>

Livre, Chap.
[13, 49]	συνδειπνοῦσά ποτε γράσωνι ἄρασα φορίνην	Λαβέ,	εἶπε, καὶ, ταῦτα τράγε. Πέμφαντος
[13, 47]	προπιοῦσα ποτήριον αὐτῷ ἡ Γνάθαινα	Λαβέ,	ἔφησεν, ὑπερήφανε. Καὶ ὃς Ἐγὼ
[13, 6]	ἑταίρους τὸν τρίτον θηρεύεται ἔτι	λαβεῖν;	Αλλ' ἐξέπεσεν ἡ> πορθμὶς ἐλατίνῳ
[13, 27]	καὶ ῥαπισθῆναί τε καὶ πληγὰς	λαβεῖν	ἁπαλαῖσι χερσίν· ἡδύ γε νὴ
[13, 67]	ἑταίρας ὄν, τίνα χρή προσδοκίαν	λαβεῖν	αὐτόν; Θεόπομπος δ' ἐν τῇ
[13, 71]	ἀνέπεισεν ἄνακτας Αγριόπην μαλακοῦ πνεῦμα	λαβεῖν	βιότου. Οὐ μὴν οὐδ' υἱὸς
[13, 59]	ἔδωκεν, εἴτε τὸν Ερωτα θέλοι	λαβεῖν	εἴτε τὸν ἐπὶ Τριπόδων Σάτυρον.
[13, 44]	παιδίον, οὐχ ὑπομένουσαν τὴν Γναθαίνιον	λαβεῖν	μίσθωμα, λιπαρῶν δὲ καὶ προσκείμενος
[13, 45]	πάνυ καλήν, ἥν ποτ' ἠξίου	λαβεῖν	ὁ Δημοφῶν. Ἣ δ' εἶπε
[13, 34]	ὃν ἡ Λακεδαίμων μοιχὀν ἐπιθυμεῖ	λαβεῖν;	ὁ> ὑπὸ τῆς Αγιδος ἀναπώμενος
[13, 14]	ἐνοχλῶν πολλάκις τοῖς εὐπροροῦσιν οὐ	λαβεῖν	τι βούλεται. Αλεξις Ελένῃ· Ως
[13, 84]	ἐρασθέντες ποτὲ γυναικῶν ἐν ἐννοίᾳ	λάβητε	ὡς ἀδύνατόν ἐστι τὸ τυχεῖν,
[13, 85]	Μιλήσιος ἰδὼν ἁλιέας τῃ δικτύῳ	λαβόντας	δελφῖνα καὶ μέλλοντας κατακόπτειν ἀργύριον
[13, 64]	τὴν βασιλικὴν ἐσθῆτα καὶ ῥάκια	λαβοῦσα	θεραπαινίδος τῆς τυχούσης συλληφθεῖσα ἀπήχθη
[13, 6]	που ποιεῖ τόν τε ναύκληρον	λαβοῦσα	καταπέπωκ' αὐτῷ σκάφει. Η Θεανὼ
[13, 45]	τοῖσι χρωμένοις δοκεῖ; Η Γλυκέριον	λαβοῦσα	παρ' ἐραστοῦ τινος Κορίνθιον παράπηχυ
[13, 45]	εἶπεν· οὐ πρῴην δύο χρυσοῦς	λαβοῦσα	παρεγένου ξένῳ τινί; Περίμενε τοίνυν
[13, 35]	Περιβλέψασα οὖν καὶ θεωρήσασα πάντας	λαβοῦσα	χρυσῆν φιάλην καὶ πληρώσασα δὸς
[13, 44]	ἠσβολωμένον· διὰ τοῦθ' ὑπέμεινα πολὺ	λαβοῦσα	χρυσίον, ἐφιλοσόφησά θ' ἵν' ἄκρον
[13, 83]	τοῦ πατρὸς κἀκεῖ προαγωγευόμενος οὐδὲν	λαβὼν	ἀπερστάλη. Τῷ Επιλύκου τοῦ Αμφιπολίτου
[13, 45]	γελάσασ' Εὖ γ' ἵνα Σοφοκλεῖ	λαβὼν	δῷς, φησί, παρ' ἐμοῦ, φίλτατε.
[13, 8]	ἐλάμβανεν γυναῖχ' ὁ δ' ὕστερον	λαβὼν	εἰς προὖπτον εἰδως αὑτὸν ἐνέβαλεν
[13, 84]	Σπαρτιάτης πρῶτος ἀνθρώπων εἰς ὁμηρείαν	λαβών	παρὰ Μεταποντίνων γυναῖκας καὶ παρθένους
[13, 80]	καὶ πρὸς πρεπωδέστατον. Αἰχμαλώτους γοῦν	λαβὼν	τὰς Δαρείου θυγατέρας καὶ τὴν
[13, 62]	Ηττητο δἐ καὶ ὁ Λυσίας	Λαγίδος	τῆς ἑταίρας, ἧς ἔγραψεν ἐγκώμιον
[13, 26]	Νὴ τὸν Δί' ἤνθει τότε	Λαγίσκ'	ἤνθει τότε καὶ Θεολύτη μάλ'
[13, 62]	καὶ Θεόκλεια καὶ Ψαμάθη καὶ	Λαγίσκα	καὶ Ανθεια καὶ Αριστόκλεια. ~Δημοσθένη
[13, 51]	καὶ Θεόκλεια καὶ Ψαμάθη καὶ	Λαγίσκα	καὶ Ἄνθεια. Μήποτε δὲ δεῖ
[13, 62]	τῇ ἡλικίᾳ τὸν Ισοκράτη ἀναλαβεῖν	Λαγίσκαν	τὴν ἑταίραν εἰς τὴν οἰκίαν,
[13, 62]	Στράττις ἐν τούτοις Καὶ τὴν	Λαγίσκαν	τὴν Ισοκράτους παλλακὴν ἰδεῖν με
[13, 37]	ἐγένησεν αὐτῷ τέκνον Λεοντίσκον καὶ	Λάγον,	θυγατέρα δὲ Εἰρήνην, ἣν ἔγεμεν
[13, 87]	ἐπωμίδος. Τῆς δ' αὖ χορεία	λαγόνα	τὴν ἀριστερὰν ἔλυσε γυμνὴ δ'
[13, 48]	ἡ ἑταίρα, Δημοκλέους τοῦ παρασίτου	Λαγυνίωνος	ἐπίκλην καταπεσόντος ἔν τινι κονιάματι,
[13, 26]	τῶν ὀρῶν πρόβατ' ἐσθίουσι καὶ	λαγὼς	μετέωρ' ἀναπράζοντες ὑπὸ τῆς ἰσχύος·
[13, 24]	πεπαιτέρᾳ· μὴ κλίμακα στησάμενον εἰσβῆναι	λάθρᾳ	μηδὲ δι' ὀπῆς κάτωθεν εἰσδῦναι
[13, 24]	Οστις λέχη γὰρ σκότια νυμφεύει	λάθρᾳ,	πῶς οὐχὶ πάντων ἐστὶν ἀθλιώτατος;
[13, 43]	δ' εἰς τὸν ἄκρατον ἐνσεῖσαι	λάθρᾳ·	τῳ παιδί τ' ἐπέταξ' ἐγχέανθ'
[13, 24]	κέρματος τὴν ἡδονήν, καὶ μὴ	λαθραίαν	Κύπριν αἰσχίστην νόσων πασῶν, διώκειν,
[13, 26]	δὶα τούτων· Τὴν ἐκ Κορίνθου	Λαίδ'	οἶσθα; (Β) Πῶς γὰρ οὔ;
[13, 51]	~Λυσίας δ' ἐν τῷ πρὸς	Λαίδα,	εἴ {γε} γνήσιος ὁ λόγος,
[13, 45]	~Εξῆς δὲ καὶ ταῦτ' ἀναγράφει·	Λαίδα	λέγουσι τὴν Κορινθίαν ποτὲ Εὐριπίδην
[13, 55]	φησὶν Σικελικοῦ φρουρίου εἶναι τήν	Λαίδα.	Στράττις δ' ἐν Μακεδόσιν ἢ
[13, 49]	ὑστερα με λυπεῖ» ἐφη. Πρὸς	Λαίδα	τὴν Κορινθίαν ἐραστὴς ἀποσφράγισμα πέμψας
[13, 52]	μή ποτ' αὐτὸν ἐμπεσεῖν εἰς	Λαίδα	φερόμενον ἢ Μηκωνίδ' ἢ Σισύμβριον
[13, 55]	τῷ κυνὶ συγκυλίεται» ἀπεκρίνατο Ἐγὼ	Λαίδι	χορηγῶ πολλά, ἵνα αὐτὸς αὐτῆς
[13, 62]	Λυσίας δ' ἐν τῷ κατὰ	Λαίδος,	εἰ γνήσιος ὁ λόγος, μνημονεύει
[13, 55]	ἀλκήν Ἑλλὰς δουλώθη κάλλεος ἰσοθέου,	Λαίδος·	ἣν ἐτέκνωσεν Ἔρως, θρέψεν δὲ
[13, 71]	ἔσπασεν Ισθμοῦ, δεινὸν ὅτ' Απιδανῆς	Λαίδος	ἠράσατο ὀξὺς Αρίστιππος, πάσας δ'
[13, 26]	ἤδη λαμβάνει. Μνημονεύει δὲ τῆς	Λαίδος	καὶ Αναξανδρίδης ἐν Γεροντομανίᾳ καὶ
[13, 26]	δράματι καὶ περὶ τῆς πολυθρυλήτου	Λαίδος	τάδε λέγει· Αὕτη δὲ Λαὶς
[13, 34]	αἰεὶ ὁ Αλκιβιάδης, Δαμασάνδραν τὴν	Λαίδος	τῆς νεωτέρας μητέρα καὶ Θεοδότην·
[13, 25]	κατερράγη Ελλησι πᾶσιν ἐκ τριῶν	λαικαστριῶν.	~Τῶν οὗν μεγαλομίσθων ἑταιρῶν ἀποτρέπω
[13, 79]	φασι τῶν τοιούτων ἐρώτων κατάρξασθαι	Λάιον	ξενωθέντα παρὰ Πέλοπι καὶ ἐρασθέντα
[13, 26]	Λαίδος τάδε λέγει· Αὕτη δὲ	Λαὶς	ἀργός ἐστι καὶ πότις, τὸ
[13, 62]	Φιλωνίδου; Γραπτέον Ναὶς καὶ οὐ	Λαίς.	Ερμιππος δ' ἐν τῷ περὶ
[13, 52]	Αρισταγόρας β' λέγων οὕτως· Ὥστε	Λαὶς	μὲν ἡ δοκοῦσα τῶν πώποτε
[13, 55]	ἥκουσιν Μεγαρόθεν, εἰσὶ δὲ Κορίνθιαι·	Λαὶς	μὲν ἡδὶ Μεγακλέους. Τίμαιος δ'
[13, 52]	ὅτε τὸ πρῶτον ἐγένετο. Οὐχὶ	Λαὶς	μὲν τελευτῶσ' ἀπέθανεν βινουμένη, Ἰσθμιὰς
[13, 62]	ἐν ῷ λέγει Ἐρᾷ δὲ	Λαὶς	οὐ διὰ σὲ Φιλωνίδου; Γραπτέον
[13, 26]	τοῦτ' εἶναι νομίζεται τέρας. Καὶ	Λαὶς	οὖν> ὀρθῶς νομίζοιτ' ἂν τέρας.
[13, 91]	Κύκλωπος αὐτῶν καταβρωθέντες ὑπὸ τῶν	Λαιστρυγόνων	καὶ εἰ ὄντως κατεβρώθησαν ὅστις
[13, 34]	ἑταιρίδων θύρας ἐκώμαζεν, ἀπολιπὼν τὰς	Λακαίνας	καὶ τὰς Αττικάς. Μεδοντίδος γοῦν
[13, 61]	φιλόσοφος ἑταίρας ἦν υἱὸς Ολυμπίας	Λακαίνης,	ὥς φησι Νικίας ὁ Νικαιεὺς
[13, 34]	ἐν τῷ περὶ τῶν ἐν	Λακεδαίμονι	Αναθημάτων, εἰκών ἐστι τῆς διαβοήτου
[13, 2]	περὶ Νομοθετῶν ἱστορεῖν ὅτι ἐν	Λακεδαίμονι	εἰς οἴκημά τι σκοτεινὸν πᾶσαι
[13, 34]	μεθύειν> μεθ' ἡμῶν. ~Εν δὲ	Λακεδαίμονι,	ὥς φησι Πολέμων ὁ περιηγητὴς
[13, 2]	ἐν τοῖς περὶ Παροιμιῶν ἐν	Λακεδαίμονιν	φησί, τοὺς ἀγάμους αἱ γυναῖκες
[13, 89]	γεγονέναι καλλίονα ἀπέκτειναν δὲ αὐτὴν	Λακεδαιμόνιο	καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς Χρύσην,
[13, 12]	ὡς ἐπίπαν ὁ Ερως τιμᾶται.	Λακεδαιμόνιοι	δὲ πρὸ τῶν παρατάξεων Ερωτι
[13, 59]	αὕτη μέση τῆς Αρχιδάμου τοῦ	Λακεδαιμονίων	βασιλέως καὶ τῆς Φιλίππου τοῦ
[13, 89]	βασιλεὺς καταστασιάτας φυγαδευθῆναι ἐποίησεν ὑπὸ	Λακεδαιμονίων.	Καλλίστη δ' ἦν καὶ Παντίκα
[13, 92]	τῶν πόλεων καὶ μάλιστα ἡ	Λακεδαιμονίων,	ὡς Χαμαιλέων φησὶ ἐν τῷ
[13, 34]	γῆ καὶ θεοί, ὃν ἡ	Λακεδαίμων	μοιχὀν ἐπιθυμεῖ λαβεῖν; ὁ> ὑπὸ
[13, 48]	μαστιγίας· ἀναγωγότέρον οὖν τοῦ στρατιώτου	λάκκον	αὐτὴν εἰπόντος Πῶς; ἔφησεν· ἢ
[13, 43]	γ' ἔφη Γνάθαιν' ἔχεις τὸν	λάκκον	ὁμολογουμένως. Ἣ δ' εἶπε Τῶν
[13, 47]	εἰς κάδον τινὰ ἐμπεσόντος, Ο	λάκκος,	ἔφη, εἰς τὸν κάδον ἐμπέπτωκεν.
[13, 47]	ἔφη, ἀπέθανες. Παυσανίου δὲ τοῦ	Λάκκου	ὀρχουμένου καὶ εἰς κάδον τινὰ
[13, 85]	Ερμοδώρου, Σάμιος δὲ γένος, ἐρασθῆναι	Λακύδους	τοῦ φιλοσόφου. Εν δὲ Λευκαδίᾳ
[13, 58]	τὰ πραχθέντα αὐτῷ περὶ τὴν	Λάκωνος	γυναῖκα. Ὑπερείδης δ' ὁ ῥήτωρ
[13, 35]	κατεσιώπησαν καὶ κελεύοντος τοῦ πατρὸς	λαλεῖν	οὐκ ἔφασαν εἰδέναι ὅπου πεπόρευεται.
[13, 71]	Φιλητᾶν ῥήματα καὶ πᾶσαν τρυόμενον	λαλιήν.	Οὐδὲ μὲν οὐδ' ὁπόσοι σκληρὸν
[13, 57]	Οὐλπιανόύς, ὥσπερ ἕρμαιόν τι, ἔτι	λαλοῦντος	τοῦ Μυρτίλου ἔφη, εἰ ἔχομεν
[13, 6]	ἔστι τὰς πόρνας καλεῖν, αἳ	λαλοῦσ'	ἁπλῶς μὲν οὐδέν, ἀλλ' ἐν
[13, 73]	τρῶσαι χθόνα, ἔρως δὲ γαῖαν	λαμβάνει	γάμου τυχεῖν ὄμβρος δ' ἀπ
[13, 26]	τἀργύριον ἐκ τῆς χειρὸς ἤδη	λαμβάνει.	Μνημονεύει δὲ τῆς Λαίδος καὶ
[13, 44]	ὀργιζομένης δὲ διὰ τὸ μηδὲν	λαμβάνειν,	ἔπειθε πῶς Οὐχ ὁρᾷς, Γνάθαιν'
[13, 68]	Αθηναίοις αἰτίας γινομένης τοῦ δωρεὰς	λαμβάνειν	παρὰ Αρπάλου, λέγων ὧδε Ἔστιν
[13, 90]	τὴν κρίσιν ἐπιτελεῖσθαι μετὰ σπουδῆς	λαμβάνειν	τε τοὺ νικήσαντας ἇθλα ὅπλα
[13, 64]	τοιαύτην χάριτα παρὰ τοῦ δαιμονίου	λαμβάνω,	Λαοδίκη δὲ τὸν ἴδιον ἀποκτείνασα
[13, 85]	ὅλης τῆς ἡμέρας τοὺς καλάμους	λαμβάνων	ἐκ τῶν παρατιθεμένων χορτασμάτων καθεὺδοντος
[13, 73]	χρυσῆν, τὰ Εὐριπίδου ἐπὶ νοῦν	λαμβάνων	λέγω Τὴν Αφροδίτην οὐχ ὁρᾷς
[13, 95]	ἐγγὺς οἰκοῦντες, παρ' ὧν προδόσεις	λαμβάνων	οὐκ ἀποδίδωσι, δικάζονται αὐτῷ συγκλείσαντες
[13, 39]	θεούς, ἀπὸ βαλάνου τοῦτ' ἐστί,	Λάμια,	βασιλικῆς. ~Πτολεμαῖος δ' ὁ τοῦ
[13, 39]	παρὰ πότον παντοδαπῶν ἐπεδείκνυτο. Η	Λάμια	δ' ἦν αὐλητρίς, ἧς σφόδρ'
[13, 37]	τὸ ἅστυ; ἦσαν δ' αὗται	Λάμια	και Σκιώνη και Σατύραι καὶ
[13, 39]	ποθ' ὁ βασιλεὺς γένη μύρων	Λαμίᾳ	παρὰ πότον παντοδαπῶν ἐπεδείκνυτο. Η
[13, 39]	εἰ βούλει, κράτει. Ἦν δὲ	Λάμια	σφόδρα εὔθικτος καὶ ἀστικη πρὸς
[13, 39]	θιγὼν τοῖς δακτύλοις Τουτί γε,	Λάμια,	φησίν, ὀσφράνθητι καὶ εἴσει παρὰ
[13, 38]	καὶ θυγατέρα Φίλαν; τὴν δὲ	Λάμιαν	Πολέμων φήσι ἐν τῷ περὶ
[13, 39]	Δημητρίῳ εὐημερούσης, φασὶ καὶ τὴν	Λάμιαν	τὸν βασιλέ' εὐμελῶς κελητίσαι ποτὲ
[13, 39]	ἐροῦμεν. Πάλιν δὲ περὶ τῆς	Λαμίας	ὁ Μάχων οὕτω γράφει· Δημήτριός
[13, 38]	ὁ Πολιορκητὴς οὐ δαιμονίως ἤρα	Λαμίας	τῆς αὐλητρίδος, ἐξ ἧς ἔσχε
[13, 46]	καὶ Θρυαλλίς, ἔτι Χίμαιρα καὶ	Λαμπάς.	Τῆς δὲ Γναθαίνης ἤρα δεινῶς,
[13, 81]	Ὡς καλῶς Φρύνιχος ἐποίησεν εἴπας	λάμπει	δ' ἐπί πορφυρέαις παρῇσι φῶς
[13, 17]	τε ἐπὶ τοῦ Τρωίλου ἔφη	λάμπειν	ἐπὶ πορφυραῖς παρῇσι φῶς ἔρωτος.
[13, 65]	διεπέμφθη. ~Δημήτριος δ' ὁ Φαληρεὺς	Λαμπιτοῦς	τῆς Σαμίας ἑταίρας ἐρασθεὶς ἡδέως
[13, 65]	ἐρασθεὶς ἡδέως δι' αὐτὴν καὶ	Λαμπιτὼ	προσηγορεύετο, ὥς φησι Δίυλλος· ἐκαλεῖτο
[13, 26]	καλή, ὑπέφαιν' ἐσομένη δ' Ωκιμον	λαμπρὰ	πάνυ. ~Ταυτά σοι παραινεῖν ἔχω,
[13, 88]	αἰδὼς δ' ἐπερρύθμιζεν ἠπιώτατον ἐρύθημα	λαμπρῷ	προστιθεῖσα χρώματι κόμαι δὲ κηροχρῶτος
[13, 46]	τάσδε, τὴν Πάροινον ἐπικληθεῖσαν καὶ	Λαμπυρίδα	καὶ Εὐφροσύνην· αὕτη δὲ ἦν
[13, 70]	ταύτης ἑταίραν Λυδὴν ἥν ἠγάπα	Λαμύνθιος	ὁ Μιλήσιος. Εκάτερος γὰρ τούτων
[13, 84]	ταῦθα παντελῶς Σαπφοῦς, Μελήτου, Κλεομένους,	Λαμυνθίου.	Υμεῖς δέ, ὦ φιλόσοφοι, κἂν
[13, 83]	δάφνης στέφανον χρυσοῦν Φιλόμηλος ἔδωκε,	Λαμψακηνῶν	ἀνάθημα. Αὕτη ἡ Φαρσαλία ἐν
[13, 64]	χάριτα παρὰ τοῦ δαιμονίου λαμβάνω,	Λαοδίκη	δὲ τὸν ἴδιον ἀποκτείνασα τηλικαύτης
[13, 64]	ἀποκτεῖναι βούλεται τὸν Σώφρονα ἡ	Λαοδίκη	διανεύει τῷ Σώφρονι, μηνύουσα τὴν
[13, 64]	εἰς Εφεσον. Μαθοῦσα δὲ ἡ	Λαοδίκη	τὸ ποιηθὲν ὑπὸ τῆς Δανάης
[13, 64]	δωδεκάτης τάδε Ἡ πάρεδρος τῆς	Λαοδίκης	Δανάη, πιστευομένη ὑπ' αὐτῆς τὰ
[13, 64]	αὐτὸς μὲν ἐσώθη ἐπιβουλευόμενος ὑπὸ	Λαοδίκης,	ἣ δὲ κατεκρημνίσθη, ὡς γράφει
[13, 68]	Ταρσῷ καὶ ὁρᾷ ὑπὸ τοῦ	λαοῦ	προσκυνουμένην καὶ βασίλισσαν προσαγορευομένην καὶ
[13, 7]	θηρί' ἐξωλέστερον. ~Τοιαῦτα πολλὰ τοῦ	Λαρηνσίον	λέγοντος ὁ Λεωνίδης ψέγων τὸ
[13, 5]	ἥτις αὐτῷ ἐγέννησε Θετταλονίκην, δὲ	Λαρισαία	Φίλιννα, ἐξ ἧς Αρριδαῖον ἐτέκνωσε.
[13, 28]	τερπνὰ καλῶς ἀείσω. Καὶ ἔτι·	Λατὼ	καὶ Νιόβα μάλα μὲν φίλαι
[13, 71]	ὀδύνας ἀλλὰ Μακηδονίης πάσας κατενίσατο	λαύρας	Αἰγείων, μέθεπεν δ' Αρχέλεω ταμίην
[13, 21]	Κόρινθον ἦλθον. Ηδέως ἐνταῦθά πως	λάχανόν	τι τρώγων Ωκιμον διεφθάρην· κἀνταῦθα
[13, 46]	μὲν ὁ Βυζάντιος ἑκατὸν καὶ	λε'	Απολλόδωρος δὲ τούτων πλείους, ὁ
[13, 6]	Σκύλλα, ποντία κύων, Σφίγξ, Υδρα,	λέαιν'	ἔχιδνα, πτηνά θ' Αρπυιῶν γένη,
[13, 70]	ἱστοροῦσιν. Ενδοξος δ' ἐστὶν καὶ	Λέαινα	ἡ ἑταίρα, Αρμοδίου ἐρωμένη τοῦ
[13, 39]	τοῦτ' ἀπεκρίθη· Πρὸς ταῦτα καὶ	Λέαιναν,	εἰ βούλει, κράτει. Ἦν δὲ
[13, 38]	προκειμένην στοάν. Ηρα δὲ καὶ	Λεαίνης	καὶ αὐτῆς ἑταίρας Αττικῆς ὁ
[13, 39]	φησὶν οὕτως· Υπερβολῇ δὲ τῆς	Λεαίνης	σχῆμά τι περαινομένης εὖ παρά
[13, 25]	χὢν βούλει τρόπον. Εξῆλθες· οἰμώζειν	λέγ'	ἀλλοτρία στί σοι. Καὶ Ασπασία
[13, 42]	Δόντος δ' ἐπιστρέψασα μετὰ μικρὸν	λέγει	Αγαμέμνονος παῖ, νῦν ἐκεῖν' ἔξεστί
[13, 50]	Μαντιθέου αίκίας περὶ Γλυκέρας τάδε	λέγει	Ἄγων Γλυκέραν τε τὴν Θαλασσίδος,
[13, 65]	περὶ Σινώπης τῆς ἑταίρας τάδε	λέγει	Αρχίαν τὸν ἱεροφάντην ἐξελεγχθέντα ἐν
[13, 26]	περὶ τῆς πολυθρυλήτου Λαίδος τάδε	λέγει·	Αὕτη δὲ Λαὶς ἀργός ἐστι
[13, 3]	καὶ ἡ Εκάβη οὐ δυσχεραίωει.	Λέγει	γοῦν ὁ Πρίαμος ἐννεακαίδεκα μέν
[13, 45]	εἰώθει δὲ συμπίνειν αἰεὶ αὐτῷ.	Λέγει	δ' οὖν ὑστεροῦσα παρὰ πολύ.
[13, 17]	ἀπολαύῃ τῆς τοῦ θεωρεῖν ἡδονῆς.	Λέγει	δ' οὕτως· Υπνος δὲ χαίρων
[13, 75]	τὴν ὁμιλίαν τοὺς ἐραστὰς προσελκὺσασθαι.	Λέγει	δ' οὗτως περὶ αὐτῆς Τοῦθ'
[13, 75]	ἕκατι γλυκὺς κατείβων καρδίαν ἰαίνει.	Λέγει	δὲ καὶ ὡς τῆς Μεγαλοστράτης
[13, 18]	καὶ τὴν τοῦ ἤθους ἐπιείκειαν.	Λέγει	δὲ οὕτως ὁ φιλόσοφος· Τὸ
[13, 43]	τῇ θυγατρὶ μετ' αὐτῆς συνπρορευομένῃ	λέγει·	Δικαιότερον ἦν, ὦ τέκνον, νὴ
[13, 64]	συλλαβών καὶ προσποιηθεὶς περὶ ὧν	λέγει	δύ' ἡμέρας παρῃτήσατο εἰς σκέψιν
[13, 45]	τὴν μεγάλην. Επειτεν ὁ βασιλεὺς	λέγει·	Εἰς τὴν λεκάνην μὲν οὖν·
[13, 62]	κἀν τῷ Πλούτῳ ἐν ῷ	λέγει	Ἐρᾷ δὲ Λαὶς οὐ διὰ
[13, 21]	τὰ Εὐβούλου αἰεὶ ἐκ Κερκώπων	λέγει·	Κόρινθον ἦλθον. Ηδέως ἐνταῦθά πως
[13, 21]	περὶ τοὺς ἔρωτας δεινὸν γεγονέναι	λέγει.	Οὐκ ἂν ἁμάρτοι δέ τίς
[13, 74]	Ανακρέων πᾶσίν ἐστιν διὰ στόματος.	Λέγει	οὖν περὶ αὐτοῦ καὶ ὁ
[13, 85]	αὐτῷ {ὁ} περὶ Αλεξάνδρου καὶ	λέγει	οὕτως Μετεπέμψατο δὲ καὶ τὸν
[13, 94]	δὲ τούτοις ὁ ῥήτωρ τάδε	λέγει.	Πεισθεὶς δ' ὑπ' αὐτοῦ τοιαῦτα
[13, 41]	πρὸς τὴν Μανίαν ἐλοιδορεῖτο καὶ	λέγει	Τί τοῦτο, παῖ, εἰ καὶ
[13, 63]	δ' ἄν τις περὶ Δημοσθένους	λέγειν	δύναιτο; τὰ γὰρ ἐνιαυτῷ μελετηθέντα
[13, 75]	εἰς τὰς διατθριβάς. Διὸ καὶ	λέγειν	ἔν τινι τῶν μελῶν· Ερως
[13, 27]	Ετι πολλὰ τοῦ Κυνούλκου θέλοντος	λέγειν	καὶ τοῦ Μάγνου ἐπιραπίσαι βουληθέντος
[13, 21]	Κύνουλκος ταυτὶ καὶ τολμᾶς σὺ	λέγειν,	οὐ ῥοδοδάκτυλος οὖσα» κατὰ τὸν
[13, 8]	τῶν δ' αὖ πονηρῶν ἔτι	λέγειν	πολλὰς ἔχω. Αριστοφῶν δ' ἐν
[13, 45]	μεταπεμπομένου ποθ' ὡς ἔοικ' αὐτήν,	λέγειν	πρὸς τὸν μετιόντα παῖδα· Πύθων,
[13, 72]	ἐν τῷ περὶ Σαπφοῦς καὶ	λέγειν	τινάς φησιν εἰς αὐτὴν πεποιῆσθαι
[13, 78]	Φαλάριδι καὶ βασανιζόμενοι ἀναγκαζόμενοί τε	λέγειν	τοὺς συνειδότας οὐ μόνον οὐ
[13, 25]	πρᾶγμα καὶ ὶσωτήριον, (καί μοι	λέγειν	τοῦτ' ἐστὶν ἁρμοστόν, Σόλων) μεστὴν
[13, 14]	Ερωτικῷ Χαιρήμονά φησι τὸν τραγικὸν	λέγειν,	ὡς τὸν οἶνον τῶν χρωμένων
[13, 8]	γεγάμηκε δήπου. Β. Τὶ σύ	λέγεις	ἀληθινῶς γεγάμηκεν, ὃν ἐγὼ ζῶντα
[13, 29]	Καὶ σὺ νῦν οὐχ ὡς	λέγεις	πόρνης, ἑταίρας δ' εἰς ἔρωτα
[13, 13]	τις. Αλεξις δ' ἐν Αποκοπτομένῳ·	Λέγεται	γὰρ λόγος ὑπὸ τῶν σοφιστῶν
[13, 45]	ἰσχάδας Υμήττιόν τε φορτιούμενος μέλι.	Λέγεται	δ' ἐκείνην τὴν γυναῖκ' ἐσχηκέναι
[13, 34]	διὰ τὴν ἐπιφάνειαν οἴκημά τι	λέγεται	καὶ νῦν ἐγγυτάτω τῆς Κολώνης.
[13, 63]	γοῦν καὶ εἰς τὴν οἰκίαν	λέγεταί	τινα Κνωσίωνα μειρακίσκον, καίτοι γυναῖκα
[13, 38]	Περγάμου καὶ τῆς Καινῆς ταύτης	λεγομένης	βασιλεύσαντα χώρας Βόας αὐλητρίδος ἑταίρας
[13, 94]	καὶ ἀρετῆς πολλοὺς καὶ σεμνοὺς	λέγοντα	λόγους οὐκ ἄν ποτε ἐπιχειρῆσαι
[13, 55]	Θετταλικοῖς πεδίοις. Αὐτοσχεδιάζουσιν οὖν οἱ	λέγοντες	αὐτὴν ἐν Κορίνθῳ τεθάφθαι πρὸς
[13, 15]	ὀκτὼ καὶ εἴκοσι ἐτῶν δεῖν	λέγοντες	συνέχειν τοὺς ἐρωμένους. Καί μοι
[13, 49]	παρὰ πολλῶν ποτήρια χρησαμένου καὶ	λεγοντος	θέλειν ταῦτα συγκόψαι, ἄλλα δἐ
[13, 94]	Πεισθεὶς δ' ὑπ' αὐτοῦ τοιαῦτα	λέγοντος	καὶ ἅμα οἰόμενος τοῦτον {Αἰσχίνην}
[13, 7]	ἐξωλέστερον. ~Τοιαῦτα πολλὰ τοῦ Λαρηνσίον	λέγοντος	ὁ Λεωνίδης ψέγων τὸ τῆς
[13, 49]	χρηστὸν μέν, ὀλίγον δέ, καὶ	λέγοντος	ὅτι δεκαέτης ἐστίν, Μικρὸς ὡς
[13, 86]	τοῖς Συμποτικοῖς Υπομνήμασιν βοῶντος καὶ	λέγοντος	περὶ ἀφροδισίων ἁρμοστὸν εἶναι ἐν
[13, 59]	ταῦτα ψήφισμα, μηδένα οἰκτίζεσθαι τῶν	λεγόντων	ὑπέρ τινος μηδὲ βλεπόμενον τὸν
[13, 7]	ἓν κακὸν ἔχουσι καὶ κάμνειν	λέγουσ'	ἑκάστοτε. Ξέναρχος δ' ἐν Υπνῳ
[13, 29]	Εὰν δέ τις μέτρια καὶ	λέγουσα	τοῖς δεομένοις τινων ὑπουργῇ πρὸς
[13, 73]	Δαναίσιν αὐτὴν παράγει τὴν Αφροδίτην	λέγουσαν	Ερᾷ μὲν ἁγνὸς οὐρανὸς τρῶσαι
[13, 2]	τοῦ βιβλίου. Αντεῖπε δὲ τοῖς	λέγουσι	περὶ τῶν Σωκράτους γυναικῶν Παναίτιος
[13, 43]	ὦ τέκνον, νὴ τὼ θεώ	Λέγουσι	Ποντικόν τι μειρακύλλιον ἀναπαυόμενον μετὰ
[13, 45]	Κορώνης, ἕτερ' ἐκείνη μέμφεται. Ιππην	λέγουσι	τὴν ἑταίραν Θεόδοτον ἔχειν ἐραστὴν
[13, 45]	δὲ καὶ ταῦτ' ἀναγράφει· Λαίδα	λέγουσι	τὴν Κορινθίαν ποτὲ Εὐριπίδην ἰδοῦσαν
[13, 42]	τί δύναταί ποτ' ἤθελον. Αἰτουμένην	λέγουσι	τὴν πυγήν ποτε ὑπὸ τοῦ
[13, 43]	κληθείς ποτε ἐπὶ δεῖπνον, ὡς	λέγουσι,	τοῖς Αφροδισίοις, τιμώμενος μάλιστα τῶν
[13, 27]	ἥδιστον ἀποθανεῖν βινοῦνθ' ἅμα, ὥσπερ	λέγουσιν	ἀποθανεῖν Φορμίσιον. Ἢ ἥδιστόν ἐστί
[13, 43]	ὁμολογουμένη σοφός, εἰς τὴν ἀγορὰν	λέγουσιν	αὐτὴν ἐξίναι καὶ τοὔψον ἐφορᾶν
[13, 46]	ὦ Στίλιπων. Σέ τε γὰρ	λέγουσιν	διαφθείρειν τοὺς ἐντυγχάνοντάς σοι ἀνωφελῆ
[13, 84]	λέγων ὧδε Γεγένηται δ' ὡς	λέγουσιν,	κἀν Σάμῳ τοιοῦθ' ἕτερον. Λιθίνης
[13, 35]	ἦν ἀδελφὸς Ζαριάδρη, περὶ ὧν	λέγουσιν	οἱ ἐπιχώριοι ὅτι ἐξ Αφροδίτης
[13, 25]	εὗρες ἀνθρώπους, Σόλων· σὲ γὰρ	λέγουσιν	τοῦτ' ἰδεῖν πρῶτον, μόνον δημοτικόν,
[13, 29]	Αντιφάνης Υδρίᾳ· Οὗτος δ' ὃν	λέγω	ἐν γειτόνων αὐτῷ κατοικούσης τινὸς
[13, 87]	Καὶ ὑμῖν δέ, ὦ ἑταῖροι,	λέγω	ὅτι οὐδέν ἐστιν ὀφθαλμῶν οὕτως
[13, 52]	καὶ Γαλήνας καὶ Κορώνας οὐ	λέγω·	περὶ δὲ Ναίδος σιωπῶ· γομφίους
[13, 73]	τὰ Εὐριπίδου ἐπὶ νοῦν λαμβάνων	λέγω	Τὴν Αφροδίτην οὐχ ὁρᾷς ὅση
[13, 24]	τὰς ἐλευθέρας τῶν γυναικῶν ταυτὶ	λέγων·	Δεινά, δεινὰ κοὐκ ἀνασχετὰ ἐν
[13, 61]	ἀναφερομένων. Τῆς δὲ Θεωρίδος μνημονεύει	λέγων	ἔν τινι στασίμῳ οὕτως φίλη
[13, 52]	κωμῳδίας ποιητὴς έν Πανδρόσῳ οὑτωσὶ	λέγων·	Ἔπειτα τῆς αὐτῆς ὁδοῦ πρὸς
[13, 59]	τῇ Φρύνῃ, ὡς οὐδὲν ἤνυε	λέγων	ἐπίδοξοί τε ἦσαν οἱ δικασταὶ
[13, 44]	τινων καθήμενος κατεσχόλαξε τῆς Γναθαινίου	λέγων,	ἑτέρῳ τρόπῳ μὲν μὴ συγγεγενῆσθαι
[13, 70]	κατάλογον ποιεῖται ἐρωτικῶν, οὑτωσί πως	λέγων	~Οἵην μὲν φίλος υἱὸς ἀνήγαγεν
[13, 92]	Ανάξιππος ὁ κωμῳδιοποίος ἐν Κεραυνουμένῳ	λέγων	οὕτως Οἴμοι, φιλοσοφεῖς. Αλλὰ τούς
[13, 52]	ἐν τῷ κατὰ Αρισταγόρας β'	λέγων	οὕτως· Ὥστε Λαὶς μὲν ἡ
[13, 25]	καὶ ὁ χαρίεις Αριστοφάνης παρασημαίνεται,	λέγων	{τὀν Πελοποννησιακὸν πόλεμον} ὅτι Περικλῆς
[13, 22]	καὶ Αμφις μνημονεύει ἐν Κουρίδι	λέγων·	Τυφλὸς ὁ Πλοῦτος εἶναί μοι
[13, 56]	φευγούσης ποτὲ αὐτῆς γραφὴν ἀσεβείας	λέγων	ὑπὲρ αὑτῆς πλείονα έδάκρυσεν ἢ
[13, 81]	οὐδ' ὁ ποιητής, ἔφη ὁ>	λέγων	χρυσοκόμαν Απόλλωνα· Χρυσέας γὰρ εἰ
[13, 84]	ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ δράματι Γραφῇ	λέγων	ὧδε Γεγένηται δ' ὡς λέγουσιν,
[13, 68]	τοῦ δωρεὰς λαμβάνειν παρὰ Αρπάλου,	λέγων	ὧδε Ἔστιν δ' ὅπου μὲν
[13, 17]	ἐπαινεῖ ἢ τῶν ὀφθαλμῶν μνημονεύει,	λέγων	ὧδε· ὦ καλλιπρόσωπε, χρυσεοβόστρυχε {Γαλάτεια}
[13, 88]	Κενταὺρῳ, ὅπερ δρᾶμα πολύμετρόν ἐστιν,	λειμῶνος	τέκνα· Ἔνθ' αἵ μέν αὐτῶν
[13, 88]	ἄλογχον ἐστράτευσαν, ἡδοναῖς θηρώμενου τὰ	λειμώνων	τέκνα. Εν δὲ Διονύσῳ· Χορῶν
[13, 87]	ἕρσῃ δὲ θαλερὸς ἐκτραφεὶς ἀμάρακος	λειμῶσι	μαλακοῖς ἐξέτεινον αὐχένας. ~Επικατάφορος δὲ
[13, 71]	ἐσενάσσατο νῆσον, πολλὸν ἀπ' εὐρείης	λειπόμενος	πατρίδος Εκλεε δ' Ικαρίου τε
[13, 71]	δ' οἷα μέλισσα πολυπρήωνα Κολώνην	λείπουσ'	ἐν τραγικαῖς ᾖδε χοροστασίαις Βάκχον
[13, 71]	Λεσβιάσι φοίτα δ' ἄλλοτε μὲν	λείπων	Σάμον, ἄλλοτε δ' αὐτὴν οἰνηρῇ
[13, 45]	ὁ βασιλεὺς λέγει· Εἰς τὴν	λεκάνην	μὲν οὖν· δοκεῖς γάρ μοι
[13, 71]	εὕοινον τὸ δὲ Μύσιον εἴσιδε	Λέκτον	πολλάκις Αἰολικοῦ κύματος ἀντιπέρας. Ατθὶς
[13, 87]	λευκὸν εἰς σεληνόφως φαίνουσα μαστὸν	λελυμένης	ἐπωμίδος. Τῆς δ' αὖ χορεία
[13, 40]	καὶ Νῦσαν. Ηρακλείδης δὲ ὁ	Λέμβος	ἐν τῇ ἕκτῃ καὶ τριακοστῇ
[13, 20]	θυηλὰς ἐπιτίθησιν. Ηρακλείδης δ' ὁ	Λέμβος	ἱστορεῖ ὅτι κατὰ τὴν Σπάρτην
[13, 18]	ὡς ἐμαυτὸν πείθω, μεμνήσομαι τῆς	λέξεως·	χαίρω γὰρ πάνυ τῷ ἀνδρὶ
[13, 33]	φησιν· Αλλὰ θαυμάζω τί με	λεξοῦντι	Ισθμου δεσπόται τοιάνδε μελίφρονος ἀρχὰν
[13, 70]	καὶ τὴν Ερμησιάνακτος τοῦ Κολοφωνίου	Λεόντιον	ἀπὸ γὰρ ταύτης ἐρωμένης αὐτῷ
[13, 54]	Οὗτος οὖν ὁ Ἐπίκουρος οὐ	Λεόντιον	εἷχεν ἐρωμένην τὴν ἐπὶ έταιρείᾳ
[13, 53]	Οὗτος οὖν ὁ Ἐπίκουρος οὐ	Λεόντιον	εἷχεν ἐρωμένην τὴν ἐπὶ έταιρείᾳ
[13, 49]	Ἀπολεῖς, ἔφη, ἐκάστου τὸ ἴδιον.	Λεόντιον	κατακειμένη μετ' ἐραστοῦ, έπεισελθούσης εἰς
[13, 64]	πιστευομένη ὑπ' αὐτῆς τὰ πάντα,	Λεοντίου	δ' οὖσα τῆς μετ' Επικούρου
[13, 64]	αὐτὴν κατέσφαξαν. Δανάην δὲ τὴν	Λεοντίου	τῆς Επικουρείου θυγατέρα ἑταιριζομένην καὶ
[13, 37]	Αἰγύπτου καὶ ἐγένησεν αὐτῷ τέκνον	Λεοντίσκον	καὶ Λάγον, θυγατέρα δὲ Εἰρήνην,
[13, 42]	Μάχων ἀναγράφει· Τῆς Μανίας ἤρα	Λεοντίσκος	ποτὲ ὁ παγκρατιαστὴς καὶ συνεῖχ'
[13, 50]	Αφύαι ἐκαλοῦντο, ὅτι λευκαὶ καὶ	λεπταὶ	οὖσαι τοὺς ὀφθαλμοὺς μεγάλους εἶχον.
[13, 24]	ἔστιν ἐκλεξάμενον ᾗ τις ἥδεται,	λεπτῇ,	παχείᾳ, στρογγύλῃ, μακρᾷ, ῥικνῇ, νέᾳ,
[13, 71]	φυλάσσει ἥδιστον πάντων δαίμονα μουσοπόλον,	λεπτὴν	{δ' ῇσ' Ιθάκην ἐνετείνατο θεῖος
[13, 43]	Γνάθαιν' ἰσχνὸν πάνυ καὶ μέλανα	λεπτὸν	θ' ὡς ἔοιχ' ὑπερβολῇ καὶ
[13, 23]	αἰγων κρανία, ξυλήφιον μυρρίνης ἔχουσα	λεπτὸν	ὀρθὸν ἐν τοῖς χείλεσιν· ὥστε
[13, 23]	βαυκίσιν ἐγκεκάττυται. Μακρά τις· διάβαθρον	λεπτὸν	φορεῖ τήν τε κεφαλὴν ἐπὶ
[13, 24]	ἐφεξῆς ἐπὶ κέρως τεταγμένας, ἐν	λεπτοπήνοις	ὕφεσιν ἑστώσας, οἵας Ηριδανὸς ἁγνοῖς
[13, 24]	ἐφεξῆς ἐπὶ κέρως τεταγμένας, ἐν	λεπτοπήνοις	ὕφεσιν ἑστώσας, οἵας Ηριδανὸς ἁγνοῖς
[13, 47]	ὁ Λυγκεύς, παρασίτου τινὸς ἀπαντήσαντος	λεπτοῦ	έξ ἀρρωστίας, Ὡς ίσχνός» ἔφη.
[13, 19]	Λυκείῳ μετὰ σοφιστῶν, νὴ Δία,	λεπτῶν,	ἀσίτων, σκυτίνων, κατὰ τὸν Αντιφάνην.
[13, 71]	ἐφωμίλησεν Ανακρέων στελλομένην πολλαῖς ἄμμιγα	Λεσβιάσι	φοίτα δ' ἄλλοτε μὲν λείπων
[13, 90]	καθάπερ καὶ παρὰ Τενεδίοις καὶ	Λεσβίοις	ταύτην δὲ τύχης ἢ φύσεως
[13, 71]	ἱράς, ἐκ παντὸς παυσάμενος καμάτου.	Λέσβιος	Αλκαῖος δὲ πόσους ἀνεδέξατο κώμους,
[13, 71]	αὐτὴν οἰνηρῇ δείρῃ κεκλιμένην πατρίδα,	Λέσβον	ἐς εὕοινον τὸ δὲ Μύσιον
[13, 81]	Χίῳ συνήντησα, ὅτε ἔπλει εἰς	Λέσβον	στρατηγός, ἀνδρὶ παιδιώδει παρ' οἶνον
[13, 72]	δ' (ἐστὶν γὰρ ἀπ' εὐκτίνου	Λέσβου)	τὴν μὲν ἐμὴν κόμην (λευκὴ
[13, 71]	ὀξὺς Αρίστιππος, πάσας δ' ἠνήνατο	λέσχας	φεύγων ουδαμενον ἐξεφόρησε βίωι. ~Εν
[13, 56]	στρατεύσαντος, ἐρωμένη ἦν Τίγρις ἡ	Λευκαδία·	ἣν Ολυμπιὰς ἡ τοῦ νεανίσκου
[13, 85]	Λακύδους τοῦ φιλοσόφου. Εν δὲ	Λευκαδίᾳ	φησὶν Κλέαρχος οὕτως ἐρασθῆναι ταὼν
[13, 50]	ἀδελφαί· αὗται Αφύαι ἐκαλοῦντο, ὅτι	λευκαὶ	καὶ λεπταὶ οὖσαι τοὺς ὀφθαλμοὺς
[13, 69]	ἔτι καὶ μενέουσιν ῴδῆς αἱ	λευκαὶ	φθεγγόμεναι σελίδες οὔνομα σὸν μακαριστόν,
[13, 72]	Λέσβου) τὴν μὲν ἐμὴν κόμην	(λευκὴ	γάρ) καταμέμφεται, πρὸς δ' ἄλλην
[13, 87]	ὁμωνύμῳ δράματι· Εκειτο γὰρ μέν	λευκὸν	εἰς σεληνόφως φαίνουσα μαστὸν λελυμένης
[13, 87]	γραφὴν ἔφαινε χρῶμα δ' ὄμμασι	λευκὸν	μελαίνης ἔργον ἀντηύγει σκιᾶς. Αλλη
[13, 23]	Συμβέβηκ' εἶναι μέλαιναν· κατέπλασεν ψιμυθίῳ.	Λευκόχρως	λίαν τίς ἐστιν· παιδέρωτ' ἐντρίβεται.
[13, 90]	ἅπερ ἀνατίθεσθαί φησιν Διονύσιος ὁ	Λευκρικὸς	τῇ Αθηνᾷ, τὸν δὲ νικήσαντα
[13, 83]	φησι τὸν Επαμινώνδου ἐρώμενον τὸ	Λευκτρικὸν	τρόπαιον ἐντετυπωμένον ἔχειν ἐπὶ τῆς
[13, 88]	σώματος μὲν ὄψεις κατειργάζετο στίλβοντα	λευκῷ	χρώματι διαπρεπῆ αἰδὼς δ' ἐπερρύθμιζεν
[13, 24]	καὶ μὴ Φιλίππου, φησίν· Οστις	λέχη	γὰρ σκότια νυμφεύει λάθρᾳ, πῶς
[13, 94]	εἰ καί πολλά ἐστι τὰ	λεχθέντα,	διὰ τὸν βρένθον ὑμῶν τὸν
[13, 13]	τὸν θεὸν τοῦτου πράξεις. ~Τούτων	λεχθέντων	ὁ Πλούταρχος ἀπεμνημόνευσε τῶν ἐκ
[13, 51]	έταίρας μέμνηται ὡς ἑταιρούσης τῷ	Λεωκράτει.	Ναννίου δὲ ὙπερεΙδης μνημονεύει ἐν
[13, 51]	Καὶ Λυκοῦργος ἐν τῷ κατὰ	Λεωκράτους	Εἰρηνίδος έταίρας μέμνηται ὡς ἑταιρούσης
[13, 7]	πολλὰ τοῦ Λαρηνσίον λέγοντος ὁ	Λεωνίδης	ψέγων τὸ τῆς γαμετῆς ὄνομα
[13, 45]	ἐραστοῦ τινος Κορίνθιον παράπηχυ καινόν	λῄδιον	ἔδωκεν εἰς γναφεῖον· εἶτ' ἐπεὶ
[13, 45]	μαινίδας ἀποτηγανίζειν, φησί, μου τὸ	λῄδιον.	Ο τοῦ Σοφοκλέους Δημοφῶν ἐρώμενος
[13, 47]	τρισὶν ἡμέραις καταβεβρωκέναι; Ἤτοι τήν	λήκυθον,	ἔφη, ἢ τὰ ὑποδήματα. ~Μετάνειρα
[13, 70]	ὁ ῥήτωρ εἶχε τὴν ἐπικληθεῖσαν	Λήμην	ἑταίραν, τὴν καλουμένην Παρόραμα διὰ
[13, 46]	Θεόκλεια (αὕτη δ' ἐπεκαλεῖτο Κορώνη,	Ληναιτόκυστος,	Αστρα, Γνάθαινα καὶ ταύτης θυγατριδῆ
[13, 13]	οὖν ἔχοι πτερὰ τοιοῦτο πρᾶγμα;	Λῆρος,	εἰ {κὰν} φήσειέ τις. Αλεξις
[13, 25]	ἔστ' οὐδὲ εἷς ἀκκισμὸς οὐδὲ	λῆρος,	οὐδ' ὑφήρπασεν· ἀλλ' εὐθὺς ὡς
[13, 15]	προειπών· Ακούσατ' ὦ στοίακες, ἔμποροι	λήρου	λόγων ὑποκριτῆρες, οἳ μόνοι πάντα
[13, 45]	ἂν οὐ βινητιάσω, καὶ τοσοῦτον	λήψομαι.	Νικὼ τὴν Αἶγα, Πύθωνός τινος
[13, 14]	ἦν μετ' αὐτῶν. Ως δὲ	λίαν	ἦν θρασὺς καὶ σοβαρός, ἀποκόψαντες
[13, 23]	εἶναι μέλαιναν· κατέπλασεν ψιμυθίῳ. Λευκόχρως	λίαν	τίς ἐστιν· παιδέρωτ' ἐντρίβεται. Καλὸν
[13, 33]	ἀφνειῷ Κορίνθῳ, αἵτε τὰς χλωρᾶς	λιβάνου	ξανθὰ δάκρη θυμιᾶτε, πολλάκι ματέρ'
[13, 8]	αὑτὸν ἐμβαλεῖς γὰρ πραγμάτων, οὐ	Λιβυκὸν	οὐδ' Αἰγαῖον οὐδὲ οὗ τῶν
[13, 47]	δὲ ἣ μὲν αἰτίαν ἐχουσα	λιθιᾶν,	ἣ δὲ κοιλίαν προπετεστέραν ἔχειν.
[13, 41]	ἐπεκράτησ' ἢ τοὔνομα. Εδόκει δὲ	λιθιᾶν,	ὡς ἔοιχ' ἡ Μανία· Γνάθαινα
[13, 55]	τῷ Πηνειῷ σημεῖον ἔχοντα ὑδρίαν	λιθίνην	καὶ έπίγραμμα τόδε· Τῆσδέ ποθ'
[13, 84]	λέγουσιν, κἀν Σάμῳ τοιοῦθ' ἕτερον.	Λιθίνης	ἐπεθύμησεν κόρης ἄνθρωπος ἐγκατέκλεισέ θ'
[13, 84]	τῷ Σπινατῶν θησαυρῷ παίδές εἰσιν	λίθινοι	δύο, ὧν τοῦ ἑτέρου Δελφοί
[13, 84]	λλ' ἐν Σάμῳ μὲν τοῦ	λιθίνου	ζῴου ποτὲ ἄνθρωπος ἠράσθη τις
[13, 41]	Τί τοῦτο, παῖ, εἰ καὶ	λίθον	εἶχες; Υπολαβοῦσ' ἡ Μανία Εδωκ'
[13, 47]	πικρότερον εἰπούσης αὐτῇ Εἱ δὲ	λίθον,	έφη, εἶχες» Ἀποψήσασθαι ἄν σοι
[13, 34]	ἀνέστησεν ἐπὶ τῷ μνήματι Παρίου	λίθου	εἰκόνα τὸν Αλκιβιάδην. ~Οὐ χρὴ
[13, 84]	ψυχρότητα καὶ τὸν ἀντίτυπον τοῦ	λίθου,	τηνικαῦτα τῆς ἐπιθυμίας ἀπέστη καὶ
[13, 80]	καὶ ἱερὸν αὑτόθι Αφροδίτης Αργυννίδος.	Λικύμνιος	δ' ὁ Χῖος ἐν Διθυράμβοις
[13, 17]	παρὰ στάθμην ἰόντος ὀρθοῦται κανών.	~Λικύμνιος	δ' ὁ Χῖος τὸν Υπνον
[13, 9]	ἀπορρήξασα δὲ> ἐκ νυκτὸς ἕτερον	λιμέν'	ἔχουσ' ἐξευρέθη. ~Οὐδένα δὲ ὑμῶν
[13, 9]	πολλάκις ἐκ νυκτῶν ἄλλον ἔχει	λιμένα.	Καὶ Θεόφιλος δὲ Νεοπτολέμῳ ἔφη
[13, 85]	{ἐν τῇ Μιλήτῳ} ἐν τῷ	λιμένι	πλῆθος δελφίνων ἐφάνη ἐν τῇ
[13, 71]	ἕλκεται εἰς ἄκατον ψυχὰς οἰχομένων,	λίμνης	δ' ἐπὶ μακρὁν ἀυτεῖ ῥεῦμα
[13, 47]	οἶει, εἰ μὴ ἐδευτεροποίτουν; Τῷ	λιμῷ	ἄν, ἔφη, ἀπέθανες. Παυσανίου δὲ
[13, 52]	τούτων τινά, ὧν ἐμπλέκουσι τοῖς	λίνοις	αἱ μαστροποί, ἢ Ναύσιον ἢ
[13, 43]	θ' ὡς ἔοιχ' ὑπερβολῇ καὶ	λιπαρόν,	ἔτι δὲ τῶν ἐφήβων βραχύτερον,
[13, 44]	ὑπομένουσαν τὴν Γναθαίνιον λαβεῖν μίσθωμα,	λιπαρῶν	δὲ καὶ προσκείμενος πολὺ δαπανήσας
[13, 84]	Φιλήμων τοῦ αὐτοῦ μνημονεύων φησί	λλ'	ἐν Σάμῳ μὲν τοῦ λιθίνου
[13, 64]	αὐτῇ κίνδυνον, ἀνακρινομένην ὑπο τῆς	Λοαδίκης	οὐδ' ἀποκρίσεως αὐτὴν ἀξιῶσαι ἀπαγομένην
[13, 71]	παρὰ πέζαν εὐασμὸν κρυφίων ἐξεφόρει	λογίων,	Ράριον ὀργειῶνι νόμῳ διαποιπνύουσα Δήμητρα
[13, 1]	περὶ γαμετῶν καὶ ἑταιρῶν πολλάκις	λόγοι)	εἰδόσιν ἐκτιθέμενοι τὴν ἱστορίαν τῶν
[13, 1]	ἵστατο καί μοι ἔνισπε, τίνες	λόγοι	περὶ αὐτοῦ τοῦ ἔρωτος καὶ
[13, 11]	καὶ περὶ κάλλους. Καὶ ἐλέχθησαν	λόγοι	φιλόσοφοι πάμπολλοι· ἐν οἷς τινες
[13, 11]	τῇ Ιλλυρίδι. ~Επὶ τούτοις τοῖς	λόγοις	ἔδοξε τοῖς παροῦσι τῶν φιλοσόφων
[13, 71]	σοφίην, οὓς αὐτὴ περὶ πικρὰ	λόγοις	ἐσφίγξαντο μῆτις καὶ δεινὴ μύθων
[13, 93]	ῥήτωρ ἐν τοῖς τῶν Συμβολαίων	λόγοις	ὃν ἐκ τῶν φερομένων ὡς
[13, 92]	ῥητορικὴν διὰ τὰς ἐν τοῖς	λόγοις	ὑμῶν φιλοτιμίας καὶ ἔριδας καὶ
[13, 92]	τούς γε φιλοσόφους ἐν τοῖς	λόγοις	φρονοῦντας εὑρίσκω μόνον, ἐν τοῖσι
[13, 95]	καὶ τοὺς ἄλλους κύνας ἐνταῦθα	λόγον.
[13, 51]	ὁ τὸν κατὰ Νεαίρας δὲ	λόγον	γράψας μνημονεύει αὐτῆς. Ἐν δὲ
[13, 60]	τὸν ἐπιγραφόμενον κατ' αὐτῆς Εὐθίου	λόγον	Διόδωρος ὁ περιηγητὴς Αναξιμένους φησὶν
[13, 92]	φιλοσόφους τῆς Αττικῆς, καθ' οὗ	λόγον	ἔγραψε Φίλων ὁ Αριστοτέλους γνώριμος,
[13, 1]	Ημεις οὖν τὸν περὶ ἐρωτικῶν	λόγον	ἐνταῦθα μέλλοντες κατατάττειν (ἐγένοντο γὰρ
[13, 28]	περὶ τῶν ὄντως ἑταιρῶν τὸν	λόγον	πεποίημαι τουτέστιν τῶν φιλίαν ἄδολον
[13, 79]	ἐν Κολχίσιν περὶ Γανυμήδους τὸν	λόγον	ποιούμενος Μηροῖς ὑπαίθων τὴν Διὸς
[13, 47]	Ὀλόμενε παίδων, ἔφη, ποῖον εἴρηκας	λόγον,	Πρὸς δὲ ἀδολέσχην τινὰ διηγούμευον
[13, 30]	νόμιζ' αὐτὸν σὺ τῆς νυκτὸς	λόγον.	Τὰ αὐτὰ εἴρηκεν καὶ Αἰσχίνης
[13, 14]	τὸν ἄλλον δ' οὐδὲ γινώσκει	λόγον,	τῆς ἡδονῆς ἐστ' οὐχὶ τῶν
[13, 51]	θύεται διὰ τοῦτο, ἄλλος ἔσται	λόγος.	Ἀλλ' ὅ γε Σοφοκλῆς ἐν
[13, 63]	καὶ τεκνοποιήσασθαι ἐξ ἑταίρας ἔχει	λόγος.	Αὐτὸς γοῦν ἐν τῷ περὶ
[13, 41]	ὅπου περὶ τῆς> γυναικός τις	λόγος	γένοιτο, μανίαν τὴν Μέλιτταν ὡς
[13, 62]	Φιλωνίδου βιαίων, εἰ γνήσιος ὁ	λόγος,	ἐρωμένην φησὶ γενέσθαι Φιλωνίδου γράφων
[13, 85]	ἐν τῇ ἐνάτῃ. Ο δὲ	λόγος	ἐστὶν αὐτῷ {ὁ} περὶ Αλεξάνδρου
[13, 80]	ὑπομεῖναι. Αγαμέμνονά τε Αργύννου ἐρασθῆναι	λόγος,	ἰδόντα ἐπὶ τῷ Κηφισῷ νηχόμενον
[13, 51]	ό Λυσίας, εἰ γνήσιος ὁ	λόγος,	καὶ Ναίδος τῆς ἑταίρας μέμνηται,
[13, 62]	κατὰ Λαίδος, εἰ γνήσιος ὁ	λόγος,	μνημονεύει αὐτῆς, καταλέγων καὶ ἄλλας
[13, 21]	κατὰ Πατροκλέους, εἰ γνήσιος ὁ	λόγος,	τοὺς Αρεοπαγίτας φησιν ἀριστήσαντά τινα
[13, 51]	Λαίδα, εἴ {γε} γνήσιος ὁ	λόγος,	τούτων μνημονεύει· Φιλύρα γέ τοι
[13, 13]	δ' ἐν Αποκοπτομένῳ· Λέγεται γὰρ	λόγος	ὑπὸ τῶν σοφιστῶν μὴ πέτεσθαι
[13, 13]	δ' ἄνοια μανίας, ὁ δὲ	λόγος	φρονοῦντος, ἡ σφοδρότης δὲ θηρός,
[13, 85]	δ' ἐν Ιασῷ παιδὸς ἐρασθῆναι	λόγος,	ὡς ἱστορεῖ Δοῦρις ἐν τῇ
[13, 12]	Ερμῇ και Ηρακλεῖ, τῷ μὲν	λόγου,	τῷ δ' ἀλκῆς προεστῶτι· ὧν
[13, 94]	ἀρετῆς πολλοὺς καὶ σεμνοὺς λέγοντα	λόγους	οὐκ ἄν ποτε ἐπιχειρῆσαι οὐδὲ
[13, 66]	Βακχίδα ἔχων ἐρωμένην τὴν Σαμίαν.	Λόγους	οὖν προσενέγκαντος τοῦ νεανίσκου πρὸς
[13, 31]	ῥήτωρ ἐν τῳ κατὰ Νεαίρας	λόγῳ,	εἰ γνήσιος, ὃν Απολλόδωρος εἴρηκε,
[13, 81]	δὲ πάλιν τοῦ παιδὸς τῷ	λόγῳ	εἴχετο. Εἴρετο γάρ μιν ἀπὸ
[13, 34]	ῥήτωρ ἐν τῷ κατ' αὐτοῦ	λόγῳ,	καὶ ταύτης ἐκοινώνησεν αὐτῷ. Καὶ
[13, 82]	περὶ τοῦ Ηλίου καὶ Βορέου	λόγῳ,	καί τι πρὸς μοιχείαν αὐτοῦ
[13, 73]	πάντας βροτούς. Τεκμήριον δέ, μὴ	λόγῳ	μόνον μάθῃς {ἔργῳ δὲ δείξω
[13, 94]	γε Λυσίας ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ	λόγώ	οὑτωσὶ Πρὸς Αἰσχίνην τὸν Σωκρατικὸν
[13, 71]	πωλεύμενος οὐδέ τι τέκμαρ εὗρε,	λόγῳ	πολλὰς εὑρόμενος διόδους. Ανδρα δὲ>
[13, 63]	γοῦν ἐν τῷ περὶ Χρυσίου	λόγῳ	προαγήοχε τὰ τέκνα ἐπὶ τὸ
[13, 58]	Ἐν δὲ τῷ ὑπὲρ Φρύνης	λόγῳ	Ὑπερεί δης ὁμολογῶν ἐρᾶν τῆς
[13, 71]	Ασκραικὴν πόλλ' ἔπαθεν, πάσας δὲ	λόγων	ἀνεγράψατο βίβλους, ὑμνῶν ἐκ πρώτης
[13, 41]	ἐπ' ἀμφοτέρων προσέκειτο μανία τῶν	λόγων.	Διὸ τῆς μανίας τὸ ῥῆμ'
[13, 19]	ὡς οἱ παρακούσαντες αὐτοῦ τῶν	λόγων	καὶ μὴ συνέντες ἔσονται ῥυπαροὶ
[13, 53]	ἐπ' ἄλλο δ' εἶδος μεταβήσομαι	λόγων.	Καὶ πρῶτον μὲν μνησθήσομαι τοῦ
[13, 54]	ἐπ' ἄλλο δ' εἶδος μεταβήσομαι	λόγων.	Καὶ πρῶτον μὲν μνησθήσομαι τοῦ
[13, 15]	Ακούσατ' ὦ στοίακες, ἔμποροι λήρου	λόγων	ὑποκριτῆρες, οἳ μόνοι πάντα τἀν
[13, 92]	νομοθέταις, διότι τοὺς τὰς τῶν	λόγων,	ὥς φασι, δυνάμεις παραδιδόντας τοῖς
[13, 28]	δυναμένων, ἃς ὁ Κύνουλκος τολμᾷ	λοιδορεῖν,	τὰς> μόνας τῶν ἄλλων γυναικῶν
[13, 3]	Αγαμέμνων ὡς πολυγύναιος ὑπὸ Θερσίτου	λοιδορεῖται	Πλεῖαί τοι χαλκοῦ κλισίαι, πολλαὶ
[13, 93]	ὑστεροῦντες ἀργῶς καὶ ἀφυλάκτως ζῆτε.	Λοιδόρου	δὲ καὶ παμφάγου τοῦ ζῴου
[13, 45]	Υὸς καλουμένης πρὸς τὴν ἑαυτῆς	λοιδορουμένης	ποτὲ μητέρα (Κορώνη δ' ἐπεκαλεῖτο
[13, 44]	Κορίνθου προσφάτως ἀφιγμένος πικρῶς τε	λοιδορούμενος	παρὰ τὸν πότον ταῦτ' ἔλεγε
[13, 10]	Ο Ιλιακὸς δι' Ελένην, ὁ	λοιμὸς	διὰ Χρυσηίδα, Αχιλλέως μῆνις διὰ
[13, 43]	μακρὰς δὲ πράττειν εἰς τὰ	λοιπὰ	ξυμβολὰς. Γνάθαινα δ' αὑτῆς εἶπε
[13, 66]	τῷ δὲ ὡμίλησε καὶ τοῦ	λοιποῦ	φίλαι ἐγένοντο, κοινῶς περιέπουσαι τὸν
[13, 43]	ἐρίφους προῖκ' ἐδίδου τοῖς γνωρίμοις	λοπάδας	συνάλμους τε συναρτύειν δοκῶν καὶ
[13, 22]	Πυνθιονίκη, Μυρρίνη, Χρυσίς, Κοναλίς, Ιερόκλεια,	Λοπάδιον.	Τούτων τῶν ἑταιρῶν καὶ Αμφις
[13, 78]	συνταχθεὶς Θήβησιν ὑπὸ Επαμινώνδου ἱερὸς	λόχος	καὶ ὁ κατὰ τῶν Πεισιστρατιδῶν
[13, 12]	Ο δὲ παρὰ Θηβαίοις ἱερὸς	λόχος	καλούμενος συνέστηκεν ἐξ ἐραστῶν και
[13, 16]	Ιπποδάμειάν φησι· Τοιάνδ' ἐν ὄψει	λύγγα	θηρατηρίαν ἔρωτος, ἀστραπήν τιν' ὀμμάτων
[13, 46]	Δίφιλος ὁ κωμῳδιοποιός, ὡς καὶ	Λυγκεὺς	ὁ Σάμιος ἐν τοῖς Απομνημονεύμασιν
[13, 47]	δὲ πολλὰς ἀποκρίσεις ἀνέγραφεν ὁ	Λυγκεύς.	Παρασίτου γάρ τινος ὑπο γραὸς
[13, 47]	ἡ Αἰξ έπικαλουμένη, φησὶν ὁ	Λυγκεύς,	παρασίτου τινὸς ἀπαντήσαντος λεπτοῦ έξ
[13, 71]	ἀνέπεμψεν ἔπη. Λυδῆς δ' Αντίμαχος	Λυδηίδος	ἐκ μὲν ἔρωτος πληγεὶς Πακτωλοῦ
[13, 70]	καὶ τὴν ὁμώνυμον ταύτης ἑταίραν	Λυδὴν	ἥν ἠγάπα Λαμύνθιος ὁ Μιλήσιος.
[13, 70]	ἐν μέλει τὸ καλούμενον ποίημα	Λυδήν.	Παρέλιπον δὲ καὶ τὴν Μιμνέρμου
[13, 70]	ὑμῖν εἰπεῖν τήν τε Αντιμάχου	Λυδήν,	προσέτι δὲ καὶ τὴν ὁμώνυμον
[13, 71]	ἐχθρὸν μισήσας οἷ' ἀνέπεμψεν ἔπη.	Λυδῆς	δ' Αντίμαχος Λυδηίδος ἐκ μὲν
[13, 70]	ἐν τοῖς Ερωτικοῖς, τῆς βαρβάρου	Λυδῆς	εἰς ἐπιθυμίαν καταστὰς ἐποίησεν ὃ
[13, 31]	μνῆμα καὶ πᾶσι τοῖς τὴν	Λυδίαν	οἰκοῦσιν ἄποπτον εἶναι. Δημοσθένης δ'
[13, 31]	χώρας Λυδοὺς πάντας ἔχωσε μὲν	{Λυδίας}	τὸ νῦν ἔτι καλούμενον τῆς
[13, 31]	συναγαγὼν τοὺς ἐκ τῆς χώρας	Λυδοὺς	πάντας ἔχωσε μὲν {Λυδίας} τὸ
[13, 31]	πρώτῳ Ερωτικῶν· Γύγης, φησίν, ὁ	Λυδῶν	βασιλεὺς οὐ μόνον περὶ ζῶσαν
[13, 22]	πανάθλιον εὕδουσι γρᾶες, Νάννιον, Πλαγγών,	Λύκα,	Γνάθαινα, Φρύνη, Πυνθιονίκη, Μυρρίνη, Χρυσίς,
[13, 22]	εἰσέρχεται, παρὰ δὲ Σινώπῃ καὶ	Λύκᾳ	καὶ Ναννίῳ ἑτέραις τε τοιαύταισι
[13, 10]	δ' ἐν τοῖς Περσικοῖς καὶ	Λυκέας	ὁ Ναυκρατίτης ἐν τρίτῃ Αἰγυπτιακῶν
[13, 19]	ὄρρον τοὺς ἀκολουθοῦντας ἐν τῷ	Λυκείῳ	μετὰ σοφιστῶν, νὴ Δία, λεπτῶν,
[13, 67]	δ' αὐτῆς καὶ Αλεξις ἐν	Λυκίσκῳ.	~Μετὰ δὲ τήν Πυθιονίκης τελευτὴν
[13, 83]	τοῦ πλήθους ἐκωλύθη. Τῷ δὲ	Λυκόλα	{τῷ} τοῦ Τριχονείου υἱῷ Φυκίδᾳ
[13, 48]	ὅτι δύο ποταμοὶ έμβάλλετέ μοι,	Λύκος	καὶ Ἐλεύθερος; Ἐπὶ δὲ τὴν
[13, 51]	έλλέβορον, ἄλλο δὲ οὐδέν. Καὶ	Λυκοῦργος	ἐν τῷ κατὰ Λεωκράτους Εἰρηνίδος
[13, 16]	ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Ερωτικῶν,	Λυκοφρονίδην	εἰρηκέναι φησίν· Οὔτε παιδὸς ἄρρενος
[13, 1]	καὶ δεδωκέναι πληγάς, ὥς φησι	Λυκόφρων	ὁ Χαλκιδεὺς ἐν τοῖς περὶ
[13, 49]	τί λυπεῖται, Ἡ ὑστερα με	λυπεῖ»	ἐφη. Πρὸς Λαίδα τὴν Κορινθίαν
[13, 49]	ὁ γνώριμος αὐτήν ἠρώτησε τί	λυπεῖται,	Ἡ ὑστερα με λυπεῖ» ἐφη.
[13, 80]	οὗτως ἐμὲ εὐφρανεῖ ὡς σἐ	λυπήσει.	Ωσπερ γὰρ ἦν ἐρωτικὸς ὁ
[13, 30]	δ' ἦν, ἵνα μή τι	λυπήσειε	τὸν ἐραστὴν φιλῶν. Καλῶς δὲ
[13, 42]	ἑταίρα Μήθεν παρὰ τοῦτο, φησὶ,	λυποῦ,	φίλατε· οὐ γὰρ σὺ φεύγων
[13, 29]	φησίν· Επειτά γ' εἰσίοντ' ἐὰν	λυπούμενος	τύχῃ τις ὑμῶν, ἐκολάκευσεν ἡδέως·
[13, 29]	τ' ἀφεῖλε πᾶν αὐτοῦ τὸ	λυποῦν	κἀπέδειξεν ἵλεων. Εὔβουλος δ' ἐν
[13, 18]	κακόν. Τί γὰρ αἱ τρίχες	λυποῦσιν	ἡμᾶς, πρὸς θεῶν; Δι' ἃς
[13, 11]	ἥδιστος ἔφυ θνητοῖς. Καὶ παρὰ	λυπῶν	τέρψιν τιν' ἔχων εἰς ἐλπίδ'
[13, 89]	αὐτῆς Χρύσην, ὅτε καὶ τὸν	Λυσανδρίδαν	ἐχθρὸν ὄντα Αγησίλαος ὁ βασιλεὺς
[13, 89]	πεντηκοστῇ τῶν Ιστοριῶν Ξενοπείθειαν τὴν	Λυσανδρίδου	μητέρα πασῶν τῶν κατὰ Πελοπόννησον
[13, 2]	ταύτην ἀπῆγεν ἄπροικον. Διὸ καὶ	Λύσανδρος	ἐζημίωσαν, ὅτι καταλιπὼν τὴν προτέραν
[13, 59]	Πανελλήνων πάντων ἀποθεμένη θοἰμάτιον καὶ	λύσασα	τὰς κόμας ἐνέβαινε θαλάττῃ· καὶ
[13, 62]	τόν τ' αὐλοτρύπην αὐτόν Καὶ	Λυσίας	δ' ἐν τῷ κατὰ Λαίδος,
[13, 51]	αὐτοῖσιν ὀλέθρου κοὐχ ἑταίρας ἀρραβών.	~Λυσίας	δ' ἐν τῷ πρὸς Λαίδα,
[13, 51]	τῷ κατὰ Φιλωνίδου βιαίων ό	Λυσίας,	εἰ γνήσιος ὁ λόγος, καὶ
[13, 94]	Ιδομενέα φασίν. ~Αλλ' ὅ γε	Λυσίας	ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ λόγώ οὑτωσὶ
[13, 62]	ἑταίρας. Τὴν δὲ Ναίδα ταύτην	Λυσίας	ἐν τῷ κατὰ Φιλωνίδου βιαίων,
[13, 62]	εἶχεν ἐρωμένην καὶ καλὴν, ὡς	Λυσίας	ἱστορεῖ ἐν ταῖς Επιστολαῖς. Δημοσθένης
[13, 62]	εἶναι. Ηττητο δἐ καὶ ὁ	Λυσίας	Λαγίδος τῆς ἑταίρας, ἧς ἔγραψεν
[13, 93]	γεγενῆσθαι τοὺς τρόπους ὁποῖίον φησι	Λυσίας	ὁ ῥήτωρ ἐν τοῖς τῶν
[13, 34]	τῆς ὥρας ἐραστής, ὥς φησιν	Λυσίας	ὁ ῥήτωρ ἐν τῷ κατ'
[13, 95]	σοφιστοῦ τοιοῦτος» Ο μὲν οὖν	Λυσίας,	ὦ Κύνουλκε, οὕτως. Εγὼ δὲ
[13, 92]	μισοφιλολόγους ὄντας Οὕς οὐ μόνον	Λυσίμαχος	ὁ βασιλεὺς ἐξεκήρυξε τῆς ἰδίας
[13, 78]	καὶ ἐπαπέθανεν ὁ ἐραστὴς Αριστόδημος,	λύσιν	τ' ἔλαβε τὸ δεινόν. Διὰ
[13, 65]	ἐρωμένη ἦν Στεφάνου τοῦ ῥήτορος,	Λυσίου	δὲ τοῦ σοφιστοῦ Μετάνειρα. Ἦσαν
[13, 62]	κατὰ Νεαίρας τὴν Μετάνειραν τοῦ	Λυσίου	φησὶν ἐρωμένην εἶναι. Ηττητο δἐ
[13, 46]	καὶ Σιγὴ καὶ Συνωρὶς ἡ	Λύχνος	ἐπικαλουμένη καὶ Εὔκλεια καὶ Γρυμέα
[13, 82]	ὃς τὸ Ερωτα ἀλλοτρίαν σπείρων	λωποδύτην	ἀπάγεις. ~Θεόπομπος δὲ ἐν τῷ
[13, 71]	ὃν ἐθρέψαντο τιθῆναι Βάκχου καὶ	λωτοῦ	πιστότατον ταμίην Μοῦσαι παίδευσάν τε
[13, 71]	Ναννοῦς πολιῷ δ' ἐπὶ πολλάκι	λωτᾤ	κνημωσθεὶς κώμους εἶχε σὺν Εξαμύῃ.