆς εὐπρεπῆ παῖδα ἔξω τείχους	ἀπήγαγε	χρησόμενος αὐτῷ. Ο μὲν παῖς
[13, 35]	φιάλην· καὶ ὃς ἁρπάσας αὐτὴν	ἀπήγαγεν	ἐπὶ τό ἅρμα καὶ ἔφυγεν
[13, 23]	κοντοῖσι τούτοις εἰς τὸ πρόσθ'	ἀπήγαγον.	Τὰς ὀφρῦς πυρρὰς ἔχει τις·
[13, 45]	τοῦτο με. Ἣ δ' ὡς	ἀπήγγειλ'	Ὦ> τάλαιν' εἶπεν, κακῶν» ἢ
[13, 2]	καὶ ἕκαστος ἧς ἐπιλάβοιτο, ταύτην	ἀπῆγεν	ἄπροικον. Διὸ καὶ Λύσανδρος ἐζημίωσαν,
[13, 26]	νέα, ὑπὸ τῶν στατήρων ἦν	ἀπηγριωμένη,	εἶδες δ' ἂν αὐτῆς Φαρνάβαζον
[13, 35]	κεκλήσῃ γυνή. Κἀκείνη περιβλέψασα πάντας	ἀπῄει	δακρύουσα, ποθοῦσα τὸν Ζαριάδρην ἰδεῖν·
[13, 6]	εἶθ' ὃ μὲν γνοὺς ταῦτ'	ἀπῆλθεν	εὐθὺς ὥσπερ Οἰδίπους> οὐδ' ἰδειν
[13, 58]	γυναικὸς καὶ οὐδέπω τοῦ ἔρωτος	ἀπηλλαγμένος	τὴν προειρημένην Μυρρίνην εἰς τὴν
[13, 61]	πολιοκροτάφοισι γέρουσιν, ὧν ἰσχὺς μὲν	ἀπήμβλυνται,	θυμὀς δὲ μενοινᾷ. Ταῦτα μέν
[13, 24]	ἃς ἔξεσθ' ὁρᾶν εἰληθερούσας, στέρν'	ἀπημφιεσμένας,	γυμνὰς ἐφεξῆς τ' ἐπὶ κέρως
[13, 85]	πρὸς αὐτὸν ἐκ τοῦ πελάγους	ἀπήντα	καὶ ἀναλαμβάνων ἐπὶ τὰ νῶτα
[13, 64]	λαβοῦσα θεραπαινίδος τῆς τυχούσης συλληφθεῖσα	ἀπήχθη	μετὰ τῶν ἄλλων αἰχμαλώτων καὶ
[13, 71]	πόθος ἔσπασεν Ισθμοῦ, δεινὸν ὅτ'	Απιδανῆς	Λαίδος ἠράσατο ὀξὺς Αρίστιππος, πάσας
[13, 44]	ὡς ἐνενήκοντ' ὢν> ἐτῶν, Κρονίοις	ἀπιοῦσαν	εἶδε τὴν Γναθαίνιον μετὰ τῆς
[13, 14]	τὸν Ερωτ' ἐμφανῶς θνητὸς θεόν,	ἄπιστον	αὐτον πᾶσι τοῖς ἄμμοις ποιῶν.
[13, 7]	ἄνθρωπός ἐστιν ἢ πρὸς ἄλλον	ἀπιτέον.	~Εὔβουλος δ' ἐν Χρυσίλλᾳ· Κακὸς
[13, 29]	ἆρ' ὡς ἀληθῶς ἐστι γοῦν	ἁπλῆ	τις; Β. ἀστεία μὲν οὖν,
[13, 86]	δεῖ, τοὺς δὲ θηριωδῶς καὶ	ἀπλήστως	ψέγειν. Καὶ εἰ διαλεκτικοὶ συνελθόντες
[13, 6]	τὰς πόρνας καλεῖν, αἳ λαλοῦσ'	ἁπλῶς	μὲν οὐδέν, ἀλλ' ἐν αἰνιγμοῖς
[13, 67]	τρίδουλον, ἀλλὰ καὶ τρίπορνον αὐτήν.	Απὸ	πλειόνων δὲ ταλάντων ἢ διακοσίων
[13, 39]	Αλλὰ μήν, νὴ τοὺς θεούς,	ἀπὸ	βαλάνου τοῦτ' ἐστί, Λάμια, βασιλικῆς.
[13, 70]	τὴν Ερμησιάνακτος τοῦ Κολοφωνίου Λεόντιον	ἀπὸ	γὰρ ταύτης ἐρωμένης αὐτῷ γενομένης
[13, 51]	παρ' οὐδενὶ Ἄνθειαν άναγεγραμμένην ἑταίραν,	ἀπὸ	δὲ Αντείας καὶ ὅλον δρᾶμα
[13, 21]	ἄλλα δὲ πολλά, ὦναιδές, δράματα	ἀπὸ	ἑταιρῶν ἔσχε τὰς ἐπιγραφάς, Θάλαττα
[13, 33]	ἐρατειναῖς ἐν> εὐναῖς μαλθακᾶς ὥρας	ἀπὸ	καρπὸν δρέπεσθαι σύν δ' ἀνάγκᾳ
[13, 38]	Βόας αὐλητρίδος ἑταίρας τὸ γένος	ἀπὸ	Παφλαγονίας υἱόν φησι γενέσθαι Καρύστιος
[13, 71]	ἀνατλὰς ἦχον καὶ μαλακοῦ πνεῦμ'	ἀπὸ	πενταμέτρου. Καίετο μὲν Ναννοῦς πολιῷ
[13, 56]	Ἠπειρωτῶν βασιλέως, ὃς ἦν τρίτος	ἀπὸ	Πύρρου τοῦ ἐπ' Ἰταλίαν στρατεύσαντος,
[13, 81]	τοῖς Ελλησιν εὖ εἰρῆσθαι πορφυρέου	ἀπὸ	στόματος ἰεῖσα φωνὰν παρθένος, οὐδ'
[13, 1]	ὦ βασιλεῦ, τὸν ταῦτα ἀποδεξόμενον	ἀπὸ	συμβόλων τε πολλάκις δεδειπνηκέναι καὶ
[13, 36]	Καὶ ἔστι γένος ἐν Μασσιλίᾳ	ἀπὸ	τῆς ἀνθρώπου μέχρι νῦν Πρωτιάδαι
[13, 32]	τὸν Αἰσχύλου περὶ ἑταιρῶν, ἀρξάμενος	ἀπὸ	τῆς καλῆς Κορίνθου, ἐπειδή μοι
[13, 81]	λόγῳ εἴχετο. Εἴρετο γάρ μιν	ἀπὸ	τῆς κύλικος κάρφος τῷ μικρῷ
[13, 28]	τῆς φιλίας ὀνόματι προσηγορευμένας {ἢ}	ἀπὸ	τῆς παρὰ τοῖς Αθηναίοις καλουμένης
[13, 31]	ἐπολιόρκει τὴν Σάμον, ἐργασάμεναι ἱκανῶς	ἀπὸ	τῆς ὥρας. Εὐάλκης δ' ἐν
[13, 43]	ὑψηλοὺς ἔχων μετὰ τῆς Γναθαίνης	ἀπὸ	τύχης ἀνεπαύετο. Περιλαμβάνουσα δ' αὐτόν,
[13, 36]	δὲ παῖς εἰσελθοῦσα δίδωσι εἴτε	ἀπὸ	τύχης εἴτε καὶ δι' ἄλλην
[13, 70]	καὶ αὐτὴ ἔνδοξος, τὸ γένος	ἀπὸ	τῶν Ατρειδῶν σῴζουσα, ὡς οἱ
[13, 28]	δή καὶ Μένανδρος ἐν Παρακαταθήκῃ	ἀπο	τῶν ἑταιρῶν τοὺς ἑταίρους διαστέλλων
[13, 6]	κεχριμέναι. Κἂν ἐξίητε τοῦ θέρους,	ἀπὸ	τῶν μὲν ὀφθαλμῶν ὑδρορρόαι δύο
[13, 14]	Νίκῃ φορεῖν ἔδοσαν, περιφανὲς σκῦλον	ἀπὸ	τῶν πολεμίων. Περὶ δὲ τοῦ
[13, 25]	πλήθη καλῶν γυναικῶν, καὶ ἐπλήθυνεν	ἀπὸ	τῶν ταύτης ἑταιρίδων ἡ Ελλάς,
[13, 81]	τὸ κάρφος. Φάντος δὲ καθορᾶν	Ἄπο	τοίνυν φύσησον αὐτὸ, ἵνα μὴ
[13, 58]	τῆς πατρῴας οἰκίας τὸν ὑἱὸν	ἀποβαλὼν	Γλαύκιππον Μυρρίνην τὴν πολυτελεστάτην ἑταίραν
[13, 16]	ἄλλο τοῦ σώματος τῶν ἐρωμένων	ἀποβλέπειν	ἢ τοὺς ὀφθαλμούς, ἐν οἷς
[13, 15]	Αλέξιδος ἀπομνημονεύσας ὁ Μυρτίλος κᾆτα	ἀποβλέψας	εἰς τοὺς τὰ τῆς στοᾶς
[13, 44]	τὴν πορφύραν καὶ τὰ δόρατ'	ἀποβλέψασα	δραχμὰς χιλίας ἔταξεν. Ὃ δ'
[13, 16]	τῶν κρεῶν οὐδὲ τῶν ἰχθύων·	ἀπογενομένων	γοῦν τούτων οὐδεὶς ἡδέως ἔτι
[13, 81]	δ' αὐτοῦ Βραδέως τοίνυν καὶ	ἀπόγερε	τὴν κύλικα. Ετι πολὺ μᾶλλον
[13, 37]	Ποθεινὴ Μύρτιον δὲ μία τῶν	ἀποδεδειγμένων	καὶ κοινῶν δεικτηριάδων. Τοῦ δὲ
[13, 37]	οἰκήματος προεστυκυιῶν Πειθὼ ὄνομα καὶ	ἀποδεῖξαι	βασιλίδα. ~Τιμόθεος δ' ὁ στρατηγήσας
[13, 1]	ἔφησεν, ὦ βασιλεῦ, τὸν ταῦτα	ἀποδεξόμενον	ἀπὸ συμβόλων τε πολλάκις δεδειπνηκέναι
[13, 1]	δῆλος ἦν οὐ πάνυ τι	ἀποδεχόμενος,	δεῖ γάρ, ἔφησεν, ὦ βασιλεῦ,
[13, 44]	ὑποκριτήν· τότε δ' ὄντος ἐν	ἀποδημίᾳ,	ἐξ οὗ γεγονὸς ἦν ἄρρεν
[13, 85]	ζῷον ὁ δελφὶς χάριν τε	ἀποδιδόναι	ἐπιστάμενον. Φύλαρχος γοῦν ἐν τῇ
[13, 31]	τῆς ἐλευθερίας χαριστήρια τῇ πόρνῃ	ἀποδιδόντας	Αφροδίτης Πόρνης ναὸν ἱδρύσασθαι. Αλεξις
[13, 95]	παρ' ὧν προδόσεις λαμβάνων οὐκ	ἀποδίδωσι,	δικάζονται αὐτῷ συγκλείσαντες τὰ καπηλεῖα,
[13, 39]	φασι κνησθῆναί τε τὸν Δημήτριον.	Αποδοκιμαζούσης	δὲ πάντα καὶ πάνυ κατεγχλιδώσης
[13, 94]	τὴν {τοιαύτην} χρῆσιν τῶν μύρων	ἀποδοκιμάσαντος,	Σόλωνος δὲ τοῦ νομοθέτου οὐδ'
[13, 60]	καλεῖσθαι διὰ τὸ ἀποσήθειν καὶ	ἀποδύειν	τοὺς συνόντας αὐτῇ, τὴν δὲ
[13, 44]	πέποιθα τοῦθ' ὅτι εἰς νύκτ'	ἀποδώσεις	τῳ θυγατρίῳ μου διπλοῦν. Εν
[13, 27]	οἶσθ' ὅτι οὔκ ἐστιν ἥδιστον	ἀποθανεῖν	βινοῦνθ' ἅμα, ὥσπερ λέγουσιν ἀποθανεῖν
[13, 27]	ἀποθανεῖν βινοῦνθ' ἅμα, ὥσπερ λέγουσιν	ἀποθανεῖν	Φορμίσιον. Ἢ ἥδιστόν ἐστί σοι,
[13, 67]	αὐτὴν κατανάλωσεν ἑταίραν οὖσαν καὶ	ἀποθανούσῃ	πολυτάλαντον μνημεῖον κατεσκεύασεν Ἐκφέρων τε
[13, 85]	γυνὴ παιδίον αὑτῆς τριακοσταῖον παρακατέθετο.	Αποθανούσης	δὲ τῆς ἀνθρώπου δεινή τις
[13, 34]	καὶ Θεοδότην· ὑφ' ἧς καὶ	ἀποθανὼν	ἐκηδεύθη ἐν Μελίσσῃ κώμῃ τῆς
[13, 59]	ἐν ὄψει τῶν Πανελλήνων πάντων	ἀποθεμένη	θοἰμάτιον καὶ λύσασα τὰς κόμας
[13, 71]	σκολιοῖο τυπέντα τόξου νυκτερινὰς οὐκ	ἀποθέσθ'	ὀδύνας ἀλλὰ Μακηδονίης πάσας κατενίσατο
[13, 51]	ἀναλαβὼν ὁ ἰατρὸς Νικόστρατος {καὶ}	ἀποθντήσκων	κατέλιπεν αὐτῇ πολὺν έλλέβορον, ἄλλο
[13, 68]	Ἐκμαθεῖν δέ σου ποθῶ μακρὰν	άποικῶν	κεῖθεν, Ατθίδα χθόνα τίνες τύχαι
[13, 85]	ἐπὶ πλεῖστον νηχόμενος καὶ πάλιν	ἀποκαθίστα	εἰς τὴν γῆν. Φιλανθρωπότατον δὲ
[13, 83]	τῷ Πυθοδώρου τοῦ Σικυωνίου υἱῷ	ἀποκερουμένῳ	τὴν κόμην, ὄντι καλῷ συγγενόμενον
[13, 92]	ὁ πρὸς τοὺς εἰς δικαστήρια	ἀποκληρουμένους	διαλεγόμενος περὶ τοῦ δικαίου κλεπτιστάτους
[13, 13]	φήσειέ τις. Αλεξις δ' ἐν	Αποκοπτομένῳ·	Λέγεται γὰρ λόγος ὑπὸ τῶν
[13, 14]	λίαν ἦν θρασὺς καὶ σοβαρός,	ἀποκόψαντες	αὐτοῦ τὰ πτερά, ἵνα μὴ
[13, 45]	πινακίδα καὶ γραφεῖον ἐξηρτημένον ἔχοντ'	Απόκριναι,	φησίν, ὦ ποιητά μοι, τί
[13, 42]	δ' ἦν καὶ ἀστεία τις	ἀποκρίνασθαι,	τάδε περὶ αὐτῆς ὁ Μάχων
[13, 47]	ἀργὸν φορεῖ. ~Γναθαίνης δὲ πολλὰς	ἀποκρίσεις	ἀνέγραφεν ὁ Λυγκεύς. Παρασίτου γάρ
[13, 46]	δ' ἧν εὔθικτος πρὸς τὰς	ἀποκρίσεις	ἡ Γνάθαινα. Καὶ ἄλλαι δὲ
[13, 39]	εὔθικτος καὶ ἀστικη πρὸς τὰς	ἀποκρίσεις,	καθάπερ καὶ Γνάθαινα, περὶ ἧς
[13, 64]	ἀνακρινομένην ὑπο τῆς Λοαδίκης οὐδ'	ἀποκρίσεως	αὐτὴν ἀξιῶσαι ἀπαγομένην τε ἐπὶ
[13, 64]	γεγονυῖα πρότερον ἐρωμένη, παρακολουθοῦσα διότι	ἀποκτεῖναι	βούλεται τὸν Σώφρονα ἡ Λαοδίκη
[13, 59]	ζάκορον Αφροδίτης ἐλέῳ χαρισαμένους μὴ	ἀποκτεῖναι.	Καὶ ἀφεσθείσης ἐγράφη μετὰ ταῦτα
[13, 40]	τὸν πατέρα αὐτοῦ Αντίγονον καὶ	ἀποκτεῖναι	Οξύθεμιν ὡς καὶ πολλὰ συνεξαμαρτάνοντα
[13, 64]	τῆς Αρτέμιδος ἱερὸν συγκατέφυγεν καὶ	ἀποκτεινάντων	αὐτὸν ἐκείνων ἡ Εἰρήνη ἐχομένη
[13, 64]	λαμβάνω, Λαοδίκη δὲ τὸν ἴδιον	ἀποκτείνασα	τηλικαύτης τιμῆς ἀξιοῦται. Ο δ'
[13, 3]	Κασσάνδραν σὺν αὐτῷ τῷ Αγαμέμνονι	ἀποκτείνει,	ἣν εἰς τὴν Ελλάδα ὁ
[13, 86]	άπεκάλουν, ὅτι ἔξεστι αὐτῷ τούτων	ἀπολαύειν.	Καὶ ἕτερα τούτοις παραπλήσια πάνυ
[13, 17]	τὸν ἐρώμενον, ὅπως διὰ παντὸς	ἀπολαύῃ	τῆς τοῦ θεωρεῖν ἡδονῆς. Λέγει
[13, 55]	χορηγῶ πολλά, ἵνα αὐτὸς αὐτῆς	ἀπολαύω,	οὐχ ἵνα μὴ ἄλλος. Τοῦ
[13, 95]	κόριον μετεχειρίζετο τῆς ἡλικίας αὐτῆς	ἀπολαύων,	ἧς ῥᾷον τοὺς ὀδόντας ἀριθμῆσαι
[13, 49]	ταῦτα συγκόψαι, ἄλλα δἐ κατασκευάσαι,	Ἀπολεῖς,	ἔφη, ἐκάστου τὸ ἴδιον. Λεόντιον
[13, 45]	Αἶγα, Πύθωνός τινος αὐτήν ποτ'	ἀπολιπόντος,	Εὔαδριν δὲ τὴν παχεῖαν ἀναλαβόντος,
[13, 34]	τὰς τῶν ἑταιρίδων θύρας ἐκώμαζεν,	ἀπολιπὼν	τὰς Λακαίνας καὶ τὰς Αττικάς.
[13, 60]	περὶ τῶν ἐν Δελφοῖς Αναθημάτων.	~Απολλόδωρος	δ' ἐν τῷ περὶ Εταιρῶν
[13, 46]	ὁ Βυζάντιος ἑκατὸν καὶ λε'	Απολλόδωρος	δὲ τούτων πλείους, ὁ Γοργίας
[13, 31]	Νεαίρας λόγῳ, εἰ γνήσιος, ὃν	Απολλόδωρος	εἴρηκε, φησί· Τὰς μὲν ἑταίρας
[13, 28]	Περὶ ἧς φησιν ὁ Αθηναῖος	Απολλόδωρος	ἐν τοῖς περὶ Θεῶν οὕτως.
[13, 50]	ἀφύαι, περὶ ὧν ὁ προειρημένος	Απολλόδωρός	φησι· Σταγόνιον καὶ Ἄνθις ἀδελφαί·
[13, 50]	Μοσχίωνι. Περὶ δὲ τῆς Φανοστράτης	Απολλόδωρός	φησιν έν τῷ περὶ τῶν
[13, 21]	αἰεὶ τοιαυτὶ βιβλία Αριστοφάνους καὶ	Απολλοδώρου	καὶ Αμμωνίου καὶ Αντιφάνους, ἔτι
[13, 66]	τὴν Βακχίδα μὴ περιιδεῖν αὐτον	ἀπολλύμενον.	Καὶ ἡ Βακχὶς τὴν ὁρμὴν
[13, 8]	οὐδὲ οὗ τῶν τριάκοντ' οὐκ	ἀπόλλυται	τρία πλοιάρια γήμας δ' οὐδε
[13, 71]	δ' ἐχλίηνεν ὃν ἔξοχον ἔχρη	Απόλλων	ἀνθρώπων εἶναι Σωκράτη ἐν σοφίῃ
[13, 78]	αὐτοὺς πολλὰ ἐπαινέσαντα. Διὸ καὶ	Απόλλων	ἡσθεὶς ἐπὶ τούτοις ἀναβολὴν τοῦ
[13, 81]	ποιητής, ἔφη ὁ> λέγων χρυσοκόμαν	Απόλλωνα·	Χρυσέας γὰρ εἰ ἐποίησεν ὁ
[13, 26]	ἔστιν αὐλούσας ἰδεῖν αὐλητρίδας πάσας	Απόλλωνος	νόμον, Διὸς νόμον· αὖται δὲ
[13, 92]	ἔγραψε Φίλων ὁ Αριστοτέλους γνώριμος,	ἀπολογίαν	ὑπὲρ τοῦ Σοφοκλέους Δημοχάρους πεποιηκότος
[13, 50]	μνημονεύοντας αὐτῶν ἢ κατηγοροῦντας ἢ	ἀπολογουμένους,	μνησθήσομαι καὶ τούτων. Δημοσθένης μὲν
[13, 8]	δ' ἐν Καλλωνίδῃ κακὀς κακῶς	ἀπόλοιθ'	ὁ γήμας δεύτερος θνητῶν. Ο
[13, 8]	δ' ἐν Χρυσίλλᾳ· Κακὸς κακῶς	ἀπόλοιθ'	ὅστις γυναῖκα δεύτερος ἔγημε τὸν
[13, 8]	ὅλως. Εν δὲ Εμπιμπραμένῃ ἐξώλης	ἀπόλοιθ'	ὅστις ποτὲ ὁ πρῶτος ἦν
[13, 8]	ποτε ἐρῶ γυναῖκας νὴ Δί'	ἀπολοίμην	ἄρα πάντων ἄριστον κτημάτων. Εἰ
[13, 85]	χρησάμενος περὶ Μὺκονον καὶ πάντων	ἀπολομένων	μόνος ὑπὸ δελφῖνος ἐσώθη ὁ
[13, 78]	ἔλεον τῶν βασάνων ἤγαγον, ὡς	ἀπολῦσαι	αὐτοὺς πολλὰ ἐπαινέσαντα. Διὸ καὶ
[13, 71]	αἰθὴρ βαιῇ ἐνὶ σφαίρῃ πάντ'	ἀπομασσόμενον.	Οἵῳ δ' ἐχλίηνεν ὃν ἔξοχον
[13, 46]	ἀντεχόμεναι καὶ τοῖς μαθήμασι χρόνον	ἀπομερίζουσαι·	διόπερ καὶ εὔθικτοι πρὸς τὰς
[13, 46]	Λυγκεὺς ὁ Σάμιος ἐν τοῖς	Απομνημονεύμασιν	ἱστορεῖ. Εν ἀγῶνι οὖν ποτε
[13, 43]	ὑπερτράγῃς. ~Καὶ ἄλλων δὲ ἑταιρῶν	ἀπομνημονεύματα	ὁ Μάχων συνήγαγεν, ὧν οὐκ
[13, 48]	Αριστόδημος δ' ἐν δευτέρῳ Γελοίων	Απομνημονευμάτων	Γνάθαιναν, φησί, δύο ἐμισθώσαντο, στρατιώτης
[13, 15]	ἄμμοις ποιῶν. ~Τούτων τῶν Αλέξιδος	ἀπομνημονεύσας	ὁ Μυρτίλος κᾆτα ἀποβλέψας εἰς
[13, 94]	Πρὸς Αἰσχίνην τὸν Σωκρατικὸν χρέως»	ἀπομνημονεύσω	δ' ἐγώ, εἰ καί πολλά
[13, 57]	ἐνατίθεμαι τὰ νῦν, ἕως ἂν	ἀπομνημονεύσω	τὸν {περὶ} τῶν καλῶν γυναικῶν
[13, 22]	παγίσι τοῦ βίου ἔνδον κάθητ'	ἀπόπληκτος	οὐδ' ἐξέρχεται. ~Αλεξις δ' ἐν
[13, 6]	διαφέρειν Σκύλλης δοκεῖ Οὐ δύ'	ἀποπνίξασ'	ἑταίρους τὸν τρίτον θηρεύεται ἔτι
[13, 71]	Αίδῃ. Φημὶ δὲ καὶ Βοιωτὸν	ἀποπρολιπόντα	μέλαθρον Ησίοδον πάσης ἤρανον ἱστορίης
[13, 71]	γαῖαν κλαίων, αἰάζων δ' ἦλθεν	ἀποπρολιπὼν	ἄκρην ἐς Κολοφῶνα γόων δ'
[13, 31]	πᾶσι τοῖς τὴν Λυδίαν οἰκοῦσιν	ἄποπτον	εἶναι. Δημοσθένης δ' ὁ ῥήτωρ
[13, 41]	Μάχων τάδε φησίν· Ἴσως ἂν	ἀπορήσαι	τις εὐλόγως θ' ἅμα τῶν
[13, 13]	ὑπὸ τῶν κακῶν καὶ τῆς	ἀπορίας	φιλοσοφεῖν ἐπῆλθέ μοι. καί μοι
[13, 14]	ἰταμούς, προθύμους, εὐπόρους ἐν τοῖς	ἀπόροις,	βλέποντας ἀθλιωτάτους. Θεόφιλος δ' ἐν
[13, 9]	ὡς ἄκατος, οὐδ' ἄγκυραι ἔχουσιν·	ἀπορρήξασα	δὲ δεσμὰ πολλάκις ἐκ νυκτῶν
[13, 9]	πείθεται ἑνὶ πηδαλίῳ, τὸ πεῖσμ'	ἀπορρήξασα	δὲ> ἐκ νυκτὸς ἕτερον λιμέν'
[13, 60]	ὀνομαζομένην Σηστὸν καλεῖσθαι διὰ τὸ	ἀποσήθειν	καὶ ἀποδύειν τοὺς συνόντας αὐτῇ,
[13, 2]	καὶ τοὺς τῆς κωμῳδίας ποιητὰς	ἀποσιωπῆσαι	τοῦτο, πολλάκις τοῦ Σωκράτους μνημονεύοντας.
[13, 87]	τὸ Δαμασκὸν ἑλεῖν καὶ τῆς	ἀποσκευῆς	τῆς Δαρείου ἐγκρατὴς γενέσθαι. Καταριθμησάμενος
[13, 68]	τοῦ Αρπάλου ἐπὶ θάλατταν καὶ	ἀποστάντος.	Καὶ τῆς μὲν Πυθιονίκης ὡς
[13, 66]	τῆς Βακχίδος τὸ κάλλος καὶ	ἀποστρέψαι	θέλουσα τὸν νεανίσκον τοῦ πρὸς
[13, 49]	Πρὸς Λαίδα τὴν Κορινθίαν ἐραστὴς	ἀποσφράγισμα	πέμψας ἐκέλευε παραγίνεσθαι. Ἣ δ'
[13, 6]	Θεανὼ δ' οὐχὶ Σειρήν ἐστιν	ἀποτετιλμένη	Βλέμμα καὶ φωνὴ γυναικός, τὰ
[13, 45]	Γλυκέρον, Μέλλει γὰρ ὥσπερ μαινίδας	ἀποτηγανίζειν,	φησί, μου τὸ λῄδιον. Ο
[13, 43]	δειπνοῦσα θῄταίρᾳ ποτε Γνάθαινα, τοὔψον	ἀποτιθείσης	πᾶν σχεδὸν τῆς Δεξιθέας τῇ
[13, 26]	λαικαστριῶν. ~Τῶν οὗν μεγαλομίσθων ἑταιρῶν	ἀποτρέπω	σε, γραμματικώτατε, διότι Τὰς μὲν
[13, 39]	εὐχερῆ, τῇ χειρί τε ταἰδοῖον	ἀποτρίψας	{καὶ} θιγὼν τοῖς δακτύλοις Τουτί
[13, 45]	θεραπαινίδα τὸ μισθάριον ἔχουσαν ἐκέλευ'	ἀποφέρειν	θοἰμάτιον. Ο γναφεὺς δ' εἶπεν·
[13, 43]	τὀ μὲν τάριχος εἶπε ταχέως	ἀποφέρειν	πρὸς τοὺς σπανίζειν ὁμολογουμένους ἁλῶν,
[13, 54]	μὲν τὰ καλὰ τῶν ἑταιρῶν	ἀποφθέγματα	πεπεράνθω μέχρι τούτων· ἐπ' ἄλλο
[13, 53]	μὲν τὰ καλὰ τῶν ἑταιρῶν	ἀποφθέγματα	πεπεράνθω μέχρι τούτων· ἐπ' ἄλλο
[13, 48]	ἡ Γνάθαινα καὶ οὐκ ἀνάστειος	ἀποφθέγξασθαι·	ἥτις καὶ νόμον συσσιτικὸν συνέγραφεν,
[13, 49]	έφεστηκυῖα γραῦς αὐτῷ. Ἣ δὲ	Ἀποφύσα,	εἶπε, καὶ τῷ κάτω χρῶ.
[13, 41]	Εδωκ' ἄν, ἵν' εἶχες, φήσ'	ἀποψᾶσθαι,	τάλαν. ~Οτι δ' ἦν καὶ
[13, 47]	Εἱ δὲ λίθον, έφη, εἶχες»	Ἀποψήσασθαι	ἄν σοι ἔδωκα. Ἐτύγχανεν δὲ
[13, 2]	ἕκαστος ἧς ἐπιλάβοιτο, ταύτην ἀπῆγεν	ἄπροικον.	Διὸ καὶ Λύσανδρος ἐζημίωσαν, ὅτι
[13, 71]	δῆμον Αμύκλου καὶ Σπάρτην, ἰδίων	ἁπτόμενος	παθέων. Μίμνερμος δὲ τὸν ἡδὺν
[13, 24]	ὄντας ἐπικαλούμεναι πατρίδια, τοὺς δ'	ἀπφάρια,	τοὺς νεωτέρους. Καὶ τῶνδ' ἑκάστην
[13, 85]	ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ μικρὸν	ἀπωτέρω	τῶν ἐκκομιζόντων τὸν Κοίρανον, ὡσεὶ
[13, 81]	ἔφη, στρατηγεῖν δ' οὐκ ἐπιστασθαι.	Αρ'	οῦν οὐ κατ' ὀρθόν μοι
[13, 29]	δ' εἰς ἔρωτα τυγχάνεις ἐληλυθώς·	ἆρ'	ὡς ἀληθῶς ἐστι γοῦν ἁπλῆ
[13, 21]	ἐπαγγέλλεσθαι διδάσκειν εὐτυχίαν, ἐρωτοδιδάσκαλε· οὐδὲν	ἄρα	διαφέρεις Αμάσιος τοῦ Ηλείου, ὃν
[13, 13]	ἦν ὁ γράψας πρῶτος ἀνθρώπων	ἄρα	ἢ κηροπλαστήσας Ερωθ' ὑπόπτερον; Ως
[13, 76]	νεόγυιον ἐς ἥβαν. Εν δ'	ἄρα	καὶ Τενέδῳ Πειθώ τ' ἔναιεν
[13, 35]	ἐν ταῖς ἱστορίαις γέγραπται ὡς	ἄρα	κατὰ τὸν ὕπνον ἰδοῦσα τὸν
[13, 8]	ἐρῶ γυναῖκας νὴ Δί' ἀπολοίμην	ἄρα	πάντων ἄριστον κτημάτων. Εἰ δ'
[13, 2]	τῷ περὶ Εὐγενείας Εἰ μὴ	ἄρα	συγκεχωρημένον κατὰ ψήφισμα τοῦτο ἐγένετο
[13, 81]	Σοφοκλῆς Οὐδὲ τόδε σοι ἀρέσκει	ἄρα,	ῷ ξένε, τὸ Σιμωνίδειον, κάρτα
[13, 55]	ἢ πέπαυσο» καὶ ό Αρίστιππος	Ἆρά	γε μή τί σοι ἄτοπον
[13, 13]	εἰμὶ τοὐνόματος. Εὔβουλος δ' ἢ	Αραρὼς	ἐν Καμπυλίωνι· Τίς ἦν ὁ
[13, 31]	τῆς Εταίρας μνῆμα, εἰς ὕψος	ἄρας	ὥστε περιοδεύοντος αὐτοῦ τὴν ἐντὸς
[13, 49]	Πανδίονος. Φρύνη συνδειπνοῦσά ποτε γράσωνι	ἄρασα	φορίνην Λαβέ, εἶπε, καὶ, ταῦτα
[13, 70]	τοῦ φιλοσόφου. Βιλιστίχη δ' ἡ	Αργεία	ἑταίρα καὶ αὐτὴ ἔνδοξος, τὸ
[13, 91]	ἀλλ' ἐκ τῆς Αγία τοῦ	Αργείου	Ιλίου Πέρσιδος οὗτος γὰρ παμπόλλους
[13, 10]	Φωκέως θυγατέρα Μεγιστὼ καὶ τὰς	Αργείων	θυγατέρας ἐπανιούσας ἐκ τοῦ Πυθικοῦ
[13, 88]	ἐν Θυέστῃ· Ρόδ' ὀξυφεγγῆ κρίνεσιν	ἀργεννοῖς	ὁμοῦ. Εν δὲ Μινύαις· Πολλὴν
[13, 46]	Αγάθωνα Γυνὴ τὸ σῶμα δι'	ἀργίαν	ψυχῆς φρόνησιν ἐντὸς οὐκ ἀργὸν
[13, 70]	Ατρειδῶν σῴζουσα, ὡς οἱ τὰ	Αργολικὰ	γράψαντες ἱστοροῦσιν. Ενδοξος δ' ἐστὶν
[13, 46]	ἀργίαν ψυχῆς φρόνησιν ἐντὸς οὐκ	ἀργὸν	φορεῖ. ~Γναθαίνης δὲ πολλὰς ἀποκρίσεις
[13, 31]	Ιάσοντα τὸν Αἴσονος συναγαγόντα τοὺς	Αργοναύτας	Εταιρείῳ Διὶ θῦσαι καὶ τὴν
[13, 44]	ὑπὸ τὰς στέγας τὸν κοῖλον	Αργος	δωρεὰν θέλοντ' ἔχειν. Πανηγύρεως οὔσης
[13, 26]	τάδε λέγει· Αὕτη δὲ Λαὶς	ἀργός	ἐστι καὶ πότις, τὸ καθ'
[13, 80]	εἴσατο καὶ ἱερὸν αὑτόθι Αφροδίτης	Αργυννίδος.	Λικύμνιος δ' ὁ Χῖος ἐν
[13, 80]	τοὺς ἄθλους ὑπομεῖναι. Αγαμέμνονά τε	Αργύννου	ἐρασθῆναι λόγος, ἰδόντα ἐπὶ τῷ
[13, 80]	δ' ὁ Χῖος ἐν Διθυράμβοις	Αργύννου	φησὶν ἐρώμενον Υμέναιον γενέσθαι. Αντιγόνου
[13, 55]	ὅτι Σὺ μὲν αὐτῇ τοσοῦτον	ἀργύριον	δίδως, ἣ δὲ προῖκα Διογένει
[13, 85]	λαβόντας δελφῖνα καὶ μέλλοντας κατακόπτειν	ἀργύριον	δοὺς καὶ παραιτησάμενος ἀφῆκεν εἰς
[13, 94]	γάρ, ὦ ἄνδρες δικασταί, ὀφείλων	ἀργύριον	ἐπὶ τρισὶ δραχμαῖς Σωσινόμῳ τῷ
[13, 19]	δεῖ οὖν οὕτως ἐσταλμένους περὶ	ἀργύριον	ἐπτοῆσθαι καὶ ἐρωμένους περιάγεσθαι ξυρουμένους
[13, 47]	στεφανίτης ὁ ἀγών ἐστιν, ἀλλ'	ἀργυρίτης.	Ως δ' ὁ τὴν μνᾶν
[13, 83]	δὲ αὐλητρίδι Βρομιάδι Φάυλλος παρχήσιον	ἀργυροῦν	Φωκαέων καὶ στέφανον χρυσοῦν κιττοῦ
[13, 93]	ὁμιλούντων, αἰσθήσει τε πολλῷ ὑστεροῦντες	ἀργῶς	καὶ ἀφυλάκτως ζῆτε. Λοιδόρου δὲ
[13, 76]	μὲν αἵ τε Κυδώνιαι μηλίδες	ἀρδόμεναι	ῥοὰν ἐκ ποταμῶν, ἵνα παρθένων
[13, 21]	τινα ἐν καπηλείῳ κωλῦσαι εἰς	Αρειον	πάγον. Σὺ δὲ, ὦ σοφιστά,
[13, 21]	ὡς Ασκληπιάδης εἴρηκεν ὁ τοῦ	Αρείου	ἐν τῷ περὶ Δημητρίου τοῦ
[13, 21]	εἰ γνήσιος ὁ λόγος, τοὺς	Αρεοπαγίτας	φησιν ἀριστήσαντά τινα ἐν καπηλείῳ
[13, 21]	Ισοκράτους τοῦ ῥήτορος ἐν τῷ	Αρεοπαγιτικῷ	εἰρηκότος· ἐν καπηλείῳ δὲ φαγεῖν
[13, 60]	Φρύνῃ Γρυλλίων εἷς ὢν τῶν	Αρεοπαγιτῶν,	ὡς καὶ Σάτυρος ὁ Ολύνθιος
[13, 81]	Ερετριεῖ Σοφοκλῆς Οὐδὲ τόδε σοι	ἀρέσκει	ἄρα, ῷ ξένε, τὸ Σιμωνίδειον,
[13, 71]	καὶ δεινὴ μύθων κῆδος ἔχουσ'	ἀρετή,	οὐδ' οἳ δεινὸν ἔρωτος ἀπεστρέψαντο
[13, 74]	μέγα. Νεανίσκῳ γὰρ τὴν πᾶσαν	ἀρετὴν	ἔχοντι τοῦτο μόνον τὸ ἁμάρτημα
[13, 29]	συγγενῶν, ἦθός τι χρυσοῦν πρὸς	ἀρετὴν	κεκτημένης ὄντως ἑταίρας. Αἱ μὲν
[13, 93]	Εξ ὧν ἁπάντων ἀλλότριοι μὲν	ἀρετῆς,	μάταιοι δὲ ἐστὲ> εἰς τὸ
[13, 11]	τάδε· Παίδευμα δ' Ερως σοφίας	ἀρετῆς	πλεῖστον ὑπάρχειν, καὶ προσομιλεῖν οὗτος
[13, 94]	μαθητὴν καὶ περὶ δικαιοσύνης καὶ	ἀρετῆς	πολλοὺς καὶ σεμνοὺς λέγοντα λόγους
[13, 46]	οὖν ποτε αὐτὸν ἀσχημονήσαντα σφόδρα	ἀρθῆναι	ἐκ τοῦ θεάτρου συνέβη καὶ
[13, 4]	δἐ Ελένην ἁρπάσας ἑξῆς καὶ	Αριάδνην	ἥρπασεν. Ιστρος γοῦν ἐν τῇ
[13, 4]	γάμων ἐξ ἁρπαγῆς μὲν Ελένην,	Αριάδνην,	Ιππολύτην καὶ τὰς Κερκύονος καὶ
[13, 4]	δι' ἣν καὶ τοὺς πρὸς	Αριάδνην	ὅρκους παρέβη, ὥς φησι Κέκρωψ.
[13, 95]	ἀπολαύων, ἧς ῥᾷον τοὺς ὀδόντας	ἀριθμῆσαι	{ὅσου ἐλάττους ἦσαν} ἢ τῆς
[13, 76]	χαρίζεσθαι κατὰ καιρόν μὴ πρεσβυτέραν	ἀριθμοῦ	δίωκε, θυμέ, πρᾶξιν. Διόπερ καὶ
[13, 42]	ἀστεῖός θ' ἅμα, τῆς Μανίας	ἄριστα	παιζούσης σφόδρα ἀνισταμένης τε πολλάκις,
[13, 24]	τῶν υἱῶν κέρματα. Οντως γὰρ	ἄριστα	χωλὸς οἰφεις, τοῦ κρηπιδοποιοῦ πατρός
[13, 58]	ἄστει εἶχεν, ἐν Πειραιεῖ δὲ	Ἀρισταγόραν,	Φίλαν δ' ἐν Ἐλευσῖνι, ἣν
[13, 52]	Ὑπερείδης μέμνηται ἐν τῷ κατὰ	Αρισταγόρας	β' λέγων οὕτως· Ὥστε Λαὶς
[13, 50]	Ὑπερείδης δ' ἐν τῷ κατὰ	Αρισταγόρας	φησί Καὶ πάλιν τὰς Αφύας
[13, 28]	τὰς Μεταγένους Αὔρας ἢ τὸν	Αρισταγόρου	Μαμμάκυθον ὑμῖν ὀρχηστρίδας εἶπον ἑταίρας
[13, 95]	οὕτως. Εγὼ δὲ κατὰ τὸν	Αρίσταρχον	τὸν τραγικὸν ποιητήν Τάδ' οὐχ
[13, 63]	τὰ ἀφροδίσια, ὥς φησιν Ιδομενεύς.	Αριστάρχου	γοῦν τινος ἐρασθεὶς μειρακίου καὶ
[13, 83]	ἥν ἔστησαν Μεταποντῖνοι κατὰ τὴν	Αριστέα	τοῦ Προκονησίου ἐπιδημίαν, ὅτ' ἔφησεν
[13, 21]	σε καὶ πορνογράφον καλῶν, ὡς	Αριστείδην	καὶ Παυσίαν ἔτι τε Νικοφάνη
[13, 2]	γαμετὰς γυναῖκας, Ξανθίππην καὶ τὴν	Αριστείδου	Μυρτώ, οὐ τοῦ δικαίου καλουμένου
[13, 27]	ἐκείνων εἷς εἶναι οὓς ἐδίδαξαν	ἀριστερὰ	γράμματα Μοῦσαι, ὥς τις ἔφη
[13, 87]	δ' αὖ χορεία λαγόνα τὴν	ἀριστερὰν	ἔλυσε γυμνὴ δ' αἰθέρος θεάμασιν
[13, 68]	πέφυχ' ὅδε φέτωμ' ἄορνον. Οὑξ	ἀριστερᾶς	δ' ὅδε πόρνης ὁ κλεινὸς
[13, 21]	ὁ λόγος, τοὺς Αρεοπαγίτας φησιν	ἀριστήσαντά	τινα ἐν καπηλείῳ κωλῦσαι εἰς
[13, 55]	Τοῦ δὲ Διογένους εἰπόντος αὐτῷ·	Ἀρίστιππε,	κοινῇ συνοικεῖς πόρνῃ. Ἢ κύνιζε
[13, 55]	έγώ, ἢ πέπαυσο» καὶ ό	Αρίστιππος	Ἆρά γε μή τί σοι
[13, 55]	διὰ τῶν πρὸς Ερμαρχον Ἐπιστολῶν.	~Αρίστιππος	δὲ κατ' ἔτος δύο μῆνας
[13, 71]	ὅτ' Απιδανῆς Λαίδος ἠράσατο ὀξὺς	Αρίστιππος,	πάσας δ' ἠνήνατο λέσχας φεύγων
[13, 19]	καὶ ἀνελεύθεροι, καθάπερ οἱ τῆς	Αριστίππου	παρενεχθέντες αἱρέσεως ἄσωτοι καὶ θρασεῖς.
[13, 94]	δραχμαῖς Σωσινόμῳ τῷ τραπεζίτῃ καὶ	Αριστογείτονι	προσελθὼν πρὸς ἐμὲ ἐδεῖτο μὴ
[13, 78]	Πεισιστρατιδῶν θάνατος ὑπὸ Αρμοδίου καὶ	Αριστογείτονος	γενόμενος, περὶ Σικελίαν δ' ἐν
[13, 60]	Σάτυρος ὁ Ολύνθιος ὑποκριτὴς Παμφίλῃ.	Αριστογείτων	δὲ ἐν τῷ κατὰ Φρύνης
[13, 79]	ὅτι τὰ περὶ Κτατῖνον καὶ	Αριστόδημον	πεπλάσθαι φησὶν Πολέμων ὁ περιηγητὴς
[13, 48]	μὴ ἀνατραπῇς. Τοῦτο ἱστορεῖ Ηγήσανδρος.	Αριστόδημος	δ' ἐν δευτέρῳ Γελοίων Απομνημονευμάτων
[13, 78]	ᾧ καὶ ἐπαπέθανεν ὁ ἐραστὴς	Αριστόδημος,	λύσιν τ' ἔλαβε τὸ δεινόν.
[13, 92]	Καὶ Ρωμαῖοι δ' οἱ πάντα	ἄριστοι	ἐξέβαλον τοὺς σοφιστὰς τῆς Ρώμης
[13, 80]	ἔπεισεν αὐτὸν συγκωμάσαι αὑτῷ πρὸς	Αριστοκλέα	τὸν κιθαρῳδόν, οὗ σφόδρα ἤρα
[13, 62]	καὶ Λαγίσκα καὶ Ανθεια καὶ	Αριστόκλεια.	~Δημοσθένη δὲ τὸν ῥήτορα καὶ
[13, 65]	καὶ ἄλλων ἑταιρῶν, Αντείας, Στρατόλας,	Αριστοκλείας,	Φίλας, Ισθμιάδος, Νεραίας. Η δε
[13, 80]	δὲ τοῦ βασιλέως ἐρώμενος ἦν	Αριστοκλῆς	ὁ κιθαρῳδός, περὶ οὗ Αντίγονος
[13, 8]	νὴ Δί' ἀπολοίμην ἄρα πάντων	ἄριστον	κτημάτων. Εἰ δ' ἐγένετο κακὴ
[13, 36]	γυναῖκα καὶ στυνῴκει μεταθέμενος τοὔνομα	Αριστοξένην.	Καὶ ἔστι γένος ἐν Μασσιλίᾳ
[13, 36]	ἐγένετο υἱὸς Εὐξένου καὶ τῆς	Αριστοξένης.	~Θεμιστοκλῆς τε, ὥς φησι Ιδομενεύς,
[13, 2]	ὁ Φαληρεύς, Σάτυρος ὁ περιπατητικός,	Αριστόξενος,	οἷς τὸ ἐνδόσιμον Αριστοτέλης ἔδωκεν
[13, 56]	Κορίνθῳ τεθάφθαι πρὸς τῷ Κρανείῳ.	~Αριστοτέλης	δ' ὁ Σταγιρίτης οὐκ ἐξ
[13, 16]	αἰδὼς ἄνθος ἐπισπείρει. Καὶ ὁ	Αριστοτέλης	δὲ ἔφη τοὺς ἐραστὰς εἰς
[13, 2]	περιπατητικός, Αριστόξενος, οἷς τὸ ἐνδόσιμον	Αριστοτέλης	ἔδωκεν ἱρτορῶν τοῦτο ἐν τῷ
[13, 3]	Ἀλλ' οὐκ εἰκός, φησὶν ὁ	Αριστοτέλης,	εἰς χρῆσιν εἶναι τὸ πλῆθος
[13, 36]	~Τὸ ὅμοιον ἱστορεῖ γενέσθαι καὶ	Αριστοτέλης	ἐν τῇ Μασσαλιωτῶν Πολιτείᾳ οὕτως·
[13, 3]	Θαυμάσαι δ' ἄν τις, φησὶν	Αριστοτέλης	ὅτι οὐδαμου τῆς Ιλιάδος Ομηρος
[13, 20]	ἐστίν; ὡς καὶ ὁ σεμνότατος	Αριστοτέλης	τοῦ Φασηλίτου μαθητοῦ. Ημεῖς δ'
[13, 92]	οὗ λόγον ἔγραψε Φίλων ὁ	Αριστοτέλους	γνώριμος, ἀπολογίαν ὑπὲρ τοῦ Σοφοκλέους
[13, 56]	φησιν Ἕρμιππος ἐν τῷ περὶ	Ἀριστοτέλους	πρώτῳ, ἐπιμελείας φάσκων τῆς δεούσης
[13, 34]	βοῦς, διακελευσαμένου τοῦτο τοῦ πάντα	ἀρίστου	Αδριανοῦ βασιλέως· ὃς καὶ ἀνέστησεν
[13, 14]	τοῖς σώμασιν μάλιστα προσεδρεύειν τ'	ἀρίστους	τῷ πόθῳ, ποιητικούς, ἰταμούς, προθύμους,
[13, 62]	ἐρᾶν φησι. Μνημονεύει αὐτῆς καὶ	Αριστοφάνης	ἐν τῷ Γηρυτάδῃ. Μήποτε δὲ
[13, 46]	πόλις οὐκ ἔσχεν. Αναγέγραφε γοῦν	Αριστοφάνης	μὲν ὁ Βυζάντιος ἑκατὸν καὶ
[13, 25]	Ελλάς, ὡς καὶ ὁ χαρίεις	Αριστοφάνης	παρασημαίνεται, λέγων {τὀν Πελοποννησιακὸν πόλεμον}
[13, 21]	καὶ περιφέρων αἰεὶ τοιαυτὶ βιβλία	Αριστοφάνους	καὶ Απολλοδώρου καὶ Αμμωνίου καὶ
[13, 46]	πλέονας, παραλειφθῆναι φάσκοντες ὑπὸ τοῦ	Αριστοφάνους	μετὰ ἑταιρῶν πλειόνων καὶ τάσδε,
[13, 8]	πονηρῶν ἔτι λέγειν πολλὰς ἔχω.	Αριστοφῶν	δ' ἐν Καλλωνίδῃ κακὀς κακῶς
[13, 38]	γενέσθαι Καρύστιος ἐν Ιστορικοῖς Υπομνήμασιν.	Αριστοφῶν	δ' ὁ ῥήτωρ ὁ τὸν
[13, 14]	θεωρίκον ἔχουσιν ὑμιν διανέμειν ἑκάστοτε.	Αριστοφῶν	δὲ ἐν Πυθαγοριστῇ· Εἶτ' οὐ
[13, 51]	γὰρ κύριον ἦν Οἴα, ὡς	Ἀριστσφάνης	εἴρηκεν έν τῷ περὶ Ἑταιρῶν,
[13, 16]	παίδων ἤρων, ὡς καὶ ὁ	Αρίστων	ἔφη, ὅθεν καὶ καλεῖσθαι τοὺς
[13, 15]	τοὺς ἐρωμένους. Καί μοι δοκεῖ	Αρίστων	ὁ Κεῖος ὁ περιπατητικὸς οὐ
[13, 50]	Μνημονεύει δ' αὐτῆς Αντιφάνης ἐν	Αρκάδι	καὶ ἐν Κηπουρῷ, ἐν Ακεστρίᾳ,
[13, 86]	πρώην ἐγένετο ἐπὶ τῶν ἐξ	Αρκαδίας	θεωρῶν πρὸς Αντίγονον παραγενομένων. Εκεῖνοι
[13, 90]	οὗ ἱστορῶν Νικίας ἐν τοῖς	Αρκαδικοῖς	διαθεῖναί φησι αὐτὸν Κύψελον, πόλιν
[13, 74]	θ' ἡ χαλκοῦ θυγάτηρ ἐπ'	ἄρκαισι	καθίζῃ κοττάβου ὑψηλαῖς Βρομίου ψακάδεσσιν.
[13, 8]	τί χρὴ γυναῖκας ἐξειπεῖν κακόν	ἀρκοῦν	ἂν εἴη, κἂν γυναῖκ' εἴπἴς
[13, 37]	τε, ὥς φησι Ιδομενεύς, οὐχ	ἅρμα	ζευξάμενος ἑταιρῶν πληθούσης ἀγορᾶς εἰσήλασεν
[13, 35]	ἁρπάσας αὐτὴν ἀπήγαγεν ἐπὶ τό	ἅρμα	καὶ ἔφυγεν ἔχων τὴν Οδάτιν.
[13, 79]	καὶ ἁρπάσαντα καὶ ἀναθέμενον εἰς	ἃρμα	εἰς Θήβας φυγεῖν. Πράξιλλα δ'
[13, 35]	τινι τόπῳ αὐτῷ ἅρματι τὸν	ἁρματηλάτην	προῆγεν ἐνδεδυκὼς στολὴν Σκυθικήν. Καὶ
[13, 35]	στρατοπεδείαν διέβη μετὰ μόνου τοῦ	ἁρματηλάτου	καὶ νυκτὸς ὁρμήσας ἐπὶ τοῦ
[13, 35]	καταλιπὼν ἔν τινι τόπῳ αὐτῷ	ἅρματι	τὸν ἁρματηλάτην προῆγεν ἐνδεδυκὼς στολὴν
[13, 35]	καὶ νυκτὸς ὁρμήσας ἐπὶ τοῦ	ἅρματος	διῆλθεν διὰ γῆς πολλῆς, διώξας
[13, 70]	ἐστὶν καὶ Λέαινα ἡ ἑταίρα,	Αρμοδίου	ἐρωμένη τοῦ τυρρανονκτονήσαντος ἥτις καὶ
[13, 78]	κατὰ τῶν Πεισιστρατιδῶν θάνατος ὑπὸ	Αρμοδίου	καὶ Αριστογείτονος γενόμενος, περὶ Σικελίαν
[13, 94]	οὐδ' ἰχθυοπώλαιναν. Εκάστῳ γὰρ γένει	ἁρμόζοντα	δεῖν εἶναι καὶ τὰ τῆς
[13, 26]	τοῖς ἔτεσιν ἤδη τρέχει τὰς	ἁρμονίας	τε διαχαλᾷ τοῦ σώματος, ἰδεῖν
[13, 75]	Βρομίου ψακάδεσσιν. ~Αρχύτας δ' ὁ	ἁρμονικός,	ὥς φησι Χαμαιλέων, Αλκμᾶνα γενομέναι
[13, 86]	βοῶντος καὶ λέγοντος περὶ ἀφροδισίων	ἁρμοστὸν	εἶναι ἐν τῷ οἶνῳ μνείαν
[13, 25]	(καί μοι λέγειν τοῦτ' ἐστὶν	ἁρμοστόν,	Σόλων) μεστὴν ὁρῶντα τὴν πόλιν
[13, 33]	σύν δ' ἀνάγκᾳ πᾶν καλόν.	Αρξάμενος	δ' οὕτως ἑξῆς φησιν· Αλλὰ
[13, 32]	κατὰ τὸν Αἰσχύλου περὶ ἑταιρῶν,	ἀρξάμενος	ἀπὸ τῆς καλῆς Κορίνθου, ἐπειδή
[13, 4]	ἔρωτος γεγενῆσθαι, τὰς δ' ἐξ	ἁρπαγῆς,	ἄλλας δ' ἐκ νομίμων γάμων
[13, 4]	δ' ἐκ νομίμων γάμων ἐξ	ἁρπαγῆς	μὲν Ελένην, Αριάδνην, Ιππολύτην καὶ
[13, 77]	Διὸς καὶ τὸν τόπον δεικνύντες	Αρπάγιον	καλοῦσιν, ἐν ῷ καὶ μυρρίναι
[13, 50]	Καὶ μὴν ἀκούω μυριάδας τὸν	Αρπαλον	αὐτοῖσι τῶν Αγῆνος οὐκ ἐλάπονας
[13, 68]	Καὶ μὴν ἀκούω μυριάδας τὸν	Αρπαλον	αὐτοῖσι τῶν Αγῆνος οὐκ ἐλάσσονας
[13, 68]	Παλλίδην δ' ἐνταῦθα ἐκάλεσε τὸν	Αρπαλον.	Εν δἐ> τοῖς ἐξῆς τῷ
[13, 68]	Θεόπομπος ἱστορεῖ, φάσκων ἀπειρηκέναι τὸν	Αρπαλον	μὴ στεφανοῦν ἑαυτόν, εἰ μή
[13, 67]	τὴν Πυθιονίκην οἶσθα καὶ τὸν	Αρπαλον.	Μνημονεύει δ' αὐτῆς καὶ Αλεξις
[13, 50]	Ἀπειρῆσθαι τε πᾶσι μὴ στεφανοῦν	Ἅρπαλον,	ἐὰν μὴ καὶ Γλυκέραν στεφανῶσιν.
[13, 68]	δὲ τήν Πυθιονίκης τελευτὴν ὁ	Αρπαλος	Γλυκέραν μετεπέμψατο καὶ ταύτην ἑταίραν,
[13, 67]	Μένανδρος ὡς οὐδεμιᾶς οὔσης χρηστῆς.	~Αρπαλος	δ' ὁ Μακεδὼν ὁ τῶν
[13, 50]	τὸν τῆς Πυθιονίκης θάνατον ὁ	Ἅρπαλος	μετέπέμψατο τὴν Γλυκέραν Αθήνηθεν· ἣν
[13, 67]	τῇ πρὸς Αλέξανδρον Επιστολῇ τὴν	Αρπάλου	διαβάλλων ἀκολασίαν φησίν Ἐπίσκεψαι δἐ
[13, 68]	τὸ δρᾶμα ἤδη φυγόντος τοῦ	Αρπάλου	ἐπὶ θάλατταν καὶ ἀποστάντος. Καὶ
[13, 68]	γινομένης τοῦ δωρεὰς λαμβάνειν παρὰ	Αρπάλου,	λέγων ὧδε Ἔστιν δ' ὅπου
[13, 50]	Ἄδηλον εἰ αὕτη ἐστὶν ἡ	Αρπάλῳ	συνοῦσα· περὶ ἦς φησιν Θεόπομπος
[13, 77]	τοῖς Κρητικοῖς οὺ τὸν Δία	ἁρπάσαι	τὸν Γανυμήδην ἀλλὰ Μίνωα. Οἱ
[13, 79]	υἱοῦ αὐτοῦ Χρυσίππου, ὃν καὶ	ἁρπάσαντα	καὶ ἀναθέμενον εἰς ἃρμα εἰς
[13, 10]	πρὸς Φωκεῖς ἐπολέμησαν, δεκαέτης ἦν,	ἁρπασάντων	Κιρραίων τὴν Πελάγοντος τοῦ Φωκέως
[13, 35]	αὐτῷ τὴν φιάλην· καὶ ὃς	ἁρπάσας	αὐτὴν ἀπήγαγεν ἐπὶ τό ἅρμα
[13, 4]	ἣν Μήδειαν. Θησεὺς δἐ Ελένην	ἁρπάσας	ἑξῆς καὶ Αριάδνην ἥρπασεν. Ιστρος
[13, 82]	οὖν τὴν ὁμιλίαν ὁ παῖς	ἁρπάσας	τὸ τοῦ Σοφοκλέους χλανίδιον ᾤχετο,
[13, 10]	Ιστοριῶν, Θηβαίαν γένος, ὄνομα Θεανώ,	ἁρπασθεῖσαν	ὑπὸ Φωκέως τινός. Δεκαετὴς δὲ
[13, 25]	πόλεμον} ὅτι Περικλῆς διὰ τὸν	ἁρπασθείσας	ἀπ' αὐτῆς θεραπαίνας ὑπὸ Μεγαρέων
[13, 77]	προειρημένοι Χαλκιδεῖς παρ' αὑτοῖς φασιν	ἁρπασθῆναι	τὸν Γανυμήδην ὑπὸ τοῦ Διὸς
[13, 79]	ἡ Σικυωνία ὑπὸ Διός φησιν	ἁρπασθῆναι	τὸν Χρύσιππον καὶ Κελτοὶ δὲ
[13, 10]	Αρπίου θυγατέρα Νειτῆτιν. Ο δὲ	Αρπίας	ἐκπεπτώκει τῆς Αἰγυπτίων βασιλείας διὰ
[13, 10]	ἀλλὰ παλλακίδος ἔπεμψε δὲ τὴν	Αρπίου	θυγατέρα Νειτῆτιν. Ο δὲ Αρπίας
[13, 10]	πάντα καὶ δεηθείσης ἐκδικῆσαι τοῦ	Αρπίου	τὸν φόνον πείθει πολεμῆσαι Αἰγυπτίοις.
[13, 6]	Υδρα, λέαιν' ἔχιδνα, πτηνά θ'	Αρπυιῶν	γένη, εἰς ὑπερβολὴν ἀφῖκται τοῦ
[13, 68]	ἴσως αὐτοῖσιν ὀλέθρου κοὐχ ἑταίρας	ἀρραβών.	~Ενδόξους δὲ ἑταίρας καὶ ἐπὶ
[13, 50]	ἴσως αὐτοῖσιν ὀλέθρου κοὐχ ἑταίρας	ἀρραβών.	~Λυσίας δ' ἐν τῷ πρὸς
[13, 44]	ἀποδημίᾳ, ἐξ οὗ γεγονὸς ἦν	ἄρρεν	αὐτῷ παιδίον, οὐχ ὑπομένουσαν τὴν
[13, 57]	τοῦ Μυρτίλου ἔφη, εἰ ἔχομεν	ἀρρενικῶς	εἰρημένον τὸν τίγριν. Φιλήμονα γὰρ
[13, 16]	Λυκοφρονίδην εἰρηκέναι φησίν· Οὔτε παιδὸς	ἄρρενος	οὔτε παρθένων τῶν χρυσοφόρων οὐδὲ
[13, 35]	ὁ Ομάρτης διὰ τὸ εἶναι	ἀρρένων	παίδων ἕρημος· ἤθελεν γὰρ αὐτὴν
[13, 85]	δ' αὐτὸ ἐποίει καὶ ὁ	ἄρρην	ἐλέφας πολλάκις. ~Υμεῖς δὲ, ὦ
[13, 8]	τε> κατέλιπον Μένανδρος δ' ἐν	Αρρηφόρῳ	ἢ Αὐλητρίδι οὐ γαμεῖς, ἂν
[13, 5]	δὲ Λαρισαία Φίλιννα, ἐξ ἧς	Αρριδαῖον	ἐτέκνωσε. προσεκτήσατο δὲ καὶ τὴν
[13, 40]	ὀρχηστρίδα, ἐξ ἧς καὶ γεννῆσαι	Αρριδαῖον	τὸν μετ' Αλέξανδρον βασιλεύοντα, Δημητρίου
[13, 47]	παρασίτου τινὸς ἀπαντήσαντος λεπτοῦ έξ	ἀρρωστίας,	Ὡς ίσχνός» ἔφη. Τί γὰρ
[13, 57]	ἄττα γεραιέ. Μάθε οὖν ὅτι	ἀρσενικῶς	εἴρηκε τὸν τίγριν Ἄλεξις έν
[13, 13]	Εστὶν γὰρ οὔτε θῆλυς οὔτ'	ἄρσην,	πάλιν οὔτε θέος οὔτ' ἄνθρωπος,
[13, 64]	καὶ καταφυγόντος εἰς τὀ τῆς	Αρτέμιδος	ἱερὸν συγκατέφυγεν καὶ ἀποκτεινάντων αὐτὸν
[13, 43]	Δεξιθέας τῇ μητρί, Νὴ τὴν	Αρτεμιν,	εἰ, φησίν, ᾔδει, ἡ Γνάθαινα,
[13, 74]	τοῦ ὀλέθρου· καὶ οὔτε ἡ	Αρτεμις	ἡ περισσῶς ἀγαπήσασα οὔτε τῶν
[13, 28]	νῦν δ' οὐχ ὑμῖν ἀγορεύω	ἄρτι	χνοαζούσας αὐλητρίδας, αἵ τε τάχιστα
[13, 32]	αὐτόθι σοφιστείαν ὠνείδισας. Νόμιμόν ἐστιν	ἀρχαῖον	ἐν Κορίνθῳ ὡς καὶ Χαμαιλέων
[13, 18]	ἐν Αθήναις διατηροῦσιν οὐ σφόδρα	ἀρχαῖον	τὸν πρῶτον περικειράμενον παρωνύμιον ἔχει
[13, 33]	λεξοῦντι Ισθμου δεσπόται τοιάνδε μελίφρονος	ἀρχὰν	εὑρὸμενον σκολιοῦ ξυνάορον ξυναῖς γυναιξί.
[13, 56]	καὶ ᾄδειν εἰς αὐτὴν τάδε·	Αρχεάνασσαν	ἔχω τὴν ἐκ Κολοφῶνος ἑταίρην,
[13, 56]	δὲ καλὸς ἡμῶν Πλάτων οὐκ	Αρχεάνασσαν	τὴν Κολοφωνίαν ἑταίραν ἠγάπα; ὡς
[13, 69]	ναῦς ἐφ' ἁλὸς πελάγη. Καὶ	Αρχεδίκη	δ' ἦν ἐκ τῆς Ναυκράτεως
[13, 7]	οὐκ ἐχρῆν ἄρχουσιν, ὧν δ'	ἄρχειν	ἐχρῆν ἀμελοῦσιν, ἐπιορκοῦσιν, οὐδὲ ἓν
[13, 3]	παλλακίδων διὰ τὸ ὡς δεσπότην	ἄρχειν	τῆς γαμετῆς τὸν βασιλέα, ἔτι
[13, 71]	κατενίσατο λαύρας Αἰγείων, μέθεπεν δ'	Αρχέλεω	ταμίην εἰσόκε δαίμων, Εὐριπίδη, εὕρετ'
[13, 94]	ὑμῶν τὸν πολύν, ὦ φιλόσοφοι·	ἄρχεται	δ' οὕτως ὁ ῥήτωρ Οὐκ
[13, 76]	φιλόσοφον Ἡνίκ' ἐχρῆν δύνειν, νῦν	ἄρχεται	ἡδύνεσθαι. Μνησθεὶς δὲ καὶ τοῦ
[13, 59]	διηκρίβωσεν Ερωτα, ἐξ ἰδίης ἕλκων	ἀρχέτυπον	κραδίης, Φρύνῃ μισθὸν ἐμεῖο διδοὺς
[13, 86]	σκληρὸς ἐκεῖνος φιλόσοφος καὶ ἐν	ἀρχῇ	οὐδ' ἄν παρακαθίσαι ἐπιτρέπων τῇ
[13, 25]	ἀντεξέκλεψαν Ασπασίας πόρνα δύο· κἀντεῦθεν	ἀρχὴ	τοῦ πολέμου κατερράγη Ελλησι πᾶσιν
[13, 33]	εἰς αὐτὸν ἐγκώμιον, οὗ ἡ	ἀρχή	τρισολυμπιονίκαν ἐπαινέων οἶκον, ὕστερον δὲ
[13, 8]	ὁ τραγικὸς ἐν Σεμέλῃ, ἧς	ἀρχή	ὦ νύκτες, φησίν ὦ Ζεῦ,
[13, 15]	καὶ τοῦτο μόνον ἐξηλωκότες τὸν	ἀρχηγόν	ὑμῶν τῆς σόφιας Ζήνωνα τὸν
[13, 48]	τρίτῳ πίνακι τῶν Νόμων καὶ	ἀρχὴν	αὐτοῦ τήνδε παρέθετο· Ὁδε ὁ
[13, 31]	ἐγχειρίσας αὑτόν τε καὶ τὴν	ἀρχὴν	ἐκείνῃ πᾶσαν, ἀλλὰ καὶ τελευσάσης
[13, 33]	θυσίαν ᾀσθέν, ἐν ᾧ τὴν	ἀρχὴν	εὐθέως πεποίηται πρὸς τὰς ἑταίρας,
[13, 6]	κακῶν. Εστι δὲ σκοπεῖν ἀπ'	ἀρχῆς	πρῶτα μὲν τὴν Πλαγγόνα, ἥτις
[13, 65]	Σινώπης τῆς ἑταίρας τάδε λέγει	Αρχίαν	τὸν ἱεροφάντην ἐξελεγχθέντα ἐν τῷ
[13, 62]	γυνὴ ἑταίρα Ναὶς ὄνομα, ἧς	Αρχίας	κύριός ἐστιν, ὁ δ' Υμέναιος
[13, 20]	τὰς γυναῖκας. Διὸ καὶ φασὶν	Αρχιδάμου	τοῦ βασιλέως, γυναικὸς αὐτῷ καλῆς
[13, 59]	ἡ εἰκὼν αὕτη μέση τῆς	Αρχιδάμου	τοῦ Λακεδαιμονίων βασιλέως καὶ τῆς
[13, 72]	ἐν Σαπφοῖ δράματι Σαπφοῦς ἐραστὰς	Αρχίλοχον	καὶ Ιππώνακτα. Ταῦθ' ὑμῖν, ὦ
[13, 66]	τὴν Πλαγγόνα. Μαρτυρεῖ δὲ καὶ	Αρχίλοχος	περὶ αὐτῆς ἐν τούτοις Συκῆ
[13, 61]	ὄντι τῷ Σοφοκλεῖ συνῆν ἡ	Αρχίππη,	ὁ πρότερος αὐτῆς ἐραστὴς Σμικρίνης
[13, 61]	ἐρωτώμενος ὑπό τινος τί πράττει	Αρχίππη	χαριέντως ἔφη Ὥσπερ αἱ γλαῦκες
[13, 61]	τοῦ βίου, ὥς φησιν Ηγήσανδρος,	Αρχίππην	ἠγάπησεν τὴν ἑταίραν καὶ τοῦ
[13, 38]	τὸν νόμον εἰσενεγκὼν ἐπ' Εὐκλείδου	ἄρχοντος,	ὃς ἂν μὴ ἐξ ἀστῆς
[13, 7]	προσεγκαλοῦσ' ἔτι ὧν οὐκ ἐχρῆν	ἄρχουσιν,	ὧν δ' ἄρχειν ἐχρῆν ἀμελοῦσιν,
[13, 75]	καθίζῃ κοττάβου ὑψηλαῖς Βρομίου ψακάδεσσιν.	~Αρχύτας	δ' ὁ ἁρμονικός, ὥς φησι
[13, 3]	γυναῖκες εἰσὶν ἐνὶ κλισίῃς ἐξαίρετοι,	ἅς	τοι Αχαιοὶ πρωτίστῳ δίδομεν. Ἀλλ'
[13, 18]	λυποῦσιν ἡμᾶς, πρὸς θεῶν; Δι'	ἃς	ἀνὴρ ἕκαστος ἡμῶν φαίνεται, εἰ
[13, 24]	ἡμέραν, πρὸς ἑσπέραν, πάντας τρόπους·	ἃς	δ' οὔτ' ἰδεῖν ἔστ' οὔθ'
[13, 14]	ἡμᾶς κάτω, τὰς δὲ πτέρυγας	ἃς	εἶχε τῇ Νίκῃ φορεῖν ἔδοσαν,
[13, 24]	μάλ' εὐπρεπῶν ἐπὶ τοῖσι πορνείοισιν,	ἃς	ἔξεσθ' ὁρᾶν εἰληθερούσας, στέρν' ἀπημφιεσμένας,
[13, 28]	τῶν φιλίαν ἄδολον συντηρεῖν δυναμένων,	ἃς	ὁ Κύνουλκος τολμᾷ λοιδορεῖν, τὰς>
[13, 24]	τῇ χειρὶ τὴν ψυχὴν ἔχοντα}	ἃς	πῶς ποτ' ὦ δέσποινα ποντία
[13, 23]	ὀφρῦς πυρρὰς ἔχει τις· ζωγραφοῦσιν	ἀσβόλῳ.	Συμβέβηκ' εἶναι μέλαιναν· κατέπλασεν ψιμυθίῳ.
[13, 56]	καὶ φευγούσης ποτὲ αὐτῆς γραφὴν	ἀσεβείας	λέγων ὑπὲρ αὑτῆς πλείονα έδάκρυσεν
[13, 65]	ἐξελεγχθέντα ἐν τῷ δικαστηρίῳ ὡς	ἀσεβοῦντα	καὶ θύοντα παρὰ τὰ πάτρια
[13, 84]	φύσιν τῇ Αφροδίτῃ χρώμενοι καὶ	ἀσεβοῦντες	εἰς τὴν θεόν, μὴ τὸν
[13, 33]	σκόλιον τὸ παρὰ τὴν θυσίαν	ᾀσθέν,	ἐν ᾧ τὴν ἀρχὴν εὐθέως
[13, 89]	καλλίστη ἦν τῶν ἐν τῇ	Ασίᾳ	γυναικῶν καὶ ἀκολαστοτάτη. Φύλαρχος δὲ
[13, 35]	Οδάτις καλλίστη τῶν κατὰ τὴν	Ασίαν	γυναικῶν, καὶ ὁ Ζαριάδρης δὲ
[13, 35]	ἔρως οὗτος παρὰ τοῖς τὴν	Ασίαν	οἰκοῦσι βαρβάροις καὶ περισσῶς ἐστι
[13, 70]	ὥς φησι Νύμφις ἐν Περίπλῳ	Ασίας.	Νικαρέτη δἐ ἡ Μεγαρὶς οὐκ
[13, 89]	Νυμφόδωρος δ' ἐν τῷ τῆς	Ασίας	Περίπλῳ καλλίονάς φησι γίνεσθαι γυναῖκας
[13, 19]	μετὰ σοφιστῶν, νὴ Δία, λεπτῶν,	ἀσίτων,	σκυτίνων, κατὰ τὸν Αντιφάνην. ~Επαινῶ
[13, 93]	Σολέα Κλέαρχον οὐ καρτερικὸν βίον	ἀσκεῖτε,	κυνικὸν δὲ τῷ ὄντι ζῆτε
[13, 10]	τὴν δ' Εὐρυδίκην Μακεδονικῶς καθωπλισμένην,	ἀσκηθεῖσαν	τὰ πολεμικὰ παρὰ Κύννῃ τῇ
[13, 21]	κλεψύδραν συνουσιάζεν ἕως κενωθῇ, ὡς	Ασκληπιάδης	εἴρηκεν ὁ τοῦ Αρείου ἐν
[13, 71]	ἔνθεν ὅ γ' Ηοίην μνώμενος	Ασκραικὴν	πόλλ' ἔπαθεν, πάσας δὲ λόγων
[13, 71]	μέλαθρον Ησίοδον πάσης ἤρανον ἱστορίης	Ασκραίων	ἐσικέσθαι ἐρῶνθ' Ελικωνίδα κώμην ἔνθεν
[13, 72]	οὔκ ἐστι Σαπφοῦς τοῦτο τὸ	ᾆσμα	παντί που δῆλον. Εγὼ δὲ
[13, 75]	τραγῳδίαν· καὶ ἐδέχοντο τὰ τοιαῦτα	ᾄσματα	οἱ θεαταί. ~Καὶ ὁ Ρηγῖνος
[13, 75]	καὶ τοῦτον τὸν τρὸπον τῶν	ᾳσμάτων·	ἃ δὴ καὶ τὸ παλαιὸν
[13, 11]	ἐμνημόνευσαν τοῦ σκηνικοῦ φιλοσόφου Εὐριπίδου	ἀσμάτων,	ὧν ἦν τάδε· Παίδευμα δ'
[13, 24]	ποικιλόδιφρε, τὰς ἐπὶ τῶν οἰκημάτων	ἀσπάζεσθαι	καὶ μὴ καταναλίσκειν εἰς οὐδὲν
[13, 56]	εἰσιόντα καὶ ἐξιόντα ἀπ' αὐτῆς	ἀσπάζεσθαι	τὴν ἄνθρωπον, καὶ φευγούσης ποτὲ
[13, 12]	τὴν τοῦ θεοῦ σεμνότητα ἐμφαίνων,	ἀσπαζομένων	θάνατον ἔνδοξον ἀντ' αἰσχροῦ καὶ
[13, 25]	λέγ' ἀλλοτρία στί σοι. Καὶ	Ασπασία	δὲ ἡ Σωκρατικὴ ἐνεπορεύετο πλήθη
[13, 37]	Ζηνοφάνης φησὶ πρότερον Μιλτὼ καλουμένην	Ασπασίαν	μετονομασθῆναι. Συνηκολούθει δὲ αὐτῷ καὶ
[13, 56]	ὁ Σωκρατικὸς ἐρασθέντα φησὶν αὐτὸν	Ασπασίας	δὶς τῆς ἡμέρας εἰσιόντα καὶ
[13, 56]	ἐν πρώτῳ Ἐρωτικῶν, οὐχ ἕνεκεν	Ασπασίας	οὐ τῆς νεωτέρας ἀλλὰ τῆς
[13, 25]	οἱ Μεγαρῆς ὀδύναις πεφυσιγγωμένοι ἀντεξέκλεψαν	Ασπασίας	πόρνα δύο· κἀντεῦθεν ἀρχὴ τοῦ
[13, 71]	κουφοτέρας ἐξεπόνησ' ἀνίας, οἰκί' ἐς	Ασπασίης	πωλεύμενος οὐδέ τι τέκμαρ εὗρε,
[13, 42]	γὰρ σὺ φεύγων ἀπέβαλες τὴν	ἀσπίδα,	μὰ τὴν Αφροδίτην, ἀλλ' ὁ
[13, 83]	αὐτὸν κινδυνεύειν, ἀνακεῖσθαί τε τὴν	ἀσπίδα	ταύτην ἐν Δελφοῖς ἐν τῇ
[13, 83]	τρόπαιον ἐντετυπωμένον ἔχειν ἐπὶ τῆς	ἀσπίδος	καὶ θαυμαστῶς αὐτὸν κινδυνεύειν, ἀνακεῖσθαί
[13, 81]	δὴ ἡ κεφαλὴ τῇ κεφαλῇ	ἀσσοτέρα	γένηται. Ως δ' ἦν οἱ
[13, 58]	ἀνέλαβε, καὶ ταύτην μὲν ἐν	ἄστει	εἶχεν, ἐν Πειραιεῖ δὲ Ἀρισταγόραν,
[13, 29]	ἐστι γοῦν ἁπλῆ τις; Β.	ἀστεία	μὲν οὖν, νὴ τὀν Δία.
[13, 42]	τάλαν. ~Οτι δ' ἦν καὶ	ἀστεία	τις ἀποκρίνασθαι, τάδε περὶ αὐτῆς
[13, 51]	ἡ Νάννιον, ὅτι πρόσωπόν τε	ἀστεῖον	εἶχε καὶ έχρῆτο χρυσίοις καὶ
[13, 43]	κατὰ τύχην ἱστῶντα κρεοπῶλην τιν'	ἀστεῖον	πάνυ τῇ θ' ἡλικίᾳ σφόδρα
[13, 42]	πρὸς χάριν· βουλόμενος εἶωαι γλαφυρὸς	ἀστεῖός	θ' ἅμα, τῆς Μανίας ἄριστα
[13, 38]	ἄρχοντος, ὃς ἂν μὴ ἐξ	ἀστῆς	γένηται νόθον εἶναι, αὐτὸς ἀπεδείχθη
[13, 29]	ἰδὼν ἑταίρας εἰς ἔρωτ' ἀφίκετο,	ἀστῆς,	ἐρήμου δ' ἐπιτρόπου καὶ συγγενῶν,
[13, 39]	δὲ Λάμια σφόδρα εὔθικτος καὶ	ἀστικη	πρὸς τὰς ἀποκρίσεις, καθάπερ καὶ
[13, 46]	(αὕτη δ' ἐπεκαλεῖτο Κορώνη, Ληναιτόκυστος,	Αστρα,	Γνάθαινα καὶ ταύτης θυγατριδῆ Γναθαίνιον,
[13, 44]	τοῖς ὀναρίοις, φήσι, καὶ ταῖς	ἀστράβαις.	Γναθαίνον δ' εἶπ' Ὦ τάλαν,
[13, 44]	τινὰ ἔμπορον ἐραστὴν εὐτελῶς ἐπ'	ἀστράβης,	τὰ πάντ' ἔχουσ' ὀνάρια μεθ'
[13, 16]	ἐν ὄψει λύγγα θηρατηρίαν ἔρωτος,	ἀστραπήν	τιν' ὀμμάτων ἔχει· ᾗ θάλπεται
[13, 37]	πληθούσης ἀγορᾶς εἰσήλασεν εἰς τὸ	ἅστυ;	ἦσαν δ' αὗται Λάμια και
[13, 30]	ἀλλότριον εἰσελθὼν ὄψον ἐσθίειν μάθῃ	ἀσύμβολόν	τε χεῖρα προσβάλῃ βορᾷ, διδόναι
[13, 95]	τῷ Πειραιεῖ διάκεινται ὥστε πολὺ	ἀσφαλέστερον	εἶναι δοκεῖν εἰς τὸν Ανδρίαν
[13, 24]	κηπεύει κόρας· παρ' ὧν βεβαίως	ἀσφαλῶς	τ' ἔξεστί σοι μικροῦ πρίασθαι
[13, 46]	Εν ἀγῶνι οὖν ποτε αὐτὸν	ἀσχημονήσαντα	σφόδρα ἀρθῆναι ἐκ τοῦ θεάτρου
[13, 86]	παρεισδυῇ τὸ οἰνάριον, τὴν πᾶσαν	ἀσχημοσύνην	ἐπιδείκνυνται ὃ καὶ πρώην ἐγένετο
[13, 83]	περὶ συληθέντων ἐκ Δελφῶν Χρημάτων	Ασώπιχόν	φησι τὸν Επαμινώνδου ἐρώμενον τὸ
[13, 19]	οἱ τῆς Αριστίππου παρενεχθέντες αἱρέσεως	ἄσωτοι	καὶ θρασεῖς. Καὶ δὴ τοιοῦτοι
[13, 11]	εἰς ἐλπίδ' ἄγει. Τοῖς δ'	ἀτελέστοις	τῶν τοῦδε πόνων μήτε συνείην
[13, 59]	δὲ βάλλω οὐκέτ' ὀιστεύων, ἀλλ'	ἀτενιζόμενος.	Εκλογὴν δὲ αὐτῇ τῶν ἀγαλμάτων
[13, 68]	σου ποθῶ μακρὰν άποικῶν κεῖθεν,	Ατθίδα	χθόνα τίνες τύχαι καλοῦσιν ἤ
[13, 71]	Λέκτον πολλάκις Αἰολικοῦ κύματος ἀντιπέρας.	Ατθὶς	δ' οἷα μέλισσα πολυπρήωνα Κολώνην
[13, 76]	ψυχρᾷ φλογί, πρὸς δ' Αφροδίτας	ἀτιμασθεὶς	ἑλικοβλεφάρου ἢ περὶ χρήμασι μοχθίζει
[13, 74]	Ὅσοι τε πόντον τερμόνων τ'	Ατλαντικῶν	ναίουσιν εἴσω φῶς ὁρῶντες ἡλίου,
[13, 55]	Ἆρά γε μή τί σοι	ἄτοπον	δοκεῖ εἶναι, Διόγενες, οἰκιαν οἰκεῖν
[13, 55]	Οὕτως οὖν οὐδὲ γυναικὶ συνεῖναι	ἄτοπόν	ἐστιν ᾖ πολλοὶ κέχρηνται. Νυμφόδωρος
[13, 70]	ἔνδοξος, τὸ γένος ἀπὸ τῶν	Ατρειδῶν	σῴζουσα, ὡς οἱ τὰ Αργολικὰ
[13, 57]	παρὰ σοῦ τρέψομαι πεῦσιν, Φοῖνιξ	ἄττα	γεραιέ. Μάθε οὖν ὅτι ἀρσενικῶς
[13, 5]	μετὰ χεῖρας εἶχεν κύλικι τὸν	Ατταλον,	ἔπειτα κἀκεῖνος αὐτὸν τῷ ποτηρίῳ.
[13, 5]	αὐτοῖς τοῖς γάμοις ὁ μὲν	Ατταλος	νῦν μέντοι γνήσιοι, ἔφη, καὶ
[13, 5]	ἐρασθεὶς τὴν Ιπποστράτου μὲν ἀδελφήν,	Αττάλου	δὲ ἀδελφιδῆν καὶ ταύτην ἐπεισάγων
[13, 31]	καλοῦσιν, οἵ δὲ ἐν ἕλει,	Αττικαί,	φησὶν, ἑταῖραι ἱδρύσαντο αἱ συνακολουθήσασαι
[13, 34]	ἀπολιπὼν τὰς Λακαίνας καὶ τὰς	Αττικάς.	Μεδοντίδος γοῦν τῆς Αβυδηνῆς ἐξ
[13, 41]	τῶν νῦν ἀκροατῶν, εἴ τις	Αττικὴ	γυνὴ προσηγορεύετ' ἢ ἐνομίσθη Μανία.
[13, 78]	ὢν> εὔμορφον, Επιμενίδου καθαίροντος τὴν	Αττικὴν	ἀνθρωπείῳ αἵματι διά τινα μύση
[13, 37]	Θαίδα εἶχε μεθ' ἑαυτοῦ τὴν	Αττικὴν	ἑταίραν; περὶ ἧς φησι Κλείταρχος
[13, 45]	Θαλλόν· παρεγενήθη γὰρ εἰς τὴν	Αττικὴν	ὠνησόμενος χελιδονείους ἰσχάδας Υμήττιόν τε
[13, 92]	ψηφίσματι ἐξήλασε πάντας φιλοσόφους τῆς	Αττικῆς,	καθ' οὗ λόγον ἔγραψε Φίλων
[13, 92]	ἐς κόρακας ἐρρίφασιν ἐκ τῆς	Αττικῆς.	Καὶ Σοφοκλῆς δέ τις ψηφίσματι
[13, 38]	καὶ Λεαίνης καὶ αὐτῆς ἑταίρας	Αττικῆς	ὁ Δημήτριος καὶ ἄλλων πλειόνων
[13, 15]	τῶν Ερωτικῶν Ομοίων πρός τινα	Αττικόν,	μέγαν τινὰ κατὰ τὴν ἡλικίαν
[13, 4]	γοῦν ἐν τῇ τεσσαρεκαιδεκάτῃ τῶν	Αττικῶν	καταλέγων τὰς τοῦ Θησέως γενομένας
[13, 8]	χρησταὶ γυναῖκες ἐπέλιπον, τῶν δ'	αὖ	πονηρῶν ἔτι λέγειν πολλὰς ἔχω.
[13, 6]	τῆς οἰκίας. Οἱ Σινώπῃ δ'	αὖ	συνόντες οὐχ Υδρᾳ σύνεισι νῦν
[13, 87]	μαστὸν λελυμένης ἐπωμίδος. Τῆς δ'	αὖ	χορεία λαγόνα τὴν ἀριστερὰν ἔλυσε
[13, 17]	οὕτως· Υπνος δὲ χαίρων ὀμμάτων	αὐγαῖς	ἀναπεπταμένοις ὄσσοις ἐκοίμιζεν κοῦρον. Καὶ
[13, 5]	τῷ περὶ τοῦ Βίου αὐτοῦ,	Αὐδάταν	Ιλλυρίδα γήμας ἔσχεν ἐξ αὐτῆς
[13, 13]	οὔτ' ἄνθρωπος, οὔτ' ἀβέλτερος οὔτ'	αὖθις	ἔμφρων, ἀλλὰ συνενηνεγμένος πανταχόθεν ἑνὶ
[13, 83]	φησί, καὶ ἔμελλε τὰ Πύθια	αὐλεῖν,	εἰ μὴ ὑπὸ τοῦ πλήθους
[13, 65]	τῆς ἐσχάρας τῆς ἐν τῇ	αὐλῇ	Ελευσῖνι προσαγούσῃ ἱερεῖον θύσειεν, νομίμου
[13, 35]	Σκυθικήν. Καὶ παρελθὼν εἰς τὴν	αὐλὴν	καὶ ἰδὼν τὴν Οδάτιν ἑστηκυῖαν
[13, 18]	αὐτῷ. Καὶ γὰρ Τιμόθεος ὁ	αὐλητὴς	πώγωνα μέγαν ἔχων ηὔλει, καὶ
[13, 43]	ὄψον, μάγειρον, τὰ μετὰ ταῦτ'	αὐλητρίδα.	Καὶ τῶν ἐραστῶν Συριακοῦ τινος
[13, 70]	Παρέλιπον δὲ καὶ τὴν Μιμνέρμου	αὐλητρίδα	Ναννὼ καὶ τὴν Ερμησιάνακτος τοῦ
[13, 28]	οὐχ ὑμῖν ἀγορεύω ἄρτι χνοαζούσας	αὐλητρίδας,	αἵ τε τάχιστα ἀνδρῶν φορτηγῶν
[13, 91]	Κείων πόλεσιν οὒτε ἑταίρας οὒτε	αὐλητρίδας	ἰδεῖν ἔστι. ~Καὶ ὁ Μυρτίλος
[13, 26]	μὲν ἄλλας ἔστιν αὐλούσας ἰδεῖν	αὐλητρίδας	πάσας Απόλλωνος νόμον, Διὸς νόμον·
[13, 83]	χρυσᾶ τέσσαρα. Τῇ Δεινιάδου δὲ	αὐλητρίδι	Βρομιάδι Φάυλλος παρχήσιον ἀργυροῦν Φωκαέων
[13, 86]	οὐδ' ἄν παρακαθίσαι ἐπιτρέπων τῇ	αὐλητρίδι»	Μήποτε αὐτό ἐστι {ὁ} Περσαῖος
[13, 8]	Μένανδρος δ' ἐν Αρρηφόρῳ ἢ	Αὐλητρίδι	οὐ γαμεῖς, ἂν νοῦν ἔχῃς,
[13, 86]	ὁ Κιτιεὺς Περσαίου παρὰ πότον	αὐλητρίδιον	πριαμένου καὶ διοκνοῦντος εἰσαγαγεῖν πρὸς
[13, 86]	{ὁ} Περσαῖος ὁ περὶ τῆς	αὐλητρίδος	διαπυκτεύσας. Φησὶν γὰρ Αντίγονος ὁ
[13, 67]	βακχίδος μὲν ἦν δούλη τῆς	αὐλητρίδος,	ἐκείνη δὲ Σινώπης τῆς Θρᾳττης
[13, 38]	οὐ δαιμονίως ἤρα Λαμίας τῆς	αὐλητρίδος,	ἐξ ἧς ἔσχε καὶ θυγατέρα
[13, 61]	καὶ Δημάδης ὁ ῥήτωρ ἐξ	αὐλητρίδος	ἑταίρας ἐπαιδοποιήσατο Δήμέαν ὃν φρυαττόμενόν
[13, 38]	ταύτης λεγομένης βασιλεύσαντα χώρας Βόας	αὐλητρίδος	ἑταίρας τὸ γένος ἀπὸ Παφλαγονίας
[13, 86]	εἰσῆγεν. Εἶθ' ὕστερον πώλουμένης τῆς	αὐλητρίδος,	καθάπερ ἔθος ἐστὶν ἐν τοῖς
[13, 86]	δέ τις συμπίνων ἡμῖν εἰσελθούσης	αὐλητρίδος	καὶ οὔσης εὐρυχωρίας παρ' αὐτῷ,
[13, 51]	ὄνομα. Καὶ Νεμεάδος δὲ τῆς	αὐλητρίδος	Ὑπερείδης μνημονεύει έν τῷ κατὰ
[13, 86]	τὸν ἐπικαλούμενον Τυρρηνόν, ὅτι τῶν	αὐλητρίδων	τὰ ἱμάτια περιέδυεν. ~Εσπουδάκεσαν δὲ
[13, 39]	ἐπεδείκνυτο. Η Λάμια δ' ἦν	αὐλητρίς,	ἧς σφόδρ' ἡδέως σχεῖν φασι
[13, 37]	προσαγορεύονται; καίτοι Μνησὶς μὲν ἦν	αὐλητρὶς	και Ποθεινὴ Μύρτιον δὲ μία
[13, 51]	οὕτως· Ἑωθινὸς γάρ, πρίν τιν'	αὐλιτῶν	ὁρᾶν, θαλλὸν χιμαίρᾳ προσφέρων νεοσπάδα
[13, 62]	συκάζουσαν εὐναίαν ἔτι, τόν τ'	αὐλοτρύπην	αὐτόν Καὶ Λυσίας δ' ἐν
[13, 26]	διότι Τὰς μὲν ἄλλας ἔστιν	αὐλούσας	ἰδεῖν αὐλητρίδας πάσας Απόλλωνος νόμον,
[13, 26]	Διὸς νόμον· αὖται δὲ μόνον	αὐλοῦσιν	Ιέρακος νόμον, Επικράτης φησὶν ἐν
[13, 74]	ἀνῆγεν, συμποσίων ἐρέθισμα, γυναικῶν ὴπερόπευμα,	αὐλῶν	ἀντίπαλον, φιλοβάρβιτον, ἡδὺν, ἄλυπον. Οὒ
[13, 40]	ἀναγράφων φησί· Φιλίππου τοῦ Μακεδόνας	αὐξήσαντος	Φίλινναν τὴν ὀρχηστρίδα, ἐξ ἧς
[13, 76]	κῆπος ἀκήρατος, αἵ τ' οἰνανθίδες	αὐξόμεναι	σκιεροῖσιν ὑφ' ἕρνεσιν οἰναρέοις θαλέθοισιν
[13, 28]	σύσσιτοι, οὐ κατὰ τὰς Μεταγένους	Αὔρας	ἢ τὸν Αρισταγόρου Μαμμάκυθον ὑμῖν
[13, 43]	καὶ διψᾶν ὑπολειπόμενοι εἰς τὴν	αὔριον	τοῖς ἐπισυνάπτειν βουλομένοις τὸν ἑωθινόν,
[13, 30]	σὺ τῆς νυκτὸς λόγον. Τὰ	αὐτὰ	εἴρηκεν καὶ Αἰσχίνης ὁ ῥήτωρ
[13, 24]	μήδ' ἐν ἀχύροισιν εἰσενεχθῆναι τέχνῃ.	Αὐταὶ	βιάζονται γὰρ εἰσέλκουσί τε τοὺς
[13, 6]	τοῦ καταπτύστου γένους Οὐκ ἔνεσθ'	αὖται	δ' ἁπάντων ὑπερέχουσι τῶν κακῶν.
[13, 26]	πάσας Απόλλωνος νόμον, Διὸς νόμον·	αὖται	δὲ μόνον αὐλοῦσιν Ιέρακος νόμον,
[13, 65]	τοῦ σοφιστοῦ Μετάνειρα. Ἦσαν δὲ	αὖται	δούλαι Κασίου τοῦ Ηλείου μετὰ
[13, 78]	οἱ τύραννοι (πολέμιοι γὰρ αὐτοῖς	αὗται	αἱ φιλίαι) τὸ παράπαν ἐκώλυον
[13, 50]	φησι· Σταγόνιον καὶ Ἄνθις ἀδελφαί·	αὗται	Αφύαι ἐκαλοῦντο, ὅτι λευκαὶ καὶ
[13, 7]	μέν γε συγγνώμην ἔχουσ' ἀδικούμενοι,	αὗται	δ' ἀδικοῦσαι καὶ προσεγκαλοῦσ' ἔτι
[13, 55]	Εἰσὶν δὲ πόθεν αἱ παῖδες	αὗται	καὶ τίνες; Β. Νυνὶ μὲν
[13, 37]	εἰς τὸ ἅστυ; ἦσαν δ'	αὗται	Λάμια και Σκιώνη και Σατύραι
[13, 86]	τε ἀκροάματα καὶ αἱ Θετταλαὶ	αὗται	ὀρχηστριδες, καθάπερ αὐταῖς ἔθος ἐστίν,
[13, 86]	αἱ Θετταλαὶ αὗται ὀρχηστριδες, καθάπερ	αὐταῖς	ἔθος ἐστίν, ἐν ταῖς διαζώστραις
[13, 44]	καὶ νέαν τιθὴν μίαν. Επειτεν	αὐταῖς	ἐπί τινος στενῆς ὁδοῦ κακὸς
[13, 23]	συλᾶν τοὺς πέλας πάντα τἄλλ'	αὐταῖς	πάρεργα γίνεται, ῥάπτουσι δὲ πᾶσιν
[13, 80]	ἔτι τῇ βασιλείᾳ ὄντος πάντα	αὐταῖς	χορηγεῖσθαι ἐκέλευσεν. Διόπερ καὶ Δαρεῖος
[13, 46]	δὲ ἑταῖραι μέγα ἐφρόνουν ἐφ'	αὑταῖς,	παιδείας ἀντεχόμεναι καὶ τοῖς μαθήμασι
[13, 23]	Κοιλίαν ἁδρὰν> ἔχει· στηθί' ἔστ'	αὐταῖσι	τούτων ὧν ἔχουσ' οἱ κωμικοί·
[13, 19]	ἕξει. Βουλόμενοι γὰρ ἐνδύεσθαι τὴν	αὐτάρκειαν	καὶ τὴν εὐτέλειαν εὑρίσκεσθε ἐπὶ
[13, 27]	φησὶν ὁ Καλλίμαχος. Οὐ γὰρ	αὐτάρκεις	ἡμεῖς ἀμύνασθαι, ὦ Κύνουλκε; Ως
[13, 4]	(ἦν γὰρ φιλογύνης) ἀνὰ μέρος	αὐτὰς	εἶχεν, ὡς ἂν στρατευόμενος καὶ
[13, 71]	οἰχομένων, λίμνης δ' ἐπὶ μακρὁν	ἀυτεῖ	ῥεῦμα διὲκ μεγάλων ῥυομένης δονάκων.
[13, 47]	φοιτήσειν; Φρύνης δὲ πικρότερον εἰπούσης	αὐτῇ	Εἱ δὲ λίθον, έφη, εἶχες»
[13, 55]	κατ' ἔτος δύο μῆνας συνδιημερέυεν	αὐτῇ	ἐν Αἰγινῃ τοῖς Ποσειδωνίοις· καὶ
[13, 70]	δ' ἡ Αργεία ἑταίρα καὶ	αὐτὴ	ἔνδοξος, τὸ γένος ἀπὸ τῶν
[13, 69]	ἦν ἐκ τῆς Ναυκράτεως καὶ	αὐτὴ	ἑταίρα καλή. Φιλεῖ γάρ πως
[13, 41]	ῥημάτιον εὐθὺ τοῦτο μάνίαν' ἀνεβόα,	αὐτή	θ' ὅτ' ἐπαινοίη τιν' ἢ
[13, 32]	ἂν ποιῶνται τὴν δέησιν ἀπάξειν	αὐτῇ	καὶ τὰς ἑταίρας. ~Υπάρχοντος οὖν
[13, 47]	Ἐπιγόνους εὐημερήκει, πίνειν μέλλοντος παρ᾽	αὐτῇ	καὶ τοῦ παιδὸς κελεύοντος τήν
[13, 68]	αὑτὸν ἀνατιθέναι μέλλει. Παρέδωκέν τε	αὐτῇ	κατοικεῖν ἐν τοῖς βασιλείοις τοῖς
[13, 64]	φασίν, ὡς ᾔσθετο τὀν ἐπηρτημένον	αὐτῇ	κίνδυνον, ἀνακρινομένην ὑπο τῆς Λοαδίκης
[13, 41]	οὗν ὑπάρχον εὐθέως ἐκ παιδἰου	αὐτῇ	Μέλιττ' ἦν ὄνομα. Τῳ μεγέθει
[13, 64]	μόλις ἐκ τῆς φυγῆς διασωθέντος	αὐτὴ	μεταμφιεσαμένη τὴν βασιλικὴν ἐσθῆτα καὶ
[13, 6]	Υδρᾳ σύνεισι νῦν Γραῦς μὲν	αὐτή,	παραπέφυκε δ' ἡ Γνάθαινα πλησίον,
[13, 71]	ἀνθρώπων, σκολιὴν μαιόμενοι σοφίην, οὓς	αὐτὴ	περὶ πικρὰ λόγοις ἐσφίγξαντο μῆτις
[13, 51]	ἰατρὸς Νικόστρατος {καὶ} ἀποθντήσκων κατέλιπεν	αὐτῇ	πολὺν έλλέβορον, ἄλλο δὲ οὐδέν.
[13, 31]	πόλεως δουλείᾳ τοὺς φρουροὺς τοὺς	αὐτῇ	ποτε θύσαντας, ὡς ἱστορεῖ Νεάνθης
[13, 26]	ἐν Γεροντομανίᾳ καὶ ἄλλας ἑταίρας	αὐτῇ	συγκατελέγει δὶα τούτων· Τὴν ἐκ
[13, 47]	ἔχειν. Τῶν δὲ πινόντων παρ᾽	αὐτῇ	συμβαλλομένων εἰς βολροφακῆν καὶ τῆς
[13, 43]	πως τοῦ μειρακίσκου καὶ τυραννικώτερον	αὐτῇ	συναντήσαντος ἐμβλέψασα τῇ θυγατρὶ μετ'
[13, 43]	ταῦτ' ἔφη, τὰ τραύματα; Κἀκεῖνος	αὐτῇ	συντόμως ἀπεκρίνατο ὅτι παῖς ποτ'
[13, 60]	ἀποσήθειν καὶ ἀποδύειν τοὺς συνόντας	αὐτῇ,	τὴν δὲ Θεσπικήν. Επλούτει δὲ
[13, 41]	καλὴν ἔφασκον εἶναι, καὶ προσεξειργάζετο	αὐτὴ	τὸ πλεῖον. Ηνίκα σκώψειε γάρ
[13, 3]	ἐστὶ βαρβαρικὸν οὐ φέρει οὐδε	αὐτὴ	τὸν Γλαύκης γάμον, ἤδη εἰς
[13, 55]	ὑπὸ οἰκέτου, ὅτι Σὺ μὲν	αὐτῇ	τοσοῦτον ἀργύριον δίδως, ἣ δὲ
[13, 59]	ὀιστεύων, ἀλλ' ἀτενιζόμενος. Εκλογὴν δὲ	αὐτῇ	τῶν ἀγαλμάτων ἔδωκεν, εἴτε τὸν
[13, 49]	ταῦτα τράγε. Πέμφαντος δέ τινος	αὐτῇ	τῶν γνωρίμων οἶνον χρηστὸν μέν,
[13, 38]	εἴη μητρὸς Καὶ χάριν γε	αὐτῇ,	φησίν, οἶδα, ὅτι δι' αὐτὴν
[13, 43]	ἐραστῶν Συριακοῦ τινος ξένου πέμψαντος	αὐτῃ	χιόνα σαπέδρην θ' ἕνα, αἰσχυνομένη
[13, 26]	οὖν> ὀρθῶς νομίζοιτ' ἂν τέρας.	Αὕτη	γὰρ ὁπότ' ἦν μὲν> νεοττὸς
[13, 46]	αὐτῷ Μεγίστη, Αγαλλίς, Θαυμάριον, Θεόκλεια	(αὕτη	δ' ἐπεκαλεῖτο Κορώνη, Ληναιτόκυστος, Αστρα,
[13, 45]	ἐπὶ τοῦ χόρτου τότε γενόμενον.	Αὕτη	δ' ὀψὲ τῆς ὥρας ποτὲ
[13, 37]	ἐμπρησθῆναι τὰ ἐν Περσεπόλει βασίλεια.	Αὕτη	δὲ ἡ Θαὶς {καὶ} μετὰ
[13, 46]	ἐπικληθεῖσαν καὶ Λαμπυρίδα καὶ Εὐφροσύνην·	αὕτη	δὲ ἦν γναφέως θυγάθηρ. Αγραφοι
[13, 26]	τῆς πολυθρυλήτου Λαίδος τάδε λέγει·	Αὕτη	δὲ Λαὶς ἀργός ἐστι καὶ
[13, 51]	μνημονεύει ἐν τῷ κατὰ Πατροκλέους.	Αὕτη	δὲ ὅτι Αἴξ ἐπεκαλεῖτο προείπομεν,
[13, 83]	καὶ στέφανον χρυσοῦν κιττοῦ Πεπαρηθίων.	Αὕτη	δέ, φησί, καὶ ἔμελλε τὰ
[13, 50]	Θαλασσίδος, ζεῦγος ἔχων. Ἄδηλον εἰ	αὕτη	ἐστὶν ἡ Αρπάλῳ συνοῦσα· περὶ
[13, 21]	Εὐβούλου Κλεψύδρα. Οὕτω δ' ἐκλήθη	αὕτη	ἡ ἑταίρα, ἐπειδὴ πρὸς κλεψύδραν
[13, 69]	ὅτι ἑτέρα τῆς Δωρίχης ἐστὶν	αὕτη,	ἡ καὶ τοὺς περιβοήτους ὀβελίσκους
[13, 83]	χρυσοῦν Φιλόμηλος ἔδωκε, Λαμψακηνῶν ἀνάθημα.	Αὕτη	ἡ Φαρσαλία ἐν Μεταποντίῳ ὑπὸ
[13, 59]	Ἕστηκε δὲ καὶ ἡ εἰκὼν	αὕτη	μέση τῆς Αρχιδάμου τοῦ Λακεδαιμονίων
[13, 73]	ὅση πέφυκε κἀφ' ὅσον διέρχεται.	Αὕτη	τρέφει σὲ κἀμὲ καὶ πάντας
[13, 63]	καίτοι γυναῖκα ἔχων ὡς καὶ	αὐτὴν	ἀγανακτήσασαν συγκοιμᾶσθαι τῷ Κνωσίωνι. ~Μυρρίνην
[13, 50]	φησὶν Αφύην κληθῆναι διὰ τὴν	αὐτὴν	αἰτίαν. Ὁ δ' αὐτὸς Ὑπερείδης
[13, 51]	παρακινοῦσι καὶ μεμηνόσιν ἢ ὅτι	αὐτὴν	ἀναλαβὼν ὁ ἰατρὸς Νικόστρατος {καὶ}
[13, 64]	ὑπο τῆς Λοαδίκης οὐδ' ἀποκρίσεως	αὐτὴν	ἀξιῶσαι ἀπαγομένην τε ἐπὶ τὸ
[13, 35]	τὴν φιάλην· καὶ ὃς ἁρπάσας	αὐτὴν	ἀπήγαγεν ἐπὶ τό ἅρμα καὶ
[13, 67]	μόνον τρίδουλον, ἀλλὰ καὶ τρίπορνον	αὐτήν.	Απὸ πλειόνων δὲ ταλάντων ἢ
[13, 35]	τοῦτο κἀκείνῳ πάθος συμπεσεῖν πρὸς	αὐτὴν.	Διετέλουν οὖν ἀλλήλων ἐπιτυμοῦντες διὰ
[13, 35]	ἀρρένων παίδων ἕρημος· ἤθελεν γὰρ	αὐτὴν	δοῦναι ἑνὶ τῶν περὶ αὑτὸν
[13, 55]	ἐν Μακεδόσιν ἢ Παυσανίᾳ Κορινθίαν	αὐτὴν	εἶναί φησιν διὰ τούτων· Εἰσὶν
[13, 49]	Φιλάργυρος δέ τις ἐραστἠς ὑποκοριβόμενος	αὐτὴν	εἶπεν Ἀφροδίσιον εἶ Πραξιτέλους· Ἣ
[13, 48]	ἀναγωγότέρον οὖν τοῦ στρατιώτου λάκκον	αὐτὴν	εἰπόντος Πῶς; ἔφησεν· ἢ ὅτι
[13, 59]	ἦσαν οἱ δικασταὶ καταψηφιούμενοι, παραγαγὼν	αὐτὴν	εἰς τοὐμφρανὲς καὶ περιρήξας τοὺς
[13, 36]	θεὸν γενομένης τῆς δόσεως ἔχειν	αὐτήν,	ἔλαβεν ὁ Εὔξενος γυναῖκα καὶ
[13, 55]	πεδίοις. Αὐτοσχεδιάζουσιν οὖν οἱ λέγοντες	αὐτὴν	ἐν Κορίνθῳ τεθάφθαι πρὸς τῷ
[13, 89]	μορφήν. Στεφανόπωλις δ' ἦν καὶ	αὐτὴν	ἐξέδωκε πρὸς γάμου κοινωνίαν ὁ
[13, 43]	σοφός, εἰς τὴν ἀγορὰν λέγουσιν	αὐτὴν	ἐξίναι καὶ τοὔψον ἐφορᾶν καὶ
[13, 67]	πολυτάλαντον μνημεῖον κατεσκεύασεν Ἐκφέρων τε	αὐτὴν	ἐπὶ τὰς ταφάς, ὥς φησι
[13, 42]	ἀνισταμένης τε πολλάκις, εἰς δασύποδα	αὐτὴν	ἐπικροῦσαι βουλόμενος Πρὸς τῶν θεῶν
[13, 58]	ἐλευθερώσας, ὕστερον δὲ καὶ οἰκουρὸν	αὐτήν	ἐποιήσατο, ὡς Ιδομενεὺς ἱστορεῖ. Ἐν
[13, 46]	Βίοις, ὑποτυχοῦσα ἡ Γλυκέρα Τὴν	αὐτήν,	ἐφη, ἔχομεν αἰτίαν, ὦ Στίλιπων.
[13, 66]	οὖν προσενέγκαντος τοῦ νεανίσκου πρὸς	αὐτὴν	ἡ Πλαγγὼν ἀκούουσα τῆς Βακχίδος
[13, 49]	γράσωνα πορευομένη ἐραστήν, ἐπεὶ τις	αὐτὴν	ἠρώτα ποῦ πορεύεται, εἶπεν· Αἰγεῖ
[13, 49]	ὡς δ' ἐπιστρέφας ὁ γνώριμος	αὐτήν	ἠρώτησε τί λυπεῖται, Ἡ ὑστερα
[13, 59]	βλεπομένοις. Διόπερ οὐδὲ ῥᾳδίως ἦν	αὐτὴν	ἰδεῖν γυμνήν· ἐχέσαρκον γὰρ χιτώνιον
[13, 47]	εἶπεν, Εἰσελθόντος δέ τινος ὡς	αὐτὴν	καὶ ἰδόντος έπί τινος ἀγγείου
[13, 65]	Σαμίας ἑταίρας ἐρασθεὶς ἡδέως δι'	αὐτὴν	καὶ Λαμπιτὼ προσηγορεύετο, ὥς φησι
[13, 3]	τῶν παλλακίδων θρησκεύεσθαι προσκυνοῦσι γοῦν	αὐτην.	Καὶ ὁ Πρίαμος δὲ πολλαῖς
[13, 48]	ὃν δεῖ τοὺς ἐραστὰς ὡς	αὐτὴν	καὶ τὴν θυγατέρα εἰσιέναι, κατὰ
[13, 49]	Μαστιγίου δέ τινος μειρακιευομένου πρὸς	αὐτὴν	καὶ φαμένου πολλαῖς συμπεπλέχθαι, καθ'
[13, 67]	Αθήνας ἐρασθεὶς Πυθιονίκης πολλὰ εἰς	αὐτὴν	κατανάλωσεν ἑταίραν οὖσαν καὶ ἀποθανούσῃ
[13, 64]	αἵμματος τοῖς βωμοῖς, ἕως καὶ	αὐτὴν	κατέσφαξαν. Δανάην δὲ τὴν Λεοντίου
[13, 52]	πρὸς Αερόπην ἐλθοῦσα πέμψαι στρώματα	αὐτὴν	κέλευε, φησί, καὶ παρ' Ὠκίμου
[13, 38]	αὐτῇ, φησίν, οἶδα, ὅτι δι'	αὐτὴν	Κόνωνος εἰμι υἱός. Φιλέταιρον δὲ
[13, 89]	γυναικῶν γεγονέναι καλλίονα ἀπέκτειναν δὲ	αὐτὴν	Λακεδαιμόνιο καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς
[13, 45]	ὕστερον μεταπεμπομένου ποθ' ὡς ἔοικ'	αὐτήν,	λέγειν πρὸς τὸν μετιόντα παῖδα·
[13, 42]	ποτὲ ὁ παγκρατιαστὴς καὶ συνεῖχ'	αὐτὴν	μόνος γαμετῆς τρόπον γυναικός. Υπο
[13, 86]	πρὸς αὐτὀν διὰ τὸ τὴν	αὐτὴν	οἰκεῖν οἰκίαν, συναισθόμενος εἰσείλκυσε τὴν
[13, 71]	μὲν λείπων Σάμον, ἄλλοτε δ'	αὐτὴν	οἰνηρῇ δείρῃ κεκλιμένην πατρίδα, Λέσβον
[13, 73]	δ' Αἰσχύλος ἐν ταῖς Δαναίσιν	αὐτὴν	παράγει τὴν Αφροδίτην λέγουσαν Ερᾷ
[13, 72]	καὶ λέγειν τινάς φησιν εἰς	αὐτὴν	πεποιῆσθαι ὑπὸ Ανακρέοντος τάδε Σφαίρῃ
[13, 45]	Νικὼ τὴν Αἶγα, Πύθωνός τινος	αὐτήν	ποτ' ἀπολιπόντος, Εὔαδριν δὲ τὴν
[13, 26]	διαχαλᾷ τοῦ σώματος, ἰδεῖν μὲν	αὐτὴν	ῥᾷόν ἐστιν ἢ πτύσαι· ἐξέρχεταί
[13, 69]	τοῦ Χαράξου νοσφισαμένην. Ηρόδοτος δ'	αὐτήν	Ροδῶπιν καλεῖ, ἀγνοῶν ὅτι ἑτέρα
[13, 64]	τῆς Επικουρείου θυγατέρα ἑταιριζομένην καὶ	αὐτὴν	Σώφρων ὁ ἐπὶ τῆς Εφέσου
[13, 56]	ἠγάπα; ὡς καὶ ᾄδειν εἰς	αὐτὴν	τάδε· Αρχεάνασσαν ἔχω τὴν ἐκ
[13, 10]	ἔδωκεν, ὑπονοήσας μὴ γυναικὸς ἕξειν	αὐτὴν	τιμὴν ἀλλὰ παλλακίδος ἔπεμψε δὲ
[13, 41]	ῥῆμ' ἐπεκτείνας δοκεῖ καλέσαι τις	αὐτὴν	τῶν ἐραστῶν Μανίαν· μᾶλον τὸ
[13, 42]	φασι, παρὰ τῇ Μανίᾳ παρεδέξατ'	αὐτὴν	τῶν πονηρῶν τις πάνυ. κᾆθ'
[13, 55]	καὶ Πολέμων εἴηκεν, ἀναιρεθῆναι φάσκων	αὐτὴν	ὑπό τινων γυναικῶν ἐν Θετταλίᾳ,
[13, 42]	Υπο δ' Αντήνορος μοιχευομένην αἰσθόμενος	αὐτὴν	ὕστερον σφόδρ' ἠγανάκτησ' Ἣ δὲ
[13, 51]	έν τῷ περὶ Ἑταιρῶν, Αντικύραν	αὐτὴν	φάσκων κληθῆναι ἤτοι ὅτι συνέπινε
[13, 44]	καὶ προσκείμενος πολὺ δαπανήσας ἔσχεν	αὐτὴν	χρυσίον. Ανάγωγος ὢν δὲ καὶ
[13, 35]	φιάλην εἶπεν πλησίον στὰς παρ'	αὐτὴν·	Ὦ Οδάτι, πάρειμι δή σοι
[13, 67]	πόλισμα, ὄψεται παρὰ τὴν ὁδὸν	αὐτὴν	ῴκοδομήμενον μνῆμα οἷον οὐχ ἕτερον
[13, 51]	μαίνεται ἐπὶ τῷ Διονύσῳ, κωμῳδῶν	αὐτήν	ὡς μέθυσον. Μένανδρος δ' ἐν
[13, 23]	ἔχει τις ἰσχία· ὑπενέδυσ' ἐρραμέν'	αὐτήν,	ὥστε τὴν εὐπυγίαν ἀναβοᾶν τοὺς
[13, 66]	θέλουσα τὸν νεανίσκον τοῦ πρὸς	αὑτὴν	ἔρωτος, ὡς ἀδύνατον ἦν, ᾔτησε
[13, 49]	κάτω χρῶ. Θαὶς ἐραστοῦ τινος	αὐτῆς	ἀλαζόνος παρὰ πολλῶν ποτήρια χρησαμένου
[13, 50]	τὸ γραῦς εἶναι. Μνημονεύει δ'	αὐτῆς	Αντιφάνης ἐν Αρκάδι καὶ ἐν
[13, 59]	κόμας ἐνέβαινε θαλάττῃ· καὶ ἀπ'	αὐτῆς	Απελλῆς τὴν Αναδυομένην Αφροδίτην ἀπεγράψατο.
[13, 55]	Λαίδι χορηγῶ πολλά, ἵνα αὐτὸς	αὐτῆς	ἀπολαύω, οὐχ ἵνα μὴ ἄλλος.
[13, 95]	τὸ κόριον μετεχειρίζετο τῆς ἡλικίας	αὐτῆς	ἀπολαύων, ἧς ῥᾷον τοὺς ὀδόντας
[13, 56]	ἡμέρας εἰσιόντα καὶ ἐξιόντα ἀπ'	αὐτῆς	ἀσπάζεσθαι τὴν ἄνθρωπον, καὶ φευγούσης
[13, 56]	τὴν ἄνθρωπον, καὶ φευγούσης ποτὲ	αὐτῆς	γραφὴν ἀσεβείας λέγων ὑπὲρ αὑτῆς
[13, 59]	Ερωτα ἀνέθηκεν αὐτὸν ἐν Θεσπιαῖς.	Αὐτῆς	δὲ τῆς Φρύνης οἱ περικτίονες
[13, 60]	κατὰ Φρύνης τὸ κύριόν φησιν	αὐτῆς	εἶναι ὄνομα Μνησαρέτην. Οὐκ ἀγνοῶ
[13, 43]	τῶν ἐρωμένων (ᾔδει δ' ὑπ'	αὐτῆς	ἐκτενῶς ἀγαπώμενος) παρῆν ἔχων δύο
[13, 51]	Νεαίρας δὲ λόγον γράψας μνημονεύει	αὐτῆς.	Ἐν δὲ τῷ κατὰ Φιλωνίδου
[13, 66]	Μαρτυρεῖ δὲ καὶ Αρχίλοχος περὶ	αὐτῆς	ἐν τούτοις Συκῆ πετραίη πολλὰς
[13, 17]	προμαντευόμενος τὴν τύφλωσιν πάντα μᾶλλον	αὐτῆς	ἐπαινεῖ ἢ τῶν ὀφθαλμῶν μνημονεύει,
[13, 59]	ἐπιλογικοὺς οἴκτους ἐκ τῆς ὄψεως	αὐτῆς	ἐπερρητόρευσεν δεισιδαιμονῆσαί τε ἐποίησεν τοὺς
[13, 59]	αὐτῆς τὴν Κνιδίαν Αφροδίτην ἀπ'	αὐτῆς	ἐπλάσατο καὶ ἐν τῇ τοῦ
[13, 61]	συνῆν ἡ Αρχίππη, ὁ πρότερος	αὐτῆς	ἐραστὴς Σμικρίνης ἐρωτώμενος ὑπό τινος
[13, 34]	ἐν τῇ πόλει. Ανάθημα δ'	αὐτῆς	ἐστιν ὑπὲρ τὸ τῆς Χαλκιοίκου
[13, 38]	Ηρα δὲ καὶ Λεαίνης καὶ	αὐτῆς	ἑταίρας Αττικῆς ὁ Δημήτριος καὶ
[13, 60]	δὲ ὅτι τὸν ἐπιγραφόμενον κατ'	αὐτῆς	Εὐθίου λόγον Διόδωρος ὁ περιηγητὴς
[13, 44]	τό πως τὸν Ανδρόνικον ἡδέως	αὐτῆς	ἔχειν τὸν ὑποκριτήν· τότε δ'
[13, 25]	Περικλῆς διὰ τὸν ἁρπασθείσας ἀπ'	αὐτῆς	θεραπαίνας ὑπὸ Μεγαρέων ἀνερρίπισεν τὸ
[13, 5]	Αὐδάταν Ιλλυρίδα γήμας ἔσχεν ἐξ	αὐτῆς	θύγατέρα Κύνναν ἔγημεν δὲ καὶ
[13, 50]	Ῥωσσῷ δὲ καὶ εἰκόνα χαλκῆν	αὐτῆς	ἱστάναι τολμῆσαι παρὰ τὴν έαυτοῦ.
[13, 67]	καὶ τὸν Αρπαλον. Μνημονεύει δ'	αὐτῆς	καὶ Αλεξις ἐν Λυκίσκῳ. ~Μετὰ
[13, 62]	Φιλωνίδης δ' ἐρᾶν φησι. Μνημονεύει	αὐτῆς	καὶ Αριστοφάνης ἐν τῷ Γηρυτάδῃ.
[13, 95]	διέθηκεν ὥστε τὸν μὲν ἄνδρα	αὐτῆς	καὶ τοὺς υἱοὺς πτωχοὺς ἐποίησεν,
[13, 69]	ἐρωμένην γενομένην Χαράξου τοῦ ἀδελφοῦ	αὐτῆς	κατ' ἐμπορίαν εἰς τὴν Ναύκτατιν
[13, 62]	εἰ γνήσιος ὁ λόγος, μνημονεύει	αὐτῆς,	καταλέγων καὶ ἄλλας ἑταίρας ἐν
[13, 44]	ἀξιοῦντα μὴ τετευχέναι τούτου παρ'	αὐτῆς	μηδέποτε τοῦ σχήματος, ἐν τῷδε
[13, 69]	καὶ ἐν τῇ Αἰθιοπίᾳ πολλάκις	αὐτῆς	μνημονεύσας. Εστὶ δὲ> τόδε Δωρίχα,
[13, 42]	ἀστεία τις ἀποκρίνασθαι, τάδε περὶ	αὐτῆς	ὁ Μάχων ἀναγράφει· Τῆς Μανίας
[13, 67]	ἢ διακοσίων δύο μνήματα κατεσκεύασεν	αὐτῆς	ὃ καὶ πάντες ἐθαύμαζον, ὅτι
[13, 52]	Πανδρόσῳ οὑτωσὶ λέγων· Ἔπειτα τῆς	αὐτῆς	ὁδοῦ πρὸς Αερόπην ἐλθοῦσα πέμψαι
[13, 21]	τοῦ Φαληρέως συγγράμματι, τὸ κύριον	αὐτῆς	ὄνομα φάσκων εἶναι Μητίχην. ~Εστὶν
[13, 47]	τὴν μνᾶν τῇ θυγατρὶ δοὺς	αὐτῆς	οὐδὲν ἐτι ἐφερεν, ἀλλ' έφοίτα
[13, 44]	μηδενί, ἑξῆς καθιππάσθαι, δ' ὑπ'	αὐτῆς	πεντάκις. Μετὰ ταῦτ' ἀκούσας Ανδρόνικος
[13, 62]	γενέσθαι αὐτῷ θυγάτριον. Μνημονεύει δ'	αὐτῆς	Στράττις ἐν τούτοις Καὶ τὴν
[13, 45]	Καταπλαγεὶς δ' Εὐριπίδης τὴν τόλμαν	αὐτῆς	Σὺ γάρ, ἔφη, τίς εἶ
[13, 43]	συναντήσαντος ἐμβλέψασα τῇ θυγατρὶ μετ'	αὐτῆς	συνπρορευομένῃ λέγει· Δικαιότερον ἦν, ὦ
[13, 10]	καὶ σφόδρα ἐρεθισθεὶς ἐκμανθάνει παρ'	αὐτῆς	τὰ πάντα καὶ δεηθείσης ἐκδικῆσαι
[13, 64]	τῆς Λαοδίκης Δανάη, πιστευομένη ὑπ'	αὐτῆς	τὰ πάντα, Λεοντίου δ' οὖσα
[13, 44]	Γναθαινίου δέ γε τῆς θυγατριδῆς	αὐτῆς	τάδε ἀναγράφει· Εἰς τὰς Αθήνας
[13, 49]	συμπόσιον Γλυκέρας καὶ τοῦ ἐραστοῦ	αὐτῆς	ταύτῃ μᾶλλον προσέχοντος, κατάστυγνος ἦν,
[13, 55]	κληθῆναι άνοσίας Αφροδίτης. Δείκνυσθαι δ'	αὐτῆς	τάφον παρὰ τῷ Πηνειῷ σημεῖον
[13, 59]	Πραξιτέλης δὲ ὁ ἀγαλματοποιὸς ἐρῶν	αὐτῆς	τὴν Κνιδίαν Αφροδίτην ἀπ' αὐτῆς
[13, 14]	βούλεται. Αλεξις Ελένῃ· Ως ὅστις	αὐτῆς	τῆς> ἀκμῆς τῶν σωμάτων ἐρᾷ,
[13, 60]	Εἴρηκεν δὲ περὶ τοῦ πλούτου	αὐτῆς	Τιμοκλῆς ὁ κωμικὸς ἐν Νεαίριᾳ
[13, 17]	ἐρῶν τῆς Γαλατείας καὶ ἐπαινῶν	αὐτῆς	τὸ κάλλος, προμαντευόμενος τὴν τύφλωσιν
[13, 6]	εἷς μόνος δ' ἱππεύς τις	αὐτῆς	τὸν βίον παρείλετο πάντα τὰ
[13, 75]	προσελκὺσασθαι. Λέγει δ' οὗτως περὶ	αὐτῆς	Τοῦθ' ἁδειᾶν Μουσᾶν ἔδειξε δῶρον
[13, 44]	Αφροδισίου τινός, τό τ' εἶδος	αὐτῆς	τοὺς ῥυθμούς τε καταμαθὼν ἐπυνθάνετο
[13, 53]	ὥστ' ἐκεῖνον πολλἠν φροντίδα ποιούμενον	αὐτῆς	τοῦτ' ἐμφανίζειν διὰ τῶν πρὸς
[13, 54]	ὥστ' ἐκεῖνον πολλἠν φροντίδα ποιούμενον	αὐτῆς	τοῦτ' ἐμφανίζειν διὰ τῶν πρὸς
[13, 47]	δέ τινων παρὰ πότον ὑπὲρ	αὐτῆς	τυπτόντων ἑαυτοὺς ἔφη πρὸς τὸν
[13, 26]	ἦν ἀπηγριωμένη, εἶδες δ' ἂν	αὐτῆς	Φαρνάβαζον θᾶττον ἄν. ἐπεὶ δὲ
[13, 60]	ἐν Εφεσίᾳ τάδε φησὶν περὶ	αὐτῆς	Φρύνη ποθ' ἡμῶν γέγονεν ἐπιφανεστάτη
[13, 89]	αὐτὴν Λακεδαιμόνιο καὶ τὴν ἀδελφὴν	αὐτῆς	Χρύσην, ὅτε καὶ τὸν Λυσανδρίδαν
[13, 43]	τὰ λοιπὰ ξυμβολὰς. Γνάθαινα δ'	αὑτῆς	εἶπε πρὸς ἐραστήν τινα στραγγευόμενον
[13, 56]	αὐτῆς γραφὴν ἀσεβείας λέγων ὑπὲρ	αὑτῆς	πλείονα έδάκρυσεν ἢ ὅτε ὑπὲρ
[13, 85]	τοῦ τρέφοντος Ινδοῦ γυνὴ παιδίον	αὑτῆς	τριακοσταῖον παρακατέθετο. Αποθανούσης δὲ τῆς
[13, 94]	δι' ἡμέρας. Εἶθ' ἑξῆς φησι·	Αὐτίκ'	οὐδεὶς οὔτε μαγείραιναν εἶδε πώποτε
[13, 31]	ἀπαγγεῖλαι τοῖς Αβυδηνοῖς. Τοὺς δ'	αὐτίκα	μεθ' ὅπλων ἀφικομένους ἀνελεῖν μὲν
[13, 43]	εἶπεν, ἐπιμελῶς, ὦ Δίφιλε, εἰς	αὐτό	γ' αἰεὶ δραμάτων ἐμβάλλομεν. Πρὸς
[13, 85]	τῶν ποδῶν τοῦ θηρίου ἐτίθει	αὐτὸ	ἐν σκάφῃ. Εἰ δὲ μὴ
[13, 85]	καὶ κατεκοίμιζεν αὐτό, τὸ δ'	αὐτὸ	ἐποίει καὶ ὁ ἄρρην ἐλέφας
[13, 86]	παρακαθίσαι ἐπιτρέπων τῇ αὐλητρίδι» Μήποτε	αὐτό	ἐστι {ὁ} Περσαῖος ὁ περὶ
[13, 81]	δὲ καθορᾶν Ἄπο τοίνυν φύσησον	αὐτὸ,	ἵνα μὴ πλύνοιντο ὁ δάκτυλός
[13, 85]	τὴν σκάφην ἐκίνει καὶ κατεκοίμιζεν	αὐτό,	τὸ δ' αὐτὸ ἐποίει καὶ
[13, 85]	Οτ' οὖν ἡ τροφὸς ἐμπλήσειεν	αὐτὸ	{τοῦ} γάλακτος, ἀνὰ μέσον τῶν
[13, 35]	τὸν Ζαριάδρην ἐρασθείη, τὸ δ'	αὐτὸ	τοῦτο κἀκείνῳ πάθος συμπεσεῖν πρὸς
[13, 33]	δὲ καὶ Αφροδίσια ἴδια ἄγουσιν	αὐτόθι	αἱ ἑταῖραι, Αλεξις ἐν Φιλούσῃ
[13, 89]	Χαλκίδα καλλιγύναικα εἶπεν. Εὐπρεπεῖς γὰρ	αὐτόθι	γίγνονται γυναῖκες, ὡς καὶ Θεόφραστος
[13, 57]	τρυγέραυον· οὐ γὰρ γίγνεται τοῦτ'	αὐτόθι.	Πρὸς ὃν ὁ Μυρτίλος ἔφη·
[13, 32]	καλῆς Κορίνθου, ἐπειδή μοι τὴν	αὐτόθι	σοφιστείαν ὠνείδισας. Νόμιμόν ἐστιν ἀρχαῖον
[13, 12]	Ακαδημίας ἐκδήλως τῇ Αθηνᾷ καθιερωμένης	αὐτόθι	τὸν Ερωτα ἱδρυσάμενοι συνθύουσιν αὐτῷ.
[13, 80]	ἀπελούετο) θάψας εἴσατο καὶ ἱερὸν	αὑτόθι	Αφροδίτης Αργυννίδος. Λικύμνιος δ' ὁ
[13, 15]	πρίν τι τῷ σόφῳ δοῦναι,	αὐτοὶ	καταρροφεῖτε κᾆθ' ἁλίσκεσθε ἐναντία πράσσοντες
[13, 54]	καὶ πρὸ τῶν Ἡδονικῶν καλουμένων	αὐτοὶ	τὸν τῆς ἡδονῆς τοῖχον ὑποσκάπτοντες,
[13, 53]	καὶ πρὸ τῶν Ἡδονικῶν καλουμένων	αὐτοὶ	τὸν τῆς ἡδονῆς τοῖχον ὑποσκάπτοντες,
[13, 78]	ἔρωτας οἱ τύραννοι (πολέμιοι γὰρ	αὐτοῖς	αὗται αἱ φιλίαι) τὸ παράπαν
[13, 90]	ἱεροῦ παραγίνεσθαι. Τὸν στέφανον δ'	αὐτοῖς	δίδοσθαι μυρρίνης ἱστορεῖ Μυσρίλος ἐν
[13, 71]	ἀίουσα μέγαν πόθον ὃν Γαλατείης	αὐτοῖς	μηλείοις θήκαθ' ὑπὸ προγόνοις. Οἶσθα
[13, 9]	καίτοι τοῦ Μεγαρικοῦ ποιητοῦ παραινέσαντος	αὐτοῖς	οὔ τοι σύμφορόν ἐστι γυνὴ
[13, 5]	ἑαυτοῦ συνέχεεν. Εὐθέως γὰρ ἐν	αὐτοῖς	τοῖς γάμοις ὁ μὲν Ατταλος
[13, 86]	μὲν ἡμέρως τε καὶ μετρίως	αὐτοῖς	χρωμένους ἐπαινεῖν δεῖ, τοὺς δὲ
[13, 77]	Οἱ δὲ προειρημένοι Χαλκιδεῖς παρ'	αὑτοῖς	φασιν ἁρπασθῆναι τὸν Γανυμήδην ὑπὸ
[13, 88]	κόμαι δὲ κηροχρῶτος ὡς ἀγάλματος	αὐτοῖσι	βοστρύχοισιν ἐκπεπλασμένου ξουθοῖσιν ἀνέμοις ἐνετρύφων
[13, 50]	μὴν ἀκούω μυριάδας τὸν Αρπαλον	αὐτοῖσι	τῶν Αγῆνος οὐκ ἐλάπονας σίτου
[13, 68]	μὴν ἀκούω μυριάδας τὸν Αρπαλον	αὐτοῖσι	τῶν Αγῆνος οὐκ ἐλάσσονας σίτου
[13, 68]	οὗτος ἦν· ἔσται δ' ἴσως	αὐτοῖσιν	ὀλέθρου κοὐχ ἑταίρας ἀρραβών. ~Ενδόξους
[13, 50]	οὗτος ἦν· ἐσται δ' ἴσως	αὐτοῖσιν	ὀλέθρου κοὐχ ἑταίρας ἀρραβών. ~Λυσίας
[13, 42]	εἰσῆλθε πάλιν ἡ Μανία, τὸν	αὐτόμολον	ἔσκωπτε ῥίψασπίν τ' ἔφη αὐτὸν
[13, 42]	ἐκεῖν' ἔξεστί σοι. Εἶναι δοκῶν	αὐτόμολος	ἄνθρωπος ξένος καὶ παρεπιδημήσας Αθήνησίν
[13, 42]	θηρίον τρέχειν; Η Μανία δ'	αὐτόμολος,	ὦ βέλτιστ' ἔφη. Μετὰ ταῦτα
[13, 43]	σῶν δραμάτων γὰρ ἐπιμελῶς εἰς	αὐτὸν	αἰεὶ τοὺς προλόγους ἐμβάλλομεν. Μαστιγίας
[13, 80]	ἐν ὄψει θεάτρου ὅλου καταφιλεῖν	αὐτὸν	ἀνακλάσαντα, καὶ τῶν θεατῶν ἐπιφωνησάντων
[13, 66]	ἠξίωσε τὴν Βακχίδα μὴ περιιδεῖν	αὐτον	ἀπολλύμενον. Καὶ ἡ Βακχὶς τὴν
[13, 56]	δ' ὁ Σωκρατικὸς ἐρασθέντα φησὶν	αὐτὸν	Ασπασίας δὶς τῆς ἡμέρας εἰσιόντα
[13, 46]	ἱστορεῖ. Εν ἀγῶνι οὖν ποτε	αὐτὸν	ἀσχημονήσαντα σφόδρα ἀρθῆναι ἐκ τοῦ
[13, 80]	Ηλίῳ τὰς χεῖρας ἀνατείνας ἢ	αὐτὸν	βασιλεύειν ἢ Αλέξανδρον. Ραδαμάνθυος δὲ
[13, 42]	αὐτόμολον ἔσκωπτε ῥίψασπίν τ' ἔφη	αὐτὸν	γεγονέναι προσβολῆς οὔσης ποτέ. Ο
[13, 4]	καὶ Σίνιδος θυγατέρας, νοίμίμως δ'	αὐτὸν	γῆμαι Μελίβοιαν τὴν Αἴαντος μητέρα.
[13, 95]	καὶ τοὺς υἱοὺς πτωχοὺς ἐποίησεν,	αὐτὸν	δὲ ἀντὶ καπήλου μυροπώλην ἀπέδειξεν
[13, 94]	πρὸς ἐμὲ ἐδεῖτο μὴ περιιδεῖν	αὐτὸν	διὰ τοὺς τόκους ἐκ τῶν
[13, 84]	εἰς τὴν θεόν, μὴ τὸν	αὐτὸν	διαφθαρῆτε τρόπον. Τότε γὰρ καὶ
[13, 33]	τὸ μὲν πρῶτον ἔγραψεν εἰς	αὐτὸν	ἐγκώμιον, οὗ ἡ ἀρχή τρισολυμπιονίκαν
[13, 37]	τετάρτῃ τῶν Ελληνικῶν Ιστοριῶν Εὐτέρπης	αὐτὸν	εἶναί φησι υἱόν. Κῦρος δὲ
[13, 78]	κατεῖπον, ἀλλὰ καὶ τὸν Φάλαριν	αὐτὸν	εἰς ἔλεον τῶν βασάνων ἤγαγον,
[13, 27]	καὶ τοῦ Μάγνου ἐπιραπίσαι βουληθέντος	αὐτὸν	εἰς τιμὴν τοῦ Μυρτίλου, φθάσας
[13, 85]	θάλατταν ἐκολύβα. Δελφὶς δὲ πρὸς	αὐτὸν	ἐκ τοῦ πελάγους ἀπήντα καὶ
[13, 64]	Αρτέμιδος ἱερὸν συγκατέφυγεν καὶ ἀποκτεινάντων	αὐτὸν	ἐκείνων ἡ Εἰρήνη ἐχομένη τῶν
[13, 52]	Θεόφιλος Φιλαύλῳ· τοῦ μή ποτ'	αὐτὸν	ἐμπεσεῖν εἰς Λαίδα φερόμενον ἢ
[13, 59]	δὲ ἑλομένη τὸν Ερωτα ἀνέθηκεν	αὐτὸν	ἐν Θεσπιαῖς. Αὐτῆς δὲ τῆς
[13, 56]	αὐτᾡ χρόνους γενόμενος καὶ ἑωρακὼς	αὐτόν,	ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ περὶ Θεμιστοκλέους
[13, 14]	διαιρῶν φησι δίδυμα {γὰρ} τόξα	αὐτὸν	ἐντείνεσθαι χαρίτων, τὸ μὲν ἐπ'
[13, 78]	ἐν β' περὶ Τελετῶν, ἑκὼν	αὐτὸν	ἐπέδωκεν {ὁ Κρατῖνος} ὑπὲρ τῆς
[13, 81]	ἐόντος καὶ προξένου Αθηναίων ἐστιῶντος	αὐτόν,	ἐπεὶ παρὰ τὸ πῦρ ἑστεὼς
[13, 80]	Ως δ' Αλέξανδρος παρὰ Κρατερῷ	αὐτὸν	ἐπῄνεσεν γενομένου πότου, ὁ Χάρων
[13, 91]	Μυρτίλου ἑξῆς καταλέξαντος καὶ πάντων	αὐτὸν	ἐπὶ τῇ μνήμῃ θαυμασάντων ὁ
[13, 20]	τὴν πλουσίαν, ζημιῶσαι τοὺς ἐφόρους	αὐτον,	ἐπιλέγοντας ὅτι βασιλίσκους ἀντὶ βασιλέων
[13, 94]	νομίζω δ' οὐκ ἂν ῥᾳδίως	αὐτὸν	ἑτέραν ταύτῆς συκοφαντωδεστέραν ἐξευρεῖν. Οὗτος
[13, 14]	πρὸς τὸν οὐρανὸν πάλιν, δεῦρ'	αὐτὸν	ἐφυγάδευσαν ὡς ἡμᾶς κάτω, τὰς
[13, 13]	δὲ τοὺς γραφεῖς ἔχοντα πτέρυγας	αὐτὸν	ζωγραφεῖν. ~(Θεόφραστος δ' ἐν τῷ
[13, 67]	ὄν, τίνα χρή προσδοκίαν λαβεῖν	αὐτόν;	Θεόπομπος δ' ἐν τῇ πρὸς
[13, 62]	εὐναίαν ἔτι, τόν τ' αὐλοτρύπην	αὐτόν	Καὶ Λυσίας δ' ἐν τῷ
[13, 53]	παιδείας ἐπὶ φιλοσοφίαν ὥρμησαι. Ὅθεν	αὐτὸν	καὶ ὁ Τίμων φησὶν Γραμμοδιδασκαλίδην,
[13, 54]	παιδείας ἐπὶ φιλοσοφίαν ὥρμησαι. Ὅθεν	αὐτὸν	καὶ ὁ Τίμων φησὶν Γραμμοδιδασκαλίδην,
[13, 25]	ἱστορεῖ ἐν τρίτῳ Κολοφωνιακῶν φάσκων	αὐτὸν	καὶ πανδήμου Αφροδίτης ἱερὸν πρῶτον
[13, 48]	τοιαῦτα συυταξαμένων φιλοσόφων. Ἀνέγραψε δ'	αὐτὸν	Καλλίμαχος ἐν τῷ τρίτῳ πίνακι
[13, 83]	ἐπὶ τῆς ἀσπίδος καὶ θαυμαστῶς	αὐτὸν	κινδυνεύειν, ἀνακεῖσθαί τε τὴν ἀσπίδα
[13, 5]	δὲ ὅτε εἷλεν, ἧκε πρὸς	αὐτὸν	Κοθήλας ὁ τῶν Θρᾳκῶν βασιλεὺς
[13, 90]	ἐν τοῖς Αρκαδικοῖς διαθεῖναί φησι	αὐτὸν	Κύψελον, πόλιν κτίσαντα ἐν τῷ
[13, 44]	πότον ταῦτ' ἔλεγε τῇ Γναθαινίῳ,	αὐτὸν	μὲν ἀξιοῦντα μὴ τετευχέναι τούτου
[13, 84]	ἀφεῖναι τὸν ἄνθρωπον δεδωκέναι γὰρ	αὐτὸν	μισθόν. ~Καὶ ἄλογα δὲ ζῷα
[13, 45]	Μοίριχος τὴν Θεσπικήν· κἄπειτεν αἰτήσασαν	αὐτον	μνᾶν μίαν ὁ Μοίριχος Μέγ'
[13, 74]	δαιμόνων ἐβοήθησεν αὐτῷ. Κατὰ τὸν	αὐτὸν	οὖν ποιητήν. Οστις δ' Ερωτα
[13, 68]	τῶν βαρβάρων τινὲς μάγοι ὁρῶντες	αὐτὸν	παγκάκως διακείμενον ἔπεισαν ὡς ἄξουσι
[13, 63]	τινος ἐρασθεὶς μειρακίου καὶ δι'	αὐτὸν	παροινήσας εἰς Νικόδημον ἐξέκοψεν αὐτοῦ
[13, 14]	Ερωτ' ἐμφανῶς θνητὸς θεόν, ἄπιστον	αὐτον	πᾶσι τοῖς ἄμμοις ποιῶν. ~Τούτων
[13, 86]	προσθέντι ἠμφισβήτει καὶ οὐκ ἔφη	αὐτὸν	πεπρακέναι καὶ τέλος εἰς πυγμὰς
[13, 59]	ἐπὶ κίονος Πεντελικοῦ Κατεσκεύασε δ'	αὐτὸν	Πραξιτέλης. Ὃν καὶ θεασάμενος Κράτης
[13, 30]	χεῖρα προσβάλῃ βορᾷ, διδόναι νόμιζ'	αὐτὸν	σὺ τῆς νυκτὸς λόγον. Τὰ
[13, 80]	ἀναπηδήσας πρὸς τὸν Ζήνωνα ἔπεισεν	αὐτὸν	συγκωμάσαι αὑτῷ πρὸς Αριστοκλέα τὸν
[13, 80]	νηχόμενον ἐν ᾧ καὶ τελευτήσαντα	αὐτὸν	(συνεχῶς γὰρ ἐν τῷ ποταμῷ
[13, 12]	ἐκ τοῦ κατὰ τὰ γυμνάσια	αὐτὸν	συνιδρῦσθαι Ερμῇ και Ηρακλεῖ, τῷ
[13, 72]	Καὶ τὴν Σαπφώ δὲ πρὸς	αὐτὸν	ταῦτά φησιν εἰπεῖν κεῖνον, ὦ
[13, 82]	ὁ Σοφοκλῆς ἀκούσας ἐποίησε εἰς	αὐτὸν	τὸ τοιοῦτον ἐπίγραμμα, χρησάμενος τῷ
[13, 76]	ἐκεῖνό τις φθέγξηται κατὰ τὸν	αὐτὸν	τοῦτον φιλόσοφον Ἡνίκ' ἐχρῆν δύνειν,
[13, 50]	πάλιν τὰς Αφύας καλουμένας τὸν	αὐτὸν	τρόπον ἐκαλέσατε. Ἑταιρῶν ἐπωνυμίαι αἱ
[13, 89]	Ιππίᾳ περικαλλεστάτην οὖσαν τῷ μετ'	αὐτὸν	τυραννεύσαντι. Συνέβη δέ ὥς φησι,
[13, 5]	κύλικι τὸν Ατταλον, ἔπειτα κἀκεῖνος	αὐτὸν	τῷ ποτηρίῳ. Καὶ μετὰ ταῦτα
[13, 68]	τοῖς ἐξῆς τῷ κυρίῳ καλέσας	αὐτόν	φησιν Ἐκμαθεῖν δέ σου ποθῶ
[13, 80]	Θυσίας Βαγώου τοῦ εὐνούχου οὕτως	αὐτόν	φησιν ἡττᾶσθαι ὡς ἐν ὄψει
[13, 80]	ἦν καὶ εἴχεν εὖ πρὸς	αὐτόν.	Ως δ' Αλέξανδρος παρὰ Κρατερῷ
[13, 43]	ἀπὸ τύχης ἀνεπαύετο. Περιλαμβάνουσα δ'	αὐτόν,	ὡς ἀνώμαλον τὸ νῶτον εἶχε
[13, 86]	πριαμένου καὶ διοκνοῦντος εἰσαγαγεῖν πρὸς	αὐτὀν	διὰ τὸ τὴν αὐτὴν οἰκεῖν
[13, 68]	Συρίας, οὗπερ καὶ σὲ καὶ	αὑτὸν	ἀνατιθέναι μέλλει. Παρέδωκέν τε αὐτῇ
[13, 86]	παρακαθίσαι οὐκ ἐπέτρεψεν, ἀλλὰ σκληρὸν	αὑτὸν	εἰσῆγεν. Εἶθ' ὕστερον πώλουμένης τῆς
[13, 8]	δέ νῦν ἀληθινὸν εἰς πέλαγος	αὑτὸν	ἐμβαλεῖς γὰρ πραγμάτων, οὐ Λιβυκὸν
[13, 84]	Σάμῳ Παρίου ἀγάλματός ἐρασθεὶς κατέκλεισεν	αὑτὸν	ἐν τῷ ναῷ, ὡς πλησιάσαι
[13, 8]	ὕστερον λαβὼν εἰς προὖπτον εἰδως	αὑτὸν	ἐνέβαλεν κακόν. Καὶ Αντιφάνης ἐν
[13, 84]	τ' εἰς τὸν νεὼν κατέκλεισεν	αὑτόν.	Κτησικλέους δ' ἐστὶν ἔργον τὸ
[13, 35]	αὐτὴν δοῦναι ἑνὶ τῶν περὶ	αὑτὸν	οἰκείων. Καὶ μετ' οὐ πολὺν
[13, 22]	μέγα. Διόπερ καὶ θρηνῶν τις	αὑτὸν	παράγεται ὑπὸ Τιμοκλέους ἐν Νεαίρᾳ·
[13, 31]	τὴν ἐρωμὲνην περιβόητος γέγονεν, ἐγχειρίσας	αὑτόν	τε καὶ τὴν ἀρχὴν ἐκείνῃ
[13, 84]	ἐπεθύμησεν κόρης ἄνθρωπος ἐγκατέκλεισέ θ'	αὑτὸν	τῷ νεῷ. Φιλήμων τοῦ αὐτοῦ
[13, 33]	Ολυμπίαν ἐπὶ τὸν ἀγώνα καὶ	αὐτὸς	ἀπάξειν ἑταίρας εὔξατο τῇ θεῷ
[13, 38]	ἐξ ἀστῆς γένηται νόθον εἶναι,	αὐτὸς	ἀπεδείχθη ὑπὸ Καλλιάδου τοῦ κωμικοῦ
[13, 55]	Ἐγὼ Λαίδι χορηγῶ πολλά, ἵνα	αὐτὸς	αὐτῆς ἀπολαύω, οὐχ ἵνα μὴ
[13, 63]	τεκνοποιήσασθαι ἐξ ἑταίρας ἔχει λόγος.	Αὐτὸς	γοῦν ἐν τῷ περὶ Χρυσίου
[13, 71]	ὑμνῶν ἐκ πρώτης παιδὸς ἀνερχόμενος.	Αὐτὸς	δ' οὗτος ἀοιδός, ὃν ἐκ
[13, 62]	ὁ Γοργίου μαθητὴς ἔγραψεν καὶ	αὐτὸς	ἐγκώμιον Ναίδος τῆς ἑταίρας. Τὴν
[13, 45]	οὖσαν ποτὲ νέος ὢν ἔτ'	αὐτὸς	εἶχεν. Επεκαλεῖτο δ' Αἴξ, ὅτι
[13, 16]	ὀμμάτων ἔχει· ᾗ θάλπεται μὲν	αὐτός,	ἐξοπτᾷ δ' ἐμέ, ἴσον μετρῶν
[13, 37]	Σατύραι καὶ Νάννιον. Οὐ καὶ	αὐτὸς	Θεμιστοκλῆς ἐξ ἑταίρας ἦν γεγενημένος
[13, 90]	Παραδόξοις. Ενιαχοῦ δέ φησιν ὁ	αὐτὸς	Θεόφραστος καὶ κρίσεις γυναικῶν περὶ
[13, 38]	τῆς ἑταίρας παιδοποιησάμενος ὡς ὁ	αὐτὸς	ἱστορεῖ Καρύστιος ἐν τρίτῳ Υπομνημάτων.
[13, 85]	συγκηδευόντων τὸν ἄνθρωπον. Ο δ'	αὐτὸς	ἱστορεῖ Φύλαρχος διὰ τῆς εἰκοστῆς
[13, 64]	ἐπὶ τῆς Εφέσου δι' ἣν	αὐτὸς	μὲν ἐσώθη ἐπιβουλευόμενος ὑπὸ Λαοδίκης,
[13, 50]	Πύθων ἐστὶν ὁ Καταναῖος ἢ	αὐτὸς	ό βασιλεὺς, Αλέξανδρος, φησίν· Καὶ
[13, 68]	ἢ {ὁ} Βυζάντιος ἢ καὶ	αὐτὸς	ὁ βασιλεύς. Εδιδάχθη δὲ τὸ
[13, 20]	ὦπα ἔοικεν. Εκπέπληκται οὖν καὶ	αὐτὸς	ὁ Πρίαμος ἐπὶ τῷ κάλλει
[13, 14]	ἐπὶ συγχύσει βιοτᾶς. Ο δ'	αὐτὸς	ποιητὴς καὶ περὶ τῶν ἐρώντων
[13, 82]	καὶ ἐπιτωθάζων τὸ γεγονὸς καὶ	αὐτός	ποτε ὐφη τούτῳ χεχρῆσθαι τῷ
[13, 22]	τῷ ἐπιγραφομένῳ δ' Ορεσταυτοκλείδης ὁ>	αὐτος	Τιμοκλῆς φησι· Περὶ δὲ τὸν
[13, 20]	τὸν Αντιφάνην. ~Επαινῶ δὲ καὶ	αὐτὸς	τὸ κάλλος. Καὶ γὰρ ἐν
[13, 50]	τὴν αὐτὴν αἰτίαν. Ὁ δ'	αὐτὸς	Ὑπερείδης ἐν τῷ κατὰ Μαντιθέου
[13, 64]	τηλικαύτης τιμῆς ἀξιοῦται. Ο δ'	αὐτὸς	Φύλαρχος καὶ περὶ Μύστας ἱστορεῖ
[13, 55]	δ' ἐν κλεινοῖς Θετταλικοῖς πεδίοις.	Αὐτοσχεδιάζουσιν	οὖν οἱ λέγοντες αὐτὴν ἐν
[13, 40]	ᾗ ἐπιμανῆναι καὶ τὸν πατέρα	αὐτοῦ	Αντίγονον καὶ ἀποκτεῖναι Οξύθεμιν ὡς
[13, 5]	ἐν τῷ περὶ τοῦ Βίου	αὐτοῦ,	Αὐδάταν Ιλλυρίδα γήμας ἔσχεν ἐξ
[13, 81]	με ἡδέως πίνειν φάντος δ'	αὐτοῦ	Βραδέως τοίνυν καὶ ἀπόγερε τὴν
[13, 85]	ἐσώθη ὁ Κοίρανος. Τελευτήσαντος δ'	αὐτοῦ	γηραιοῦ ἐν τῇ πατρίδι καὶ
[13, 95]	οἱ δὲ γείτονες οὕτως ὑπ'	αὐτοῦ	δεινὰ πάσχουσιν ὥστ' ἐκλιπόντες τὰς
[13, 93]	ὃν ἐκ τῶν φερομένων ὡς	αὐτοῦ	διαλόγων θαυμάζομεν ὡς ἐπιεικῇ καὶ
[13, 63]	Τοιγαροῦν καὶ ὁ γραμματεύς ποτ'	αὐτοῦ	εἶπε Τί δ' ἄν τις
[13, 48]	οὗ ψῆφοι εἰσίν. Διαπηδῶντος δ'	αὐτοῦ	ἐπὶ τὴν πλησίον κλινην Πρόσεχε,
[13, 95]	στιγματίασ, καὶ πολλὰ ἄλλα κατειπὼν	αὐτοῦ	ἐπιλέγει ταῦτα Αλλὰ γάρ, ὦ
[13, 76]	Θεοξένου ὁ Πίνδαρος, ὃς ἦν	αὐτοῦ	ἐρώμενος, τί φησιν Χρῆν μὲν
[13, 15]	ἐν τῷ περὶ τοῦ Βίου	αὐτου.	Θρυλεῖτε γὰρ ὅτι δεῖ μὴ
[13, 74]	διὰ στόματος. Λέγει οὖν περὶ	αὐτοῦ	καὶ ὁ κράτιστος Κριτίας τάδε
[13, 65]	ἐκολάσατε καὶ ἄλλα τε κατηγορήθη	αὐτοῦ	καὶ ὅτι Σινώπῃ τῇ ἑταίρᾳ
[13, 17]	ἐρᾶν τοῦ Ενδυμίωνος οὐδὲ καθεύδοντος	αὐτοῦ	κατακαλύπτει τοὺς ὀφθαλμούς, ἀλλὰ ἀναπεπταμένων
[13, 34]	ὁ ῥήτωρ ἐν τῷ κατ'	αὐτοῦ	λόγῳ, καὶ ταύτης ἐκοινώνησεν αὐτῷ.
[13, 84]	αὑτὸν τῷ νεῷ. Φιλήμων τοῦ	αὐτοῦ	μνημονεύων φησί λλ' ἐν Σάμῳ
[13, 95]	γὰρ μᾶλλον ἃ ἂν δανείσηται	αὐτοῦ	νομίζει εἶναι ἢ ἂ ὁ
[13, 56]	φυγαδευθέντος μισθὸν ἔλαβε τῆς καθόδου	αὐτοῦ	ὁ Περικλῆς τὸ τῇ Ἐλπινίκῃ
[13, 82]	λόγῳ, καί τι πρὸς μοιχείαν	αὐτοῦ	παραινιττόμενος Ηλιος ἦν, οὐ παῖς,
[13, 92]	ποῦ εἴρηκεν Φύλαρχος Κατανέγνων γὰρ	αὐτοῦ	πᾶσαν τὴν Ιστορίαν. Εἰπόντος δ'
[13, 44]	ἄκρον ὡς μάλιστα καὶ ἐλάχιστον	αὐτοῦ	περιλάβω τοῦ σώματος. Επειτα, φασί,
[13, 95]	~Καὶ μετά ταῦτα πάλιν καταδρομὴν	αὐτοῦ	ποιησάμενος, ὡς δανεισάμενος οὔτε τόκους
[13, 95]	καταδικασθεὶς καὶ ὡς ἠνεχυράσθη οἰκέτης	αὐτοῦ	στιγματίασ, καὶ πολλὰ ἄλλα κατειπὼν
[13, 14]	ἦν θρασὺς καὶ σοβαρός, ἀποκόψαντες	αὐτοῦ	τὰ πτερά, ἵνα μὴ πέτηται
[13, 14]	ὁ ποιητὴς οὗτος οὐ κακῶς	αὐτοῦ	τὰς δυνάμεις διαιρῶν φησι δίδυμα
[13, 46]	τοῦ Διφίλου ὑπονίψαι τοὺς πόδας	αὐτοῦ	τὴν Γνάθαιναν, ἣ δὲ τί
[13, 90]	ἀγῶνα ἐπιτελέσαι καὶ νικῆσαι πρῶτον	αὐτοῦ	τὴν γυναῖκα Ηροδίκην. Επιτελεῖται δὲ
[13, 31]	εἰς ὕψος ἄρας ὥστε περιοδεύοντος	αὐτοῦ	τὴν ἐντὸς τοῦ Τμώλου χώραν,
[13, 48]	πίνακι τῶν Νόμων καὶ ἀρχὴν	αὐτοῦ	τήνδε παρέθετο· Ὁδε ὁ νόμος
[13, 34]	Ελλήσποντον σύν Αξιόχῳ, ὃς ἦν	αὐτοῦ	τῆς ὥρας ἐραστής, ὥς φησιν
[13, 29]	ἱλαρὸν εὐθέως τ' ἀφεῖλε πᾶν	αὐτοῦ	τὸ λυποῦν κἀπέδειξεν ἵλεων. Εὔβουλος
[13, 81]	ὁ δάκτυλός σευ. Προσαγαγόντος δ'	αὐτοῦ	τὸ πρόσωπον πρὸς τὴν κύλικα
[13, 94]	τάδε λέγει. Πεισθεὶς δ' ὑπ'	αὐτοῦ	τοιαῦτα λέγοντος καὶ ἅμα οἰόμενος
[13, 84]	ὁμιλίας καταλιπεῖν στέφανον. φωραθέντος δ'	αὐτοῦ	τὸν θεὸν χρωμένοις τοῖς Δελφοῖς
[13, 11]	ἔσῃ, μὴ δρῶν δ' ὑπ'	αὐτοῦ	τοῦ διδάσκεσθαι φιλεῖν ἀφαρεθήσῃ χάριτας
[13, 1]	μοι ἔνισπε, τίνες λόγοι περὶ	αὐτοῦ	τοῦ ἔρωτος καὶ τῶν ἐρωτικῶν
[13, 63]	αὐτὸν παροινήσας εἰς Νικόδημον ἐξέκοψεν	αὐτοῦ	τοὺς ὀφθαλμούς. Παραδέδοται δὲ καὶ
[13, 19]	ἐπιτηδεύσεως ἔφη ὡς οἱ παρακούσαντες	αὐτοῦ	τῶν λόγων καὶ μὴ συνέντες
[13, 79]	Πέλοπι καὶ ἐρασθέντα τοῦ υἱοῦ	αὐτοῦ	Χρυσίππου, ὃν καὶ ἁρπάσαντα καὶ
[13, 85]	τὸ παιδίον οὔτε γὰρ ἀπ'	αὐτοῦ	χωριζόμενον τὸ βρέφος ὑπέμενεν, τὸ
[13, 68]	τεύξας κατέγνω διὰ τὸ πρᾶγμ'	αὑτοῦ	φυγήν. Ενταῦθα δὴ τῶν βαρβάρων
[13, 56]	ὁ Θάσιος ἱστορεῖ, κατὰ τοὺς	αὐτοὺς	αὐτᾡ χρόνους γενόμενος καὶ ἑωρακὼς
[13, 78]	ἐκώλυον τοὺς παιδικοὺς ἔρωτας, πανταχόθεν	αὐτοὺς	ἐκκόπτοντες. Εἰσὶ δὲ οἱ καὶ
[13, 95]	οἶεσθαι τοὺς παριόντας ἐπ' ἐκφορὰν	αὐτοὺς	ἥκειν τούτου τεθνεῶτος. Οὓτω δ'
[13, 31]	πλείονας προσλαβεῖν, ὧν μίαν κατακοιμηθέντας	αὐτοὺς	ἰδοῦσαν ἀνελομένην τὰς κλεῖς καὶ
[13, 78]	τῶν βασάνων ἤγαγον, ὡς ἀπολῦσαι	αὐτοὺς	πολλὰ ἐπαινέσαντα. Διὸ καὶ Απόλλων
[13, 11]	φιλοσόφων περὶ τοῦ ἔρωτος καὶ	αὐτούς	τι εἰπεῖν καὶ περὶ κάλλους.
[13, 86]	περὶ συλλογισμῶν διαλέγοιντο ἀλλοτρίως ἂν	αὐτοὺς	ὑπολάβοι τις ποιεῖν τοῦ παρόντος
[13, 9]	ἀγόμενοι γυναῖκας εἰς προὖπτον κακὸν	αὑτοὺς	ἐμβάλλοντες, καίτοι τοῦ Μεγαρικοῦ ποιητοῦ
[13, 86]	γυμναὶ ὠχροῦντο, οὐκ ἔτι κατεῖχον	αὑτοὺς	οἱ ἄνδρες, ἀλλὰ ἐκ τῶν
[13, 55]	ἄλλος. Τοῦ δὲ Διογένους εἰπόντος	αὐτῷ·	Ἀρίστιππε, κοινῇ συνοικεῖς πόρνῃ. Ἢ
[13, 35]	καὶ καταλιπὼν ἔν τινι τόπῳ	αὐτῷ	ἅρματι τὸν ἁρματηλάτην προῆγεν ἐνδεδυκὼς
[13, 86]	αὐλητρίδος καὶ οὔσης εὐρυχωρίας παρ'	αὐτῷ,	βουλομένης τῆς παιδίσκης παρακαθίσαι οὐκ
[13, 70]	Λεόντιον ἀπὸ γὰρ ταύτης ἐρωμένης	αὐτῷ	γενομένης ἔγραψεν ἐλεγειακὰ τρία βιβλία,
[13, 5]	μὲν ἦν Φεραία Νικησίπολις, ἥτις	αὐτῷ	ἐγέννησε Θετταλονίκην, δὲ Λαρισαία Φίλιννα,
[13, 37]	Ιστοριῶν Κλεινοῦς φησι τῆς οἰνοχούσης	αὐτῳ	εἰκόνας πολλὰς ἀνακεῖσθαι κατὰ τὴν
[13, 53]	ὢν ἐμακάριζε καὶ τοὺς ὁμοίως	αὐτῷ	ἐπὶ φιλοσοφίαν παρερχομένους, τοιαύτας φωνὰς
[13, 54]	ὢν ἐμακάριζε καὶ τοὺς ὁμοίως	αὐτῷ	ἐπὶ φιλοσοφίαν παρερχομένους, τοιαύτας φωνὰς
[13, 78]	τοῖς πυνθανομένοις τῆς Πυθίας ὅπως	αὐτῷ	ἐπιθῶνται. Εχρησεν δὲ καὶ περὶ
[13, 47]	έπὶ δεῖπνον έλθόντος, προπιοῦσα ποτήριον	αὐτῷ	ἡ Γνάθαινα Λαβέ, ἔφησεν, ὑπερήφανε.
[13, 49]	εἶπεν, ἦν γὰρ έφεστηκυῖα γραῦς	αὐτῷ.	Ἣ δὲ Ἀποφύσα, εἶπε, καὶ
[13, 12]	αὐτόθι τὸν Ερωτα ἱδρυσάμενοι συνθύουσιν	αὐτῷ.	Θεσπιεῖς τε τὰ Ερωτίδεια τιμῶσιν
[13, 62]	οἰκίαν, ἐξ ἧς καὶ γενέσθαι	αὐτῷ	θυγάτριον. Μνημονεύει δ' αὐτῆς Στράττις
[13, 18]	προῆκται, τῶν προτέρων οὐ χρωμένων	αὐτῷ.	Καὶ γὰρ Τιμόθεος ὁ αὐλητὴς
[13, 34]	αὐτοῦ λόγῳ, καὶ ταύτης ἐκοινώνησεν	αὐτῷ.	Καὶ ἑτέρας δὲ δύο ἑταίρας
[13, 37]	καλουμένην Ασπασίαν μετονομασθῆναι. Συνηκολούθει δὲ	αὐτῷ	καὶ ἡ Μιλησία παλλακίς. Ο
[13, 3]	δοὺς γυναῖκας. Κοιμῶνται γοῦν παρ'	αὐτῷ	καὶ οἱ γέροντες μετὰ γυναικῶν,
[13, 18]	ξυρὸν οὐδὲν ἧππον πάντες χρῶνται	αὐτῷ.	Καὶ ταῦτα μὲν ὁ θαυμάσιος
[13, 68]	δὲ Γλυκέρας ὡς οὔσης παρ'	αὐτῷ	καὶ τοῖς Αθηναίοις αἰτίας γινομένης
[13, 20]	φασὶν Αρχιδάμου τοῦ βασιλέως, γυναικὸς	αὐτῷ	καλῆς φαινομένης, ἑτέρας δὲ αἰσχρᾶς
[13, 74]	θεῶν τις ἢ δαιμόνων ἐβοήθησεν	αὐτῷ.	Κατὰ τὸν αὐτὸν οὖν ποιητήν.
[13, 95]	εἶναι ἢ ἂ ὁ πατὴρ	αὐτῷ	κατέλιπεν. Αλλὰ γὰρ οὐ τὴν
[13, 29]	δ' ὃν λέγω ἐν γειτόνων	αὐτῷ	κατοικούσης τινὸς ἰδὼν ἑταίρας εἰς
[13, 95]	καὶ εἰς ἄλλους ἅπαντας τοὺς	αὐτῷ	κεχρημένους. Οὐχ οἱ μὲν κάπηλοι
[13, 45]	Πτολεμαῖον· εἰώθει δὲ συμπίνειν αἰεὶ	αὐτῷ.	Λέγει δ' οὖν ὑστεροῦσα παρὰ
[13, 46]	γναφέως θυγάθηρ. Αγραφοι δ' εἰσὶν	αὐτῷ	Μεγίστη, Αγαλλίς, Θαυμάριον, Θεόκλεια (αὕτη
[13, 87]	πρὸς Αλέξανρον Επιστολῇ, ἣν ἐπέστειλεν	αὐτῷ	μετὰ τὸ Δαμασκὸν ἑλεῖν καὶ
[13, 82]	παῖδα ἔξω τείχους ἀπήγαγε χρησόμενος	αὐτῷ.	Ο μὲν παῖς τὸ ἴδιον
[13, 85]	ἐνάτῃ. Ο δὲ λόγος ἐστὶν	αὐτῷ	{ὁ} περὶ Αλεξάνδρου καὶ λέγει
[13, 36]	τῷ βασιλεῖ (τοῦτο δ' ἦν	αὐτῷ	ὄνομα) ἦν ξένος. Οὗτος ὁ
[13, 35]	τὸν Ζαριάδρην ἰδεῖν· ἐπεστάλκει γὰρ	αὐτῷ	ὅτι μέλλουσιν οἱ γάμοι συντελεῖσθαι.
[13, 44]	ἐξ οὗ γεγονὸς ἦν ἄρρεν	αὐτῷ	παιδίον, οὐχ ὑπομένουσαν τὴν Γναθαίνιον
[13, 43]	γενόμενον, ὥστε τὴν πυγὴν ἅπαξ	αὐτῷ	παρασχεῖν· τὴν δὲ τοῦτ' εἰπεῖν
[13, 33]	πρᾶγμα. Πιστεύων δέ, ὡς ἕοικεν,	αὐτῷ	πεποίηκεν εὐθέως· Εδιδάξαμεν χρυσὸν καθαρᾷ
[13, 58]	εἴ τις θέωροίη τὰ πραχθέντα	αὐτῷ	περὶ τὴν Λάκωνος γυναῖκα. Ὑπερείδης
[13, 4]	ὧν καὶ τὸ τῶν τέκνων	αὐτῷ	πλῆθος ἐγένετο. Εν ἑπτὰ μέντοι
[13, 6]	τόν τε ναύκληρον λαβοῦσα καταπέπωκ'	αὐτῷ	σκάφει. Η Θεανὼ δ' οὐχὶ
[13, 83]	τῇ στοᾳ. Εν δὲ τῷ	αὐτῷ	συγγράμματι Θεόπομπος φιλογύναιον μέν φησι
[13, 95]	προδόσεις λαμβάνων οὐκ ἀποδίδωσι, δικάζονται	αὐτῷ	συγκλείσαντες τὰ καπηλεῖα, οἱ δὲ
[13, 37]	πρώτῳ βασιλεύσαντι Αἰγύπτου καὶ ἐγένησεν	αὐτῷ	τέκνον Λεοντίσκον καὶ Λάγον, θυγατέρα
[13, 35]	ὕπνον ἑωραμένῳ περιχαρὴς γενομένη δίδωσιν	αὐτῷ	τὴν φιάλην· καὶ ὃς ἁρπάσας
[13, 86]	τὸν βασιλέα άπεκάλουν, ὅτι ἔξεστι	αὐτῷ	τούτων ἀπολαύειν. Καὶ ἕτερα τούτοις
[13, 3]	περιπαθὴς γενομένη τὴν Κασσάνδραν σὺν	αὐτῷ	τῷ Αγαμέμνονι ἀποκτείνει, ἣν εἰς
[13, 93]	Σωκράτους ἐστὶν συγγράμματα, ἐχαρίσθη δὲ	αὐτῷ	ὑπὸ Ξανθίππης τῆς Σωκράτους γυναικὸς
[13, 56]	Θάσιος ἱστορεῖ, κατὰ τοὺς αὐτοὺς	αὐτᾡ	χρόνους γενόμενος καὶ ἑωρακὼς αὐτόν,
[13, 89]	Ιππάρχῳ τῷ υἱεῖ τὴν παραιβατήσασαν	αὑτῷ	γυναῖκα Φύην τὴν Σωκράτους θυγατέρα,
[13, 80]	τὸν Ζήνωνα ἔπεισεν αὐτὸν συγκωμάσαι	αὑτῷ	πρὸς Αριστοκλέα τὸν κιθαρῳδόν, οὗ
[13, 35]	οὓς μὴ πρότερον εἶδον ἐρασθῆναι	αὐτῶν·	γράφει δὲ οὕτως· Υστάσπῃ νεώτερος
[13, 88]	λειμῶνος τέκνα· Ἔνθ' αἵ μέν	αὐτῶν	εἰς ἀπείροντα στράτον ἀνθέων ἄλογχον
[13, 4]	γενομένας γυναῖκάς φησι τὰς μὲν	αὐτῶν	ἐξ ἔρωτος γεγενῆσθαι, τὰς δ'
[13, 50]	τῶν πολιτικῶν οἶδά τινας μνημονεύοντας	αὐτῶν	ἢ κατηγοροῦντας ἢ ἀπολογουμένους, μνησθήσομαι
[13, 83]	γενομένων τῶν μάντεων διεσπάσθη {ὑπ'	αὐτῶν}	Καὶ τῶν ἀνθρώπων ὕστερον ἀναζητούντων
[13, 91]	τίνες οἱ ὑπὸ τοῦ Κύκλωπος	αὐτῶν	καταβρωθέντες ὑπὸ τῶν Λαιστρυγόνων καὶ
[13, 14]	ἐμβάλλων στάσεις, ὅτ' ἦν μετ'	αὐτῶν.	Ως δὲ λίαν ἦν θρασὺς
[13, 21]	Νικοφάνη τοὺς ζωγράφους. Μνημονεύει δὲ	αὐτῶν	ὡς ταῦτα καλῶς γραφόντων Πολέμων
[13, 95]	δεινὰ πάσχουσιν ὥστ' ἐκλιπόντες τὰς	αὑτῶν	οἰκίας ἑτέρας πόρρω μισθοῦνται ὅσους
[13, 87]	καλλίχειρας ὠλένας, ἄλλης προσαμπέχουσα θῆλυν	αὐχένα	δὲ ῥαγέντων χλανιδίων ὑπὸ πτύχας
[13, 87]	ἐκτραφεὶς ἀμάρακος λειμῶσι μαλακοῖς ἐξέτεινον	αὐχένας.	~Επικατάφορος δὲ ὢν ὁ ποιητὴς
[13, 73]	γαῖ' ὅτε ξηρὸν πέδον ἄκαρπον	αὐχμῳ	νοτίδος ἐνδεῶς ἔχῃ. Ερᾷ δ'
[13, 47]	ἀδολέσχην τινὰ διηγούμευον ὅτι παραγέγονεν	ἀφ'	Ελλησπόντου Πῶς οὖν, φησίν, εἰς
[13, 25]	πανδήμου Αφροδίτης ἱερὸν πρῶτον ἱδρύσασθαι	ἀφ'	ὧν ἠργυρίσαντο αἱ προστᾶσαι τῶν
[13, 81]	κύλικος κάρφος τῷ μικρῷ δακτύλῳ	ἀφαιρετέοντα,	εἰ καθορᾷ τὸ κάρφος. Φάντος
[13, 11]	ὑπ' αὐτοῦ τοῦ διδάσκεσθαι φιλεῖν	ἀφαρεθήσῃ	χάριτας αἷς τιμῶσί σε. ~Ποντιανὸς
[13, 29]	ἐποίησέ θ' ἱλαρὸν εὐθέως τ'	ἀφεῖλε	πᾶν αὐτοῦ τὸ λυποῦν κἀπέδειξεν
[13, 23]	καταβαλοῦσ' ἐξέρχεται· τοῦτο τοῦ μήκους	ἀφεῖλεν.	Οὐκ ἔχει τις ἰσχία· ὑπενέδυσ'
[13, 84]	θεὸν χρωμένοις τοῖς Δελφοῖς συντάξαι	ἀφεῖναι	τὸν ἄνθρωπον δεδωκέναι γὰρ αὐτὸν
[13, 14]	τοὺς τρόπους ἀβέλτερος. Εἰ γὰρ	ἀφέλοι	τις τοῦ βίου τὰς ἡδονάς,
[13, 59]	ἐλέῳ χαρισαμένους μὴ ἀποκτεῖναι. Καὶ	ἀφεσθείσης	ἐγράφη μετὰ ταῦτα ψήφισμα, μηδένα
[13, 85]	κατακόπτειν ἀργύριον δοὺς καὶ παραιτησάμενος	ἀφῆκεν	εἰς τὸ πέλαγος. Καὶ μετὰ
[13, 44]	γεγονὸς ἐκ τῆς Κορίνθου προσφάτως	ἀφιγμένος	πικρῶς τε λοιδορούμενος παρὰ τὸν
[13, 29]	τινὸς ἰδὼν ἑταίρας εἰς ἔρωτ'	ἀφίκετο,	ἀστῆς, ἐρήμου δ' ἐπιτρόπου καὶ
[13, 34]	μνῆμα ἐκ Συννάδων εἰς Μητρόπολιν	ἀφικνούμενοι·	ἐφ' ᾧ καὶ κατ' ἔτος
[13, 67]	ἂν ἐπὶ τὴν Αθηναίων πόλιν	ἀφικνούμενος	κατὰ τὴν ἀπ' Ελευσῖνος τὴν
[13, 31]	Τοὺς δ' αὐτίκα μεθ' ὅπλων	ἀφικομένους	ἀνελεῖν μὲν τοὺς φύλακας, κρατήσαντας
[13, 6]	θ' Αρπυιῶν γένη, εἰς ὑπερβολὴν	ἀφῖκται	τοῦ καταπτύστου γένους Οὐκ ἔνεσθ'
[13, 93]	γάρ ἐστι τῶν καλουμένων φιλοσόφων	ἀφιλοσοφώτερον.	Τίς γὰρ ἤλπισεν ἂν> Αἰσχίνην
[13, 33]	Πολύξεναι νεάνιδες ἀμφίπολοι Πειθοῦς ἐν	ἀφνειῷ	Κορίνθῳ, αἵτε τὰς χλωρᾶς λιβάνου
[13, 43]	ὑπερηδέως δὲ τὴν κύλικ' ἐκπίων	ἄφνω	καὶ τὸ παράδοξον καταπλαγεὶς ὁ
[13, 44]	δραχμὰς χιλίας ἔταξεν. Ὃ δ'	ἄφνω	καιρίμην πληγεὶς Παπαῖ, ζωγρεῖς, γύναι,
[13, 94]	Κατασκευάζομαι δ' ἔφη, τένχην μυρεψικήν	ἀφορμῆς	δὲ δέομαι, καὶ οἴσω δέ
[13, 67]	τὸ πρῶτον ὁ τῆς Αθηνᾶς	ἀφορώμενος	νεώς καὶ τὸ πόλισμα, ὄψεται
[13, 33]	ἑταῖραι, Αλεξις ἐν Φιλούσῃ φησίν·	Αφροδίσι'	ἦγε ταῖς ἑταίρας ἡ πόλις,
[13, 33]	καθαρᾷ βασάνῳ. Οτι δὲ καὶ	Αφροδίσια	ἴδια ἄγουσιν αὐτόθι αἱ ἑταῖραι,
[13, 56]	δ' οὗτος ὁ> ἀνὴρ πρὸς	ἀφροδίσια	πάνυ καταφερής· ὅστις καὶ τῇ
[13, 37]	δὲ πλείστας, ἐπιρρεπέστερος ὢν πρὸς	ἀφροδίσια.	Πολύβιος δὲ ἐν τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ
[13, 63]	ἦν ὁ ῥήτωρ περὶ τὰ	ἀφροδίσια,	ὥς φησιν Ιδομενεύς. Αριστάρχου γοῦν
[13, 43]	ἐπὶ δεῖπνον, ὡς λέγουσι, τοῖς	Αφροδισίοις,	τιμώμενος μάλιστα τῶν ἐρωμένων (ᾔδει
[13, 49]	τις ἐραστἠς ὑποκοριβόμενος αὐτὴν εἶπεν	Ἀφροδίσιον	εἶ Πραξιτέλους· Ἣ δὲ Σὺ
[13, 44]	Γναθαίνιον μετὰ τῆς Γναθαίνης ἐξ	Αφροδισίου	τινός, τό τ' εἶδος αὐτῆς
[13, 86]	Υπομνήμασιν βοῶντος καὶ λέγοντος περὶ	ἀφροδισίων	ἁρμοστὸν εἶναι ἐν τῷ οἶνῳ
[13, 3]	ἢ διὰ μέθης ἢ δι'	ἀφροδισίων	ἢ καὶ διὰ τῆς ἐν
[13, 32]	οὐ γὰρ τοξοφόροισιν ἐμήσατο δι'	Αφροδίτα	Πέρσαις Ελλάνων ἀκρόπολιν προδόμεν. Καὶ
[13, 33]	Ερώτων οὐράνιαι πτάμεναι νοήμα ποττὰν	Αφροδίταν·	ὑμῖν ἄνωθεν ἀπαγορίας ἔπορεν, ὦ
[13, 76]	καρδίαν ψυχρᾷ φλογί, πρὸς δ'	Αφροδίτας	ἀτιμασθεὶς ἑλικοβλεφάρου ἢ περὶ χρήμασι
[13, 20]	Κλείτῳ καὶ Τιθωνῷ, Δημήτηρ Ιασίωνι,	Αφροδίτη	Αγχίσῃ καὶ Αδώνιδι. Διὰ κάλλος
[13, 31]	Εφέσῳ φησὶν ἱερὰ ἱδρῦσθαι Εταίρᾳ	Αφροδίτῃ.	Κλέαρχος δ' ἐν πρώτῳ Ερωτικῶν·
[13, 32]	πόλις εὔχηται περὶ μεγάλων τῇ	Αφροδίτῃ,	συμπαραλαμβάνεσθαι πρὸς τὴν ἱκετείαν τὰς
[13, 33]	τοῦ Ξενοφῶντος καὶ θύοντος τῇ	Αφροδίτῃ	συνέθυσαν. Διόπερ ἔφη· ὦ Κύπρου
[13, 74]	~Εν Ιππολύτῳ Εὐριπιδείῳ πάλιν ἡ	Αφροδίτη	φησίν Ὅσοι τε πόντον τερμόνων
[13, 84]	φιλόσοφοι, οἱ παρὰ φύσιν τῇ	Αφροδίτῃ	χρώμενοι καὶ ἀσεβοῦντες εἰς τὴν
[13, 74]	προσόν, ὅτι οὐκ ἐτίμα τὴν	Αφροδίτην,	αἴτιον ἐγένετο τοῦ ὀλέθρου· καὶ
[13, 42]	ἀπέβαλες τὴν ἀσπίδα, μὰ τὴν	Αφροδίτην,	ἀλλ' ὁ σοὶ χρήσας τότε.
[13, 59]	ἀγαλματοποιὸς ἐρῶν αὐτῆς τὴν Κνιδίαν	Αφροδίτην	ἀπ' αὐτῆς ἐπλάσατο καὶ ἐν
[13, 59]	ἀπ' αὐτῆς Απελλῆς τὴν Αναδυομένην	Αφροδίτην	ἀπεγράψατο. Καὶ Πραξιτέλης δὲ ὁ
[13, 31]	Ωρων Σαμιακῶν Τὴν ἐν Σάμῳ	Αφροδίτην,	ἣν οἵ μὲν ἐν καλάμοις
[13, 73]	ταῖς Δαναίσιν αὐτὴν παράγει τὴν	Αφροδίτην	λέγουσαν Ερᾷ μὲν ἁγνὸς οὐρανὸς
[13, 73]	ἐπὶ νοῦν λαμβάνων λέγω Τὴν	Αφροδίτην	οὐχ ὁρᾷς ὅση θεὸς ἥν
[13, 28]	Θεῶν οὕτως. Εταίραν δὲ τὴν	Αφροδίτην	τὴν τοὺς ἑταίρους καὶ τὰς
[13, 73]	Ερωτα, προσέτι τε καὶ τήν	Αφροδίτην	τὴν χρυσῆν, τὰ Εὐριπίδου ἐπὶ
[13, 61]	τῆς ἑταίρας. Ικετεύων οὖν τὴν	Αφροδίτην	φησίν· Κλῦθί μευ εὐχομένου, Κουροτρόφε
[13, 67]	ναὸν καὶ τὸν βωμὸν Πυθιονίκης	Αφροδίτης,	ἃμα τῆς τε παρὰ θεῶν
[13, 80]	θάψας εἴσατο καὶ ἱερὸν αὑτόθι	Αφροδίτης	Αργυννίδος. Λικύμνιος δ' ὁ Χῖος
[13, 55]	καὶ τὸ τέμενος κληθῆναι άνοσίας	Αφροδίτης.	Δείκνυσθαι δ' αὐτῆς τάφον παρὰ
[13, 59]	δικαστὰς τὴν ὑποφῆτιν καὶ ζάκορον	Αφροδίτης	ἐλέῳ χαρισαμένους μὴ ἀποκτεῖναι. Καὶ
[13, 32]	Ελλήνων σωτηρίας εἰς τὸν τῆς	Αφροδίτης	ἐλθοῦσα νεών. Διὸ καὶ Σιμωνίδης
[13, 31]	βασιλεῖς τὰ Εταιρίδεια. Πόρνης δὲ	Αφροδίτης	ἱερόν ἐστι παρὰ Αβυδηνοῖς, ὥς
[13, 25]	Κολοφωνιακῶν φάσκων αὐτὸν καὶ πανδήμου	Αφροδίτης	ἱερὸν πρῶτον ἱδρύσασθαι ἀφ' ὧν
[13, 55]	{ταῖς} ξυλίναις χελώναις τυπτομένην ἐν	Αφροδίτης	ἱερῷ. Διὸ καὶ τὸ τέμενος
[13, 35]	λέγουσιν οἱ ἐπιχώριοι ὅτι ἐξ	Αφροδίτης	καὶ Αδώνιδος ἐγεννήθησαν. Εκυρίευσεν δὲ
[13, 28]	τοῖς Αθηναίοις καλουμένης Εταίρας {τῆς}	Αφροδίτης.	Περὶ ἧς φησιν ὁ Αθηναῖος
[13, 31]	ἐλευθερίας χαριστήρια τῇ πόρνῃ ἀποδιδόντας	Αφροδίτης	Πόρνης ναὸν ἱδρύσασθαι. Αλεξις δ'
[13, 73]	πληρούμενος ὄμβρου πεσεῖν εἰς γαῖαν	Αφροδίτης	ὕπο. Οταν δὲ συμμιχθῆτον ἐς
[13, 14]	ἐραστής ἐστι, τὴν ὄψιν παρείς;	ἄφρων	γ' ἀληθῶς. Οὔτε τοῦτο πείθομαι
[13, 50]	Σταγόνιον καὶ Ἄνθις ἀδελφαί· αὗται	Αφύαι	ἐκαλοῦντο, ὅτι λευκαὶ καὶ λεπταὶ
[13, 50]	τρόπον ἐκαλέσατε. Ἑταιρῶν ἐπωνυμίαι αἱ	ἀφύαι,	περὶ ὧν ὁ προειρημένος Απολλόδωρός
[13, 50]	Αρισταγόρας φησί Καὶ πάλιν τὰς	Αφύας	καλουμένας τὸν αὐτὸν τρόπον ἐκαλέσατε.
[13, 50]	τῷ περὶ Ἑταιρῶν Νικοστρατίδα φησὶν	Αφύην	κληθῆναι διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν.
[13, 93]	τε πολλῷ ὑστεροῦντες ἀργῶς καὶ	ἀφυλάκτως	ζῆτε. Λοιδόρου δὲ καὶ παμφάγου
[13, 3]	ἐνὶ κλισίῃς ἐξαίρετοι, ἅς τοι	Αχαιοὶ	πρωτίστῳ δίδομεν. Ἀλλ' οὐκ εἰκός,
[13, 20]	Οὐ νέμεσις Τρῶας καὶ ἐυκνήμιδας	Αχαιοὺς	τοιῇδ' ἀμφὶ γυναικὶ πολὺν χρόνον
[13, 83]	Οὗτος ὁ παῖς πρὸς Φίλιππον	ἀχθεὶς	ὑπὸ τοῦ πατρὸς κἀκεῖ προαγωγευόμενος
[13, 10]	Ελένην, ὁ λοιμὸς διὰ Χρυσηίδα,	Αχιλλέως	μῆνις διὰ Βρισηίδα, καὶ ὁ
[13, 75]	τοὺς ἔρωτας, ὃ μὲν τὸν	Αχιλλέως	πρὸς Πάτροκλον, ὃ δ' ἐν
[13, 44]	γὰρ οὐκ ἐδοκίμαζον, τάλαν, ἄνθρωπον	ἄχρι	τοῦ στόματος ἠσβολωμένον· διὰ τοῦθ'
[13, 24]	κάτωθεν εἰσδῦναι στέγης μήδ' ἐν	ἀχύροισιν	εἰσενεχθῆναι τέχνῃ. Αὐταὶ βιάζονται γὰρ
[13, 20]	Ημεῖς δ' οὐχι καὶ τῶν	ἀψύχων	τὰ κάλλιστα προκρίνομεν; ἐπαινοῦντες τῶν