>

Livre, Chap.
[13, 27]	Ως σκαιὸς εἶ κἄγροικος αἰσχροεπῶν·	ἔα	ἐπαρίστερ' ἐν τῷ στόματι τὴν
[13, 10]	Πυθικοῦ ἱεροῦ. Δεκάτῳ δὲ ἔτει	ἑάλω	καὶ ἡ Κίρρα. Ανετράπησαν δὲ
[13, 29]	ὄντως ὂν καλόν. Αναξίλας Νεοττίδι·	Εὰν	δέ τις μέτρια καὶ λέγουσα
[13, 60]	καὶ ὑπισχνεῖτο τειχιεῖν τὰς Θήβας,	ἐὰν	ἐπιγράψωσιν Θηβαῖοι ὅτι Αλέξανδρος μὲν
[13, 16]	γυναικῶν βαθυκόλπων καλὸν τὸ πρόσωπον,	ἐὰν	κόσμιον πεφύκῃ. Η γὰρ αἰδὼς
[13, 29]	τάδε φησίν· Επειτά γ' εἰσίοντ'	ἐὰν	λυπούμενος τύχῃ τις ὑμῶν, ἐκολάκευσεν
[13, 91]	σωφρονίσαι δυναμένων τοὺς ἀκούοντας. Καὶ	ἐὰν	μέν τίς σου πύθηται τίνες
[13, 50]	τε πᾶσι μὴ στεφανοῦν Ἅρπαλον,	ἐὰν	μὴ καὶ Γλυκέραν στεφανῶσιν. Ἐν
[13, 88]	ὄμματ' εὐανθῆ ῥόδα εἶχον, τιθήνημ'	ἔαρος	ἐκπρεπέστατον. Καὶ ἐν Θυέστῃ· Ρόδ'
[13, 88]	προσηγόρευε τὰ ἄνθη· Ἀνθηροῦ τέκνα	ἔαρος	πέριξ στρώσαντες. Εν δὲ Κενταὺρῳ,
[13, 88]	φορούμεναι. Εν δὲ τῇ Ιοῖ	ἔαρος	τέκνα προσηγόρευε τὰ ἄνθη· Ἀνθηροῦ
[13, 64]	ἦλθεν εἰς Ρόδον ἔνθα ἐκφήνασα	ἑαυτήν	ἥτις ἦν περισπουδάστως ὑπὸ τῶν
[13, 64]	αἰχμαλώτων καὶ πραθεῖσα ὁμοίως ταῖς	ἑαυτῆς	θεραπαινίσιν ἦλθεν εἰς Ρόδον ἔνθα
[13, 45]	τῆς Υὸς καλουμένης πρὸς τὴν	ἑαυτῆς	λοιδορουμένης ποτὲ μητέρα (Κορώνη δ'
[13, 44]	τὰ πάντ' ἔχουσ' ὀνάρια μεθ'	ἑαυτῆς	τρία καὶ τρεῖς θεραπαίνας καὶ
[13, 68]	ἀπειρηκέναι τὸν Αρπαλον μὴ στεφανοῦν	ἑαυτόν,	εἰ μή τις στεφανώσειε καὶ
[13, 50]	αὐτῆς ἱστάναι τολμῆσαι παρὰ τὴν	έαυτοῦ.	Τὰ ὅμοια δ' εἴρηκε καὶ
[13, 1]	τινα τῷ βασιλεῖ Αλεξάνδρῳ τῶν	ἑαυτοῦ	κωμῳδιῶν, ὃ δὲ δῆλος ἦν
[13, 10]	θυγατέρων. Ὃ δὲ τῶν μὲν	ἑαυτοῦ	οὐκ ἔδωκεν, ὑπονοήσας μὴ γυναικὸς
[13, 81]	κύλικα ἐγγυτέρω τὴν κύλικα τοῦ	ἑαυτοῦ	στόματος ἤγεν, ἵνα δὴ ἡ
[13, 5]	Ολυμπῖοιάδι ἅπαντα τὸν βίον τὸν	ἑαυτοῦ	συνέχεεν. Εὐθέως γὰρ ἐν αὐτοῖς
[13, 37]	Αλέξανδρος οὐ Θαίδα εἶχε μεθ'	ἑαυτοῦ	τὴν Αττικὴν ἑταίραν; περὶ ἧς
[13, 47]	παρὰ πότον ὑπὲρ αὐτῆς τυπτόντων	ἑαυτοὺς	ἔφη πρὸς τὸν ἡττώμενον Θάρρει,
[13, 35]	ταῖς ἰδιωτικαῖς οἰκίαις· καὶ ταῖς	ἑαυτῶν	θυγατράσιν οἱ πολλοὶ τῶν δυναστῶν
[13, 5]	γεννηθήσονται. Καὶ ὁ Αλέξανδρος ἀκούσας	ἔβαλεν	ᾗ μετὰ χεῖρας εἶχεν κύλικι
[13, 5]	γοῦν εἴκοσι καὶ δυσὶν οἷς	ἐβασίλευεν,	ὥς φησι Σάτυρος ἐν τῷ
[13, 32]	ἱστορεῖ καὶ Τίμαιος ἐν τῇ	ἑβδόμῃ,	αἱ Κορίνθιαι ἑταῖραι εὔξαντο ὑπὲρ
[13, 87]	ἕξ καὶ τεσσαράκοντα ὀψοποιοὺς διακοσίους	ἑβδομήκοντα	ἑπτά, χυτρεψοὺς εἵκοσι ἐννέα, γαλακτουργοὺς
[13, 95]	τοῦ μυροπώλου, τὴν γυναῖκα διαφθείρας	ἑβδομήκοντα	ἔτη γεγονυῖαν ἧς ἐρᾶν προσποιησάμενος
[13, 87]	γαλακτουργοὺς τρισκαίδεκα, ποτηματοποιοὺς ἑπτακαίδεκα, οἰνοηθητὰς	ἑβδομήκοντα,	μυροποιοὺς τεσσαράκοντα. Καὶ ὑμῖν δέ,
[13, 74]	ἄλλων θεῶν τις ἢ δαιμόνων	ἐβοήθησεν	αὐτῷ. Κατὰ τὸν αὐτὸν οὖν
[13, 2]	ὅτι καταλιπὼν τὴν προτέραν ἑτέραν	ἐβουλεύετο	περικαλλεστέραν ἀγαγέσθαι. Κλέαρχος δ' ὁ
[13, 86]	ἐκ τῶν κλινῶν ἀνώρμων καὶ	ἐβόων	ὡς θαυμαστόν τι θέαμα θεώμενοι
[13, 5]	δὲ Φίλιππος αἰεὶ κατὰ πόλεμον	ἐγάμει.	Εν ἔτεσι γοῦν εἴκοσι καὶ
[13, 89]	Μιλησία, ἥτις καὶ τεσσαρεσκαίδεκα ἀνδράσιν	ἐγαμήθη,	οὖσα καὶ τὸ εἶδος πάνυ
[13, 37]	τὸν Αλεξάνδρου θάνατον καὶ Προλεμαίῳ	ἐγαμήθη	τῷ πρώτῳ βασιλεύσαντι Αἰγύπτου καὶ
[13, 95]	Οὐχ οἱ μὲν κάπηλοι οἱ	ἐγγὺς	οἰκοῦντες, παρ' ὧν προδόσεις λαμβάνων
[13, 13]	ὅμως ἔχει γέ τι τοιοῦτον,	ἐγγύς	τ' εἰμὶ τοὐνόματος. Εὔβουλος δ'
[13, 34]	οἴκημά τι λέγεται καὶ νῦν	ἐγγυτάτω	τῆς Κολώνης. Ινα τὸ Διονύσιόν
[13, 81]	τὸ πρόσωπον πρὸς τὴν κύλικα	ἐγγυτέρω	τὴν κύλικα τοῦ ἑαυτοῦ στόματος
[13, 37]	Λάγον, θυγατέρα δὲ Εἰρήνην, ἣν	ἔγεμεν	Εὔνοστος ὁ Σόλων τῶν ἐν
[13, 95]	τἀρχαῖον ἀπεδίδου καὶ ὅτι ὑπερήμερος	ἐγένετο	γνώμῃ δικαστηρίου ἐρήμην καταδικασθεὶς καὶ
[13, 4]	τὸ τῶν τέκνων αὐτῷ πλῆθος	ἐγένετο.	Εν ἑπτὰ μέντοι γε ἡμέραις
[13, 45]	ἐπεὶ ἤδη διάμεστος τῶν ὑείων	ἐγένετο	ἐπ' αἴγει οἷός ἐστιν ἀνακάμπτειν
[13, 86]	ἀσχημοσύνην ἐπιδείκνυνται ὃ καὶ πρώην	ἐγένετο	ἐπὶ τῶν ἐξ Αρκαδίας θεωρῶν
[13, 4]	ὡς Ηρόδορος ἱστορεῖ. Πολυγύναιος δ'	ἐγένετο	καὶ Αἰγεύς Πρώτην μὲν γὰρ
[13, 8]	πάντων ἄριστον κτημάτων. Εἰ δ'	ἐγένετο	κακὴ γυνὴ Μήδεια, Πηνελόπη δέ
[13, 10]	ὥς φησι Κτησίας, διὰ γυναῖκα	ἐγένετο.	Ο γὰρ Καμβύσης πυνθανόμενος τὰς
[13, 52]	οἶδεν οὐδεὶς ὅτε τὸ πρῶτον	ἐγένετο.	Οὐχὶ Λαὶς μὲν τελευτῶσ' ἀπέθανεν
[13, 2]	ἄρα συγκεχωρημένον κατὰ ψήφισμα τοῦτο	ἐγένετο	τότε διὰ σπάσιν ἀνθρώπων, ὥστ'
[13, 74]	οὐκ ἐτίμα τὴν Αφροδίτην, αἴτιον	ἐγένετο	τοῦ ὀλέθρου· καὶ οὔτε ἡ
[13, 36]	νῦν Πρωτιάδαι καλούμενον· Πρῶτις γὰρ	ἐγένετο	υἱὸς Εὐξένου καὶ τῆς Αριστοξένης.
[13, 37]	τῷ πρώτῳ βασιλεύσαντι Αἰγύπτου καὶ	ἐγένησεν	αὐτῷ τέκνον Λεοντίσκον καὶ Λάγον,
[13, 35]	ὅτι ἐξ Αφροδίτης καὶ Αδώνιδος	ἐγεννήθησαν.	Εκυρίευσεν δὲ ὁ μὲν Υστάσπης
[13, 5]	ἦν Φεραία Νικησίπολις, ἥτις αὐτῷ	ἐγέννησε	Θετταλονίκην, δὲ Λαρισαία Φίλιννα, ἐξ
[13, 5]	Ιλλυριούς. Καὶ ἡ Κλεοπάτρα δ'	ἐγέννησε	τῷ Φιλίππῳ θυγατέρα τὴν κληθεῖσαν
[13, 1]	ἐρωτικῶν λόγον ἐνταῦθα μέλλοντες κατατάττειν	(ἐγένοντο	γὰρ καὶ περὶ γαμετῶν καὶ
[13, 66]	ὡμίλησε καὶ τοῦ λοιποῦ φίλαι	ἐγένοντο,	κοινῶς περιέπουσαι τὸν ἐραστήν. Εφ'
[13, 10]	οἱ μέγιτοι πόλεμοι διὰ γυναῖκας	ἐγένοντο.	Ο Ιλιακὸς δι' Ελένην, ὁ
[13, 57]	Μυρτίλος ἔφη· Ἐπείπερ ἡμῖν ἐμποδὼν	ἐγένου	κατάλογον γυναικῶν ποιουμὲνοις, οὐ κατὰ
[13, 5]	τῇ Ολυμποιάδι. Επὶ πάσαις δ'	ἔγημε	Κλεοπάτραν ἐρασθεὶς τὴν Ιπποστράτου μὲν
[13, 4]	καὶ Αἰγεύς Πρώτην μὲν γὰρ	ἔγημε	τὴν Οπλητος θυγατέρα, μεθ' ἣν
[13, 8]	κακῶς ἀπόλοιθ' ὅστις γυναῖκα δεύτερος	ἔγημε	τὸν γὰρ πρῶτον οὐκ ἐρῶ
[13, 5]	ἔσχεν ἐξ αὐτῆς θύγατέρα Κύνναν	ἔγημεν	δὲ καὶ Φίλαν ἀδελφὴν Δέδρα
[13, 36]	τὴν θοίνην. Ο δὲ γάμος	ἐγίγνετο	τόνδε τὸν> τρόπον· ἔδει μετὰ
[13, 18]	γένειον ἔφησεν· Μή τι ἔχεις	ἐγκαλεῖν	τῇ φύσει, ὅτι ἄνδρα σὲ
[13, 21]	τοῦ γραμματικοῦ τοῦδε, ὃς οὐδ'	ἐγκαλύπτεται,	ἀλλ' ἀναφανδὸν τὰ Εὐβούλου αἰεὶ
[13, 91]	ἦσαν οἱ εἰς δούρειον ἵππον	ἐγκατακλεισθέντες,	ἑνὸς καὶ δευτέρου ἴσως ἐρεῖς
[13, 84]	ἕτερον. Λιθίνης ἐπεθύμησεν κόρης ἄνθρωπος	ἐγκατέκλεισέ	θ' αὑτὸν τῷ νεῷ. Φιλήμων
[13, 23]	οὔσα· φελλὸς ἐν ταῖς βαυκίσιν	ἐγκεκάττυται.	Μακρά τις· διάβαθρον λεπτὸν φορεῖ
[13, 31]	δὲ τῶν τειχῶν καὶ γενομένους	ἐγκρατεῖς	τῆς ἐλευθερίας χαριστήρια τῇ πόρνῃ
[13, 76]	Κύπριδος ἀζαλέιας μανίαισιν ἐρεμνὸς ἀθαμβὴς	ἐγκρατέως	παιδόθεν φυλάσσει ἡμετέρας φρένας. Καὶ
[13, 87]	καὶ τῆς ἀποσκευῆς τῆς Δαρείου	ἐγκρατὴς	γενέσθαι. Καταριθμησάμενος οὖν τὰ αἰχμάλωτα
[13, 80]	οὕτως καὶ πρὸς τὸ καθῆκον	ἐγκρατὴς	καὶ πρὸς πρεπωδέστατον. Αἰχμαλώτους γοῦν
[13, 20]	ἐν ταῖς Εὐανδρίαις τοὺς καλλίστους	ἐγκρίνουσι	καὶ τούτους πρωτοφορεῖν ἐπιτρέπουσιν. Εν
[13, 53]	μνησθήσομαι τοῦ φιλαληθεστάτου Επικούρου· ὅστις	έγκυκλίου	παιδείας ἀμύητος ὢν ἐμακάριζε καὶ
[13, 54]	μνησθήσομαι τοῦ φιλαληθεστάτου Επικούρου· ὅστις	έγκυκλίου	παιδείας ἀμύητος ὢν ἐμακάριζε καὶ
[13, 62]	Λαγίδος τῆς ἑταίρας, ἧς ἔγραψεν	ἐγκώμιον	Κέφαλος ὁ ῥήτωρ καθάπερ καὶ
[13, 62]	Γοργίου μαθητὴς ἔγραψεν καὶ αὐτὸς	ἐγκώμιον	Ναίδος τῆς ἑταίρας. Τὴν δὲ
[13, 33]	μὲν πρῶτον ἔγραψεν εἰς αὐτὸν	ἐγκώμιον,	οὗ ἡ ἀρχή τρισολυμπιονίκαν ἐπαινέων
[13, 34]	Διονύσιόν ἐστι, ἐπιφανὲς καὶ πολλοῖς	ἐγνωσμένου	τῶν ἐν τῇ πόλει. Ανάθημα
[13, 48]	παρέθετο· Ὁδε ὁ νόμος ἴσος	ἐγράφη	καὶ ὅμοιος, στίχων τριακοσίων εἴκοσι
[13, 59]	χαρισαμένους μὴ ἀποκτεῖναι. Καὶ ἀφεσθείσης	ἐγράφη	μετὰ ταῦτα ψήφισμα, μηδένα οἰκτίζεσθαι
[13, 45]	ὦ ποιητά μοι, τί βουλόμενος	ἔγραψας	ἐν τραγῳδίᾳ» Ερρ' αἰσχροποιέ; Καταπλαγεὶς
[13, 92]	τῆς Αττικῆς, καθ' οὗ λόγον	ἔγραψε	Φίλων ὁ Αριστοτέλους γνώριμος, ἀπολογίαν
[13, 62]	Λυσίας Λαγίδος τῆς ἑταίρας, ἧς	ἔγραψεν	ἐγκώμιον Κέφαλος ὁ ῥήτωρ καθάπερ
[13, 33]	Πίνδαρός τε τὸ μὲν πρῶτον	ἔγραψεν	εἰς αὐτὸν ἐγκώμιον, οὗ ἡ
[13, 70]	γὰρ ταύτης ἐρωμένης αὐτῷ γενομένης	ἔγραψεν	ἐλεγειακὰ τρία βιβλία, ὧν ἐν
[13, 62]	ὁ Ελαίτης ὁ Γοργίου μαθητὴς	ἔγραψεν	καὶ αὐτὸς ἐγκώμιον Ναίδος τῆς
[13, 87]	ἔργον ἀντηύγει σκιᾶς. Αλλη δ'	ἐγύμνου	καλλίχειρας ὠλένας, ἄλλης προσαμπέχουσα θῆλυν
[13, 47]	Ὠμὰ ταῦτα, Γνάθαινα, ἢ ἑφθά;	Ἔγχαλκα,	ἔφη, παιδίον. Χαιρεφῶντος ὸ ἀκλήτου
[13, 43]	λάθρᾳ· τῳ παιδί τ' ἐπέταξ'	ἐγχέανθ'	ὅσον δέκα κυάθους προσενεγχεῖν Διφῖλῳ
[13, 45]	διψῶ, φησί, παππία, σφόδρα· ἀλλ'	ἐγχεάτω	μοι τέτταρας κοτύλας ἔπειτα εἰς
[13, 31]	ζῶσαν τὴν ἐρωμὲνην περιβόητος γέγονεν,	ἐγχειρίσας	αὑτόν τε καὶ τὴν ἀρχὴν
[13, 81]	πῦρ ἑστεὼς ὁ τὸν οἶνον	ἐγχέων	παῖς ἐὼν δῆλος ἦν εἶπέ
[13, 28]	ὥς τις ἔφη τῶν παρῳδῶν.	~Εγὼ	γάρ, ὦ ἄνδρες σύσσιτοι, οὐ
[13, 72]	τὸ ᾆσμα παντί που δῆλον.	Εγὼ	δὲ ἡγοῦμαι παίζειν τὸν Ερμησιάνακτα
[13, 95]	οὖν Λυσίας, ὦ Κύνουλκε, οὕτως.	Εγὼ	δὲ κατὰ τὸν Αρίσταρχον τὸν
[13, 55]	πόρνῃ. Ἢ κύνιζε οὖν, ὡς	έγώ,	ἢ πέπαυσο» καὶ ό Αρίστιππος
[13, 14]	καταλείπετ' οὐδὲν ἄλλο πλὴν τεθνηκέναι.	Εγὼ	μὲν οὖν καὐτὸς κιθαριστρίας ἐρῶν,
[13, 92]	ὁ Μυρτίλος ἔφη εἶτ' οὐκ	ἐγὼ	δικαίως πάντας ὑμᾶς τοὺς φιλοσόφους
[13, 94]	τὸν Σωκρατικὸν χρέως» ἀπομνημονεύσω δ'	ἐγώ,	εἰ καί πολλά ἐστι τὰ
[13, 35]	πάρειμι δή σοι καθάπερ ἠξίωσας,	ἐγὼ	Ζαριάδρης. Ἣ δὲ κατανοήσασα ξένον
[13, 8]	σύ λέγεις ἀληθινῶς γεγάμηκεν, ὃν	ἐγὼ	ζῶντα περιπατοῦντά τε> κατέλιπον Μένανδρος
[13, 8]	φησιν ὦ Ζεῦ πολυτίμητ' εἶτ'	ἐγὼ	κακῶς ποτε ἐρῶ γυναῖκας νὴ
[13, 55]	Διογένει τῷ κυνὶ συγκυλίεται» ἀπεκρίνατο	Ἐγὼ	Λαίδι χορηγῶ πολλά, ἵνα αὐτὸς
[13, 13]	φιλοτιμία δὲ δαίμονος. Καὶ ταῦτ'	ἐγώ,	μὰ τὴν Αθηνᾶν καὶ θεούς,
[13, 64]	πολλοὶ καταφρονοῦσι τοῦ θείου, ὅτε	ἐγὼ	μὲν τὸν γενόμενόν μοι ἄνδρα
[13, 73]	γάμου τέλειος ἐστί. Τῶν δ'	ἐγὼ	παραίτιος. ~Εν Ιππολύτῳ Εὐριπιδείῳ πάλιν
[13, 76]	φορεῖται πᾶσαν ὁδὸν θεραπεύων. Αλλ'	ἐγώ	τᾶσδ' ἕκατι κηρὸς ὥς δαχθεὶς
[13, 43]	φησίν, ᾔδει, ἡ Γνάθαινα, τοῦτ'	ἐγώ,	τῇ μητρὶ συνεδείπνουν ἄν, οὐχὶ
[13, 47]	Λαβέ, ἔφησεν, ὑπερήφανε. Καὶ ὃς	Ἐγὼ	ὑπερήφανος; Τίς δὲ μᾶλλον» εἷπεν
[13, 22]	ὑπὸ Τιμοκλέους ἐν Νεαίρᾳ· Αλλ'	ἔγωγ'	ὁ δυστυχὴς Φρύνης ἐρασθείς, ἡνίκ'
[13, 24]	ὕβρεος οὐ πόθου χάριν. Ελλάδος	ἔγωγε	τῆς ταλαιπώρου στένω, Κυδίαν ναύαρχον
[13, 20]	τοιαῦτα ἐκφωνῶν· Καλὸν δ' οὕτω	ἐγὼν	οὔπω ἴδον ὀφθαλμοῖσιν οὐδ' οὕτω
[13, 56]	ἀσεβείας λέγων ὑπὲρ αὑτῆς πλείονα	έδάκρυσεν	ἢ ὅτε ὑπὲρ τοῦ βίου
[13, 36]	γάμος ἐγίγνετο τόνδε τὸν> τρόπον·	ἔδει	μετὰ τὸ δεῖπνον εἰσελθοῦσαν τὴν
[13, 57]	εἴδομεν ἡμεῖς, τῷ Σελεύκῳ πάλιν	ἔδει	{τι} ἡμᾶς παρ' ἡμῶν ἀντιπέμψαι
[13, 75]	περὶ αὐτῆς Τοῦθ' ἁδειᾶν Μουσᾶν	ἔδειξε	δῶρον μάραικα παρθένων ἁ ξανθὰ
[13, 78]	τοῖς παιδικοῖς. Εργῳ γοῦν τοῦτο	ἔδειξεν	ὁ συνταχθεὶς Θήβησιν ὑπὸ Επαμινώνδου
[13, 29]	ἑταίραν παράφων φησίν· Ως δ'	ἐδείπνει	κοσμίως, οὐχ ὥσπερ ἄλλαι τῶν
[13, 68]	ἔφασκον δοῦλον ἐκτῆσθαι βίον, ἰκανὸν	ἐδείπνουν	νῦν δὲ τὸν χέδροπα μόνον
[13, 94]	καὶ Αριστογείτονι προσελθὼν πρὸς ἐμὲ	ἐδεῖτο	μὴ περιιδεῖν αὐτὸν διὰ τοὺς
[13, 47]	Τί οὖν οἶει, εἰ μὴ	ἐδευτεροποίτουν;	Τῷ λιμῷ ἄν, ἔφη, ἀπέθανες.
[13, 75]	τινες καλοῦσι τὴν τραγῳδίαν· καὶ	ἐδέχοντο	τὰ τοιαῦτα ᾄσματα οἱ θεαταί.
[13, 33]	ὡς ἕοικεν, αὐτῷ πεποίηκεν εὐθέως·	Εδιδάξαμεν	χρυσὸν καθαρᾷ βασάνῳ. Οτι δὲ
[13, 27]	μοι ἐκείνων εἷς εἶναι οὓς	ἐδίδαξαν	ἀριστερὰ γράμματα Μοῦσαι, ὥς τις
[13, 68]	τὸ σατυρικὸν δραμάτιον γεγραφώς, ὅπερ	ἐδίδαξεν	Διονυσίων ὄντων ἐπὶ τοῦ Υδάσπου
[13, 68]	ἢ καὶ αὐτὸς ὁ βασιλεύς.	Εδιδάχθη	δὲ τὸ δρᾶμα ἤδη φυγόντος
[13, 43]	σταθμοῖς; Στρατοκλῆς δύ' ἐρίφους προῖκ'	ἐδίδου	τοῖς γνωρίμοις λοπάδας συνάλμους τε
[13, 41]	τὸ πάρεργον ἐπεκράτησ' ἢ τοὔνομα.	Εδόκει	δὲ λιθιᾶν, ὡς ἔοιχ' ἡ
[13, 44]	τὴν Γναθαίνον· Περιλαμβάνειν γὰρ οὐκ	ἐδοκίμαζον,	τάλαν, ἄνθρωπον ἄχρι τοῦ στόματος
[13, 45]	εἰς γναφεῖον· εἶτ' ἐπεὶ τέλος	ἔδοξ'	ἔχειν, πέμψασα τὴν θεραπαινίδα τὸ
[13, 2]	καὶ κοινογαμίων ὄντων. Διὸ καὶ	ἔδοξέ	τισιν διφυὴς νομισθῆναι, οὐκ εἰδότων
[13, 11]	Ιλλυρίδι. ~Επὶ τούτοις τοῖς λόγοις	ἔδοξε	τοῖς παροῦσι τῶν φιλοσόφων περὶ
[13, 14]	ἃς εἶχε τῇ Νίκῃ φορεῖν	ἔδοσαν,	περιφανὲς σκῦλον ἀπὸ τῶν πολεμίων.
[13, 41]	λίθον εἶχες; Υπολαβοῦσ' ἡ Μανία	Εδωκ'	ἄν, ἵν' εἶχες, φήσ' ἀποψᾶσθαι,
[13, 47]	έφη, εἶχες» Ἀποψήσασθαι ἄν σοι	ἔδωκα.	Ἐτύγχανεν δὲ ἣ μὲν αἰτίαν
[13, 48]	Καὶ γὰρ σύ, φησί, σαυτὸν	ἐδωκας	οὗ ψῆφοι εἰσίν. Διαπηδῶντος δ'
[13, 83]	ὀρχηστρίδι δάφνης στέφανον χρυσοῦν Φιλόμηλος	ἔδωκε,	Λαμψακηνῶν ἀνάθημα. Αὕτη ἡ Φαρσαλία
[13, 66]	τὴν ὁρμὴν κατιδοῦσα τοῦ νεανίσκου	ἔδωκε.	Πλαγγὼν δὲ τὸ ἄζηλον συνιδοῦσα
[13, 77]	καὶ τὴν θυγατέρα τούτῳ γυναῖκα	ἔδωκε	Φαίδραν, ὡς Ζῆνις ἢ Ζηνεύς
[13, 83]	καλῷ Δαμίππῳ Πλεισθένους ἀνάθημα Ονόμαρχος	ἔδωκε.	Φαρσαλίᾳ τῇ Θεσσαλίδι ὀρχηστρίδι δάφνης
[13, 45]	τινος Κορίνθιον παράπηχυ καινόν λῄδιον	ἔδωκεν	εἰς γναφεῖον· εἶτ' ἐπεὶ τέλος
[13, 59]	Εκλογὴν δὲ αὐτῇ τῶν ἀγαλμάτων	ἔδωκεν,	εἴτε τὸν Ερωτα θέλοι λαβεῖν
[13, 2]	Αριστόξενος, οἷς τὸ ἐνδόσιμον Αριστοτέλης	ἔδωκεν	ἱρτορῶν τοῦτο ἐν τῷ περὶ
[13, 10]	δὲ τῶν μὲν ἑαυτοῦ οὐκ	ἔδωκεν,	ὑπονοήσας μὴ γυναικὸς ἕξειν αὐτὴν
[13, 83]	υἱῷ Φυκίδᾳ ὄντι καλῷ Ονόμαρχος	ἔδωκεν,	φησί, στέφανον {χρυσοῦν} δάφνης, Εφεσίων
[13, 2]	Αθήναις πρῶτος Κέκροψ μίαν ἑνὶ	ἔζευξεν,	ἀνέδην τὸ πρότερον οὐσῶν τῶν
[13, 2]	ἀπῆγεν ἄπροικον. Διὸ καὶ Λύσανδρος	ἐζημίωσαν,	ὅτι καταλιπὼν τὴν προτέραν ἑτέραν
[13, 67]	κατεσκεύασεν αὐτῆς ὃ καὶ πάντες	ἐθαύμαζον,	ὅτι τῶν μὲν ἐν Κιλικίᾳ
[13, 87]	περὶ παρθένων τινῶν διηγούμενος ὧν	ἐθεᾶτό	φησιν ἐν ὁμωνύμῳ δράματι· Εκειτο
[13, 3]	Ελλάδα ὁ κρείων ἐπηγάγετο, ἐν	ἔθει	γενόμενος βαρβαρικῶν γάμων. Θαυμάσαι δ'
[13, 71]	μὴν οὐδ' υἱὸς Μήνης ἀγέραστον	ἔθηκεν	Μουσαῖος Χαρίτων ἤρανος Αντιόπην ἥ
[13, 5]	δὲ θέλων καὶ τὸ Θετταλῶν	ὲθνος	ἐπαιδοποιήσατο ἐκ δύο Θετταλίδων γυναικῶν,
[13, 86]	Θετταλαὶ αὗται ὀρχηστριδες, καθάπερ αὐταῖς	ἔθος	ἐστίν, ἐν ταῖς διαζώστραις γυμναὶ
[13, 86]	ὕστερον πώλουμένης τῆς αὐλητρίδος, καθάπερ	ἔθος	ἐστὶν ἐν τοῖς πότοις γίνεσθαι,
[13, 33]	Ταῖς ἡμέραις ταύταις δὲ κωμάζειν	ἔθος	ἐστὶν νόμος τε τὰς ἑταίρας
[13, 63]	ἕξων χωρὶς τῆς μητρός, καίτοι	ἔθος	ἐχόντων τῶν κρινομένων τὰς γυναῖκας
[13, 77]	τῆς Ελλἀδος σπουδασθῆναι τὸδε τὸ	ἔθος.	Κρῆτες γοῦν, ὡς ἔφην, καὶ
[13, 3]	Μήδεια δὲ καίπερ εἰδυῖα τὸ	ἔθος	ὅτι ἐστὶ βαρβαρικὸν οὐ φέρει
[13, 20]	προκρίνομεν; ἐπαινοῦντες τῶν Σπαρτιατῶν τὸ	ἔθος	τὸ γυμνοῦν τὰς παρθένους τοῖς
[13, 71]	Ανδρα δὲ τὸν Κυθέρηθεν, ὃν	ἐθρέψαντο	τιθῆναι Βάκχου καὶ λωτοῦ πιστότατον
[13, 45]	γελάσασ' ἀπεκρίθη Τί δ' αἰσχρόν,	εί	μὴ τοῖσι χρωμένοις δοκεῖ; Η
[13, 50]	τὴν Θαλασσίδος, ζεῦγος ἔχων. Ἄδηλον	εἰ	αὕτη ἐστὶν ἡ Αρπάλῳ συνοῦσα·
[13, 39]	ἀπεκρίθη· Πρὸς ταῦτα καὶ Λέαιναν,	εἰ	βούλει, κράτει. Ἦν δὲ Λάμια
[13, 14]	τίς ἐστι τοὺς τρόπους ἀβέλτερος.	Εἰ	γὰρ ἀφέλοι τις τοῦ βίου
[13, 81]	εἰπὼν τὰς γνάθους τοῦ καλοῦ.	Εἰ	γὰρ ὁ ζωγράφος χρώματι πορφυρέῳ
[13, 81]	ζωγράφημα. Οὐδὲ ὁ φὰς ῥοδοδάκτυλον·	εἰ	γάρ τις εἰς ῥόδεον χρῶμα
[13, 62]	ἐν τῷ κατὰ Φιλωνίδου βιαίων,	εἰ	γνήσιος ὁ λόγος, ἐρωμένην φησὶ
[13, 51]	κατὰ Φιλωνίδου βιαίων ό Λυσίας,	εἰ	γνήσιος ὁ λόγος, καὶ Ναίδος
[13, 62]	δ' ἐν τῷ κατὰ Λαίδος,	εἰ	γνήσιος ὁ λόγος, μνημονεύει αὐτῆς,
[13, 21]	δὲ ἐν τῷ κατὰ Πατροκλέους,	εἰ	γνήσιος ὁ λόγος, τοὺς Αρεοπαγίτας
[13, 31]	ἐν τῳ κατὰ Νεαίρας λόγῳ,	εἰ	γνήσιος, ὃν Απολλόδωρος εἴρηκε, φησί·
[13, 1]	κατάλογον, ἐντεῦθεν τὴν καταρχὴν ποιησόμεθα	εἰ	δ' ἄγε νῦν, Ερατώ, πάρ
[13, 8]	ἀπολοίμην ἄρα πάντων ἄριστον κτημάτων.	Εἰ	δ' ἐγένετο κακὴ γυνὴ Μήδεια,
[13, 67]	ὑπὸ τῆς πόλεως δημοσίᾳ κατεσκευασμένον,	εἰ	δὲ μή, δεδομένον κατασκευάσασθαι. Πάλιν
[13, 90]	Τὸ κάλλος γὰρ οὕτως καλόν,	εἰ	δὲ μὴ, κίνδυνον ἔχον ἐπ'
[13, 85]	θηρίου ἐτίθει αὐτὸ ἐν σκάφῃ.	Εἰ	δὲ μὴ τοῦτο πεποιήκοι, τροφὴν
[13, 86]	θηριωδῶς καὶ ἀπλήστως ψέγειν. Καὶ	εἰ	διαλεκτικοὶ συνελθόντες εἰς πότον περὶ
[13, 35]	Αλκιβιάδην. ~Οὐ χρὴ δὲ θαυμάζειν	εἰ	ἐξ ἀκοῆς τινες ἠράσθησάν τινων,
[13, 81]	λέγων χρυσοκόμαν Απόλλωνα· Χρυσέας γὰρ	εἰ	ἐποίησεν ὁ ζωγράφος τὰς τοῦ
[13, 24]	τὴν ἡδονήν. Καὶ ἐν Ναννίῳ,	εἰ>	Εὐβούλου τὸ δρᾶμα καὶ μὴ
[13, 57]	ἔτι λαλοῦντος τοῦ Μυρτίλου ἔφη,	εἰ	ἔχομεν ἀρρενικῶς εἰρημένον τὸν τίγριν.
[13, 44]	τέκνοι περίλαβε, φησί, καὶ φίλησον,	εἰ	θέλει. Ἣ δ' εἶπε Μῆτερ,
[13, 81]	κάρφος τῷ μικρῷ δακτύλῳ ἀφαιρετέοντα,	εἰ	καθορᾷ τὸ κάρφος. Φάντος δὲ
[13, 41]	καὶ λέγει Τί τοῦτο, παῖ,	εἰ	καὶ λίθον εἶχες; Υπολαβοῦσ' ἡ
[13, 94]	Σωκρατικὸν χρέως» ἀπομνημονεύσω δ' ἐγώ,	εἰ	καί πολλά ἐστι τὰ λεχθέντα,
[13, 13]	ἔχοι πτερὰ τοιοῦτο πρᾶγμα; Λῆρος,	εἰ	{κὰν} φήσειέ τις. Αλεξις δ'
[13, 2]	τοῦτο ἐν τῷ περὶ Εὐγενείας	Εἰ	μὴ ἄρα συγκεχωρημένον κατὰ ψήφισμα
[13, 85]	τὸ βρέφος ὑπέμενεν, τὸ δὲ	εἰ	μὴ βλέποι τὸ παιδίον ἤσχαλλεν.
[13, 47]	σωμάτιον διάκεισαι. Τί οὖν οἶει,	εἰ	μὴ ἐδευτεροποίτουν; Τῷ λιμῷ ἄν,
[13, 44]	στενοχωρῶν εἶπεν Ὦ τρισάθλιε ὀνηλάτ'	εἰ	μὴ θᾶττον ἐκατήσῃ ποτε ἐκ
[13, 18]	ἃς ἀνὴρ ἕκαστος ἡμῶν φαίνεται,	εἰ	μή τι ταύταις ἀντιπράττεσθ' ὑπονοεῖς;
[13, 68]	τὸν Αρπαλον μὴ στεφανοῦν ἑαυτόν,	εἰ	μή τις στεφανώσειε καὶ τὴν
[13, 83]	καὶ ἔμελλε τὰ Πύθια αὐλεῖν,	εἰ	μὴ ὑπὸ τοῦ πλήθους ἐκωλύθη.
[13, 93]	ὡς ἐπιεικῇ καὶ μέτριον, πλήν	εἰ	μὴ ὡς ἀληθῶς τοῦ σοφοῦ
[13, 60]	πολὺ τῶν ἑταιρῶν. Καὶ γὰρ	εἰ	νεωτέρα τῶν τότε χρόνων εἶ,
[13, 91]	καταβρωθέντες ὑπὸ τῶν Λαιστρυγόνων καὶ	εἰ	ὄντως κατεβρώθησαν ὅστις {οὖν} οὐδέ
[13, 48]	ἐνηνοχέναι γὰρ δικέλλας καὶ> ἄμας,	Εἰ	ταῦτ' εἰχεθ᾽ ὑμεῖς, εἶπεν ἡ
[13, 43]	τῇ μητρί, Νὴ τὴν Αρτεμιν,	εἰ,	φησίν, ᾔδει, ἡ Γνάθαινα, τοῦτ'
[13, 51]	δ' ἐν τῷ πρὸς Λαίδα,	εἴ	{γε} γνήσιος ὁ λόγος, τούτων
[13, 41]	θ' ἅμα τῶν νῦν ἀκροατῶν,	εἴ	τις Αττικὴ γυνὴ προσηγορεύετ' ἢ
[13, 58]	τὰς ὁμιλίας ἐσφάλλετο τὴν γνώμην,	εἴ	τις θέωροίη τὰ πραχθέντα αὐτῷ
[13, 45]	αὐτῆς Σὺ γάρ, ἔφη, τίς	εἶ	γύναι; οὐκ> αἰσχροποιός; Ἣ δὲ
[13, 27]	ἀμύνασθαι, ὦ Κύνουλκε; Ως σκαιὸς	εἶ	κἄγροικος αἰσχροεπῶν· ἔα ἐπαρίστερ' ἐν
[13, 11]	τοῖς ἐρῶσιν ὧν σὺ δημιουργὸς	εἶ	μοχθοῦσι μόχθους εὐτυχῶς συνεκπόνει. Καὶ
[13, 49]	ἐραστἠς ὑποκοριβόμενος αὐτὴν εἶπεν Ἀφροδίσιον	εἶ	Πραξιτέλους· Ἣ δὲ Σὺ δ'
[13, 84]	ζῴου ποτὲ ἄνθρωπος ἠράσθη τις	εἶ	τ' εἰς τὸν νεὼν κατέκλεισεν
[13, 60]	εἰ νεωτέρα τῶν τότε χρόνων	εἶ,	τόν γ' ἀγῶν' ἀκήκοας. Βλάπτειν
[13, 81]	Σοφὸς μὲν δὴ σύ γε	εἶ,	ὦ Σοφόκλεις, ἐν ποιήσει ὅμως
[13, 47]	Φρύνης δὲ πικρότερον εἰπούσης αὐτῇ	Εἱ	δὲ λίθον, έφη, εἶχες» Ἀποψήσασθαι
[13, 94]	φησι· Αὐτίκ' οὐδεὶς οὔτε μαγείραιναν	εἶδε	πώποτε οὔτε μὴν οὐδ' ἰχθυοπώλαιναν.
[13, 44]	ἐνενήκοντ' ὢν> ἐτῶν, Κρονίοις ἀπιοῦσαν	εἶδε	τὴν Γναθαίνιον μετὰ τῆς Γναθαίνης
[13, 35]	τοῦ πατρὸς λαλεῖν οὐκ ἔφασαν	εἰδέναι	ὅπου πεπόρευεται. Μνημονεύεται δὲ ὁ
[13, 26]	ὑπὸ τῶν στατήρων ἦν ἀπηγριωμένη,	εἶδες	δ' ἂν αὐτῆς Φαρνάβαζον θᾶττον
[13, 13]	πανταχόθεν ἑνὶ τύπῳ τε> πόλλ'	εἴδη	φέρων. Η τόλμα μὲν γὰρ
[13, 34]	τῆς Φρυγίας, ἐπιβουλευθεὶς ὑπὸ Φαρναβάζου.	Εἴδομεν	δὲ καὶ ἡμεῖς τὸ ἐν
[13, 57]	δεῦρ' ἔπεμφε τὴν τίγριν, ἣν	εἴδομεν	ἡμεῖς, τῷ Σελεύκῳ πάλιν ἔδει
[13, 35]	θεασαμένους τινὰς οὓς μὴ πρότερον	εἶδον	ἐρασθῆναι αὐτῶν· γράφει δὲ οὕτως·
[13, 51]	ὁρᾶν, θαλλὸν χιμαίρᾳ προσφέρων νεοσπάδα	εἶδον	στρατὸν στείχοντα παραλίαν ἄκραν. Μνημονεύει
[13, 20]	Εὐριπίδης τε ἔφη· Πρῶτον μὲν	εἶδος	ἄξιον τυραννίδος Καὶ οἱ παρ'
[13, 44]	ἐξ Αφροδισίου τινός, τό τ'	εἶδος	αὐτῆς τοὺς ῥυθμούς τε καταμαθὼν
[13, 89]	τὴν τυραννίδα, ὡς Αθηνᾶς πειραν	εἶδος	ἔχουσαν, καλήν φησι γεγονέναι, ἥτις
[13, 53]	μέχρι τούτων· ἐπ' ἄλλο δ'	εἶδος	μεταβήσομαι λόγων. Καὶ πρῶτον μὲν
[13, 54]	μέχρι τούτων· ἐπ' ἄλλο δ'	εἶδος	μεταβήσομαι λόγων. Καὶ πρῶτον μὲν
[13, 89]	ἀνδράσιν ἐγαμήθη, οὖσα καὶ τὸ	εἶδος	πάνυ καλὴ καὶ σοφή, ὥς
[13, 1]	γαμετῶν καὶ ἑταιρῶν πολλάκις λόγοι)	εἰδόσιν	ἐκτιθέμενοι τὴν ἱστορίαν τῶν Μουσῶν
[13, 2]	ἔδοξέ τισιν διφυὴς νομισθῆναι, οὐκ	εἰδότων	τῶν πρότερον διὰ τὸ πλῆθος
[13, 3]	Αμύντορος παλλακίδα. Μήδεια δὲ καίπερ	εἰδυῖα	τὸ ἔθος ὅτι ἐστὶ βαρβαρικὸν
[13, 87]	ἡλιῶδες εἰς ὑφάσματα πέπλων σκιᾶς	εἴδωλον	ἐξωμόργυντο, ἕρσῃ δὲ θαλερὸς ἐκτραφεὶς
[13, 8]	δ' ὕστερον λαβὼν εἰς προὖπτον	εἰδως	αὑτὸν ἐνέβαλεν κακόν. Καὶ Αντιφάνης
[13, 17]	σὺ δ' οὐ κλύεις, οὐκ	εἰδὼς	ὅτι τῆς ἐμῆς ψυχῆς ἡνιοχεύεις.
[13, 8]	πρῶτος οὐδὲν ἠδίκει οὔπω γὰρ	εἰδὼς	οὗτος οἷον ἦν κακὸν ἐλάμβανεν
[13, 11]	Πίνδαρον δὲ ἄλλος τις ἔφη	Εἴη	καὶ ἐρᾶν καὶ ἔρωτι χαρίζεσθαι
[13, 76]	οὐ μετρίως ὢν ἐρωτικός φησιν	Εἴη	καὶ ἐρᾶν καὶ ἔρωτι χαρίζεσθαι
[13, 8]	γυναῖκας ἐξειπεῖν κακόν ἀρκοῦν ἂν	εἴη,	κἂν γυναῖκ' εἴπἴς μόνον. ~Οὐκ
[13, 38]	καὶ σκωπτόμενός ποτε ὅτι τοιαύτης	εἴη	μητρὸς Καὶ χάριν γε αὐτῇ,
[13, 55]	ἐξ Ὑκκάρων· καθὰ καὶ Πολέμων	εἴηκεν,	ἀναιρεθῆναι φάσκων αὐτὴν ὑπό τινων
[13, 94]	τοῖς μειρακίοις ἐλλαλεῖν δι' ἡμέρας.	Εἶθ'	ἑξῆς φησι· Αὐτίκ' οὐδεὶς οὔτε
[13, 8]	ὁ τρίτος, εἶθ' ὁ τέταρτος,	εἶθ'	ὁ Μεταγένης. Καρκίνος δ' ὁ
[13, 8]	ὁ δεύτερος, εἶθ' ὁ τρίτος,	εἶθ'	ὁ τέταρτος, εἶθ' ὁ Μεταγένης.
[13, 8]	ἦν γήμας, ἔπειθ' ὁ δεύτερος,	εἶθ'	ὁ τρίτος, εἶθ' ὁ τέταρτος,
[13, 6]	τις' εἶτα, φησὶ, παιδίσκη δίπους.	εἶθ'	ὃ μὲν γνοὺς ταῦτ' ἀπῆλθεν
[13, 86]	ἐν τοῖς πότοις τὸ τοιοῦτον	εἶθ'	ὅταν παρεισδυῇ τὸ οἰνάριον, τὴν
[13, 56]	Ἐλπινίκῃ τῇ ἀδελφῇ παρανόμως συνόντος,	εἶθ'	ὕστερον ἐκδοθείσης Καλλίᾳ, καὶ φυγαδευθέντος
[13, 86]	ἐπέτρεψεν, ἀλλὰ σκληρὸν αὑτὸν εἰσῆγεν.	Εἶθ'	ὕστερον πώλουμένης τῆς αὐλητρίδος, καθάπερ
[13, 42]	ἐκ τῆς πόλεως τῶν ἐπιγελᾶν	εἰθισμένων	ἅπαντα τοῖς τρέφουσιν αἰεὶ πρὸς
[13, 81]	καλὸν τῶ μὴ καλῷ φαινομένῳ	εἰκάζειν	ἄν. Γελάσας ἐπὶ τῷ Ερετριεῖ
[13, 89]	γεγονέναι, ἥτις καὶ τῇ θεῷ	εἶκαστο	τὴν μορφήν. Στεφανόπωλις δ' ἦν
[13, 34]	ἐπὶ τῷ μνήματι Παρίου λίθου	εἰκόνα	τὸν Αλκιβιάδην. ~Οὐ χρὴ δὲ
[13, 50]	στεφανῶσιν. Ἐν Ῥωσσῷ δὲ καὶ	εἰκόνα	χαλκῆν αὐτῆς ἱστάναι τολμῆσαι παρὰ
[13, 68]	καὶ τὴν πόρνην. Εστησέν τε	εἰκόνα	χαλκῆν τῆς Γλυκέρας ἐν Ροσσῷ
[13, 13]	ὅσοι τοῦ δαίμονος τούτου ποιοῦσιν	εἰκόνας.	Εστὶν γὰρ οὔτε θῆλυς οὔτ'
[13, 37]	Κλεινοῦς φησι τῆς οἰνοχούσης αὐτῳ	εἰκόνας	πολλὰς ἀνακεῖσθαι κατὰ τὴν Αλεξάνδρειαν
[13, 34]	τι χαλκοῦν καὶ τὸ προειρημένον	εἰκόνιον.	Αλκιβιάδης δὲ ὁ καλός, ἐφ
[13, 34]	τὸ Κοττίνας δὲ τῆς ἑταίρας	εἰκόνιον,	ἧς διὰ τὴν ἐπιφάνειαν οἴκημά
[13, 82]	τὸ παιδικὸν ἱμάτιον. Οἷα δὲ	εἰκὸς	διαλαληθέντος τοῦ συμβεβηκότος Εὐριπίδης πυθόμενος
[13, 67]	δὲ τὸ μὲν πρῶτον, ὅπερ	εἰκός,	ἢ Μιλτιάδου φήσειεν ἂν> σαφῶς
[13, 19]	Καρύστιος, προμαντευόμενος ὑμῶν, ὡς τὀ	εἰκός,	περὶ τοῦ βίου καὶ τῆς
[13, 3]	Αχαιοὶ πρωτίστῳ δίδομεν. Ἀλλ' οὐκ	εἰκός,	φησὶν ὁ Αριστοτέλης, εἰς χρῆσιν
[13, 15]	ἐρᾶν· οἵτινες μέχρι ὀκτὼ καὶ	εἴκοσι	ἐτῶν δεῖν λέγοντες συνέχειν τοὺς
[13, 5]	πόλεμον ἐγάμει. Εν ἔτεσι γοῦν	εἴκοσι	καὶ δυσὶν οἷς ἐβασίλευεν, ὥς
[13, 48]	ἐγράφη καὶ ὅμοιος, στίχων τριακοσίων	εἴκοσι	τριῶν. ~Καλλίστιον δὲ τήν έπικληθεῖσαν
[13, 87]	εὗρον μουσουργοὺς τοῦ βασιλέως τριακοσίας	εἵκοσι	ἐννέα, ἄνδρας στεφανοπλόκους ἕξ καὶ
[13, 87]	ὀψοποιοὺς διακοσίους ἑβδομήκοντα ἑπτά, χυτρεψοὺς	εἵκοσι	ἐννέα, γαλακτουργοὺς τρισκαίδεκα, ποτηματοποιοὺς ἑπτακαίδεκα,
[13, 92]	δ' ἐν τῇ τρίτῇ καὶ	εἰκοστῇ»	ὁ Μυρτίλος ἔφη εἶτ' οὐκ
[13, 67]	Ποσειδώνιος ἐν τῇ δευτέρᾳ καὶ	εἰκοστῇ	τῶν Ιστοριῶν, τεχνιτῶν τῶν ἐπιστημοτάτων
[13, 85]	αὐτὸς ἱστορεῖ Φύλαρχος διὰ τῆς	εἰκοστῆς	ὅσην ἐλέφας τὸ ζῷον φιλοστοργίαν
[13, 3]	ἐν ταῖς ἀδηφαγίαις ἀπεψίας, ὥστε	εἰκότως	ἔρρωντο τῷ γήρᾳ. Εοικεν οῦν
[13, 7]	ἑταίρα πολύ γε καὶ μάλ'	εἰκότως.	Ἣ μὲν νόμῳ γὰρ καταφρονοῦσ'
[13, 92]	δ' ἔργοις ὄντας ἀνοήτους ὁρῶ.	Εἰκότως	οὖν πολλαὶ τῶν πόλεων καὶ
[13, 14]	ὑπὸ τῶν θεῶν τῶν δώδεκ'	εἰκότως	τ' Ερως; Ετάραττε κἀκείνους γὰρ
[13, 59]	ἀνάθημα. Ἕστηκε δὲ καὶ ἡ	εἰκὼν	αὕτη μέση τῆς Αρχιδάμου τοῦ
[13, 34]	περὶ τῶν ἐν Λακεδαίμονι Αναθημάτων,	εἰκών	ἐστι τῆς διαβοήτου ἑταίρας Κοττίνας,
[13, 60]	βίους μείζους βλάβας τὴν ἡλιαίαν	εἷλε	περὶ τοῦ σώματος καὶ τῶν
[13, 5]	Καὶ τὴν Θρᾀκην δὲ ὅτε	εἷλεν,	ἧκε πρὸς αὐτὸν Κοθήλας ὁ
[13, 24]	τοῖσι πορνείοισιν, ἃς ἔξεσθ' ὁρᾶν	εἰληθερούσας,	στέρν' ἀπημφιεσμένας, γυμνὰς ἐφεξῆς τ'
[13, 1]	καὶ περὶ ἑταίρας πλεονάκις καὶ	εἰληφέναι	καὶ δεδωκέναι πληγάς, ὥς φησι
[13, 10]	συμμαχήσαντος πέρας ἔσχεν τότε γὰρ	εἷλον	οἱ Θηβαῖοι τὴν Φωκίδα. Καὶ
[13, 13]	γέ τι τοιοῦτον, ἐγγύς τ'	εἰμὶ	τοὐνόματος. Εὔβουλος δ' ἢ Αραρὼς
[13, 38]	οἶδα, ὅτι δι' αὐτὴν Κόνωνος	εἰμι	υἱός. Φιλέταιρον δὲ τὸν Περγάμου
[13, 71]	Δήμητρα γνωστὴ δ' ἐστὶ καὶ	εἰν	Αίδῃ. Φημὶ δὲ καὶ Βοιωτὸν
[13, 36]	μνηστήρων· ᾦ δὲ δοίη, τοῦτον	εῖναι	νυμφίον. Η δὲ παῖς εἰσελθοῦσα
[13, 35]	συνετίθετο ὁ Ομάρτης διὰ τὸ	εἶναι	ἀρρένων παίδων ἕρημος· ἤθελεν γὰρ
[13, 38]	μὴ ἐξ ἀστῆς γένηται νόθον	εἶναι,	αὐτὸς ἀπεδείχθη ὑπὸ Καλλιάδου τοῦ
[13, 73]	ἀνήρ εὐπαίδευτος. ~Υπολαμβάνων οὖν μέγαν	εἶναι	δαίμονα καὶ δυνατώτατον τὸν Ερωτα,
[13, 31]	τοῖς τὴν Λυδίαν οἰκοῦσιν ἄποπτον	εἶναι.	Δημοσθένης δ' ὁ ῥήτωρ ἐν
[13, 55]	μή τί σοι ἄτοπον δοκεῖ	εἶναι,	Διόγενες, οἰκιαν οἰκεῖν ἐν ᾗ
[13, 95]	Πειραιεῖ διάκεινται ὥστε πολὺ ἀσφαλέστερον	εἶναι	δοκεῖν εἰς τὸν Ανδρίαν πλεῖν
[13, 42]	παῖ, νῦν ἐκεῖν' ἔξεστί σοι.	Εἶναι	δοκῶν αὐτόμολος ἄνθρωπος ξένος καὶ
[13, 86]	καὶ λέγοντος περὶ ἀφροδισίων ἁρμοστὸν	εἶναι	ἐν τῷ οἶνῳ μνείαν ποιεῖσθαι
[13, 85]	φησι καὶ τὸ γένος Ωλένιον	εἶναι,	Ερμειάς δ' ὁ τοῦ Ερμοδώρου,
[13, 95]	ἃ ἂν δανείσηται αὐτοῦ νομίζει	εἶναι	ἢ ἂ ὁ πατὴρ αὐτῷ
[13, 62]	Μετάνειραν τοῦ Λυσίου φησὶν ἐρωμένην	εἶναι.	Ηττητο δἐ καὶ ὁ Λυσίας
[13, 86]	ταῦτα ἡμᾶς ὅταν ὑποπίωμεν ἐπορρεπεῖς	εἶναι.	Καὶ ἐνταῦθα τοὺς μὲν ἡμέρως
[13, 67]	τινος ἑτέρου τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν	εἶναι	καὶ> μάλιστα μὲν ὑπὸ τῆς
[13, 41]	τὴν Μέλιτταν ὡς καλὴν ἔφασκον	εἶναι,	καὶ προσεξειργάζετο αὐτὴ τὸ πλεῖον.
[13, 94]	Εκάστῳ γὰρ γένει ἁρμόζοντα δεῖν	εἶναι	καὶ τὰ τῆς τέχνης. Εξῆς
[13, 93]	θαυμαστὸν καὶ τῷ συνανθρωπίζον οἰκουρὸν	εἶναι	καὶ φυλακτικὸν τοῦ τῶν εὖ
[13, 38]	Σικυῶνι Ποικίλης Στοᾶς θυγατέρα μὲν	εἶναι	Κλεάνδρος Αθηναίου, κατασκευάσαι δὲ Σικυωνίοις
[13, 23]	ἔχει τις· ζωγραφοῦσιν ἀσβόλῳ. Συμβέβηκ'	εἶναι	μέλαιναν· κατέπλασεν ψιμυθίῳ. Λευκόχρως λίαν
[13, 21]	τὸ κύριον αὐτῆς ὄνομα φάσκων	εἶναι	Μητίχην. ~Εστὶν δ' ἑταίρα, ὡς
[13, 50]	Ἄβυδος ἐλέγετο διὰ τὸ γραῦς	εἶναι.	Μνημονεύει δ' αὐτῆς Αντιφάνης ἐν
[13, 22]	Κουρίδι λέγων· Τυφλὸς ὁ Πλοῦτος	εἶναί	μοι δοκεῖ, ὅστις γε παρὰ
[13, 26]	ἵζουσι πεινῶντες κακῶς· κἄπειτα τοῦτ'	εἶναι	νομίζεται τέρας. Καὶ Λαὶς οὖν>
[13, 17]	θαυμαζόμενον τὴν μορφὴν καὶ καλὸν	εἶναι	νομιζόμενόν φησιν· Στᾶθι κἄντα, φίλος,
[13, 72]	ὁ Κύνουλκος ἀλλ' ἐρωτικὸς μὲν	εἶναι	ὁμολογῶ, ἐρωτομανὴς δὲ οὔ. Τίς
[13, 60]	Φρύνης τὸ κύριόν φησιν αὐτῆς	εἶναι	ὄνομα Μνησαρέτην. Οὐκ ἀγνοῶ δὲ
[13, 27]	Δοκεῖς γάρ μοι ἐκείνων εἷς	εἶναι	οὓς ἐδίδαξαν ἀριστερὰ γράμματα Μοῦσαι,
[13, 27]	πνεῦμα, δαίμονες. Τὸ μὴ σφόδρ'	εἶναι	πάνθ' ἕτοιμα, δεῖν δέ τι
[13, 79]	ταύτας, κἂν ψευδεῖς ὦσιν, ἀληθεῖς	εἶναι	πιστεύετε, καὶ τὰ τοιαῦτα τῶν
[13, 14]	δεῖ γε πρῶτον μὲν στρατευτικωτάτους	εἶναι	πονεῖν τε δυναμένους τοῖς σώμασιν
[13, 60]	Διόδωρος ὁ περιηγητὴς Αναξιμένους φησὶν	εἶναι.	Ποσείδιππος δ' ὁ κωμικὸς ἐν
[13, 67]	γιγνομένην, ταύτης ἐτόλμησεν ὁ φίλος	εἶναι	σοῦ φάσκων ἱερὸν καὶ τέμενος
[13, 12]	Πολιτείᾳ ἔφη τὸν Ερωτα θεὸν	εἶναι	συνεργὸν ὑπάρχοντα πρὸς τὴν τῆς
[13, 86]	ἄν. Οἱ δὲ βουλόμενοι σωφρονικοὶ	εἶναι	σφόδρα μέχρι τινὸς διατηροῦσιν ἐν
[13, 71]	ὃν ἔξοχον ἔχρη Απόλλων ἀνθρώπων	εἶναι	Σωκράτη ἐν σοφίῃ Κύπρις μηνίουσα
[13, 55]	ἐξ Ὑκκάρου φησὶν Σικελικοῦ φρουρίου	εἶναι	τήν Λαίδα. Στράττις δ' ἐν
[13, 90]	ταύτην δὲ τύχης ἢ φύσεως	εἶναι	τιμήν, δέον προκεῖσθαι σωφροσύνης. Τὸ
[13, 3]	φησὶν ὁ Αριστοτέλης, εἰς χρῆσιν	εἶναι	τὸ πλῆθος τῶν γυναικῶν, ἀλλ'
[13, 44]	ἔνδον. Ἣ δ' ἐπιδέξιον βουλόμενον	εἶναι	τὸν σατράπην ἀπεδέξατο, εἶπεν δέ·
[13, 37]	τῶν Ελληνικῶν Ιστοριῶν Εὐτέρπης αὐτὸν	εἶναί	φησι υἱόν. Κῦρος δὲ ὁ
[13, 55]	Μακεδόσιν ἢ Παυσανίᾳ Κορινθίαν αὐτὴν	εἶναί	φησιν διὰ τούτων· Εἰσὶν δὲ
[13, 12]	Κιτιέα ὑπολαμβάνειν τὸν Ερωτα θεὸν	εἶναι	φιλίας καὶ ἐλευθερίας, ἔτι δὲ
[13, 20]	Διὶ οἰνοχόον τὸν Γανυμήδη· Κάλλεος	εἵνεκα	οἷο, ἵν' ἀθανάτοισι μετείῃ. Αἱ
[13, 71]	ἐνετείνατο θεῖος Ομηρος ᾠδῇσιν πινυτῆς	εἵνεκα	Πηνελόπης ἥν διὰ πολλὰ παθὼν
[13, 6]	προσώπῳ δ' αἱ τρίχες φορούμεναι	εἴξασι	πολιαῖς ἀνάπλεῳ ψιμυθίου. Αναξίλας δὲ
[13, 39]	σαπρότατον πάντων πολύ. Δημήτριος δ'	εἶπ'	Αλλὰ μήν, νὴ τοὺς θεούς,
[13, 44]	καὶ ταῖς ἀστράβαις. Γναθαίνον δ'	εἶπ'	Ὦ τάλαν, μὴ δῆτ' ἄνερ·
[13, 81]	συγκατακείμενον Ὡς καλῶς Φρύνιχος ἐποίησεν	εἴπας	λάμπει δ' ἐπί πορφυρέαις παρῇσι
[13, 45]	λαβεῖν ὁ Δημοφῶν. Ἣ δ'	εἶπε	γελάσασ' Εὖ γ' ἵνα Σοφοκλεῖ
[13, 49]	πληγῶν ἰδοῦσα Πόθεν οὗτοι, τάλαν;	εἶπε.	Καὶ ὃς Παιδὸς ὄντος μου
[13, 49]	ποτε γράσωνι ἄρασα φορίνην Λαβέ,	εἶπε,	καὶ, ταῦτα τράγε. Πέμφαντος δέ
[13, 49]	γραῦς αὐτῷ. Ἣ δὲ Ἀποφύσα,	εἶπε,	καὶ τῷ κάτω χρῶ. Θαὶς
[13, 44]	φίλησον, εἰ θέλει. Ἣ δ'	εἶπε	Μῆτερ, πῶς, ἔφη, μέλλω φιλεῖν
[13, 49]	παραγίνεσθαι. Ἣ δ' Οὐ δύναμαι»	εἶπε·	πηλός έστι. Θαὶς πρὸς γράσωνα
[13, 43]	λοιπὰ ξυμβολὰς. Γνάθαινα δ' αὑτῆς	εἶπε	πρὸς ἐραστήν τινα στραγγευόμενον ὁρῶσα
[13, 81]	πολὺ μᾶλλον ἐρυθριάσαντος τοῦ παιδὸς	εἶπε	πρὸς τὸν συγκατακείμενον Ὡς καλῶς
[13, 43]	ταῦτα κωμῳδουμένη, τὀ μὲν τάριχος	εἶπε	ταχέως ἀποφέρειν πρὸς τοὺς σπανίζειν
[13, 81]	ἐγχέων παῖς ἐὼν δῆλος ἦν	εἶπέ	τε Βούλει με ἡδέως πίνειν
[13, 63]	καὶ ὁ γραμματεύς ποτ' αὐτοῦ	εἶπε	Τί δ' ἄν τις περὶ
[13, 43]	τὸν λάκκον ὁμολογουμένως. Ἣ δ'	εἶπε	Τῶν σῶν δραμάτων γὰρ ἐπιμελῶς
[13, 11]	τοῦ ἔρωτος καὶ αὐτούς τι	εἰπεῖν	καὶ περὶ κάλλους. Καὶ ἐλέχθησαν
[13, 93]	ἐν τοῖς Ομωνύμοις. ~Συνελόντι δὲ	εἰπεῖν	κατὰ τὸν Σολέα Κλέαρχον οὐ
[13, 72]	δὲ πρὸς αὐτὸν ταῦτά φησιν	εἰπεῖν	κεῖνον, ὦ χρυσόθρονε Μοῦσ' ἔνισπες
[13, 13]	ζωγράφοι τὸν Ερωτα, συντομώτατον δ'	εἰπεῖν,	ὅσοι τοῦ δαίμονος τούτου ποιοῦσιν
[13, 43]	αὐτῷ παρασχεῖν· τὴν δὲ τοῦτ'	εἰπεῖν	Τάλαν, ἔπειτα τὴν πυγήν με
[13, 70]	ἔφη, ἄνδρες φίλοι, ἐξελαθόμεν ὑμῖν	εἰπεῖν	τήν τε Αντιμάχου Λυδήν, προσέτι
[13, 44]	δ' ἑτέρους ἐντρυφᾶν μαστιγίας. Ἔπειτεν	εἰπεῖν	φασι τὴν Γναθαίνον· Περιλαμβάνειν γὰρ
[13, 64]	ἀπαγομένην τε ἐπὶ τὸ κρημνὸν	εἰπεῖν	ὡς δικαίως οἱ πολλοὶ καταφρονοῦσι
[13, 80]	τὸν Αλέξανδρον καὶ ὃ μηδαμῶς,	εῖπεν,	οὐ γὰρ οὗτως ἐμὲ εὐφρανεῖ
[13, 49]	τις αὐτὴν ἠρώτα ποῦ πορεύεται,	εἶπεν·	Αἰγεῖ συνοικήοουσα τῷ Πανδίονος. Φρύνη
[13, 35]	ὁ πατὴρ εἰς τὸ συμπόσιον	εἶπεν	ἀκουόντων τῶν συνδείπνων· Ημεῖς, ὦ
[13, 59]	ὀργισθεὶς ὁ Εὐθίας οὐκ ἔτι	εἶπεν	ἄλλην δίκην, ὥς φησι Επρμιππος.
[13, 45]	ἀποφέρειν θοἰμάτιον. Ο γναφεὺς δ'	εἶπεν·	Ἂν γ' ἐλᾳδίου ταρτημόριά μοι,
[13, 49]	δέ τις ἐραστἠς ὑποκοριβόμενος αὐτὴν	εἶπεν	Ἀφροδίσιον εἶ Πραξιτέλους· Ἣ δὲ
[13, 44]	βουλόμενον εἶναι τὸν σατράπην ἀπεδέξατο,	εἶπεν	δέ· δὸς ὅσον ἐπιθυμεῖς, πάτερ·
[13, 47]	είπόντος Εἰς ποίαν; Εἰς Σίγειον»	εἶπεν,	Εἰσελθόντος δέ τινος ὡς αὐτὴν
[13, 43]	Γνάθαιν' ἔχεις. Τῶν σῶν γάρ,	εἶπεν,	ἐπιμελῶς, ὦ Δίφιλε, εἰς αὐτό
[13, 89]	τὴν ἐν Εὐβοίᾳ Χαλκίδα καλλιγύναικα	εἶπεν.	Εὐπρεπεῖς γὰρ αὐτόθι γίγνονται γυναῖκες,
[13, 48]	ἄμας, Εἰ ταῦτ' εἰχεθ᾽ ὑμεῖς,	εἶπεν	ἡ Γνάθαινα, ἐνέχυρα θέντες τὸ
[13, 49]	ῤοφῆσαι· ὃ δ᾽ Οὐ θέλω»	εἶπεν,	ἦν γὰρ έφεστηκυῖα γραῦς αὐτῷ.
[13, 45]	δ' ὡς ἀπήγγειλ' Ὦ> τάλαιν'	εἶπεν,	κακῶν» ἢ Γλυκέρον, Μέλλει γὰρ
[13, 49]	δὲ τὴν αἰτίαν Ὀργίζομαί σοι,	εἶπεν,	ὅτι πολλὰς ἔχεις. Φιλάργυρος δέ
[13, 49]	τίνα αἰτίαν οἱ στέφανοι κρήμνανται,	εἶπεν	Ὅτι φυχαγωγοῦσιν. Μαστιγίου δέ τινος
[13, 45]	μνᾶν μίαν ὁ Μοίριχος Μέγ'	εἶπεν·	οὐ πρῴην δύο χρυσοῦς λαβοῦσα
[13, 46]	Γνάθαιναν, ἣ δὲ τί γάρ,	εἶπεν,	οὐκ ἠρμένος ἥκεις; Σφόδρα δ'
[13, 35]	κιρνᾶσάν τε βραδέως τὴν φιάλην	εἶπεν	πλησίον στὰς παρ' αὐτὴν· Ὦ
[13, 81]	εὖ ὑπηγάγετο τὸν παῖδα, Μελετῶ,	εἶπεν,	στρατηγεῖν, ὦ ἄνδρες ἐπειδήπερ Περικλῆς
[13, 45]	Εὔαδριν δὲ τὴν παχεῖαν ἀναλαβόντος,	εἶπεν	ὕστερον μεταπεμπομένου ποθ' ὡς ἔοικ'
[13, 44]	τότε παρελθεῖν ῥᾳδίως, ἀλλὰ στενοχωρῶν	εἶπεν	Ὦ τρισάθλιε ὀνηλάτ' εἰ μὴ
[13, 47]	Ἐγὼ ὑπερήφανος; Τίς δὲ μᾶλλον»	εἷπεν	ἡ Γνάθαινα, Ὃς οὐδὲ καλούμενος
[13, 8]	ἀρκοῦν ἂν εἴη, κἂν γυναῖκ'	εἴπἴς	μόνον. ~Οὐκ αἰσθάνονται δ' οὐδ'
[13, 73]	ὅση θεὸς ἥν οὐδ' ἂν	εἴποις	οὐδὲ μετρήσειας ἂν ὅση πέφυκε
[13, 28]	τὸν Αρισταγόρου Μαμμάκυθον ὑμῖν ὀρχηστρίδας	εἶπον	ἑταίρας ὡραίας πρότερον, νῦν δ'
[13, 47]	ἧκες τῶν έκεῖ; Τοῦ δ'	είπόντος	Εἰς ποίαν; Εἰς Σίγειον» εἶπεν,
[13, 55]	μὴ ἄλλος. Τοῦ δὲ Διογένους	εἰπόντος	αὐτῷ· Ἀρίστιππε, κοινῇ συνοικεῖς πόρνῃ.
[13, 92]	γὰρ αὐτοῦ πᾶσαν τὴν Ιστορίαν.	Εἰπόντος	δ' ἐν τῇ τρίτῇ καὶ
[13, 47]	οἶνον ἐν ψυκτηριδίῳ μικρὸν καὶ	εἰπόντος	ὅτι ἑκκαιδεκαέτης, Μικρός γε, ἔφη,
[13, 48]	οὖν τοῦ στρατιώτου λάκκον αὐτὴν	εἰπόντος	Πῶς; ἔφησεν· ἢ ὅτι δύο
[13, 5]	ἐν Ιστορικοῖς Υπομνήμασίν φησι οὕτως	Εἰπόντος	Σοφοκλεῖ τινος ὅτι μισογύνης ἐστὶν
[13, 47]	ἰδόντος έπί τινος ἀγγείου ᾠὰ	εἰπόντος	τε Ὠμὰ ταῦτα, Γνάθαινα, ἢ
[13, 47]	αἰεὶ φοιτήσειν; Φρύνης δὲ πικρότερον	εἰπούσης	αὐτῇ Εἱ δὲ λίθον, έφη,
[13, 54]	τῶν πρὸς Ερμαρχον Ἐπιστολῶν. ~Τοσαῦτ'	εἰπὼν	μετά τινος τροχιλίας ὁ Μυρτίλος
[13, 53]	ἢ Ναύσιον ἢ Μαλθάκην. ~Τοσαῦτ'	εἰπὼν	μετά τινος τροχιλίας ὁ Μυρτίλος
[13, 61]	ἐπι τοῦ βήματος ἐπεστόμισεν Υπερείδης	εἰπών	Οὐ σιωπήσῃ, μεικάριον, μεῖζον τῆς
[13, 81]	οὐκ εὖ εἴρηκε Φρύνιχος πορφυρέας	εἰπὼν	τὰς γνάθους τοῦ καλοῦ. Εἰ
[13, 81]	τοῦ παιδὸς τῷ λόγῳ εἴχετο.	Εἴρετο	γάρ μιν ἀπὸ τῆς κύλικος
[13, 47]	προαναλῶσαι Ὀλόμενε παίδων, ἔφη, ποῖον	εἴρηκας	λόγον, Πρὸς δὲ ἀδολέσχην τινὰ
[13, 50]	τὴν έαυτοῦ. Τὰ ὅμοια δ'	εἴρηκε	καὶ Κλείταρχος ἐν ταῖς περὶ
[13, 57]	γεραιέ. Μάθε οὖν ὅτι ἀρσενικῶς	εἴρηκε	τὸν τίγριν Ἄλεξις έν Πυραύνῳ
[13, 31]	λόγῳ, εἰ γνήσιος, ὃν Απολλόδωρος	εἴρηκε,	φησί· Τὰς μὲν ἑταίρας ἡδονῆς
[13, 81]	ὅμως μέντοι γε οὐκ εὖ	εἴρηκε	Φρύνιχος πορφυρέας εἰπὼν τὰς γνάθους
[13, 18]	Καὶ ταῦτα μὲν ὁ θαυμάσιος	εἴρηκε	Χρύσιππος. ~Ο δὲ σοφὸς ἐκεῖνος
[13, 60]	Καλλίστρατος ἐν τῷ περὶ Εταιρῶν.	Εἴρηκεν	δὲ περὶ τοῦ πλούτου αὐτῆς
[13, 51]	κύριον ἦν Οἴα, ὡς Ἀριστσφάνης	εἴρηκεν	έν τῷ περὶ Ἑταιρῶν, Αντικύραν
[13, 30]	τῆς νυκτὸς λόγον. Τὰ αὐτὰ	εἴρηκεν	καὶ Αἰσχίνης ὁ ῥήτωρ ἐν
[13, 89]	γίγνονται γυναῖκες, ὡς καὶ Θεόφραστος	εἴρηκεν.	Καὶ Νυμφόδωρος δ' ἐν τῷ
[13, 72]	οὕτως ἐρωτομανὴ ὡς διαβάλλων μ'	εἴρηκεν	ὁ Κύνουλκος ἀλλ' ἐρωτικὸς μὲν
[13, 21]	συνουσιάζεν ἕως κενωθῇ, ὡς Ασκληπιάδης	εἴρηκεν	ὁ τοῦ Αρείου ἐν τῷ
[13, 92]	ὁ Μυρτίλος Τοῦτο δὲ ποῦ	εἴρηκεν	Φύλαρχος Κατανέγνων γὰρ αὐτοῦ πᾶσαν
[13, 15]	Κεῖος ὁ περιπατητικὸς οὐ κακῶς	εἰρηκέναι	ἐν τῷ δευτέρῳ περὶ τῶν
[13, 16]	τῷ πρώτῳ τῶν Ερωτικῶν, Λυκοφρονίδην	εἰρηκέναι	φησίν· Οὔτε παιδὸς ἄρρενος οὔτε
[13, 57]	τίγριν. Φιλήμονα γὰρ οἷδα τοῦτ'	εἰρηκότα	ἐν Νεαίρᾳ· Ὥσπερ Σέλευκος δεῦρ'
[13, 21]	τοῦ ῥήτορος ἐν τῷ Αρεοπαγιτικῷ	εἰρηκότος·	ἐν καπηλείῳ δὲ φαγεῖν ἢ
[13, 57]	Μυρτίλου ἔφη, εἰ ἔχομεν ἀρρενικῶς	εἰρημένον	τὸν τίγριν. Φιλήμονα γὰρ οἷδα
[13, 41]	θεραπαίνας στρεβλῶν. ~Περὶ δὲ τοῦ	εἰρημένου	τῆς Μανίας ὀνόματος ὁ Μάχων
[13, 46]	μνημονεύω τῶν ὑπὸ τοῦ Μάχωνος	εἰρημένων.	Αἱ γὰρ καλαὶ ἡμῶν Αθῆναι
[13, 64]	καὶ ἀποκτεινάντων αὐτὸν ἐκείνων ἡ	Εἰρήνη	ἐχομένη τῶν ῥόπτρων τῶν θυρῶν
[13, 64]	υἱὸς ὢν τοῦ Φιλαδέλφου βασιλέως	Εἰρήνην	εἶχε τὴν ἑταίραν, ἥτις ὑπὸ
[13, 37]	Λεοντίσκον καὶ Λάγον, θυγατέρα δὲ	Εἰρήνην,	ἣν ἔγεμεν Εὔνοστος ὁ Σόλων
[13, 51]	Λυκοῦργος ἐν τῷ κατὰ Λεωκράτους	Εἰρηνίδος	έταίρας μέμνηται ὡς ἑταιρούσης τῷ
[13, 81]	κάρτα δοκέον τοῖς Ελλησιν εὖ	εἰρῆσθαι	πορφυρέου ἀπὸ στόματος ἰεῖσα φωνὰν
[13, 46]	ἤρα δεινῶς, ὡς καὶ πρότερον	εἴρηται,	Δίφιλος ὁ κωμῳδιοποιός, ὡς καὶ
[13, 43]	δὲ τῶν ἐφήβων βραχύτερον, ἔσκωπτεν	εἰς	Αδωνιν. Αναγώγως δέ πως τοῦ
[13, 67]	πολλὰ χρημάτων συλήσας καὶ καταφυγὼν	εἰς	Αθήνας ἐρασθεὶς Πυθιονίκης πολλὰ εἰς
[13, 71]	χῶρον. Ενθα Χάρων ἀκοὴν ἕλκεται	εἰς	ἄκατον ψυχὰς οἰχομένων, λίμνης δ'
[13, 51]	χαίρουσιν αἱ αἶγες, διόπερ οὐδ'	εἰς	ἀκρόπολιν ἄνεισι τὸ ζῷον οὐδ'
[13, 95]	μόνον τοιοῦτός ἐστιν, ἀλλὰ καὶ	εἰς	ἄλλους ἅπαντας τοὺς αὐτῷ κεχρημένους.
[13, 25]	Φιλήμων οὕτως φησί· Σὺ δ'	εἰς	ἃπαντας εὗρες ἀνθρώπους, Σόλων· σὲ
[13, 88]	τέκνα· Ἔνθ' αἵ μέν αὐτῶν	εἰς	ἀπείροντα στράτον ἀνθέων ἄλογχον ἐστράτευσαν,
[13, 21]	ἀριστήσαντά τινα ἐν καπηλείῳ κωλῦσαι	εἰς	Αρειον πάγον. Σὺ δὲ, ὦ
[13, 79]	ὃν καὶ ἁρπάσαντα καὶ ἀναθέμενον	εἰς	ἃρμα εἰς Θήβας φυγεῖν. Πράξιλλα
[13, 67]	εἰς Αθήνας ἐρασθεὶς Πυθιονίκης πολλὰ	εἰς	αὐτὴν κατανάλωσεν ἑταίραν οὖσαν καὶ
[13, 72]	Σαπφοῦς καὶ λέγειν τινάς φησιν	εἰς	αὐτὴν πεποιῆσθαι ὑπὸ Ανακρέοντος τάδε
[13, 56]	ἑταίραν ἠγάπα; ὡς καὶ ᾄδειν	εἰς	αὐτὴν τάδε· Αρχεάνασσαν ἔχω τὴν
[13, 43]	γάρ, εἶπεν, ἐπιμελῶς, ὦ Δίφιλε,	εἰς	αὐτό γ' αἰεὶ δραμάτων ἐμβάλλομεν.
[13, 43]	Τῶν σῶν δραμάτων γὰρ ἐπιμελῶς	εἰς	αὐτὸν αἰεὶ τοὺς προλόγους ἐμβάλλομεν.
[13, 33]	τε τὸ μὲν πρῶτον ἔγραψεν	εἰς	αὐτὸν ἐγκώμιον, οὗ ἡ ἀρχή
[13, 82]	Καὶ ὁ Σοφοκλῆς ἀκούσας ἐποίησε	εἰς	αὐτὸν τὸ τοιοῦτον ἐπίγραμμα, χρησάμενος
[13, 47]	δὲ πινόντων παρ᾽ αὐτῇ συμβαλλομένων	εἰς	βολροφακῆν καὶ τῆς παιδίσκης έν
[13, 73]	σεμνὸς οὐρανὸς πληρούμενος ὄμβρου πεσεῖν	εἰς	γαῖαν Αφροδίτης ὕπο. Οταν δὲ
[13, 3]	τὸ πλῆθος τῶν γυναικῶν, ἀλλ'	εἰς	γέρας ἐπεὶ οὐδὲ τὸν πολὺν
[13, 45]	Κορίνθιον παράπηχυ καινόν λῄδιον ἔδωκεν	εἰς	γναφεῖον· εἶτ' ἐπεὶ τέλος ἔδοξ'
[13, 42]	παιζούσης σφόδρα ἀνισταμένης τε πολλάκις,	εἰς	δασύποδα αὐτὴν ἐπικροῦσαι βουλόμενος Πρὸς
[13, 69]	ὧν μέμνηται Κρατῖνος διὰ τούτων	Εἰς	δὲ τὴν Δωρίχαν τόδ' ἐποίησε
[13, 83]	τῶν τοῦ θεοῦ χαρίσασθαι τοῦτον	εἰς	Δελφοὺς παραγενομένῳ τῷ Πυθοδώρου τοῦ
[13, 92]	μὲν ἀπέθανεν ὁ πρὸς τοὺς	εἰς	δικαστήρια ἀποκληρουμένους διαλεγόμενος περὶ τοῦ
[13, 91]	σου πύθηται τίνες ἦσαν οἱ	εἰς	δούρειον ἵππον ἐγκατακλεισθέντες, ἑνὸς καὶ
[13, 78]	ἀλλὰ καὶ τὸν Φάλαριν αὐτὸν	εἰς	ἔλεον τῶν βασάνων ἤγαγον, ὡς
[13, 74]	πότ' ῴδας ἡδὺν Ανακρείοντα Τέως	εἰς	Ελλάδ' ἀνῆγεν, συμποσίων ἐρέθισμα, γυναικῶν
[13, 34]	ἀκοῆς ἐρασθεὶς ἔστερξε καὶ πλεύσας	εἰς	Ελλήσποντον σύν Αξιόχῳ, ὃς ἦν
[13, 11]	παρὰ λυπῶν τέρψιν τιν' ἔχων	εἰς	ἐλπίδ' ἄγει. Τοῖς δ' ἀτελέστοις
[13, 95]	γάρ, ὦ ἄνδρες δικασταί, οὐκ	εἰς	ἐμὲ μόνον τοιοῦτός ἐστιν, ἀλλὰ
[13, 41]	κωλῦσαι πόλιν, ὑφ' ἧς ἅπαντές	εἰσ'	ἐπηνορθωμένοι. Τὸ μὲν οὗν ὑπάρχον
[13, 70]	τοῖς Ερωτικοῖς, τῆς βαρβάρου Λυδῆς	εἰς	ἐπιθυμίαν καταστὰς ἐποίησεν ὃ μὲν
[13, 29]	αὐτῷ κατοικούσης τινὸς ἰδὼν ἑταίρας	εἰς	ἔρωτ' ἀφίκετο, ἀστῆς, ἐρήμου δ'
[13, 29]	ὡς λέγεις πόρνης, ἑταίρας δ'	εἰς	ἔρωτα τυγχάνεις ἐληλυθώς· ἆρ' ὡς
[13, 64]	σκέψιν καὶ συγχωρησάσης νυκτὸς ἔφυγεν	εἰς	Εφεσον. Μαθοῦσα δὲ ἡ Λαοδίκη
[13, 74]	κράτη, σφάλλω δ' ὅσοι φρονοῦσιν	εἰς	ἡμᾶς μέγα. Νεανίσκῳ γὰρ τὴν
[13, 90]	τῷ πεδίῳ περὶ τὸν Αλφειόν	εἰς	ἣν κατοικίσαντα Παρρασίων τινὰς τέμενος
[13, 79]	ἁρπάσαντα καὶ ἀναθέμενον εἰς ἃρμα	εἰς	Θήβας φυγεῖν. Πράξιλλα δ' ἡ
[13, 5]	εἰς Μολοττοὺς ἔφυγεν, Αλέξανδρος δ'	εἰς	Ιλλυριούς. Καὶ ἡ Κλεοπάτρα δ'
[13, 47]	δὲ τοῦ Λάκκου ὀρχουμένου καὶ	εἰς	κάδον τινὰ ἐμπεσόντος, Ο λάκκος,
[13, 52]	τοῦ μή ποτ' αὐτὸν ἐμπεσεῖν	εἰς	Λαίδα φερόμενον ἢ Μηκωνίδ' ἢ
[13, 81]	ἐν Χίῳ συνήντησα, ὅτε ἔπλει	εἰς	Λέσβον στρατηγός, ἀνδρὶ παιδιώδει παρ'
[13, 34]	τοῦ Αλκιβιάδου μνῆμα ἐκ Συννάδων	εἰς	Μητρόπολιν ἀφικνούμενοι· ἐφ' ᾧ καὶ
[13, 1]	τῶν Μουσῶν τὴν Ερατὼ ἐπικαλεσάμενοι	εἰς	μνήμην ἡμῖν ἰέναι τὸν ἐρωτικὸν
[13, 5]	Καὶ μετὰ ταῦτα Ολυμπιὰς μὲν	εἰς	Μολοττοὺς ἔφυγεν, Αλέξανδρος δ' εἰς
[13, 63]	μειρακίου καὶ δι' αὐτὸν παροινήσας	εἰς	Νικόδημον ἐξέκοψεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς.
[13, 44]	ἀκριβῶς καὶ πέποιθα τοῦθ' ὅτι	εἰς	νύκτ' ἀποδώσεις τῳ θυγατρίῳ μου
[13, 25]	τὴν ἀναγκαίαν φύσιν ἁμαρτάνοντάς τ'	εἰς	ὅ μὴ προσῆκον ἦν, στῆσαι
[13, 2]	Νομοθετῶν ἱστορεῖν ὅτι ἐν Λακεδαίμονι	εἰς	οἴκημά τι σκοτεινὸν πᾶσαι ἐνεκλείοντο
[13, 33]	θὲον Ξενοφῶν ὁ Κορίνθιος ἐξιὼν	εἰς	Ολυμπίαν ἐπὶ τὸν ἀγώνα καὶ
[13, 84]	Κλεώνυμος ὁ Σπαρτιάτης πρῶτος ἀνθρώπων	εἰς	ὁμηρείαν λαβών παρὰ Μεταποντίνων γυναῖκας
[13, 61]	Ταῦτα μέν ἐστιν ἐκ τῶν	εἰς	Ομηρον ἀναφερομένων. Τῆς δὲ Θεωρίδος
[13, 16]	Αριστοτέλης δὲ ἔφη τοὺς ἐραστὰς	εἰς	οὐδὲν ἄλλο τοῦ σώματος τῶν
[13, 24]	οἰκημάτων ἀσπάζεσθαι καὶ μὴ καταναλίσκειν	εἰς	οὐδὲν δέον τὰ τῶν υἱῶν
[13, 85]	ἐλέφας τὸ ζῷον φιλοστοργίαν ἔσχεν	εἰς	παιδίον γράφει δ' οὕτως Τούτῳ
[13, 44]	Πανηγύρεως οὔσης ποθ' ἡ Γναθαίνιον	εἰς	Πειραιᾶ κατέβαινε πρὸς ξένον τινὰ
[13, 8]	Πέραινε, σωθείης δέ νῦν ἀληθινὸν	εἰς	πέλαγος αὑτὸν ἐμβαλεῖς γὰρ πραγμάτων,
[13, 47]	τῶν έκεῖ; Τοῦ δ' είπόντος	Εἰς	ποίαν; Εἰς Σίγειον» εἶπεν, Εἰσελθόντος
[13, 86]	ψέγειν. Καὶ εἰ διαλεκτικοὶ συνελθόντες	εἰς	πότον περὶ συλλογισμῶν διαλέγοιντο ἀλλοτρίως
[13, 8]	γυναῖχ' ὁ δ' ὕστερον λαβὼν	εἰς	προὖπτον εἰδως αὑτὸν ἐνέβαλεν κακόν.
[13, 9]	παρ' ἠλικίαν νέας ἀγόμενοι γυναῖκας	εἰς	προὖπτον κακὸν αὑτοὺς ἐμβάλλοντες, καίτοι
[13, 86]	ἔφη αὐτὸν πεπρακέναι καὶ τέλος	εἰς	πυγμὰς ἦλθεν ὁ σκληρὸς ἐκεῖνος
[13, 43]	ὅτι παῖς ποτ' ὢν ἀνείλετ'	εἰς	πυράν ὅτε παίζων μετά τινων
[13, 81]	φὰς ῥοδοδάκτυλον· εἰ γάρ τις	εἰς	ῥόδεον χρῶμα βάψειε τοὺς δακτύλους,
[13, 64]	ὁμοίως ταῖς ἑαυτῆς θεραπαινίσιν ἦλθεν	εἰς	Ρόδον ἔνθα ἐκφήνασα ἑαυτήν ἥτις
[13, 87]	δράματι· Εκειτο γὰρ μέν λευκὸν	εἰς	σεληνόφως φαίνουσα μαστὸν λελυμένης ἐπωμίδος.
[13, 47]	Τοῦ δ' είπόντος Εἰς ποίαν;	Εἰς	Σίγειον» εἶπεν, Εἰσελθόντος δέ τινος
[13, 64]	ὧν λέγει δύ' ἡμέρας παρῃτήσατο	εἰς	σκέψιν καὶ συγχωρησάσης νυκτὸς ἔφυγεν
[13, 3]	αὐτὴ τὸν Γλαύκης γάμον, ἤδη	εἰς	τὰ ἀμείνω καὶ Ελληνικὰ ἐκδεδιῃτημένη.
[13, 75]	ὢν ποιητὴς καὶ Σοφοκλῆς ἦγον	εἰς	τὰ θέατρα διὰ τῶν τραγῳδιῶν
[13, 43]	τὸν ἑωθινόν, μακρὰς δὲ πράττειν	εἰς	τὰ λοιπὰ ξυμβολὰς. Γνάθαινα δ'
[13, 41]	ἔοιχ' ἡ Μανία· Γνάθαινα δ'	εἰς	τὰ στρώμαθ' ὅτι προίετο, ἐνουθετήθη
[13, 44]	τῆς θυγατριδῆς αὐτῆς τάδε ἀναγράφει·	Εἰς	τὰς Αθήνας παρεπιδημήσας ξένος σατράπης
[13, 75]	γυναῖκας καὶ τὴν τοιαύτην μοῦσαν	εἰς	τὰς διατθριβάς. Διὸ καὶ λέγειν
[13, 83]	Υπερβορέων παραγεγονέναι, ὡς τάχιστα ὤφθη	εἰς	τὴν ἀγορὰν ἐμβαλοῦσα ἐμμανῶν γενομένων
[13, 43]	ἤδη τελέως ἦν ὁμολογουμένη σοφός,	εἰς	τὴν ἀγορὰν λέγουσιν αὐτὴν ἐξίναι
[13, 45]	ἐραστήν ποτε Θαλλόν· παρεγενήθη γὰρ	εἰς	τὴν Αττικὴν ὠνησόμενος χελιδονείους ἰσχάδας
[13, 35]	ἐνδεδυκὼς στολὴν Σκυθικήν. Καὶ παρελθὼν	εἰς	τὴν αὐλὴν καὶ ἰδὼν τὴν
[13, 43]	συναρτύειν δοκῶν καὶ διψᾶν ὑπολειπόμενοι	εἰς	τὴν αὔριον τοῖς ἐπισυνάπτειν βουλομένοις
[13, 85]	πλεῖστον νηχόμενος καὶ πάλιν ἀποκαθίστα	εἰς	τὴν γῆν. Φιλανθρωπότατον δὲ ἐστι
[13, 3]	αὐτῷ τῷ Αγαμέμνονι ἀποκτείνει, ἣν	εἰς	τὴν Ελλάδα ὁ κρείων ἐπηγάγετο,
[13, 84]	τῇ Αφροδίτῃ χρώμενοι καὶ ἀσεβοῦντες	εἰς	τὴν θεόν, μὴ τὸν αὐτὸν
[13, 45]	μεγάλην. Επειτεν ὁ βασιλεὺς λέγει·	Εἰς	τὴν λεκάνην μὲν οὖν· δοκεῖς
[13, 45]	ἐγχεάτω μοι τέτταρας κοτύλας ἔπειτα	εἰς	τὴν μεγάλην. Επειτεν ὁ βασιλεὺς
[13, 69]	τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῆς κατ' ἐμπορίαν	εἰς	τὴν Ναύκτατιν ἀπαίροντος διὰ τῆς
[13, 49]	τῷ ποιητῇ δυσημερήσαντι καὶ εἰσελθόντι	εἰς	τὴν οἰκίαν Γλυκέρα προσενέγκασα γάλα
[13, 58]	ἔρωτος ἀπηλλαγμένος τὴν προειρημένην Μυρρίνην	εἰς	τὴν οἰκίαν εἰσήγαγεν. ~Ἦν δ'
[13, 62]	Ισοκράτη ἀναλαβεῖν Λαγίσκαν τὴν ἑταίραν	εἰς	τὴν οἰκίαν, ἐξ ἧς καὶ
[13, 63]	νυκτὶ συνέχεεν. Αναλαβεῖν γοῦν καὶ	εἰς	τὴν οἰκίαν λέγεταί τινα Κνωσίωνα
[13, 44]	τῆς νυκτός. Η Γνάθαινα δ'	εἰς	τὴν πορφύραν καὶ τὰ δόρατ'
[13, 47]	ἀφ' Ελλησπόντου Πῶς οὖν, φησίν,	εἰς	τὴν πρώτην πόλιν οὐχ ἧκες
[13, 27]	τοῦ Μάγνου ἐπιραπίσαι βουληθέντος αὐτὸν	εἰς	τιμὴν τοῦ Μυρτίλου, φθάσας ὁ
[13, 37]	ζευξάμενος ἑταιρῶν πληθούσης ἀγορᾶς εἰσήλασεν	εἰς	τὸ ἅστυ; ἦσαν δ' αὗται
[13, 3]	ἐπεὶ οὐδὲ τὸν πολὺν οἶνον	εἰς	τὸ μεθύειν παρεσκευάσατο. ~Ο δὲ
[13, 85]	ἀργύριον δοὺς καὶ παραιτησάμενος ἀφῆκεν	εἰς	τὸ πέλαγος. Καὶ μετὰ ταῦτα
[13, 23]	τῆς κοιλίας ὡσπερεὶ κοντοῖσι τούτοις	εἰς	τὸ πρόσθ' ἀπήγαγον. Τὰς ὀφρῦς
[13, 49]	Λεόντιον κατακειμένη μετ' ἐραστοῦ, έπεισελθούσης	εἰς	τὸ συμπόσιον Γλυκέρας καὶ τοῦ
[13, 35]	εἰσκαλέσας τὴν Οδάτιν ὁ πατὴρ	εἰς	τὸ συμπόσιον εἶπεν ἀκουόντων τῶν
[13, 38]	τρόπους. Μεταβάλλουσαι γὰρ αἱ τοιαῦται	εἰς	τὸ σῶφρον τῶν ἐπὶ τούτῷ
[13, 93]	μὲν ἀρετῆς, μάταιοι δὲ ἐστὲ>	εἰς	τὸ τοῦ βίου χρήσιμον. Οὐδὲν
[13, 64]	ἐπιβουλευομένου τοῦ Πτολεμαίου καὶ καταφυγόντος	εἰς	τὀ τῆς Αρτέμιδος ἱερὸν συγκατέφυγεν
[13, 43]	ὁμολογουμένους ἁλῶν, τὴν χιόνα δ'	εἰς	τὸν ἄκρατον ἐνσεῖσαι λάθρᾳ· τῳ
[13, 95]	ὥστε πολὺ ἀσφαλέστερον εἶναι δοκεῖν	εἰς	τὸν Ανδρίαν πλεῖν τούτῳ συμβάλλειν.
[13, 47]	τινὰ ἐμπεσόντος, Ο λάκκος, ἔφη,	εἰς	τὸν κάδον ἐμπέπτωκεν. Ἐπιδόντος δέ
[13, 47]	τῆς παιδίσκης έν τῷ καθαίρειν	εἰς	τὸν κόλπον έμβαλλομένης τῶν φακῶν,
[13, 84]	ἄνθρωπος ἠράσθη τις εἶ τ'	εἰς	τὸν νεὼν κατέκλεισεν αὑτόν. Κτησικλέους
[13, 42]	Μανίαν μετεπέμψαθ' ὅσον ᾔτησε δούς.	Εἰς	τὸν πότον> δ' ἧν συμπαρειληφώς
[13, 32]	ὑπὲρ τῆς τῶν Ελλήνων σωτηρίας	εἰς	τὸν τῆς Αφροδίτης ἐλθοῦσα νεών.
[13, 59]	οἱ δικασταὶ καταψηφιούμενοι, παραγαγὼν αὐτὴν	εἰς	τοὐμφρανὲς καὶ περιρήξας τοὺς χιτωνίσκους
[13, 79]	Τοῦ παιδεραστεῖν παρὰ πρώτων Κρητῶν	εἰς	τοὺς Ελληνας παρελθόντος, ὡς ἱστορεῖ
[13, 5]	ὁ Μακεδὼν οὐκ ἐπήγετο μὲν	εἰς	τοὺς πολέμους γυναῖκας, ὥσπερ Δαρεῖος
[13, 15]	ἀπομνημονεύσας ὁ Μυρτίλος κᾆτα ἀποβλέψας	εἰς	τοὺς τὰ τῆς στοᾶς αἱρουμένους
[13, 67]	δ' ἐν τοῖς περὶ τῆς	εἰς	Τροφωνίου Καταβάσεώς φησι Ταὐτὸ δὲ
[13, 6]	ἔχιδνα, πτηνά θ' Αρπυιῶν γένη,	εἰς	ὑπερβολὴν ἀφῖκται τοῦ καταπτύστου γένους
[13, 87]	πτερὰ κρόνον θ' ὃς ἡλιῶδες	εἰς	ὑφάσματα πέπλων σκιᾶς εἴδωλον ἐξωμόργυντο,
[13, 31]	ἔτι καλούμενον τῆς Εταίρας μνῆμα,	εἰς	ὕψος ἄρας ὥστε περιοδεύοντος αὐτοῦ
[13, 3]	οὐκ εἰκός, φησὶν ὁ Αριστοτέλης,	εἰς	χρῆσιν εἶναι τὸ πλῆθος τῶν
[13, 20]	ἄλγεα πάσχειν· αἰνῶς ἀθανάτῃσι θεῇς	εἰς	ὦπα ἔοικεν. Εκπέπληκται οὖν καὶ
[13, 25]	ὀβολός· εἰσπήδησον· οὐκ ἔστ' οὐδὲ	εἷς	ἀκκισμὸς οὐδὲ λῆρος, οὐδ' ὑφήρπασεν·
[13, 27]	Φιλύριαν. Δοκεῖς γάρ μοι ἐκείνων	εἷς	εἶναι οὓς ἐδίδαξαν ἀριστερὰ γράμματα
[13, 6]	ἡ Χίμαιρα πυρπολεῖ τοὺς βαρβάρους	εἷς	μόνος δ' ἱππεύς τις αὐτῆς
[13, 25]	πως· ἡ θύρα στ' ἀνεῳγμένη.	Εἷς	ὀβολός· εἰσπήδησον· οὐκ ἔστ' οὐδὲ
[13, 8]	τρία πλοιάρια γήμας δ' οὐδε	εἷς	σέσωσθ' ὅλως. Εν δὲ Εμπιμπραμένῃ
[13, 81]	ἦν, ἀλλ' ὡς ἄν τις	εἷς	τῶν χρηστῶν Αθηναίων. ~Καὶ Ιερώνυμος
[13, 60]	Παρεσίτει δὲ τῇ Φρύνῃ Γρυλλίων	εἷς	ὢν τῶν Αρεοπαγιτῶν, ὡς καὶ
[13, 86]	πότον αὐλητρίδιον πριαμένου καὶ διοκνοῦντος	εἰσαγαγεῖν	πρὸς αὐτὀν διὰ τὸ τὴν
[13, 80]	τῷ ποταμῷ τούτῳ ἀπελούετο) θάψας	εἴσατο	καὶ ἱερὸν αὑτόθι Αφροδίτης Αργυννίδος.
[13, 24]	μεσοκόπῳ, πεπαιτέρᾳ· μὴ κλίμακα στησάμενον	εἰσβῆναι	λάθρᾳ μηδὲ δι' ὀπῆς κάτωθεν
[13, 24]	λάθρᾳ μηδὲ δι' ὀπῆς κάτωθεν	εἰσδῦναι	στέγης μήδ' ἐν ἀχύροισιν εἰσενεχθῆναι
[13, 39]	γε, Λάμια, φησίν, ὀσφράνθητι καὶ	εἴσει	παρὰ τἄλλα διαφόραν ὅσην ἔχει.
[13, 86]	τὴν αὐτὴν οἰκεῖν οἰκίαν, συναισθόμενος	εἰσείλκυσε	τὴν παιδίσκην καὶ συγκατέκλεισε τῷ
[13, 49]	Μενάνδρῳ τῷ ποιητῇ δυσημερήσαντι καὶ	εἰσελθόντι	εἰς τὴν οἰκίαν Γλυκέρα προσενέγκασα
[13, 47]	Εἰς ποίαν; Εἰς Σίγειον» εἶπεν,	Εἰσελθόντος	δέ τινος ὡς αὐτὴν καὶ
[13, 36]	εῖναι νυμφίον. Η δὲ παῖς	εἰσελθοῦσα	δίδωσι εἴτε ἀπὸ τύχης εἴτε
[13, 36]	τρόπον· ἔδει μετὰ τὸ δεῖπνον	εἰσελθοῦσαν	τὴν παῖδα φιάλην κεκερασμένην ᾦ
[13, 86]	φιλοσόφων δέ τις συμπίνων ἡμῖν	εἰσελθούσης	αὐλητρίδος καὶ οὔσης εὐρυχωρίας παρ'
[13, 30]	Οταν γὰρ ὦν νέος ἀλλότριον	εἰσελθὼν	ὄψον ἐσθίειν μάθῃ ἀσύμβολόν τε
[13, 24]	εἰσενεχθῆναι τέχνῃ. Αὐταὶ βιάζονται γὰρ	εἰσέλκουσί	τε τοὺς μὲν γέροντας ὄντας
[13, 38]	ὁ ῥήτωρ ὁ τὸν νόμον	εἰσενεγκὼν	ἐπ' Εὐκλείδου ἄρχοντος, ὃς ἂν
[13, 24]	εἰσδῦναι στέγης μήδ' ἐν ἀχύροισιν	εἰσενεχθῆναι	τέχνῃ. Αὐταὶ βιάζονται γὰρ εἰσέλκουσί
[13, 22]	γε παρὰ ταύτην μὲν οὐκ	εἰσέρχεται,	παρὰ δὲ Σινώπῃ καὶ Λύκᾳ
[13, 58]	προειρημένην Μυρρίνην εἰς τὴν οἰκίαν	εἰσήγαγεν.	~Ἦν δ' ἡ Φρύνη ἐκ
[13, 86]	οὐκ ἐπέτρεψεν, ἀλλὰ σκληρὸν αὑτὸν	εἰσῆγεν.	Εἶθ' ὕστερον πώλουμένης τῆς αὐλητρίδος,
[13, 37]	ἅρμα ζευξάμενος ἑταιρῶν πληθούσης ἀγορᾶς	εἰσήλασεν	εἰς τὸ ἅστυ; ἦσαν δ'
[13, 42]	ἔφη. Μετὰ ταῦτα δ' ὡς	εἰσῆλθε	πάλιν ἡ Μανία, τὸν αὐτόμολον
[13, 86]	δὲ ὁ πότος προέβαινεν καὶ	εἰσῆλθεν	ἄλλα τε ἀκροάματα καὶ αἱ
[13, 45]	δ' ὀψὲ τῆς ὥρας ποτὲ	εἰσῆλθεν	ἐπὶ κώθωνα πρὸς τὸν βασιλέα
[13, 38]	σῶφρον τῶν ἐπὶ τούτῷ σεμνυμένων	εἰσὶ	βελτίους. Ο δὲ Τιμόθεος καὶ
[13, 2]	ἀλλὰ τοῦ τρίτου ἀπ' ἐκείνου.	Εἰσὶ	δὲ Καλλισθένης, Δημήτριος ὁ Φαληρεύς,
[13, 55]	Β. Νυνὶ μὲν ἥκουσιν Μεγαρόθεν,	εἰσὶ	δὲ Κορίνθιαι· Λαὶς μὲν ἡδὶ
[13, 78]	παιδικοὺς ἔρωτας, πανταχόθεν αὐτοὺς ἐκκόπτοντες.	Εἰσὶ	δὲ οἱ καὶ τὰς παλαὶστρας
[13, 71]	ἐς εὕοινον τὸ δὲ Μύσιον	εἴσιδε	Λέκτον πολλάκις Αἰολικοῦ κύματος ἀντιπέρας.
[13, 23]	ὥστε τὴν εὐπυγίαν ἀναβοᾶν τοὺς	εἰσιδόντας.	Κοιλίαν ἁδρὰν> ἔχει· στηθί' ἔστ'
[13, 48]	ὡς αὐτὴν καὶ τὴν θυγατέρα	εἰσιέναι,	κατὰ ζῆλον τῶν τὰ τοιαῦτα
[13, 80]	οὐδὲ ἐκείνας μαθεῖν ἐποίησεν ὅτι	εἰσὶν	αἰχμάλωτοι, ἀλλ' ὡς ἔτι τῇ
[13, 46]	ἦν γναφέως θυγάθηρ. Αγραφοι δ'	εἰσὶν	αὐτῷ Μεγίστη, Αγαλλίς, Θαυμάριον, Θεόκλεια
[13, 55]	αὐτὴν εἶναί φησιν διὰ τούτων·	Εἰσὶν	δὲ πόθεν αἱ παῖδες αὗται
[13, 48]	φησί, σαυτὸν ἐδωκας οὗ ψῆφοι	εἰσίν.	Διαπηδῶντος δ' αὐτοῦ ἐπὶ τὴν
[13, 3]	χαλκοῦ κλισίαι, πολλαὶ δὲ γυναῖκες	εἰσὶν	ἐνὶ κλισίῃς ἐξαίρετοι, ἅς τοι
[13, 6]	Οἱ δ' ἐρᾶσθαι προσδοκῶντες εὐθύς	εἰσιν	ἠρμένοι καὶ φέρονθ' ὑψοῦ πρὸς
[13, 84]	Τότε γὰρ καὶ οἱ παῖδές	εἰσιν	καλοί, ὡς Γλυκέρα ἔφασκεν ἡ
[13, 84]	ἐν τῷ Σπινατῶν θησαυρῷ παίδές	εἰσιν	λίθινοι δύο, ὧν τοῦ ἑτέρου
[13, 19]	θρασεῖς. Καὶ δὴ τοιοῦτοι ὑμῶν	εἰσιν	οἱ πλεῖστοι, συνεσπασμένοι καὶ κακοπινεῖς
[13, 7]	δ' ἐν Υπνῳ φησίν· εἶτ'	εἰσὶν	οἱ τέττιγες οὐκ εὐδαίμονες, ὧν
[13, 6]	δὲ γαμεταὶ ἡμῶν γυναῖκες οὔκ	εἰσιν	τοιαῦται οἵας Εὔβουλός φησι ἐν
[13, 29]	Εμπολῇ τάδε φησίν· Επειτά γ'	εἰσίοντ'	ἐὰν λυπούμενος τύχῃ τις ὑμῶν,
[13, 56]	αὐτὸν Ασπασίας δὶς τῆς ἡμέρας	εἰσιόντα	καὶ ἐξιόντα ἀπ' αὐτῆς ἀσπάζεσθαι
[13, 35]	θυγατέρα. Ακμαζούσης οὖν τῆς μέθης	εἰσκαλέσας	τὴν Οδάτιν ὁ πατὴρ εἰς
[13, 71]	Αἰγείων, μέθεπεν δ' Αρχέλεω ταμίην	εἰσόκε	δαίμων, Εὐριπίδη, εὕρετ' ὄλεθρον, Αμφιβίου
[13, 88]	δὲ Μινύαις· Πολλὴν ὀπώραν Κύπριδος	εἰσορᾶν	παρῆν, ἄκραισι περκάζουσαν οἰνάνθαις χρόνου.
[13, 25]	θύρα στ' ἀνεῳγμένη. Εἷς ὀβολός·	εἰσπήδησον·	οὐκ ἔστ' οὐδὲ εἷς ἀκκισμὸς
[13, 74]	πόντον τερμόνων τ' Ατλαντικῶν ναίουσιν	εἴσω	φῶς ὁρῶντες ἡλίου, τοὺς μὲν
[13, 43]	καὶ πολυπραγμονεῖν πόσου πωλεῖθ' ἕκαστον.	Εἴτ'	ἰδοῦσα κατὰ τύχην ἱστῶντα κρεοπῶλην
[13, 8]	προελθών φησιν ὦ Ζεῦ πολυτίμητ'	εἶτ'	ἐγὼ κακῶς ποτε ἐρῶ γυναῖκας
[13, 7]	Ξέναρχος δ' ἐν Υπνῳ φησίν·	εἶτ'	εἰσὶν οἱ τέττιγες οὐκ εὐδαίμονες,
[13, 45]	καινόν λῄδιον ἔδωκεν εἰς γναφεῖον·	εἶτ'	ἐπεὶ τέλος ἔδοξ' ἔχειν, πέμψασα
[13, 7]	Ελλάδος. Αμφις δ' ἐν Αθάμαντι·	εἶτ'	οὐ γυναικός ἐστιν εὐνοικώτερον γαμετῆς
[13, 14]	ἑκάστοτε. Αριστοφῶν δὲ ἐν Πυθαγοριστῇ·	Εἶτ'	οὐ δικαίως ἔστ' ἀπεψηφισμένος ὑπὸ
[13, 92]	καὶ εἰκοστῇ» ὁ Μυρτίλος ἔφη	εἶτ'	οὐκ ἐγὼ δικαίως πάντας ὑμᾶς
[13, 6]	γένοιτο, φησὶ τήνπρος ἢ, θρόνος,	εἶτα	δὴ τρίπους τις' εἶτα, φησὶ,
[13, 6]	καὶ φιλοῦσι καὶ σύνεισιν ἡδέως.	Εἶτα	τετράπους μοι γένοιτο, φησὶ τήνπρος
[13, 6]	θρόνος, εἶτα δὴ τρίπους τις'	εἶτα,	φησὶ, παιδίσκη δίπους. εἶθ' ὃ
[13, 36]	Η δὲ παῖς εἰσελθοῦσα δίδωσι	εἴτε	ἀπὸ τύχης εἴτε καὶ δι'
[13, 36]	εἰσελθοῦσα δίδωσι εἴτε ἀπὸ τύχης	εἴτε	καὶ δι' ἄλλην τινὰ αἰτίαν
[13, 68]	ἐπὶ τοῦ Υδάσπου {τοῦ} ποταμοῦ	εἴτε	Πύθων ἦν ὁ Καταναῖος ἢ
[13, 59]	εἴτε τὸν Ερωτα θέλοι λαβεῖν	εἴτε	τὸν ἐπὶ Τριπόδων Σάτυρον. Ἣ
[13, 59]	δὲ αὐτῇ τῶν ἀγαλμάτων ἔδωκεν,	εἴτε	τὸν Ερωτα θέλοι λαβεῖν εἴτε
[13, 50]	τὸν Αγῆνα τὸ σατυρικὸν δραμάτιον,	εἶτε	Πύθων ἐστὶν ὁ Καταναῖος ἢ
[13, 51]	Νάννιον, ὅτι πρόσωπόν τε ἀστεῖον	εἶχε	καὶ έχρῆτο χρυσίοις καὶ ἱματίοις
[13, 37]	δὲ μέγας Αλέξανδρος οὐ Θαίδα	εἶχε	μεθ' ἑαυτοῦ τὴν Αττικὴν ἑταίραν;
[13, 43]	αὐτόν, ὡς ἀνώμαλον τὸ νῶτον	εἶχε	παντελῶς, Τάλαν, τάλαν ἄνερ, πόθεν
[13, 71]	ἐπὶ πολλάκι λωτᾤ κνημωσθεὶς κώμους	εἶχε	σὺν Εξαμύῃ. ἥ δ' ἠχθεεδ'
[13, 37]	τὴν σοφωτάτην καὶ> καλλίστην γενομένην	εἶχε	συστρατευομένην; ἣν Ζηνοφάνης φησὶ πρότερον
[13, 14]	κάτω, τὰς δὲ πτέρυγας ἃς	εἶχε	τῇ Νίκῃ φορεῖν ἔδοσαν, περιφανὲς
[13, 70]	βασάνοις. Στρατοκλῆς δ' ὁ ῥήτωρ	εἶχε	τὴν ἐπικληθεῖσαν Λήμην ἑταίραν, τὴν
[13, 64]	ὢν τοῦ Φιλαδέλφου βασιλέως Εἰρήνην	εἶχε	τὴν ἑταίραν, ἥτις ὑπὸ Θρᾳκῶν
[13, 64]	καὶ ἔξω τοῦ διαδήματος κοινωνὸν	εἶχε	τῆς βασιλείας, ὥς φησιν Νικόλαος
[13, 48]	δικέλλας καὶ> ἄμας, Εἰ ταῦτ'	εἰχεθ᾽	ὑμεῖς, εἶπεν ἡ Γνάθαινα, ἐνέχυρα
[13, 80]	Χαλκιδεῖ παῖς καλὸς ἦν καὶ	εἴχεν	εὖ πρὸς αὐτόν. Ως δ'
[13, 58]	Ἐλευσῖνι, ἣν πολλῶν ὠνησάμενος χρημάτων	εἶχεν	ἐλευθερώσας, ὕστερον δὲ καὶ οἰκουρὸν
[13, 58]	καὶ ταύτην μὲν ἐν ἄστει	εἶχεν,	ἐν Πειραιεῖ δὲ Ἀρισταγόραν, Φίλαν
[13, 45]	ποτὲ νέος ὢν ἔτ' αὐτὸς	εἶχεν.	Επεκαλεῖτο δ' Αἴξ, ὅτι τὸν
[13, 62]	ὁ τῶν ῥητόρων αἰδημονέστατος Μετάνειραν	εἶχεν	ἐρωμένην καὶ καλὴν, ὡς Λυσίας
[13, 5]	ἀκούσας ἔβαλεν ᾗ μετὰ χεῖρας	εἶχεν	κύλικι τὸν Ατταλον, ἔπειτα κἀκεῖνος
[13, 64]	δὲ τὴν Σαμίαν ἑταίραν Δημήτριος	εἶχεν	ὁ βασιλεὺς ὁ τῆς διαδοχῆς
[13, 22]	τὴν κάππαριν συνέλεγεν οὔπω τ'	εἶχεν	ὅσαπερ νῦν ἔχει, πάμπολλ' ἀναλίσκων
[13, 4]	γὰρ φιλογύνης) ἀνὰ μέρος αὐτὰς	εἶχεν,	ὡς ἂν στρατευόμενος καὶ κατἀ
[13, 53]	οὖν ὁ Ἐπίκουρος οὐ Λεόντιον	εἷχεν	ἐρωμένην τὴν ἐπὶ έταιρείᾳ διαβόητον
[13, 54]	οὖν ὁ Ἐπίκουρος οὐ Λεόντιον	εἷχεν	ἐρωμένην τὴν ἐπὶ έταιρείᾳ διαβόητον
[13, 47]	αὐτῇ Εἱ δὲ λίθον, έφη,	εἶχες»	Ἀποψήσασθαι ἄν σοι ἔδωκα. Ἐτύγχανεν
[13, 41]	τοῦτο, παῖ, εἰ καὶ λίθον	εἶχες;	Υπολαβοῦσ' ἡ Μανία Εδωκ' ἄν,
[13, 41]	ἡ Μανία Εδωκ' ἄν, ἵν'	εἶχες,	φήσ' ἀποψᾶσθαι, τάλαν. ~Οτι δ'
[13, 81]	πάλιν τοῦ παιδὸς τῷ λόγῳ	εἴχετο.	Εἴρετο γάρ μιν ἀπὸ τῆς
[13, 50]	λεπταὶ οὖσαι τοὺς ὀφθαλμοὺς μεγάλους	εἶχον.	Αντιφάνης δὲ ἐν τῷ περὶ
[13, 65]	δὲ ἀδελφιδοῦς. Τὴν δὲ Νέαιραν	εἶχον	ἡμέραν παρ' ἡμέραν διαιτητῶν γενομένων
[13, 88]	Κόμαισιν Ωρῶν ὄμματ' εὐανθῆ ῥόδα	εἶχον,	τιθήνημ' ἔαρος ἐκπρεπέστατον. Καὶ ἐν
[13, 42]	τρέφουσιν αἰεὶ πρὸς χάριν· βουλόμενος	εἶωαι	γλαφυρὸς ἀστεῖός θ' ἅμα, τῆς
[13, 45]	κώθωνα πρὸς τὸν βασιλέα Πτολεμαῖον·	εἰώθει	δὲ συμπίνειν αἰεὶ αὐτῷ. Λέγει
[13, 71]	σοφίῃ Κύπρις μηνίουσα πυρὸς μένει.	Εκ	δὲ βαθείης ψυχῆς κουφοτέρας ἐξεπόνησ'
[13, 2]	διὰ τὸ πλῆθος τὸν πατέρα.	Εκ	τούτων οὖν τις ὁρμώμενος μέμψαιτ'
[13, 67]	καὶ διάκουσον σαφῶς παρὰ τῶν	ἐκ	Βαβυλῶνος ὃν τρόπον Πυθιονίκην περιέστειλεν
[13, 6]	ὀφθαλμῶν ὑδρορρόαι δύο ῥέουσι μέλανος,	ἐκ	δὲ τῶν γνάθων ἱδρὼς ἐπὶ
[13, 83]	δὲ ἐν τῷ περὶ συληθέντων	ἐκ	Δελφῶν Χρημάτων Ασώπιχόν φησι τὸν
[13, 71]	Αὐτὸς δ' οὗτος ἀοιδός, ὃν	ἐκ	Διὸς αἶσα φυλάσσει ἥδιστον πάντων
[13, 5]	καὶ τὸ Θετταλῶν ὲθνος ἐπαιδοποιήσατο	ἐκ	δύο Θετταλίδων γυναικῶν, ὧν ἥ
[13, 59]	εἰσήγαγεν. ~Ἦν δ' ἡ Φρύνη	ἐκ	Θεσπιῶν. Κρινομένη δὲ ὑπὸ Εὐθίου
[13, 21]	ἀλλ' ἀναφανδὸν τὰ Εὐβούλου αἰεὶ	ἐκ	Κερκώπων λέγει· Κόρινθον ἦλθον. Ηδέως
[13, 56]	αὐτὴν τάδε· Αρχεάνασσαν ἔχω τὴν	ἐκ	Κολοφῶνος ἑταίρην, ἧς καὶ ἐπὶ
[13, 26]	αὐτῇ συγκατελέγει δὶα τούτων· Τὴν	ἐκ	Κορίνθου Λαίδ' οἶσθα; (Β) Πῶς
[13, 71]	ἔπη. Λυδῆς δ' Αντίμαχος Λυδηίδος	ἐκ	μὲν ἔρωτος πληγεὶς Πακτωλοῦ ῥεῦμ'
[13, 41]	γυναῖκ' ἔχειν, καὶ ταῦθ' ἑταίραν	ἐκ	μέσης τῆς Ελλάδος, μὴ τὴν
[13, 3]	Πρίαμος ἐννεακαίδεκα μέν μοι ἰης	ἐκ	νηδύος ἦσαν, τοὺς δ' ἄλλους
[13, 4]	δ' ἐξ ἁρπαγῆς, ἄλλας δ'	ἐκ	νομίμων γάμων ἐξ ἁρπαγῆς μὲν
[13, 73]	Δημήτριον δένδρων τις ὥρα δ'	ἐκ	νοτίζοντος γάμου τέλειος ἐστί. Τῶν
[13, 9]	πηδαλίῳ, τὸ πεῖσμ' ἀπορρήξασα δὲ>	ἐκ	νυκτὸς ἕτερον λιμέν' ἔχουσ' ἐξευρέθη.
[13, 9]	ἔχουσιν· ἀπορρήξασα δὲ δεσμὰ πολλάκις	ἐκ	νυκτῶν ἄλλον ἔχει λιμένα. Καὶ
[13, 41]	Τὸ μὲν οὗν ὑπάρχον εὐθέως	ἐκ	παιδἰου αὐτῇ Μέλιττ' ἦν ὄνομα.
[13, 85]	παῖς, ὃς μετὰ τῶν ἄλλων	ἐκ	παλαίστρας παραγινόμενος ἐπὶ τὴν θάλατταν
[13, 71]	γόων δ' ἐνεπλήσατο βίβλους ἱράς,	ἐκ	παντὸς παυσάμενος καμάτου. Λέσβιος Αλκαῖος
[13, 13]	τῶν ἐκ Φαίδρου Αλέξιδος· Πορευομένῳ	ἐκ	Πειραιῶς ὑπὸ τῶν κακῶν καὶ
[13, 76]	τε Κυδώνιαι μηλίδες ἀρδόμεναι ῥοὰν	ἐκ	ποταμῶν, ἵνα παρθένων κῆπος ἀκήρατος,
[13, 71]	δὲ λόγων ἀνεγράψατο βίβλους, ὑμνῶν	ἐκ	πρώτης παιδὸς ἀνερχόμενος. Αὐτὸς δ'
[13, 34]	ἐν Μελίσσῃ τοῦ Αλκιβιάδου μνῆμα	ἐκ	Συννάδων εἰς Μητρόπολιν ἀφικνούμενοι· ἐφ'
[13, 71]	ἄνδρα καὶ πάντων μῖσος κτώμενον	ἐκ	συνοχῶν πάσας ἀμφὶ γυναῖκας ὑπὸ
[13, 72]	ὦ χρυσόθρονε Μοῦσ' ἔνισπες ὕμνον,	ἐκ	τᾶς καλλιγύναικος ἐσθλᾶς Τήιος χώρας
[13, 91]	τῶν Στησιχόρου, σχολῇ γάρ, ἀλλ'	ἐκ	τῆς Αγία τοῦ Αργείου Ιλίου
[13, 92]	τοῖς νέοις ἐς κόρακας ἐρρίφασιν	ἐκ	τῆς Αττικῆς. Καὶ Σοφοκλῆς δέ
[13, 35]	χρόνον ὁ Ομάρτης συναγαγὼν τοὺς	ἐκ	τῆς βασιλείας δυνάστας καὶ φίλους
[13, 83]	τῇ ἀγορᾳ μάντεων, γενομένης φωνῆς	ἐκ	τῆς δάφνης τῆς χαλκῆς, ἥν
[13, 29]	δεομένοις τινων ὑπουργῇ πρὸς χάριν,	ἐκ	τῆς ἑταιρείας ἑταίρα τοὔνομα προσηγορεύθη.
[13, 85]	οὕτως Μετεπέμψατο δὲ καὶ τὸν	ἐκ	τῆς Ιασοῦ παῖδα. Περὶ γὰρ
[13, 44]	ταῦτ' ἀκούσας Ανδρόνικος τὸ γεγονὸς	ἐκ	τῆς Κορίνθου προσφάτως ἀφιγμένος πικρῶς
[13, 69]	πελάγη. Καὶ Αρχεδίκη δ' ἦν	ἐκ	τῆς Ναυκράτεως καὶ αὐτὴ ἑταίρα
[13, 44]	εἰ μὴ θᾶττον ἐκατήσῃ ποτε	ἐκ	τῆς ὁδου, τὰ γύναια ταυτὶ
[13, 6]	τὰ σκεύη γὰρ ἕλκων ᾤχετ'	ἐκ	τῆς οἰκίας. Οἱ Σινώπῃ δ'
[13, 59]	στέρνα ποιήσας τοὺς ἐπιλογικοὺς οἴκτους	ἐκ	τῆς ὄψεως αὐτῆς ἐπερρητόρευσεν δεισιδαιμονῆσαί
[13, 58]	γυναῖκα. Ὑπερείδης δ' ὁ ῥήτωρ	ἐκ	τῆς πατρῴας οἰκίας τὸν ὑἱὸν
[13, 42]	πότον> δ' ἧν συμπαρειληφώς τινας	ἐκ	τῆς πόλεως τῶν ἐπιγελᾶν εἰθισμένων
[13, 64]	Γαλατῶν Σελεύκου νικηθέντος καὶ μόλις	ἐκ	τῆς φυγῆς διασωθέντος αὐτὴ μεταμφιεσαμένη
[13, 26]	γέγονεν ὥστε, ὦ φίλτατε, τἀργύριον	ἐκ	τῆς χειρὸς ἤδη λαμβάνει. Μνημονεύει
[13, 31]	ἀλλὰ καὶ τελευσάσης συναγαγὼν τοὺς	ἐκ	τῆς χώρας Λυδοὺς πάντας ἔχωσε
[13, 46]	ποτε αὐτὸν ἀσχημονήσαντα σφόδρα ἀρθῆναι	ἐκ	τοῦ θεάτρου συνέβη καὶ οὐδὲν
[13, 12]	παντὸς αἰσχροῦ κεχωρισμένον ᾔδεσαν δῆλον	ἐκ	τοῦ κατὰ τὰ γυμνάσια αὐτὸν
[13, 85]	ἐκολύβα. Δελφὶς δὲ πρὸς αὐτὸν	ἐκ	τοῦ πελάγους ἀπήντα καὶ ἀναλαμβάνων
[13, 2]	βωμὸν ἕλκουσαι ῥαπίζουσιν, ἵνα τὴν	ἐκ	τοῦ πράγματος ὕβριν φεύγοντες φιλοστοργῶσί
[13, 10]	καὶ τὰς Αργείων θυγατέρας ἐπανιούσας	ἐκ	τοῦ Πυθικοῦ ἱεροῦ. Δεκάτῳ δὲ
[13, 51]	θυγάτηρ, τὸ τῆς Τήθης ἀναφέρουσα	ἐκ	τριπορνείας ὄνομα. Καὶ Νεμεάδος δὲ
[13, 25]	τοῦ πολέμου κατερράγη Ελλησι πᾶσιν	ἐκ	τριῶν λαικαστριῶν. ~Τῶν οὗν μεγαλομίσθων
[13, 4]	Πρὸ δὲ τῆς Ελένης καὶ	ἐκ	Τροιζῆνος ἥρπασεν Αναξώ. Μετὰ δὲ
[13, 61]	δὲ μενοινᾷ. Ταῦτα μέν ἐστιν	ἐκ	τῶν εἰς Ομηρον ἀναφερομένων. Τῆς
[13, 15]	αἱρουμένους τὰ Ερμείου τοῦ Κουριέως	ἐκ	τῶν Ιάμβων προειπών· Ακούσατ' ὦ
[13, 86]	κατεῖχον αὑτοὺς οἱ ἄνδρες, ἀλλὰ	ἐκ	τῶν κλινῶν ἀνώρμων καὶ ἐβόων
[13, 7]	τὸ τῆς γαμετῆς ὄνομα τὰ	ἐκ	τών Μάντεων Αλέξιδος προηνέγκατο ταυτί
[13, 94]	περιιδεῖν αὐτὸν διὰ τοὺς τόκους	ἐκ	τῶν ὄντων ἐκπεσόντα. Κατασκευάζομαι δ'
[13, 26]	οὗτοι γὰρ ὅταν ὦσιν νέοι	ἐκ	τῶν ὀρῶν πρόβατ' ἐσθίουσι καὶ
[13, 85]	τῆς ἡμέρας τοὺς καλάμους λαμβάνων	ἐκ	τῶν παρατιθεμένων χορτασμάτων καθεὺδοντος τοῦ
[13, 91]	ἐρεῖς ὄνομα καὶ οὐδ' ταῦτ'	ἐκ	τῶν Στησιχόρου, σχολῇ γάρ, ἀλλ'
[13, 83]	τύραννον, φιλόπαιδα δὲ Ονόμαρχον καὶ	ἐκ	τῶν τοῦ θεοῦ χαρίσασθαι τοῦτον
[13, 93]	τοῖς τῶν Συμβολαίων λόγοις ὃν	ἐκ	τῶν φερομένων ὡς αὐτοῦ διαλόγων
[13, 13]	λεχθέντων ὁ Πλούταρχος ἀπεμνημόνευσε τῶν	ἐκ	Φαίδρου Αλέξιδος· Πορευομένῳ ἐκ Πειραιῶς
[13, 38]	ἀπεδείχθη ὑπὸ Καλλιάδου τοῦ κωμικοῦ	ἐκ	Χορηγίδος τῆς ἑταίρας παιδοποιησάμενος ὡς
[13, 80]	ποτε καὶ μεθ' ἡμέραν ἐλθὼν	ἔκ	τινος πότου καὶ ἀναπηδήσας πρὸς
[13, 3]	πολλαῖς χρῆται γυναιξὶ καὶ ἡ	Εκάβη	οὐ δυσχεραίωει. Λέγει γοῦν ὁ
[13, 65]	Λαμπιτὼ προσηγορεύετο, ὥς φησι Δίυλλος·	ἐκαλεῖτο	δἐ καὶ Χαριτοβλέφαρος. Νικαρέτη δὲ
[13, 85]	μέν τινος βασιλικοῦ οἰνοχόου ἀλεκτρυών·	ἐκαλεῖτο	δἐ ὁ μὲν ἀλεκτρυὼν Κένταυρος,
[13, 75]	ἃ δὴ καὶ τὸ παλαιὸν	ἐκαλεῖτο	παίδεια καὶ παιδικά. Οὕτω δ'
[13, 66]	ἐν τῷ περὶ Αναθημάτων, Πασιφίλαν	ἐκάλεσαν	τὴν Πλαγγόνα. Μαρτυρεῖ δὲ καὶ
[13, 50]	Αφύας καλουμένας τὸν αὐτὸν τρόπον	ἐκαλέσατε.	Ἑταιρῶν ἐπωνυμίαι αἱ ἀφύαι, περὶ
[13, 68]	τὴν Πυθιονίκης. Παλλίδην δ' ἐνταῦθα	ἐκάλεσε	τὸν Αρπαλον. Εν δἐ> τοῖς
[13, 85]	συνετρέφετο θήλεια ἐλέφας, ἥν Νίκαιαν	ἐκάλουν	ᾧ τελευτῶσα ἡ τοῦ τρέφοντος
[13, 50]	καὶ Ἄνθις ἀδελφαί· αὗται Αφύαι	ἐκαλοῦντο,	ὅτι λευκαὶ καὶ λεπταὶ οὖσαι
[13, 24]	ἀπφάρια, τοὺς νεωτέρους. Καὶ τῶνδ'	ἑκάστην	ἔστιν ἀδεῶς, εὐτελῶς, μεθ' ἡμέραν,
[13, 43]	ἐφορᾶν καὶ πολυπραγμονεῖν πόσου πωλεῖθ'	ἕκαστον.	Εἴτ' ἰδοῦσα κατὰ τύχην ἱστῶντα
[13, 18]	πρὸς θεῶν; Δι' ἃς ἀνὴρ	ἕκαστος	ἡμῶν φαίνεται, εἰ μή τι
[13, 2]	καὶ τῶν ἀγάμων νεανίσκων καὶ	ἕκαστος	ἧς ἐπιλάβοιτο, ταύτην ἀπῆγεν ἄπροικον.
[13, 30]	πόρνος οὗτος οὐδὲ τῶν πράσων	ἑκάστοτ'	ἐπεδείπνει μεθ' ῆμῶν· τοῦτο δ'
[13, 14]	τὸ θεωρίκον ἔχουσιν ὑμιν διανέμειν	ἑκάστοτε.	Αριστοφῶν δὲ ἐν Πυθαγοριστῇ· Εἶτ'
[13, 23]	ὥσπερ τοῖς μαγείροις ἅ παράκειθ'	ἑκάστοτε,	ἡνίκ' ἂν πολώσιν αἰγων κρανία,
[13, 7]	κακὸν ἔχουσι καὶ κάμνειν λέγουσ'	ἑκάστοτε.	Ξέναρχος δ' ἐν Υπνῳ φησίν·
[13, 49]	ἄλλα δἐ κατασκευάσαι, Ἀπολεῖς, ἔφη,	ἐκάστου	τὸ ἴδιον. Λεόντιον κατακειμένη μετ'
[13, 29]	τῶν κρεῶν ἀπέβρυκον αἰσχρῶς, ἀλλ'	ἑκάστου	μικρὸν ἂν ἀπεγεύεθ' ὥσπερ παρθένος
[13, 94]	πώποτε οὔτε μὴν οὐδ' ἰχθυοπώλαιναν.	Εκάστῳ	γὰρ γένει ἁρμόζοντα δεῖν εἶναι
[13, 22]	νῦν ἔχει, πάμπολλ' ἀναλίσκων ἐφ'	ἑκάστῳ	τῆς θύρας ἀπεκλειόμην. Καὶ ἐν
[13, 70]	ἥν ἠγάπα Λαμύνθιος ὁ Μιλήσιος.	Εκάτερος	γὰρ τούτων τῶν ποιητῶν, ὥς
[13, 44]	τρισάθλιε ὀνηλάτ' εἰ μὴ θᾶττον	ἐκατήσῃ	ποτε ἐκ τῆς ὁδου, τὰ
[13, 75]	μελῶν· Ερως με δαὖτε Κύπριδος	ἕκατι	γλυκὺς κατείβων καρδίαν ἰαίνει. Λέγει
[13, 76]	ὁδὸν θεραπεύων. Αλλ' ἐγώ τᾶσδ'	ἕκατι	κηρὸς ὥς δαχθεὶς ἕλᾳ ἱρᾶν
[13, 33]	ἐς ἄλσος φορβάδων κορᾶν ἀγέλαν	ἑκατόγγυιον	Ξενοφῶν τελέαις ἐπήγαγ' εὐχωλαῖς ἰανθείς.
[13, 46]	γοῦν Αριστοφάνης μὲν ὁ Βυζάντιος	ἑκατὸν	καὶ λε' Απολλόδωρος δὲ τούτων
[13, 3]	εἰς τὰ ἀμείνω καὶ Ελληνικὰ	ἐκδεδιῃτημένη.	Και ἡ Κλυταιμνήστρα δὲ περιπαθὴς
[13, 12]	τὸν Ερωτα ὥστε τῆς Ακαδημίας	ἐκδήλως	τῇ Αθηνᾷ καθιερωμένης αὐτόθι τὸν
[13, 10]	αὐτῆς τὰ πάντα καὶ δεηθείσης	ἐκδικῆσαι	τοῦ Αρπίου τὸν φόνον πείθει
[13, 10]	ἧς γεννηθῆναι τὸν Καμβύσην, ὃν	ἐκδικοῦντα	τῇ μητρὶ ἐπ' Αἴγυπτον ποιήσασθαι
[13, 56]	ἀδελφῇ παρανόμως συνόντος, εἶθ' ὕστερον	ἐκδοθείσης	Καλλίᾳ, καὶ φυγαδευθέντος μισθὸν ἔλαβε
[13, 75]	τῶν ἐρωτικῶν μελῶν ἡγεμόνα καὶ	ἐκδοῦναι	πρῶτον μέλος ἀκόλαστον, ὄντα καὶ
[13, 51]	έχρῆτο χρυσίοις καὶ ἱματίοις πολυτελέσι,	έκδῦσα	δὲ ἦν αἰσχροτάτη. Ἦν δὲ
[13, 47]	πρώτην πόλιν οὐχ ἧκες τῶν	έκεῖ;	Τοῦ δ' είπόντος Εἰς ποίαν;
[13, 42]	μικρὸν λέγει Αγαμέμνονος παῖ, νῦν	ἐκεῖν'	ἔξεστί σοι. Εἶναι δοκῶν αὐτόμολος
[13, 80]	οὐ μόνον ἀπέσχετο, ἀλλ' οὐδὲ	ἐκείνας	μαθεῖν ἐποίησεν ὅτι εἰσὶν αἰχμάλωτοι,
[13, 67]	μὲν ἦν δούλη τῆς αὐλητρίδος,	ἐκείνη	δὲ Σινώπης τῆς Θρᾳττης τῆς
[13, 45]	πλὴν ἄλλ' ἡ Κορώνης, ἕτερ'	ἐκείνη	μέμφεται. Ιππην λέγουσι τὴν ἑταίραν
[13, 85]	δελφίνων ἐφάνη ἐν τῇ ἡμέρᾳ	ἐκείνῃ	μικρὸν ἀπωτέρω τῶν ἐκκομιζόντων τὸν
[13, 31]	αὑτόν τε καὶ τὴν ἀρχὴν	ἐκείνῃ	πᾶσαν, ἀλλὰ καὶ τελευσάσης συναγαγὼν
[13, 26]	τὴν ἡμετέρειόν γ' (Α) ν	ἐκείνῃ	τις φίλη Αντεια. (Β) Καὶ
[13, 66]	τῆς Βακχίδος τὸν μὲν ἀπέπεμψεν	ἐκείνῃ,	τῷ δὲ ὡμίλησε καὶ τοῦ
[13, 7]	τῶν γὰρ ἀνδρῶν ἐστι πρὸς	ἐκείνην	μέλι οἳ μέν γε συγγνώμην
[13, 6]	ὥσπερ Οἰδίπους> οὐδ' ἰδειν δόξας	ἐκείνην,	σῴζεται δ' ἄκων μόνος. Οἱ
[13, 45]	τε φορτιούμενος μέλι. Λέγεται δ'	ἐκείνην	τὴν γυναῖκ' ἐσχηκέναι πυγὴν πάνυ
[13, 56]	ἔρως. Ἆ δειλοὶ νεότητος ἀπαντήσαντες	ἐκείνης	πρωτοπόρου, δι' ὅσης ἤλθετε πυρκαιῆς.
[13, 76]	καὶ μὴ ἀναμένειν ἔστ' ἂν	ἐκεῖνό	τις φθέγξηται κατὰ τὸν αὐτὸν
[13, 86]	Αρκαδίας θεωρῶν πρὸς Αντίγονον παραγενομένων.	Εκεῖνοι	{τε} γὰρ ἠρίστων σφόδρα σκυθρωπῶς
[13, 13]	δ' ἐρῶντας· αἰτίαν δ' ἔχειν	ἐκεῖνον	ἄλλως, ἠγνοηκότας δὲ τοὺς γραφεῖς
[13, 1]	μνήμην ἡμῖν ἰέναι τὸν ἐρωτικὸν	ἐκεῖνον	κατάλογον, ἐντεῦθεν τὴν καταρχὴν ποιησόμεθα
[13, 54]	Ἐπικούρῳ δὲ καὶ ἀναφανδόν· ὥστ'	ἐκεῖνον	πολλἠν φροντίδα ποιούμενον αὐτῆς τοῦτ'
[13, 53]	Ἐπικούρῳ δὲ καὶ ἀναφανδόν· ὥστ'	ἐκεῖνον	πολλἠν φροντίδα ποιούμενον αὐτῆς τοῦτ'
[13, 19]	εἴρηκε Χρύσιππος. ~Ο δὲ σοφὸς	ἐκεῖνος	Ζήνων, ὥς φησιν Αντίγονος ὁ
[13, 67]	Ελλήνων ἐλευθερίας οὐδέπω νῦν οὔτε	ἐκεῖνος	οὔτ' ἄλλος οὐδεὶς τῶν ἐπιστατῶν
[13, 86]	εἰς πυγμὰς ἦλθεν ὁ σκληρὸς	ἐκεῖνος	φιλόσοφος καὶ ἐν ἀρχῇ οὐδ'
[13, 2]	συγχωροῦσιν) ἀλλὰ τοῦ τρίτου ἀπ'	ἐκείνου.	Εἰσὶ δὲ Καλλισθένης, Δημήτριος ὁ
[13, 93]	τῆς Σωκράτους γυναικὸς μετὰ τὸν	ἐκείνου	θάνατον, ὡς οἱ ἀμφὶ τὸν
[13, 65]	ἡμέρᾳ ἱερεῖα μὴ θύειν, οὐδὲ	ἐκείνου	οὔσης τῆς θυσίας, ἀλλὰ τῆς
[13, 21]	ἀλλὰ βολίτινον ἔχων θάτερον σκέλος,	ἐκείνου	τοῦ ὁμωνύμου σοι ποιητοῦ τὴν
[13, 17]	κατ' οὐδεν ὅμοιος τῷ Ιβυκείῳ	ἐκείνῳ·	Εὐρύαλε, γλυκέων Χαρίτων θάλος, καλλικόμων
[13, 63]	δύναιτο; τὰ γὰρ ἐνιαυτῷ μελετηθέντα	ἐκείνῳ	μία γυνὴ μιᾷ νυκτὶ συνέχεεν.
[13, 27]	Εφίππου Φιλύριαν. Δοκεῖς γάρ μοι	ἐκείνων	εἷς εἶναι οὓς ἐδίδαξαν ἀριστερὰ
[13, 63]	ἐπὶ τὸ δικαστήριον ὡς δι'	ἐκείνων	ἕλεον ἕξων χωρὶς τῆς μητρός,
[13, 64]	ἱερὸν συγκατέφυγεν καὶ ἀποκτεινάντων αὐτὸν	ἐκείνων	ἡ Εἰρήνη ἐχομένη τῶν ῥόπτρων
[13, 87]	ἐθεᾶτό φησιν ἐν ὁμωνύμῳ δράματι·	Εκειτο	γὰρ μέν λευκὸν εἰς σεληνόφως
[13, 51]	πόρνην, πανηγύρεως ένδοξοτάτης ὀνόματι κεχρημένην·	ἐκεκώλυτο	γὰρ τὰ τοιαῦτα τίθεσθαι ὀνόματα
[13, 45]	τὴν θεραπαινίδα τὸ μισθάριον ἔχουσαν	ἐκέλευ'	ἀποφέρειν θοἰμάτιον. Ο γναφεὺς δ'
[13, 49]	τὴν Κορινθίαν ἐραστὴς ἀποσφράγισμα πέμψας	ἐκέλευε	παραγίνεσθαι. Ἣ δ' Οὐ δύναμαι»
[13, 80]	ἐπῄνεσεν γενομένου πότου, ὁ Χάρων	ἐκέλευσε	τὸν παῖδα καταφιλῆσαι τὸν Αλέξανδρον
[13, 80]	βασιλείᾳ ὄντος πάντα αὐταῖς χορηγεῖσθαι	ἐκέλευσεν.	Διόπερ καὶ Δαρεῖος τοῦτο μαθὼν
[13, 34]	Θεοδότην· ὑφ' ἧς καὶ ἀποθανὼν	ἐκηδεύθη	ἐν Μελίσσῃ κώμῃ τῆς Φρυγίας,
[13, 51]	δὲ Αντείας καὶ ὅλον δρᾶμα	ἐκιγραφόμενον,	ὡς προεῖπον, Εὐνίκου ἢ Φιλυλλίου
[13, 56]	τοῦ βίου καὶ τῆς οὐσίας	ἐκινδύνευε.	Καὶ Κίμωνος δ' Ἐλπινίκῃ τῇ
[13, 85]	κλαίοι, τῇ προβοσκίδι τὴν σκάφην	ἐκίνει	καὶ κατεκοίμιζεν αὐτό, τὸ δ'
[13, 47]	ψυκτηριδίῳ μικρὸν καὶ εἰπόντος ὅτι	ἑκκαιδεκαέτης,	Μικρός γε, ἔφη, ὡς τοσούτον
[13, 85]	ἡμέρᾳ ἐκείνῃ μικρὸν ἀπωτέρω τῶν	ἐκκομιζόντων	τὸν Κοίρανον, ὡσεὶ συνεκφερόντων καὶ
[13, 78]	τοὺς παιδικοὺς ἔρωτας, πανταχόθεν αὐτοὺς	ἐκκόπτοντες.	Εἰσὶ δὲ οἱ καὶ τὰς
[13, 71]	πολλὸν ἀπ' εὐρείης λειπόμενος πατρίδος	Εκλεε	δ' Ικαρίου τε γένος καὶ
[13, 3]	Φοῖνιξ. Οὐ γὰρ ἦσαν οὗτοι	ἐκλελυμένοι	τοῖς σώμασι ἐν τοῖς τῆς
[13, 24]	ἐπὶ κέρως τεταγμένας· ὧν ἔστιν	ἐκλεξάμενον	ᾗ τις ἥδεται, λεπτῇ, παχείᾳ,
[13, 21]	Ορώπα, Εὐβούλου Κλεψύδρα. Οὕτω δ'	ἐκλήθη	αὕτη ἡ ἑταίρα, ἐπειδὴ πρὸς
[13, 95]	ὑπ' αὐτοῦ δεινὰ πάσχουσιν ὥστ'	ἐκλιπόντες	τὰς αὑτῶν οἰκίας ἑτέρας πόρρω
[13, 85]	παρθένου ὡς καὶ τὸν βίον	ἐκλιπούσῃ	συναποθανεῖν. Δελφῖνα δ' ἐν Ιασῷ
[13, 59]	βάλλω οὐκέτ' ὀιστεύων, ἀλλ' ἀτενιζόμενος.	Εκλογὴν	δὲ αὐτῇ τῶν ἀγαλμάτων ἔδωκεν,
[13, 68]	τῷ κυρίῳ καλέσας αὐτόν φησιν	Ἐκμαθεῖν	δέ σου ποθῶ μακρὰν άποικῶν
[13, 10]	τῇ Νειτήτιδι καὶ σφόδρα ἐρεθισθεὶς	ἐκμανθάνει	παρ' αὐτῆς τὰ πάντα καὶ
[13, 80]	παισὶν χρῆσθαι. ~Φιλόπαις δ' ἦν	ἐκμανῶς	καὶ Αλέξανδρος ὁ βασιλεύς. Δικαίαρχος
[13, 84]	κατὰ τὴν Επικράτους Αντιλαίδα Τἀρωτίκ'	ἐκμεμάθηκα	ταῦθα παντελῶς Σαπφοῦς, Μελήτου, Κλεομένους,
[13, 17]	χαίρων ὀμμάτων αὐγαῖς ἀναπεπταμένοις ὄσσοις	ἐκοίμιζεν	κοῦρον. Καὶ ἡ Σαπφὼ δὲ
[13, 34]	κατ' αὐτοῦ λόγῳ, καὶ ταύτης	ἐκοινώνησεν	αὐτῷ. Καὶ ἑτέρας δὲ δύο
[13, 29]	ἐὰν λυπούμενος τύχῃ τις ὑμῶν,	ἐκολάκευσεν	ἡδέως· ἐφίλησεν οὐχὶ συμπιέσασα τὸ
[13, 65]	παρὰ τὰ πάτρια τὰς θυσίας	ἐκολάσατε	καὶ ἄλλα τε κατηγορήθη αὐτοῦ
[13, 85]	παλαίστρας παραγινόμενος ἐπὶ τὴν θάλατταν	ἐκολύβα.	Δελφὶς δὲ πρὸς αὐτὸν ἐκ
[13, 88]	κηροχρῶτος ὡς ἀγάλματος αὐτοῖσι βοστρύχοισιν	ἐκπεπλασμένου	ξουθοῖσιν ἀνέμοις ἐνετρύφων φορούμεναι. Εν
[13, 20]	ἀθανάτῃσι θεῇς εἰς ὦπα ἔοικεν.	Εκπέπληκται	οὖν καὶ αὐτὸς ὁ Πρίαμος
[13, 10]	θυγατέρα Νειτῆτιν. Ο δὲ Αρπίας	ἐκπεπτώκει	τῆς Αἰγυπτίων βασιλείας διὰ τὴν
[13, 94]	τοὺς τόκους ἐκ τῶν ὄντων	ἐκπεσόντα.	Κατασκευάζομαι δ' ἔφη, τένχην μυρεψικήν
[13, 12]	ἐλευθερίας ἔτυχον, καὶ οἱ Πεισιστρατίδαι	ἐκπεσόντες	ἐπεχείρησαν διαβάλλειν πρῶτον τὰς περὶ
[13, 43]	ποτήριον. ὑπερηδέως δὲ τὴν κύλικ'	ἐκπίων	ἄφνω καὶ τὸ παράδοξον καταπλαγεὶς
[13, 69]	ἑσμος χαίτης ἥ τε μύρων	ἔκπνοος	ἀμπεχόνη, ᾗ ποτε τὸν χαρίεντα
[13, 88]	εὐανθῆ ῥόδα εἶχον, τιθήνημ' ἔαρος	ἐκπρεπέστατον.	Καὶ ἐν Θυέστῃ· Ρόδ' ὀξυφεγγῆ
[13, 37]	Πτολεμαίου ούκ Αγαθόκλεια ἡ ἑταίρα	ἐκράτει,	ἡ καὶ πᾶσαν ἀνατρέψασα τὴν
[13, 32]	σοι, Κύνουλκε, Ιωνικήν τινα ῥῆσιν	ἐκτείνας	κατὰ τὸν Αἰσχύλου περὶ ἑταιρῶν,
[13, 43]	ἐρωμένων (ᾔδει δ' ὑπ' αὐτῆς	ἐκτενῶς	ἀγαπώμενος) παρῆν ἔχων δύο Χῖα,
[13, 89]	γυναικί. Θεόπομπος δὲ ἐν τῇ	ἕκτῃ	καὶ πεντηκοστῇ τῶν Ιστοριῶν Ξενοπείθειαν
[13, 40]	δὲ ὁ Λέμβος ἐν τῇ	ἕκτῃ	καὶ τριακοστῇ τῶν Ιστοριῶν Δημώ
[13, 68]	(Α) Οτε μὲν ἔφασκον δοῦλον	ἐκτῆσθαι	βίον, ἰκανὸν ἐδείπνουν νῦν δὲ
[13, 1]	καὶ ἑταιρῶν πολλάκις λόγοι) εἰδόσιν	ἐκτιθέμενοι	τὴν ἱστορίαν τῶν Μουσῶν τὴν
[13, 23]	ἐπιτεχνήσεως κομμώσεις τῶν ἑταιρῶν οὕτως	ἐκτίθεται·	Πρῶτα μὲν γὰρ πρὸς τὸ
[13, 36]	οἱ ἐν Ιωνίᾳ ἐμπορίᾳ χρώμενοι	ἔκτισαν	Μασσαλίαν. Εὔξενος δὲ ὁ Νάνῳ
[13, 87]	εἴδωλον ἐξωμόργυντο, ἕρσῃ δὲ θαλερὸς	ἐκτραφεὶς	ἀμάρακος λειμῶσι μαλακοῖς ἐξέτεινον αὐχένας.
[13, 60]	δὲ Σαπέρδιον. Ηρόδικος δὲ ἐν	ἕκτῳ	Κωμῳδουμένων τὴν μὲν παρὰ τοῖς
[13, 85]	βασιλέως, ὡς ἱστορεῖ Νίκανδρος ἐν	ἕκτῳ	Περιπετειῶν. Εν Αἰγιῳ δὲ παιδὸς
[13, 35]	ἐξ Αφροδίτης καὶ Αδώνιδος ἐγεννήθησαν.	Εκυρίευσεν	δὲ ὁ μὲν Υστάσπης Μηδίας
[13, 73]	δ' ἀπ εὐναέντος οὐρανοῦ πεσὼν	ἔκυσε	γαῖαν Ἣ δὲ τίκτεται βροτοῖς
[13, 67]	καὶ ἀποθανούσῃ πολυτάλαντον μνημεῖον κατεσκεύασεν	Ἐκφέρων	τε αὐτὴν ἐπὶ τὰς ταφάς,
[13, 64]	θεραπαινίσιν ἦλθεν εἰς Ρόδον ἔνθα	ἐκφήνασα	ἑαυτήν ἥτις ἦν περισπουδάστως ὑπὸ
[13, 95]	ὥστε οἶεσθαι τοὺς παριόντας ἐπ'	ἐκφορὰν	αὐτοὺς ἥκειν τούτου τεθνεῶτος. Οὓτω
[13, 85]	ἐν τῇ πατρίδι καὶ τῆς	ἐκφορᾶς	παρὰ τὴν θάλατταν γιγνομένης κατὰ
[13, 20]	ἐπὶ κάλλει τὸν Αγαμέμνονα τοιαῦτα	ἐκφωνῶν·	Καλὸν δ' οὕτω ἐγὼν οὔπω
[13, 83]	εἰ μὴ ὑπὸ τοῦ πλήθους	ἐκωλύθη.	Τῷ δὲ Λυκόλα {τῷ} τοῦ
[13, 78]	αὗται αἱ φιλίαι) τὸ παράπαν	ἐκώλυον	τοὺς παιδικοὺς ἔρωτας, πανταχόθεν αὐτοὺς
[13, 34]	ἐπὶ τὰς τῶν ἑταιρίδων θύρας	ἐκώμαζεν,	ἀπολιπὼν τὰς Λακαίνας καὶ τὰς
[13, 78]	Κυζικηνὸς ἐν β' περὶ Τελετῶν,	ἑκὼν	αὐτὸν ἐπέδωκεν {ὁ Κρατῖνος} ὑπὲρ
[13, 76]	τᾶσδ' ἕκατι κηρὸς ὥς δαχθεὶς	ἕλᾳ	ἱρᾶν μελισσᾶν τήκομαι, εὖτ' ἂν
[13, 56]	ἐκδοθείσης Καλλίᾳ, καὶ φυγαδευθέντος μισθὸν	ἔλαβε	τῆς καθόδου αὐτοῦ ὁ Περικλῆς
[13, 78]	ὁ ἐραστὴς Αριστόδημος, λύσιν τ'	ἔλαβε	τὸ δεινόν. Διὰ τοὺς τοιούτους
[13, 4]	χωρὶς γάμων. Επειτα τὴν Πιτθέως	ἔλαβεν	Αἴθραν, μεθ' ἣν Μήδειαν. Θησεὺς
[13, 89]	καὶ Χάρμου τοῦ πολεμαρχήσαντος θυγατέρα	ἔλαβεν	Ιππίᾳ περικαλλεστάτην οὖσαν τῷ μετ'
[13, 36]	γενομένης τῆς δόσεως ἔχειν αὐτήν,	ἔλαβεν	ὁ Εὔξενος γυναῖκα καὶ στυνῴκει
[13, 45]	γναφεὺς δ' εἶπεν· Ἂν γ'	ἐλᾳδίου	ταρτημόριά μοι, φησὶ, προσενέγκῃς τρία
[13, 62]	ῥήτωρ καθάπερ καὶ Αλκιδάμας ὁ	Ελαίτης	ὁ Γοργίου μαθητὴς ἔγραψεν καὶ
[13, 8]	εἰδὼς οὗτος οἷον ἦν κακὸν	ἐλάμβανεν	γυναῖχ' ὁ δ' ὕστερον λαβὼν
[13, 85]	μὴ τοῦτο πεποιήκοι, τροφὴν οὐκ	ἐλάμβανεν	ἡ ἐλέφας. Καὶ μετὰ ταῦτα
[13, 57]	οὕτως· Ἄνοιγ᾽ ἄνοιγε τὴν θύραν·	ἐλάνθανον	πάλαι περιπατῶν ἀνδριάς, ἀλέτων ὄνος,
[13, 50]	Αρπαλον αὐτοῖσι τῶν Αγῆνος οὐκ	ἐλάπονας	σίτου παραπέμψαι καὶ πολίτην γεγονέναι.
[13, 68]	Αρπαλον αὐτοῖσι τῶν Αγῆνος οὐκ	ἐλάσσονας	σίτου διαπέμψαι καὶ πολίτην γεγονέναι.
[13, 6]	λαβεῖν; Αλλ' ἐξέπεσεν ἡ> πορθμὶς	ἐλατίνῳ	πλάτῃ ἡ δὲ Φρύνη τὴν
[13, 95]	ῥᾷον τοὺς ὀδόντας ἀριθμῆσαι {ὅσου	ἐλάττους	ἦσαν} ἢ τῆς χειρὸς τοὺς
[13, 44]	ἵν' ἄκρον ὡς μάλιστα καὶ	ἐλάχιστον	αὐτοῦ περιλάβω τοῦ σώματος. Επειτα,
[13, 44]	λοιδορούμενος παρὰ τὸν πότον ταῦτ'	ἔλεγε	τῇ Γναθαινίῳ, αὐτὸν μὲν ἀξιοῦντα
[13, 70]	ταύτης ἐρωμένης αὐτῷ γενομένης ἔγραψεν	ἐλεγειακὰ	τρία βιβλία, ὧν ἐν τῷ
[13, 78]	ὁ ἐπικληθεὶς Χαλκοῦς ἐν τοῦς	Ελεγείοις.	Εστὶν δὲ ὁ χρησμὸς ὅδε
[13, 70]	καταστὰς ἐποίησεν ὃ μὲν ἐν	ἐλεγείος,	ὃ δ' ἐν μέλει τὸ
[13, 81]	τὸ στρατήγημα Τοιαῦτα πολλὰ δεξιῶς	ἔλεγέν	τε καὶ ἔπρησσεν ὅτε πίνοι
[13, 50]	ς' Κωμῳδουμένων φησὶν ὅτι Ἄβυδος	ἐλέγετο	διὰ τὸ γραῦς εἶναι. Μνημονεύει
[13, 92]	καὶ ἔριδας καὶ τοὺς ἀκαίρους	ἐλέγχους	δι' οὓς Σωκράτης μὲν ἀπέθανεν
[13, 31]	καλάμοις καλοῦσιν, οἵ δὲ ἐν	ἕλει,	Αττικαί, φησὶν, ἑταῖραι ἱδρύσαντο αἱ
[13, 87]	ἐπέστειλεν αὐτῷ μετὰ τὸ Δαμασκὸν	ἑλεῖν	καὶ τῆς ἀποσκευῆς τῆς Δαρείου
[13, 14]	οὐ λαβεῖν τι βούλεται. Αλεξις	Ελένῃ·	Ως ὅστις αὐτῆς τῆς> ἀκμῆς
[13, 4]	νομίμων γάμων ἐξ ἁρπαγῆς μὲν	Ελένην,	Αριάδνην, Ιππολύτην καὶ τὰς Κερκύονος
[13, 4]	μεθ' ἣν Μήδειαν. Θησεὺς δἐ	Ελένην	ἁρπάσας ἑξῆς καὶ Αριάδνην ἥρπασεν.
[13, 10]	γυναῖκας ἐγένοντο. Ο Ιλιακὸς δι'	Ελένην,	ὁ λοιμὸς διὰ Χρυσηίδα, Αχιλλέως
[13, 3]	Σπαρτιάτης αἰδεῖσθαι γαμετὴν οὖσαν τὴν	Ελένην,	ὑπερ ἧς καὶ τὴν στρατείαν
[13, 4]	καὶ Φερέβοιαν. Πρὸ δὲ τῆς	Ελένης	καὶ ἐκ Τροιζῆνος ἥρπασεν Αναξώ.
[13, 20]	Ομήρῳ δὲ δημογέροντες θαυμάζοντες τῆς	Ελένης	τὸ κάλλος φασίν· Οὐ νέμεσις
[13, 87]	ἐλπίδων ἔρως. Υπνωμέναι δ' ἔπιπτον	ἑλενίων	ἔπι, ἴων τε μελανόφυκκα συγκλῶσαι
[13, 78]	καὶ τὸν Φάλαριν αὐτὸν εἰς	ἔλεον	τῶν βασάνων ἤγαγον, ὡς ἀπολῦσαι
[13, 63]	τὸ δικαστήριον ὡς δι' ἐκείνων	ἕλεον	ἕξων χωρὶς τῆς μητρός, καίτοι
[13, 28]	φίλας. Καλοῦσι γοῦν καὶ αἱ	ἐλεύθεραι	γυναῖκες ἔτι καὶ νῦν καὶ
[13, 33]	ἕτερα δὲ χωρίς ἐστι ταῖς	ἐλευθέραις.	Ταῖς ἡμέραις ταύταις δὲ κωμάζειν
[13, 24]	τὰς μαγαλομίσθους ἑταίρας καὶ τὰς	ἐλευθέρας	τῶν γυναικῶν ταυτὶ λέγων· Δεινά,
[13, 12]	τὴν διὰ τοῦτον ἀγομένην ἕορτην	Ελευθέρια	προσηγόρευσαν· δι' ὃν θέον καὶ
[13, 12]	γεννᾶται, δι' ὧν ἡ καλλίστη	ἐλευθερία	τοῖς ταῦτα μετιοῦσιν συναύξεται. Αθηναῖοι
[13, 12]	Ερωτα θεὸν εἶναι φιλίας καὶ	ἐλευθερίας,	ἔτι δὲ καὶ ὁμονοίας παρασκευαστικόν,
[13, 12]	δι' ὃν θέον καὶ Αθηναῖοι	ἐλευθερίας	ἔτυχον, καὶ οἱ Πεισιστρατίδαι ἐκπεσόντες
[13, 67]	βασιλείας καὶ τῆς τῶν Ελλήνων	ἐλευθερίας	οὐδέπω νῦν οὔτε ἐκεῖνος οὔτ'
[13, 31]	τειχῶν καὶ γενομένους ἐγκρατεῖς τῆς	ἐλευθερίας	χαριστήρια τῇ πόρνῃ ἀποδιδόντας Αφροδίτης
[13, 48]	ποταμοὶ έμβάλλετέ μοι, Λύκος καὶ	Ἐλεύθερος;	Ἐπὶ δὲ τὴν θυγατέρα τῆς
[13, 7]	τρυφήν γυναιξὶ δοῦλοι ζῶμεν ἀντ'	ἐλευθέρων.	Επειτ' ἔχειν προῖκ' οὐχὶ τιμὴν
[13, 58]	ἣν πολλῶν ὠνησάμενος χρημάτων εἶχεν	ἐλευθερώσας,	ὕστερον δὲ καὶ οἰκουρὸν αὐτήν
[13, 37]	μνημεῖον ὑπῆρχεν ἐπὶ τῇ πρὸς	Ελευσῖνι	θαλάσσῃ, καὶ Μύρτιον καὶ ἄλλας
[13, 65]	ἐσχάρας τῆς ἐν τῇ αὐλῇ	Ελευσῖνι	προσαγούσῃ ἱερεῖον θύσειεν, νομίμου ὄντος
[13, 58]	δὲ Ἀρισταγόραν, Φίλαν δ' ἐν	Ἐλευσῖνι,	ἣν πολλῶν ὠνησάμενος χρημάτων εἶχεν
[13, 90]	τέμενος καὶ βωμὸν ἀναστῆσαι Δήμητρι	Ελευσινίᾳ,	ἧς ἐν τῇ ἑορτῇ καὶ
[13, 59]	ἐχρῆτο βαλανείοις. Τῇ δὲ τῶν	Ελευσινίων	πανηγύρει καὶ τῇ τῶν Ποσειδωνίων
[13, 71]	Αντιόπην ἥ τε πολὺν μὺστῃσιν	Ελευσῖνος	παρὰ πέζαν εὐασμὸν κρυφίων ἐξεφόρει
[13, 67]	πόλιν ἀφικνούμενος κατὰ τὴν ἀπ'	Ελευσῖνος	τὴν ἱερὰν ὁδὀν καλουμένην. Καὶ
[13, 85]	δ' οὕτως Τούτῳ δὲ τῷ	ἐλέφαντι	συνετρέφετο θήλεια ἐλέφας, ἥν Νίκαιαν
[13, 86]	καὶ τῶν δελφίνων καὶ τῶν	ἐλεφάντων	ἐστὲ κατὰ τὴν γνώμην ἀγριώτεροι
[13, 85]	δὲ τῷ ἐλέφαντι συνετρέφετο θήλεια	ἐλέφας,	ἥν Νίκαιαν ἐκάλουν ᾧ τελευτῶσα
[13, 85]	πεποιήκοι, τροφὴν οὐκ ἐλάμβανεν ἡ	ἐλέφας.	Καὶ μετὰ ταῦτα δι' ὅλης
[13, 85]	αὐτὸ ἐποίει καὶ ὁ ἄρρην	ἐλέφας	πολλάκις. ~Υμεῖς δὲ, ὦ φιλοσόφοι,
[13, 85]	Φύλαρχος διὰ τῆς εἰκοστῆς ὅσην	ἐλέφας	τὸ ζῷον φιλοστοργίαν ἔσχεν εἰς
[13, 1]	τοῦ ἔρωτος καὶ τῶν ἐρωτικῶν	ἐλέχθησαν.	~Καὶ γὰρ τὰς γαμετὰς ὁ
[13, 11]	εἰπεῖν καὶ περὶ κάλλους. Καὶ	ἐλέχθησαν	λόγοι φιλόσοφοι πάμπολλοι· ἐν οἷς
[13, 59]	τὴν ὑποφῆτιν καὶ ζάκορον Αφροδίτης	ἐλέῳ	χαρισαμένους μὴ ἀποκτεῖναι. Καὶ ἀφεσθείσης
[13, 29]	ἑταίρας δ' εἰς ἔρωτα τυγχάνεις	ἐληλυθώς·	ἆρ' ὡς ἀληθῶς ἐστι γοῦν
[13, 46]	θεάτρου συνέβη καὶ οὐδὲν ἧττον	ἐλθεῖν	πρὸς τὴν Γνάθαιναν. Κελεύοντος οὖν
[13, 11]	φεύγειν, χρῆσθαι δ' ὀρθῶς, ὅταν	ἔλθῃ.	Καὶ κατὰ τὸν Πίνδαρον δὲ
[13, 47]	Χαιρεφῶντος ὸ ἀκλήτου έπὶ δεῖπνον	έλθόντος,	προπιοῦσα ποτήριον αὐτῷ ἡ Γνάθαινα
[13, 42]	ὡς ἐπηρώτησε Πότερ' ἄνω θέλεις	ἔλθοῦσ'	ἅμα βαλεῖν ἢ κάτω; Γελάσασ'
[13, 32]	σωτηρίας εἰς τὸν τῆς Αφροδίτης	ἐλθοῦσα	νεών. Διὸ καὶ Σιμωνίδης ἀναθέντων
[13, 52]	τῆς αὐτῆς ὁδοῦ πρὸς Αερόπην	ἐλθοῦσα	πέμψαι στρώματα αὐτὴν κέλευε, φησί,
[13, 50]	τὴν Γλυκέραν Αθήνηθεν· ἣν καὶ	έλθοῦσαν	οἰεῖν ἐν τοῖς βασιλείοις τοῖς
[13, 80]	Καί ποτε καὶ μεθ' ἡμέραν	ἐλθὼν	ἔκ τινος πότου καὶ ἀναπηδήσας
[13, 76]	φλογί, πρὸς δ' Αφροδίτας ἀτιμασθεὶς	ἑλικοβλεφάρου	ἢ περὶ χρήμασι μοχθίζει βιαίως
[13, 71]	Σάμιον μανίη κατέδησε Θεανοῦς Πυθαγόρην,	ἑλίκων	κομψὰ γεωμετρίης εὑρόμενον, καὶ κύκλον
[13, 71]	ἤρανον ἱστορίης Ασκραίων ἐσικέσθαι ἐρῶνθ'	Ελικωνίδα	κώμην ἔνθεν ὅ γ' Ηοίην
[13, 71]	ἀπειθέα χῶρον. Ενθα Χάρων ἀκοὴν	ἕλκεται	εἰς ἄκατον ψυχὰς οἰχομένων, λίμνης
[13, 2]	ἑορτῇ τινι περὶ τὸν βωμὸν	ἕλκουσαι	ῥαπίζουσιν, ἵνα τὴν ἐκ τοῦ
[13, 59]	ἔπασχε διηκρίβωσεν Ερωτα, ἐξ ἰδίης	ἕλκων	ἀρχέτυπον κραδίης, Φρύνῃ μισθὸν ἐμεῖο
[13, 6]	παρείλετο πάντα τὰ σκεύη γὰρ	ἕλκων	ᾤχετ' ἐκ τῆς οἰκίας. Οἱ
[13, 74]	ῴδας ἡδὺν Ανακρείοντα Τέως εἰς	Ελλάδ'	ἀνῆγεν, συμποσίων ἐρέθισμα, γυναικῶν ὴπερόπευμα,
[13, 3]	Αγαμέμνονι ἀποκτείνει, ἣν εἰς τὴν	Ελλάδα	ὁ κρείων ἐπηγάγετο, ἐν ἔθει
[13, 32]	Καἱ ὅτε δὴ ἐπἱ τὴν	Ελλάδα	τὴν στρατείαν ἦγεν ὁ Περσής,
[13, 56]	κτησάμενος, οὐ συνετάραξε πᾶσαν τὴν	Ἑλλάδα;	ἦν δ' οὗτος ὁ> ἀνὴρ
[13, 84]	ἢ ὁ ποιήσας τὀν ἐπιγραφόμενον	Ελλαδικὸν	Ἐν Δελφοῖς, φησίν, ἐν τῷ
[13, 7]	ἀλ' οὐχὶ γαμετῆς οὐδαμοῦ τῆς	Ελλάδος.	Αμφις δ' ἐν Αθάμαντι· εἶτ'
[13, 5]	ἐν τρίτῳ περὶ τοῦ τῆς	Ελλάδος	Βίου ὁ δὲ Φίλιππος αἰεὶ
[13, 24]	διώκειν, ὕβρεος οὐ πόθου χάριν.	Ελλάδος	ἔγωγε τῆς ταλαιπώρου στένω, Κυδίαν
[13, 41]	ταῦθ' ἑταίραν ἐκ μέσης τῆς	Ελλάδος,	μὴ τὴν Αθηναίων τι κωλῦσαι
[13, 31]	ἀλλ' οὐχὶ γαμετῆς οὐδαμοῦ τῆς	Ελλάδος.	Οἶδα δὲ καὶ ἑορτήν τιν'
[13, 77]	ταῖς εὐνομουμέναις πόλεσιν ἐπὶ τῆς	Ελλἀδος	σπουδασθῆναι τὸδε τὸ ἔθος. Κρῆτες
[13, 94]	σκιαδείῳ, κατεσκευασμένον συνέδριον τοῖς μειρακίοις	ἐλλαλεῖν	δι' ἡμέρας. Εἶθ' ἑξῆς φησι·
[13, 32]	τοξοφόροισιν ἐμήσατο δι' Αφροδίτα Πέρσαις	Ελλάνων	ἀκρόπολιν προδόμεν. Καὶ οἱ ἰδιῶται
[13, 25]	ἀπὸ τῶν ταύτης ἑταιρίδων ἡ	Ελλάς,	ὡς καὶ ὁ χαρίεις Αριστοφάνης
[13, 55]	μεγάλαυχος ἀνίκητός τε πρὸς ἀλκήν	Ἑλλὰς	δουλώθη κάλλεος ἰσοθέου, Λαίδος· ἣν
[13, 51]	{καὶ} ἀποθντήσκων κατέλιπεν αὐτῇ πολὺν	έλλέβορον,	ἄλλο δὲ οὐδέν. Καὶ Λυκοῦργος
[13, 79]	παρὰ πρώτων Κρητῶν εἰς τοὺς	Ελληνας	παρελθόντος, ὡς ἱστορεῖ Τίμαιος. Αλλοι
[13, 3]	ἤδη εἰς τὰ ἀμείνω καὶ	Ελληνικὰ	ἐκδεδιῃτημένη. Και ἡ Κλυταιμνήστρα δὲ
[13, 37]	τῇ τρίτῃ καὶ τετάρτῃ τῶν	Ελληνικῶν	Ιστοριῶν Εὐτέρπης αὐτὸν εἶναί φησι
[13, 59]	ὁ κυνικὸς ἔφη τῆς τῶν	Ελλήνων	ἀκρασίας ἀνάθημα. Ἕστηκε δὲ καὶ
[13, 67]	σῆς βασιλείας καὶ τῆς τῶν	Ελλήνων	ἐλευθερίας οὐδέπω νῦν οὔτε ἐκεῖνος
[13, 32]	ἑταῖραι εὔξαντο ὑπὲρ τῆς τῶν	Ελλήνων	σωτηρίας εἰς τὸν τῆς Αφροδίτης
[13, 32]	τόδε τὸ ἐπίγραμμα· Αἵδε ὑπὲρ	Ελλήνων	τε καὶ εὐθυμάχων πολιητᾶν ἔσταθεν
[13, 79]	ἐρωμένον ἀναπαύεσθαι. Πέρσας δὲ παρ'	Ελλήνων	φησὶν Ηρόδοτος μαθεῖν τὸ παισὶν
[13, 3]	μεγάροισι γυναῖκες. Παρὰ δὲ τοῖς	Ελλησι	οὐκ ἀνέρχεται ἡ τοῦ Φοίνικος
[13, 25]	κἀντεῦθεν ἀρχὴ τοῦ πολέμου κατερράγη	Ελλησι	πᾶσιν ἐκ τριῶν λαικαστριῶν. ~Τῶν
[13, 81]	τὸ Σιμωνίδειον, κάρτα δοκέον τοῖς	Ελλησιν	εὖ εἰρῆσθαι πορφυρέου ἀπὸ στόματος
[13, 37]	γένος· ἀλλὰ τεκέσθαι τὸν μέγαν	Ελλησιν	φασὶ Θεμιστοκλέα. Νεάνθης δ' ὁ
[13, 34]	ἐρασθεὶς ἔστερξε καὶ πλεύσας εἰς	Ελλήσποντον	σύν Αξιόχῳ, ὃς ἦν αὐτοῦ
[13, 47]	τινὰ διηγούμευον ὅτι παραγέγονεν ἀφ'	Ελλησπόντου	Πῶς οὖν, φησίν, εἰς τὴν
[13, 41]	ἡ Γνάθαινα πρὸς τὴν Μανίαν	ἐλοιδορεῖτο	καὶ λέγει Τί τοῦτο, παῖ,
[13, 78]	γὰρ παρόντων ἐραστὴς πᾶν ὁτιοῦν	ἕλοιτ'	ἂν παθεῖν ἢ δειλοὐ δόξαν
[13, 59]	ἐπὶ Τριπόδων Σάτυρον. Ἣ δὲ	ἑλομένη	τὸν Ερωτα ἀνέθηκεν αὐτὸν ἐν
[13, 11]	λυπῶν τέρψιν τιν' ἔχων εἰς	ἐλπίδ'	ἄγει. Τοῖς δ' ἀτελέστοις τῶν
[13, 27]	Σύρῳ) ἔφη· Ουχ ὧδ' ἐμόγησαν	ἐλπίδες	ὥστ' ἐχθρῶν συμμαχίαν καλέσαι, φησὶν
[13, 87]	μηρὸν, κἀξεπεσφραγίζετο ὥρας γελώσης χωρὶς	ἐλπίδων	ἔρως. Υπνωμέναι δ' ἔπιπτον ἑλενίων
[13, 56]	αὐτοῦ ὁ Περικλῆς τὸ τῇ	Ἐλπινίκῃ	μιχθῆναι. Πυθαίνέτος δ' ἐν τριτῳ
[13, 56]	οὐσίας ἐκινδύνευε. Καὶ Κίμωνος δ'	Ἐλπινίκῃ	τῇ ἀδελφῇ παρανόμως συνόντος, εἶθ'
[13, 28]	ἀνδρῶν φορτηγῶν ὑπὸ γούνατα μισθοῦ	ἔλυσαν,	ἀλλὰ περὶ τῶν ὄντως ἑταιρῶν
[13, 87]	αὖ χορεία λαγόνα τὴν ἀριστερὰν	ἔλυσε	γυμνὴ δ' αἰθέρος θεάμασιν ζῶσαν
[13, 28]	Σαπφώ· Τὰδε νῦν ἑταίραις ταῖς	ἐμαῖσι	τερπνὰ καλῶς ἀείσω. Καὶ ἔτι·
[13, 53]	ὅστις έγκυκλίου παιδείας ἀμύητος ὢν	ἐμακάριζε	καὶ τοὺς ὁμοίως αὐτῷ ἐπὶ
[13, 54]	ὅστις έγκυκλίου παιδείας ἀμύητος ὢν	ἐμακάριζε	καὶ τοὺς ὁμοίως αὐτῷ ἐπὶ
[13, 18]	Ηδονῆς. Οὐκ ἀκαίρως δ' ὡς	ἐμαυτὸν	πείθω, μεμνήσομαι τῆς λέξεως· χαίρω
[13, 8]	νῦν ἀληθινὸν εἰς πέλαγος αὑτὸν	ἐμβαλεῖς	γὰρ πραγμάτων, οὐ Λιβυκὸν οὐδ'
[13, 48]	ἔφησεν· ἢ ὅτι δύο ποταμοὶ	έμβάλλετέ	μοι, Λύκος καὶ Ἐλεύθερος; Ἐπὶ
[13, 43]	εἰς αὐτὸν αἰεὶ τοὺς προλόγους	ἐμβάλλομεν.	Μαστιγίας μώλωπας ὑψηλοὺς ἔχων μετὰ
[13, 43]	εἰς αὐτό γ' αἰεὶ δραμάτων	ἐμβάλλομεν.	Πρὸς τὴν Γνάθαιναν Δίφιλος κληθείς
[13, 47]	τῷ καθαίρειν εἰς τὸν κόλπον	έμβαλλομένης	τῶν φακῶν, ἡ Γνάθαινα ἔφη
[13, 9]	γυναῖκας εἰς προὖπτον κακὸν αὑτοὺς	ἐμβάλλοντες,	καίτοι τοῦ Μεγαρικοῦ ποιητοῦ παραινέσαντος
[13, 14]	τ' Ερως; Ετάραττε κἀκείνους γὰρ	ἐμβάλλων	στάσεις, ὅτ' ἦν μετ' αὐτῶν.
[13, 83]	τάχιστα ὤφθη εἰς τὴν ἀγορὰν	ἐμβαλοῦσα	ἐμμανῶν γενομένων τῶν μάντεων διεσπάσθη
[13, 43]	μειρακίσκου καὶ τυραννικώτερον αὐτῇ συναντήσαντος	ἐμβλέψασα	τῇ θυγατρὶ μετ' αὐτῆς συνπρορευομένῃ
[13, 94]	τραπεζίτῃ καὶ Αριστογείτονι προσελθὼν πρὸς	ἐμὲ	ἐδεῖτο μὴ περιιδεῖν αὐτὸν διὰ
[13, 80]	μηδαμῶς, εῖπεν, οὐ γὰρ οὗτως	ἐμὲ	εὐφρανεῖ ὡς σἐ λυπήσει. Ωσπερ
[13, 16]	θάλπεται μὲν αὐτός, ἐξοπτᾷ δ'	ἐμέ,	ἴσον μετρῶν ὀφθαλμόν, ὥστε τέκτονος
[13, 95]	ὦ ἄνδρες δικασταί, οὐκ εἰς	ἐμὲ	μόνον τοιοῦτός ἐστιν, ἀλλὰ καὶ
[13, 46]	ἀνωφελῆ καὶ ἐριστικὰ σοφίσματα διδάσκοντα,	ἐμέ	τε ὡσαύτως. Μηθὲν οὖν διαφέρειν
[13, 59]	κραδίης, Φρύνῃ μισθὸν ἐμεῖο διδοὺς	ἐμέ.	Φίλτρα δὲ βάλλω οὐκέτ' ὀιστεύων,
[13, 14]	φῄς; σὺ ταυτὶ προσδοκᾷς πείσειν	ἐμέ,	ὡς ἔστ' ἐραστὴς ὅστις ὡραῖον
[13, 59]	ἕλκων ἀρχέτυπον κραδίης, Φρύνῃ μισθὸν	ἐμεῖο	διδοὺς ἐμέ. Φίλτρα δὲ βάλλω
[13, 21]	ἂν οἰκέτης ἐτόλμησεν. Σεμνύνεσθαι γὰρ	ἐμελέτων,	οὐ βωμολοχεύσθαι. Υπερείδης δὲ ἐν
[13, 83]	Πεπαρηθίων. Αὕτη δέ, φησί, καὶ	ἔμελλε	τὰ Πύθια αὐλεῖν, εἰ μὴ
[13, 72]	ἀπ' εὐκτίνου Λέσβου) τὴν μὲν	ἐμὴν	κόμην (λευκὴ γάρ) καταμέμφεται, πρὸς
[13, 52]	Ἀκροπόλεως. ~Καὶ Ὠκίμου δὲ τῆς	έμῆς,	ὡς σὺ φής, Κύνουλκε, καὶ
[13, 17]	κλύεις, οὐκ εἰδὼς ὅτι τῆς	ἐμῆς	ψυχῆς ἡνιοχεύεις. Ο δὲ μαγαλοφωνότατος
[13, 32]	Κύπριδι δαιμονίᾳ· οὐ γὰρ τοξοφόροισιν	ἐμήσατο	δι' Αφροδίτα Πέρσαις Ελλάνων ἀκρόπολιν
[13, 21]	σου πολυμαθίας, ὡς κατ' οὐδὲν	ἐμιμήσω	Θεόμανδρον τὸν Κυρηναῖον, ὅν φησι
[13, 48]	Γελοίων Απομνημονευμάτων Γνάθαιναν, φησί, δύο	ἐμισθώσαντο,	στρατιώτης καὶ μαστιγίας· ἀναγωγότέρον οὖν
[13, 49]	δὲ τήν έπικληθεῖσαν Πτωχελένην μαστιγίας	έμισθώσατο.	Θέρους δὲ ὄντος ἐπεὶ γυμνὸς
[13, 83]	ὤφθη εἰς τὴν ἀγορὰν ἐμβαλοῦσα	ἐμμανῶν	γενομένων τῶν μάντεων διεσπάσθη {ὑπ'
[13, 48]	θέντες τὸ μίσθωμα ἂν ἀπεστείλατε,	Ἐμμελής	δ' ἦν πάνυ ἡ Γνάθαινα
[13, 11]	πάμπολλοι· ἐν οἷς τινες καὶ	ἐμνημόνευσαν	τοῦ σκηνικοῦ φιλοσόφου Εὐριπίδου ἀσμάτων,
[13, 27]	τῷ Σύρῳ) ἔφη· Ουχ ὧδ'	ἐμόγησαν	ἐλπίδες ὥστ' ἐχθρῶν συμμαχίαν καλέσαι,
[13, 84]	γυναιξὶ χρόνον, καθάπερ ἱστορεῖ Κλέαρχος.	Εμοὶ	μὲν γὰρ καὶ κατὰ φύσιν
[13, 76]	σκιεροῖσιν ὑφ' ἕρνεσιν οἰναρέοις θαλέθοισιν	ἐμοὶ	δ' ἔρος οὐδεμίαν κατακητος ὥραν,
[13, 45]	Σοφοκλεῖ λαβὼν δῷς, φησί, παρ'	ἐμοῦ,	φίλτατε. Καλλιστίου δὲ τῆς Υὸς
[13, 47]	λάκκος, ἔφη, εἰς τὸν κάδον	ἐμπέπτωκεν.	Ἐπιδόντος δέ τινος οἶνον ἐν
[13, 52]	Φιλαύλῳ· τοῦ μή ποτ' αὐτὸν	ἐμπεσεῖν	εἰς Λαίδα φερόμενον ἢ Μηκωνίδ'
[13, 47]	ὀρχουμένου καὶ εἰς κάδον τινὰ	ἐμπεσόντος,	Ο λάκκος, ἔφη, εἰς τὸν
[13, 8]	εἷς σέσωσθ' ὅλως. Εν δὲ	Εμπιμπραμένῃ	ἐξώλης ἀπόλοιθ' ὅστις ποτὲ ὁ
[13, 19]	περιβαλλόμενοι μικρὰ καὶ {τῶν} ἥλων	ἐμπιπλάντες	τὰ καττύματα καὶ κιναίδους καλοῦντες
[13, 52]	Θάλλουσαν ἢ τούτων τινά, ὧν	ἐμπλέκουσι	τοῖς λίνοις αἱ μαστροποί, ἢ
[13, 85]	ἤσχαλλεν. Οτ' οὖν ἡ τροφὸς	ἐμπλήσειεν	αὐτὸ {τοῦ} γάλακτος, ἀνὰ μέσον
[13, 57]	ὁ Μυρτίλος ἔφη· Ἐπείπερ ἡμῖν	ἐμποδὼν	ἐγένου κατάλογον γυναικῶν ποιουμὲνοις, οὐ
[13, 29]	δὲ τῶν ἑταιρῶν Εφιππος ἐν	Εμπολῇ	τάδε φησίν· Επειτά γ' εἰσίοντ'
[13, 36]	οὕτως· Φωκαεῖς οἱ ἐν Ιωνίᾳ	ἐμπορίᾳ	χρώμενοι ἔκτισαν Μασσαλίαν. Εὔξενος δὲ
[13, 69]	Χαράξου τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῆς κατ'	ἐμπορίαν	εἰς τὴν Ναύκτατιν ἀπαίροντος διὰ
[13, 15]	Ιάμβων προειπών· Ακούσατ' ὦ στοίακες,	ἔμποροι	λήρου λόγων ὑποκριτῆρες, οἳ μόνοι
[13, 44]	Πειραιᾶ κατέβαινε πρὸς ξένον τινὰ	ἔμπορον	ἐραστὴν εὐτελῶς ἐπ' ἀστράβης, τὰ
[13, 37]	Κλείταρχος ὡς αἰτίας γενομένης τοῦ	ἐμπρησθῆναι	τὰ ἐν Περσεπόλει βασίλεια. Αὕτη
[13, 12]	ἐρωμένων, τὴν τοῦ θεοῦ σεμνότητα	ἐμφαίνων,	ἀσπαζομένων θάνατον ἔνδοξον ἀντ' αἰσχροῦ
[13, 92]	ἐπεὶ οὐκ οἶδ' ὅπως κατεδέξαντο.	Εμφανίζει	δ' ὑμῶν καὶ τὸ ἀνόητον
[13, 53]	πολλἠν φροντίδα ποιούμενον αὐτῆς τοῦτ'	ἐμφανίζειν	διὰ τῶν πρὸς Ερμαρχον Ἐπιστολῶν.
[13, 54]	πολλἠν φροντίδα ποιούμενον αὐτῆς τοῦτ'	ἐμφανίζειν	διὰ τῶν πρὸς Ερμαρχον Ἐπιστολῶν.
[13, 14]	φίλος, ἀδικεῖ τε τὸν Ερωτ'	ἐμφανῶς	θνητὸς θεόν, ἄπιστον αὐτον πᾶσι
[13, 78]	θανάτου τῷ Φαλάριδι ἐχαρίσατο, τοῦτο	ἐμφήνας	τοῖς πυνθανομένοις τῆς Πυθίας ὅπως
[13, 13]	ἄνθρωπος, οὔτ' ἀβέλτερος οὔτ' αὖθις	ἔμφρων,	ἀλλὰ συνενηνεγμένος πανταχόθεν ἑνὶ τύπῳ
[13, 46]	Σάμιος ἐν τοῖς Απομνημονεύμασιν ἱστορεῖ.	Εν	ἀγῶνι οὖν ποτε αὐτὸν ἀσχημονήσαντα
[13, 85]	ἱστορεῖ Νίκανδρος ἐν ἕκτῳ Περιπετειῶν.	Εν	Αἰγιῳ δὲ παιδὸς ἠράσθη χήν,
[13, 18]	ἐστιν διὰ τὸ πάντας ξύρεσθαι.	Εν	Βυζαντίῳ δὲ ζημίας ἐπικειμένης τῷ
[13, 76]	ἴδω παίδων νεόγυιον ἐς ἥβαν.	Εν	δ' ἄρα καὶ Τενέδῳ Πειθώ
[13, 2]	ἐν ὥρᾳ προσίωσιν τοῖς γάμοις.	Εν	δὲ Αθήναις πρῶτος Κέκροψ μίαν
[13, 88]	ἡδοναῖς θηρώμενου τὰ λειμώνων τέκνα.	Εν	δὲ Διονύσῳ· Χορῶν ἐραστὴς κισσός,
[13, 8]	δ' οὐδε εἷς σέσωσθ' ὅλως.	Εν	δὲ Εμπιμπραμένῃ ἐξώλης ἀπόλοιθ' ὅστις
[13, 88]	Ἀνθηροῦ τέκνα ἔαρος πέριξ στρώσαντες.	Εν	δὲ Κενταὺρῳ, ὅπερ δρᾶμα πολύμετρόν
[13, 34]	ἑταίρας ἐνθάδε μεθύειν> μεθ' ἡμῶν.	~Εν	δὲ Λακεδαίμονι, ὥς φησι Πολέμων
[13, 85]	γένος, ἐρασθῆναι Λακύδους τοῦ φιλοσόφου.	Εν	δὲ Λευκαδίᾳ φησὶν Κλέαρχος οὕτως
[13, 88]	Ρόδ' ὀξυφεγγῆ κρίνεσιν ἀργεννοῖς ὁμοῦ.	Εν	δὲ Μινύαις· Πολλὴν ὀπώραν Κύπριδος
[13, 88]	ἐκπεπλασμένου ξουθοῖσιν ἀνέμοις ἐνετρύφων φορούμεναι.	Εν	δὲ τῇ Ιοῖ ἔαρος τέκνα
[13, 83]	ἐν Δελφοῖς ἐν τῇ στοᾳ.	Εν	δὲ τῷ αὐτῷ συγγράμματι Θεόπομπος
[13, 68]	δ' ἐνταῦθα ἐκάλεσε τὸν Αρπαλον.	Εν	δἐ> τοῖς ἐξῆς τῷ κυρίῳ
[13, 4]	τῶν τέκνων αὐτῷ πλῆθος ἐγένετο.	Εν	ἑπτὰ μέντοι γε ἡμέραις πεντήκοντα
[13, 5]	Φίλιππος αἰεὶ κατὰ πόλεμον ἐγάμει.	Εν	ἔτεσι γοῦν εἴκοσι καὶ δυσὶν
[13, 20]	ἐγκρίνουσι καὶ τούτους πρωτοφορεῖν ἐπιτρέπουσιν.	Εν	Ηλιδι δὲ καὶ κρίσις γίνεται
[13, 74]	ἐστί. Τῶν δ' ἐγὼ παραίτιος.	~Εν	Ιππολύτῳ Εὐριπιδείῳ πάλιν ἡ Αφροδίτη
[13, 52]	ὁ τῆς μέσης κωμῳδίας ποιητὴς	έν	Πανδρόσῳ οὑτωσὶ λέγων· Ἔπειτα τῆς
[13, 57]	ἀρσενικῶς εἴρηκε τὸν τίγριν Ἄλεξις	έν	Πυραύνῳ οὕτως· Ἄνοιγ᾽ ἄνοιγε τὴν
[13, 18]	ὁ ἱππόπορνος, νῦν δ' εὑρηκέναι.	Εν	Ρόδῳ δὲ νόμου ὄντος μὴ
[13, 55]	Συρακόσιος ἐν τῷ περὶ τῶν	έν	Σικελίᾳ Θαυμαζομένων ἐξ Ὑκκάρου φησὶν
[13, 42]	ἀλλ' ὁ σοὶ χρήσας τότε.	Εν	συμποσίῳ δ' ὥς φασι, παρὰ
[13, 44]	ἀποδώσεις τῳ θυγατρίῳ μου διπλοῦν.	Εν	ταῖς Αθήναις χαλκοτύπος σφόδρ' εὐφυής,
[13, 51]	ἄλλαις δούλαις, ὥς φησι Πολέμων	έν	τοῖς περὶ Ἀκροπόλεως. ~Καὶ Ὠκίμου
[13, 72]	λέσχας φεύγων ουδαμενον ἐξεφόρησε βίωι.	~Εν	τούτοις ὁ Ερμησιάναξ σφάλλεται συγχρονεῖν
[13, 47]	ἔφη. Τί γὰρ οἴει με	έν	τρισὶν ἡμέραις καταβεβρωκέναι; Ἤτοι τήν
[13, 47]	εἰς βολροφακῆν καὶ τῆς παιδίσκης	έν	τῷ καθαίρειν εἰς τὸν κόλπον
[13, 51]	δὲ τῆς αὐλητρίδος Ὑπερείδης μνημονεύει	έν	τῷ κατὰ Πατροκλέους. Περὶ ἧς
[13, 51]	ἦν Οἴα, ὡς Ἀριστσφάνης εἴρηκεν	έν	τῷ περὶ Ἑταιρῶν, Αντικύραν αὐτὴν
[13, 50]	δὲ τῆς Φανοστράτης Απολλόδωρός φησιν	έν	τῷ περὶ τῶν Αθήνησιν Εταιρίδων
[13, 20]	γυμνοῦν τὰς παρθένους τοῖς ξένοις.	Εν	Χίῳ δὲ τῇ νήσῳ καὶ
[13, 47]	τοῦ τραγῳδοῦ ἀπ' ἀγῶνός τινος,	έν	ᾧ τοὺς Ἐπιγόνους εὐημερήκει, πίνειν
[13, 22]	δ' ἑταίρα, ὡς Αντιφάνης φησὶν	ἐν	Αγροίκῳ, τῷ τρέφοντι συμφορά· εὐφραίνεται
[13, 25]	ἀναμνησθῶσι προσκινούμενοι; ~Καὶ Φιλήμων δὲ	ἐν	Αδελφοῖς προσιστορῶν ὅτι πρῶτος Σόλων
[13, 7]	οὐδαμοῦ τῆς Ελλάδος. Αμφις δ'	ἐν	Αθάμαντι· εἶτ' οὐ γυναικός ἐστιν
[13, 18]	πώγωνα μέγαν ἔχων ηὔλει, καὶ	ἐν	Αθήναις διατηροῦσιν οὐ σφόδρα ἀρχαῖον
[13, 43]	σοι, φησίν, τάλαν, ὄντα γ'	ἐν	Αθήναις Καρικοῖς χρῆσθαι σταθμοῖς; Στρατοκλῆς
[13, 55]	ἔτος δύο μῆνας συνδιημερέυεν αὐτῇ	ἐν	Αἰγινῃ τοῖς Ποσειδωνίοις· καὶ ὀνειδιζόμενος
[13, 20]	καλούμενοι Αἰθίοπες, ὥς φησι Βίων	ἐν	Αἰθιοπικοῖς. Ως ἔοικε γάρ, τὸ
[13, 6]	λαλοῦσ' ἁπλῶς μὲν οὐδέν, ἀλλ'	ἐν	αἰνιγμοῖς τισιν, ὡς ἐρῶσι καὶ
[13, 50]	ἐν Αρκάδι καὶ ἐν Κηπουρῷ,	ἐν	Ακεστρίᾳ, ἐν Αλιευομένῃ, ἐν Νεοττίδι,
[13, 78]	Αριστογείτονος γενόμενος, περὶ Σικελίαν δ'	ἐν	Ακράγαντι ὁ Χαρίτωνος και Μελανίππου
[13, 50]	καὶ ἐν Κηπουρῷ, ἐν Ακεστρίᾳ,	ἐν	Αλιευομένῃ, ἐν Νεοττίδι, καὶ Ἄλεξις
[13, 88]	οὗτος ἐπὶ τὰ ἄνθη καὶ	ἐν	Αλφεσιβοίᾳ φησίν· Καὶ σώματος μὲν
[13, 72]	τάδε Αίσχύλος ἔφη ὁ Αλεξανδρεὺς	ἐν	Αμφιτρύωνι. Οὗτος δέ ἐστιν Αἰσχύλος
[13, 17]	ἃ τ' ἀγανοβλέφαρος Πειθὼ ῥοδέοισιν	ἐν	ἄνθεσιν θρέψαν. Φρύνιχός τε ἐπὶ
[13, 26]	αὐλοῦσιν Ιέρακος νόμον, Επικράτης φησὶν	ἐν	Αντιλαίδι, ἐν ᾧ δράματι καὶ
[13, 44]	τὸν ὑποκριτήν· τότε δ' ὄντος	ἐν	ἀποδημίᾳ, ἐξ οὗ γεγονὸς ἦν
[13, 13]	{κὰν} φήσειέ τις. Αλεξις δ'	ἐν	Αποκοπτομένῳ· Λέγεται γὰρ λόγος ὑπὸ
[13, 50]	εἶναι. Μνημονεύει δ' αὐτῆς Αντιφάνης	ἐν	Αρκάδι καὶ ἐν Κηπουρῷ, ἐν
[13, 8]	περιπατοῦντά τε> κατέλιπον Μένανδρος δ'	ἐν	Αρρηφόρῳ ἢ Αὐλητρίδι οὐ γαμεῖς,
[13, 86]	ὁ σκληρὸς ἐκεῖνος φιλόσοφος καὶ	ἐν	ἀρχῇ οὐδ' ἄν παρακαθίσαι ἐπιτρέπων
[13, 58]	ἑταίραν ἀνέλαβε, καὶ ταύτην μὲν	ἐν	ἄστει εἶχεν, ἐν Πειραιεῖ δὲ
[13, 5]	τὸν ἑαυτοῦ συνέχεεν. Εὐθέως γὰρ	ἐν	αὐτοῖς τοῖς γάμοις ὁ μὲν
[13, 33]	μέλους· Πολύξεναι νεάνιδες ἀμφίπολοι Πειθοῦς	ἐν	ἀφνειῷ Κορίνθῳ, αἵτε τὰς χλωρᾶς
[13, 55]	δυσζηλίαν {ταῖς} ξυλίναις χελώναις τυπτομένην	ἐν	Αφροδίτης ἱερῷ. Διὸ καὶ τὸ
[13, 24]	ὀπῆς κάτωθεν εἰσδῦναι στέγης μήδ'	ἐν	ἀχύροισιν εἰσενεχθῆναι τέχνῃ. Αὐταὶ βιάζονται
[13, 78]	ὡς ἱστορεῖ Νεάνθης ὁ Κυζικηνὸς	ἐν	β' περὶ Τελετῶν, ἑκὼν αὐτὸν
[13, 59]	Επικλέους Θεσπική» ὥς φησιν Αλκέτας	ἐν	β' περὶ τῶν ἐν Δελφοῖς
[13, 67]	τὸ μὲν Αθήνησι, τὸ δ'	ἐν	Βαβυλῶνι μνῆμα πολὺν ἤδη χρόνον
[13, 67]	ἐπιχειρῶν. Μνημονεύει τούτων καὶ Φιλήμων	ἐν	Βαβυλωνίῳ Βασίλισσ' ἔσῃ Βανυλῶνος, ἂν
[13, 29]	Υδρίᾳ· Οὗτος δ' ὃν λέγω	ἐν	γειτόνων αὐτῷ κατοικούσης τινὸς ἰδὼν
[13, 26]	δὲ τῆς Λαίδος καὶ Αναξανδρίδης	ἐν	Γεροντομανίᾳ καὶ ἄλλας ἑταίρας αὐτῇ
[13, 91]	Καὶ ὁ Τίμων δὲ ἔφη	Ἐν	δὲ πλατυσμὸς πουλυμαθημοσύνης, τῆς οὐ
[13, 51]	δὲ λόγον γράψας μνημονεύει αὐτῆς.	Ἐν	δὲ τῷ κατὰ Φιλωνίδου βιαίων
[13, 58]	αὐτήν ἐποιήσατο, ὡς Ιδομενεὺς ἱστορεῖ.	Ἐν	δὲ τῷ ὑπὲρ Φρύνης λόγῳ
[13, 20]	τῷ κάλλει {τῆς γυναικὸς} καίτοι	ἐν	δεινοῖς ὑπάρχων. Θαυμάζει γοῦν ἐπὶ
[13, 59]	Αλκέτας ἐν β' περὶ τῶν	ἐν	Δελφοῖς Αναθημάτων. ~Απολλόδωρος δ' ἐν
[13, 83]	ἀνακεῖσθαί τε τὴν ἀσπίδα ταύτην	ἐν	Δελφοῖς ἐν τῇ στοᾳ. Εν
[13, 84]	ὁ ποιήσας τὀν ἐπιγραφόμενον Ελλαδικὸν	Ἐν	Δελφοῖς, φησίν, ἐν τῷ Σπινατῶν
[13, 59]	οἱ περικτίονες ἀνδριάντα ποιήσαντες ἀνέθηκαν	ἐν	Δελφοῖς χρύσεον ἐπὶ κίονος Πεντελικοῦ
[13, 69]	καὶ τοὺς περιβοήτους ὀβελίσκους ἀναθεῖσα	ἐν	Δελφοῖς, ὧν μέμνηται Κρατῖνος διὰ
[13, 10]	δι' ἑτέραν γαμετήν, φησὶν Δοῦρις	ἐν	δευτέρᾳ Ιστοριῶν, Θηβαίαν γένος, ὄνομα
[13, 48]	Τοῦτο ἱστορεῖ Ηγήσανδρος. Αριστόδημος δ'	ἐν	δευτέρῳ Γελοίων Απομνημονευμάτων Γνάθαιναν, φησί,
[13, 31]	ἱδρύσασθαι. Αλεξις δ' ὁ Σάμιος	ἐν	δευτέρῳ Ωρων Σαμιακῶν Τὴν ἐν
[13, 80]	Αργυννίδος. Λικύμνιος δ' ὁ Χῖος	ἐν	Διθυράμβοις Αργύννου φησὶν ἐρώμενον Υμέναιον
[13, 14]	Περὶ δὲ τοῦ ἐρᾶν Αμφις	ἐν	Διθυράμβῳ φησίν· Τί φῄς; σὺ
[13, 3]	τὴν Ελλάδα ὁ κρείων ἐπηγάγετο,	ἐν	ἔθει γενόμενος βαρβαρικῶν γάμων. Θαυμάσαι
[13, 60]	τὴν δὲ Σαπέρδιον. Ηρόδικος δὲ	ἐν	ἕκτῳ Κωμῳδουμένων τὴν μὲν παρὰ
[13, 85]	Βιθυνῶν βασιλέως, ὡς ἱστορεῖ Νίκανδρος	ἐν	ἕκτῳ Περιπετειῶν. Εν Αἰγιῳ δὲ
[13, 70]	ἐπιθυμίαν καταστὰς ἐποίησεν ὃ μὲν	ἐν	ἐλεγείος, ὃ δ' ἐν μέλει
[13, 31]	ἐν καλάμοις καλοῦσιν, οἵ δὲ	ἐν	ἕλει, Αττικαί, φησὶν, ἑταῖραι ἱδρύσαντο
[13, 58]	Πειραιεῖ δὲ Ἀρισταγόραν, Φίλαν δ'	ἐν	Ἐλευσῖνι, ἣν πολλῶν ὠνησάμενος χρημάτων
[13, 29]	~Περὶ δὲ τῶν ἑταιρῶν Εφιππος	ἐν	Εμπολῇ τάδε φησίν· Επειτά γ'
[13, 84]	φιλόσοφοι, κἂν ἐρασθέντες ποτὲ γυναικῶν	ἐν	ἐννοίᾳ λάβητε ὡς ἀδύνατόν ἐστι
[13, 2]	φησί, τοὺς ἀγάμους αἱ γυναῖκες	ἐν	ἑορτῇ τινι περὶ τὸν βωμὸν
[13, 89]	δ' ἐν τρίτῳ Μελαμποδίας τὴν	ἐν	Εὐβοίᾳ Χαλκίδα καλλιγύναικα εἶπεν. Εὐπρεπεῖς
[13, 77]	γοῦν, ὡς ἔφην, καὶ οἱ	ἐν	Εὐβοίᾳ Χαλκιδεῖς περὶ τὰ παιδικὰ
[13, 33]	ἀπαγορίας ἔπορεν, ὦ παῖδες, ἐρατειναῖς	ἐν>	εὐναῖς μαλθακᾶς ὥρας ἀπὸ καρπὸν
[13, 60]	εἶναι. Ποσείδιππος δ' ὁ κωμικὸς	ἐν	Εφεσίᾳ τάδε φησὶν περὶ αὐτῆς
[13, 64]	Δαμασκηνός. Πτολεμαῖός τε ὁ τὴν	ἐν	Εφέσῳ διέπων φρουρὰν υἱὸς ὢν
[13, 64]	τὴν ἑταίραν, ἥτις ὑπὸ Θρᾳκῶν	ἐν	Εφέσῳ ἐπιβουλευομένου τοῦ Πτολεμαίου καὶ
[13, 31]	δ' ἐν τοῖς Εφεσιακοῖς καὶ	ἐν	Εφέσῳ φησὶν ἱερὰ ἱδρῦσθαι Εταίρᾳ
[13, 89]	τῷ υἱῷ, ὡς Κλείδημος ἱστορεῖ	ἐν	η' Νόστων. Εξέδωκεν δἐ καὶ
[13, 55]	γάρ» ἔφη. Τί δὲ ναῦν	ἐν	ᾗ πολλοὶ πεπλεύκασιν; οὐδὲ τοῦτο»
[13, 55]	δοκεῖ εἶναι, Διόγενες, οἰκιαν οἰκεῖν	ἐν	ᾗ πρότερον ᾤκησαν ἄλλοι; Οὐ
[13, 35]	Πλησίον δὲ τῆς κώμης γενόμενος	ἐν	ᾗ τοὺς γάμους συνετέλουν καὶ
[13, 59]	ἑλομένη τὸν Ερωτα ἀνέθηκεν αὐτὸν	ἐν	Θεσπιαῖς. Αὐτῆς δὲ τῆς Φρύνης
[13, 55]	φάσκων αὐτὴν ὑπό τινων γυναικῶν	ἐν	Θετταλίᾳ, ἐρασθεῖσάν τινος Παυσανίου Θετταλοῦ,
[13, 88]	εἶχον, τιθήνημ' ἔαρος ἐκπρεπέστατον. Καὶ	ἐν	Θυέστῃ· Ρόδ' ὀξυφεγγῆ κρίνεσιν ἀργεννοῖς
[13, 85]	βίον ἐκλιπούσῃ συναποθανεῖν. Δελφῖνα δ'	ἐν	Ιασῷ παιδὸς ἐρασθῆναι λόγος, ὡς
[13, 80]	γοῦν ἐν τῷ περὶ τῆς	ἐν	Ιλίῳ Θυσίας Βαγώου τοῦ εὐνούχου
[13, 94]	προίστασθαι τέχνης διὸ καὶ Φερεκράτης	ἐν	Ιπνῷ ἢ Παννυχίδι φησίν Κᾆτα
[13, 92]	ἀλλὰ καὶ Αθηναῖοι. Αλεξις γοῦν	ἐν	Ιππῳ φησίν Τοῦτ' ἔστιν Ακαδήμεια,
[13, 90]	αὐτοῖς δίδοσθαι μυρρίνης ἱστορεῖ Μυσρίλος	ἐν	Ιστορικοῖς Παραδόξοις. Ενιαχοῦ δέ φησιν
[13, 80]	πάλιν ἀνακλάσας ἐφίλησεν. Καρύστιος δ'	ἐν	Ιστορικοῖς Υπομνήμασι Χάρωνι, φησί, τῷ
[13, 92]	ἀπελαύνων, ὡς ὁ Καρύστιός φησιν	ἐν	Ιστορικοῖς Υπομνήμασιν, ἀλλὰ καὶ Αθηναῖοι.
[13, 38]	Παφλαγονίας υἱόν φησι γενέσθαι Καρύστιος	ἐν	Ιστορικοῖς Υπομνήμασιν. Αριστοφῶν δ' ὁ
[13, 5]	Εὐριπίδης ὁ ποιητής. Ιερώνυμος γοῦν	ἐν	Ιστορικοῖς Υπομνήμασίν φησι οὕτως Εἰπόντος
[13, 36]	Μασσαλιωτῶν Πολιτείᾳ οὕτως· Φωκαεῖς οἱ	ἐν	Ιωνίᾳ ἐμπορίᾳ χρώμενοι ἔκτισαν Μασσαλίαν.
[13, 31]	Σάμῳ Αφροδίτην, ἣν οἵ μὲν	ἐν	καλάμοις καλοῦσιν, οἵ δὲ ἐν
[13, 8]	λέγειν πολλὰς ἔχω. Αριστοφῶν δ'	ἐν	Καλλωνίδῃ κακὀς κακῶς ἀπόλοιθ' ὁ
[13, 29]	λυποῦν κἀπέδειξεν ἵλεων. Εὔβουλος δ'	ἐν	Καμπυλίωνι κοσμίαν ἑταίραν παράφων φησίν·
[13, 13]	τοὐνόματος. Εὔβουλος δ' ἢ Αραρὼς	ἐν	Καμπυλίωνι· Τίς ἦν ὁ γράψας
[13, 21]	ῥήτορος ἐν τῷ Αρεοπαγιτικῷ εἰρηκότος·	ἐν	καπηλείῳ δὲ φαγεῖν ἢ πιεῖν
[13, 21]	τοὺς Αρεοπαγίτας φησιν ἀριστήσαντά τινα	ἐν	καπηλείῳ κωλῦσαι εἰς Αρειον πάγον.
[13, 92]	τὸ ἀνόητον Ανάξιππος ὁ κωμῳδιοποίος	ἐν	Κεραυνουμένῳ λέγων οὕτως Οἴμοι, φιλοσοφεῖς.
[13, 50]	αὐτῆς Αντιφάνης ἐν Αρκάδι καὶ	ἐν	Κηπουρῷ, ἐν Ακεστρίᾳ, ἐν Αλιευομένῃ,
[13, 45]	τὴν Κορινθίαν ποτὲ Εὐριπίδην ἰδοῦσαν	ἐν	κήπῳ τινὶ πινακίδα καὶ γραφεῖον
[13, 67]	πάντες ἐθαύμαζον, ὅτι τῶν μὲν	ἐν	Κιλικίᾳ τελευτησάντων ὑπὲρ τῆς σῆς
[13, 55]	θρέψεν δὲ Κόρινθος· κεῖται δ'	ἐν	κλεινοῖς Θετταλικοῖς πεδίοις. Αὐτοσχεδιάζουσιν οὖν
[13, 50]	Αλιευομένῃ, ἐν Νεοττίδι, καὶ Ἄλεξις	ἐν	Κλεορουλίνῃ καὶ Καλλικράτης ἐν Μοσχίωνι.
[13, 52]	παρ' Ὠκίμου χαλκώματα. Μένανδρος δ'	ἐν	Κόλακι τάσδε καταλέγει έταίρας· Χρυσίδα,
[13, 12]	Σάμιοι δέ, ὥς φησιν Ερξίας	ἐν	Κολοφωνιακοῖς, γυμνάσιον ἀναθέντες τῷ Ερωτι
[13, 79]	τῶν πυκνῶν φιλημάτων. Ο δ'	ἐν	Κολχίσιν περὶ Γανυμήδους τὸν λόγον
[13, 55]	Αὐτοσχεδιάζουσιν οὖν οἱ λέγοντες αὐτὴν	ἐν	Κορίνθῳ τεθάφθαι πρὸς τῷ Κρανείῳ.
[13, 32]	σοφιστείαν ὠνείδισας. Νόμιμόν ἐστιν ἀρχαῖον	ἐν	Κορίνθῳ ὡς καὶ Χαμαιλέων ὁ
[13, 22]	τῶν ἑταιρῶν καὶ Αμφις μνημονεύει	ἐν	Κουρίδι λέγων· Τυφλὸς ὁ Πλοῦτος
[13, 60]	πρόκειται τὸ μαρτύριον καὶ Αμφις	ἐν	Κουρίδι. Παρεσίτει δὲ τῇ Φρύνῃ
[13, 31]	δὲ τῶν ἑταιρῶν καὶ Φιλέταιρος	ἐν	Κυνηγίδι τάδε φησίν· Οὐκ ἐτὸς
[13, 37]	ἔγεμεν Εὔνοστος ὁ Σόλων τῶν	ἐν	Κύπρῳ βασιλεύς. Καὶ ὁ δεύτερος
[13, 34]	περιηγητὴς ἐν τῷ περὶ τῶν	ἐν	Λακεδαίμονι Αναθημάτων, εἰκών ἐστι τῆς
[13, 2]	τοῖς περὶ Νομοθετῶν ἱστορεῖν ὅτι	ἐν	Λακεδαίμονι εἰς οἴκημά τι σκοτεινὸν
[13, 2]	Σολεὺς ἐν τοῖς περὶ Παροιμιῶν	ἐν	Λακεδαίμονιν φησί, τοὺς ἀγάμους αἱ
[13, 24]	γυμνὰς ἐφεξῆς ἐπὶ κέρως τεταγμένας,	ἐν	λεπτοπήνοις ὕφεσιν ἑστώσας, οἵας Ηριδανὸς
[13, 24]	γυμνὰς ἐφεξῆς ἐπὶ κέρως τεταγμένας,	ἐν	λεπτοπήνοις ὕφεσιν ἑστώσας, οἵας Ηριδανὸς
[13, 67]	Μνημονεύει δ' αὐτῆς καὶ Αλεξις	ἐν	Λυκίσκῳ. ~Μετὰ δὲ τήν Πυθιονίκης
[13, 31]	καὶ ἑορτήν τιν' Εταιρίδεια ἀγομένην	ἐν	Μαγνησίᾳ οὐ διὰ τὰς ἑταίρας,
[13, 55]	εἶναι τήν Λαίδα. Στράττις δ'	ἐν	Μακεδόσιν ἢ Παυσανίᾳ Κορινθίαν αὐτὴν
[13, 27]	Ἢ ἥδιστόν ἐστί σοι, ὡς	ἐν	Μαραθωνίοις φησὶ Τιμοκλῆς, Οσον τὸ
[13, 36]	τοὔνομα Αριστοξένην. Καὶ ἔστι γένος	ἐν	Μασσιλίᾳ ἀπὸ τῆς ἀνθρώπου μέχρι
[13, 70]	μὲν ἐν ἐλεγείος, ὃ δ'	ἐν	μέλει τὸ καλούμενον ποίημα Λυδήν.
[13, 34]	ὑφ' ἧς καὶ ἀποθανὼν ἐκηδεύθη	ἐν	Μελίσσῃ κώμῃ τῆς Φρυγίας, ἐπιβουλευθεὶς
[13, 34]	Εἴδομεν δὲ καὶ ἡμεῖς τὸ	ἐν	Μελίσσῃ τοῦ Αλκιβιάδου μνῆμα ἐκ
[13, 83]	Λαμψακηνῶν ἀνάθημα. Αὕτη ἡ Φαρσαλία	ἐν	Μεταποντίῳ ὑπὸ τῶν ἐν τῇ
[13, 50]	Ἄλεξις ἐν Κλεορουλίνῃ καὶ Καλλικράτης	ἐν	Μοσχίωνι. Περὶ δὲ τῆς Φανοστράτης
[13, 24]	πρίασθαι κέρματος τὴν ἡδονήν. Καὶ	ἐν	Ναννίῳ, εἰ> Εὐβούλου τὸ δρᾶμα
[13, 22]	τις αὑτὸν παράγεται ὑπὸ Τιμοκλέους	ἐν	Νεαίρᾳ· Αλλ' ἔγωγ' ὁ δυστυχὴς
[13, 57]	Φιλήμονα γὰρ οἷδα τοῦτ' εἰρηκότα	ἐν	Νεαίρᾳ· Ὥσπερ Σέλευκος δεῦρ' ἔπεμφε
[13, 60]	πλούτου αὐτῆς Τιμοκλῆς ὁ κωμικὸς	ἐν	Νεαίριᾳ πρόκειται τὸ μαρτύριον καὶ
[13, 50]	Κηπουρῷ, ἐν Ακεστρίᾳ, ἐν Αλιευομένῃ,	ἐν	Νεοττίδι, καὶ Ἄλεξις ἐν Κλεορουλίνῃ
[13, 6]	πολιαῖς ἀνάπλεῳ ψιμυθίου. Αναξίλας δὲ	ἐν	Νεοττίδι φησίν Οστις ἀνθρώπων ἑταίραν
[13, 88]	δὲ παῖς. Περὶ δὲ ῥόδων	ἐν	Οδυσσεῖ φησιν οὕτως Κόμαισιν Ωρῶν
[13, 16]	ἐρωμένων ἀποβλέπειν ἢ τοὺς ὀφθαλμούς,	ἐν	οἷς τὴν αἰδῶ κατοικεῖν. Σοφοκλῆς
[13, 11]	Καὶ ἐλέχθησαν λόγοι φιλόσοφοι πάμπολλοι·	ἐν	οἷς τινες καὶ ἐμνημόνευσαν τοῦ
[13, 87]	τινῶν διηγούμενος ὧν ἐθεᾶτό φησιν	ἐν	ὁμωνύμῳ δράματι· Εκειτο γὰρ μέν
[13, 80]	οὕτως αὐτόν φησιν ἡττᾶσθαι ὡς	ἐν	ὄψει θεάτρου ὅλου καταφιλεῖν αὐτὸν
[13, 16]	ποιήσας τὴν Ιπποδάμειάν φησι· Τοιάνδ'	ἐν	ὄψει λύγγα θηρατηρίαν ἔρωτος, ἀστραπήν
[13, 59]	πανηγύρει καὶ τῇ τῶν Ποσειδωνίων	ἐν	ὄψει τῶν Πανελλήνων πάντων ἀποθεμένη
[13, 28]	εὐσχημονέστερον, καθὸ δή καὶ Μένανδρος	ἐν	Παρακαταθήκῃ ἀπο τῶν ἑταιρῶν τοὺς
[13, 58]	ταύτην μὲν ἐν ἄστει εἶχεν,	ἐν	Πειραιεῖ δὲ Ἀρισταγόραν, Φίλαν δ'
[13, 24]	ἐξεπέμψατο. Επιτιμᾷ δὲ καὶ Ξέναρχος	ἐν	Πεντάθλῳ τοῖς παραπλησίως σοι βιοῦσιν
[13, 70]	περιβόητος ἦν, ὥς φησι Νύμφις	ἐν	Περίπλῳ Ασίας. Νικαρέτη δἐ ἡ
[13, 37]	αἰτίας γενομένης τοῦ ἐμπρησθῆναι τὰ	ἐν	Περσεπόλει βασίλεια. Αὕτη δὲ ἡ
[13, 72]	Τίς δ' ἔστ' ἀνάγκη δυστυχεῖν	ἐν	πλείοσιν, ἐξὸν σιωπᾶν κἀν σκότῳ
[13, 81]	σύ γε εἶ, ὦ Σοφόκλεις,	ἐν	ποιήσει ὅμως μέντοι γε οὐκ
[13, 51]	λόγος. Ἀλλ' ὅ γε Σοφοκλῆς	ἐν	Ποιμέσιν ὅτι θαλλοφαγεῖ τὸ ζῷόν
[13, 31]	ἱδρῦσθαι Εταίρᾳ Αφροδίτῃ. Κλέαρχος δ'	ἐν	πρώτῳ Ερωτικῶν· Γύγης, φησίν, ὁ
[13, 56]	ὁ Ολύμπιος, ὥς φησι Κλέαρχος	ἐν	πρώτῳ Ἐρωτικῶν, οὐχ ἕνεκεν Ασπασίας
[13, 85]	ἠράσθη χήν, ὡς Κλέαρχος ἱστορεῖ	ἐν	πτώτῳ Ερωτικῶν. Τὸν δὲ παῖδα
[13, 14]	ὑμιν διανέμειν ἑκάστοτε. Αριστοφῶν δὲ	ἐν	Πυθαγοριστῇ· Εἶτ' οὐ δικαίως ἔστ'
[13, 71]	ἐν πυρὶ μὲν φωνὴν τεθοωμένου,	ἐν	πυρὶ δ' ὄμμα, σκληρὸν τριστοίχοις
[13, 71]	καὶ αἰνοτάτου βλέμμ' ὑπέμεινε κυνός,	ἐν	πυρὶ μὲν φωνὴν τεθοωμένου, ἐν
[13, 68]	τε εἰκόνα χαλκῆν τῆς Γλυκέρας	ἐν	Ροσσῷ τῆς Συρίας, οὗπερ καὶ
[13, 50]	ἐὰν μὴ καὶ Γλυκέραν στεφανῶσιν.	Ἐν	Ῥωσσῷ δὲ καὶ εἰκόνα χαλκῆν
[13, 50]	τῆς Σινώπης Ηρόδικος ὁ Κρατήτειος	ἐν	ς' Κωμῳδουμένων φησὶν ὅτι Ἄβυδος
[13, 31]	ἐν δευτέρῳ Ωρων Σαμιακῶν Τὴν	ἐν	Σάμῳ Αφροδίτην, ἣν οἵ μὲν
[13, 84]	τοῦ αὐτοῦ μνημονεύων φησί λλ'	ἐν	Σάμῳ μὲν τοῦ λιθίνου ζῴου
[13, 84]	ὁ Σηλυμβριανός. Οὗτος γὰρ τοῦ	ἐν	Σάμῳ Παρίου ἀγάλματός ἐρασθεὶς κατέκλεισεν
[13, 72]	γὰρ Δίφιλος ὁ κωμῳδιοποιὸς πεποίηκεν	ἐν	Σαπφοῖ δράματι Σαπφοῦς ἐραστὰς Αρχίλοχον
[13, 30]	δὲ περὶ τῶν τοιούτων Εφιππος	ἐν	Σαπφοῖ φησι· Οταν γὰρ ὦν
[13, 8]	Μεταγένης. Καρκίνος δ' ὁ τραγικὸς	ἐν	Σεμέλῃ, ἧς ἀρχή ὦ νύκτες,
[13, 21]	Πολέμων ἐν τῷ περὶ τῶν	ἐν	Σικυῶνι Πινάκων. Ὢ τῆς καλῆς
[13, 38]	φήσι ἐν τῷ περὶ τῆς	ἐν	Σικυῶνι Ποικίλης Στοᾶς θυγατέρα μὲν
[13, 85]	ποδῶν τοῦ θηρίου ἐτίθει αὐτὸ	ἐν	σκάφῃ. Εἰ δὲ μὴ τοῦτο
[13, 44]	ὢν δὲ καὶ βάναυσος παντελῶς	ἐν	σκυτοτομείῳ μετά τινων καθήμενος κατεσχόλαξε
[13, 71]	ἔχρη Απόλλων ἀνθρώπων εἶναι Σωκράτη	ἐν	σοφίῃ Κύπρις μηνίουσα πυρὸς μένει.
[13, 6]	εἰσιν τοιαῦται οἵας Εὔβουλός φησι	ἐν	Στεφανοπώλισιν Μὰ Δι' οὐχὶ περιπεπλασμέναι
[13, 3]	ἀφροδισίων ἢ καὶ διὰ τῆς	ἐν	ταῖς ἀδηφαγίαις ἀπεψίας, ὥστε εἰκότως
[13, 23]	Τυγχάνει μικρά τις οὔσα· φελλὸς	ἐν	ταῖς βαυκίσιν ἐγκεκάττυται. Μακρά τις·
[13, 73]	Καὶ ὁ σεμνότατος δ' Αἰσχύλος	ἐν	ταῖς Δαναίσιν αὐτὴν παράγει τὴν
[13, 12]	Ρόδιοί τε τὰ Αλίεια καὶ	ἐν	ταῖς δημοτελέσι δὲ σπονδαῖς ὡς
[13, 86]	ὀρχηστριδες, καθάπερ αὐταῖς ἔθος ἐστίν,	ἐν	ταῖς διαζώστραις γυμναὶ ὠχροῦντο, οὐκ
[13, 81]	φιλογύνης. Ιων γοῦν ὁ ποιητὴς	ἐν	ταῖς ἐπιγραφομέναις Επιδημίαις γράφει οὓτως
[13, 39]	πλειόνων ~Μάχων δ' ὁ κομῳδιοποιὸς	ἐν	ταῖς ἐπιγραφομέναις Χρείαις φησὶν οὕτως·
[13, 62]	καὶ καλὴν, ὡς Λυσίας ἱστορεῖ	ἐν	ταῖς Επιστολαῖς. Δημοσθένης δ' ἐν
[13, 20]	αὐτὸς τὸ κάλλος. Καὶ γὰρ	ἐν	ταῖς Εὐανδρίαις τοὺς καλλίστους ἐγκρίνουσι
[13, 35]	Μαραθῶν θυγάτηρ Οδάτις· περὶ ἧς	ἐν	ταῖς ἱστορίαις γέγραπται ὡς ἄρα
[13, 91]	συνεχῶς Φυλάρχου μνήμην ποιούμενος ὅτι	ἐν	ταῖς Κείων πόλεσιν οὒτε ἑταίρας
[13, 12]	καὶ νίκης. Καὶ Κρῆτες δ'	ἐν	ταῖς παρατάξεσι τοὺς καλλίστους τῶν
[13, 50]	ὅμοια δ' εἴρηκε καὶ Κλείταρχος	ἐν	ταῖς περὶ Αλέξανδρον Ιστορίαις. Ὁ
[13, 40]	~Πτολεμαῖος δ' ὁ τοῦ Αγησάρχου	ἐν	ταῖς περὶ τὸν Φιλοπάτορα Ιστορίας
[13, 79]	πεπλάσθαι φησὶν Πολέμων ὁ περιηγητὴς	ἐν	ταῖς πρὸς τὸν Νεάνθην Αντιγραφαῖς.
[13, 10]	Καμβύσης πυνθανόμενος τὰς Αἰγυπτίας γυναῖκας	ἐν	ταῖς συνουσίαις διαφέρειν τῶν ἄλλων
[13, 56]	ἐπιμελείας φάσκων τῆς δεούσης τετυχηκέναι	ἐν	ταῖς τοῦ φιλοσόφου διαθήκαις. Ὁ
[13, 61]	ὥς φησι Νικίας ὁ Νικαιεὺς	ἐν	ταῖς τῶν φιλοσόφων Διαδοχαῖς. Σοφοκλῆς
[13, 37]	Αλεξάνδρειαν μονοχίτωνας καὶ ῥυτὸν ἐχούσας	ἐν	ταῖς χερσίν. Αἱ δὲ κάλλισται
[13, 51]	Μνημονεύει τῆς Ναννίου καὶ Ἄλεξις	ἐν	Ταραντίνοις οὕτως· Νάννιον δὲ μαίνεται
[13, 68]	κατοικεῖν ἐν τοῖς βασιλείοις τοῖς	ἐν	Ταρσῷ καὶ ὁρᾷ ὑπὸ τοῦ
[13, 50]	οἰεῖν ἐν τοῖς βασιλείοις τοῖς	ἐν	Ταρσῷ καὶ προσκυνεῖσθαι ὑπὸ τοῦ
[13, 65]	προσαγούσῃ ἱερεῖον θύσειεν, νομίμου ὄντος	ἐν	ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ ἱερεῖα μὴ
[13, 86]	ἐστὶν ἐν τοῖς πότοις γίνεσθαι,	ἐν	τε τῷ ἀγοράζειν πάνυ νεανικὸς
[13, 89]	γίνεσθαι γυναῖκας τῶν πανταχοῦ γυναικῶν	ἐν	Τενέδῳ τῇ Τρωικῇ νήσῳ. ~Οἶδα
[13, 93]	ζῆτε καίτοι τοῦ ζῴου τούτου	ἐν	τέτταρσι τὴν φύσιν περιττὴν ἔχοντος,
[13, 83]	Φαρσαλία ἐν Μεταποντίῳ ὑπὸ τῶν	ἐν	τῇ ἀγορᾳ μάντεων, γενομένης φωνῆς
[13, 69]	ἐποίησε τοὐπίγραμμα Ποσείδιππος, {καίτοι} καὶ	ἐν	τῇ Αἰθιοπίᾳ πολλάκις αὐτῆς μνημονεύσας.
[13, 89]	ὄνομα Ανοῦτις, καλλίστη ἦν τῶν	ἐν	τῇ Ασίᾳ γυναικῶν καὶ ἀκολαστοτάτη.
[13, 65]	Αλῴοις ἐπὶ τῆς ἐσχάρας τῆς	ἐν	τῇ αὐλῇ Ελευσῖνι προσαγούσῃ ἱερεῖον
[13, 89]	Κυπρία, περὶ ἧς φησι Φύλαρχος	ἐν	τῇ δεκάτῃ τῶν Ιστοριῶν ὅτι
[13, 35]	τινων, ὁπότε Χάρης ὁ Μιτυληναῖος	ἐν	τῇ δεκάτῃ τῶν Ιστοριῶν περὶ
[13, 67]	τὰς ταφάς, ὥς φησι Ποσειδώνιος	ἐν	τῇ δευτέρᾳ καὶ εἰκοστῇ τῶν
[13, 37]	βασιλείαν; Εὔμαχος δὲ ὁ Νεαπολίτης	ἐν	τῇ δευτέρᾳ τῶν περὶ Αννίβαν
[13, 85]	τε ἀποδιδόναι ἐπιστάμενον. Φύλαρχος γοῦν	ἐν	τῇ δωδεκάτῃ Κοίρανος, φησίν, ὁ
[13, 32]	καὶ Θεόπομπος ἱστορεῖ καὶ Τίμαιος	ἐν	τῇ ἑβδόμῃ, αἱ Κορίνθιαι ἑταῖραι
[13, 89]	τῇ βασιλέως γυναικί. Θεόπομπος δὲ	ἐν	τῇ ἕκτῃ καὶ πεντηκοστῇ τῶν
[13, 40]	Νῦσαν. Ηρακλείδης δὲ ὁ Λέμβος	ἐν	τῇ ἕκτῃ καὶ τριακοστῇ τῶν
[13, 85]	ἐρασθῆναι λόγος, ὡς ἱστορεῖ Δοῦρις	ἐν	τῇ ἐνάτῃ. Ο δὲ λόγος
[13, 89]	γυναικῶν καὶ ἀκολαστοτάτη. Φύλαρχος δὲ	ἐν	τῇ ἐννεακαιδεκάτῃ Τιμῶσάν φησι τὴν
[13, 90]	βωμὸν ἀναστῆσαι Δήμητρι Ελευσινίᾳ, ἧς	ἐν	τῇ ἑορτῇ καὶ τὸν τοῦ
[13, 85]	τῷ λιμένι πλῆθος δελφίνων ἐφάνη	ἐν	τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ μικρὸν ἀπωτέρω
[13, 80]	φησι γενέσθαι Τάλων. Διότιμος δ'	ἐν	τῇ Ηρακλείᾳ Εὐρυσθέα φησὶν Ηρακλέους
[13, 36]	ὅμοιον ἱστορεῖ γενέσθαι καὶ Αριστοτέλης	ἐν	τῇ Μασσαλιωτῶν Πολιτείᾳ οὕτως· Φωκαεῖς
[13, 85]	τὴν θάλατταν γιγνομένης κατὰ τύχην	{ἐν	τῇ Μιλήτῳ} ἐν τῷ λιμένι
[13, 75]	Αχιλλέως πρὸς Πάτροκλον, ὃ δ'	ἐν	τῇ Νιόβῃ τὸν τῶν παίδων·
[13, 85]	Κοίρανος. Τελευτήσαντος δ' αὐτοῦ γηραιοῦ	ἐν	τῇ πατρίδι καὶ τῆς ἐκφορᾶς
[13, 89]	τῷ ἐπιγραφομένῳ Συναγωγή. Δίνων δ'	ἐν	τῇ πέπτῃ τῶν Περσικῶν τῆς
[13, 34]	ἐπιφανὲς καὶ πολλοῖς ἐγνωσμένου τῶν	ἐν	τῇ πόλει. Ανάθημα δ' αὐτῆς
[13, 24]	λέγων· Δεινά, δεινὰ κοὐκ ἀνασχετὰ	ἐν	τῇ πόλει πράττουσιν οἱ νεώτεροι.
[13, 12]	ἄλλου δὲ οὐδενός. Διὸ καὶ	ἐν	τῇ Πολιτείᾳ ἔφη τὸν Ερωτα
[13, 67]	προσδοκίαν λαβεῖν αὐτόν; Θεόπομπος δ'	ἐν	τῇ πρὸς Αλέξανδρον Επιστολῇ τὴν
[13, 87]	μουσουργούς, ὡς δῆλον ποιεῖ Παρμενίων	ἐν	τῇ πρὸς Αλέξανρον Επιστολῇ, ἣν
[13, 83]	τὴν ἀσπίδα ταύτην ἐν Δελφοῖς	ἐν	τῇ στοᾳ. Εν δὲ τῷ
[13, 4]	καὶ Αριάδνην ἥρπασεν. Ιστρος γοῦν	ἐν	τῇ τεσσαρεκαιδεκάτῃ τῶν Αττικῶν καταλέγων
[13, 64]	Φύλαρχος καὶ περὶ Μύστας ἱστορεῖ	ἐν	τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ οὕτως Μύστα Σελεύκου
[13, 37]	ὢν πρὸς ἀφροδίσια. Πολύβιος δὲ	ἐν	τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τῶν Ιστοριῶν Κλεινοῦς
[13, 59]	Αφροδίτην ἀπ' αὐτῆς ἐπλάσατο καὶ	ἐν	τῇ τοῦ Ερωτος βάσει τῇ
[13, 55]	μὲν ἡδὶ Μεγακλέους. Τίμαιος δ'	ἐν	τῇ τρισκαιδεκάτῃ τῶν Ιστοριῶν ἐξ
[13, 92]	πᾶσαν τὴν Ιστορίαν. Εἰπόντος δ'	ἐν	τῇ τρίτῇ καὶ εἰκοστῇ» ὁ
[13, 37]	Θεμιστοκλέα. Νεάνθης δ' ὁ Κυζικηνὸς	ἐν	τῇ τρίτῃ καὶ τετάρτῃ τῶν
[13, 84]	ὡς ἱστορεῖ Δοῦρις ὁ Σάμιος	ἐν	τῇ τρίτῃ τῶν περὶ Αγαθοκλέα
[13, 12]	τῶν παρατάξεων Ερωτι προθύονται, ὡς	ἐν	τῇ τῶν παραταττομένων φιλίᾳ κειμένης
[13, 24]	δὲ τετρεμαίνοντα καὶ φοβούμενον {Δεδιότα,	ἐν	τῇ χειρὶ τὴν ψυχὴν ἔχοντα}
[13, 44]	παλαιστὴς ἐνέτυχέν τις τῶν ἀεὶ	ἐν	τοῖς ἀγῶσιν ἐπιμελῶς ἡττῶμένων· ὃς
[13, 46]	ὡς καὶ Λυγκεὺς ὁ Σάμιος	ἐν	τοῖς Απομνημονεύμασιν ἱστορεῖ. Εν ἀγῶνι
[13, 14]	πόθῳ, ποιητικούς, ἰταμούς, προθύμους, εὐπόρους	ἐν	τοῖς ἀπόροις, βλέποντας ἀθλιωτάτους. Θεόφιλος
[13, 90]	διατεθέντα περὶ οὗ ἱστορῶν Νικίας	ἐν	τοῖς Αρκαδικοῖς διαθεῖναί φησι αὐτὸν
[13, 90]	σωφροσύνης γίνεσθαι καὶ οἰκονομίας, ὥσπερ	ἐν	τοῖς βαρβάροις ἑτέρωθι δὲ κάλλους,
[13, 50]	Αθήνηθεν· ἣν καὶ έλθοῦσαν οἰεῖν	ἐν	τοῖς βασιλείοις τοῖς ἐν Ταρσῷ
[13, 68]	μέλλει. Παρέδωκέν τε αὐτῇ κατοικεῖν	ἐν	τοῖς βασιλείοις τοῖς ἐν Ταρσῷ
[13, 46]	τοὺς νέους, ὥς φησι Σάτυρος	ἐν	τοῖς Βίοις, ὑποτυχοῦσα ἡ Γλυκέρα
[13, 70]	τῶν ποιητῶν, ὥς φησι Κλέαρχος	ἐν	τοῖς Ερωτικοῖς, τῆς βαρβάρου Λυδῆς
[13, 31]	ἀπὸ τῆς ὥρας. Εὐάλκης δ'	ἐν	τοῖς Εφεσιακοῖς καὶ ἐν Εφέσῳ
[13, 35]	καὶ τὸν μῦθον τοῦτον ζωγραφοῦσιν	ἐν	τοῖς ἱεροῖς καὶ τοῖς βασιλείοις,
[13, 82]	~Καὶ Ιερώνυμος δ' ὁ Ρόδιος	ἐν	τοῖς Ιστορικοῖς Υπομνήμασίν φησι ὅτι
[13, 21]	ποιητοῦ τὴν κνήμην φορῶν, ὃς	ἐν	τοῖς καπηλείοις καὶ τοῖς πανδοκείοις
[13, 21]	πάγον. Σὺ δὲ, ὦ σοφιστά,	ἐν	τοῖς καπηλείοις συναναφύρῃ οὐ μετὰ
[13, 54]	πᾶσι δὲ τοῖς Ἐπικουρείοις συνῆν	ἐν	τοῖς κήποις, Ἐπικούρῳ δὲ καὶ
[13, 53]	πᾶσι δὲ τοῖς Ἐπικουρείοις συνῆν	ἐν	τοῖς κήποις, Ἐπικούρῳ δὲ καὶ
[13, 77]	παιδικὰ δαιμονίως ἐπτόηνται. Εχεμένης γοῦν	ἐν	τοῖς Κρητικοῖς οὺ τὸν Δία
[13, 92]	φιλοσοφίαν οὔτε> ῥητορικὴν διὰ τὰς	ἐν	τοῖς λόγοις ὑμῶν φιλοτιμίας καὶ
[13, 92]	φιλοσοφεῖς. Αλλὰ τούς γε φιλοσόφους	ἐν	τοῖς λόγοις φρονοῦντας εὑρίσκω μόνον,
[13, 59]	ὄντως μᾶλλον ἡ Φρύνη καλὴ	ἐν	τοῖς μὴ βλεπομένοις. Διόπερ οὐδὲ
[13, 31]	ποτε θύσαντας, ὡς ἱστορεῖ Νεάνθης	ἐν	τοῖς Μυθικοῖς, καὶ μεθυσθένθας ἑταίρας
[13, 92]	ὥς φησι Δημήτριος ὁ Μάγνης	ἐν	τοῖς Ομωνύμοις. ~Συνελόντι δὲ εἰπεῖν
[13, 42]	δοκεῖ τῶν ἀγρίων ὑμῖν ποτε	ἐν	τοῖς ὄρεσι τάχιστα θηρίον τρέχειν;
[13, 28]	ἧς φησιν ὁ Αθηναῖος Απολλόδωρος	ἐν	τοῖς περὶ Θεῶν οὕτως. Εταίραν
[13, 1]	ὥς φησι Λυκόφρων ὁ Χαλκιδεὺς	ἐν	τοῖς περὶ Κωμῳδιας. Ημεις οὖν
[13, 2]	ἡμῶν ἑστιάτωρ ἐπαινῶν Επμιππον ἔφη	ἐν	τοῖς περὶ Νομοθετῶν ἱστορεῖν ὅτι
[13, 2]	ἀγαγέσθαι. Κλέαρχος δ' ὁ Σολεὺς	ἐν	τοῖς περὶ Παροιμιῶν ἐν Λακεδαίμονιν
[13, 67]	παρέπεμπε τὸ σῶμα. Δικαίαρχος δ'	ἐν	τοῖς περὶ τῆς εἰς Τροφωνίου
[13, 50]	συνοῦσα· περὶ ἦς φησιν Θεόπομπος	ἐν	τοῖς περὶ τῆς Χίας Ἐπιστολῆς,
[13, 10]	πείθει πολεμῆσαι Αἰγυπτίοις. Δίνων δ'	ἐν	τοῖς Περσικοῖς καὶ Λυκέας ὁ
[13, 3]	τὴν βασιλίδα, ὥς φησιν Δίνων	ἐν	τοῖς Περσικοῖς, ὑπὸ τῶν παλλακίδων
[13, 86]	τῆς αὐλητρίδος, καθάπερ ἔθος ἐστὶν	ἐν	τοῖς πότοις γίνεσθαι, ἐν τε
[13, 86]	εἶναι σφόδρα μέχρι τινὸς διατηροῦσιν	ἐν	τοῖς πότοις τὸ τοιοῦτον εἶθ'
[13, 76]	πρᾶξιν. Διόπερ καὶ ὁ Τίμων	ἐν	τοῖς Σίλλοις ἔφη Ὥρη ἐρᾶν,
[13, 86]	ἀνημερώτεροι. Καίτοι Περσαίου τοῦ Κιτιέως	ἐν	τοῖς Συμποτικοῖς Υπομνήμασιν βοῶντος καὶ
[13, 3]	ἦσαν οὗτοι ἐκλελυμένοι τοῖς σώμασι	ἐν	τοῖς τῆς νεότητος χρόνοις ἢ
[13, 93]	ὁποῖίον φησι Λυσίας ὁ ῥήτωρ	ἐν	τοῖς τῶν Συμβολαίων λόγοις ὃν
[13, 16]	Δώρων ἐπεμαίετο θυμός. ~Ηγήσανδρος δ'	ἐν	τοῖς Υπομνήμασι τῶν ἡδυσμάτων φησὶν
[13, 23]	ξυλήφιον μυρρίνης ἔχουσα λεπτὸν ὀρθὸν	ἐν	τοῖς χείλεσιν· ὥστε τῷ χρόνῳ
[13, 92]	τοῖς λόγοις φρονοῦντας εὑρίσκω μόνον,	ἐν	τοῖσι δ' ἔργοις ὄντας ἀνοήτους
[13, 78]	Αθηναῖος ἐποίησε ὁ ἐπικληθεὶς Χαλκοῦς	ἐν	τοῦς Ελεγείοις. Εστὶν δὲ ὁ
[13, 62]	θυγάτριον. Μνημονεύει δ' αὐτῆς Στράττις	ἐν	τούτοις Καὶ τὴν Λαγίσκαν τὴν
[13, 66]	δὲ καὶ Αρχίλοχος περὶ αὐτῆς	ἐν	τούτοις Συκῆ πετραίη πολλὰς βόσκουσα
[13, 62]	αὐτῆς, καταλέγων καὶ ἄλλας ἑταίρας	ἐν	τούτοις. Φιλύρα γέ τοι ἐπαύσατο
[13, 71]	οἷα μέλισσα πολυπρήωνα Κολώνην λείπουσ'	ἐν	τραγικαῖς ᾖδε χοροστασίαις Βάκχον καὶ
[13, 45]	ποιητά μοι, τί βουλόμενος ἔγραψας	ἐν	τραγῳδίᾳ» Ερρ' αἰσχροποιέ; Καταπλαγεὶς δ'
[13, 10]	Περσικοῖς καὶ Λυκέας ὁ Ναυκρατίτης	ἐν	τρίτῃ Αἰγυπτιακῶν τὴν Νειτῆτιν Κύρῳ
[13, 25]	καὶ Νίκανδρος ὁ Κολοφώνιος ἱστορεῖ	ἐν	τρίτῳ Κολοφωνιακῶν φάσκων αὐτὸν καὶ
[13, 89]	σκιεροῖς τέρμασι γυμνασίου. Ησίοδος δ'	ἐν	τρίτῳ Μελαμποδίας τὴν ἐν Εὐβοίᾳ
[13, 56]	τῇ Ἐλπινίκῃ μιχθῆναι. Πυθαίνέτος δ'	ἐν	τριτῳ περὶ Αἰγίνης Περίανδρόν φησιν
[13, 5]	περιήγετο παλλακάς, ὡς ἱστορεῖ Δικαίαρχος	ἐν	τρίτῳ περὶ τοῦ τῆς Ελλάδος
[13, 38]	ὡς ὁ αὐτὸς ἱστορεῖ Καρύστιος	ἐν	τρίτῳ Υπομνημάτων. Δημήτριος δ' ὁ
[13, 21]	διαιτᾷ, καίτοι Ισοκράτους τοῦ ῥήτορος	ἐν	τῷ Αρεοπαγιτικῷ εἰρηκότος· ἐν καπηλείῳ
[13, 62]	φησι. Μνημονεύει αὐτῆς καὶ Αριστοφάνης	ἐν	τῷ Γηρυτάδῃ. Μήποτε δὲ κἀν
[13, 15]	ὁ περιπατητικὸς οὐ κακῶς εἰρηκέναι	ἐν	τῷ δευτέρῳ περὶ τῶν Ερωτικῶν
[13, 65]	λέγει Αρχίαν τὸν ἱεροφάντην ἐξελεγχθέντα	ἐν	τῷ δικαστηρίῳ ὡς ἀσεβοῦντα καὶ
[13, 22]	ἑκάστῳ τῆς θύρας ἀπεκλειόμην. Καὶ	ἐν	τῷ ἐπιγραφομένῳ δ' Ορεσταυτοκλείδης ὁ>
[13, 84]	μνημονεύει καὶ Αλεξις ὁ ποιητὴς	ἐν	τῷ ἐπιγραφομένῳ δράματι Γραφῇ λέγων
[13, 23]	ἀπόπληκτος οὐδ' ἐξέρχεται. ~Αλεξις δ'	ἐν	τῷ ἐπιγραφομένῳ δράματι Ισοστάσιον τὴν
[13, 94]	φασίν. ~Αλλ' ὅ γε Λυσίας	ἐν	τῷ ἐπιγραφομένῳ λόγώ οὑτωσὶ Πρὸς
[13, 56]	χρόνους γενόμενος καὶ ἑωρακὼς αὐτόν,	ἐν	τῷ ἐπιγραφομένῳ περὶ Θεμιστοκλέους καὶ
[13, 89]	ὥς φησιν Ιππίας ὁ σοφιστὴς	ἐν	τῷ ἐπιγραφομένῳ Συναγωγή. Δίνων δ'
[13, 14]	ποιητὴς καὶ περὶ τῶν ἐρώντων	ἐν	τῷ ἐπιφραφομένῷ Τραυματίᾳ φησὶν οὕτως·
[13, 85]	Τὸν δὲ παῖδα τοῦτον Θεόφραστος	ἐν	τῷ Ερωτικῷ Αμφίλοχον καλεῖσθαί φησι
[13, 21]	Αμάσιος τοῦ Ηλείου, ὃν Θεόφραστος	ἐν	τῷ Ερωτικῷ περὶ τοὺς ἔρωτας
[13, 14]	πτέρυγας αὐτὸν ζωγραφεῖν. ~(Θεόφραστος δ'	ἐν	τῷ Ερωτικῷ Χαιρήμονά φησι τὸν
[13, 80]	περὶ οὗ Αντίγονος ὁ Καρύστιος	ἐν	τῷ Ζήνωνος Βίῳ γράφει οὕτως
[13, 34]	ὥς φησιν Λυσίας ὁ ῥήτωρ	ἐν	τῷ κατ' αὐτοῦ λόγῳ, καὶ
[13, 50]	καὶ τούτων. Δημοσθένης μὲν γὰρ	ἐν	τῷ κατὰ Ανδροτίωνος Σινώπης μέμνηται
[13, 52]	φής, Κύνουλκε, καὶ Ὑπερείδης μέμνηται	ἐν	τῷ κατὰ Αρισταγόρας β' λέγων
[13, 50]	θύρας ἑστῶσα ἐφθειρίζετο. Ὑπερείδης δ'	ἐν	τῷ κατὰ Αρισταγόρας φησί Καὶ
[13, 62]	αὐλοτρύπην αὐτόν Καὶ Λυσίας δ'	ἐν	τῷ κατὰ Λαίδος, εἰ γνήσιος
[13, 51]	ἄλλο δὲ οὐδέν. Καὶ Λυκοῦργος	ἐν	τῷ κατὰ Λεωκράτους Εἰρηνίδος έταίρας
[13, 50]	αἰτίαν. Ὁ δ' αὐτὸς Ὑπερείδης	ἐν	τῷ κατὰ Μαντιθέου αίκίας περὶ
[13, 31]	εἶναι. Δημοσθένης δ' ὁ ῥήτωρ	ἐν	τῳ κατὰ Νεαίρας λόγῳ, εἰ
[13, 65]	τῷ Αἰγιαλεῖ, ὥς φησι Δημοσθένης	ἐν	τῷ κατὰ Νεαίρας. Ὃς καὶ
[13, 62]	ἐν ταῖς Επιστολαῖς. Δημοσθένης δ'	ἐν	τῷ κατὰ Νεαίρας τὴν Μετάνειραν
[13, 51]	Λεωκράτει. Ναννίου δὲ ὙπερεΙδης μνημονεύει	ἐν	τῷ κατὰ Πατροκλέους. Αὕτη δὲ
[13, 21]	ἐμελέτων, οὐ βωμολοχεύσθαι. Υπερείδης δὲ	ἐν	τῷ κατὰ Πατροκλέους, εἰ γνήσιος
[13, 30]	εἴρηκεν καὶ Αἰσχίνης ὁ ῥήτωρ	ἐν	τῷ κατὰ Τιμάρχου. ~Περὶ δὲ
[13, 62]	Τὴν δὲ Ναίδα ταύτην Λυσίας	ἐν	τῷ κατὰ Φιλωνίδου βιαίων, εἰ
[13, 60]	Ολύνθιος ὑποκριτὴς Παμφίλῃ. Αριστογείτων δὲ	ἐν	τῷ κατὰ Φρύνης τὸ κύριόν
[13, 85]	κατὰ τύχην {ἐν τῇ Μιλήτῳ}	ἐν	τῷ λιμένι πλῆθος δελφίνων ἐφάνη
[13, 19]	καὶ τὸν ὄρρον τοὺς ἀκολουθοῦντας	ἐν	τῷ Λυκείῳ μετὰ σοφιστῶν, νὴ
[13, 84]	Παρίου ἀγάλματός ἐρασθεὶς κατέκλεισεν αὑτὸν	ἐν	τῷ ναῷ, ὡς πλησιάσαι δυνησόμενος
[13, 86]	λέγοντος περὶ ἀφροδισίων ἁρμοστὸν εἶναι	ἐν	τῷ οἶνῳ μνείαν ποιεῖσθαι καὶ
[13, 90]	φησι αὐτὸν Κύψελον, πόλιν κτίσαντα	ἐν	τῷ πεδίῳ περὶ τὸν Αλφειόν
[13, 95]	τούτου τεθνεῶτος. Οὓτω δ' οἱ	ἐν	τῷ Πειραιεῖ διάκεινται ὥστε πολὺ
[13, 84]	ὥς φησιν Αδαῖος ὁ Μιτυληναῖος	ἐν	τῷ περὶ Αγαλματοποιῶν. Πολέμων δὲ
[13, 66]	Ιωνες ἀγασθέντες, ὥς φησι Μενέτωρ	ἐν	τῷ περὶ Αναθημάτων, Πασιφίλαν ἐκάλεσαν
[13, 56]	μέχρι θανάτου, ὥς φησιν Ἕρμιππος	ἐν	τῷ περὶ Ἀριστοτέλους πρώτῳ, ἐπιμελείας
[13, 21]	Ασκληπιάδης εἴρηκεν ὁ τοῦ Αρείου	ἐν	τῷ περὶ Δημητρίου τοῦ Φαληρέως
[13, 37]	ὄνομα Αβροτόνου; ὡς Αμφικράτης ἱστορεῖ	ἐν	τῷ περὶ Ενδόξων Ανδρῶν συγγράμματι·
[13, 78]	ὥς φησιν Ηρακλείδης ὁ Ποντικὸς	ἐν	τῳ περὶ Ερωτικῶν. Οὗτοι φανέντες
[13, 60]	ἐν Δελφοῖς Αναθημάτων. ~Απολλόδωρος δ'	ἐν	τῷ περὶ Εταιρῶν δύο ἀναγράφει
[13, 60]	ἡ ἑταίρα» ὡς ἱστορεῖ Καλλίστρατος	ἐν	τῷ περὶ Εταιρῶν. Εἴρηκεν δὲ
[13, 70]	τὸν βουλόμενον, ὥς φησι Γοργίας	ἐν	τῷ περὶ Εταιρῶν. Επὶ τούτοις
[13, 50]	ὀφθαλμοὺς μεγάλους εἶχον. Αντιφάνης δὲ	ἐν	τῷ περὶ Ἑταιρῶν Νικοστρατίδα φησὶν
[13, 51]	Οὐκ ἐπείρα Νάννιον; Αντιφάνης δὲ	ἐν	τῷ περὶ Ἑταιρῶν Προσκήνιον, φησίν,
[13, 2]	ἐνδόσιμον Αριστοτέλης ἔδωκεν ἱρτορῶν τοῦτο	ἐν	τῷ περὶ Εὐγενείας Εἰ μὴ
[13, 21]	τὸν Κυρηναῖον, ὅν φησι Θεόφραστος	ἐν	τῷ περὶ Εὐδαιμονίας περιιόντα ἐπαγγέλλεσθαι
[13, 86]	Φησὶν γὰρ Αντίγονος ὁ Καρύστιος	ἐν	τῷ περὶ Ζήνωνος γράφων ὧδε
[13, 62]	καὶ οὐ Λαίς. Ερμιππος δ'	ἐν	τῷ περὶ Ισοκράτους προβαίνοντά φησι
[13, 32]	καὶ Χαμαιλέων ὁ Ηρακλεώτης ἱστορεῖ	ἐν	τῷ περὶ Πινδάρου, ὅταν ἡ
[13, 72]	τὸν Κροίσου πατέρα. Χαμαιλέων δ'	ἐν	τῷ περὶ Σαπφοῦς καὶ λέγειν
[13, 92]	ἡ Λακεδαιμονίων, ὡς Χαμαιλέων φησὶ	ἐν	τῷ περὶ Σιμωνίδου, οὐ προσίενται
[13, 83]	σπείρων λωποδύτην ἀπάγεις. ~Θεόπομπος δὲ	ἐν	τῷ περὶ συληθέντων ἐκ Δελφῶν
[13, 80]	Αλέξανδρος ὁ βασιλεύς. Δικαίαρχος γοῦν	ἐν	τῷ περὶ τῆς ἐν Ιλίῳ
[13, 38]	τὴν δὲ Λάμιαν Πολέμων φήσι	ἐν	τῷ περὶ τῆς ἐν Σικυῶνι
[13, 77]	ἢ Ζηνεύς φησιν ὁ Χῖος	ἐν	τῳ περὶ τῆς πατρίδος συγγράματι.
[13, 5]	οἷς ἐβασίλευεν, ὥς φησι Σάτυρος	ἐν	τῷ περὶ τοῦ Βίου αὐτοῦ,
[13, 15]	ὡς Αντίγονος ὁ Καρύστιος ἱστορεῖ	ἐν	τῷ περὶ τοῦ Βίου αὐτου.
[13, 10]	πόλεμος ὀνομαζόμενος, ὥς φησι Καλλισθένης	ἐν	τῷ περὶ τοῦ Ιεροῦ Πολέμου
[13, 55]	κέχρηνται. Νυμφόδωρος δ' ὁ Συρακόσιος	ἐν	τῷ περὶ τῶν έν Σικελίᾳ
[13, 34]	ὥς φησι Πολέμων ὁ περιηγητὴς	ἐν	τῷ περὶ τῶν ἐν Λακεδαίμονι
[13, 21]	ὡς ταῦτα καλῶς γραφόντων Πολέμων	ἐν	τῷ περὶ τῶν ἐν Σικυῶνι
[13, 63]	ἑταίρας ἔχει λόγος. Αὐτὸς γοῦν	ἐν	τῷ περὶ Χρυσίου λόγῳ προαγήοχε
[13, 80]	καὶ τελευτήσαντα αὐτὸν (συνεχῶς γὰρ	ἐν	τῷ ποταμῷ τούτῳ ἀπελούετο) θάψας
[13, 51]	κοὐχ ἑταίρας ἀρραβών. ~Λυσίας δ'	ἐν	τῷ πρὸς Λαίδα, εἴ {γε}
[13, 16]	ἀλήθειαν γάρ, καθάπερ φησί Κλέαρχος	ἐν	τῷ πρώτῳ τῶν Ερωτικῶν, Λυκοφρονίδην
[13, 84]	ἐπιγραφόμενον Ελλαδικὸν Ἐν Δελφοῖς, φησίν,	ἐν	τῷ Σπινατῶν θησαυρῷ παίδές εἰσιν
[13, 27]	εἶ κἄγροικος αἰσχροεπῶν· ἔα ἐπαρίστερ'	ἐν	τῷ στόματι τὴν γλῶσσαν φορεῖς
[13, 18]	ὥς φησιν ὑμῶν ὁ Χρύσιππος	ἐν	τῷ τετάρτῳ περὶ τοῦ Καλοῦ
[13, 89]	Θεόφραστος εἴρηκεν. Καὶ Νυμφόδωρος δ'	ἐν	τῷ τῆς Ασίας Περίπλῳ καλλίονάς
[13, 70]	ἔγραψεν ἐλεγειακὰ τρία βιβλία, ὧν	ἐν	τῷ τρίτῳ κατάλογον ποιεῖται ἐρωτικῶν,
[13, 48]	φιλοσόφων. Ἀνέγραψε δ' αὐτὸν Καλλίμαχος	ἐν	τῷ τρίτῳ πίνακι τῶν Νόμων
[13, 37]	ὡς ἱστορεῖ ὁ Εὐεργέτης Πτολεμαῖος	ἐν	τῷ τρίτῳ τῶν Υπομνημάτων, πλείστας
[13, 14]	ἀπόροις, βλέποντας ἀθλιωτάτους. Θεόφιλος δ'	ἐν	τῷ Φιλαύλῳ· Τίς φησὶ τοὺς
[13, 44]	παρ' αὐτῆς μηδέποτε τοῦ σχήματος,	ἐν	τῷδε δ' ἑτέρους ἐντρυφᾶν μαστιγίας.
[13, 30]	τοιοῦτος οἷον Αλεξις ἢ Αντιφάνης	ἐν	Υπνῳ παράγει· Διὰ ταῦθ' ὁ
[13, 7]	κάμνειν λέγουσ' ἑκάστοτε. Ξέναρχος δ'	ἐν	Υπνῳ φησίν· εἶτ' εἰσὶν οἱ
[13, 31]	ἑτέραν αἰτίαν, ἧς μνημονεύει Ηγήσανδρος	ἐν	Υπομνήμασι γράφων ὧδε· Τὴν τῶν
[13, 8]	αὑτὸν ἐνέβαλεν κακόν. Καὶ Αντιφάνης	ἐν	Φιλοπάτορι γεγάμηκε δήπου. Β. Τὶ
[13, 33]	ἄγουσιν αὐτόθι αἱ ἑταῖραι, Αλεξις	ἐν	Φιλούσῃ φησίν· Αφροδίσι' ἦγε ταῖς
[13, 81]	γράφει οὓτως Σοφοκλεῖ τῷ ποιητῇ	ἐν	Χίῳ συνήντησα, ὅτε ἔπλει εἰς
[13, 8]	πρὸς ἄλλον ἀπιτέον. ~Εὔβουλος δ'	ἐν	Χρυσίλλᾳ· Κακὸς κακῶς ἀπόλοιθ' ὅστις
[13, 52]	Ναννάριον ἔσχηκας ὡραίαν σφόδρα. Φιλέταιρος	ἐν	Χυναγίδι· οὐχὶ Κερκώπη μὲν ἤδη
[13, 51]	αὐτήν ὡς μέθυσον. Μένανδρος δ'	ἐν	Ψευδηρακλεῖ φησιν· Οὐκ ἐπείρα Νάννιον;
[13, 47]	ἐμπέπτωκεν. Ἐπιδόντος δέ τινος οἶνον	ἐν	ψυκτηριδίῳ μικρὸν καὶ εἰπόντος ὅτι
[13, 77]	τὸν τόπον δεικνύντες Αρπάγιον καλοῦσιν,	ἐν	ῷ καὶ μυρρίναι διάφοροι πεφύκασιν.
[13, 62]	Μήποτε δὲ κἀν τῷ Πλούτῳ	ἐν	ῷ λέγει Ἐρᾷ δὲ Λαὶς
[13, 26]	νόμον, Επικράτης φησὶν ἐν Αντιλαίδι,	ἐν	ᾧ δράματι καὶ περὶ τῆς
[13, 80]	ἰδόντα ἐπὶ τῷ Κηφισῷ νηχόμενον	ἐν	ᾧ καὶ τελευτήσαντα αὐτὸν (συνεχῶς
[13, 33]	τὸ παρὰ τὴν θυσίαν ᾀσθέν,	ἐν	ᾧ τὴν ἀρχὴν εὐθέως πεποίηται
[13, 10]	γυναικῶν τὸν> Ολυμπιάδος καὶ Εὐρυδίκης.	ἐν	ᾧ τὴν μὲν βακχικώτερον μετὰ
[13, 2]	ὕβριν φεύγοντες φιλοστοργῶσί τε καὶ	ἐν	ὥρᾳ προσίωσιν τοῖς γάμοις. Εν
[13, 5]	τινος ὅτι μισογύνης ἐστὶν Εὐριπίδης,	ἔν	γε ταῖς τραγῳδίαις, ἔφη ὁ
[13, 5]	τραγῳδίαις, ἔφη ὁ Σοφοκλῆς ἐπεὶ	ἔν	γε τῇ κλίνῃ φιλογύνης. ~Αἱ
[13, 48]	τοῦ παρασίτου Λαγυνίωνος ἐπίκλην καταπεσόντος	ἔν	τινι κονιάματι, Καὶ γὰρ σύ,
[13, 61]	Τῆς δὲ Θεωρίδος μνημονεύει λέγων	ἔν	τινι στασίμῳ οὕτως φίλη γὰρ
[13, 49]	πολλῶν ἐτῶν» ἔφη. Ζητουμένου δὲ	ἔν	τινι συμποσίῳ διὰ τίνα αἰτίαν
[13, 35]	τοὺς γάμους συνετέλουν καὶ καταλιπὼν	ἔν	τινι τόπῳ αὐτῷ ἅρματι τὸν
[13, 75]	τὰς διατθριβάς. Διὸ καὶ λέγειν	ἔν	τινι τῶν μελῶν· Ερως με
[13, 6]	πρὸς αἴθραν συντεμόντι δ' οὐδὲ	ἓν	ἔσθ' ἑταίρας ὅσα περ ἔστιν
[13, 7]	ἄρχειν ἐχρῆν ἀμελοῦσιν, ἐπιορκοῦσιν, οὐδὲ	ἓν	κακὸν ἔχουσι καὶ κάμνειν λέγουσ'
[13, 43]	πέμψαντος αὐτῃ χιόνα σαπέδρην θ'	ἕνα,	αἰσχυνομένη τὰ δῶρα μή τις
[13, 60]	σώματος καὶ τῶν δικαστῶν καθ'	ἕνα	δεξιουμένη μετὰ δακρύων διέσωσε τὴν
[13, 75]	παίδεια καὶ παιδικά. Οὕτω δ'	ἐναγώνιος	ἦν ἡ περὶ τὰ ἐρωτικὰ
[13, 76]	ἄρα καὶ Τενέδῳ Πειθώ τ'	ἔναιεν	καὶ Χάρις υἱὸν Αγησιλάου. ~Ολως
[13, 81]	γὰρ ὁ ζωγράφος χρώματι πορφυρέῳ	ἐναλείψειε	τουδὶ τοῦ παιδὸς τὰς γνάθους,
[13, 18]	καὶ πάντα τῷ πώγωνι δρᾶν	ἐναντία,	ἢ πλουσιακὸν τούτῳ τι> προσπίπτει
[13, 15]	δοῦναι, αὐτοὶ καταρροφεῖτε κᾆθ' ἁλίσκεσθε	ἐναντία	πράσσοντες οἷς τραγῳδεῖτε, παιδοπῖπαι ὄντες
[13, 70]	Ιππίαν τὸν τὺραννον οὐδὲν ἐξειποῦσα	ἐναπέθανεν	ταῖς βασάνοις. Στρατοκλῆς δ' ὁ
[13, 85]	ὡς ἱστορεῖ Δοῦρις ἐν τῇ	ἐνάτῃ.	Ο δὲ λόγος ἐστὶν αὐτῷ
[13, 57]	Ἔχων δὲ καὶ ἄλλα μαρτύρια	ἐνατίθεμαι	τὰ νῦν, ἕως ἂν ἀπομνημονεύσω
[13, 35]	αὐτῷ ἅρματι τὸν ἁρματηλάτην προῆγεν	ἐνδεδυκὼς	στολὴν Σκυθικήν. Καὶ παρελθὼν εἰς
[13, 73]	ξηρὸν πέδον ἄκαρπον αὐχμῳ νοτίδος	ἐνδεῶς	ἔχῃ. Ερᾷ δ' ὁ σεμνὸς
[13, 44]	σπονδὰς ποοῦ καὶ στρῶσον ἡμῖν	ἔνδον.	Ἣ δ' ἐπιδέξιον βουλόμενον εἶναι
[13, 22]	τε τοιαύταισι παγίσι τοῦ βίου	ἔνδον	κάθητ' ἀπόπληκτος οὐδ' ἐξέρχεται. ~Αλεξις
[13, 7]	Ἣ μὲν νόμῳ γὰρ καταφρονοῦσ'	ἔνδον	μένει, ἣ δ' οἶδεν ὅτι
[13, 31]	τοῦ παιδοποιεῖσθαι γνησίως καὶ τῶν	ἔνδον	φύλακα πιστὴν ἔχειν. ~Καταλέξω δέ
[13, 23]	χαίρῃ γελώσα, διατελεῖ τὴν ἡμέραν	ἔνδον,	ὥσπερ τοῖς μαγείροις ἅ παράκειθ'
[13, 12]	θεοῦ σεμνότητα ἐμφαίνων, ἀσπαζομένων θάνατον	ἔνδοξον	ἀντ' αἰσχροῦ καὶ ἐπονειδίστου βίου.
[13, 70]	οἱ τὰ Αργολικὰ γράψαντες ἱστοροῦσιν.	Ενδοξος	δ' ἐστὶν καὶ Λέαινα ἡ
[13, 70]	ἡ Αργεία ἑταίρα καὶ αὐτὴ	ἔνδοξος,	τὸ γένος ἀπὸ τῶν Ατρειδῶν
[13, 84]	Μεταποντίνων γυναῖκας καὶ παρθένους τὰς	ἐνδοξοτάτας	καὶ καλλίστας διακοσίας, ὡς ἱστορεῖ
[13, 51]	οὕτως προσαγορευομένην τὴν πόρνην, πανηγύρεως	ένδοξοτάτης	ὀνόματι κεχρημένην· ἐκεκώλυτο γὰρ τὰ
[13, 69]	αὐτοῖσιν ὀλέθρου κοὐχ ἑταίρας ἀρραβών.	~Ενδόξους	δὲ ἑταίρας καὶ ἐπὶ κάλλει
[13, 37]	Αμφικράτης ἱστορεῖ ἐν τῷ περὶ	Ενδόξων	Ανδρῶν συγγράμματι· Αβρότονον Θρηίσσα γυνή
[13, 2]	ὁ περιπατητικός, Αριστόξενος, οἷς τὸ	ἐνδόσιμον	Αριστοτέλης ἔδωκεν ἱρτορῶν τοῦτο ἐν
[13, 19]	ἀλλα καὶ ἕξει. Βουλόμενοι γὰρ	ἐνδύεσθαι	τὴν αὐτάρκειαν καὶ τὴν εὐτέλειαν
[13, 17]	τὸν Υπνον φήσας ἐρᾶν τοῦ	Ενδυμίωνος	οὐδὲ καθεύδοντος αὐτοῦ κατακαλύπτει τοὺς
[13, 59]	θοἰμάτιον καὶ λύσασα τὰς κόμας	ἐνέβαινε	θαλάττῃ· καὶ ἀπ' αὐτῆς Απελλῆς
[13, 8]	λαβὼν εἰς προὖπτον εἰδως αὑτὸν	ἐνέβαλεν	κακόν. Καὶ Αντιφάνης ἐν Φιλοπάτορι
[13, 39]	τῷ βασιλεῖ, νάδρον τινὰ διένευσ'	ἐνεγκεῖν	εὐχερῆ, τῇ χειρί τε ταἰδοῖον
[13, 31]	φησί· Τὰς μὲν ἑταίρας ἡδονῆς	ἕνεκα	ἔχομεν, τὰ δὲ παλλακὰς τῆς
[13, 44]	πληγεὶς Παπαῖ, ζωγρεῖς, γύναι, φήσ'	ἕνεκα	τοῦ στρατιωτικοῦ· μνᾶς πραξαμένη δὲ
[13, 56]	Κλέαρχος ἐν πρώτῳ Ἐρωτικῶν, οὐχ	ἕνεκεν	Ασπασίας οὐ τῆς νεωτέρας ἀλλὰ
[13, 2]	εἰς οἴκημά τι σκοτεινὸν πᾶσαι	ἐνεκλείοντο	αἱ κόραι, συνεγκλειομένων καὶ τῶν
[13, 66]	ὁ ποιητὴς ἤρα Γλυκέρας κοινόν	ἐνεμεσήθη	δέ. Φιλήμονος γὰρ ἑταίρας ἐρασθέντος
[13, 44]	ξένος σατράπης πάνυ γέρων, ὡς	ἐνενήκοντ'	ὢν> ἐτῶν, Κρονίοις ἀπιοῦσαν εἶδε
[13, 43]	ὅτε παίζων μετά τινων ἡλικιωτῶν	ἐνέπεσεν.	Νὴ τὴν φίλην Δήμητρα, δικαίως
[13, 78]	ὥσπερ ἀντιτειχίσαμτα ταῖς ἰδίαις ἀκροπόλεσιν	ἐνεπίμπρασάν	τε καὶ κατέσκαψαν· ὡς ἐποίησε
[13, 71]	ἄκρην ἐς Κολοφῶνα γόων δ'	ἐνεπλήσατο	βίβλους ἱράς, ἐκ παντὸς παυσάμενος
[13, 25]	Καὶ Ασπασία δὲ ἡ Σωκρατικὴ	ἐνεπορεύετο	πλήθη καλῶν γυναικῶν, καὶ ἐπλήθυνεν
[13, 6]	ἀφῖκται τοῦ καταπτύστου γένους Οὐκ	ἔνεσθ'	αὖται δ' ἁπάντων ὑπερέχουσι τῶν
[13, 71]	μουσοπόλον, λεπτὴν {δ' ῇσ' Ιθάκην	ἐνετείνατο	θεῖος Ομηρος ᾠδῇσιν πινυτῆς εἵνεκα
[13, 88]	αὐτοῖσι βοστρύχοισιν ἐκπεπλασμένου ξουθοῖσιν ἀνέμοις	ἐνετρύφων	φορούμεναι. Εν δὲ τῇ Ιοῖ
[13, 44]	τινος στενῆς ὁδοῦ κακὸς παλαιστὴς	ἐνέτυχέν	τις τῶν ἀεὶ ἐν τοῖς
[13, 48]	εἰχεθ᾽ ὑμεῖς, εἶπεν ἡ Γνάθαινα,	ἐνέχυρα	θέντες τὸ μίσθωμα ἂν ἀπεστείλατε,
[13, 48]	καὶ ἀπειλούντων κατασκάφειν τὴν οἰκίαν·	ἐνηνοχέναι	γὰρ δικέλλας καὶ> ἄμας, Εἰ
[13, 88]	δρᾶμα πολύμετρόν ἐστιν, λειμῶνος τέκνα·	Ἔνθ'	αἵ μέν αὐτῶν εἰς ἀπείροντα
[13, 71]	δὲ κακὸν καὶ ἀπειθέα χῶρον.	Ενθα	Χάρων ἀκοὴν ἕλκεται εἰς ἄκατον
[13, 64]	ἑαυτῆς θεραπαινίσιν ἦλθεν εἰς Ρόδον	ἔνθα	ἐκφήνασα ἑαυτήν ἥτις ἦν περισπουδάστως
[13, 33]	ἐστὶν νόμος τε τὰς ἑταίρας	ἐνθάδε	μεθύειν> μεθ' ἡμῶν. ~Εν δὲ
[13, 71]	σκληρὸν τριστοίχοις δεῖμα φέρων κεφαλαῖς.	Ενθεν	ἀοιδιάων μεγάλους ἀνέπεισεν ἄνακτας Αγριόπην
[13, 71]	Ασκραίων ἐσικέσθαι ἐρῶνθ' Ελικωνίδα κώμην	ἔνθεν	ὅ γ' Ηοίην μνώμενος Ασκραικὴν
[13, 3]	κλισίαι, πολλαὶ δὲ γυναῖκες εἰσὶν	ἐνὶ	κλισίῃς ἐξαίρετοι, ἅς τοι Αχαιοὶ
[13, 3]	τοὺς δ' ἄλλους μοι ἔτικτον	ἐνὶ	μεγάροισι γυναῖκες. Παρὰ δὲ τοῖς
[13, 71]	κύκλον ὅσον περιβάλλεται αἰθὴρ βαιῇ	ἐνὶ	σφαίρῃ πάντ' ἀπομασσόμενον. Οἵῳ δ'
[13, 7]	ταῖς γυναιξὶν οὐδ' ὁτιοῦν φωνῆς	ἔνι	Φιλέταιρος Κορινθιαστῇ· ὡς τακερόν, ὦ
[13, 2]	δὲ Αθήναις πρῶτος Κέκροψ μίαν	ἑνὶ	ἔζευξεν, ἀνέδην τὸ πρότερον οὐσῶν
[13, 9]	γὰρ ἄκατος οὐδὲ μικρὸν πείθεται	ἑνὶ	πηδαλίῳ, τὸ πεῖσμ' ἀπορρήξασα δὲ>
[13, 13]	αὖθις ἔμφρων, ἀλλὰ συνενηνεγμένος πανταχόθεν	ἑνὶ	τύπῳ τε> πόλλ' εἴδη φέρων.
[13, 35]	ἕρημος· ἤθελεν γὰρ αὐτὴν δοῦναι	ἑνὶ	τῶν περὶ αὑτὸν οἰκείων. Καὶ
[13, 88]	δὲ Διονύσῳ· Χορῶν ἐραστὴς κισσός,	ἐνιαυτοῦ	δὲ παῖς. Περὶ δὲ ῥόδων
[13, 63]	Δημοσθένους λέγειν δύναιτο; τὰ γὰρ	ἐνιαυτῷ	μελετηθέντα ἐκείνῳ μία γυνὴ μιᾷ
[13, 90]	ἱστορεῖ Μυσρίλος ἐν Ιστορικοῖς Παραδόξοις.	Ενιαχοῦ	δέ φησιν ὁ αὐτὸς Θεόφραστος
[13, 79]	παιδικοῖς μᾶλλον χαίρουσιν ὡς πολλάκις	ἐνίους	ἐπι ταῖς δοραῖς μετὰ δύο
[13, 1]	πάρ θ' ἵστατο καί μοι	ἔνισπε,	τίνες λόγοι περὶ αὐτοῦ τοῦ
[13, 72]	εἰπεῖν κεῖνον, ὦ χρυσόθρονε Μοῦσ'	ἔνισπες	ὕμνον, ἐκ τᾶς καλλιγύναικος ἐσθλᾶς
[13, 94]	δέομαι, καὶ οἴσω δέ σοι	ἐννέ'	ὀβολοὺς τῆς μνᾶς τόκους. Καλόν
[13, 87]	μουσουργοὺς τοῦ βασιλέως τριακοσίας εἵκοσι	ἐννέα,	ἄνδρας στεφανοπλόκους ἕξ καὶ τεσσαράκοντα
[13, 87]	διακοσίους ἑβδομήκοντα ἑπτά, χυτρεψοὺς εἵκοσι	ἐννέα,	γαλακτουργοὺς τρισκαίδεκα, ποτηματοποιοὺς ἑπτακαίδεκα, οἰνοηθητὰς
[13, 3]	δυσχεραίωει. Λέγει γοῦν ὁ Πρίαμος	ἐννεακαίδεκα	μέν μοι ἰης ἐκ νηδύος
[13, 89]	ἀκολαστοτάτη. Φύλαρχος δὲ ἐν τῇ	ἐννεακαιδεκάτῃ	Τιμῶσάν φησι τὴν Οξυάρτου παλλακίδα
[13, 84]	κἂν ἐρασθέντες ποτὲ γυναικῶν ἐν	ἐννοίᾳ	λάβητε ὡς ἀδύνατόν ἐστι τὸ
[13, 41]	τις Αττικὴ γυνὴ προσηγορεύετ' ἢ	ἐνομίσθη	Μανία. Αἰσχρὸν γὰρ ὄνομα Φρυγιακὸν
[13, 91]	οἱ εἰς δούρειον ἵππον ἐγκατακλεισθέντες,	ἑνὸς	καὶ δευτέρου ἴσως ἐρεῖς ὄνομα
[13, 41]	εἰς τὰ στρώμαθ' ὅτι προίετο,	ἐνουθετήθη	τοῦτό πως ὑπὸ Διφίλου. Μετὰ
[13, 14]	πείθομαι οὔθ' ὡς πένης ἄνθρωπος	ἐνοχλῶν	πολλάκις τοῖς εὐπροροῦσιν οὐ λαβεῖν
[13, 43]	χιόνα δ' εἰς τὸν ἄκρατον	ἐνσεῖσαι	λάθρᾳ· τῳ παιδί τ' ἐπέταξ'
[13, 68]	διὰ τὸ πρᾶγμ' αὑτοῦ φυγήν.	Ενταῦθα	δὴ τῶν βαρβάρων τινὲς μάγοι
[13, 68]	ἄνω τὴν Πυθιονίκης. Παλλίδην δ'	ἐνταῦθα	ἐκάλεσε τὸν Αρπαλον. Εν δἐ>
[13, 95]	σὲ καὶ τοὺς ἄλλους κύνας	ἐνταῦθα	λόγον.
[13, 1]	οὖν τὸν περὶ ἐρωτικῶν λόγον	ἐνταῦθα	μέλλοντες κατατάττειν (ἐγένοντο γὰρ καὶ
[13, 67]	ἱερὰν ὁδὀν καλουμένην. Καὶ γὰρ	ἐνταῦθα	οὗ ἂν φανῇ τὸ πρῶτον
[13, 21]	Κερκώπων λέγει· Κόρινθον ἦλθον. Ηδέως	ἐνταῦθά	πως λάχανόν τι τρώγων Ωκιμον
[13, 86]	ὅταν ὑποπίωμεν ἐπορρεπεῖς εἶναι. Καὶ	ἐνταῦθα	τοὺς μὲν ἡμέρως τε καὶ
[13, 14]	φησι δίδυμα {γὰρ} τόξα αὐτὸν	ἐντείνεσθαι	χαρίτων, τὸ μὲν ἐπ' εὐαίωνι
[13, 83]	Επαμινώνδου ἐρώμενον τὸ Λευκτρικὸν τρόπαιον	ἐντετυπωμένον	ἔχειν ἐπὶ τῆς ἀσπίδος καὶ
[13, 1]	ἰέναι τὸν ἐρωτικὸν ἐκεῖνον κατάλογον,	ἐντεῦθεν	τὴν καταρχὴν ποιησόμεθα εἰ δ'
[13, 46]	σῶμα δι' ἀργίαν ψυχῆς φρόνησιν	ἐντὸς	οὐκ ἀργὸν φορεῖ. ~Γναθαίνης δὲ
[13, 31]	ἄρας ὥστε περιοδεύοντος αὐτοῦ τὴν	ἐντὸς	τοῦ Τμώλου χώραν, οὗ ἂν
[13, 23]	Λευκόχρως λίαν τίς ἐστιν· παιδέρωτ'	ἐντρίβεται.	Καλὸν ἔχει τοῦ σώματός τι·
[13, 44]	σχήματος, ἐν τῷδε δ' ἑτέρους	ἐντρυφᾶν	μαστιγίας. Ἔπειτεν εἰπεῖν φασι τὴν
[13, 46]	τε γὰρ λέγουσιν διαφθείρειν τοὺς	ἐντυγχάνοντάς	σοι ἀνωφελῆ καὶ ἐριστικὰ σοφίσματα
[13, 12]	τῷ δ' ἀλκῆς προεστῶτι· ὧν	ἐνωθέντων	φιλία τε καὶ ὁμόνοια γεννᾶται,
[13, 81]	Γελασάντων δὲ ὁ μὲν Ερετριεὺς	ἐνωπήθη	τῇ ἐπιραπὶζει, ὃ δὲ πάλιν
[13, 47]	Λυγκεύς, παρασίτου τινὸς ἀπαντήσαντος λεπτοῦ	έξ	ἀρρωστίας, Ὡς ίσχνός» ἔφη. Τί
[13, 93]	τούτοις ἄνοικοι καὶ ἀνέστοι βιοῦντες.	Εξ	ὧν ἁπάντων ἀλλότριοι μὲν ἀρετῆς,
[13, 76]	δρακεὶς ὃς μὴ πόθῳ κυμαίνεται,	ἐξ	ἀδάμαντος ἢ σιδάρου κεχάλκευεται μέλαιναν
[13, 17]	δρακεὶς ὅς μὴ πόθῳ κυμαίνεται,	ἐξ	ἀδάμαντος ἢ σιδάρου κεχάλκευται μέλαιναν
[13, 67]	δὲ Σινώπης τῆς Θρᾳττης τῆς	ἐξ	Αἰγίνης Αθήναζε μετενεγκαμένης τὴν πορνείαν
[13, 34]	Αττικάς. Μεδοντίδος γοῦν τῆς Αβυδηνῆς	ἐξ	ἀκοῆς ἐρασθεὶς ἔστερξε καὶ πλεύσας
[13, 35]	~Οὐ χρὴ δὲ θαυμάζειν εἰ	ἐξ	ἀκοῆς τινες ἠράσθησάν τινων, ὁπότε
[13, 23]	γύμνον δείκνυται. Εὐφυεῖς ὀδόντας ἔσχεν·	ἐξ	ἀνάγκης δεῖ γελᾶν, ἵνα θεωρώσ'
[13, 86]	καὶ πρώην ἐγένετο ἐπὶ τῶν	ἐξ	Αρκαδίας θεωρῶν πρὸς Αντίγονον παραγενομένων.
[13, 4]	ἐξ ἔρωτος γεγενῆσθαι, τὰς δ'	ἐξ	ἁρπαγῆς, ἄλλας δ' ἐκ νομίμων
[13, 4]	ἄλλας δ' ἐκ νομίμων γάμων	ἐξ	ἁρπαγῆς μὲν Ελένην, Αριάδνην, Ιππολύτην
[13, 38]	Εὐκλείδου ἄρχοντος, ὃς ἂν μὴ	ἐξ	ἀστῆς γένηται νόθον εἶναι, αὐτὸς
[13, 61]	ὅτι καὶ Δημάδης ὁ ῥήτωρ	ἐξ	αὐλητρίδος ἑταίρας ἐπαιδοποιήσατο Δήμέαν ὃν
[13, 5]	αὐτοῦ, Αὐδάταν Ιλλυρίδα γήμας ἔσχεν	ἐξ	αὐτῆς θύγατέρα Κύνναν ἔγημεν δὲ
[13, 44]	τὴν Γναθαίνιον μετὰ τῆς Γναθαίνης	ἐξ	Αφροδισίου τινός, τό τ' εἶδος
[13, 35]	ὧν λέγουσιν οἱ ἐπιχώριοι ὅτι	ἐξ	Αφροδίτης καὶ Αδώνιδος ἐγεννήθησαν. Εκυρίευσεν
[13, 56]	τριτῳ περὶ Αἰγίνης Περίανδρόν φησιν	ἐξ	Επιδαύρου τὴν Προκλέους θυγατἑρα Μέλισσαν
[13, 12]	Θηβαίοις ἱερὸς λόχος καλούμενος συνέστηκεν	ἐξ	ἐραστῶν και ἐρωμένων, τὴν τοῦ
[13, 70]	ἔχειν τὰς ἑταίρας. ~Καί ἡ	ἐξ	Ερέσου δὲ τῆς ἑταίρας Σαπφὼ
[13, 56]	~Αριστοτέλης δ' ὁ Σταγιρίτης οὐκ	ἐξ	Ἑρπυλλίδος τῆς ἑταίρας ἐπαιδοποίησε Νικόμαχον
[13, 4]	γυναῖκάς φησι τὰς μὲν αὐτῶν	ἐξ	ἔρωτος γεγενῆσθαι, τὰς δ' ἐξ
[13, 63]	δὲ τὸν ῥήτορα καὶ τεκνοποιήσασθαι	ἐξ	ἑταίρας ἔχει λόγος. Αὐτὸς γοῦν
[13, 37]	Νάννιον. Οὐ καὶ αὐτὸς Θεμιστοκλῆς	ἐξ	ἑταίρας ἦν γεγενημένος ὄνομα Αβροτόνου;
[13, 40]	προειρημένας Μανίαν, Αντιγόνου δὲ Δημώ,	ἐξ	ἧς Αλκυονέα γεννηθῆναι, Σελεύκου δὲ
[13, 5]	ἐγέννησε Θετταλονίκην, δὲ Λαρισαία Φίλιννα,	ἐξ	ἧς Αρριδαῖον ἐτέκνωσε. προσεκτήσατο δὲ
[13, 10]	Κύρῳ πεμφθῆναί φασιν ὑπὸ Αμάσιδος·	ἐξ	ἧς γεννηθῆναι τὸν Καμβύσην, ὃν
[13, 38]	δαιμονίως ἤρα Λαμίας τῆς αὐλητρίδος,	ἐξ	ἧς ἔσχε καὶ θυγατέρα Φίλαν;
[13, 5]	τὴν Μολοττῶν βασιλείαν γήμας Ολυμπιάδα,	ἐξ	ἧς ἔσχεν Αλέξανδρον καὶ Κλεοπάτραν.
[13, 62]	τὴν ἑταίραν εἰς τὴν οἰκίαν,	ἐξ	ἧς καὶ γενέσθαι αὐτῷ θυγάτριον.
[13, 40]	Μακεδόνας αὐξήσαντος Φίλινναν τὴν ὀρχηστρίδα,	ἐξ	ἧς καὶ γεννῆσαι Αρριδαῖον τὸν
[13, 59]	Πραξιτέλης ὃν ἔπασχε διηκρίβωσεν Ερωτα,	ἐξ	ἰδίης ἕλκων ἀρχέτυπον κραδίης, Φρύνῃ
[13, 44]	τότε δ' ὄντος ἐν ἀποδημίᾳ,	ἐξ	οὗ γεγονὸς ἦν ἄρρεν αὐτῷ
[13, 55]	περὶ τῶν έν Σικελίᾳ Θαυμαζομένων	ἐξ	Ὑκκάρου φησὶν Σικελικοῦ φρουρίου εἶναι
[13, 55]	ἐν τῇ τρισκαιδεκάτῃ τῶν Ιστοριῶν	ἐξ	Ὑκκάρων· καθὰ καὶ Πολέμων εἴηκεν,
[13, 83]	τοῦ Προκονησίου ἐπιδημίαν, ὅτ' ἔφησεν	ἐξ	Υπερβορέων παραγεγονέναι, ὡς τάχιστα ὤφθη
[13, 4]	καὶ κατἀ διάφορα γιγνόμενος χωρία	ἐξ	ὧν καὶ τὸ τῶν τέκνων
[13, 87]	τριακοσίας εἵκοσι ἐννέα, ἄνδρας στεφανοπλόκους	ἕξ	καὶ τεσσαράκοντα ὀψοποιοὺς διακοσίους ἑβδομήκοντα
[13, 43]	ὗς ἐπὶ νομὴν καιρός ἐστιν	ἐξάγειν;	~Καὶ Γναθαινίου δέ γε τῆς
[13, 3]	δὲ γυναῖκες εἰσὶν ἐνὶ κλισίῃς	ἐξαίρετοι,	ἅς τοι Αχαιοὶ πρωτίστῳ δίδομεν.
[13, 92]	βιβλία ὑπὸ Ζήνωνος τοῦ Επικουρείου	ἐξαιτηθεὶς	ἀνῃρέθη, ὥς φησι Δημήτριος ὁ
[13, 78]	ἀμφὶ τὸν Χαρίτωνα, προτάξας τοῦ	ἑξαμέτρου	τὸ πεντάμετρον, καθάπερ ὕστερον καὶ
[13, 71]	λωτᾤ κνημωσθεὶς κώμους εἶχε σὺν	Εξαμύῃ.	ἥ δ' ἠχθεεδ' Ερμόβιον τὸν
[13, 51]	διὰ τὸ Θαλλὸν τὸν κάπηλον	ἐξαναλῶσαι,	ὅτι δὲ θαλλῷ χαίρουσιν αἱ
[13, 71]	μονόζωστος κιθαρίζων Ορφεύς, παντοίους δ'	ἐξανέπεισε	θεούς Κωκυτόν τ' ἀθέμιστον ἐπ'
[13, 92]	Ρωμαῖοι δ' οἱ πάντα ἄριστοι	ἐξέβαλον	τοὺς σοφιστὰς τῆς Ρώμης ὡς
[13, 43]	Δήμητρα, δικαίως τοιγαρ, ἄνθρωπε, φησίν,	ἐξεδάρης	ἀκόλαστος ὤν. Παρὰ Δεξιθέᾳ δειπνοῦσα
[13, 65]	Φανὼ κληθεῖσαν ὡς ἰδίαν θυγατέρα	ἐξέδοτο	Φράστορι τῷ Αἰγιαλεῖ, ὥς φησι
[13, 89]	Στεφανόπωλις δ' ἦν καὶ αὐτὴν	ἐξέδωκε	πρὸς γάμου κοινωνίαν ὁ Πεισίστρατος
[13, 89]	Κλείδημος ἱστορεῖ ἐν η' Νόστων.	Εξέδωκεν	δἐ καὶ Ιππάρχῳ τῷ υἱεῖ
[13, 19]	μόνον τοῖς ἤθεσιν ἀλλα καὶ	ἕξει.	Βουλόμενοι γὰρ ἐνδύεσθαι τὴν αὐτάρκειαν
[13, 10]	οὐκ ἔδωκεν, ὑπονοήσας μὴ γυναικὸς	ἕξειν	αὐτὴν τιμὴν ἀλλὰ παλλακίδος ἔπεμψε
[13, 2]	τότε διὰ σπάσιν ἀνθρώπων, ὥστ'	ἐξεῖναι	καὶ δύο ἔχειν γυναῖκας τὸν
[13, 8]	ὦ Ζεῦ, τί χρὴ γυναῖκας	ἐξειπεῖν	κακόν ἀρκοῦν ἂν εἴη, κἂν
[13, 70]	περὶ Ιππίαν τὸν τὺραννον οὐδὲν	ἐξειποῦσα	ἐναπέθανεν ταῖς βασάνοις. Στρατοκλῆς δ'
[13, 92]	οὐ μόνον Λυσίμαχος ὁ βασιλεὺς	ἐξεκήρυξε	τῆς ἰδίας βασιλείας ἀπελαύνων, ὡς
[13, 92]	Θεόδωρος ὁ ἄθεος καὶ Διαγόρας	ἐξεκηρύχθη	καὶ Πρωταγόρας> ἐφυγαδεύσθη ὅ τε
[13, 63]	δι' αὐτὸν παροινήσας εἰς Νικόδημον	ἐξέκοψεν	αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς. Παραδέδοται δὲ
[13, 70]	ἀλλὰ μικροῦ, ἔφη, ἄνδρες φίλοι,	ἐξελαθόμεν	ὑμῖν εἰπεῖν τήν τε Αντιμάχου
[13, 65]	τάδε λέγει Αρχίαν τὸν ἱεροφάντην	ἐξελεγχθέντα	ἐν τῷ δικαστηρίῳ ὡς ἀσεβοῦντα
[13, 24]	τῆς ταλαιπώρου στένω, Κυδίαν ναύαρχον	ἐξεπέμψατο.	Επιτιμᾷ δὲ καὶ Ξέναρχος ἐν
[13, 6]	τρίτον θηρεύεται ἔτι λαβεῖν; Αλλ'	ἐξέπεσεν	ἡ> πορθμὶς ἐλατίνῳ πλάτῃ ἡ
[13, 71]	Εκ δὲ βαθείης ψυχῆς κουφοτέρας	ἐξεπόνησ'	ἀνίας, οἰκί' ἐς Ασπασίης πωλεύμενος
[13, 22]	βίου ἔνδον κάθητ' ἀπόπληκτος οὐδ'	ἐξέρχεται.	~Αλεξις δ' ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ
[13, 26]	αὐτὴν ῥᾷόν ἐστιν ἢ πτύσαι·	ἐξέρχεταί	τε πανταχόσ' ἤδη πιομένη, δέχεται
[13, 23]	κεφαλὴν ἐπὶ τὸν ὦμον καταβαλοῦσ'	ἐξέρχεται·	τοῦτο τοῦ μήκους ἀφεῖλεν. Οὐκ
[13, 24]	εὐπρεπῶν ἐπὶ τοῖσι πορνείοισιν, ἃς	ἔξεσθ'	ὁρᾶν εἰληθερούσας, στέρν' ἀπημφιεσμένας, γυμνὰς
[13, 86]	μακάριον τὸν βασιλέα άπεκάλουν, ὅτι	ἔξεστι	αὐτῷ τούτων ἀπολαύειν. Καὶ ἕτερα
[13, 42]	λέγει Αγαμέμνονος παῖ, νῦν ἐκεῖν'	ἔξεστί	σοι. Εἶναι δοκῶν αὐτόμολος ἄνθρωπος
[13, 24]	παρ' ὧν βεβαίως ἀσφαλῶς τ'	ἔξεστί	σοι μικροῦ πρίασθαι κέρματος τὴν
[13, 67]	δεδομένον κατασκευάσασθαι. Πάλιν δ' ὅταν	ἐξετάσῃ	Πυθιονίκης τῆς ἑταίρας ὄν, τίνα
[13, 87]	θαλερὸς ἐκτραφεὶς ἀμάρακος λειμῶσι μαλακοῖς	ἐξέτεινον	αὐχένας. ~Επικατάφορος δὲ ὢν ὁ
[13, 9]	ἐκ νυκτὸς ἕτερον λιμέν' ἔχουσ'	ἐξευρέθη.	~Οὐδένα δὲ ὑμῶν ἀγνοεῖν οἴομαι,
[13, 94]	ῥᾳδίως αὐτὸν ἑτέραν ταύτῆς συκοφαντωδεστέραν	ἐξευρεῖν.	Οὗτος γάρ, ὦ ἄνδρες δικασταί,
[13, 71]	Ελευσῖνος παρὰ πέζαν εὐασμὸν κρυφίων	ἐξεφόρει	λογίων, Ράριον ὀργειῶνι νόμῳ διαποιπνύουσα
[13, 71]	δ' ἠνήνατο λέσχας φεύγων ουδαμενον	ἐξεφόρησε	βίωι. ~Εν τούτοις ὁ Ερμησιάναξ
[13, 5]	περὶ τῶν ὅλων πολεμῶν τριακοσίας	ἑξήκοντα	περιήγετο παλλακάς, ὡς ἱστορεῖ Δικαίαρχος
[13, 92]	Καὶ Σοφοκλῆς δέ τις ψηφίσματι	ἐξήλασε	πάντας φιλοσόφους τῆς Αττικῆς, καθ'
[13, 25]	βούλει σὺ χὢν βούλει τρόπον.	Εξῆλθες·	οἰμώζειν λέγ' ἀλλοτρία στί σοι.
[13, 15]	παιδοπῖπαι ὄντες καὶ τοῦτο μόνον	ἐξηλωκότες	τὸν ἀρχηγόν ὑμῶν τῆς σόφιας
[13, 45]	κήπῳ τινὶ πινακίδα καὶ γραφεῖον	ἐξηρτημένον	ἔχοντ' Απόκριναι, φησίν, ὦ ποιητά
[13, 45]	γὰρ τοῦτ' ἐστί σοι πεπραγμένου.	~Εξῆς	δὲ καὶ ταῦτ' ἀναγράφει· Λαίδα
[13, 94]	εἶναι καὶ τὰ τῆς τέχνης.	Εξῆς	δὲ τούτοις ὁ ῥήτωρ τάδε
[13, 68]	τὸν Αρπαλον. Εν δἐ> τοῖς	ἐξῆς	τῷ κυρίῳ καλέσας αὐτόν φησιν
[13, 44]	τρόπῳ μὲν μὴ συγγεγενῆσθαι μηδενί,	ἑξῆς	καθιππάσθαι, δ' ὑπ' αὐτῆς πεντάκις.
[13, 4]	Μήδειαν. Θησεὺς δἐ Ελένην ἁρπάσας	ἑξῆς	καὶ Αριάδνην ἥρπασεν. Ιστρος γοῦν
[13, 91]	ἐπ' ἀκολασίαν. ~Τοσαῦτα τοῦ Μυρτίλου	ἑξῆς	καταλέξαντος καὶ πάντων αὐτὸν ἐπὶ
[13, 43]	οὐκ ἄκαιρόν ἐστιν κατὰ τὸ	ἑξῆς	μνημονεῦσαι. Γναθαίνης μὲν οὕτως· {Παρὰ
[13, 94]	μειρακίοις ἐλλαλεῖν δι' ἡμέρας. Εἶθ'	ἑξῆς	φησι· Αὐτίκ' οὐδεὶς οὔτε μαγείραιναν
[13, 33]	πᾶν καλόν. Αρξάμενος δ' οὕτως	ἑξῆς	φησιν· Αλλὰ θαυμάζω τί με
[13, 24]	φιλῳδοὺς κερμάτων παλευτρίας, πώλους Κύπριδος	ἐξησκημένας»	γυμνὰς ἐφεξῆς ἐπὶ κέρως τεταγμένας,
[13, 6]	συκαμίνῳ τὰς γνάθους κεχριμέναι. Κἂν	ἐξίητε	τοῦ θέρους, ἀπὸ τῶν μὲν
[13, 43]	εἰς τὴν ἀγορὰν λέγουσιν αὐτὴν	ἐξίναι	καὶ τοὔψον ἐφορᾶν καὶ πολυπραγμονεῖν
[13, 56]	δὶς τῆς ἡμέρας εἰσιόντα καὶ	ἐξιόντα	ἀπ' αὐτῆς ἀσπάζεσθαι τὴν ἄνθρωπον,
[13, 33]	τὴν θὲον Ξενοφῶν ὁ Κορίνθιος	ἐξιὼν	εἰς Ολυμπίαν ἐπὶ τὸν ἀγώνα
[13, 24]	πῶς οὐχὶ πάντων ἐστὶν ἀθλιώτατος;	Εξον	θεωρήσαντι πρὸς τὸν ἥλιον γυμνὰς
[13, 72]	ἔστ' ἀνάγκη δυστυχεῖν ἐν πλείοσιν,	ἐξὸν	σιωπᾶν κἀν σκότῳ κρύπτειν τάδε
[13, 16]	ἔχει· ᾗ θάλπεται μὲν αὐτός,	ἐξοπτᾷ	δ' ἐμέ, ἴσον μετρῶν ὀφθαλμόν,
[13, 71]	ἀπομασσόμενον. Οἵῳ δ' ἐχλίηνεν ὃν	ἔξοχον	ἔχρη Απόλλων ἀνθρώπων εἶναι Σωκράτη
[13, 82]	φησι ὅτι Σοφοκλῆς εὐπρεπῆ παῖδα	ἔξω	τείχους ἀπήγαγε χρησόμενος αὐτῷ. Ο
[13, 64]	ὁ τῆς διαδοχῆς τελευταῖος καὶ	ἔξω	τοῦ διαδήματος κοινωνὸν εἶχε τῆς
[13, 6]	ἑταίρας ὅσα περ ἔστιν θηρί'	ἐξωλέστερον.	~Τοιαῦτα πολλὰ τοῦ Λαρηνσίον λέγοντος
[13, 8]	σέσωσθ' ὅλως. Εν δὲ Εμπιμπραμένῃ	ἐξώλης	ἀπόλοιθ' ὅστις ποτὲ ὁ πρῶτος
[13, 21]	Ωκιμον διεφθάρην· κἀνταῦθα κατελήρησα τὴν	ἐξωμίδα.	Καλός γε ὁ τῶν Κορινθίων
[13, 87]	εἰς ὑφάσματα πέπλων σκιᾶς εἴδωλον	ἐξωμόργυντο,	ἕρσῃ δὲ θαλερὸς ἐκτραφεὶς ἀμάρακος
[13, 63]	δικαστήριον ὡς δι' ἐκείνων ἕλεον	ἕξων	χωρὶς τῆς μητρός, καίτοι ἔθος
[13, 45]	εἶπεν ὕστερον μεταπεμπομένου ποθ' ὡς	ἔοικ'	αὐτήν, λέγειν πρὸς τὸν μετιόντα
[13, 84]	Γλυκέρα ἔφασκεν ἡ ἑταίρα ὅσον	ἐοίκασι	γυναιξὶ χρόνον, καθάπερ ἱστορεῖ Κλέαρχος.
[13, 20]	φησι Βίων ἐν Αἰθιοπικοῖς. Ως	ἔοικε	γάρ, τὸ κάλλος βασιλείας οἰκεῖόν
[13, 3]	ὥστε εἰκότως ἔρρωντο τῷ γήρᾳ.	Εοικεν	οῦν ὁ Σπαρτιάτης αἰδεῖσθαι γαμετὴν
[13, 20]	αἰνῶς ἀθανάτῃσι θεῇς εἰς ὦπα	ἔοικεν.	Εκπέπληκται οὖν καὶ αὐτὸς ὁ
[13, 20]	οὕτω γεραρόν· βασιλῆι δὲ ἀνδρὶ	ἔοικεν.	Καθίστων δὲ καὶ πολλοὶ τοὺς
[13, 33]	τὸ πρᾶγμα. Πιστεύων δέ, ὡς	ἕοικεν,	αὐτῷ πεποίηκεν εὐθέως· Εδιδάξαμεν χρυσὸν
[13, 41]	τοὔνομα. Εδόκει δὲ λιθιᾶν, ὡς	ἔοιχ'	ἡ Μανία· Γνάθαινα δ' εἰς
[13, 43]	καὶ μέλανα λεπτὸν θ' ὡς	ἔοιχ'	ὑπερβολῇ καὶ λιπαρόν, ἔτι δὲ
[13, 81]	δεξιῷ. Ερμησίλεω δὲ ξένου οἱ	ἐόντος	καὶ προξένου Αθηναίων ἐστιῶντος αὐτόν,
[13, 90]	Δήμητρι Ελευσινίᾳ, ἧς ἐν τῇ	ἑορτῇ	καὶ τὸν τοῦ κάλλους ἀγῶνα
[13, 2]	τοὺς ἀγάμους αἱ γυναῖκες ἐν	ἑορτῇ	τινι περὶ τὸν βωμὸν ἕλκουσαι
[13, 31]	Εταιρείῳ Διὶ θῦσαι καὶ τὴν	ἑορτὴν	Εταιρίδεια προσαγονεῦσαι. Θύουσι δὲ καὶ
[13, 31]	γράφων ὧδε· Τὴν τῶν Εταιριδείων	ἑορτὴν	συντελοῦσι Μάγνητες. Ιστοροῦσι δὲ πρῶτον
[13, 31]	τῆς Ελλάδος. Οἶδα δὲ καὶ	ἑορτήν	τιν' Εταιρίδεια ἀγομένην ἐν Μαγνησίᾳ
[13, 12]	Ερωτι τὴν διὰ τοῦτον ἀγομένην	ἕορτην	Ελευθέρια προσηγόρευσαν· δι' ὃν θέον
[13, 45]	ἤδη διάμεστος τῶν ὑείων ἐγένετο	ἐπ'	αἴγει οἷός ἐστιν ἀνακάμπτειν πάλιν;
[13, 20]	ἀετὸς πτεροῦται πολλάκις, ὥσπερ καὶ	ἐπ'	Αἰγινῃ. Σωκράτης δ' ὁ φιλόσοφος
[13, 10]	Αγαμέμνονος διὰ Κασσάνδραν. Καὶ ἡ	ἐπ'	Αἴγυπτον δὲ Καμβύσου στρατεία, ὥς
[13, 10]	Καμβύσην, ὃν ἐκδικοῦντα τῇ μητρὶ	ἐπ'	Αἴγυπτον ποιήσασθαι στρατείαν. Δοῦρις δ'
[13, 90]	εἰ δὲ μὴ, κίνδυνον ἔχον	ἐπ'	ἀκολασίαν. ~Τοσαῦτα τοῦ Μυρτίλου ἑξῆς
[13, 53]	ἑταιρῶν ἀποφθέγματα πεπεράνθω μέχρι τούτων·	ἐπ'	ἄλλο δ' εἶδος μεταβήσομαι λόγων.
[13, 54]	ἑταιρῶν ἀποφθέγματα πεπεράνθω μέχρι τούτων·	ἐπ'	ἄλλο δ' εἶδος μεταβήσομαι λόγων.
[13, 41]	ἐπαινοίη τιν' ἢ ψέγοι πάλιν,	ἐπ'	ἀμφοτέρων προσέκειτο μανία τῶν λόγων.
[13, 74]	πλάστιγξ θ' ἡ χαλκοῦ θυγάτηρ	ἐπ'	ἄρκαισι καθίζῃ κοττάβου ὑψηλαῖς Βρομίου
[13, 44]	ξένον τινὰ ἔμπορον ἐραστὴν εὐτελῶς	ἐπ'	ἀστράβης, τὰ πάντ' ἔχουσ' ὀνάρια
[13, 95]	ἔρχονται ὥστε οἶεσθαι τοὺς παριόντας	ἐπ'	ἐκφορὰν αὐτοὺς ἥκειν τούτου τεθνεῶτος.
[13, 43]	ὁρῶσα περὶ τὰς συμβολάς· Στρατοκλῆς	ἐπ'	ἐρίφοις, φησί, χειμῶνας ποιεῖ. Ιδοῦσ'
[13, 14]	αὐτὸν ἐντείνεσθαι χαρίτων, τὸ μὲν	ἐπ'	εὐαίωνι τύχᾳ, τὸ δ' ἐπὶ
[13, 38]	ῥήτωρ ὁ τὸν νόμον εἰσενεγκὼν	ἐπ'	Εὐκλείδου ἄρχοντος, ὃς ἂν μὴ
[13, 56]	ἦν τρίτος ἀπὸ Πύρρου τοῦ	ἐπ'	Ἰταλίαν στρατεύσαντος, ἐρωμένη ἦν Τίγρις
[13, 37]	Συρακοσίων ἀγαγέσθαι γυναῖκα μίαν> τῶν	ἐπ'	οἰκήματος προεστυκυιῶν Πειθὼ ὄνομα καὶ
[13, 17]	Στᾶθι κἄντα, φίλος, καὶ τὰν	ἐπ'	ὄσσοις ἀμπέτασον χάριν. Ο δ'
[13, 71]	ἐξανέπεισε θεούς Κωκυτόν τ' ἀθέμιστον	ἐπ'	ὀφρύσι μηνίσαντα ἠδὲ καὶ αἰνοτάτου
[13, 21]	ἐν τῷ περὶ Εὐδαιμονίας περιιόντα	ἐπαγγέλλεσθαι	διδάσκειν εὐτυχίαν, ἐρωτοδιδάσκαλε· οὐδὲν ἄρα
[13, 63]	ἐχόντων τῶν κρινομένων τὰς γυναῖκας	ἐπάγεσθαι	ἀλλ' αἰδοῖ τουτ' ἐποίησεν, φεύγων
[13, 71]	γ' Ηοίην μνώμενος Ασκραικὴν πόλλ'	ἔπαθεν,	πάσας δὲ λόγων ἀνεγράψατο βίβλους,
[13, 61]	ὁ ῥήτωρ ἐξ αὐλητρίδος ἑταίρας	ἐπαιδοποιήσατο	Δήμέαν ὃν φρυαττόμενόν ποτε ἐπι
[13, 5]	θέλων καὶ τὸ Θετταλῶν ὲθνος	ἐπαιδοποιήσατο	ἐκ δύο Θετταλίδων γυναικῶν, ὧν
[13, 56]	οὐκ ἐξ Ἑρπυλλίδος τῆς ἑταίρας	ἐπαιδοποίησε	Νικόμαχον καὶ συνῆν ταύτῃ μέχρι
[13, 39]	τὸν βασιλέ' εὐμελῶς κελητίσαι ποτὲ	ἐπαινεθῆναι	θ' Ἣ δὲ τοῦτ' ἀπεκρίθη·
[13, 17]	τὴν τύφλωσιν πάντα μᾶλλον αὐτῆς	ἐπαινεῖ	ἢ τῶν ὀφθαλμῶν μνημονεύει, λέγων
[13, 86]	τε καὶ μετρίως αὐτοῖς χρωμένους	ἐπαινεῖν	δεῖ, τοὺς δὲ θηριωδῶς καὶ
[13, 78]	ἤγαγον, ὡς ἀπολῦσαι αὐτοὺς πολλὰ	ἐπαινέσαντα.	Διὸ καὶ Απόλλων ἡσθεὶς ἐπὶ
[13, 33]	ἐγκώμιον, οὗ ἡ ἀρχή τρισολυμπιονίκαν	ἐπαινέων	οἶκον, ὕστερον δὲ καὶ σκόλιον
[13, 41]	μάνίαν' ἀνεβόα, αὐτή θ' ὅτ'	ἐπαινοίη	τιν' ἢ ψέγοι πάλιν, ἐπ'
[13, 17]	χαριτόφωνε, θάλος Ερώτων. Τυφλὸς ὁ	ἔπαινος	καὶ κατ' οὐδεν ὅμοιος τῷ
[13, 20]	τῶν ἀψύχων τὰ κάλλιστα προκρίνομεν;	ἐπαινοῦντες	τῶν Σπαρτιατῶν τὸ ἔθος τὸ
[13, 20]	ἀσίτων, σκυτίνων, κατὰ τὸν Αντιφάνην.	~Επαινῶ	δὲ καὶ αὐτὸς τὸ κάλλος.
[13, 17]	Κύκλωψ ἐρῶν τῆς Γαλατείας καὶ	ἐπαινῶν	αὐτῆς τὸ κάλλος, προμαντευόμενος τὴν
[13, 2]	γαμετὰς ὁ καλὸς ἡμῶν ἑστιάτωρ	ἐπαινῶν	Επμιππον ἔφη ἐν τοῖς περὶ
[13, 58]	γὰρ περὶ Ἐπαμινώνδου φησὶν οὕτως·	Ἐπαμινώνδας	δ' ὁ Θηβαῖος σεμνότερον μὲν
[13, 83]	Δελφῶν Χρημάτων Ασώπιχόν φησι τὸν	Επαμινώνδου	ἐρώμενον τὸ Λευκτρικὸν τρόπαιον ἐντετυπωμένον
[13, 78]	ἔδειξεν ὁ συνταχθεὶς Θήβησιν ὑπὸ	Επαμινώνδου	ἱερὸς λόχος καὶ ὁ κατὰ
[13, 58]	γυναικῶν κατάλογον. ~Κλέαρχος γὰρ περὶ	Ἐπαμινώνδου	φησὶν οὕτως· Ἐπαμινώνδας δ' ὁ
[13, 84]	τὴν Πειρήνην χαλκῇ βοὶ βοῦς	ἐπανέβη·	καὶ γεγραμμένῃ κυνὶ καὶ περιστερᾳ
[13, 10]	Μεγιστὼ καὶ τὰς Αργείων θυγατέρας	ἐπανιούσας	ἐκ τοῦ Πυθικοῦ ἱεροῦ. Δεκάτῳ
[13, 78]	ὑπὲρ τῆς θρεψαμένης ᾧ καὶ	ἐπαπέθανεν	ὁ ἐραστὴς Αριστόδημος, λύσιν τ'
[13, 29]	τοῖσι στρουθίοις χανοῦσ' ὁμοίως· ἧς	ἐπαρεμυθήσατο	ἐποίησέ θ' ἱλαρὸν εὐθέως τ'
[13, 27]	σκαιὸς εἶ κἄγροικος αἰσχροεπῶν· ἔα	ἐπαρίστερ'	ἐν τῷ στόματι τὴν γλῶσσαν
[13, 59]	τοῦ θεάτρου ἐπέγραψε Πραξιτέλης ὃν	ἔπασχε	διηκρίβωσεν Ερωτα, ἐξ ἰδίης ἕλκων
[13, 54]	δὲ οὐδ' ὅτε φιλοσοφεῖν ἤρξατο	ἐπαύσατο	ἑταιροῦσα, πᾶσι δὲ τοῖς Ἐπικουρείοις
[13, 53]	δὲ οὐδ' ὅτε φιλοσοφεῖν ἤρξατο	ἐπαύσατο	ἑταιροῦσα, πᾶσι δὲ τοῖς Ἐπικουρείοις
[13, 51]	τούτων μνημονεύει· Φιλύρα γέ τοι	ἐπαύσατο	πορνευομένη ἐτι νέα οὖσα καὶ
[13, 62]	ἐν τούτοις. Φιλύρα γέ τοι	ἐπαύσατο	πορνευομένη {καὶ} ἔτι νέα οὖσα
[13, 69]	Ναύκρατις, ὡς ὁ Ηρόδοτός φησιν,	ἐπαφροδίτους	ἔχειν τὰς ἑταίρας. ~Καί ἡ
[13, 71]	μὲν ἔρωτος πληγεὶς Πακτωλοῦ ῥεῦμ'	ἐπέβη	ποταμοῦ δαρδάνη δὲ θανοῦσαν ὑπὸ
[13, 59]	ὑπὸ τὴν σκηνὴν τοῦ θεάτρου	ἐπέγραψε	Πραξιτέλης ὃν ἔπασχε διηκρίβωσεν Ερωτα,
[13, 39]	μύρων Λαμίᾳ παρὰ πότον παντοδαπῶν	ἐπεδείκνυτο.	Η Λάμια δ' ἦν αὐλητρίς,
[13, 30]	οὗτος οὐδὲ τῶν πράσων ἑκάστοτ'	ἐπεδείπνει	μεθ' ῆμῶν· τοῦτο δ' ἦν,
[13, 78]	β' περὶ Τελετῶν, ἑκὼν αὐτὸν	ἐπέδωκεν	{ὁ Κρατῖνος} ὑπὲρ τῆς θρεψαμένης
[13, 84]	κἀν Σάμῳ τοιοῦθ' ἕτερον. Λιθίνης	ἐπεθύμησεν	κόρης ἄνθρωπος ἐγκατέκλεισέ θ' αὑτὸν
[13, 43]	συνεδείπνουν ἄν, οὐχὶ σοί, γύναι.	Επεὶ	προέβη τοῖς ἔτεσιν ἡ Γνάθαινα
[13, 49]	μαστιγίας έμισθώσατο. Θέρους δὲ ὄντος	ἐπεὶ	γυμνὸς κατέκειτο, τοὺς τύπους τῶν
[13, 26]	ἂν αὐτῆς Φαρνάβαζον θᾶττον ἄν.	ἐπεὶ	δὲ δολιχὸν τοῖς ἔτεσιν ἤδη
[13, 50]	δὲ Σὺ δ' Ἔρως Φειδίου.	~Ἐπεὶ	δὲ καὶ τῶν πολιτικῶν οἶδά
[13, 5]	ταῖς τραγῳδίαις, ἔφη ὁ Σοφοκλῆς	ἐπεὶ	ἔν γε τῇ κλίνῃ φιλογύνης.
[13, 45]	τὸν μετιόντα παῖδα· Πύθων, φήσ'	ἐπεὶ	ἤδη διάμεστος τῶν ὑείων ἐγένετο
[13, 89]	γάμον Μόνιμος ὁ Πυθίωνος. Καὶ	ἐπει	ἦν ἀκόλαστος ἡ γυνή, ἔφη
[13, 3]	τῶν γυναικῶν, ἀλλ' εἰς γέρας	ἐπεὶ	οὐδὲ τὸν πολὺν οἶνον εἰς
[13, 92]	Ρώμης ὡς διαφθείροντας τοὺς νέους,	ἐπεὶ	οὐκ οἶδ' ὅπως κατεδέξαντο. Εμφανίζει
[13, 81]	καὶ προξένου Αθηναίων ἐστιῶντος αὐτόν,	ἐπεὶ	παρὰ τὸ πῦρ ἑστεὼς ὁ
[13, 45]	λῄδιον ἔδωκεν εἰς γναφεῖον· εἶτ'	ἐπεὶ	τέλος ἔδοξ' ἔχειν, πέμψασα τὴν
[13, 49]	Θαὶς πρὸς γράσωνα πορευομένη ἐραστήν,	ἐπεὶ	τις αὐτὴν ἠρώτα ποῦ πορεύεται,
[13, 23]	γίνεται, ῥάπτουσι δὲ πᾶσιν ἐπιβουλάς.	Επειδὰν	δ' εὐπορήσωσίν ποτε, ἀνέβαλον καινὰς
[13, 32]	ἀρξάμενος ἀπὸ τῆς καλῆς Κορίνθου,	ἐπειδή	μοι τὴν αὐτόθι σοφιστείαν ὠνείδισας.
[13, 21]	δ' ἐκλήθη αὕτη ἡ ἑταίρα,	ἐπειδὴ	πρὸς κλεψύδραν συνουσιάζεν ἕως κενωθῇ,
[13, 50]	Αθήνησιν Εταιρίδων ὅτι Φθειροπύλη ἐπεκαλεῖτο,	ἐπειδήπερ	ἐπὶ τῆς θύρας ἑστῶσα ἐφθειρίζετο.
[13, 81]	Μελετῶ, εἶπεν, στρατηγεῖν, ὦ ἄνδρες	ἐπειδήπερ	Περικλῆς ποιεῖν μέν με> ἔφη,
[13, 8]	ποτὲ ὁ πρῶτος ἦν γήμας,	ἔπειθ'	ὁ δεύτερος, εἶθ' ὁ τρίτος,
[13, 44]	δὲ διὰ τὸ μηδὲν λαμβάνειν,	ἔπειθε	πῶς Οὐχ ὁρᾷς, Γνάθαιν' ἔφη,
[13, 57]	Πρὸς ὃν ὁ Μυρτίλος ἔφη·	Ἐπείπερ	ἡμῖν ἐμποδὼν ἐγένου κατάλογον γυναικῶν
[13, 45]	πάνυ χόρτον, φησί, καταβεβρωκέναι. Φρύνην	ἐπείρα	Μοίριχος τὴν Θεσπικήν· κἄπειτεν αἰτήσασαν
[13, 51]	δ' ἐν Ψευδηρακλεῖ φησιν· Οὐκ	ἐπείρα	Νάννιον; Αντιφάνης δὲ ἐν τῷ
[13, 5]	Αττάλου δὲ ἀδελφιδῆν καὶ ταύτην	ἐπεισάγων	τῇ Ολυμπῖοιάδι ἅπαντα τὸν βίον
[13, 68]	μάγοι ὁρῶντες αὐτὸν παγκάκως διακείμενον	ἔπεισαν	ὡς ἄξουσι τὴν ψυχὴν ἄνω
[13, 49]	ἴδιον. Λεόντιον κατακειμένη μετ' ἐραστοῦ,	έπεισελθούσης	εἰς τὸ συμπόσιον Γλυκέρας καὶ
[13, 80]	καὶ ἀναπηδήσας πρὸς τὸν Ζήνωνα	ἔπεισεν	αὐτὸν συγκωμάσαι αὑτῷ πρὸς Αριστοκλέα
[13, 5]	πολλά. Γήμας δὲ καὶ ταύτην	ἐπεισήγαγεν	τῇ Ολυμποιάδι. Επὶ πάσαις δ'
[13, 7]	γυναιξὶ δοῦλοι ζῶμεν ἀντ' ἐλευθέρων.	Επειτ'	ἔχειν προῖκ' οὐχὶ τιμὴν πάσχομεν
[13, 29]	Εφιππος ἐν Εμπολῇ τάδε φησίν·	Επειτά	γ' εἰσίοντ' ἐὰν λυπούμενος τύχῃ
[13, 4]	φίλοις συνῆν πολλαῖς χωρὶς γάμων.	Επειτα	τὴν Πιτθέως ἔλαβεν Αἴθραν, μεθ'
[13, 44]	ἐλάχιστον αὐτοῦ περιλάβω τοῦ σώματος.	Επειτα,	φασί, τῆς Γναθαινίου ποτὲ τὸν
[13, 45]	ἀλλ' ἐγχεάτω μοι τέτταρας κοτύλας	ἔπειτα	εἰς τὴν μεγάλην. Επειτεν ὁ
[13, 5]	χεῖρας εἶχεν κύλικι τὸν Ατταλον,	ἔπειτα	κἀκεῖνος αὐτὸν τῷ ποτηρίῳ. Καὶ
[13, 43]	τὴν δὲ τοῦτ' εἰπεῖν Τάλαν,	ἔπειτα	τὴν πυγήν με νῦν αἰτεῖς,
[13, 52]	ποιητὴς έν Πανδρόσῳ οὑτωσὶ λέγων·	Ἔπειτα	τῆς αὐτῆς ὁδοῦ πρὸς Αερόπην
[13, 44]	θεραπαίνας καὶ νέαν τιθὴν μίαν.	Επειτεν	αὐταῖς ἐπί τινος στενῆς ὁδοῦ
[13, 45]	κοτύλας ἔπειτα εἰς τὴν μεγάλην.	Επειτεν	ὁ βασιλεὺς λέγει· Εἰς τὴν
[13, 44]	τῷδε δ' ἑτέρους ἐντρυφᾶν μαστιγίας.	Ἔπειτεν	εἰπεῖν φασι τὴν Γναθαίνον· Περιλαμβάνειν
[13, 45]	νέος ὢν ἔτ' αὐτὸς εἶχεν.	Επεκαλεῖτο	δ' Αἴξ, ὅτι τὸν μέγαν
[13, 50]	τῶν Αθήνησιν Εταιρίδων ὅτι Φθειροπύλη	ἐπεκαλεῖτο,	ἐπειδήπερ ἐπὶ τῆς θύρας ἑστῶσα
[13, 51]	τῷ περὶ Ἑταιρῶν Προσκήνιον, φησίν,	ἐπεκαλεῖτο	ἡ Νάννιον, ὅτι πρόσωπόν τε
[13, 46]	Αγαλλίς, Θαυμάριον, Θεόκλεια (αὕτη δ'	ἐπεκαλεῖτο	Κορώνη, Ληναιτόκυστος, Αστρα, Γνάθαινα καὶ
[13, 51]	Πατροκλέους. Αὕτη δὲ ὅτι Αἴξ	ἐπεκαλεῖτο	προείπομεν, διὰ τὸ Θαλλὸν τὸν
[13, 45]	λοιδορουμένης ποτὲ μητέρα (Κορώνη δ'	ἐπεκαλεῖτο	τοὔνομα) διέλυεν ἡ Γνάθαιν' Ερωτηθεῖσα
[13, 35]	μέχρι τοῦ Τανάιδος. Τῶν δὲ	ἐπέκεινα	τοῦ Τανάιδος Ομάρτῃ βασιλεῖ Μαραθῶν
[13, 41]	ἐραστῶν Μανίαν· μᾶλον τὸ πάρεργον	ἐπεκράτησ'	ἢ τοὔνομα. Εδόκει δὲ λιθιᾶν,
[13, 41]	Διὸ τῆς μανίας τὸ ῥῆμ'	ἐπεκτείνας	δοκεῖ καλέσαι τις αὐτὴν τῶν
[13, 80]	γράφει οὕτως Αντίγονος ὁ βασιλεὺς	ἐπεκώμαζε	τῷ Ζήνωνι. Καί ποτε καὶ
[13, 8]	γέ μ' αἱ χρησταὶ γυναῖκες	ἐπέλιπον,	τῶν δ' αὖ πονηρῶν ἔτι
[13, 15]	ῥά νύ τοι μεγάλων Δώρων	ἐπεμαίετο	θυμός. ~Ηγήσανδρος δ' ἐν τοῖς
[13, 57]	ἐν Νεαίρᾳ· Ὥσπερ Σέλευκος δεῦρ'	ἔπεμφε	τὴν τίγριν, ἣν εἴδομεν ἡμεῖς,
[13, 10]	ἕξειν αὐτὴν τιμὴν ἀλλὰ παλλακίδος	ἔπεμψε	δὲ τὴν Αρπίου θυγατέρα Νειτῆτιν.
[13, 10]	ταῖς συνουσίαις διαφέρειν τῶν ἄλλων	ἔπεμψεν	πρὸς Αμασιν τὸν Αἰγυπτίων βασιλέα,
[13, 46]	πλῆθος ἤνεγκαν ἑταιρῶν, περὶ ὧν	ἐπεξελεύσομαι	ὅσον γε δύναμαι, ὅσον ὄχλον
[13, 84]	τῇ δὲ χὴν προσῆλθον καὶ	ἐπεπήδησαν	φανέντων δὲ πᾶσι τούτοις ἀδυνάτων
[13, 70]	καὶ γονέων καὶ κατὰ παιδείαν	ἐπέραστος	ἦν, ἠκροᾶτο δὲ Στίλπωνος τοῦ
[13, 64]	ῥόπτρων τῶν θυρῶν τοῦ ἱέρου	ἐπέρραινεν	τοῦ αἵμματος τοῖς βωμοῖς, ἕως
[13, 59]	οἴκτους ἐκ τῆς ὄψεως αὐτῆς	ἐπερρητόρευσεν	δεισιδαιμονῆσαί τε ἐποίησεν τοὺς δικαστὰς
[13, 88]	λευκῷ χρώματι διαπρεπῆ αἰδὼς δ'	ἐπερρύθμιζεν	ἠπιώτατον ἐρύθημα λαμπρῷ προστιθεῖσα χρώματι
[13, 49]	πολλαῖς συμπεπλέχθαι, καθ' ὑπόκρισιν έσκυθρώπαων.	Ἐπερωτήσαντος	δὲ τὴν αἰτίαν Ὀργίζομαί σοι,
[13, 35]	δακρύουσα, ποθοῦσα τὸν Ζαριάδρην ἰδεῖν·	ἐπεστάλκει	γὰρ αὐτῷ ὅτι μέλλουσιν οἱ
[13, 87]	τῇ πρὸς Αλέξανρον Επιστολῇ, ἣν	ἐπέστειλεν	αὐτῷ μετὰ τὸ Δαμασκὸν ἑλεῖν
[13, 56]	ἧς καὶ ἐπὶ ῥυτίδων πικρὸς	ἔπεστιν	ἔρως. Ἆ δειλοὶ νεότητος ἀπαντήσαντες
[13, 61]	φρυαττόμενόν ποτε ἐπι τοῦ βήματος	ἐπεστόμισεν	Υπερείδης εἰπών Οὐ σιωπήσῃ, μεικάριον,
[13, 43]	ἐνσεῖσαι λάθρᾳ· τῳ παιδί τ'	ἐπέταξ'	ἐγχέανθ' ὅσον δέκα κυάθους προσενεγχεῖν
[13, 86]	βουλομένης τῆς παιδίσκης παρακαθίσαι οὐκ	ἐπέτρεψεν,	ἀλλὰ σκληρὸν αὑτὸν εἰσῆγεν. Εἶθ'
[13, 12]	ἔτυχον, καὶ οἱ Πεισιστρατίδαι ἐκπεσόντες	ἐπεχείρησαν	διαβάλλειν πρῶτον τὰς περὶ τὸν
[13, 71]	Φερεκλῆν ἐχθρὸν μισήσας οἷ' ἀνέπεμψεν	ἔπη.	Λυδῆς δ' Αντίμαχος Λυδηίδος ἐκ
[13, 72]	Αἰσχύλος ὁ καὶ τὰ Μεσσηνιακὰ	ἔπη	συνθείς, ἀνήρ εὐπαίδευτος. ~Υπολαμβάνων οὖν
[13, 33]	κορᾶν ἀγέλαν ἑκατόγγυιον Ξενοφῶν τελέαις	ἐπήγαγ'	εὐχωλαῖς ἰανθείς. Ητξατο δ' οὕτως
[13, 3]	εἰς τὴν Ελλάδα ὁ κρείων	ἐπηγάγετο,	ἐν ἔθει γενόμενος βαρβαρικῶν γάμων.
[13, 5]	~Φίλιππος δ' ὁ Μακεδὼν οὐκ	ἐπήγετο	μὲν εἰς τοὺς πολέμους γυναῖκας,
[13, 79]	Σέβας δἐ μηρῶν ἁγνὸν οὐκ	ἐπῃδέσω,	ὦ δυσχάριστε τῶν πυκνῶν φιλημάτων.
[13, 13]	κακῶν καὶ τῆς ἀπορίας φιλοσοφεῖν	ἐπῆλθέ	μοι. καί μοι δοκοῦσιν ἀγνοεῖν
[13, 80]	δ' Αλέξανδρος παρὰ Κρατερῷ αὐτὸν	ἐπῄνεσεν	γενομένου πότου, ὁ Χάρων ἐκέλευσε
[13, 41]	πόλιν, ὑφ' ἧς ἅπαντές εἰσ'	ἐπηνορθωμένοι.	Τὸ μὲν οὗν ὑπάρχον εὐθέως
[13, 64]	Δανάην φασίν, ὡς ᾔσθετο τὀν	ἐπηρτημένον	αὐτῇ κίνδυνον, ἀνακρινομένην ὑπο τῆς
[13, 42]	πονηρῶν τις πάνυ. κᾆθ' ὡς	ἐπηρώτησε	Πότερ' ἄνω θέλεις ἔλθοῦσ' ἅμα
[13, 61]	οὕτως φίλη γὰρ ἡ Θεωρίς.	Επὶ	δὲ δυσμαῖς ὢν τοῦ βίου,
[13, 47]	ἔφη, παιδίον. Χαιρεφῶντος ὸ ἀκλήτου	έπὶ	δεῖπνον έλθόντος, προπιοῦσα ποτήριον αὐτῷ
[13, 89]	παρῆν, ἄκραισι περκάζουσαν οἰνάνθαις χρόνου.	~Επὶ	κάλλει δὲ ἔτι γὰρ γέρων
[13, 5]	καὶ ταύτην ἐπεισήγαγεν τῇ Ολυμποιάδι.	Επὶ	πάσαις δ' ἔγημε Κλεοπάτραν ἐρασθεὶς
[13, 47]	τινος ὡς αὐτὴν καὶ ἰδόντος	έπί	τινος ἀγγείου ᾠὰ εἰπόντος τε
[13, 70]	Γοργίας ἐν τῷ περὶ Εταιρῶν.	Επὶ	τούτοις ὁ Μυρτίλος μέλλων σιωπᾶν
[13, 11]	πολεμικὰ παρὰ Κύννῃ τῇ Ιλλυρίδι.	~Επὶ	τούτοις τοῖς λόγοις ἔδοξε τοῖς
[13, 48]	έμβάλλετέ μοι, Λύκος καὶ Ἐλεύθερος;	Ἐπὶ	δὲ τὴν θυγατέρα τῆς Γναθαίνης
[13, 43]	τὴν Γνάθαιναν Δίφιλος κληθείς ποτε	ἐπὶ	δεῖπνον, ὡς λέγουσι, τοῖς Αφροδισίοις,
[13, 53]	οὐ Λεόντιον εἷχεν ἐρωμένην τὴν	ἐπὶ	έταιρείᾳ διαβόητον γενομένην; ἣ δὲ
[13, 54]	οὐ Λεόντιον εἷχεν ἐρωμένην τὴν	ἐπὶ	έταιρείᾳ διαβόητον γενομένην; ἣ δὲ
[13, 68]	δρᾶμα ἤδη φυγόντος τοῦ Αρπάλου	ἐπὶ	θάλατταν καὶ ἀποστάντος. Καὶ τῆς
[13, 59]	Κρινομένη δὲ ὑπὸ Εὐθίου τὴν	ἐπὶ	θανάτῳ ἀπέφυγεν Διόπερ ὀργισθεὶς ὁ
[13, 77]	δ' ἔχθραν διελύσατο Μίνως, καίπερ	ἐπὶ	θανάτῳ παιδὸς συστᾶσαν, Θησέως ἐρασθεὶς
[13, 18]	οὐ γυναῖκα; Ἕτερον δέ τινα	ἐπὶ	ἵππου ἰδὼν παραπλησίως ἔχοντα καὶ
[13, 69]	ἀρραβών. ~Ενδόξους δὲ ἑταίρας καὶ	ἐπὶ	κάλλει διαφερούσας ἤνεγκεν καὶ ἡ
[13, 20]	ἐν δεινοῖς ὑπάρχων. Θαυμάζει γοῦν	ἐπὶ	κάλλει τὸν Αγαμέμνονα τοιαῦτα ἐκφωνῶν·
[13, 24]	πρὸς τὸν ἥλιον γυμνὰς ἐφεξῆς	ἐπὶ	κέρως τεταγμένας, ἐν λεπτοπήνοις ὕφεσιν
[13, 24]	πώλους Κύπριδος ἐξησκημένας» γυμνὰς ἐφεξῆς	ἐπὶ	κέρως τεταγμένας, ἐν λεπτοπήνοις ὕφεσιν
[13, 24]	στέρν' ἀπημφιεσμένας, γυμνὰς ἐφεξῆς τ'	ἐπὶ	κέρως τεταγμένας· ὧν ἔστιν ἐκλεξάμενον
[13, 59]	ποιήσαντες ἀνέθηκαν ἐν Δελφοῖς χρύσεον	ἐπὶ	κίονος Πεντελικοῦ Κατεσκεύασε δ' αὐτὸν
[13, 78]	Διαβόητα δ' ἐστὶν καὶ τὰ	ἐπὶ	Κρατίνῳ τῷ Αθηναίῳ γενόμενα ὃς
[13, 45]	ὀψὲ τῆς ὥρας ποτὲ εἰσῆλθεν	ἐπὶ	κώθωνα πρὸς τὸν βασιλέα Πτολεμαῖον·
[13, 71]	ἄκατον ψυχὰς οἰχομένων, λίμνης δ'	ἐπὶ	μακρὁν ἀυτεῖ ῥεῦμα διὲκ μεγάλων
[13, 43]	νῦν αἰτεῖς, ὅτε τἀς ὗς	ἐπὶ	νομὴν καιρός ἐστιν ἐξάγειν; ~Καὶ
[13, 64]	ἄνθρωπον, οὐδὲν τῶν προγεγενημένων φιλανθρώπων	ἐπὶ	νοῦν βαλομένη. Τὴν δὲ Δανάην
[13, 73]	Αφροδίτην τὴν χρυσῆν, τὰ Εὐριπίδου	ἐπὶ	νοῦν λαμβάνων λέγω Τὴν Αφροδίτην
[13, 25]	τὴν τῶν νέων ἀκμὴν ἔστηκεν	ἐπὶ	οἰκημάτων γύναια πριάμενος, καθὰ καὶ
[13, 85]	ἀναλαμβάνων ἐπὶ τὰ νῶτα ἔφερεν	ἐπὶ	πλεῖστον νηχόμενος καὶ πάλιν ἀποκαθίστα
[13, 71]	Καίετο μὲν Ναννοῦς πολιῷ δ'	ἐπὶ	πολλάκι λωτᾤ κνημωσθεὶς κώμους εἶχε
[13, 17]	ἐπὶ τοῦ Τρωίλου ἔφη λάμπειν	ἐπὶ	πορφυραῖς παρῇσι φῶς ἔρωτος. ~Υμεῖς
[13, 81]	Φρύνιχος ἐποίησεν εἴπας λάμπει δ'	ἐπί	πορφυρέαις παρῇσι φῶς ἔρωτος. Καὶ
[13, 56]	ἐκ Κολοφῶνος ἑταίρην, ἧς καὶ	ἐπὶ	ῥυτίδων πικρὸς ἔπεστιν ἔρως. Ἆ
[13, 15]	φησί, δοκῶ παρ' Οδυσσέως ἀπάντησιν	ἐπὶ	σὲ μεταφέρειν· ἦ ῥά νύ
[13, 89]	σοὶ τόνδ' ἱδρύσατο βωμὸν Χάρμος	ἐπὶ	σκιεροῖς τέρμασι γυμνασίου. Ησίοδος δ'
[13, 14]	ἐπ' εὐαίωνι τύχᾳ, τὸ δ'	ἐπὶ	συγχύσει βιοτᾶς. Ο δ' αὐτὸς
[13, 28]	τὰς μισθαρνούσας ἑταίρας καὶ τὸ	ἐπὶ	συνουσίαις μισθαρνεῖν ἑταιρεῖν, οὐκ ἔτι
[13, 88]	δὲ ὢν ὁ ποιητὴς οὗτος	ἐπὶ	τὰ ἄνθη καὶ ἐν Αλφεσιβοίᾳ
[13, 20]	νήσῳ καὶ βαδίζειν ἥδιστόν ἐστιν	ἐπὶ	τὰ γυμνάσια καὶ τοὺς δρόμους
[13, 85]	τοῦ πελάγους ἀπήντα καὶ ἀναλαμβάνων	ἐπὶ	τὰ νῶτα ἔφερεν ἐπὶ πλεῖστον
[13, 79]	μᾶλλον χαίρουσιν ὡς πολλάκις ἐνίους	ἐπι	ταῖς δοραῖς μετὰ δύο ἐρωμένον
[13, 77]	δὲ τοὺ παιδικοὺς ἔρωτας τῶν	ἐπὶ	ταῖς θηλείαις προκρίνουσι πολλοί. Παρὰ
[13, 19]	αὐτάρκειαν καὶ τὴν εὐτέλειαν εὑρίσκεσθε	ἐπὶ	ταῖς τῆς φιλαργυρίας θύραις ῥυπαρῶς
[13, 67]	μνημεῖον κατεσκεύασεν Ἐκφέρων τε αὐτὴν	ἐπὶ	τὰς ταφάς, ὥς φησι Ποσειδώνιος
[13, 34]	ὑπὸ τῆς Αγιδος ἀναπώμενος γυναικὸς	ἐπὶ	τὰς τῶν ἑταιρίδων θύρας ἐκώμαζεν,
[13, 61]	χαριέντως ἔφη Ὥσπερ αἱ γλαῦκες	ἐπὶ	τάφον κάθηται. ~Αλλὰ μὴν καὶ
[13, 91]	ἑξῆς καταλέξαντος καὶ πάντων αὐτὸν	ἐπὶ	τῇ μνήμῃ θαυμασάντων ὁ Κύνουλκος
[13, 95]	περὶ στήλην διαφθείρονται. οσοῦτοι δὲ	ἐπὶ	τὴ οἰκίαν ἅμα τῇ ἡμέρᾳ
[13, 37]	ἧς τὸ μέγα μνημεῖον ὑπῆρχεν	ἐπὶ	τῇ πρὸς Ελευσῖνι θαλάσσῃ, καὶ
[13, 82]	μὲν παῖς τὸ ἴδιον ἱμάτιον	ἐπὶ	τᾖ πόᾳ ὑπέστρωσεν, τὴν δὲ
[13, 67]	Ταὐτὸ δὲ πάθοι τις ἂν	ἐπὶ	τὴν Αθηναίων πόλιν ἀφικνούμενος κατὰ
[13, 85]	τῶν ἄλλων ἐκ παλαίστρας παραγινόμενος	ἐπὶ	τὴν θάλατταν ἐκολύβα. Δελφὶς δὲ
[13, 36]	τύχην παραγενόμενον τὸν Εὔξενον παρακέκληκεν	ἐπὶ	τὴν θοίνην. Ο δὲ γάμος
[13, 57]	Σαμίου ἢ Ἀβδηρίτου, μικρὸν ἐπισχὼν	ἐπὶ	τὴν παρὰ σοῦ τρέψομαι πεῦσιν,
[13, 48]	ψῆφοι εἰσίν. Διαπηδῶντος δ' αὐτοῦ	ἐπὶ	τὴν πλησίον κλινην Πρόσεχε, φησί,
[13, 20]	αἰσχρᾶς καὶ πλουσίας, ὡς ἀπέκλινεν	ἐπὶ	τὴν πλουσίαν, ζημιῶσαι τοὺς ἐφόρους
[13, 89]	Καὶ τὴν καταγαγοῦσαν δὲ Πεισίστρατον	ἐπὶ	τὴν τυραννίδα, ὡς Αθηνᾶς πειραν
[13, 83]	τὸ Λευκτρικὸν τρόπαιον ἐντετυπωμένον ἔχειν	ἐπὶ	τῆς ἀσπίδος καὶ θαυμαστῶς αὐτὸν
[13, 77]	τὰς ἄλλας ταῖς εὐνομουμέναις πόλεσιν	ἐπὶ	τῆς Ελλἀδος σπουδασθῆναι τὸδε τὸ
[13, 65]	ὅτι Σινώπῃ τῇ ἑταίρᾳ Αλῴοις	ἐπὶ	τῆς ἐσχάρας τῆς ἐν τῇ
[13, 64]	ἑταιριζομένην καὶ αὐτὴν Σώφρων ὁ	ἐπὶ	τῆς Εφέσου δι' ἣν αὐτὸς
[13, 50]	Εταιρίδων ὅτι Φθειροπύλη ἐπεκαλεῖτο, ἐπειδήπερ	ἐπὶ	τῆς θύρας ἑστῶσα ἐφθειρίζετο. Ὑπερείδης
[13, 44]	νέαν τιθὴν μίαν. Επειτεν αὐταῖς	ἐπί	τινος στενῆς ὁδοῦ κακὸς παλαιστὴς
[13, 35]	καὶ ὃς ἁρπάσας αὐτὴν ἀπήγαγεν	ἐπὶ	τό ἅρμα καὶ ἔφυγεν ἔχων
[13, 63]	Χρυσίου λόγῳ προαγήοχε τὰ τέκνα	ἐπὶ	τὸ δικαστήριον ὡς δι' ἐκείνων
[13, 64]	ἀποκρίσεως αὐτὴν ἀξιῶσαι ἀπαγομένην τε	ἐπὶ	τὸ κρημνὸν εἰπεῖν ὡς δικαίως
[13, 32]	προσεύχεσθαι τῇ θεῷ καὶ ὕστερον	ἐπὶ	τοῖς ἱεροῖς παρεῖναι. Καἱ ὅτε
[13, 24]	γὰρ οὐσῶν μειράκων μάλ' εὐπρεπῶν	ἐπὶ	τοῖσι πορνείοισιν, ἃς ἔξεσθ' ὁρᾶν
[13, 33]	ὁ Κορίνθιος ἐξιὼν εἰς Ολυμπίαν	ἐπὶ	τὸν ἀγώνα καὶ αὐτὸς ἀπάξειν
[13, 37]	φησι υἱόν. Κῦρος δὲ ὁ	ἐπὶ	τὸν ἀδελφὸν ἐπιστρατεύσας οὐχὶ ἑταίραν
[13, 6]	ἐκ δὲ τῶν γνάθων ἱδρὼς	ἐπὶ	τὸν τράχηλον ἄλοκα μιλτώδη ποιεῖ,
[13, 23]	λεπτὸν φορεῖ τήν τε κεφαλὴν	ἐπὶ	τὸν ὦμον καταβαλοῦσ' ἐξέρχεται· τοῦτο
[13, 35]	τοῦ ἁρματηλάτου καὶ νυκτὸς ὁρμήσας	ἐπὶ	τοῦ ἅρματος διῆλθεν διὰ γῆς
[13, 61]	ἐπαιδοποιήσατο Δήμέαν ὃν φρυαττόμενόν ποτε	ἐπι	τοῦ βήματος ἐπεστόμισεν Υπερείδης εἰπών
[13, 35]	γάμοι συντελεῖσθαι. Ὃ δὲ στρατοπεδεύων	ἐπὶ	τοῦ Τανάιδος {καὶ} διαλαθὼν τὴν
[13, 17]	ἐν ἄνθεσιν θρέψαν. Φρύνιχός τε	ἐπὶ	τοῦ Τρωίλου ἔφη λάμπειν ἐπὶ
[13, 68]	γεγραφώς, ὅπερ ἐδίδαξεν Διονυσίων ὄντων	ἐπὶ	τοῦ Υδάσπου {τοῦ} ποταμοῦ εἴτε
[13, 45]	ἑταίραν Θεόδοτον ἔχειν ἐραστὴν τὸν	ἐπὶ	τοῦ χόρτου τότε γενόμενον. Αὕτη
[13, 26]	δέ γηράσκωσιν ἤδη, τὸτε θεῶν>	ἐπὶ	τοὺς νεώς ἵζουσι πεινῶντες κακῶς·
[13, 78]	ἐπαινέσαντα. Διὸ καὶ Απόλλων ἡσθεὶς	ἐπὶ	τούτοις ἀναβολὴν τοῦ θανάτου τῷ
[13, 38]	τοιαῦται εἰς τὸ σῶφρον τῶν	ἐπὶ	τούτῷ σεμνυμένων εἰσὶ βελτίους. Ο
[13, 59]	Ερωτα θέλοι λαβεῖν εἴτε τὸν	ἐπὶ	Τριπόδων Σάτυρον. Ἣ δὲ ἑλομένη
[13, 94]	ὦ ἄνδρες δικασταί, ὀφείλων ἀργύριον	ἐπὶ	τρισὶ δραχμαῖς Σωσινόμῳ τῷ τραπεζίτῃ
[13, 51]	Ταραντίνοις οὕτως· Νάννιον δὲ μαίνεται	ἐπὶ	τῷ Διονύσῳ, κωμῳδῶν αὐτήν ὡς
[13, 81]	καλῷ φαινομένῳ εἰκάζειν ἄν. Γελάσας	ἐπὶ	τῷ Ερετριεῖ Σοφοκλῆς Οὐδὲ τόδε
[13, 20]	οὖν καὶ αὐτὸς ὁ Πρίαμος	ἐπὶ	τῷ κάλλει {τῆς γυναικὸς} καίτοι
[13, 80]	τε Αργύννου ἐρασθῆναι λόγος, ἰδόντα	ἐπὶ	τῷ Κηφισῷ νηχόμενον ἐν ᾧ
[13, 34]	Αδριανοῦ βασιλέως· ὃς καὶ ἀνέστησεν	ἐπὶ	τῷ μνήματι Παρίου λίθου εἰκόνα
[13, 6]	τὸν τράχηλον ἄλοκα μιλτώδη ποιεῖ,	ἐπὶ	τῷ προσώπῳ δ' αἱ τρίχες
[13, 86]	ἐπιδείκνυνται ὃ καὶ πρώην ἐγένετο	ἐπὶ	τῶν ἐξ Αρκαδίας θεωρῶν πρὸς
[13, 24]	συμβουλεύς σοι, Θετταλὲ ποικιλόδιφρε, τὰς	ἐπὶ	τῶν οἰκημάτων ἀσπάζεσθαι καὶ μὴ
[13, 53]	ἐμακάριζε καὶ τοὺς ὁμοίως αὐτῷ	ἐπὶ	φιλοσοφίαν παρερχομένους, τοιαύτας φωνὰς προιέμενος·
[13, 54]	ἐμακάριζε καὶ τοὺς ὁμοίως αὐτῷ	ἐπὶ	φιλοσοφίαν παρερχομένους, τοιαύτας φωνὰς προιέμενος·
[13, 54]	οὗτος, ὅτι καθαρὸς πάσης παιδείας	ἐπὶ	φιλοσοφίαν ὥρμησαι. Ὅθεν αὐτὸν καὶ
[13, 53]	οὗτος, ὅτι καθαρὸς πάσης παιδείας	ἐπὶ	φιλοσοφίαν ὥρμησαι. Ὅθεν αὐτὸν καὶ
[13, 32]	ἱεροῖς παρεῖναι. Καἱ ὅτε δὴ	ἐπἱ	τὴν Ελλάδα τὴν στρατείαν ἦγεν
[13, 87]	ἔρως. Υπνωμέναι δ' ἔπιπτον ἑλενίων	ἔπι,	ἴων τε μελανόφυκκα συγκλῶσαι πτερὰ
[13, 23]	πάρεργα γίνεται, ῥάπτουσι δὲ πᾶσιν	ἐπιβουλάς.	Επειδὰν δ' εὐπορήσωσίν ποτε, ἀνέβαλον
[13, 34]	ἐν Μελίσσῃ κώμῃ τῆς Φρυγίας,	ἐπιβουλευθεὶς	ὑπὸ Φαρναβάζου. Εἴδομεν δὲ καὶ
[13, 64]	δι' ἣν αὐτὸς μὲν ἐσώθη	ἐπιβουλευόμενος	ὑπὸ Λαοδίκης, ἣ δὲ κατεκρημνίσθη,
[13, 64]	ἥτις ὑπὸ Θρᾳκῶν ἐν Εφέσῳ	ἐπιβουλευομένου	τοῦ Πτολεμαίου καὶ καταφυγόντος εἰς
[13, 78]	τῳ περὶ Ερωτικῶν. Οὗτοι φανέντες	ἐπιβουλεύοντες	Φαλάριδι καὶ βασανιζόμενοι ἀναγκαζόμενοί τε
[13, 64]	διανεύει τῷ Σώφρονι, μηνύουσα τὴν	ἐπιβουλήν.	Ὃ δὲ συλλαβών καὶ προσποιηθεὶς
[13, 10]	ὁ Ηρακλέους διὰ τὴν Ιόλην	ἐπιγαμίαν	τῆς Εὐρύτρου θυγατρός, ὁ Θησέως
[13, 89]	Ερωτα ἱδρύσασθαι πρῶτον, ἐφ' οὗ	ἐπιγέγραπται	Ποικιλομήχαν' Ερως, σοὶ τόνδ' ἱδρύσατο
[13, 42]	τινας ἐκ τῆς πόλεως τῶν	ἐπιγελᾶν	εἰθισμένων ἅπαντα τοῖς τρέφουσιν αἰεὶ
[13, 47]	ἀγῶνός τινος, έν ᾧ τοὺς	Ἐπιγόνους	εὐημερήκει, πίνειν μέλλοντος παρ᾽ αὐτῇ
[13, 55]	σημεῖον ἔχοντα ὑδρίαν λιθίνην καὶ	έπίγραμμα	τόδε· Τῆσδέ ποθ' ἡ μεγάλαυχος
[13, 32]	ὕστερον παρούσας συνέθηκε τόδε τὸ	ἐπίγραμμα·	Αἵδε ὑπὲρ Ελλήνων τε καὶ
[13, 82]	ἐποίησε εἰς αὐτὸν τὸ τοιοῦτον	ἐπίγραμμα,	χρησάμενος τῷ περὶ τοῦ Ηλίου
[13, 21]	δράματα ἀπὸ ἑταιρῶν ἔσχε τὰς	ἐπιγραφάς,	Θάλαττα Διοκλέους, Φερεκράτους Κοριαννώ, Εὐνίκου
[13, 59]	τῆς Φιλίππου τοῦ Αμύντου, ἔχουσα	ἐπιγραφὴν	Φρύνη Επικλέους Θεσπική» ὥς φησιν
[13, 81]	γοῦν ὁ ποιητὴς ἐν ταῖς	ἐπιγραφομέναις	Επιδημίαις γράφει οὓτως Σοφοκλεῖ τῷ
[13, 39]	δ' ὁ κομῳδιοποιὸς ἐν ταῖς	ἐπιγραφομέναις	Χρείαις φησὶν οὕτως· Υπερβολῇ δὲ
[13, 84]	δὲ ἢ ὁ ποιήσας τὀν	ἐπιγραφόμενον	Ελλαδικὸν Ἐν Δελφοῖς, φησίν, ἐν
[13, 60]	Οὐκ ἀγνοῶ δὲ ὅτι τὸν	ἐπιγραφόμενον	κατ' αὐτῆς Εὐθίου λόγον Διόδωρος
[13, 22]	θύρας ἀπεκλειόμην. Καὶ ἐν τῷ	ἐπιγραφομένῳ	δ' Ορεσταυτοκλείδης ὁ> αὐτος Τιμοκλῆς
[13, 84]	Αλεξις ὁ ποιητὴς ἐν τῷ	ἐπιγραφομένῳ	δράματι Γραφῇ λέγων ὧδε Γεγένηται
[13, 23]	ἐξέρχεται. ~Αλεξις δ' ἐν τῷ	ἐπιγραφομένῳ	δράματι Ισοστάσιον τὴν ἑταιρικὴν παρασκευὴν
[13, 94]	ὅ γε Λυσίας ἐν τῷ	ἐπιγραφομένῳ	λόγώ οὑτωσὶ Πρὸς Αἰσχίνην τὸν
[13, 56]	καὶ ἑωρακὼς αὐτόν, ἐν τῷ	ἐπιγραφομένῳ	περὶ Θεμιστοκλέους καὶ Θουκυδίου καὶ
[13, 89]	Ιππίας ὁ σοφιστὴς ἐν τῷ	ἐπιγραφομένῳ	Συναγωγή. Δίνων δ' ἐν τῇ
[13, 60]	ὑπισχνεῖτο τειχιεῖν τὰς Θήβας, ἐὰν	ἐπιγράψωσιν	Θηβαῖοι ὅτι Αλέξανδρος μὲν κατέσκαψεν,
[13, 56]	περὶ Αἰγίνης Περίανδρόν φησιν ἐξ	Επιδαύρου	τὴν Προκλέους θυγατἑρα Μέλισσαν ἰδόντα
[13, 15]	μέγαν τινὰ κατὰ τὴν ἡλικίαν	ἐπιδεικνύντα	ὡς καλόν, ᾧ Δῶρος ἦν
[13, 86]	τὸ οἰνάριον, τὴν πᾶσαν ἀσχημοσύνην	ἐπιδείκνυνται	ὃ καὶ πρώην ἐγένετο ἐπὶ
[13, 74]	συμμιγνύμενον κυλίκεσσι παῖς διαπομπεύῃ, προπόσεις	ἐπιδέξια	νωμῶν, παννυχίδας θ' ἱερὰς θήλεις
[13, 44]	στρῶσον ἡμῖν ἔνδον. Ἣ δ'	ἐπιδέξιον	βουλόμενον εἶναι τὸν σατράπην ἀπεδέξατο,
[13, 81]	ὁ ποιητὴς ἐν ταῖς ἐπιγραφομέναις	Επιδημίαις	γράφει οὓτως Σοφοκλεῖ τῷ ποιητῇ
[13, 83]	κατὰ τὴν Αριστέα τοῦ Προκονησίου	ἐπιδημίαν,	ὅτ' ἔφησεν ἐξ Υπερβορέων παραγεγονέναι,
[13, 47]	ἔφη, εἰς τὸν κάδον ἐμπέπτωκεν.	Ἐπιδόντος	δέ τινος οἶνον ἐν ψυκτηριδίῳ
[13, 59]	Φρύνῃ, ὡς οὐδὲν ἤνυε λέγων	ἐπίδοξοί	τε ἦσαν οἱ δικασταὶ καταψηφιούμενοι,
[13, 18]	πολυμαθίαν καὶ τὴν τοῦ ἤθους	ἐπιείκειαν.	Λέγει δὲ οὕτως ὁ φιλόσοφος·
[13, 93]	ὡς αὐτοῦ διαλόγων θαυμάζομεν ὡς	ἐπιεικῇ	καὶ μέτριον, πλήν εἰ μὴ
[13, 34]	θεοί, ὃν ἡ Λακεδαίμων μοιχὀν	ἐπιθυμεῖ	λαβεῖν; ὁ> ὑπὸ τῆς Αγιδος
[13, 16]	κρέας οὐδὲ τὸν ἰχθὺν οὐδ'	ἐπιθυμεῖ	τῶν ὠμῶν καὶ τῶν ἀνηδύντων.
[13, 44]	ἀπεδέξατο, εἶπεν δέ· δὸς ὅσον	ἐπιθυμεῖς,	πάτερ· οἶδα γὰρ ἀκριβῶς καὶ
[13, 84]	ἑτέρου Δελφοί φασι τῶν θεωρῶν	ἐπιθυμήσαντά	τινα συγκατακλεισθῆναι καὶ τῆς ὁμιλίας
[13, 70]	Ερωτικοῖς, τῆς βαρβάρου Λυδῆς εἰς	ἐπιθυμίαν	καταστὰς ἐποίησεν ὃ μὲν ἐν
[13, 84]	ἀντίτυπον τοῦ λίθου, τηνικαῦτα τῆς	ἐπιθυμίας	ἀπέστη καὶ προβαλλόμενος τὸ σαρκίον
[13, 78]	πυνθανομένοις τῆς Πυθίας ὅπως αὐτῷ	ἐπιθῶνται.	Εχρησεν δὲ καὶ περὶ τῶν
[13, 60]	Φρύνας γεγονέναι, ὧν τὴν μὲν	ἐπικαλεῖσθαι	Κλαυσιγέλωτα, τὴν δὲ Σαπέρδιον. Ηρόδικος
[13, 1]	ἱστορίαν τῶν Μουσῶν τὴν Ερατὼ	ἐπικαλεσάμενοι	εἰς μνήμην ἡμῖν ἰέναι τὸν
[13, 24]	τε τοὺς μὲν γέροντας ὄντας	ἐπικαλούμεναι	πατρίδια, τοὺς δ' ἀπφάρια, τοὺς
[13, 47]	ἐρχῃ; Νικὼ δὲ ἡ Αἰξ	έπικαλουμένη,	φησὶν ὁ Λυγκεύς, παρασίτου τινὸς
[13, 46]	Σιγὴ καὶ Συνωρὶς ἡ Λύχνος	ἐπικαλουμένη	καὶ Εὔκλεια καὶ Γρυμέα καὶ
[13, 86]	Αθηναῖον, μαθητὴν δὲ Θεοφράστου, τὸν	ἐπικαλούμενον	Τυρρηνόν, ὅτι τῶν αὐλητρίδων τὰ
[13, 88]	ἀμάρακος λειμῶσι μαλακοῖς ἐξέτεινον αὐχένας.	~Επικατάφορος	δὲ ὢν ὁ ποιητὴς οὗτος
[13, 18]	ξύρεσθαι. Εν Βυζαντίῳ δὲ ζημίας	ἐπικειμένης	τῷ ἔχοντι {κουρεῖ} ξυρὸν οὐδὲν
[13, 59]	τοῦ Αμύντου, ἔχουσα ἐπιγραφὴν Φρύνη	Επικλέους	Θεσπική» ὥς φησιν Αλκέτας ἐν
[13, 78]	Διονύσιος ὁ Αθηναῖος ἐποίησε ὁ	ἐπικληθεὶς	Χαλκοῦς ἐν τοῦς Ελεγείοις. Εστὶν
[13, 49]	εἴκοσι τριῶν. ~Καλλίστιον δὲ τήν	έπικληθεῖσαν	Πτωχελένην μαστιγίας έμισθώσατο. Θέρους δὲ
[13, 46]	πλειόνων καὶ τάσδε, τὴν Πάροινον	ἐπικληθεῖσαν	καὶ Λαμπυρίδα καὶ Εὐφροσύνην· αὕτη
[13, 70]	δ' ὁ ῥήτωρ εἶχε τὴν	ἐπικληθεῖσαν	Λήμην ἑταίραν, τὴν καλουμένην Παρόραμα
[13, 48]	ἑταίρα, Δημοκλέους τοῦ παρασίτου Λαγυνίωνος	ἐπίκλην	καταπεσόντος ἔν τινι κονιάματι, Καὶ
[13, 37]	τῆς Αἰγύπτου βασιλεύς, Φιλάδελφος δ'	ἐπίκλην,	ὡς ἱστορεῖ ὁ Εὐεργέτης Πτολεμαῖος
[13, 53]	ἐπαύσατο ἑταιροῦσα, πᾶσι δὲ τοῖς	Ἐπικουρείοις	συνῆν ἐν τοῖς κήποις, Ἐπικούρῳ
[13, 54]	ἐπαύσατο ἑταιροῦσα, πᾶσι δὲ τοῖς	Ἐπικουρείοις	συνῆν ἐν τοῖς κήποις, Ἐπικούρῳ
[13, 92]	Επικούρου βιβλία ὑπὸ Ζήνωνος τοῦ	Επικουρείου	ἐξαιτηθεὶς ἀνῃρέθη, ὥς φησι Δημήτριος
[13, 64]	Δανάην δὲ τὴν Λεοντίου τῆς	Επικουρείου	θυγατέρα ἑταιριζομένην καὶ αὐτὴν Σώφρων
[13, 54]	ἀναγωγότατον ζωόντων. Οὗτος οὖν ὁ	Ἐπίκουρος	οὐ Λεόντιον εἷχεν ἐρωμένην τὴν
[13, 53]	ἀναγωγότατον ζωόντων. Οὗτος οὖν ὁ	Ἐπίκουρος	οὐ Λεόντιον εἷχεν ἐρωμένην τὴν
[13, 92]	δ' ὁ γράψας τὰ κατ'	Επικούρου	βιβλία ὑπὸ Ζήνωνος τοῦ Επικουρείου
[13, 53]	πρῶτον μὲν μνησθήσομαι τοῦ φιλαληθεστάτου	Επικούρου·	ὅστις έγκυκλίου παιδείας ἀμύητος ὢν
[13, 54]	πρῶτον μὲν μνησθήσομαι τοῦ φιλαληθεστάτου	Επικούρου·	ὅστις έγκυκλίου παιδείας ἀμύητος ὢν
[13, 64]	Λεοντίου δ' οὖσα τῆς μετ'	Επικούρου	τοῦ φυσικοῦ σχολασάσης θυγάτηρ, Σώφρονος
[13, 54]	Ἐπικουρείοις συνῆν ἐν τοῖς κήποις,	Ἐπικούρῳ	δὲ καὶ ἀναφανδόν· ὥστ' ἐκεῖνον
[13, 53]	Ἐπικουρείοις συνῆν ἐν τοῖς κήποις,	Ἐπικούρῳ	δὲ καὶ ἀναφανδόν· ὥστ' ἐκεῖνον
[13, 26]	δὲ μόνον αὐλοῦσιν Ιέρακος νόμον,	Επικράτης	φησὶν ἐν Αντιλαίδι, ἐν ᾧ
[13, 84]	Ιστοριῶν. Κἀγὼ δὲ κατὰ τὴν	Επικράτους	Αντιλαίδα Τἀρωτίκ' ἐκμεμάθηκα ταῦθα παντελῶς
[13, 81]	πλησίον, περιλαβὼν τῇ χειρὶ ἐφίλησεν.	Επικροτησάντων	δὲ πάντων σύν γέλωτι καὶ
[13, 42]	τε πολλάκις, εἰς δασύποδα αὐτὴν	ἐπικροῦσαι	βουλόμενος Πρὸς τῶν θεῶν μειράκια,
[13, 2]	ἀγάμων νεανίσκων καὶ ἕκαστος ἧς	ἐπιλάβοιτο,	ταύτην ἀπῆγεν ἄπροικον. Διὸ καὶ
[13, 95]	καὶ πολλὰ ἄλλα κατειπὼν αὐτοῦ	ἐπιλέγει	ταῦτα Αλλὰ γάρ, ὦ ἄνδρες
[13, 20]	πλουσίαν, ζημιῶσαι τοὺς ἐφόρους αὐτον,	ἐπιλέγοντας	ὅτι βασιλίσκους ἀντὶ βασιλέων τᾷ
[13, 18]	ὄντος μὴ ξύρεσθαι οὐδ' ὁ	ἐπιληψόμενος	οὐδείς ἐστιν διὰ τὸ πάντας
[13, 59]	τε τὰ στέρνα ποιήσας τοὺς	ἐπιλογικοὺς	οἴκτους ἐκ τῆς ὄψεως αὐτῆς
[13, 83]	προαγωγευόμενος οὐδὲν λαβὼν ἀπερστάλη. Τῷ	Επιλύκου	τοῦ Αμφιπολίτου υἱῷ ὄντι καλῷ
[13, 40]	ἐρωμένην γενέσθαι τοῦ Δημητρίου· ᾗ	ἐπιμανῆναι	καὶ τὸν πατέρα αὐτοῦ Αντίγονον
[13, 56]	ἐν τῷ περὶ Ἀριστοτέλους πρώτῳ,	ἐπιμελείας	φάσκων τῆς δεούσης τετυχηκέναι ἐν
[13, 43]	εἶπε Τῶν σῶν δραμάτων γὰρ	ἐπιμελῶς	εἰς αὐτὸν αἰεὶ τοὺς προλόγους
[13, 44]	τῶν ἀεὶ ἐν τοῖς ἀγῶσιν	ἐπιμελῶς	ἡττῶμένων· ὃς οὐ δυνάμενος τότε
[13, 43]	ἔχεις. Τῶν σῶν γάρ, εἶπεν,	ἐπιμελῶς,	ὦ Δίφιλε, εἰς αὐτό γ'
[13, 78]	γενόμενα ὃς μεικάριον ὢν> εὔμορφον,	Επιμενίδου	καθαίροντος τὴν Αττικὴν ἀνθρωπείῳ αἵματι
[13, 18]	τι θάτερον· ἢ γὰρ στρατεύειν	ἐπινοεῖν	μοι φαίνεται καὶ πάντα τῷ
[13, 7]	ὧν δ' ἄρχειν ἐχρῆν ἀμελοῦσιν,	ἐπιορκοῦσιν,	οὐδὲ ἓν κακὸν ἔχουσι καὶ
[13, 12]	ταῖς δημοτελέσι δὲ σπονδαῖς ὡς	ἐπίπαν	ὁ Ερως τιμᾶται. Λακεδαιμόνιοι δὲ
[13, 87]	χωρὶς ἐλπίδων ἔρως. Υπνωμέναι δ'	ἔπιπτον	ἑλενίων ἔπι, ἴων τε μελανόφυκκα
[13, 81]	ὁ μὲν Ερετριεὺς ἐνωπήθη τῇ	ἐπιραπὶζει,	ὃ δὲ πάλιν τοῦ παιδὸς
[13, 27]	θέλοντος λέγειν καὶ τοῦ Μάγνου	ἐπιραπίσαι	βουληθέντος αὐτὸν εἰς τιμὴν τοῦ
[13, 37]	Μύρτιον καὶ ἄλλας δὲ πλείστας,	ἐπιρρεπέστερος	ὢν πρὸς ἀφροδίσια. Πολύβιος δὲ
[13, 67]	τὴν Αρπάλου διαβάλλων ἀκολασίαν φησίν	Ἐπίσκεψαι	δἐ καὶ διάκουσον σαφῶς παρὰ
[13, 16]	πεφύκῃ. Η γὰρ αἰδὼς ἄνθος	ἐπισπείρει.	Καὶ ὁ Αριστοτέλης δὲ ἔφη
[13, 85]	ὁ δελφὶς χάριν τε ἀποδιδόναι	ἐπιστάμενον.	Φύλαρχος γοῦν ἐν τῇ δωδεκάτῃ
[13, 81]	με> ἔφη, στρατηγεῖν δ' οὐκ	ἐπιστασθαι.	Αρ' οῦν οὐ κατ' ὀρθόν
[13, 67]	ἐκεῖνος οὔτ' ἄλλος οὐδεὶς τῶν	ἐπιστατῶν	κεκόσμηκε τὸν τάφον, Πυθιονίκης δὲ
[13, 67]	εἰκοστῇ τῶν Ιστοριῶν, τεχνιτῶν τῶν	ἐπιστημοτάτων	χορῷ μεγάλῳ καὶ παντοίοις ὀργάνοις
[13, 62]	ὡς Λυσίας ἱστορεῖ ἐν ταῖς	Επιστολαῖς.	Δημοσθένης δ' ἐν τῷ κατὰ
[13, 87]	Παρμενίων ἐν τῇ πρὸς Αλέξανρον	Επιστολῇ,	ἣν ἐπέστειλεν αὐτῷ μετὰ τὸ
[13, 67]	δ' ἐν τῇ πρὸς Αλέξανδρον	Επιστολῇ	τὴν Αρπάλου διαβάλλων ἀκολασίαν φησίν
[13, 50]	ἐν τοῖς περὶ τῆς Χίας	Ἐπιστολῆς,	ὅτι μετὰ τὸν τῆς Πυθιονίκης
[13, 54]	ἐμφανίζειν διὰ τῶν πρὸς Ερμαρχον	Ἐπιστολῶν.	~Αρίστιππος δὲ κατ' ἔτος δύο
[13, 53]	ἐμφανίζειν διὰ τῶν πρὸς Ερμαρχον	Ἐπιστολῶν.	~Τοσαῦτ' εἰπὼν μετά τινος τροχιλίας
[13, 37]	δὲ ὁ ἐπὶ τὸν ἀδελφὸν	ἐπιστρατεύσας	οὐχὶ ἑταίραν οὖσαν τὴν Φωκαίδα
[13, 31]	τοῦ Τμώλου χώραν, οὗ ἂν	ἐπιστραφεῖς	τύχῃ, καθορᾶν τὸ μνῆμα καὶ
[13, 49]	προσέχοντος, κατάστυγνος ἦν, ὡς δ'	ἐπιστρέφας	ὁ γνώριμος αὐτήν ἠρώτησε τί
[13, 42]	δωρεὰν καὐτόν τινα. Δόντος δ'	ἐπιστρέψασα	μετὰ μικρὸν λέγει Αγαμέμνονος παῖ,
[13, 43]	ὑπολειπόμενοι εἰς τὴν αὔριον τοῖς	ἐπισυνάπτειν	βουλομένοις τὸν ἑωθινόν, μακρὰς δὲ
[13, 57]	τοῦ Σαμίου ἢ Ἀβδηρίτου, μικρὸν	ἐπισχὼν	ἐπὶ τὴν παρὰ σοῦ τρέψομαι
[13, 14]	ὃς μετριάζων μέν ἐστιν εὔχαρις,	ἐπιτεινόμενος	δὲ καὶ διαταράττων χαλεπώτατος διόπερ
[13, 90]	παρὰ Ηλείοις, καὶ τὴν κρίσιν	ἐπιτελεῖσθαι	μετὰ σπουδῆς λαμβάνειν τε τοὺ
[13, 90]	πρῶτον αὐτοῦ τὴν γυναῖκα Ηροδίκην.	Επιτελεῖται	δὲ καὶ μέχρι νῦν ὁ
[13, 90]	καὶ τὸν τοῦ κάλλους ἀγῶνα	ἐπιτελέσαι	καὶ νικῆσαι πρῶτον αὐτοῦ τὴν
[13, 36]	ἦν ξένος. Οὗτος ὁ Νάνος	ἐπιτελῶν	γάμους τῆς θυγατρὸς κατὰ τύχην
[13, 61]	φιλότητα καὶ εὐνήν, ἣ δ'	ἐπιτερπέσθω	πολιοκροτάφοισι γέρουσιν, ὧν ἰσχὺς μὲν
[13, 67]	Βαβυλῶνι μνῆμα πολὺν ἤδη χρόνον	ἐπιτετελεσμένον.	Ἣν γὰρ πάντες ᾔδεσαν ὀλίγης
[13, 23]	ἑταιρικὴν παρασκευὴν καὶ τὰς δι'	ἐπιτεχνήσεως	κομμώσεις τῶν ἑταιρῶν οὕτως ἐκτίθεται·
[13, 62]	κύριός ἐστιν, ὁ δ' Υμέναιος	ἐπιτήδειος,	ὁ Φιλωνίδης δ' ἐρᾶν φησι.
[13, 19]	τοῦ βίου καὶ τῆς προσποιητοῦ	ἐπιτηδεύσεως	ἔφη ὡς οἱ παρακούσαντες αὐτοῦ
[13, 20]	ὁ δὲ τρίτος τὰς θυηλὰς	ἐπιτίθησιν.	Ηρακλείδης δ' ὁ Λέμβος ἱστορεῖ
[13, 24]	ταλαιπώρου στένω, Κυδίαν ναύαρχον ἐξεπέμψατο.	Επιτιμᾷ	δὲ καὶ Ξέναρχος ἐν Πεντάθλῳ
[13, 94]	Σόλωνος δὲ τοῦ νομοθέτου οὐδ'	ἐπιτρέποντος	ἀνδρὶ τοιαύτης προίστασθαι τέχνης διὸ
[13, 20]	καλλίστους ἐγκρίνουσι καὶ τούτους πρωτοφορεῖν	ἐπιτρέπουσιν.	Εν Ηλιδι δὲ καὶ κρίσις
[13, 86]	ἐν ἀρχῇ οὐδ' ἄν παρακαθίσαι	ἐπιτρέπων	τῇ αὐλητρίδι» Μήποτε αὐτό ἐστι
[13, 46]	τε ὡσαύτως. Μηθὲν οὖν διαφέρειν	ἐπιτριβουμένοις	καὶ κακῶς πάσχουσιν {ἢ} μετὰ
[13, 91]	τοσούτων ὀνομάτων, ὦ γραμματικέ, πάντων	ἐπιτρῖψαι	μᾶλλον ἢ σωφρονίσαι δυναμένων τοὺς
[13, 29]	ἔρωτ' ἀφίκετο, ἀστῆς, ἐρήμου δ'	ἐπιτρόπου	καὶ συγγενῶν, ἦθός τι χρυσοῦν
[13, 35]	πρὸς αὐτὴν. Διετέλουν οὖν ἀλλήλων	ἐπιτυμοῦντες	διὰ τὴν κατὰ τὸν ὕπνον
[13, 82]	τοῦ συμβεβηκότος Εὐριπίδης πυθόμενος καὶ	ἐπιτωθάζων	τὸ γεγονὸς καὶ αὐτός ποτε
[13, 34]	ἑταίρας εἰκόνιον, ἧς διὰ τὴν	ἐπιφάνειαν	οἴκημά τι λέγεται καὶ νῦν
[13, 34]	Κολώνης. Ινα τὸ Διονύσιόν ἐστι,	ἐπιφανὲς	καὶ πολλοῖς ἐγνωσμένου τῶν ἐν
[13, 60]	αὐτῆς Φρύνη ποθ' ἡμῶν γέγονεν	ἐπιφανεστάτη	πολὺ τῶν ἑταιρῶν. Καὶ γὰρ
[13, 38]	~Τιμόθεος δ' ὁ στρατηγήσας Αθηναίων	ἐπιφανῶς	ἑταίρας ἦν υἱὸς Θρᾀττης τὸ
[13, 14]	περὶ τῶν ἐρώντων ἐν τῷ	ἐπιφραφομένῷ	Τραυματίᾳ φησὶν οὕτως· Τίς οὐχί
[13, 80]	αὐτὸν ἀνακλάσαντα, καὶ τῶν θεατῶν	ἐπιφωνησάντων	μετὰ κρότου οὐκ ἀπειθήσας πάλιν
[13, 94]	λέγοντα λόγους οὐκ ἄν ποτε	ἐπιχειρῆσαι	οὐδὲ τολμῆσαι ἅπερ οἱ πονηρότατοι
[13, 94]	οἱ πονηρότατοι καὶ ἀδικώτατοι ἄνθρωποι	ἐπιχειροῦσι	πράττειν ~Καὶ μετά ταῦτα πάλιν
[13, 67]	καὶ τὰς σὰς τιμὰς προπηλακίζειν	ἐπιχειρῶν.	Μνημονεύει τούτων καὶ Φιλήμων ἐν
[13, 35]	Ζαριάδρη, περὶ ὧν λέγουσιν οἱ	ἐπιχώριοι	ὅτι ἐξ Αφροδίτης καὶ Αδώνιδος
[13, 37]	ἐρωμένας, Διδύμην μὲν μίαν τῶν	ἐπιχωρίων	γυναικῶν μάλ' εὐπρεπεστάτην τὴν ὄψιν
[13, 59]	τὴν Κνιδίαν Αφροδίτην ἀπ' αὐτῆς	ἐπλάσατο	καὶ ἐν τῇ τοῦ Ερωτος
[13, 81]	ποιητῇ ἐν Χίῳ συνήντησα, ὅτε	ἔπλει	εἰς Λέσβον στρατηγός, ἀνδρὶ παιδιώδει
[13, 71]	Αγριόπην Θρῇσσαν στειλάμενος κιθάρην Αιδόθεν	ἔπλευσεν	δὲ κακὸν καὶ ἀπειθέα χῶρον.
[13, 25]	ἐνεπορεύετο πλήθη καλῶν γυναικῶν, καὶ	ἐπλήθυνεν	ἀπὸ τῶν ταύτης ἑταιρίδων ἡ
[13, 84]	ἀπέστη καὶ προβαλλόμενος τὸ σαρκίον	ἐπλησίασεν.	Τῆς πράξεως ταύτης μνημονεύει καὶ
[13, 60]	συνόντας αὐτῇ, τὴν δὲ Θεσπικήν.	Επλούτει	δὲ σφόδρα ἡ Φρύνη καὶ
[13, 2]	ὁ καλὸς ἡμῶν ἑστιάτωρ ἐπαινῶν	Επμιππον	ἔφη ἐν τοῖς περὶ Νομοθετῶν
[13, 85]	κατεκοίμιζεν αὐτό, τὸ δ' αὐτὸ	ἐποίει	καὶ ὁ ἄρρην ἐλέφας πολλάκις.
[13, 35]	δυνάστας καὶ φίλους καὶ συγγενεῖς	ἐποιεῖτο	τοὺς γάμους, οὐ προειπῶν ὅτῳ
[13, 58]	ὕστερον δὲ καὶ οἰκουρὸν αὐτήν	ἐποιήσατο,	ὡς Ιδομενεὺς ἱστορεῖ. Ἐν δὲ
[13, 82]	καταφρονηθῆναι. Καὶ ὁ Σοφοκλῆς ἀκούσας	ἐποίησε	εἰς αὐτὸν τὸ τοιοῦτον ἐπίγραμμα,
[13, 29]	στρουθίοις χανοῦσ' ὁμοίως· ἧς ἐπαρεμυθήσατο	ἐποίησέ	θ' ἱλαρὸν εὐθέως τ' ἀφεῖλε
[13, 18]	τῇ φύσει, ὅτι ἄνδρα σὲ	ἐποίησε	καὶ οὐ γυναῖκα; Ἕτερον δέ
[13, 3]	ὅτι οὐδαμου τῆς Ιλιάδος Ομηρος	ἐποίησε	Μενελάῳ συγκοιμωμένην παλλακίδα, πᾶσι δοὺς
[13, 78]	ὕστερον καὶ Διονύσιος ὁ Αθηναῖος	ἐποίησε	ὁ ἐπικληθεὶς Χαλκοῦς ἐν τοῦς
[13, 78]	ἐνεπίμπρασάν τε καὶ κατέσκαψαν· ὡς	ἐποίησε	Πολυκράτης ὁ Σαμίων τύραννος. ~Παρὰ
[13, 69]	Εἰς δὲ τὴν Δωρίχαν τόδ'	ἐποίησε	τοὐπίγραμμα Ποσείδιππος, {καίτοι} καὶ ἐν
[13, 95]	αὐτῆς καὶ τοὺς υἱοὺς πτωχοὺς	ἐποίησεν,	αὐτὸν δὲ ἀντὶ καπήλου μυροπώλην
[13, 81]	τὸν συγκατακείμενον Ὡς καλῶς Φρύνιχος	ἐποίησεν	εἴπας λάμπει δ' ἐπί πορφυρέαις
[13, 81]	χρυσοκόμαν Απόλλωνα· Χρυσέας γὰρ εἰ	ἐποίησεν	ὁ ζωγράφος τὰς τοῦ θεοῦ
[13, 70]	βαρβάρου Λυδῆς εἰς ἐπιθυμίαν καταστὰς	ἐποίησεν	ὃ μὲν ἐν ἐλεγείος, ὃ
[13, 80]	ἀπέσχετο, ἀλλ' οὐδὲ ἐκείνας μαθεῖν	ἐποίησεν	ὅτι εἰσὶν αἰχμάλωτοι, ἀλλ' ὡς
[13, 82]	Εὐριπίδη, ὅς με χλιαίνων γυμνὸν	ἐποίησεν	σοὶ δὲ φιλοῦντι ἑταίραν Βορρᾶς
[13, 59]	ὄψεως αὐτῆς ἐπερρητόρευσεν δεισιδαιμονῆσαί τε	ἐποίησεν	τοὺς δικαστὰς τὴν ὑποφῆτιν καὶ
[13, 89]	Αγησίλαος ὁ βασιλεὺς καταστασιάτας φυγαδευθῆναι	ἐποίησεν	ὑπὸ Λακεδαιμονίων. Καλλίστη δ' ἦν
[13, 63]	γυναῖκας ἐπάγεσθαι ἀλλ' αἰδοῖ τουτ'	ἐποίησεν,	φεύγων τὴν διαβολήν. Ακόλαστος δ'
[13, 86]	παραπλήσια πάνυ πολλὰ τῶν φορτικῶν	ἐποίουν.	Τῶν φιλοσόφων δέ τις συμπίνων
[13, 10]	Πολέμου ὅτε Κιρραῖοι πρὸς Φωκεῖς	ἐπολέμησαν,	δεκαέτης ἦν, ἁρπασάντων Κιρραίων τὴν
[13, 31]	ἱδρύσαντο αἱ συνακολουθήσασαι Περικλεῖ ὅτε	ἐπολιόρκει	τὴν Σάμον, ἐργασάμεναι ἱκανῶς ἀπὸ
[13, 12]	θάνατον ἔνδοξον ἀντ' αἰσχροῦ καὶ	ἐπονειδίστου	βίου. Σάμιοι δέ, ὥς φησιν
[13, 71]	καὶ τὸν Ερωτα Θεωρίδος Ζεὺς	ἔπορεν	Σοφοκλεῖ. Φημὶ δὲ καὶ κεῖνον
[13, 33]	ποττὰν Αφροδίταν· ὑμῖν ἄνωθεν ἀπαγορίας	ἔπορεν,	ὦ παῖδες, ἐρατειναῖς ἐν> εὐναῖς
[13, 86]	πρὸς ταῦτα ἡμᾶς ὅταν ὑποπίωμεν	ἐπορρεπεῖς	εἶναι. Καὶ ἐνταῦθα τοὺς μὲν
[13, 81]	πολλὰ δεξιῶς ἔλεγέν τε καὶ	ἔπρησσεν	ὅτε πίνοι {ἢ πράσσοι} Τὰ
[13, 59]	εἶπεν ἄλλην δίκην, ὥς φησι	Επρμιππος.	Ο δὲ Υπερείδης συναγορεύων τῇ
[13, 4]	τέκνων αὐτῷ πλῆθος ἐγένετο. Εν	ἑπτὰ	μέντοι γε ἡμέραις πεντήκοντα διεπαρθένευσε
[13, 87]	καὶ τεσσαράκοντα ὀψοποιοὺς διακοσίους ἑβδομήκοντα	ἑπτά,	χυτρεψοὺς εἵκοσι ἐννέα, γαλακτουργοὺς τρισκαίδεκα,
[13, 87]	εἵκοσι ἐννέα, γαλακτουργοὺς τρισκαίδεκα, ποτηματοποιοὺς	ἑπτακαίδεκα,	οἰνοηθητὰς ἑβδομήκοντα, μυροποιοὺς τεσσαράκοντα. Καὶ
[13, 77]	Χαλκιδεῖς περὶ τὰ παιδικὰ δαιμονίως	ἐπτόηνται.	Εχεμένης γοῦν ἐν τοῖς Κρητικοῖς
[13, 19]	οὖν οὕτως ἐσταλμένους περὶ ἀργύριον	ἐπτοῆσθαι	καὶ ἐρωμένους περιάγεσθαι ξυρουμένους τὴν
[13, 44]	αὐτῆς τοὺς ῥυθμούς τε καταμαθὼν	ἐπυνθάνετο	μίσθωμα πράσσεται πόσον τῆς νυκτός.
[13, 87]	εἰς σεληνόφως φαίνουσα μαστὸν λελυμένης	ἐπωμίδος.	Τῆς δ' αὖ χορεία λαγόνα
[13, 7]	Μάντεων Αλέξιδος προηνέγκατο ταυτί {τῶν	ἐπῶν}	ὦ δυστυχεῖς ἡμεῖς οἱ> πεπρακότες
[13, 50]	τὸν αὐτὸν τρόπον ἐκαλέσατε. Ἑταιρῶν	ἐπωνυμίαι	αἱ ἀφύαι, περὶ ὧν ὁ
[13, 51]	τῷ πρὸς Μέδοντα ψευδομαρτυριῶν (Αντικύρας)	Ἐπώνυμον	ἐστὶ τοῦτο ἑταίρας· τὸ γὰρ
[13, 73]	ἄκαρπον αὐχμῳ νοτίδος ἐνδεῶς ἔχῃ.	Ερᾷ	δ' ὁ σεμνὸς οὐρανὸς πληρούμενος
[13, 73]	αὐτὴν παράγει τὴν Αφροδίτην λέγουσαν	Ερᾷ	μὲν ἁγνὸς οὐρανὸς τρῶσαι χθόνα,
[13, 62]	τῷ Πλούτῳ ἐν ῷ λέγει	Ἐρᾷ	δὲ Λαὶς οὐ διὰ σὲ
[13, 73]	τὸ σθένος τὸ τῆς θεοῦ}	ἐρᾷ	μἐν ὄμβρου γαῖ' ὅτε ξηρὸν
[13, 14]	αὐτῆς τῆς> ἀκμῆς τῶν σωμάτων	ἐρᾷ,	τὸν ἄλλον δ' οὐδὲ γινώσκει
[13, 14]	τῶν πολεμίων. Περὶ δὲ τοῦ	ἐρᾶν	Αμφις ἐν Διθυράμβῳ φησίν· Τί
[13, 11]	ἄλλος τις ἔφη Εἴη καὶ	ἐρᾶν	καὶ ἔρωτι χαρίζεσθαι κατὰ καιρόν.
[13, 76]	ὢν ἐρωτικός φησιν Εἴη καὶ	ἐρᾶν	καὶ ἔρωτι χαρίζεσθαι κατὰ καιρόν
[13, 15]	τῶν σωμάτων ἀλλὰ τῆς ψυχῆς	ἐρᾶν·	οἵτινες μέχρι ὀκτὼ καὶ εἴκοσι
[13, 16]	τοῖς Υπομνήμασι τῶν ἡδυσμάτων φησὶν	ἐρᾶν	πάντας, οὐ τῶν κρεῶν οὐδὲ
[13, 11]	ἀγρων ναίοιμι τρόπων. Τὸ δ'	ἐρᾶν	προλέγω τοῖσι νέοισιν μή ποτε
[13, 95]	διαφθείρας ἑβδομήκοντα ἔτη γεγονυῖαν ἧς	ἐρᾶν	προσποιησάμενος οὕτω διέθηκεν ὥστε τὸν
[13, 58]	Φρύνης λόγῳ Ὑπερεί δης ὁμολογῶν	ἐρᾶν	τῆς γυναικὸς καὶ οὐδέπω τοῦ
[13, 17]	ὁ Χῖος τὸν Υπνον φήσας	ἐρᾶν	τοῦ Ενδυμίωνος οὐδὲ καθεύδοντος αὐτοῦ
[13, 62]	Υμέναιος ἐπιτήδειος, ὁ Φιλωνίδης δ'	ἐρᾶν	φησι. Μνημονεύει αὐτῆς καὶ Αριστοφάνης
[13, 76]	ἐν τοῖς Σίλλοις ἔφη Ὥρη	ἐρᾶν,	ὥρη δὲ γαμεῖν, ὥρη δὲ
[13, 95]	ἑτέρας πόρρω μισθοῦνται ὅσους δ'	ἐράνους	συνείλεκται, τὰς μὲν ὑπολοίπους φορὰς
[13, 6]	δ' ἄκων μόνος. Οἱ δ'	ἐρᾶσθαι	προσδοκῶντες εὐθύς εἰσιν ἠρμένοι καὶ
[13, 35]	τὸν ὕπνον ἰδοῦσα τὸν Ζαριάδρην	ἐρασθείη,	τὸ δ' αὐτὸ τοῦτο κἀκείνῳ
[13, 34]	γοῦν τῆς Αβυδηνῆς ἐξ ἀκοῆς	ἐρασθεὶς	ἔστερξε καὶ πλεύσας εἰς Ελλήσποντον
[13, 65]	Φαληρεὺς Λαμπιτοῦς τῆς Σαμίας ἑταίρας	ἐρασθεὶς	ἡδέως δι' αὐτὴν καὶ Λαμπιτὼ
[13, 22]	Αλλ' ἔγωγ' ὁ δυστυχὴς Φρύνης	ἐρασθείς,	ἡνίκ' ἔτι τὴν κάππαριν συνέλεγεν
[13, 77]	ἐπὶ θανάτῳ παιδὸς συστᾶσαν, Θησέως	ἐρασθεὶς	καὶ τὴν θυγατέρα τούτῳ γυναῖκα
[13, 84]	τοῦ ἐν Σάμῳ Παρίου ἀγάλματός	ἐρασθεὶς	κατέκλεισεν αὑτὸν ἐν τῷ ναῷ,
[13, 63]	φησιν Ιδομενεύς. Αριστάρχου γοῦν τινος	ἐρασθεὶς	μειρακίου καὶ δι' αὐτὸν παροινήσας
[13, 75]	ὡς τῆς Μεγαλοστράτης οὐ μετρίως	ἐρασθείς,	ποιητρίας μὲν οὔσης, δυναμένης δὲ
[13, 67]	συλήσας καὶ καταφυγὼν εἰς Αθήνας	ἐρασθεὶς	Πυθιονίκης πολλὰ εἰς αὐτὴν κατανάλωσεν
[13, 5]	Επὶ πάσαις δ' ἔγημε Κλεοπάτραν	ἐρασθεὶς	τὴν Ιπποστράτου μὲν ἀδελφήν, Αττάλου
[13, 70]	ἑταίρας Σαπφὼ τοῦ καλοῦ Φάωνος	ἐρασθεῖσα	περιβόητος ἦν, ὥς φησι Νύμφις
[13, 55]	ὑπό τινων γυναικῶν ἐν Θετταλίᾳ,	ἐρασθεῖσάν	τινος Παυσανίου Θετταλοῦ, κατὰ φθόνον
[13, 56]	ἦν καὶ ᾠνοχοει τοῖς ἐργαζομένοις)	ἐρασθέντα	γῆμαι. Πύρρου δὲ τοῦ Ἠπειρωτῶν
[13, 79]	Λάιον ξενωθέντα παρὰ Πέλοπι καὶ	ἐρασθέντα	τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Χρυσίππου, ὃν
[13, 56]	Περικλέους. Αντισθένης δ' ὁ Σωκρατικὸς	ἐρασθέντα	φησὶν αὐτὸν Ασπασίας δὶς τῆς
[13, 84]	Υμεῖς δέ, ὦ φιλόσοφοι, κἂν	ἐρασθέντες	ποτὲ γυναικῶν ἐν ἐννοίᾳ λάβητε
[13, 66]	ἐνεμεσήθη δέ. Φιλήμονος γὰρ ἑταίρας	ἐρασθέντος	καὶ χρηστὴν ταύτην ὀνομάσαντος διὰ
[13, 35]	τινὰς οὓς μὴ πρότερον εἶδον	ἐρασθῆναι	αὐτῶν· γράφει δὲ οὕτως· Υστάσπῃ
[13, 85]	τοῦ Ερμοδώρου, Σάμιος δὲ γένος,	ἐρασθῆναι	Λακύδους τοῦ φιλοσόφου. Εν δὲ
[13, 80]	ἄθλους ὑπομεῖναι. Αγαμέμνονά τε Αργύννου	ἐρασθῆναι	λόγος, ἰδόντα ἐπὶ τῷ Κηφισῷ
[13, 85]	Δελφῖνα δ' ἐν Ιασῷ παιδὸς	ἐρασθῆναι	λόγος, ὡς ἱστορεῖ Δοῦρις ἐν
[13, 85]	δὲ Λευκαδίᾳ φησὶν Κλέαρχος οὕτως	ἐρασθῆναι	ταὼν παρθένου ὡς καὶ τὸν
[13, 72]	πεποίηκεν ἐν Σαπφοῖ δράματι Σαπφοῦς	ἐραστὰς	Αρχίλοχον καὶ Ιππώνακτα. Ταῦθ' ὑμῖν,
[13, 16]	ὁ Αριστοτέλης δὲ ἔφη τοὺς	ἐραστὰς	εἰς οὐδὲν ἄλλο τοῦ σώματος
[13, 41]	εὐπρόσωπος οὖσα καὶ καταπλητικὴ πολλοὺς	ἐραστὰς	καὶ πολίτας καὶ ξένους ἔχουσ'
[13, 75]	καὶ διὰ τὴν ὁμιλίαν τοὺς	ἐραστὰς	προσελκὺσασθαι. Λέγει δ' οὗτως περὶ
[13, 48]	συνέγραφεν, καθ' ὃν δεῖ τοὺς	ἐραστὰς	ὡς αὐτὴν καὶ τὴν θυγατέρα
[13, 49]	έστι. Θαὶς πρὸς γράσωνα πορευομένη	ἐραστήν,	ἐπεὶ τις αὐτὴν ἠρώτα ποῦ
[13, 44]	κατέβαινε πρὸς ξένον τινὰ ἔμπορον	ἐραστὴν	εὐτελῶς ἐπ' ἀστράβης, τὰ πάντ'
[13, 66]	φίλαι ἐγένοντο, κοινῶς περιέπουσαι τὸν	ἐραστήν.	Εφ' οἷς Ιωνες ἀγασθέντες, ὥς
[13, 45]	Αἴξ, ὅτι τὸν μέγαν κατέφαγ'	ἐραστήν	ποτε Θαλλόν· παρεγενήθη γὰρ εἰς
[13, 43]	Γνάθαινα δ' αὑτῆς εἶπε πρὸς	ἐραστήν	τινα στραγγευόμενον ὁρῶσα περὶ τὰς
[13, 45]	λέγουσι τὴν ἑταίραν Θεόδοτον ἔχειν	ἐραστὴν	τὸν ἐπὶ τοῦ χόρτου τότε
[13, 89]	δέ ὥς φησι, τὸν Χάρμον	ἐραστὴν	τοῦ Ιππίου γενέσθαι καὶ τὸν
[13, 80]	Ραδαμάνθυος δὲ τοῦ δικαίου Ιβυκος	ἐραστήν	φησι γενέσθαι Τάλων. Διότιμος δ'
[13, 30]	ἵνα μή τι λυπήσειε τὸν	ἐραστὴν	φιλῶν. Καλῶς δὲ περὶ τῶν
[13, 49]	ἐφη. Πρὸς Λαίδα τὴν Κορινθίαν	ἐραστὴς	ἀποσφράγισμα πέμψας ἐκέλευε παραγίνεσθαι. Ἣ
[13, 78]	θρεψαμένης ᾧ καὶ ἐπαπέθανεν ὁ	ἐραστὴς	Αριστόδημος, λύσιν τ' ἔλαβε τὸ
[13, 14]	ἐραστὴς ὅστις ὡραῖον φιλῶν τρόπων	ἐραστής	ἐστι, τὴν ὄψιν παρείς; ἄφρων
[13, 88]	τέκνα. Εν δὲ Διονύσῳ· Χορῶν	ἐραστὴς	κισσός, ἐνιαυτοῦ δὲ παῖς. Περὶ
[13, 14]	προσδοκᾷς πείσειν ἐμέ, ὡς ἔστ'	ἐραστὴς	ὅστις ὡραῖον φιλῶν τρόπων ἐραστής
[13, 78]	τυραννίδας καθεῖλεν. Παιδικῶν γὰρ παρόντων	ἐραστὴς	πᾶν ὁτιοῦν ἕλοιτ' ἂν παθεῖν
[13, 61]	ἡ Αρχίππη, ὁ πρότερος αὐτῆς	ἐραστὴς	Σμικρίνης ἐρωτώμενος ὑπό τινος τί
[13, 34]	ὃς ἦν αὐτοῦ τῆς ὥρας	ἐραστής,	ὥς φησιν Λυσίας ὁ ῥήτωρ
[13, 49]	πολλὰς ἔχεις. Φιλάργυρος δέ τις	ἐραστἠς	ὑποκοριβόμενος αὐτὴν εἶπεν Ἀφροδίσιον εἶ
[13, 49]	τὸ συμπόσιον Γλυκέρας καὶ τοῦ	ἐραστοῦ	αὐτῆς ταύτῃ μᾶλλον προσέχοντος, κατάστυγνος
[13, 49]	τὸ ἴδιον. Λεόντιον κατακειμένη μετ'	ἐραστοῦ,	έπεισελθούσης εἰς τὸ συμπόσιον Γλυκέρας
[13, 49]	καὶ τῷ κάτω χρῶ. Θαὶς	ἐραστοῦ	τινος αὐτῆς ἀλαζόνος παρὰ πολλῶν
[13, 45]	δοκεῖ; Η Γλυκέριον λαβοῦσα παρ'	ἐραστοῦ	τινος Κορίνθιον παράπηχυ καινόν λῄδιον
[13, 48]	τὴν θυγατέρα τῆς Γναθαίνης πτωχῶν	έραστῶν	κωμαζόντων καὶ ἀπειλούντων κατασκάφειν τὴν
[13, 12]	ἱερὸς λόχος καλούμενος συνέστηκεν ἐξ	ἐραστῶν	και ἐρωμένων, τὴν τοῦ θεοῦ
[13, 41]	δοκεῖ καλέσαι τις αὐτὴν τῶν	ἐραστῶν	Μανίαν· μᾶλον τὸ πάρεργον ἐπεκράτησ'
[13, 43]	μετὰ ταῦτ' αὐλητρίδα. Καὶ τῶν	ἐραστῶν	Συριακοῦ τινος ξένου πέμψαντος αὐτῃ
[13, 33]	ἄνωθεν ἀπαγορίας ἔπορεν, ὦ παῖδες,	ἐρατειναῖς	ἐν> εὐναῖς μαλθακᾶς ὥρας ἀπὸ
[13, 54]	τοῖχον ὑποσκάπτοντες, ὥς που ό	Ἐρατοσθένης	ἔφη. Κἀμοὶ μὲν τὰ καλὰ
[13, 53]	τοῖχον ὑποσκάπτοντες, ὥς που ό	Ἐρατοσθένης	ἔφη. Κἀμοὶ μὲν τὰ καλὰ
[13, 1]	τὴν ἱστορίαν τῶν Μουσῶν τὴν	Ερατὼ	ἐπικαλεσάμενοι εἰς μνήμην ἡμῖν ἰέναι
[13, 1]	ποιησόμεθα εἰ δ' ἄγε νῦν,	Ερατώ,	πάρ θ' ἵστατο καί μοι
[13, 56]	μονοχίτων ἦν καὶ ᾠνοχοει τοῖς	ἐργαζομένοις)	ἐρασθέντα γῆμαι. Πύρρου δὲ τοῦ
[13, 31]	Περικλεῖ ὅτε ἐπολιόρκει τὴν Σάμον,	ἐργασάμεναι	ἱκανῶς ἀπὸ τῆς ὥρας. Εὐάλκης
[13, 92]	εὑρίσκω μόνον, ἐν τοῖσι δ'	ἔργοις	ὄντας ἀνοήτους ὁρῶ. Εἰκότως οὖν
[13, 87]	χρῶμα δ' ὄμμασι λευκὸν μελαίνης	ἔργον	ἀντηύγει σκιᾶς. Αλλη δ' ἐγύμνου
[13, 28]	τοὺς ἑταίρους διαστέλλων φησί· Πεποιήκατ'	ἔργον	οὐχ ἑταίρων γὰρ ἀλλ' ἑταίρων>
[13, 84]	κατέκλεισεν αὑτόν. Κτησικλέους δ' ἐστὶν	ἔργον	τὸ ἄγαλμα, ὥς φησιν Αδαῖος
[13, 78]	δόξαν ἀπενέγκασθαι παρά τοῖς παιδικοῖς.	Εργῳ	γοῦν τοῦτο ἔδειξεν ὁ συνταχθεὶς
[13, 73]	δέ, μὴ λόγῳ μόνον μάθῃς	{ἔργῳ	δὲ δείξω τὸ σθένος τὸ
[13, 10]	Καμβύσης τῇ Νειτήτιδι καὶ σφόδρα	ἐρεθισθεὶς	ἐκμανθάνει παρ' αὐτῆς τὰ πάντα
[13, 74]	Τέως εἰς Ελλάδ' ἀνῆγεν, συμποσίων	ἐρέθισμα,	γυναικῶν ὴπερόπευμα, αὐλῶν ἀντίπαλον, φιλοβάρβιτον,
[13, 8]	Πηνελόπη δέ γε> μέγα πρᾶγμ'	Ερεῖ	τις ὡς Κλυταιμνήστρα κακή Αλκηστιν
[13, 8]	ἀντέθηκα χρηστήν. Αλλ' ἴσως Φαίδραν	ἐρεῖ	κακῶς τις ἀλλὰ νὴ Δία
[13, 91]	ἐγκατακλεισθέντες, ἑνὸς καὶ δευτέρου ἴσως	ἐρεῖς	ὄνομα καὶ οὐδ' ταῦτ' ἐκ
[13, 76]	ἀίσσων παρὰ Κύπριδος ἀζαλέιας μανίαισιν	ἐρεμνὸς	ἀθαμβὴς ἐγκρατέως παιδόθεν φυλάσσει ἡμετέρας
[13, 70]	τὰς ἑταίρας. ~Καί ἡ ἐξ	Ερέσου	δὲ τῆς ἑταίρας Σαπφὼ τοῦ
[13, 81]	εἰκάζειν ἄν. Γελάσας ἐπὶ τῷ	Ερετριεῖ	Σοφοκλῆς Οὐδὲ τόδε σοι ἀρέσκει
[13, 81]	ἄν> Γελασάντων δὲ ὁ μὲν	Ερετριεὺς	ἐνωπήθη τῇ ἐπιραπὶζει, ὃ δὲ
[13, 81]	Καὶ πρὸς τόδε ἠμείφθη ὁ	Ερετριεὺς	ἢ Ερυθραῖος γραμμάτων ἐὼν διδάσκαλος
[13, 95]	ὅτι ὑπερήμερος ἐγένετο γνώμῃ δικαστηρίου	ἐρήμην	καταδικασθεὶς καὶ ὡς ἠνεχυράσθη οἰκέτης
[13, 35]	διὰ τὸ εἶναι ἀρρένων παίδων	ἕρημος·	ἤθελεν γὰρ αὐτὴν δοῦναι ἑνὶ
[13, 29]	ἑταίρας εἰς ἔρωτ' ἀφίκετο, ἀστῆς,	ἐρήμου	δ' ἐπιτρόπου καὶ συγγενῶν, ἦθός
[13, 92]	τοῖς λόγοις ὑμῶν φιλοτιμίας καὶ	ἔριδας	καὶ τοὺς ἀκαίρους ἐλέγχους δι'
[13, 46]	τοὺς ἐντυγχάνοντάς σοι ἀνωφελῆ καὶ	ἐριστικὰ	σοφίσματα διδάσκοντα, ἐμέ τε ὡσαύτως.
[13, 43]	περὶ τὰς συμβολάς· Στρατοκλῆς ἐπ'	ἐρίφοις,	φησί, χειμῶνας ποιεῖ. Ιδοῦσ' ἔφηβον
[13, 43]	Θάσια τέτταρα, μύρον, στεφάνους, τραγήματ'	ἔριφον,	ταινίας, ὄψον, μάγειρον, τὰ μετὰ
[13, 43]	Καρικοῖς χρῆσθαι σταθμοῖς; Στρατοκλῆς δύ'	ἐρίφους	προῖκ' ἐδίδου τοῖς γνωρίμοις λοπάδας
[13, 57]	ἀπέκτεινεν. ~Καὶ ὁ Οὐλπιανόύς, ὥσπερ	ἕρμαιόν	τι, ἔτι λαλοῦντος τοῦ Μυρτίλου
[13, 95]	γὰρ οὐ τὴν οὐσίαν κέκτηται	Ερμαίου	τοῦ μυροπώλου, τὴν γυναῖκα διαφθείρας
[13, 54]	τοῦτ' ἐμφανίζειν διὰ τῶν πρὸς	Ερμαρχον	Ἐπιστολῶν. ~Αρίστιππος δὲ κατ' ἔτος
[13, 53]	τοῦτ' ἐμφανίζειν διὰ τῶν πρὸς	Ερμαρχον	Ἐπιστολῶν. ~Τοσαῦτ' εἰπὼν μετά τινος
[13, 85]	καὶ τὸ γένος Ωλένιον εἶναι,	Ερμειάς	δ' ὁ τοῦ Ερμοδώρου, Σάμιος
[13, 15]	τὰ τῆς στοᾶς αἱρουμένους τὰ	Ερμείου	τοῦ Κουριέως ἐκ τῶν Ιάμβων
[13, 12]	κατὰ τὰ γυμνάσια αὐτὸν συνιδρῦσθαι	Ερμῇ	και Ηρακλεῖ, τῷ μὲν λόγου,
[13, 72]	Εγὼ δὲ ἡγοῦμαι παίζειν τὸν	Ερμησιάνακτα	περὶ τοῦ ἔρωτος. Καὶ γὰρ
[13, 70]	Μιμνέρμου αὐλητρίδα Ναννὼ καὶ τὴν	Ερμησιάνακτος	τοῦ Κολοφωνίου Λεόντιον ἀπὸ γὰρ
[13, 72]	ἐξεφόρησε βίωι. ~Εν τούτοις ὁ	Ερμησιάναξ	σφάλλεται συγχρονεῖν οἰόμενος Σαπφὼ καὶ
[13, 81]	παιδιώδει παρ' οἶνον καὶ δεξιῷ.	Ερμησίλεω	δὲ ξένου οἱ ἐόντος καὶ
[13, 62]	Γραπτέον Ναὶς καὶ οὐ Λαίς.	Ερμιππος	δ' ἐν τῷ περὶ Ισοκράτους
[13, 56]	ταύτῃ μέχρι θανάτου, ὥς φησιν	Ἕρμιππος	ἐν τῷ περὶ Ἀριστοτέλους πρώτῳ,
[13, 71]	σὺν Εξαμύῃ. ἥ δ' ἠχθεεδ'	Ερμόβιον	τὸν αἰεὶ βαρύν ἠδὲ Φερεκλῆν
[13, 85]	εἶναι, Ερμειάς δ' ὁ τοῦ	Ερμοδώρου,	Σάμιος δὲ γένος, ἐρασθῆναι Λακύδους
[13, 76]	τ' οἰνανθίδες αὐξόμεναι σκιεροῖσιν ὑφ'	ἕρνεσιν	οἰναρέοις θαλέθοισιν ἐμοὶ δ' ἔρος
[13, 12]	βίου. Σάμιοι δέ, ὥς φησιν	Ερξίας	ἐν Κολοφωνιακοῖς, γυμνάσιον ἀναθέντες τῷ
[13, 76]	ἕρνεσιν οἰναρέοις θαλέθοισιν ἐμοὶ δ'	ἔρος	οὐδεμίαν κατακητος ὥραν, ἅθ' ὑπὸ
[13, 39]	καθάπερ καὶ Γνάθαινα, περὶ ἧς	ἐροῦμεν.	Πάλιν δὲ περὶ τῆς Λαμίας
[13, 56]	δ' ὁ Σταγιρίτης οὐκ ἐξ	Ἑρπυλλίδος	τῆς ἑταίρας ἐπαιδοποίησε Νικόμαχον καὶ
[13, 45]	τί βουλόμενος ἔγραψας ἐν τραγῳδίᾳ»	Ερρ'	αἰσχροποιέ; Καταπλαγεὶς δ' Εὐριπίδης τὴν
[13, 23]	Οὐκ ἔχει τις ἰσχία· ὑπενέδυσ'	ἐρραμέν'	αὐτήν, ὥστε τὴν εὐπυγίαν ἀναβοᾶν
[13, 92]	παραδιδόντας τοῖς νέοις ἐς κόρακας	ἐρρίφασιν	ἐκ τῆς Αττικῆς. Καὶ Σοφοκλῆς
[13, 3]	ταῖς ἀδηφαγίαις ἀπεψίας, ὥστε εἰκότως	ἔρρωντο	τῷ γήρᾳ. Εοικεν οῦν ὁ
[13, 87]	ὑφάσματα πέπλων σκιᾶς εἴδωλον ἐξωμόργυντο,	ἕρσῃ	δὲ θαλερὸς ἐκτραφεὶς ἀμάρακος λειμῶσι
[13, 88]	διαπρεπῆ αἰδὼς δ' ἐπερρύθμιζεν ἠπιώτατον	ἐρύθημα	λαμπρῷ προστιθεῖσα χρώματι κόμαι δὲ
[13, 81]	τόδε ἠμείφθη ὁ Ερετριεὺς ἢ	Ερυθραῖος	γραμμάτων ἐὼν διδάσκαλος Σοφὸς μὲν
[13, 81]	τὴν κύλικα. Ετι πολὺ μᾶλλον	ἐρυθριάσαντος	τοῦ παιδὸς εἶπε πρὸς τὸν
[13, 20]	τῶν θεῶν διὰ κεράμων χρυσὸς	ἔρχεται,	ταῦρος γίνεται, ἀετὸς πτεροῦται πολλάκις,
[13, 47]	ἡ Γνάθαινα, Ὃς οὐδὲ καλούμενος	ἐρχῃ;	Νικὼ δὲ ἡ Αἰξ έπικαλουμένη,
[13, 95]	τῇ ἡμέρᾳ ἀπαιτήσοντες τὰ ὀφειλόμενα	ἔρχονται	ὥστε οἶεσθαι τοὺς παριόντας ἐπ'
[13, 8]	πολυτίμητ' εἶτ' ἐγὼ κακῶς ποτε	ἐρῶ	γυναῖκας νὴ Δί' ἀπολοίμην ἄρα
[13, 8]	ἔγημε τὸν γὰρ πρῶτον οὐκ	ἐρῶ	κακῶς. Ὃ μὲν γὰρ ἦν
[13, 13]	πρῶτος ἀνθρώπων ἄρα ἢ κηροπλαστήσας	Ερωθ'	ὑπόπτερον; Ως οὐδὲν ᾔδει πλὴν
[13, 40]	περὶ τὸν Φιλοπάτορα Ιστορίας βασιλέων	ἐρωμένας	ἀναγράφων φησί· Φιλίππου τοῦ Μακεδόνας
[13, 37]	τρίτῳ τῶν Υπομνημάτων, πλείστας ἔσχεν	ἐρωμένας,	Διδύμην μὲν μίαν τῶν ἐπιχωρίων
[13, 64]	οὕτως Μύστα Σελεύκου τοῦ βασιλέως	ἐρωμένη	ἦν· ἥτις ὑπὸ Γαλατῶν Σελεύκου
[13, 65]	Χαριτοβλέφαρος. Νικαρέτη δὲ ἡ ἑταίρα	ἐρωμένη	ἦν Στεφάνου τοῦ ῥήτορος, Λυσίου
[13, 56]	Πύρρου τοῦ ἐπ' Ἰταλίαν στρατεύσαντος,	ἐρωμένη	ἦν Τίγρις ἡ Λευκαδία· ἣν
[13, 65]	Η δε Νέαιρα ἦν {Στρατοκλείδου}	ἐρωμένη	Ξενοκλείδου τοῦ ποιητοῦ καὶ Ιππάρχου
[13, 64]	θυγάτηρ, Σώφρονος δὲ γεγονυῖα πρότερον	ἐρωμένη,	παρακολουθοῦσα διότι ἀποκτεῖναι βούλεται τὸν
[13, 70]	καὶ Λέαινα ἡ ἑταίρα, Αρμοδίου	ἐρωμένη	τοῦ τυρρανονκτονήσαντος ἥτις καὶ αἰκιζομένη
[13, 40]	τριακοστῇ τῶν Ιστοριῶν Δημώ φησιν	ἐρωμένην	γενέσθαι τοῦ Δημητρίου· ᾗ ἐπιμανῆναι
[13, 69]	τε, ἥν ἡ καλὴ Σαπφὼ	ἐρωμένην	γενομένην Χαράξου τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῆς
[13, 62]	τὴν Μετάνειραν τοῦ Λυσίου φησὶν	ἐρωμένην	εἶναι. Ηττητο δἐ καὶ ὁ
[13, 62]	τῶν ῥητόρων αἰδημονέστατος Μετάνειραν εἶχεν	ἐρωμένην	καὶ καλὴν, ὡς Λυσίας ἱστορεῖ
[13, 31]	οὐ μόνον περὶ ζῶσαν τὴν	ἐρωμὲνην	περιβόητος γέγονεν, ἐγχειρίσας αὑτόν τε
[13, 54]	ὁ Ἐπίκουρος οὐ Λεόντιον εἷχεν	ἐρωμένην	τὴν ἐπὶ έταιρείᾳ διαβόητον γενομένην;
[13, 53]	ὁ Ἐπίκουρος οὐ Λεόντιον εἷχεν	ἐρωμένην	τὴν ἐπὶ έταιρείᾳ διαβόητον γενομένην;
[13, 66]	τις Κολοφώνιος νεανίσκος, Βακχίδα ἔχων	ἐρωμένην	τὴν Σαμίαν. Λόγους οὖν προσενέγκαντος
[13, 62]	βιαίων, εἰ γνήσιος ὁ λόγος,	ἐρωμένην	φησὶ γενέσθαι Φιλωνίδου γράφων ὧδε
[13, 70]	Κολοφωνίου Λεόντιον ἀπὸ γὰρ ταύτης	ἐρωμένης	αὐτῷ γενομένης ἔγραψεν ἐλεγειακὰ τρία
[13, 79]	ἐπι ταῖς δοραῖς μετὰ δύο	ἐρωμένον	ἀναπαύεσθαι. Πέρσας δὲ παρ' Ελλήνων
[13, 17]	ἀναπεπταμένων τῶν βλεφάρων κοιμίζει τὸν	ἐρώμενον,	ὅπως διὰ παντὸς ἀπολαύῃ τῆς
[13, 83]	Χρημάτων Ασώπιχόν φησι τὸν Επαμινώνδου	ἐρώμενον	τὸ Λευκτρικὸν τρόπαιον ἐντετυπωμένον ἔχειν
[13, 80]	Χῖος ἐν Διθυράμβοις Αργύννου φησὶν	ἐρώμενον	Υμέναιον γενέσθαι. Αντιγόνου δὲ τοῦ
[13, 80]	γενέσθαι. Αντιγόνου δὲ τοῦ βασιλέως	ἐρώμενος	ἦν Αριστοκλῆς ὁ κιθαρῳδός, περὶ
[13, 45]	λῄδιον. Ο τοῦ Σοφοκλέους Δημοφῶν	ἐρώμενος	τὴν Αἶγα Νικὼ πρεσβυτέραν οὖσαν
[13, 76]	ὁ Πίνδαρος, ὃς ἦν αὐτοῦ	ἐρώμενος,	τί φησιν Χρῆν μὲν κατὰ
[13, 15]	ἐτῶν δεῖν λέγοντες συνέχειν τοὺς	ἐρωμένους.	Καί μοι δοκεῖ Αρίστων ὁ
[13, 19]	ἐσταλμένους περὶ ἀργύριον ἐπτοῆσθαι καὶ	ἐρωμένους	περιάγεσθαι ξυρουμένους τὴν ὑπήνην καὶ
[13, 16]	ἔφη, ὅθεν καὶ καλεῖσθαι τοὺς	ἐρωμένους	συνέβη παιδικά. Πρὸς ἀλήθειαν γάρ,
[13, 18]	ξυρουμένους τὰ γένεια περιφέρετε τοὺς	ἐρωμένους·	τοῦ ξύρεσθαι τὸν πώγωνα κατ'
[13, 16]	οὐδὲν ἄλλο τοῦ σώματος τῶν	ἐρωμένων	ἀποβλέπειν ἢ τοὺς ὀφθαλμούς, ἐν
[13, 43]	τοῖς Αφροδισίοις, τιμώμενος μάλιστα τῶν	ἐρωμένων	(ᾔδει δ' ὑπ' αὐτῆς ἐκτενῶς
[13, 12]	καλούμενος συνέστηκεν ἐξ ἐραστῶν και	ἐρωμένων,	τὴν τοῦ θεοῦ σεμνότητα ἐμφαίνων,
[13, 59]	Καὶ Πραξιτέλης δὲ ὁ ἀγαλματοποιὸς	ἐρῶν	αὐτῆς τὴν Κνιδίαν Αφροδίτην ἀπ'
[13, 66]	διαβόητον ὄντα. Ο δὲ σφοδρῶς	ἐρῶν	ἠξίωσε τὴν Βακχίδα μὴ περιιδεῖν
[13, 14]	Εγὼ μὲν οὖν καὐτὸς κιθαριστρίας	ἐρῶν,	παιδὸς κόρης, οὐ νοῦν ἔχω
[13, 17]	δὲ τοῦ Κυθηρίου Φιλοξένου Κύκλωψ	ἐρῶν	τῆς Γαλατείας καὶ ἐπαινῶν αὐτῆς
[13, 71]	πάσης ἤρανον ἱστορίης Ασκραίων ἐσικέσθαι	ἐρῶνθ'	Ελικωνίδα κώμην ἔνθεν ὅ γ'
[13, 13]	θεὸν τὸν Ερωτα, τοὺς δ'	ἐρῶντας·	αἰτίαν δ' ἔχειν ἐκεῖνον ἄλλως,
[13, 14]	οὕτως· Τίς οὐχί φησι τοὺς	ἐρῶντας	ζῆν μόνους, οὓς> δεῖ γε
[13, 14]	τῷ Φιλαύλῳ· Τίς φησὶ τοὺς	ἐρῶντας	οὐχὶ νοῦν ἔχειν; ἦ πού
[13, 14]	αὐτὸς ποιητὴς καὶ περὶ τῶν	ἐρώντων	ἐν τῷ ἐπιφραφομένῷ Τραυματίᾳ φησὶν
[13, 14]	θεῶν τῶν δώδεκ' εἰκότως τ'	Ερως;	Ετάραττε κἀκείνους γὰρ ἐμβάλλων στάσεις,
[13, 11]	ὦ τύραννε θεῶν τε κἀνθρώπων	Ερως,	ἢ μὴ δίδασκε τὰ καλὰ
[13, 75]	λέγειν ἔν τινι τῶν μελῶν·	Ερως	με δαὖτε Κύπριδος ἕκατι γλυκὺς
[13, 72]	δεῦτέ με πορφυρεῇ βάλλων χρυσοκόμης	Ερως	νήνι ποικιλισαμβάλῳ συμπαίζειν προκαλεῖται. ἥ
[13, 89]	πρῶτον, ἐφ' οὗ ἐπιγέγραπται Ποικιλομήχαν'	Ερως,	σοὶ τόνδ' ἱδρύσατο βωμὸν Χάρμος
[13, 11]	ὧν ἦν τάδε· Παίδευμα δ'	Ερως	σοφίας ἀρετῆς πλεῖστον ὑπάρχειν, καὶ
[13, 12]	δὲ σπονδαῖς ὡς ἐπίπαν ὁ	Ερως	τιμᾶται. Λακεδαιμόνιοι δὲ πρὸ τῶν
[13, 56]	καὶ ἐπὶ ῥυτίδων πικρὸς ἔπεστιν	ἔρως.	Ἆ δειλοὶ νεότητος ἀπαντήσαντες ἐκείνης
[13, 73]	μὲν ἁγνὸς οὐρανὸς τρῶσαι χθόνα,	ἔρως	δὲ γαῖαν λαμβάνει γάμου τυχεῖν
[13, 55]	κάλλεος ἰσοθέου, Λαίδος· ἣν ἐτέκνωσεν	Ἔρως,	θρέψεν δὲ Κόρινθος· κεῖται δ'
[13, 78]	Ακράγαντι ὁ Χαρίτωνος και Μελανίππου	ἔρως>	Μελὰνιππος δ' ἦν τὰ παιδικά,
[13, 35]	ὅπου πεπόρευεται. Μνημονεύεται δὲ ὁ	ἔρως	οὗτος παρὰ τοῖς τὴν Ασίαν
[13, 87]	κἀξεπεσφραγίζετο ὥρας γελώσης χωρὶς ἐλπίδων	ἔρως.	Υπνωμέναι δ' ἔπιπτον ἑλενίων ἔπι,
[13, 49]	Πραξιτέλους· Ἣ δὲ Σὺ δ'	Ἔρως	Φειδίου. ~Ἐπεὶ δὲ καὶ τῶν
[13, 6]	ἀλλ' ἐν αἰνιγμοῖς τισιν, ὡς	ἐρῶσι	καὶ φιλοῦσι καὶ σύνεισιν ἡδέως.
[13, 11]	καλὰ φαίνεσθαι καλὰ ἢ τοῖς	ἐρῶσιν	ὧν σὺ δημιουργὸς εἶ μοχθοῦσι
[13, 14]	φίλων φίλος, ἀδικεῖ τε τὸν	Ερωτ'	ἐμφανῶς θνητὸς θεόν, ἄπιστον αὐτον
[13, 29]	κατοικούσης τινὸς ἰδὼν ἑταίρας εἰς	ἔρωτ'	ἀφίκετο, ἀστῆς, ἐρήμου δ' ἐπιτρόπου
[13, 82]	δ' οὐ σοφός, ὃς τὸ	Ερωτα	ἀλλοτρίαν σπείρων λωποδύτην ἀπάγεις. ~Θεόπομπος
[13, 59]	Σάτυρον. Ἣ δὲ ἑλομένη τὸν	Ερωτα	ἀνέθηκεν αὐτὸν ἐν Θεσπιαῖς. Αὐτῆς
[13, 59]	ἐπέγραψε Πραξιτέλης ὃν ἔπασχε διηκρίβωσεν	Ερωτα,	ἐξ ἰδίης ἕλκων ἀρχέτυπον κραδίης,
[13, 59]	τῶν ἀγαλμάτων ἔδωκεν, εἴτε τὸν	Ερωτα	θέλοι λαβεῖν εἴτε τὸν ἐπὶ
[13, 12]	ἐν τῇ Πολιτείᾳ ἔφη τὸν	Ερωτα	θεὸν εἶναι συνεργὸν ὑπάρχοντα πρὸς
[13, 12]	ἔφη τὸν Κιτιέα ὑπολαμβάνειν τὸν	Ερωτα	θεὸν εἶναι φιλίας καὶ ἐλευθερίας,
[13, 71]	ᾖδε χοροστασίαις Βάκχον καὶ τὸν	Ερωτα	Θεωρίδος Ζεὺς ἔπορεν Σοφοκλεῖ. Φημὶ
[13, 12]	τῇ Αθηνᾷ καθιερωμένης αὐτόθι τὸν	Ερωτα	ἱδρυσάμενοι συνθύουσιν αὐτῷ. Θεσπιεῖς τε
[13, 89]	γενέσθαι καὶ τὸν πρὸς Ακαδημίᾳ	Ερωτα	ἱδρύσασθαι πρῶτον, ἐφ' οὗ ἐπιγέγραπται
[13, 12]	κατὰ φιλοσοφίαν σεμνόν τινα τὸν	Ερωτα	καὶ παντὸς αἰσχροῦ κεχωρισμένον ᾔδεσαν
[13, 74]	αὐτὸν οὖν ποιητήν. Οστις δ'	Ερωτα	μὴ μόνον κρίνει θέον, ἢ
[13, 14]	τρόποις> κεράννυσθαι, οὕτως καὶ τὸν	Ερωτα·	ὃς μετριάζων μέν ἐστιν εὔχαρις,
[13, 73]	εἶναι δαίμονα καὶ δυνατώτατον τὸν	Ερωτα,	προσέτι τε καὶ τήν Αφροδίτην
[13, 13]	δοκοῦσιν ἀγνοεῖν οἱ ζωγράφοι τὸν	Ερωτα,	συντομώτατον δ' εἰπεῖν, ὅσοι τοῦ
[13, 13]	μὴ πέτεσθαι τὀν θεὸν τὸν	Ερωτα,	τοὺς δ' ἐρῶντας· αἰτίαν δ'
[13, 12]	συνουσίας τινὸς διαλαβεῖν προεστάναι τὸν	Ερωτα	ὥστε τῆς Ακαδημίας ἐκδήλως τῇ
[13, 35]	καὶ αἱ θεράπαιναι συνειδυῖαι τὸν	ἔρωτα	κατεσιώπησαν καὶ κελεύοντος τοῦ πατρὸς
[13, 29]	λέγεις πόρνης, ἑταίρας δ' εἰς	ἔρωτα	τυγχάνεις ἐληλυθώς· ἆρ' ὡς ἀληθῶς
[13, 21]	ἐν τῷ Ερωτικῷ περὶ τοὺς	ἔρωτας	δεινὸν γεγονέναι λέγει. Οὐκ ἂν
[13, 79]	ποιημάτων ἃ περὶ παιδικούς ἐστιν	ἔρωτας	ἡδέως μελετᾶτε Τοῦ παιδεραστεῖν παρὰ
[13, 75]	θέατρα διὰ τῶν τραγῳδιῶν τοὺς	ἔρωτας,	ὃ μὲν τὸν Αχιλλέως πρὸς
[13, 78]	δεινόν. Διὰ τοὺς τοιούτους οὖν	ἔρωτας	οἱ τύραννοι (πολέμιοι γὰρ αὐτοῖς
[13, 78]	φησίν γενέσθαι τοὺς τῶν παίδων	ἔρωτας,	ὅτι πολλάκις ἡ τῶν νέων
[13, 78]	τὸ παράπαν ἐκώλυον τοὺς παιδικοὺς	ἔρωτας,	πανταχόθεν αὐτοὺς ἐκκόπτοντες. Εἰσὶ δὲ
[13, 77]	Αγησιλάου. ~Ολως δὲ τοὺ παιδικοὺς	ἔρωτας	τῶν ἐπὶ ταῖς θηλείαις προκρίνουσι
[13, 84]	τὸ τυχεῖν, μάθετε παύονται οἱ	ἔρωτες,	ὥς φησι Κλέαρχος. ῇ τε
[13, 45]	ἐπεκαλεῖτο τοὔνομα) διέλυεν ἡ Γνάθαιν'	Ερωτηθεῖσα	δὲ τί διαφέρονται Τί γάρ,
[13, 12]	Λακεδαιμόνιοι δὲ πρὸ τῶν παρατάξεων	Ερωτι	προθύονται, ὡς ἐν τῇ τῶν
[13, 12]	ἐν Κολοφωνιακοῖς, γυμνάσιον ἀναθέντες τῷ	Ερωτι	τὴν διὰ τοῦτον ἀγομένην ἕορτην
[13, 12]	κοσμήσαντες διὰ τούτων θύουσι τῷ	Ερωτι,	ὡς Σωσικράτης ἱστορεῖ. Ο δὲ
[13, 11]	ἔφη Εἴη καὶ ἐρᾶν καὶ	ἔρωτι	χαρίζεσθαι κατὰ καιρόν. Ετερος δέ
[13, 76]	φησιν Εἴη καὶ ἐρᾶν καὶ	ἔρωτι	χαρίζεσθαι κατὰ καιρόν μὴ πρεσβυτέραν
[13, 12]	συνθύουσιν αὐτῷ. Θεσπιεῖς τε τὰ	Ερωτίδεια	τιμῶσιν καθάπερ Αθηναῖοι τὰ Παν>
[13, 75]	ἐναγώνιος ἦν ἡ περὶ τὰ	ἐρωτικὰ	πραγματεία, καὶ οὐδεὶς ἡγεῖτο φορτικοὺς
[13, 70]	ὥς φησι Κλέαρχος ἐν τοῖς	Ερωτικοῖς,	τῆς βαρβάρου Λυδῆς εἰς ἐπιθυμίαν
[13, 1]	εἰς μνήμην ἡμῖν ἰέναι τὸν	ἐρωτικὸν	ἐκεῖνον κατάλογον, ἐντεῦθεν τὴν καταρχὴν
[13, 72]	ἑταῖροι, οὐκ ἀμερίμνως δοκῶ τὸν	ἐρωτικὸν	τοῦτον πεποιῆσθαι κατάλογον, οὐκ ὢν
[13, 75]	Καὶ Στησίχορος δ' οὐ μετρίως	ἐρωτικὸς	γενόμενος συνέστησε καὶ τοῦτον τὸν
[13, 72]	μ' εἴρηκεν ὁ Κύνουλκος ἀλλ'	ἐρωτικὸς	μὲν εἶναι ὁμολογῶ, ἐρωτομανὴς δὲ
[13, 80]	σἐ λυπήσει. Ωσπερ γὰρ ἦν	ἐρωτικὸς	ὁ βασιλεὺς οὗτος, οὕτως καὶ
[13, 76]	Πίνδαρος δ' οὐ μετρίως ὢν	ἐρωτικός	φησιν Εἴη καὶ ἐρᾶν καὶ
[13, 75]	καὶ οὐδεὶς ἡγεῖτο φορτικοὺς τοὺ	ἐρωτικούς,	ὥστε καὶ Αἰσχύλος μέγας ὢν
[13, 85]	παῖδα τοῦτον Θεόφραστος ἐν τῷ	Ερωτικῷ	Αμφίλοχον καλεῖσθαί φησι καὶ τὸ
[13, 21]	Ηλείου, ὃν Θεόφραστος ἐν τῷ	Ερωτικῷ	περὶ τοὺς ἔρωτας δεινὸν γεγονέναι
[13, 14]	ζωγραφεῖν. ~(Θεόφραστος δ' ἐν τῷ	Ερωτικῷ	Χαιρήμονά φησι τὸν τραγικὸν λέγειν,
[13, 31]	Αφροδίτῃ. Κλέαρχος δ' ἐν πρώτῳ	Ερωτικῶν·	Γύγης, φησίν, ὁ Λυδῶν βασιλεὺς
[13, 16]	Κλέαρχος ἐν τῷ πρώτῳ τῶν	Ερωτικῶν,	Λυκοφρονίδην εἰρηκέναι φησίν· Οὔτε παιδὸς
[13, 15]	ἐν τῷ δευτέρῳ περὶ τῶν	Ερωτικῶν	Ομοίων πρός τινα Αττικόν, μέγαν
[13, 78]	ὁ Ποντικὸς ἐν τῳ περὶ	Ερωτικῶν.	Οὗτοι φανέντες ἐπιβουλεύοντες Φαλάριδι καὶ
[13, 85]	ὡς Κλέαρχος ἱστορεῖ ἐν πτώτῳ	Ερωτικῶν.	Τὸν δὲ παῖδα τοῦτον Θεόφραστος
[13, 1]	αὐτοῦ τοῦ ἔρωτος καὶ τῶν	ἐρωτικῶν	ἐλέχθησαν. ~Καὶ γὰρ τὰς γαμετὰς
[13, 1]	Κωμῳδιας. Ημεις οὖν τὸν περὶ	ἐρωτικῶν	λόγον ἐνταῦθα μέλλοντες κατατάττειν (ἐγένοντο
[13, 75]	φησι Χαμαιλέων, Αλκμᾶνα γενομέναι τῶν	ἐρωτικῶν	μελῶν ἡγεμόνα καὶ ἐκδοῦναι πρῶτον
[13, 70]	ἐν τῷ τρίτῳ κατάλογον ποιεῖται	ἐρωτικῶν,	οὑτωσί πως λέγων ~Οἵην μὲν
[13, 56]	ὥς φησι Κλέαρχος ἐν πρώτῳ	Ἐρωτικῶν,	οὐχ ἕνεκεν Ασπασίας οὐ τῆς
[13, 95]	ἀντὶ καπήλου μυροπώλην ἀπέδειξεν οὕτως	ἐρωτικῶς	τὸ κόριον μετεχειρίζετο τῆς ἡλικίας
[13, 21]	Εὐδαιμονίας περιιόντα ἐπαγγέλλεσθαι διδάσκειν εὐτυχίαν,	ἐρωτοδιδάσκαλε·	οὐδὲν ἄρα διαφέρεις Αμάσιος τοῦ
[13, 72]	πεποιῆσθαι κατάλογον, οὐκ ὢν οὕτως	ἐρωτομανὴ	ὡς διαβάλλων μ' εἴρηκεν ὁ
[13, 72]	ἀλλ' ἐρωτικὸς μὲν εἶναι ὁμολογῶ,	ἐρωτομανὴς	δὲ οὔ. Τίς δ' ἔστ'
[13, 59]	ἐπλάσατο καὶ ἐν τῇ τοῦ	Ερωτος	βάσει τῇ ὑπὸ τὴν σκηνὴν
[13, 71]	ἔχουσ' ἀρετή, οὐδ' οἳ δεινὸν	ἔρωτος	ἀπεστρέψαντο κυδοιμόν φαινόμενον, δεινὸν δ'
[13, 58]	τῆς γυναικὸς καὶ οὐδέπω τοῦ	ἔρωτος	ἀπηλλαγμένος τὴν προειρημένην Μυρρίνην εἰς
[13, 16]	Τοιάνδ' ἐν ὄψει λύγγα θηρατηρίαν	ἔρωτος,	ἀστραπήν τιν' ὀμμάτων ἔχει· ᾗ
[13, 4]	φησι τὰς μὲν αὐτῶν ἐξ	ἔρωτος	γεγενῆσθαι, τὰς δ' ἐξ ἁρπαγῆς,
[13, 11]	παροῦσι τῶν φιλοσόφων περὶ τοῦ	ἔρωτος	καὶ αὐτούς τι εἰπεῖν καὶ
[13, 72]	παίζειν τὸν Ερμησιάνακτα περὶ τοῦ	ἔρωτος.	Καὶ γὰρ Δίφιλος ὁ κωμῳδιοποιὸς
[13, 81]	δ' ἐπί πορφυρέαις παρῇσι φῶς	ἔρωτος.	Καὶ πρὸς τόδε ἠμείφθη ὁ
[13, 1]	τίνες λόγοι περὶ αὐτοῦ τοῦ	ἔρωτος	καὶ τῶν ἐρωτικῶν ἐλέχθησαν. ~Καὶ
[13, 71]	δ' Αντίμαχος Λυδηίδος ἐκ μὲν	ἔρωτος	πληγεὶς Πακτωλοῦ ῥεῦμ' ἐπέβη ποταμοῦ
[13, 17]	λάμπειν ἐπὶ πορφυραῖς παρῇσι φῶς	ἔρωτος.	~Υμεῖς δὲ ξυρουμένους τὰ γένεια
[13, 66]	τὸν νεανίσκον τοῦ πρὸς αὑτὴν	ἔρωτος,	ὡς ἀδύνατον ἦν, ᾔτησε τῆς
[13, 61]	ὁ πρότερος αὐτῆς ἐραστὴς Σμικρίνης	ἐρωτώμενος	ὑπό τινος τί πράττει Αρχίππη
[13, 33]	ξανθὰ δάκρη θυμιᾶτε, πολλάκι ματέρ'	Ερώτων	οὐράνιαι πτάμεναι νοήμα ποττὰν Αφροδίταν·
[13, 17]	καλλιπρόσωπε, χρυσεοβόστρυχε {Γαλάτεια} χαριτόφωνε, θάλος	Ερώτων.	Τυφλὸς ὁ ἔπαινος καὶ κατ'
[13, 76]	φησιν Χρῆν μὲν κατὰ καιρὸν	ἐρώτων	δρέπεσθαι, θυμέ, σὺν ἡλικίᾳ τὰς
[13, 79]	Αλλοι δέ φασι τῶν τοιούτων	ἐρώτων	κατάρξασθαι Λάιον ξενωθέντα παρὰ Πέλοπι
[13, 33]	ὦ Κύπρου δέσποινα, τεὸν δεῦτ'	ἐς	ἄλσος φορβάδων κορᾶν ἀγέλαν ἑκατόγγυιον
[13, 71]	ψυχῆς κουφοτέρας ἐξεπόνησ' ἀνίας, οἰκί'	ἐς	Ασπασίης πωλεύμενος οὐδέ τι τέκμαρ
[13, 71]	οἰνηρῇ δείρῃ κεκλιμένην πατρίδα, Λέσβον	ἐς	εὕοινον τὸ δὲ Μύσιον εἴσιδε
[13, 76]	εὖτ' ἂν ἴδω παίδων νεόγυιον	ἐς	ἥβαν. Εν δ' ἄρα καὶ
[13, 71]	αἰάζων δ' ἦλθεν ἀποπρολιπὼν ἄκρην	ἐς	Κολοφῶνα γόων δ' ἐνεπλήσατο βίβλους
[13, 92]	φασι, δυνάμεις παραδιδόντας τοῖς νέοις	ἐς	κόρακας ἐρρίφασιν ἐκ τῆς Αττικῆς.
[13, 73]	Αφροδίτης ὕπο. Οταν δὲ συμμιχθῆτον	ἐς	ταὐτὸν δύο, φύουσιν ἡμῖν πάντα
[13, 74]	σου φιλότης γηράσεται οὐδὲ θανεῖται,	ἔς	τ' ἄν ὕδωρ οἴνῳ συμμιγνύμενον
[13, 71]	ἥν διὰ πολλὰ παθὼν ὀλίγην	ἐσενάσσατο	νῆσον, πολλὸν ἀπ' εὐρείης λειπόμενος
[13, 67]	καὶ Φιλήμων ἐν Βαβυλωνίῳ Βασίλισσ'	ἔσῃ	Βανυλῶνος, ἂν οὕτω τύχῃ τὴν
[13, 11]	ταῦτα μὲν δρῶν τίμιος θεοῖς	ἔσῃ,	μὴ δρῶν δ' ὑπ' αὐτοῦ
[13, 6]	αἴθραν συντεμόντι δ' οὐδὲ ἓν	ἔσθ'	ἑταίρας ὅσα περ ἔστιν θηρί'
[13, 64]	διασωθέντος αὐτὴ μεταμφιεσαμένη τὴν βασιλικὴν	ἐσθῆτα	καὶ ῥάκια λαβοῦσα θεραπαινίδος τῆς
[13, 19]	προσβάλλοντας ἢ μικρῷ μαλακωτέραν ἠμφιεσμένους	ἐσθῆτα.	Οὐ δεῖ οὖν οὕτως ἐσταλμένους
[13, 30]	ὦν νέος ἀλλότριον εἰσελθὼν ὄψον	ἐσθίειν	μάθῃ ἀσύμβολόν τε χεῖρα προσβάλῃ
[13, 26]	νέοι ἐκ τῶν ὀρῶν πρόβατ'	ἐσθίουσι	καὶ λαγὼς μετέωρ' ἀναπράζοντες ὑπὸ
[13, 72]	ἔνισπες ὕμνον, ἐκ τᾶς καλλιγύναικος	ἐσθλᾶς	Τήιος χώρας ὃν ἄειδε τερπνῶς
[13, 68]	χέδροπα μόνον καὶ τὸν μάραθον	ἔσθουσι,	πυροὺς δ' οὐ μάλα (Β)
[13, 71]	Ησίοδον πάσης ἤρανον ἱστορίης Ασκραίων	ἐσικέσθαι	ἐρῶνθ' Ελικωνίδα κώμην ἔνθεν ὅ
[13, 49]	φαμένου πολλαῖς συμπεπλέχθαι, καθ' ὑπόκρισιν	έσκυθρώπαων.	Ἐπερωτήσαντος δὲ τὴν αἰτίαν Ὀργίζομαί
[13, 42]	πάλιν ἡ Μανία, τὸν αὐτόμολον	ἔσκωπτε	ῥίψασπίν τ' ἔφη αὐτὸν γεγονέναι
[13, 43]	ἔτι δὲ τῶν ἐφήβων βραχύτερον,	ἔσκωπτεν	εἰς Αδωνιν. Αναγώγως δέ πως
[13, 69]	σὰ πάλαι κόνιν, ἕσσατο δ'	ἑσμος	χαίτης ἥ τε μύρων ἔκπνοος
[13, 26]	μάλ' εὐπρόσωπος καὶ καλή, ὑπέφαιν'	ἐσομένη	δ' Ωκιμον λαμπρὰ πάνυ. ~Ταυτά
[13, 19]	τῶν λόγων καὶ μὴ συνέντες	ἔσονται	ῥυπαροὶ καὶ ἀνελεύθεροι, καθάπερ οἱ
[13, 71]	Ανδρα δὲ> Κυπρηναῖον ἔσω πόθος	ἔσπασεν	Ισθμοῦ, δεινὸν ὅτ' Απιδανῆς Λαίδος
[13, 24]	ἀδεῶς, εὐτελῶς, μεθ' ἡμέραν, πρὸς	ἑσπέραν,	πάντας τρόπους· ἃς δ' οὔτ'
[13, 87]	τῶν αὐλητρίδων τὰ ἱμάτια περιέδυεν.	~Εσπουδάκεσαν	δὲ καὶ οἱ βασιλεῖς περὶ
[13, 24]	τοῖς παραπλησίως σοι βιοῦσιν καὶ	ἐσπουδακόσι	περὶ τὰς μαγαλομίσθους ἑταίρας καὶ
[13, 69]	ὀστέα μὲν σὰ πάλαι κόνιν,	ἕσσατο	δ' ἑσμος χαίτης ἥ τε
[13, 29]	ἄλλαι τῶν πράσων ποιούμεναι τολύπας	ἔσσατον	τὰς γνάθους καὶ τῶν κρεῶν
[13, 14]	μεγέθει μεγάλης, τέχνῃ σοφῆς· ἥν	ἐστ'	ἰδειν ἥδιον ἢ τὸ θεωρίκον
[13, 14]	οὐδὲ γινώσκει λόγον, τῆς ἡδονῆς	ἐστ'	οὐχὶ τῶν φίλων φίλος, ἀδικεῖ
[13, 76]	δὲ πεπαῦσθαι, καὶ μὴ ἀναμένειν	ἔστ'	ἂν ἐκεῖνό τις φθέγξηται κατὰ
[13, 69]	μακαριστόν, ὃ Ναύκρατις ὦδε φυλάξει,	ἔστ'	ἂν ἦν Νείλου ναῦς ἐφ'
[13, 72]	ἐρωτομανὴς δὲ οὔ. Τίς δ'	ἔστ'	ἀνάγκη δυστυχεῖν ἐν πλείοσιν, ἐξὸν
[13, 14]	ἐν Πυθαγοριστῇ· Εἶτ' οὐ δικαίως	ἔστ'	ἀπεψηφισμένος ὑπὸ τῶν θεῶν τῶν
[13, 23]	εἰσιδόντας. Κοιλίαν ἁδρὰν> ἔχει· στηθί'	ἔστ'	αὐταῖσι τούτων ὧν ἔχουσ' οἱ
[13, 14]	ταυτὶ προσδοκᾷς πείσειν ἐμέ, ὡς	ἔστ'	ἐραστὴς ὅστις ὡραῖον φιλῶν τρόπων
[13, 25]	ἀνεῳγμένη. Εἷς ὀβολός· εἰσπήδησον· οὐκ	ἔστ'	οὐδὲ εἷς ἀκκισμὸς οὐδὲ λῆρος,
[13, 24]	τρόπους· ἃς δ' οὔτ' ἰδεῖν	ἔστ'	οὔθ' ὁρῶντ' ἰδεῖν σαφῶς, αἰεὶ
[13, 32]	Ελλήνων τε καὶ εὐθυμάχων πολιητᾶν	ἔσταθεν	εὔχεσθαι Κύπριδι δαιμονίᾳ· οὐ γὰρ
[13, 50]	Γλυκέρας ὁ σῖτος οὗτος ἦν·	ἐσται	δ' ἴσως αὐτοῖσιν ὀλέθρου κοὐχ
[13, 68]	Γλυκέρας ὁ σῖτος οὗτος ἦν·	ἔσται	δ' ἴσως αὐτοῖσιν ὀλέθρου κοὐχ
[13, 51]	Αθηνᾷ θύεται διὰ τοῦτο, ἄλλος	ἔσται	λόγος. Ἀλλ' ὅ γε Σοφοκλῆς
[13, 19]	ἐσθῆτα. Οὐ δεῖ οὖν οὕτως	ἐσταλμένους	περὶ ἀργύριον ἐπτοῆσθαι καὶ ἐρωμένους
[13, 25]	τόπους κοινὰς ἃπασι καὶ κατεσκευασμένας.	Εστᾶσι	γυμναί, μὴ ξαπατηθῇς· πάνθ' ὅρα.
[13, 93]	ἀλλότριοι μὲν ἀρετῆς, μάταιοι δὲ	ἐστὲ>	εἰς τὸ τοῦ βίου χρήσιμον.
[13, 86]	τῶν δελφίνων καὶ τῶν ἐλεφάντων	ἐστὲ	κατὰ τὴν γνώμην ἀγριώτεροι ἔτι
[13, 34]	τῆς Αβυδηνῆς ἐξ ἀκοῆς ἐρασθεὶς	ἔστερξε	καὶ πλεύσας εἰς Ελλήσποντον σύν
[13, 81]	αὐτόν, ἐπεὶ παρὰ τὸ πῦρ	ἑστεὼς	ὁ τὸν οἶνον ἐγχέων παῖς
[13, 59]	τῆς τῶν Ελλήνων ἀκρασίας ἀνάθημα.	Ἕστηκε	δὲ καὶ ἡ εἰκὼν αὕτη
[13, 25]	διὰ τὴν τῶν νέων ἀκμὴν	ἔστηκεν	ἐπὶ οἰκημάτων γύναια πριάμενος, καθὰ
[13, 35]	αὐλὴν καὶ ἰδὼν τὴν Οδάτιν	ἑστηκυῖαν	πρὸ τοῦ κυλικείου καὶ δακρύουσαν
[13, 83]	τῆς δάφνης τῆς χαλκῆς, ἥν	ἔστησαν	Μεταποντῖνοι κατὰ τὴν Αριστέα τοῦ
[13, 71]	μὲν οὐδ' ὁπόσοι σκληρὸν βίον	ἐστήσαντο	ἀνθρώπων, σκολιὴν μαιόμενοι σοφίην, οὓς
[13, 68]	τις στεφανώσειε καὶ τὴν πόρνην.	Εστησέν	τε εἰκόνα χαλκῆν τῆς Γλυκέρας
[13, 6]	δ' ἁπάντων ὑπερέχουσι τῶν κακῶν.	Εστι	δὲ σκοπεῖν ἀπ' ἀρχῆς πρῶτα
[13, 69]	τῇ Αἰθιοπίᾳ πολλάκις αὐτῆς μνημονεύσας.	Εστὶ	δὲ> τόδε Δωρίχα, ὀστέα μὲν
[13, 49]	δ' Οὐ δύναμαι» εἶπε· πηλός	έστι.	Θαὶς πρὸς γράσωνα πορευομένη ἐραστήν,
[13, 3]	καίπερ εἰδυῖα τὸ ἔθος ὅτι	ἐστὶ	βαρβαρικὸν οὐ φέρει οὐδε αὐτὴ
[13, 29]	τυγχάνεις ἐληλυθώς· ἆρ' ὡς ἀληθῶς	ἐστι	γοῦν ἁπλῆ τις; Β. ἀστεία
[13, 9]	παραινέσαντος αὐτοῖς οὔ τοι σύμφορόν	ἐστι	γυνὴ νέα ἀνδρὶ γέροντι οὐ
[13, 34]	τῆς Κολώνης. Ινα τὸ Διονύσιόν	ἐστι,	ἐπιφανὲς καὶ πολλοῖς ἐγνωσμένου τῶν
[13, 35]	Ασίαν οἰκοῦσι βαρβάροις καὶ περισσῶς	ἐστι	ζηλωτὸς, καὶ τὸν μῦθον τοῦτον
[13, 71]	νόμῳ διαποιπνύουσα Δήμητρα γνωστὴ δ'	ἐστὶ	καὶ εἰν Αίδῃ. Φημὶ δὲ
[13, 26]	λέγει· Αὕτη δὲ Λαὶς ἀργός	ἐστι	καὶ πότις, τὸ καθ' ἡμέραν
[13, 85]	εἰς τὴν γῆν. Φιλανθρωπότατον δὲ	ἐστι	καὶ συνετώτατον τὸ ζῷον ὁ
[13, 39]	τοὺς θεούς, ἀπὸ βαλάνου τοῦτ'	ἐστί,	Λάμια, βασιλικῆς. ~Πτολεμαῖος δ' ὁ
[13, 86]	ἐπιτρέπων τῇ αὐλητρίδι» Μήποτε αὐτό	ἐστι	{ὁ} Περσαῖος ὁ περὶ τῆς
[13, 7]	ἔχει. Οὐκ ἐτὸς Εταίρας ἱερόν	ἐστι	πανταχοῦ, ἀλ' οὐχὶ γαμετῆς οὐδαμοῦ
[13, 31]	φησίν· Οὐκ ἐτὸς Εταίρας ἱερόν	ἐστι	πανταχοῦ, ἀλλ' οὐχὶ γαμετῆς οὐδαμοῦ
[13, 31]	Εταιρίδεια. Πόρνης δὲ Αφροδίτης ἱερόν	ἐστι	παρὰ Αβυδηνοῖς, ὥς φησι Πάμφιλος·
[13, 7]	χολῆς. Η τῶν γὰρ ἀνδρῶν	ἐστι	πρὸς ἐκείνην μέλι οἳ μέν
[13, 72]	πρέσβυς ἀγαυός. Οτι δὲ οὔκ	ἐστι	Σαπφοῦς τοῦτο τὸ ᾆσμα παντί
[13, 44]	δῆτ' ἄνερ· οὐδέποτε γὰρ τοῦτ'	ἐστί	σοι πεπραγμένου. ~Εξῆς δὲ καὶ
[13, 43]	ἔφη, τριωβόλου. Τίς δ' οὑπιτρέψων	ἐστί	σοι, φησίν, τάλαν, ὄντα γ'
[13, 27]	λέγουσιν ἀποθανεῖν Φορμίσιον. Ἢ ἥδιστόν	ἐστί	σοι, ὡς ἐν Μαραθωνίοις φησὶ
[13, 94]	δ' ἐγώ, εἰ καί πολλά	ἐστι	τὰ λεχθέντα, διὰ τὸν βρένθον
[13, 33]	ἡ πόλις, ἕτερα δὲ χωρίς	ἐστι	ταῖς ἐλευθέραις. Ταῖς ἡμέραις ταύταις
[13, 14]	ὅστις ὡραῖον φιλῶν τρόπων ἐραστής	ἐστι,	τὴν ὄψιν παρείς; ἄφρων γ'
[13, 34]	τῶν ἐν Λακεδαίμονι Αναθημάτων, εἰκών	ἐστι	τῆς διαβοήτου ἑταίρας Κοττίνας, ἥν
[13, 84]	ἐν ἐννοίᾳ λάβητε ὡς ἀδύνατόν	ἐστι	τὸ τυχεῖν, μάθετε παύονται οἱ
[13, 14]	νοῦν ἔχειν; ἦ πού τίς	ἐστι	τοὺς τρόπους ἀβέλτερος. Εἰ γὰρ
[13, 51]	πρὸς Μέδοντα ψευδομαρτυριῶν (Αντικύρας) Ἐπώνυμον	ἐστὶ	τοῦτο ἑταίρας· τὸ γὰρ κύριον
[13, 45]	τρία κόμισαι. Τὸ κωλῦον γάρ	ἐστι	τοῦτο με. Ἣ δ' ὡς
[13, 67]	οὐχ ἕτερον οὐδὲ σύνεγγυς οὐδέν	ἐστι	τῷ μεγέθει. Τοῦτο δὲ τὸ
[13, 73]	δ' ἐκ νοτίζοντος γάμου τέλειος	ἐστί.	Τῶν δ' ἐγὼ παραίτιος. ~Εν
[13, 93]	τοῦ βίου χρήσιμον. Οὐδὲν γάρ	ἐστι	τῶν καλουμένων φιλοσόφων ἀφιλοσοφώτερον. Τίς
[13, 36]	στυνῴκει μεταθέμενος τοὔνομα Αριστοξένην. Καὶ	ἔστι	γένος ἐν Μασσιλίᾳ ἀπὸ τῆς
[13, 6]	Γνάθαινα πλησίον, ὥστ' ἀπαλλαγεῖσι ταύτης	ἔστι	διπλάσιον κακό. Η δἐ Νάννιον
[13, 91]	οὒτε ἑταίρας οὒτε αὐλητρίδας ἰδεῖν	ἔστι.	~Καὶ ὁ Μυρτίλος Τοῦτο δὲ
[13, 6]	κοψίχου. Σφίγγα Θηβαίαν δὲ πάσας	ἔστι	τὰς πόρνας καλεῖν, αἳ λαλοῦσ'
[13, 2]	τὰς γαμετὰς ὁ καλὸς ἡμῶν	ἑστιάτωρ	ἐπαινῶν Επμιππον ἔφη ἐν τοῖς
[13, 13]	τοῦ δαίμονος τούτου ποιοῦσιν εἰκόνας.	Εστὶν	γὰρ οὔτε θῆλυς οὔτ' ἄρσην,
[13, 13]	τῶν τρόπων τῶν τοῦ θεοῦ.	Εστὶν	γὰρ οὔτε κοῦφος οὔτε ῥᾀδιος
[13, 22]	αὐτῆς ὄνομα φάσκων εἶναι Μητίχην.	~Εστὶν	δ' ἑταίρα, ὡς Αντιφάνης φησὶν
[13, 78]	ἐπικληθεὶς Χαλκοῦς ἐν τοῦς Ελεγείοις.	Εστὶν	δὲ ὁ χρησμὸς ὅδε Εὐδαίμων
[13, 24]	νυμφεύει λάθρᾳ, πῶς οὐχὶ πάντων	ἐστὶν	ἀθλιώτατος; Εξον θεωρήσαντι πρὸς τὸν
[13, 72]	Αλεξανδρεὺς ἐν Αμφιτρύωνι. Οὗτος δέ	ἐστιν	Αἰσχύλος ὁ καὶ τὰ Μεσσηνιακὰ
[13, 47]	οὐ γὰρ στεφανίτης ὁ ἀγών	ἐστιν,	ἀλλ' ἀργυρίτης. Ως δ' ὁ
[13, 13]	θεούς, οὐκ οἶδ' ὅ τι	ἐστίν,	ἀλλ' ὅμως ἔχει γέ τι
[13, 95]	οὐκ εἰς ἐμὲ μόνον τοιοῦτός	ἐστιν,	ἀλλὰ καὶ εἰς ἄλλους ἅπαντας
[13, 45]	ὑείων ἐγένετο ἐπ' αἴγει οἷός	ἐστιν	ἀνακάμπτειν πάλιν; ~Μέχρι μὲν τούτων
[13, 6]	Η Θεανὼ δ' οὐχὶ Σειρήν	ἐστιν	ἀποτετιλμένη Βλέμμα καὶ φωνὴ γυναικός,
[13, 25]	ὶσωτήριον, (καί μοι λέγειν τοῦτ'	ἐστὶν	ἁρμοστόν, Σόλων) μεστὴν ὁρῶντα τὴν
[13, 32]	τὴν αὐτόθι σοφιστείαν ὠνείδισας. Νόμιμόν	ἐστιν	ἀρχαῖον ἐν Κορίνθῳ ὡς καὶ
[13, 69]	ἀγνοῶν ὅτι ἑτέρα τῆς Δωρίχης	ἐστὶν	αὕτη, ἡ καὶ τοὺς περιβοήτους
[13, 85]	τῇ ἐνάτῃ. Ο δὲ λόγος	ἐστὶν	αὐτῷ {ὁ} περὶ Αλεξάνδρου καὶ
[13, 72]	ποικιλισαμβάλῳ συμπαίζειν προκαλεῖται. ἥ δ'	(ἐστὶν	γὰρ ἀπ' εὐκτίνου Λέσβου) τὴν
[13, 74]	ὑμνῶν αἰεί ποτε Ανακρέων πᾶσίν	ἐστιν	διὰ στόματος. Λέγει οὖν περὶ
[13, 18]	ξύρεσθαι οὐδ' ὁ ἐπιληψόμενος οὐδείς	ἐστιν	διὰ τὸ πάντας ξύρεσθαι. Εν
[13, 61]	θυμὀς δὲ μενοινᾷ. Ταῦτα μέν	ἐστιν	ἐκ τῶν εἰς Ομηρον ἀναφερομένων.
[13, 86]	αὗται ὀρχηστριδες, καθάπερ αὐταῖς ἔθος	ἐστίν,	ἐν ταῖς διαζώστραις γυμναὶ ὠχροῦντο,
[13, 86]	πώλουμένης τῆς αὐλητρίδος, καθάπερ ἔθος	ἐστὶν	ἐν τοῖς πότοις γίνεσθαι, ἐν
[13, 43]	τἀς ὗς ἐπὶ νομὴν καιρός	ἐστιν	ἐξάγειν; ~Καὶ Γναθαινίου δέ γε
[13, 20]	τῇ νήσῳ καὶ βαδίζειν ἥδιστόν	ἐστιν	ἐπὶ τὰ γυμνάσια καὶ τοὺς
[13, 84]	νεὼν κατέκλεισεν αὑτόν. Κτησικλέους δ'	ἐστὶν	ἔργον τὸ ἄγαλμα, ὥς φησιν
[13, 79]	τῶν ποιημάτων ἃ περὶ παιδικούς	ἐστιν	ἔρωτας ἡδέως μελετᾶτε Τοῦ παιδεραστεῖν
[13, 7]	ἐν Αθάμαντι· εἶτ' οὐ γυναικός	ἐστιν	εὐνοικώτερον γαμετῆς ἑταίρα πολύ γε
[13, 5]	Εἰπόντος Σοφοκλεῖ τινος ὅτι μισογύνης	ἐστὶν	Εὐριπίδης, ἔν γε ταῖς τραγῳδίαις,
[13, 14]	τὸν Ερωτα· ὃς μετριάζων μέν	ἐστιν	εὔχαρις, ἐπιτεινόμενος δὲ καὶ διαταράττων
[13, 74]	μόνον κρίνει θέον, ἢ σκαιός	ἐστιν	ἢ καλῶν ἄπειρος ὢν οὐκ
[13, 7]	ἢ τοῖς τρόποις ὠνητέος ἄνθρωπός	ἐστιν	ἢ πρὸς ἄλλον ἀπιτέον. ~Εὔβουλος
[13, 26]	σώματος, ἰδεῖν μὲν αὐτὴν ῥᾷόν	ἐστιν	ἢ πτύσαι· ἐξέρχεταί τε πανταχόσ'
[13, 55]	οὖν οὐδὲ γυναικὶ συνεῖναι ἄτοπόν	ἐστιν	ᾖ πολλοὶ κέχρηνται. Νυμφόδωρος δ'
[13, 50]	ζεῦγος ἔχων. Ἄδηλον εἰ αὕτη	ἐστὶν	ἡ Αρπάλῳ συνοῦσα· περὶ ἦς
[13, 27]	τρόπους. Οὐκ οἶσθ' ὅτι οὔκ	ἐστιν	ἥδιστον ἀποθανεῖν βινοῦνθ' ἅμα, ὥσπερ
[13, 20]	γάρ, τὸ κάλλος βασιλείας οἰκεῖόν	ἐστιν.	Θεαὶ περὶ κάλλους ἤρισαν πρὸς
[13, 70]	Αργολικὰ γράψαντες ἱστοροῦσιν. Ενδοξος δ'	ἐστὶν	καὶ Λέαινα ἡ ἑταίρα, Αρμοδίου
[13, 51]	προεῖπον, Εὐνίκου ἢ Φιλυλλίου Αντειά	ἐστιν.	Καὶ ὁ τὸν κατὰ Νεαίρας
[13, 78]	ἁγητῆρες ἐφαμερίοις φιλότατος. Διαβόητα δ'	ἐστὶν	καὶ τὰ ἐπὶ Κρατίνῳ τῷ
[13, 43]	Μάχων συνήγαγεν, ὧν οὐκ ἄκαιρόν	ἐστιν	κατὰ τὸ ἑξῆς μνημονεῦσαι. Γναθαίνης
[13, 88]	δὲ Κενταὺρῳ, ὅπερ δρᾶμα πολύμετρόν	ἐστιν,	λειμῶνος τέκνα· Ἔνθ' αἵ μέν
[13, 49]	δέ, καὶ λέγοντος ὅτι δεκαέτης	ἐστίν,	Μικρὸς ὡς πολλῶν ἐτῶν» ἔφη.
[13, 33]	ἡμέραις ταύταις δὲ κωμάζειν ἔθος	ἐστὶν	νόμος τε τὰς ἑταίρας ἐνθάδε
[13, 62]	Ναὶς ὄνομα, ἧς Αρχίας κύριός	ἐστιν,	ὁ δ' Υμέναιος ἐπιτήδειος, ὁ
[13, 18]	πρότερον μὲν ἔφησε ζητεῖν τί	ἐστιν	ὁ ἱππόπορνος, νῦν δ' εὑρηκέναι.
[13, 50]	τὸ σατυρικὸν δραμάτιον, εἶτε Πύθων	ἐστὶν	ὁ Καταναῖος ἢ αὐτὸς ό
[13, 79]	ταῖς παρθένοις ὡς παιδικοῖς νόμος	ἐστὶν	ὁμιλεῖν. Καὶ γὰρ ὁ νομοθέτης
[13, 87]	ὦ ἑταῖροι, λέγω ὅτι οὐδέν	ἐστιν	ὀφθαλμῶν οὕτως εὐφραντικὀν ὡς γυναικὸς
[13, 23]	κατέπλασεν ψιμυθίῳ. Λευκόχρως λίαν τίς	ἐστιν·	παιδέρωτ' ἐντρίβεται. Καλὸν ἔχει τοῦ
[13, 93]	ὡς ἀληθῶς τοῦ σοφοῦ Σωκράτους	ἐστὶν	συγγράμματα, ἐχαρίσθη δὲ αὐτῷ ὑπὸ
[13, 34]	τῇ πόλει. Ανάθημα δ' αὐτῆς	ἐστιν	ὑπὲρ τὸ τῆς Χαλκιοίκου βοίδιόν
[13, 28]	τὰς ἑταίρας συνάγουσαν· τοῦτο δ'	ἐστὶν	φίλας. Καλοῦσι γοῦν καὶ αἱ
[13, 20]	τοῦ Αλκιβιάδου κάλλους οὐχ ἥττων	ἐστίν;	ὡς καὶ ὁ σεμνότατος Αριστοτέλης
[13, 24]	τοὺς νεωτέρους. Καὶ τῶνδ' ἑκάστην	ἔστιν	ἀδεῶς, εὐτελῶς, μεθ' ἡμέραν, πρὸς
[13, 92]	γοῦν ἐν Ιππῳ φησίν Τοῦτ'	ἔστιν	Ακαδήμεια, τοῦτο Ξενοκράτης Πόλλ' ἀγαθὰ
[13, 26]	γραμματικώτατε, διότι Τὰς μὲν ἄλλας	ἔστιν	αὐλούσας ἰδεῖν αὐλητρίδας πάσας Απόλλωνος
[13, 68]	λαμβάνειν παρὰ Αρπάλου, λέγων ὧδε	Ἔστιν	δ' ὅπου μὲν ὁ κάλαμος
[13, 24]	τ' ἐπὶ κέρως τεταγμένας· ὧν	ἔστιν	ἐκλεξάμενον ᾗ τις ἥδεται, λεπτῇ,
[13, 6]	ἓν ἔσθ' ἑταίρας ὅσα περ	ἔστιν	θηρί' ἐξωλέστερον. ~Τοιαῦτα πολλὰ τοῦ
[13, 62]	φησὶ γενέσθαι Φιλωνίδου γράφων ὧδε	Ἔστιν	οὖν γυνὴ ἑταίρα Ναὶς ὄνομα,
[13, 81]	οἱ ἐόντος καὶ προξένου Αθηναίων	ἐστιῶντος	αὐτόν, ἐπεὶ παρὰ τὸ πῦρ
[13, 88]	εἰς ἀπείροντα στράτον ἀνθέων ἄλογχον	ἐστράτευσαν,	ἡδοναῖς θηρώμενου τὰ λειμώνων τέκνα.
[13, 50]	ἐπεκαλεῖτο, ἐπειδήπερ ἐπὶ τῆς θύρας	ἑστῶσα	ἐφθειρίζετο. Ὑπερείδης δ' ἐν τῷ
[13, 24]	κέρως τεταγμένας, ἐν λεπτοπήνοις ὕφεσιν	ἑστώσας,	οἵας Ηριδανὸς ἁγνοῖς ὕδασι κηπεύει
[13, 24]	κέρως τεταγμένας, ἐν λεπτοπήνοις ὕφεσιν	ἑστώσας,	οἵας Ηριδανὸς ἁγνοῖς ὕδασι κήπεύει
[13, 58]	εὐσχημόνως δὲ περὶ τὰς ὁμιλίας	ἐσφάλλετο	τὴν γνώμην, εἴ τις θέωροίη
[13, 71]	οὓς αὐτὴ περὶ πικρὰ λόγοις	ἐσφίγξαντο	μῆτις καὶ δεινὴ μύθων κῆδος
[13, 65]	τῇ ἑταίρᾳ Αλῴοις ἐπὶ τῆς	ἐσχάρας	τῆς ἐν τῇ αὐλῇ Ελευσῖνι
[13, 38]	Λαμίας τῆς αὐλητρίδος, ἐξ ἧς	ἔσχε	καὶ θυγατέρα Φίλαν; τὴν δὲ
[13, 21]	πολλά, ὦναιδές, δράματα ἀπὸ ἑταιρῶν	ἔσχε	τὰς ἐπιγραφάς, Θάλαττα Διοκλέους, Φερεκράτους
[13, 5]	βασιλείαν γήμας Ολυμπιάδα, ἐξ ἧς	ἔσχεν	Αλέξανδρον καὶ Κλεοπάτραν. Καὶ τὴν
[13, 46]	ὅσον ὄχλον εὐανδροῦσα πόλις οὐκ	ἔσχεν.	Αναγέγραφε γοῦν Αριστοφάνης μὲν ὁ
[13, 44]	δὲ καὶ προσκείμενος πολὺ δαπανήσας	ἔσχεν	αὐτὴν χρυσίον. Ανάγωγος ὢν δὲ
[13, 85]	ὅσην ἐλέφας τὸ ζῷον φιλοστοργίαν	ἔσχεν	εἰς παιδίον γράφει δ' οὕτως
[13, 23]	τοῦτο γύμνον δείκνυται. Εὐφυεῖς ὀδόντας	ἔσχεν·	ἐξ ἀνάγκης δεῖ γελᾶν, ἵνα
[13, 5]	Βίου αὐτοῦ, Αὐδάταν Ιλλυρίδα γήμας	ἔσχεν	ἐξ αὐτῆς θύγατέρα Κύνναν ἔγημεν
[13, 37]	τῷ τρίτῳ τῶν Υπομνημάτων, πλείστας	ἔσχεν	ἐρωμένας, Διδύμην μὲν μίαν τῶν
[13, 10]	δεκάτῳ ἔτει Φιλίππου συμμαχήσαντος πέρας	ἔσχεν	τότε γὰρ εἷλον οἱ Θηβαῖοι
[13, 4]	Μετὰ δὲ τὴν Ιππολύτην Φαίδραν	ἔσχεν.	~Φίλιππος δ' ὁ Μακεδὼν οὐκ
[13, 52]	Κορώνην, Αντίκυραν, Ισχάδα, καὶ Ναννάριον	ἔσχηκας	ὡραίαν σφόδρα. Φιλέταιρος ἐν Χυναγίδι·
[13, 4]	~Ο δὲ Ηρακλῆς πλείστας δόξας	ἐσχηκέναι	γυναῖκας (ἦν γὰρ φιλογύνης) ἀνὰ
[13, 45]	Λέγεται δ' ἐκείνην τὴν γυναῖκ'	ἐσχηκέναι	πυγὴν πάνυ καλήν, ἥν ποτ'
[13, 71]	εὑρόμενος διόδους. Ανδρα δὲ> Κυπρηναῖον	ἔσω	πόθος ἔσπασεν Ισθμοῦ, δεινὸν ὅτ'
[13, 64]	Εφέσου δι' ἣν αὐτὸς μὲν	ἐσώθη	ἐπιβουλευόμενος ὑπὸ Λαοδίκης, ἣ δὲ
[13, 85]	πάντων ἀπολομένων μόνος ὑπὸ δελφῖνος	ἐσώθη	ὁ Κοίρανος. Τελευτήσαντος δ' αὐτοῦ
[13, 45]	πρεσβυτέραν οὖσαν ποτὲ νέος ὢν	ἔτ'	αὐτὸς εἶχεν. Επεκαλεῖτο δ' Αἴξ,
[13, 31]	ἐν Εφέσῳ φησὶν ἱερὰ ἱδρῦσθαι	Εταίρᾳ	Αφροδίτῃ. Κλέαρχος δ' ἐν πρώτῳ
[13, 70]	ἡ Μεγαρὶς οὐκ ἀγεννὴς ἦν	ἑταίρα,	ἀλλὰ καὶ γονέων καὶ κατὰ
[13, 65]	αὐτοῦ καὶ ὅτι Σινώπῃ τῇ	ἑταίρᾳ	Αλῴοις ἐπὶ τῆς ἐσχάρας τῆς
[13, 70]	δ' ἐστὶν καὶ Λέαινα ἡ	ἑταίρα,	Αρμοδίου ἐρωμένη τοῦ τυρρανονκτονήσαντος ἥτις
[13, 66]	ἀλλὰ τῆς ἱερείας. ~Διαβόητος δ'	ἑταιρα	γέγονε καὶ ἡ Μιλησία Πλαγγών
[13, 48]	τὰ ὑποδήματα. ~Μετάνειρα δὲ ἡ	ἑταίρα,	Δημοκλέους τοῦ παρασίτου Λαγυνίωνος ἐπίκλην
[13, 37]	βασιλέως Πτολεμαίου ούκ Αγαθόκλεια ἡ	ἑταίρα	ἐκράτει, ἡ καὶ πᾶσαν ἀνατρέψασα
[13, 21]	Οὕτω δ' ἐκλήθη αὕτη ἡ	ἑταίρα,	ἐπειδὴ πρὸς κλεψύδραν συνουσιάζεν ἕως
[13, 65]	καὶ Χαριτοβλέφαρος. Νικαρέτη δὲ ἡ	ἑταίρα	ἐρωμένη ἦν Στεφάνου τοῦ ῥήτορος,
[13, 70]	φιλοσόφου. Βιλιστίχη δ' ἡ Αργεία	ἑταίρα	καὶ αὐτὴ ἔνδοξος, τὸ γένος
[13, 69]	ἐκ τῆς Ναυκράτεως καὶ αὐτὴ	ἑταίρα	καλή. Φιλεῖ γάρ πως ἡ
[13, 42]	ἀπέπεμψε ταύτην· διαλιποῦσα δ' ἡ	ἑταίρα	Μήθεν παρὰ τοῦτο, φησὶ, λυποῦ,
[13, 62]	γράφων ὧδε Ἔστιν οὖν γυνὴ	ἑταίρα	Ναὶς ὄνομα, ἧς Αρχίας κύριός
[13, 84]	καλοί, ὡς Γλυκέρα ἔφασκεν ἡ	ἑταίρα	ὅσον ἐοίκασι γυναιξὶ χρόνον, καθάπερ
[13, 7]	οὐ γυναικός ἐστιν εὐνοικώτερον γαμετῆς	ἑταίρα	πολύ γε καὶ μάλ' εἰκότως.
[13, 29]	πρὸς χάριν, ἐκ τῆς ἑταιρείας	ἑταίρα	τοὔνομα προσηγορεύθη. Καὶ σὺ νῦν
[13, 22]	φάσκων εἶναι Μητίχην. ~Εστὶν δ'	ἑταίρα,	ὡς Αντιφάνης φησὶν ἐν Αγροίκῳ,
[13, 60]	κατέσκαψεν, ἀνέστησεν δὲ Φρύνη ἡ	ἑταίρα»	ὡς ἱστορεῖ Καλλίστρατος ἐν τῷ
[13, 33]	Αφροδίσια ἴδια ἄγουσιν αὐτόθι αἱ	ἑταῖραι,	Αλεξις ἐν Φιλούσῃ φησίν· Αφροδίσι'
[13, 32]	ἐν τῇ ἑβδόμῃ, αἱ Κορίνθιαι	ἑταῖραι	εὔξαντο ὑπὲρ τῆς τῶν Ελλήνων
[13, 31]	δὲ ἐν ἕλει, Αττικαί, φησὶν,	ἑταῖραι	ἱδρύσαντο αἱ συνακολουθήσασαι Περικλεῖ ὅτε
[13, 28]	Νιόβα μάλα μὲν φίλαι ἦσαν	ἑταῖραι.	Καλοῦσι δὲ καὶ τὰς μισθαρνούσας
[13, 46]	ἡ Γνάθαινα. Καὶ ἄλλαι δὲ	ἑταῖραι	μέγα ἐφρόνουν ἐφ' αὑταῖς, παιδείας
[13, 28]	ὡς ἡ Σαπφώ· Τὰδε νῦν	ἑταίραις	ταῖς ἐμαῖσι τερπνὰ καλῶς ἀείσω.
[13, 28]	ἐν τοῖς περὶ Θεῶν οὕτως.	Εταίραν	δὲ τὴν Αφροδίτην τὴν τοὺς
[13, 58]	ἀποβαλὼν Γλαύκιππον Μυρρίνην τὴν πολυτελεστάτην	ἑταίραν	ἀνέλαβε, καὶ ταύτην μὲν ἐν
[13, 51]	εὑρίσκομεν παρ' οὐδενὶ Ἄνθειαν άναγεγραμμένην	ἑταίραν,	ἀπὸ δὲ Αντείας καὶ ὅλον
[13, 82]	γυμνὸν ἐποίησεν σοὶ δὲ φιλοῦντι	ἑταίραν	Βορρᾶς ὡμίλησεν. Σὺ δ' οὐ
[13, 64]	Κνωσίωνι. ~Μυρρίνην δὲ τὴν Σαμίαν	ἑταίραν	Δημήτριος εἶχεν ὁ βασιλεὺς ὁ
[13, 62]	τὸν Ισοκράτη ἀναλαβεῖν Λαγίσκαν τὴν	ἑταίραν	εἰς τὴν οἰκίαν, ἐξ ἧς
[13, 41]	Φρυγιακὸν γυναῖκ' ἔχειν, καὶ ταῦθ'	ἑταίραν	ἐκ μέσης τῆς Ελλάδος, μὴ
[13, 56]	Πλάτων οὐκ Αρχεάνασσαν τὴν Κολοφωνίαν	ἑταίραν	ἠγάπα; ὡς καὶ ᾄδειν εἰς
[13, 6]	ἐν Νεοττίδι φησίν Οστις ἀνθρώπων	ἑταίραν	ἠγάπησε πώποτε, οὐ γένος τίς
[13, 64]	Φιλαδέλφου βασιλέως Εἰρήνην εἶχε τὴν	ἑταίραν,	ἥτις ὑπὸ Θρᾳκῶν ἐν Εφέσῳ
[13, 45]	ἐκείνη μέμφεται. Ιππην λέγουσι τὴν	ἑταίραν	Θεόδοτον ἔχειν ἐραστὴν τὸν ἐπὶ
[13, 61]	φησιν Ηγήσανδρος, Αρχίππην ἠγάπησεν τὴν	ἑταίραν	καὶ τοῦ βίου κληρονόμον κατέλιπεν.
[13, 70]	δὲ καὶ τὴν ὁμώνυμον ταύτης	ἑταίραν	Λυδὴν ἥν ἠγάπα Λαμύνθιος ὁ
[13, 67]	Πυθιονίκης πολλὰ εἰς αὐτὴν κατανάλωσεν	ἑταίραν	οὖσαν καὶ ἀποθανούσῃ πολυτάλαντον μνημεῖον
[13, 37]	ἐπὶ τὸν ἀδελφὸν ἐπιστρατεύσας οὐχὶ	ἑταίραν	οὖσαν τὴν Φωκαίδα τὴν σοφωτάτην
[13, 29]	Εὔβουλος δ' ἐν Καμπυλίωνι κοσμίαν	ἑταίραν	παράφων φησίν· Ως δ' ἐδείπνει
[13, 37]	εἶχε μεθ' ἑαυτοῦ τὴν Αττικὴν	ἑταίραν;	περὶ ἧς φησι Κλείταρχος ὡς
[13, 70]	ῥήτωρ εἶχε τὴν ἐπικληθεῖσαν Λήμην	ἑταίραν,	τὴν καλουμένην Παρόραμα διὰ τὸ
[13, 68]	Αρπαλος Γλυκέραν μετεπέμψατο καὶ ταύτην	ἑταίραν,	ὡς ὁ Θεόπομπος ἱστορεῖ, φάσκων
[13, 7]	τὸ βλέμμ' ἔχει. Οὐκ ἐτὸς	Εταίρας	ἱερόν ἐστι πανταχοῦ, ἀλ' οὐχὶ
[13, 31]	Κυνηγίδι τάδε φησίν· Οὐκ ἐτὸς	Εταίρας	ἱερόν ἐστι πανταχοῦ, ἀλλ' οὐχὶ
[13, 51]	ἐν τῷ κατὰ Λεωκράτους Εἰρηνίδος	έταίρας	μέμνηται ὡς ἑταιρούσης τῷ Λεωκράτει.
[13, 31]	τὸ νῦν ἔτι καλούμενον τῆς	Εταίρας	μνῆμα, εἰς ὕψος ἄρας ὥστε
[13, 28]	τῆς παρὰ τοῖς Αθηναίοις καλουμένης	Εταίρας	{τῆς} Αφροδίτης. Περὶ ἧς φησιν
[13, 52]	δ' ἐν Κόλακι τάσδε καταλέγει	έταίρας·	Χρυσίδα, Κορώνην, Αντίκυραν, Ισχάδα, καὶ
[13, 29]	χρυσοῦν πρὸς ἀρετὴν κεκτημένης ὄντως	ἑταίρας.	Αἱ μὲν ἄλλαι τοὔνομα βλάπτουσι
[13, 33]	ἀρχὴν εὐθέως πεποίηται πρὸς τὰς	ἑταίρας,	αἳ παραγενομένου τοῦ Ξενοφῶντος καὶ
[13, 31]	ἐν Μαγνησίᾳ οὐ διὰ τὰς	ἑταίρας,	ἀλλὰ δι' ἑτέραν αἰτίαν, ἧς
[13, 68]	δ' ἴσως αὐτοῖσιν ὀλέθρου κοὐχ	ἑταίρας	ἀρραβών. ~Ενδόξους δὲ ἑταίρας καὶ
[13, 50]	δ' ἴσως αὐτοῖσιν ὀλέθρου κοὐχ	ἑταίρας	ἀρραβών. ~Λυσίας δ' ἐν τῷ
[13, 38]	δὲ καὶ Λεαίνης καὶ αὐτῆς	ἑταίρας	Αττικῆς ὁ Δημήτριος καὶ ἄλλων
[13, 26]	Αναξανδρίδης ἐν Γεροντομανίᾳ καὶ ἄλλας	ἑταίρας	αὐτῇ συγκατελέγει δὶα τούτων· Τὴν
[13, 29]	νῦν οὐχ ὡς λέγεις πόρνης,	ἑταίρας	δ' εἰς ἔρωτα τυγχάνεις ἐληλυθώς·
[13, 33]	Δῆλον γὰρ ὅτι πρὸς τὰς	ἑταίρας	διαλεγόμενος ἠγωνια ποῖόν τι φανήσεται
[13, 34]	Καὶ τὸ Κοττίνας δὲ τῆς	ἑταίρας	εἰκόνιον, ἧς διὰ τὴν ἐπιφάνειαν
[13, 29]	γειτόνων αὐτῷ κατοικούσης τινὸς ἰδὼν	ἑταίρας	εἰς ἔρωτ' ἀφίκετο, ἀστῆς, ἐρήμου
[13, 62]	μνημονεύει αὐτῆς, καταλέγων καὶ ἄλλας	ἑταίρας	ἐν τούτοις. Φιλύρα γέ τοι
[13, 33]	ἔθος ἐστὶν νόμος τε τὰς	ἑταίρας	ἐνθάδε μεθύειν> μεθ' ἡμῶν. ~Εν
[13, 61]	Δημάδης ὁ ῥήτωρ ἐξ αὐλητρίδος	ἑταίρας	ἐπαιδοποιήσατο Δήμέαν ὃν φρυαττόμενόν ποτε
[13, 56]	Σταγιρίτης οὐκ ἐξ Ἑρπυλλίδος τῆς	ἑταίρας	ἐπαιδοποίησε Νικόμαχον καὶ συνῆν ταύτῃ
[13, 65]	ὁ Φαληρεὺς Λαμπιτοῦς τῆς Σαμίας	ἑταίρας	ἐρασθεὶς ἡδέως δι' αὐτὴν καὶ
[13, 66]	κοινόν ἐνεμεσήθη δέ. Φιλήμονος γὰρ	ἑταίρας	ἐρασθέντος καὶ χρηστὴν ταύτην ὀνομάσαντος
[13, 33]	τὸν ἀγώνα καὶ αὐτὸς ἀπάξειν	ἑταίρας	εὔξατο τῇ θεῷ νικήσας. Πίνδαρός
[13, 63]	τὸν ῥήτορα καὶ τεκνοποιήσασθαι ἐξ	ἑταίρας	ἔχει λόγος. Αὐτὸς γοῦν ἐν
[13, 33]	Φιλούσῃ φησίν· Αφροδίσι' ἦγε ταῖς	ἑταίρας	ἡ πόλις, ἕτερα δὲ χωρίς
[13, 31]	Απολλόδωρος εἴρηκε, φησί· Τὰς μὲν	ἑταίρας	ἡδονῆς ἕνεκα ἔχομεν, τὰ δὲ
[13, 37]	Οὐ καὶ αὐτὸς Θεμιστοκλῆς ἐξ	ἑταίρας	ἦν γεγενημένος ὄνομα Αβροτόνου; ὡς
[13, 38]	δ' ὁ στρατηγήσας Αθηναίων ἐπιφανῶς	ἑταίρας	ἦν υἱὸς Θρᾀττης τὸ γένος,
[13, 61]	Βίων δ' ὁ Βορυσθενίτης φιλόσοφος	ἑταίρας	ἦν υἱὸς Ολυμπίας Λακαίνης, ὥς
[13, 62]	καὶ ὁ Λυσίας Λαγίδος τῆς	ἑταίρας,	ἧς ἔγραψεν ἐγκώμιον Κέφαλος ὁ
[13, 32]	καὶ νῦν διαμένοντα καὶ τὰς	ἑταίρας	ἰδίᾳ γραψάντων τὰς τότε ποιησαμένας
[13, 61]	γέρων ὢν ἠράσθη Θεωρίδος τῆς	ἑταίρας.	Ικετεύων οὖν τὴν Αφροδίτην φησίν·
[13, 69]	κοὐχ ἑταίρας ἀρραβών. ~Ενδόξους δὲ	ἑταίρας	καὶ ἐπὶ κάλλει διαφερούσας ἤνεγκεν
[13, 69]	Ηρόδοτός φησιν, ἐπαφροδίτους ἔχειν τὰς	ἑταίρας.	~Καί ἡ ἐξ Ερέσου δὲ
[13, 24]	καὶ ἐσπουδακόσι περὶ τὰς μαγαλομίσθους	ἑταίρας	καὶ τὰς ἐλευθέρας τῶν γυναικῶν
[13, 28]	Καλοῦσι δὲ καὶ τὰς μισθαρνούσας	ἑταίρας	καὶ τὸ ἐπὶ συνουσίαις μισθαρνεῖν
[13, 46]	{ἢ} μετὰ φιλοσόφου ζῆν ἢ	ἑταίρας.	Κατὰ γὰρ Αγάθωνα Γυνὴ τὸ
[13, 34]	Αναθημάτων, εἰκών ἐστι τῆς διαβοήτου	ἑταίρας	Κοττίνας, ἥν φησι καὶ βοῦν
[13, 51]	ὁ λόγος, καὶ Ναίδος τῆς	ἑταίρας	μέμνηται, κἀν τῷ πρὸς Μέδοντα
[13, 67]	δ' ὅταν ἐξετάσῃ Πυθιονίκης τῆς	ἑταίρας	ὄν, τίνα χρή προσδοκίαν λαβεῖν
[13, 21]	τοῖς μαθηταῖς διηγούμενος ὅτι Ωκιμον	ἑταίρας	ὄνομα καὶ ἄλλα δὲ πολλά,
[13, 6]	συντεμόντι δ' οὐδὲ ἓν ἔσθ'	ἑταίρας	ὅσα περ ἔστιν θηρί' ἐξωλέστερον.
[13, 91]	ἐν ταῖς Κείων πόλεσιν οὒτε	ἑταίρας	οὒτε αὐλητρίδας ἰδεῖν ἔστι. ~Καὶ
[13, 38]	τοῦ κωμικοῦ ἐκ Χορηγίδος τῆς	ἑταίρας	παιδοποιησάμενος ὡς ὁ αὐτὸς ἱστορεῖ
[13, 34]	αὐτῷ. Καὶ ἑτέρας δὲ δύο	ἑταίρας	παριήγετο αἰεὶ ὁ Αλκιβιάδης, Δαμασάνδραν
[13, 31]	ἐν τοῖς Μυθικοῖς, καὶ μεθυσθένθας	ἑταίρας	πλείονας προσλαβεῖν, ὧν μίαν κατακοιμηθέντας
[13, 1]	τε πολλάκις δεδειπνηκέναι καὶ περὶ	ἑταίρας	πλεονάκις καὶ εἰληφέναι καὶ δεδωκέναι
[13, 23]	δ' εὐπορήσωσίν ποτε, ἀνέβαλον καινὰς	ἑταίρας,	πρωτοπείρους τῆς τέχνης· εὐθὺς ἀναπλάττουσι
[13, 70]	ἡ ἐξ Ερέσου δὲ τῆς	ἑταίρας	Σαπφὼ τοῦ καλοῦ Φάωνος ἐρασθεῖσα
[13, 28]	τὴν τοὺς ἑταίρους καὶ τὰς	ἑταίρας	συνάγουσαν· τοῦτο δ' ἐστὶν φίλας.
[13, 65]	Ὃς καὶ περὶ Σινώπης τῆς	ἑταίρας	τάδε λέγει Αρχίαν τὸν ἱεροφάντην
[13, 62]	καὶ αὐτὸς ἐγκώμιον Ναίδος τῆς	ἑταίρας.	Τὴν δὲ Ναίδα ταύτην Λυσίας
[13, 51]	ψευδομαρτυριῶν (Αντικύρας) Ἐπώνυμον ἐστὶ τοῦτο	ἑταίρας·	τὸ γὰρ κύριον ἦν Οἴα,
[13, 38]	λεγομένης βασιλεύσαντα χώρας Βόας αὐλητρίδος	ἑταίρας	τὸ γένος ἀπὸ Παφλαγονίας υἱόν
[13, 32]	δέησιν ἀπάξειν αὐτῇ καὶ τὰς	ἑταίρας.	~Υπάρχοντος οὖν τοῦ τοιούτου νομίμου
[13, 67]	τὸν τάφον, Πυθιονίκης δὲ τῆς	ἑταίρας	φανήσεται τὸ μὲν Αθήνησι, τὸ
[13, 28]	Αρισταγόρου Μαμμάκυθον ὑμῖν ὀρχηστρίδας εἶπον	ἑταίρας	ὡραίας πρότερον, νῦν δ' οὐχ
[13, 28]	παρθένοι τὰς συνήθεις καὶ φίλας	ἑταίρας,	ὡς ἡ Σαπφώ· Τὰδε νῦν
[13, 32]	συμπαραλαμβάνεσθαι πρὸς τὴν ἱκετείαν τὰς	ἑταίρας	ὡς πλείστας, καὶ ταύτας προσεύχεσθαι
[13, 27]	πάνυ. ~Ταυτά σοι παραινεῖν ἔχω,	ἑταῖρε	Μυρτίλε. Καὶ κατὰ τὴν Φιλεταίρου
[13, 1]	~Αντιφάνης ὁ κωμῳδιοποιός,	ἑταῖρε	Τιμόκρατες, ὡς ἀνεγίνωσκέ τινα τῷ
[13, 53]	Λεόντιον εἷχεν ἐρωμένην τὴν ἐπὶ	έταιρείᾳ	διαβόητον γενομένην; ἣ δὲ οὐδ'
[13, 54]	Λεόντιον εἷχεν ἐρωμένην τὴν ἐπὶ	έταιρείᾳ	διαβόητον γενομένην; ἣ δὲ οὐδ'
[13, 29]	ὑπουργῇ πρὸς χάριν, ἐκ τῆς	ἑταιρείας	ἑταίρα τοὔνομα προσηγορεύθη. Καὶ σὺ
[13, 28]	καὶ τὸ ἐπὶ συνουσίαις μισθαρνεῖν	ἑταιρεῖν,	οὐκ ἔτι πρὸς τὸ ἔτυμον
[13, 44]	τῆς Γναθαινίου σχεδὸν οὐκέτι θ'	ἑταιρεῖν	ὑπομενούσης διὰ τό πως τὸν
[13, 31]	τὸν Αἴσονος συναγαγόντα τοὺς Αργοναύτας	Εταιρείῳ	Διὶ θῦσαι καὶ τὴν ἑορτὴν
[13, 56]	Αρχεάνασσαν ἔχω τὴν ἐκ Κολοφῶνος	ἑταίρην,	ἧς καὶ ἐπὶ ῥυτίδων πικρὸς
[13, 31]	Οἶδα δὲ καὶ ἑορτήν τιν'	Εταιρίδεια	ἀγομένην ἐν Μαγνησίᾳ οὐ διὰ
[13, 31]	καὶ οἱ Μακεδόνων βασιλεῖς τὰ	Εταιρίδεια.	Πόρνης δὲ Αφροδίτης ἱερόν ἐστι
[13, 31]	Διὶ θῦσαι καὶ τὴν ἑορτὴν	Εταιρίδεια	προσαγονεῦσαι. Θύουσι δὲ καὶ οἱ
[13, 31]	Υπομνήμασι γράφων ὧδε· Τὴν τῶν	Εταιριδείων	ἑορτὴν συντελοῦσι Μάγνητες. Ιστοροῦσι δὲ
[13, 50]	έν τῷ περὶ τῶν Αθήνησιν	Εταιρίδων	ὅτι Φθειροπύλη ἐπεκαλεῖτο, ἐπειδήπερ ἐπὶ
[13, 21]	τούτων συγγεγραφότων περὶ τῶν Αθήνησι	Εταιρίδων.	Ὢ τῆς καλῆς σου πολυμαθίας,
[13, 25]	καὶ ἐπλήθυνεν ἀπὸ τῶν ταύτης	ἑταιρίδων	ἡ Ελλάς, ὡς καὶ ὁ
[13, 34]	ἀναπώμενος γυναικὸς ἐπὶ τὰς τῶν	ἑταιρίδων	θύρας ἐκώμαζεν, ἀπολιπὼν τὰς Λακαίνας
[13, 64]	τὴν Λεοντίου τῆς Επικουρείου θυγατέρα	ἑταιριζομένην	καὶ αὐτὴν Σώφρων ὁ ἐπὶ
[13, 23]	τῷ ἐπιγραφομένῳ δράματι Ισοστάσιον τὴν	ἑταιρικὴν	παρασκευὴν καὶ τὰς δι' ἐπιτεχνήσεως
[13, 78]	ἀκμὴ καὶ τὸ πρὸς ἀλλήλους	ἑταιρισκὸν	συμφρονῆσαν πολλὰς τυραννίδας καθεῖλεν. Παιδικῶν
[13, 87]	τεσσαράκοντα. Καὶ ὑμῖν δέ, ὦ	ἑταῖροι,	λέγω ὅτι οὐδέν ἐστιν ὀφθαλμῶν
[13, 72]	καὶ Ιππώνακτα. Ταῦθ' ὑμῖν, ὦ	ἑταῖροι,	οὐκ ἀμερίμνως δοκῶ τὸν ἐρωτικὸν
[13, 28]	Παρακαταθήκῃ ἀπο τῶν ἑταιρῶν τοὺς	ἑταίρους	διαστέλλων φησί· Πεποιήκατ' ἔργον οὐχ
[13, 28]	δὲ τὴν Αφροδίτην τὴν τοὺς	ἑταίρους	καὶ τὰς ἑταίρας συνάγουσαν· τοῦτο
[13, 6]	Σκύλλης δοκεῖ Οὐ δύ' ἀποπνίξασ'	ἑταίρους	τὸν τρίτον θηρεύεται ἔτι λαβεῖν;
[13, 54]	οὐδ' ὅτε φιλοσοφεῖν ἤρξατο ἐπαύσατο	ἑταιροῦσα,	πᾶσι δὲ τοῖς Ἐπικουρείοις συνῆν
[13, 53]	οὐδ' ὅτε φιλοσοφεῖν ἤρξατο ἐπαύσατο	ἑταιροῦσα,	πᾶσι δὲ τοῖς Ἐπικουρείοις συνῆν
[13, 51]	τίθεσθαι ὀνόματα οὐ μόνον ταῖς	ἑταιρούσαις,	ἀλλὰ καὶ ταῖς ἄλλαις δούλαις,
[13, 51]	Λεωκράτους Εἰρηνίδος έταίρας μέμνηται ὡς	ἑταιρούσης	τῷ Λεωκράτει. Ναννίου δὲ ὙπερεΙδης
[13, 60]	~Απολλόδωρος δ' ἐν τῷ περὶ	Εταιρῶν	δύο ἀναγράφει Φρύνας γεγονέναι, ὧν
[13, 60]	ἱστορεῖ Καλλίστρατος ἐν τῷ περὶ	Εταιρῶν.	Εἴρηκεν δὲ περὶ τοῦ πλούτου
[13, 70]	φησι Γοργίας ἐν τῷ περὶ	Εταιρῶν.	Επὶ τούτοις ὁ Μυρτίλος μέλλων
[13, 21]	τοῖς καπηλείοις συναναφύρῃ οὐ μετὰ	ἑταίρων	ἀλλὰ μετὰ ἑταιρῶν, μαστροπευούσας περὶ
[13, 65]	τοῦ Ηλείου μετὰ καὶ ἄλλων	ἑταιρῶν,	Αντείας, Στρατόλας, Αριστοκλείας, Φίλας, Ισθμιάδος,
[13, 51]	Ἀριστσφάνης εἴρηκεν έν τῷ περὶ	Ἑταιρῶν,	Αντικύραν αὐτὴν φάσκων κληθῆναι ἤτοι
[13, 43]	τοὐμπλόκιον ὑπερτράγῃς. ~Καὶ ἄλλων δὲ	ἑταιρῶν	ἀπομνημονεύματα ὁ Μάχων συνήγαγεν, ὧν
[13, 26]	τριῶν λαικαστριῶν. ~Τῶν οὗν μεγαλομίσθων	ἑταιρῶν	ἀποτρέπω σε, γραμματικώτατε, διότι Τὰς
[13, 53]	Κἀμοὶ μὲν τὰ καλὰ τῶν	ἑταιρῶν	ἀποφθέγματα πεπεράνθω μέχρι τούτων· ἐπ'
[13, 54]	Κἀμοὶ μὲν τὰ καλὰ τῶν	ἑταιρῶν	ἀποφθέγματα πεπεράνθω μέχρι τούτων· ἐπ'
[13, 32]	ἐκτείνας κατὰ τὸν Αἰσχύλου περὶ	ἑταιρῶν,	ἀρξάμενος ἀπὸ τῆς καλῆς Κορίνθου,
[13, 28]	διαστέλλων φησί· Πεποιήκατ' ἔργον οὐχ	ἑταίρων	γὰρ ἀλλ' ἑταίρων> ταὐτὰ δ'
[13, 50]	καλουμένας τὸν αὐτὸν τρόπον ἐκαλέσατε.	Ἑταιρῶν	ἐπωνυμίαι αἱ ἀφύαι, περὶ ὧν
[13, 21]	δὲ πολλά, ὦναιδές, δράματα ἀπὸ	ἑταιρῶν	ἔσχε τὰς ἐπιγραφάς, Θάλαττα Διοκλέους,
[13, 29]	εὔσχημον ποιεῖ. ~Περὶ δὲ τῶν	ἑταιρῶν	Εφιππος ἐν Εμπολῇ τάδε φησίν·
[13, 91]	Αλλὰ μὴν οὐδὲ τῶν Οδυσσέως	ἑταίρων	ἔχοις ἂν οὕτως εὐρύθμως καταλέξαι
[13, 22]	Κοναλίς, Ιερόκλεια, Λοπάδιον. Τούτων τῶν	ἑταιρῶν	καὶ Αμφις μνημονεύει ἐν Κουρίδι
[13, 60]	ἡμῶν γέγονεν ἐπιφανεστάτη πολὺ τῶν	ἑταιρῶν.	Καὶ γὰρ εἰ νεωτέρα τῶν
[13, 31]	κατὰ Τιμάρχου. ~Περὶ δὲ τῶν	ἑταιρῶν	καὶ Φιλέταιρος ἐν Κυνηγίδι τάδε
[13, 21]	οὐ μετὰ ἑταίρων ἀλλὰ μετὰ	ἑταιρῶν,	μαστροπευούσας περὶ σαυτὸν οὐκ ὀλίγας
[13, 50]	Αντιφάνης δὲ ἐν τῷ περὶ	Ἑταιρῶν	Νικοστρατίδα φησὶν Αφύην κληθῆναι διὰ
[13, 23]	τὰς δι' ἐπιτεχνήσεως κομμώσεις τῶν	ἑταιρῶν	οὕτως ἐκτίθεται· Πρῶτα μὲν γὰρ
[13, 46]	ἡμῶν Αθῆναι τοσοῦτον πλῆθος ἤνεγκαν	ἑταιρῶν,	περὶ ὧν ἐπεξελεύσομαι ὅσον γε
[13, 46]	φάσκοντες ὑπὸ τοῦ Αριστοφάνους μετὰ	ἑταιρῶν	πλειόνων καὶ τάσδε, τὴν Πάροινον
[13, 37]	φησι Ιδομενεύς, οὐχ ἅρμα ζευξάμενος	ἑταιρῶν	πληθούσης ἀγορᾶς εἰσήλασεν εἰς τὸ
[13, 1]	γὰρ καὶ περὶ γαμετῶν καὶ	ἑταιρῶν	πολλάκις λόγοι) εἰδόσιν ἐκτιθέμενοι τὴν
[13, 51]	Αντιφάνης δὲ ἐν τῷ περὶ	Ἑταιρῶν	Προσκήνιον, φησίν, ἐπεκαλεῖτο ἡ Νάννιον,
[13, 28]	ἔργον οὐχ ἑταίρων γὰρ ἀλλ'	ἑταίρων>	ταὐτὰ δ' ὄντα γράμματα τὴν
[13, 28]	ἔλυσαν, ἀλλὰ περὶ τῶν ὄντως	ἑταιρῶν	τὸν λόγον πεποίημαι τουτέστιν τῶν
[13, 28]	Μένανδρος ἐν Παρακαταθήκῃ ἀπο τῶν	ἑταιρῶν	τοὺς ἑταίρους διαστέλλων φησί· Πεποιήκατ'
[13, 44]	τὰ δόρατ' ἀποβλέψασα δραχμὰς χιλίας	ἔταξεν.	Ὃ δ' ἄφνω καιρίμην πληγεὶς
[13, 14]	τῶν δώδεκ' εἰκότως τ' Ερως;	Ετάραττε	κἀκείνους γὰρ ἐμβάλλων στάσεις, ὅτ'
[13, 10]	τοῦ Πυθικοῦ ἱεροῦ. Δεκάτῳ δὲ	ἔτει	ἑάλω καὶ ἡ Κίρρα. Ανετράπησαν
[13, 10]	καὶ οὗτος γενόμενος τῷ δεκάτῳ	ἔτει	Φιλίππου συμμαχήσαντος πέρας ἔσχεν τότε
[13, 5]	Λαρισαία Φίλιννα, ἐξ ἧς Αρριδαῖον	ἐτέκνωσε.	προσεκτήσατο δὲ καὶ τὴν Μολοττῶν
[13, 55]	δουλώθη κάλλεος ἰσοθέου, Λαίδος· ἣν	ἐτέκνωσεν	Ἔρως, θρέψεν δὲ Κόρινθος· κεῖται
[13, 45]	ἄλλο πλὴν ἄλλ' ἡ Κορώνης,	ἕτερ'	ἐκείνη μέμφεται. Ιππην λέγουσι τὴν
[13, 69]	αὐτήν Ροδῶπιν καλεῖ, ἀγνοῶν ὅτι	ἑτέρα	τῆς Δωρίχης ἐστὶν αὕτη, ἡ
[13, 33]	ἦγε ταῖς ἑταίρας ἡ πόλις,	ἕτερα	δὲ χωρίς ἐστι ταῖς ἐλευθέραις.
[13, 52]	ἡ δὲ Διοπείθους ἀηδὴς Τέλεσις	ἕτερα	μυρία; Θεολύτην δ' (οὐδ᾽ οἶδεν
[13, 86]	ἔξεστι αὐτῷ τούτων ἀπολαύειν. Καὶ	ἕτερα	τούτοις παραπλήσια πάνυ πολλὰ τῶν
[13, 22]	Σινώπῃ καὶ Λύκᾳ καὶ Ναννίῳ	ἑτέραις	τε τοιαύταισι παγίσι τοῦ βίου
[13, 31]	διὰ τὰς ἑταίρας, ἀλλὰ δι'	ἑτέραν	αἰτίαν, ἧς μνημονεύει Ηγήσανδρος ἐν
[13, 10]	ἱερὸς δὲ καλούμενος πόλεμος δι'	ἑτέραν	γαμετήν, φησὶν Δοῦρις ἐν δευτέρᾳ
[13, 2]	ἐζημίωσαν, ὅτι καταλιπὼν τὴν προτέραν	ἑτέραν	ἐβουλεύετο περικαλλεστέραν ἀγαγέσθαι. Κλέαρχος δ'
[13, 94]	δ' οὐκ ἂν ῥᾳδίως αὐτὸν	ἑτέραν	ταύτῆς συκοφαντωδεστέραν ἐξευρεῖν. Οὗτος γάρ,
[13, 20]	βασιλέως, γυναικὸς αὐτῷ καλῆς φαινομένης,	ἑτέρας	δὲ αἰσχρᾶς καὶ πλουσίας, ὡς
[13, 34]	καὶ ταύτης ἐκοινώνησεν αὐτῷ. Καὶ	ἑτέρας	δὲ δύο ἑταίρας παριήγετο αἰεὶ
[13, 95]	ὥστ' ἐκλιπόντες τὰς αὑτῶν οἰκίας	ἑτέρας	πόρρω μισθοῦνται ὅσους δ' ἐράνους
[13, 18]	σὲ ἐποίησε καὶ οὐ γυναῖκα;	Ἕτερον	δέ τινα ἐπὶ ἵππου ἰδὼν
[13, 84]	ὡς λέγουσιν, κἀν Σάμῳ τοιοῦθ'	ἕτερον.	Λιθίνης ἐπεθύμησεν κόρης ἄνθρωπος ἐγκατέκλεισέ
[13, 9]	πεῖσμ' ἀπορρήξασα δὲ> ἐκ νυκτὸς	ἕτερον	λιμέν' ἔχουσ' ἐξευρέθη. ~Οὐδένα δὲ
[13, 67]	αὐτὴν ῴκοδομήμενον μνῆμα οἷον οὐχ	ἕτερον	οὐδὲ σύνεγγυς οὐδέν ἐστι τῷ
[13, 11]	καὶ ἔρωτι χαρίζεσθαι κατὰ καιρόν.	Ετερος	δέ τις προσέθηκε τῶν Εὐριπίδου
[13, 84]	εἰσιν λίθινοι δύο, ὧν τοῦ	ἑτέρου	Δελφοί φασι τῶν θεωρῶν ἐπιθυμήσαντά
[13, 67]	Περικλέους ἢ Κίμωνος ἢ τινος	ἑτέρου	τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν εἶναι καὶ>
[13, 44]	τοῦ σχήματος, ἐν τῷδε δ'	ἑτέρους	ἐντρυφᾶν μαστιγίας. Ἔπειτεν εἰπεῖν φασι
[13, 44]	καθήμενος κατεσχόλαξε τῆς Γναθαινίου λέγων,	ἑτέρῳ	τρόπῳ μὲν μὴ συγγεγενῆσθαι μηδενί,
[13, 90]	οἰκονομίας, ὥσπερ ἐν τοῖς βαρβάροις	ἑτέρωθι	δὲ κάλλους, ὡς δέον καὶ
[13, 5]	αἰεὶ κατὰ πόλεμον ἐγάμει. Εν	ἔτεσι	γοῦν εἴκοσι καὶ δυσὶν οἷς
[13, 43]	σοί, γύναι. Επεὶ προέβη τοῖς	ἔτεσιν	ἡ Γνάθαινα καὶ ἤδη τελέως
[13, 26]	ἄν. ἐπεὶ δὲ δολιχὸν τοῖς	ἔτεσιν	ἤδη τρέχει τὰς ἁρμονίας τε
[13, 95]	μυροπώλου, τὴν γυναῖκα διαφθείρας ἑβδομήκοντα	ἔτη	γεγονυῖαν ἧς ἐρᾶν προσποιησάμενος οὕτω
[13, 52]	οὐχὶ Κερκώπη μὲν ἤδη γέγον'	ἔτη	τρισχίλια, ἡ δὲ Διοπείθους ἀηδὴς
[13, 93]	καὶ παμφάγου τοῦ ζῴου πεφυκότος.	Ετι	δὲ ταλαιπώρου καὶ γυμνοῦ τὸν
[13, 27]	νὴ τὸν Δία τὸν μέγιστον.	Ετι	πολλὰ τοῦ Κυνούλκου θέλοντος λέγειν
[13, 81]	τοίνυν καὶ ἀπόγερε τὴν κύλικα.	Ετι	πολὺ μᾶλλον ἐρυθριάσαντος τοῦ παιδὸς
[13, 47]	τῇ θυγατρὶ δοὺς αὐτῆς οὐδὲν	ἐτι	ἐφερεν, ἀλλ' έφοίτα μόνον, Παιδίον,
[13, 51]	Φιλύρα γέ τοι ἐπαύσατο πορνευομένη	ἐτι	νέα οὖσα καὶ Σκιώνη καὶ
[13, 89]	οἰνάνθαις χρόνου. ~Επὶ κάλλει δὲ	ἔτι	γὰρ γέρων ἀοιδὸς κελαδεῖ Μναμοσύναν»
[13, 37]	εὐπρεπεστάτην τὴν ὄψιν καὶ Βιλιστίχην,	ἔτι	δὲ Αγαθόκλειαν καὶ Στρατονίκην ἧς
[13, 21]	Απολλοδώρου καὶ Αμμωνίου καὶ Αντιφάνους,	ἔτι	δὲ Γοργίου τοῦ Αθηναίου, πάντων
[13, 3]	ἄρχειν τῆς γαμετῆς τὸν βασιλέα,	ἔτι	δὲ καὶ διὰ τὸ τὴν
[13, 12]	θεὸν εἶναι φιλίας καὶ ἐλευθερίας,	ἔτι	δὲ καὶ ὁμονοίας παρασκευαστικόν, ἄλλου
[13, 43]	ὡς ἔοιχ' ὑπερβολῇ καὶ λιπαρόν,	ἔτι	δὲ τῶν ἐφήβων βραχύτερον, ἔσκωπτεν
[13, 35]	τοῖς ἱεροῖς καὶ τοῖς βασιλείοις,	ἔτι	δἐ ταῖς ἰδιωτικαῖς οἰκίαις· καὶ
[13, 59]	Διόπερ ὀργισθεὶς ὁ Εὐθίας οὐκ	ἔτι	εἶπεν ἄλλην δίκην, ὥς φησι
[13, 69]	κισσυβίων Σαπφῷαι δὲ μένουσι φίλης	ἔτι	καὶ μενέουσιν ῴδῆς αἱ λευκαὶ
[13, 32]	Κορινθίων πίνακα τῇ θεῷ τὸν	ἔτι	καὶ νῦν διαμένοντα καὶ τὰς
[13, 28]	γοῦν καὶ αἱ ἐλεύθεραι γυναῖκες	ἔτι	καὶ νῦν καὶ αἱ παρθένοι
[13, 81]	παιδὸς τὰς γνάθους, οὐκ ἂν	ἔτι	καλὸς φαίνοιτο. ὐ κάρτα δεῖ
[13, 31]	ἔχωσε μὲν {Λυδίας} τὸ νῦν	ἔτι	καλούμενον τῆς Εταίρας μνῆμα, εἰς
[13, 86]	ταῖς διαζώστραις γυμναὶ ὠχροῦντο, οὐκ	ἔτι	κατεῖχον αὑτοὺς οἱ ἄνδρες, ἀλλὰ
[13, 6]	ἀποπνίξασ' ἑταίρους τὸν τρίτον θηρεύεται	ἔτι	λαβεῖν; Αλλ' ἐξέπεσεν ἡ> πορθμὶς
[13, 57]	ὁ Οὐλπιανόύς, ὥσπερ ἕρμαιόν τι,	ἔτι	λαλοῦντος τοῦ Μυρτίλου ἔφη, εἰ
[13, 28]	ἐμαῖσι τερπνὰ καλῶς ἀείσω. Καὶ	ἔτι·	Λατὼ καὶ Νιόβα μάλα μὲν
[13, 8]	ἐπέλιπον, τῶν δ' αὖ πονηρῶν	ἔτι	λέγειν πολλὰς ἔχω. Αριστοφῶν δ'
[13, 62]	γέ τοι ἐπαύσατο πορνευομένη {καὶ}	ἔτι	νέα οὖσα καὶ Σκιώνη καὶ
[13, 28]	ἐπὶ συνουσίαις μισθαρνεῖν ἑταιρεῖν, οὐκ	ἔτι	πρὸς τὸ ἔτυμον ἀναφέροντες, ἀλλὰ
[13, 16]	ἀπογενομένων γοῦν τούτων οὐδεὶς ἡδέως	ἔτι	προσφέρεται τὸ κρέας οὐδὲ τὸν
[13, 86]	ἐστὲ κατὰ τὴν γνώμην ἀγριώτεροι	ἔτι	τε ἀνημερώτεροι. Καίτοι Περσαίου τοῦ
[13, 21]	καλῶν, ὡς Αριστείδην καὶ Παυσίαν	ἔτι	τε Νικοφάνη τοὺς ζωγράφους. Μνημονεύει
[13, 80]	ὅτι εἰσὶν αἰχμάλωτοι, ἀλλ' ὡς	ἔτι	τῇ βασιλείᾳ ὄντος πάντα αὐταῖς
[13, 22]	ὁ δυστυχὴς Φρύνης ἐρασθείς, ἡνίκ'	ἔτι	τὴν κάππαριν συνέλεγεν οὔπω τ'
[13, 62]	παλλακὴν ἰδεῖν με συκάζουσαν εὐναίαν	ἔτι,	τόν τ' αὐλοτρύπην αὐτόν Καὶ
[13, 23]	τὰς ὄψεις ὁμοίας διατελεῖν οὔσας	ἔτι.	Τυγχάνει μικρά τις οὔσα· φελλὸς
[13, 46]	Εὔκλεια καὶ Γρυμέα καὶ Θρυαλλίς,	ἔτι	Χίμαιρα καὶ Λαμπάς. Τῆς δὲ
[13, 7]	αὗται δ' ἀδικοῦσαι καὶ προσεγκαλοῦσ'	ἔτι	ὧν οὐκ ἐχρῆν ἄρχουσιν, ὧν
[13, 85]	μέσον τῶν ποδῶν τοῦ θηρίου	ἐτίθει	αὐτὸ ἐν σκάφῃ. Εἰ δὲ
[13, 3]	ἦσαν, τοὺς δ' ἄλλους μοι	ἔτικτον	ἐνὶ μεγάροισι γυναῖκες. Παρὰ δὲ
[13, 74]	τὸ ἁμάρτημα προσόν, ὅτι οὐκ	ἐτίμα	τὴν Αφροδίτην, αἴτιον ἐγένετο τοῦ
[13, 71]	διὲκ μεγάλων ῥυομένης δονάκων. Πόλλ'	ἔτλη	παρὰ κῦμα μονόζωστος κιθαρίζων Ορφεύς,
[13, 27]	Τὸ μὴ σφόδρ' εἶναι πάνθ'	ἕτοιμα,	δεῖν δέ τι ἀγωνιᾶσαι καὶ
[13, 67]	κοινὴν τοῖς βουλομένοις γιγνομένην, ταύτης	ἐτόλμησεν	ὁ φίλος εἶναι σοῦ φάσκων
[13, 21]	πιεῖν οὐδεὶς οὐδ' ἂν οἰκέτης	ἐτόλμησεν.	Σεμνύνεσθαι γὰρ ἐμελέτων, οὐ βωμολοχεύσθαι.
[13, 7]	μαλακὸν τὸ βλέμμ' ἔχει. Οὐκ	ἐτὸς	Εταίρας ἱερόν ἐστι πανταχοῦ, ἀλ'
[13, 31]	ἐν Κυνηγίδι τάδε φησίν· Οὐκ	ἐτὸς	Εταίρας ἱερόν ἐστι πανταχοῦ, ἀλλ'
[13, 55]	Ερμαρχον Ἐπιστολῶν. ~Αρίστιππος δὲ κατ'	ἔτος	δύο μῆνας συνδιημερέυεν αὐτῇ ἐν
[13, 34]	ἀφικνούμενοι· ἐφ' ᾧ καὶ κατ'	ἔτος	θύεται βοῦς, διακελευσαμένου τοῦτο τοῦ
[13, 47]	εἶχες» Ἀποψήσασθαι ἄν σοι ἔδωκα.	Ἐτύγχανεν	δὲ ἣ μὲν αἰτίαν ἐχουσα
[13, 28]	ἑταιρεῖν, οὐκ ἔτι πρὸς τὸ	ἔτυμον	ἀναφέροντες, ἀλλὰ πρὸς τὸ εὐσχημονέστερον,
[13, 12]	ὃν θέον καὶ Αθηναῖοι ἐλευθερίας	ἔτυχον,	καὶ οἱ Πεισιστρατίδαι ἐκπεσόντες ἐπεχείρησαν
[13, 15]	οἵτινες μέχρι ὀκτὼ καὶ εἴκοσι	ἐτῶν	δεῖν λέγοντες συνέχειν τοὺς ἐρωμένους.
[13, 49]	δεκαέτης ἐστίν, Μικρὸς ὡς πολλῶν	ἐτῶν»	ἔφη. Ζητουμένου δὲ ἔν τινι
[13, 44]	πάνυ γέρων, ὡς ἐνενήκοντ' ὢν>	ἐτῶν,	Κρονίοις ἀπιοῦσαν εἶδε τὴν Γναθαίνιον
[13, 47]	Μικρός γε, ἔφη, ὡς τοσούτον	ἐτῶν.	Νεανίσκων δέ τινων παρὰ πότον
[13, 45]	Δημοφῶν. Ἣ δ' εἶπε γελάσασ'	Εὖ	γ' ἵνα Σοφοκλεῖ λαβὼν δῷς,
[13, 93]	εἶναι καὶ φυλακτικὸν τοῦ τῶν	εὖ	δρώντων βίου πάντων περιττότατον ὧν
[13, 81]	ποιήσει ὅμως μέντοι γε οὐκ	εὖ	εἴρηκε Φρύνιχος πορφυρέας εἰπὼν τὰς
[13, 81]	Σιμωνίδειον, κάρτα δοκέον τοῖς Ελλησιν	εὖ	εἰρῆσθαι πορφυρέου ἀπὸ στόματος ἰεῖσα
[13, 47]	γραὸς τρεφομένου καὶ τὸ σῶμα	εὖ	ἔχοντος, Χαριέντως γ' ἔφη, ὦ
[13, 39]	τῆς Λεαίνης σχῆμά τι περαινομένης	εὖ	παρά τε τῷ Δημητρίῳ εὐημερούσης,
[13, 80]	παῖς καλὸς ἦν καὶ εἴχεν	εὖ	πρὸς αὐτόν. Ως δ' Αλέξανδρος
[13, 25]	μὴ ξαπατηθῇς· πάνθ' ὅρα. Οὐκ	εὖ	σεαυτοῦ τυγχάνεις ἔχων ἔχεις πως·
[13, 81]	σύν γέλωτι καὶ βοῇ ὡς	εὖ	ὑπηγάγετο τὸν παῖδα, Μελετῶ, εἶπεν,
[13, 45]	Πύθωνός τινος αὐτήν ποτ' ἀπολιπόντος,	Εὔαδριν	δὲ τὴν παχεῖαν ἀναλαβόντος, εἶπεν
[13, 14]	ἐντείνεσθαι χαρίτων, τὸ μὲν ἐπ'	εὐαίωνι	τύχᾳ, τὸ δ' ἐπὶ συγχύσει
[13, 31]	ἐργασάμεναι ἱκανῶς ἀπὸ τῆς ὥρας.	Εὐάλκης	δ' ἐν τοῖς Εφεσιακοῖς καὶ
[13, 20]	κάλλος. Καὶ γὰρ ἐν ταῖς	Εὐανδρίαις	τοὺς καλλίστους ἐγκρίνουσι καὶ τούτους
[13, 46]	ὅσον γε δύναμαι, ὅσον ὄχλον	εὐανδροῦσα	πόλις οὐκ ἔσχεν. Αναγέγραφε γοῦν
[13, 88]	φησιν οὕτως Κόμαισιν Ωρῶν ὄμματ'	εὐανθῆ	ῥόδα εἶχον, τιθήνημ' ἔαρος ἐκπρεπέστατον.
[13, 71]	πολὺν μὺστῃσιν Ελευσῖνος παρὰ πέζαν	εὐασμὸν	κρυφίων ἐξεφόρει λογίων, Ράριον ὀργειῶνι
[13, 89]	ἐν τρίτῳ Μελαμποδίας τὴν ἐν	Εὐβοίᾳ	Χαλκίδα καλλιγύναικα εἶπεν. Εὐπρεπεῖς γὰρ
[13, 77]	ὡς ἔφην, καὶ οἱ ἐν	Εὐβοίᾳ	Χαλκιδεῖς περὶ τὰ παιδικὰ δαιμονίως
[13, 24]	Ἢ οὐκ οἶδας κατὰ τὴν	Εὐβούλον	Παννυχίδα τὰς φιλῳδοὺς κερμάτων παλευτρίας,
[13, 29]	αὐτοῦ τὸ λυποῦν κἀπέδειξεν ἵλεων.	Εὔβουλος	δ' ἐν Καμπυλίωνι κοσμίαν ἑταίραν
[13, 8]	ἐστιν ἢ πρὸς ἄλλον ἀπιτέον.	~Εὔβουλος	δ' ἐν Χρυσίλλᾳ· Κακὸς κακῶς
[13, 13]	τοιοῦτον, ἐγγύς τ' εἰμὶ τοὐνόματος.	Εὔβουλος	δ' ἢ Αραρὼς ἐν Καμπυλίωνι·
[13, 6]	γυναῖκες οὔκ εἰσιν τοιαῦται οἵας	Εὔβουλός	φησι ἐν Στεφανοπώλισιν Μὰ Δι'
[13, 21]	οὐδ' ἐγκαλύπτεται, ἀλλ' ἀναφανδὸν τὰ	Εὐβούλου	αἰεὶ ἐκ Κερκώπων λέγει· Κόρινθον
[13, 21]	Θαὶς καὶ Φάνιον, Αλέξιδος Ορώπα,	Εὐβούλου	Κλεψύδρα. Οὕτω δ' ἐκλήθη αὕτη
[13, 24]	ἡδονήν. Καὶ ἐν Ναννίῳ, εἰ>	Εὐβούλου	τὸ δρᾶμα καὶ μὴ Φιλίππου,
[13, 2]	ἱρτορῶν τοῦτο ἐν τῷ περὶ	Εὐγενείας	Εἰ μὴ ἄρα συγκεχωρημένον κατὰ
[13, 7]	εἶτ' εἰσὶν οἱ τέττιγες οὐκ	εὐδαίμονες,	ὧν ταῖς γυναιξὶν οὐδ' ὁτιοῦν
[13, 21]	φησι Θεόφραστος ἐν τῷ περὶ	Εὐδαιμονίας	περιιόντα ἐπαγγέλλεσθαι διδάσκειν εὐτυχίαν, ἐρωτοδιδάσκαλε·
[13, 94]	Καλόν γε τὸ τέλος τῆς	εὐδαιμονίας	τῷ φιλοσόφῳ ἡ μυρεψικὴ τέχνη
[13, 78]	Εστὶν δὲ ὁ χρησμὸς ὅδε	Εὐδαίμων	Χαρίτων καὶ Μελάνιππος ἔφυ, θείας
[13, 22]	φησι· Περὶ δὲ τὸν πανάθλιον	εὕδουσι	γρᾶες, Νάννιον, Πλαγγών, Λύκα, Γνάθαινα,
[13, 37]	δ' ἐπίκλην, ὡς ἱστορεῖ ὁ	Εὐεργέτης	Πτολεμαῖος ἐν τῷ τρίτῳ τῶν
[13, 66]	Συκῆ πετραίη πολλὰς βόσκουσα κορώνας,	εὐήθης	ξείνων δέκτρια Πασιφίλη. Οτι δὲ
[13, 47]	τινος, έν ᾧ τοὺς Ἐπιγόνους	εὐημερήκει,	πίνειν μέλλοντος παρ᾽ αὐτῇ καὶ
[13, 39]	εὖ παρά τε τῷ Δημητρίῳ	εὐημερούσης,	φασὶ καὶ τὴν Λάμιαν τὸν
[13, 5]	τὸν βίον τὸν ἑαυτοῦ συνέχεεν.	Εὐθέως	γὰρ ἐν αὐτοῖς τοῖς γάμοις
[13, 33]	δέ, ὡς ἕοικεν, αὐτῷ πεποίηκεν	εὐθέως·	Εδιδάξαμεν χρυσὸν καθαρᾷ βασάνῳ. Οτι
[13, 41]	ἐπηνορθωμένοι. Τὸ μὲν οὗν ὑπάρχον	εὐθέως	ἐκ παιδἰου αὐτῇ Μέλιττ' ἦν
[13, 33]	ᾀσθέν, ἐν ᾧ τὴν ἀρχὴν	εὐθέως	πεποίηται πρὸς τὰς ἑταίρας, αἳ
[13, 29]	ἧς ἐπαρεμυθήσατο ἐποίησέ θ' ἱλαρὸν	εὐθέως	τ' ἀφεῖλε πᾶν αὐτοῦ τὸ
[13, 59]	θανάτῳ ἀπέφυγεν Διόπερ ὀργισθεὶς ὁ	Εὐθίας	οὐκ ἔτι εἶπεν ἄλλην δίκην,
[13, 46]	μαθήμασι χρόνον ἀπομερίζουσαι· διόπερ καὶ	εὔθικτοι	πρὸς τὰς ἀπαντήσεις ἦσαν. Κατηγοροῦντος
[13, 39]	κράτει. Ἦν δὲ Λάμια σφόδρα	εὔθικτος	καὶ ἀστικη πρὸς τὰς ἀποκρίσεις,
[13, 46]	ἠρμένος ἥκεις; Σφόδρα δ' ἧν	εὔθικτος	πρὸς τὰς ἀποκρίσεις ἡ Γνάθαινα.
[13, 60]	ὅτι τὸν ἐπιγραφόμενον κατ' αὐτῆς	Εὐθίου	λόγον Διόδωρος ὁ περιηγητὴς Αναξιμένους
[13, 59]	ἐκ Θεσπιῶν. Κρινομένη δὲ ὑπὸ	Εὐθίου	τὴν ἐπὶ θανάτῳ ἀπέφυγεν Διόπερ
[13, 41]	πλεῖον. Ηνίκα σκώψειε γάρ ῥημάτιον	εὐθὺ	τοῦτο μάνίαν' ἀνεβόα, αὐτή θ'
[13, 32]	Αἵδε ὑπὲρ Ελλήνων τε καὶ	εὐθυμάχων	πολιητᾶν ἔσταθεν εὔχεσθαι Κύπριδι δαιμονίᾳ·
[13, 23]	καινὰς ἑταίρας, πρωτοπείρους τῆς τέχνης·	εὐθὺς	ἀναπλάττουσι ταύτας, ὥστε μήτε τοὺς
[13, 6]	μόνος. Οἱ δ' ἐρᾶσθαι προσδοκῶντες	εὐθύς	εἰσιν ἠρμένοι καὶ φέρονθ' ὑψοῦ
[13, 25]	οὐδὲ λῆρος, οὐδ' ὑφήρπασεν· ἀλλ'	εὐθὺς	ὡς βούλει σὺ χὢν βούλει
[13, 6]	ὃ μὲν γνοὺς ταῦτ' ἀπῆλθεν	εὐθὺς	ὥσπερ Οἰδίπους> οὐδ' ἰδειν δόξας
[13, 46]	Συνωρὶς ἡ Λύχνος ἐπικαλουμένη καὶ	Εὔκλεια	καὶ Γρυμέα καὶ Θρυαλλίς, ἔτι
[13, 38]	ὁ τὸν νόμον εἰσενεγκὼν ἐπ'	Εὐκλείδου	ἄρχοντος, ὃς ἂν μὴ ἐξ
[13, 20]	φασίν· Οὐ νέμεσις Τρῶας καὶ	ἐυκνήμιδας	Αχαιοὺς τοιῇδ' ἀμφὶ γυναικὶ πολὺν
[13, 72]	ἥ δ' (ἐστὶν γὰρ ἀπ'	εὐκτίνου	Λέσβου) τὴν μὲν ἐμὴν κόμην
[13, 41]	φησίν· Ἴσως ἂν ἀπορήσαι τις	εὐλόγως	θ' ἅμα τῶν νῦν ἀκροατῶν,
[13, 37]	καὶ πᾶσαν ἀνατρέψασα τὴν βασιλείαν;	Εὔμαχος	δὲ ὁ Νεαπολίτης ἐν τῇ
[13, 39]	καὶ τὴν Λάμιαν τὸν βασιλέ'	εὐμελῶς	κελητίσαι ποτὲ ἐπαινεθῆναι θ' Ἣ
[13, 78]	Αθηναίῳ γενόμενα ὃς μεικάριον ὢν>	εὔμορφον,	Επιμενίδου καθαίροντος τὴν Αττικὴν ἀνθρωπείῳ
[13, 73]	γάμου τυχεῖν ὄμβρος δ' ἀπ	εὐναέντος	οὐρανοῦ πεσὼν ἔκυσε γαῖαν Ἣ
[13, 62]	Ισοκράτους παλλακὴν ἰδεῖν με συκάζουσαν	εὐναίαν	ἔτι, τόν τ' αὐλοτρύπην αὐτόν
[13, 33]	ἔπορεν, ὦ παῖδες, ἐρατειναῖς ἐν>	εὐναῖς	μαλθακᾶς ὥρας ἀπὸ καρπὸν δρέπεσθαι
[13, 61]	νέων μὲν ἀναίνεσθαι φιλότητα καὶ	εὐνήν,	ἣ δ' ἐπιτερπέσθω πολιοκροτάφοισι γέρουσιν,
[13, 51]	ὅλον δρᾶμα ἐκιγραφόμενον, ὡς προεῖπον,	Εὐνίκου	ἢ Φιλυλλίου Αντειά ἐστιν. Καὶ
[13, 21]	ἐπιγραφάς, Θάλαττα Διοκλέους, Φερεκράτους Κοριαννώ,	Εὐνίκου	ἢ Φιλυλλίου Αντεια, Μενάνδρου δὲ
[13, 7]	Αθάμαντι· εἶτ' οὐ γυναικός ἐστιν	εὐνοικώτερον	γαμετῆς ἑταίρα πολύ γε καὶ
[13, 77]	Παρὰ γὰρ τὰς ἄλλας ταῖς	εὐνομουμέναις	πόλεσιν ἐπὶ τῆς Ελλἀδος σπουδασθῆναι
[13, 37]	θυγατέρα δὲ Εἰρήνην, ἣν ἔγεμεν	Εὔνοστος	ὁ Σόλων τῶν ἐν Κύπρῳ
[13, 80]	ἐν Ιλίῳ Θυσίας Βαγώου τοῦ	εὐνούχου	οὕτως αὐτόν φησιν ἡττᾶσθαι ὡς
[13, 32]	τῇ ἑβδόμῃ, αἱ Κορίνθιαι ἑταῖραι	εὔξαντο	ὑπὲρ τῆς τῶν Ελλήνων σωτηρίας
[13, 33]	ἀγώνα καὶ αὐτὸς ἀπάξειν ἑταίρας	εὔξατο	τῇ θεῷ νικήσας. Πίνδαρός τε
[13, 36]	θυγατρὸς κατὰ τύχην παραγενόμενον τὸν	Εὔξενον	παρακέκληκεν ἐπὶ τὴν θοίνην. Ο
[13, 36]	δόσεως ἔχειν αὐτήν, ἔλαβεν ὁ	Εὔξενος	γυναῖκα καὶ στυνῴκει μεταθέμενος τοὔνομα
[13, 36]	Ιωνίᾳ ἐμπορίᾳ χρώμενοι ἔκτισαν Μασσαλίαν.	Εὔξενος	δὲ ὁ Νάνῳ τῷ βασιλεῖ
[13, 36]	καλούμενον· Πρῶτις γὰρ ἐγένετο υἱὸς	Εὐξένου	καὶ τῆς Αριστοξένης. ~Θεμιστοκλῆς τε,
[13, 36]	δι' ἄλλην τινὰ αἰτίαν τῷ	Εὐξένῳ·	ὄνομα δ' ἦν τῇ παιδὶ
[13, 71]	δείρῃ κεκλιμένην πατρίδα, Λέσβον ἐς	εὕοινον	τὸ δὲ Μύσιον εἴσιδε Λέκτον
[13, 72]	τὰ Μεσσηνιακὰ ἔπη συνθείς, ἀνήρ	εὐπαίδευτος.	~Υπολαμβάνων οὖν μέγαν εἶναι δαίμονα
[13, 2]	ὁ Ρόδιος, ὅπερ σοι διαπέμψομαι	εὐπορήσας	τοῦ βιβλίου. Αντεῖπε δὲ τοῖς
[13, 23]	δὲ πᾶσιν ἐπιβουλάς. Επειδὰν δ'	εὐπορήσωσίν	ποτε, ἀνέβαλον καινὰς ἑταίρας, πρωτοπείρους
[13, 14]	τῷ πόθῳ, ποιητικούς, ἰταμούς, προθύμους,	εὐπόρους	ἐν τοῖς ἀπόροις, βλέποντας ἀθλιωτάτους.
[13, 89]	ἐν Εὐβοίᾳ Χαλκίδα καλλιγύναικα εἶπεν.	Εὐπρεπεῖς	γὰρ αὐτόθι γίγνονται γυναῖκες, ὡς
[13, 37]	μίαν τῶν ἐπιχωρίων γυναικῶν μάλ'	εὐπρεπεστάτην	τὴν ὄψιν καὶ Βιλιστίχην, ἔτι
[13, 82]	Ιστορικοῖς Υπομνήμασίν φησι ὅτι Σοφοκλῆς	εὐπρεπῆ	παῖδα ἔξω τείχους ἀπήγαγε χρησόμενος
[13, 24]	Οπου γὰρ οὐσῶν μειράκων μάλ'	εὐπρεπῶν	ἐπὶ τοῖσι πορνείοισιν, ἃς ἔξεσθ'
[13, 14]	πένης ἄνθρωπος ἐνοχλῶν πολλάκις τοῖς	εὐπροροῦσιν	οὐ λαβεῖν τι βούλεται. Αλεξις
[13, 26]	ἤνθει τότε καὶ Θεολύτη μάλ'	εὐπρόσωπος	καὶ καλή, ὑπέφαιν' ἐσομένη δ'
[13, 41]	ὁμιλίᾳ τε κεχορηγημένη πάνυ τ'	εὐπρόσωπος	οὖσα καὶ καταπλητικὴ πολλοὺς ἐραστὰς
[13, 23]	ὑπενέδυσ' ἐρραμέν' αὐτήν, ὥστε τὴν	εὐπυγίαν	ἀναβοᾶν τοὺς εἰσιδόντας. Κοιλίαν ἁδρὰν>
[13, 71]	Ασπασίης πωλεύμενος οὐδέ τι τέκμαρ	εὗρε,	λόγῳ πολλὰς εὑρόμενος διόδους. Ανδρα
[13, 83]	ἀνθρώπων ὕστερον ἀναζητούντων τὴν αἰτίαν	εὑρέθη	διὰ τὸν τοῦ θεοῦ στέφανον
[13, 71]	ὀλίγην ἐσενάσσατο νῆσον, πολλὸν ἀπ'	εὐρείης	λειπόμενος πατρίδος Εκλεε δ' Ικαρίου
[13, 25]	φησί· Σὺ δ' εἰς ἃπαντας	εὗρες	ἀνθρώπους, Σόλων· σὲ γὰρ λέγουσιν
[13, 71]	Αρχέλεω ταμίην εἰσόκε δαίμων, Εὐριπίδη,	εὕρετ'	ὄλεθρον, Αμφιβίου στυγνῶν ἀντιάσαντι κυνῶν.
[13, 71]	Μίμνερμος δὲ τὸν ἡδὺν ὃς	εὕρετο	πολλὸν ἀνατλὰς ἦχον καὶ μαλακοῦ
[13, 18]	ἐστιν ὁ ἱππόπορνος, νῦν δ'	εὑρηκέναι.	Εν Ρόδῳ δὲ νόμου ὄντος
[13, 18]	ξύρεσθαι τὸν πώγωνα κατ' Αλέξανδρον	εὑρημένους,	ὥς φησιν ὑμῶν ὁ Χρύσιππος
[13, 74]	δ' ἐγὼ παραίτιος. ~Εν Ιππολύτῳ	Εὐριπιδείῳ	πάλιν ἡ Αφροδίτη φησίν Ὅσοι
[13, 71]	δ' Αρχέλεω ταμίην εἰσόκε δαίμων,	Εὐριπίδη,	εὕρετ' ὄλεθρον, Αμφιβίου στυγνῶν ἀντιάσαντι
[13, 82]	παραινιττόμενος Ηλιος ἦν, οὐ παῖς,	Εὐριπίδη,	ὅς με χλιαίνων γυμνὸν ἐποίησεν
[13, 89]	γέρων ἀοιδὸς κελαδεῖ Μναμοσύναν» κατὰ	Εὐριπίδην	διαβόητοι γεγόνασι γυναῖκες. Θαργηλία ἡ
[13, 45]	Λαίδα λέγουσι τὴν Κορινθίαν ποτὲ	Εὐριπίδην	ἰδοῦσαν ἐν κήπῳ τινὶ πινακίδα
[13, 5]	Σοφοκλεῖ τινος ὅτι μισογύνης ἐστὶν	Εὐριπίδης,	ἔν γε ταῖς τραγῳδίαις, ἔφη
[13, 5]	Εὐρώπη, Φιλογύνης δ' ἦν καὶ	Εὐριπίδης	ὁ ποιητής. Ιερώνυμος γοῦν ἐν
[13, 82]	δὲ εἰκὸς διαλαληθέντος τοῦ συμβεβηκότος	Εὐριπίδης	πυθόμενος καὶ ἐπιτωθάζων τὸ γεγονὸς
[13, 20]	βασιλέων τᾷ Σπάρτᾳ γεννᾶν προαιρεῖται.	Εὐριπίδης	τε ἔφη· Πρῶτον μὲν εἶδος
[13, 45]	τραγῳδίᾳ» Ερρ' αἰσχροποιέ; Καταπλαγεὶς δ'	Εὐριπίδης	τὴν τόλμαν αὐτῆς Σὺ γάρ,
[13, 81]	δὲ ἦν ὁ Σοφοκλῆς, ὡς	Εὐριπίδης	φιλογύνης. Ιων γοῦν ὁ ποιητὴς
[13, 11]	καὶ ἐμνημόνευσαν τοῦ σκηνικοῦ φιλοσόφου	Εὐριπίδου	ἀσμάτων, ὧν ἦν τάδε· Παίδευμα
[13, 73]	τήν Αφροδίτην τὴν χρυσῆν, τὰ	Εὐριπίδου	ἐπὶ νοῦν λαμβάνων λέγω Τὴν
[13, 11]	Ετερος δέ τις προσέθηκε τῶν	Εὐριπίδου	τάδε· Σὺ δ' ὦ τύραννε
[13, 19]	τὴν αὐτάρκειαν καὶ τὴν εὐτέλειαν	εὑρίσκεσθε	ἐπὶ ταῖς τῆς φιλαργυρίας θύραις
[13, 51]	τῆς Ανθείας Αντειαν. Οὐ γὰρ	εὑρίσκομεν	παρ' οὐδενὶ Ἄνθειαν άναγεγραμμένην ἑταίραν,
[13, 92]	φιλοσόφους ἐν τοῖς λόγοις φρονοῦντας	εὑρίσκω	μόνον, ἐν τοῖσι δ' ἔργοις
[13, 71]	Θεανοῦς Πυθαγόρην, ἑλίκων κομψὰ γεωμετρίης	εὑρόμενον,	καὶ κύκλον ὅσον περιβάλλεται αἰθὴρ
[13, 33]	Ισθμου δεσπόται τοιάνδε μελίφρονος ἀρχὰν	εὑρὸμενον	σκολιοῦ ξυνάορον ξυναῖς γυναιξί. Δῆλον
[13, 71]	τι τέκμαρ εὗρε, λόγῳ πολλὰς	εὑρόμενος	διόδους. Ανδρα δὲ> Κυπρηναῖον ἔσω
[13, 87]	αἰχμάλωτα γράφει καὶ ταῦτα Παλλακίδας	εὗρον	μουσουργοὺς τοῦ βασιλέως τριακοσίας εἵκοσι
[13, 17]	οὐδεν ὅμοιος τῷ Ιβυκείῳ ἐκείνῳ·	Εὐρύαλε,	γλυκέων Χαρίτων θάλος, καλλικόμων μελέδημα,
[13, 10]	μετὰ τυμπάνων προελθεῖν, τὴν δ'	Εὐρυδίκην	Μακεδονικῶς καθωπλισμένην, ἀσκηθεῖσαν τὰ πολεμικὰ
[13, 10]	δύο γυναικῶν τὸν> Ολυμπιάδος καὶ	Εὐρυδίκης.	ἐν ᾧ τὴν μὲν βακχικώτερον
[13, 91]	Οδυσσέως ἑταίρων ἔχοις ἂν οὕτως	εὐρύθμως	καταλέξαι τὰς προσηγορίας καὶ τίνες
[13, 71]	δὲ καὶ τὸν ἀοιδόν, ὃν	Εὐρυπόλου	πολιῆται Κῷοι χάλκειον θῆκαν ὑπὸ
[13, 80]	Διότιμος δ' ἐν τῇ Ηρακλείᾳ	Εὐρυσθέα	φησὶν Ηρακλέους γενέσται παιδικά, διόπερ
[13, 10]	διὰ τὴν Ιόλην ἐπιγαμίαν τῆς	Εὐρύτρου	θυγατρός, ὁ Θησέως διὰ τὴν
[13, 86]	ἡμῖν εἰσελθούσης αὐλητρίδος καὶ οὔσης	εὐρυχωρίας	παρ' αὐτῷ, βουλομένης τῆς παιδίσκης
[13, 5]	τῷ Φιλίππῳ θυγατέρα τὴν κληθεῖσαν	Εὐρώπη,	Φιλογύνης δ' ἦν καὶ Εὐριπίδης
[13, 28]	γράμματα τὴν προσαγόρευσιν οὐ σφόδρ'	εὔσχημον	ποιεῖ. ~Περὶ δὲ τῶν ἑταιρῶν
[13, 28]	ἔτυμον ἀναφέροντες, ἀλλὰ πρὸς τὸ	εὐσχημονέστερον,	καθὸ δή καὶ Μένανδρος ἐν
[13, 58]	Θηβαῖος σεμνότερον μὲν τούτων, οὐκ	εὐσχημόνως	δὲ περὶ τὰς ὁμιλίας ἐσφάλλετο
[13, 86]	γὰρ ἠρίστων σφόδρα σκυθρωπῶς καὶ	εὐσχημόνως,	ὡς ᾤοντο, οὐχ ὅτι ἡμῶν
[13, 76]	δαχθεὶς ἕλᾳ ἱρᾶν μελισσᾶν τήκομαι,	εὖτ'	ἂν ἴδω παίδων νεόγυιον ἐς
[13, 19]	ἐνδύεσθαι τὴν αὐτάρκειαν καὶ τὴν	εὐτέλειαν	εὑρίσκεσθε ἐπὶ ταῖς τῆς φιλαργυρίας
[13, 44]	πρὸς ξένον τινὰ ἔμπορον ἐραστὴν	εὐτελῶς	ἐπ' ἀστράβης, τὰ πάντ' ἔχουσ'
[13, 24]	Καὶ τῶνδ' ἑκάστην ἔστιν ἀδεῶς,	εὐτελῶς,	μεθ' ἡμέραν, πρὸς ἑσπέραν, πάντας
[13, 37]	καὶ τετάρτῃ τῶν Ελληνικῶν Ιστοριῶν	Εὐτέρπης	αὐτὸν εἶναί φησι υἱόν. Κῦρος
[13, 21]	περὶ Εὐδαιμονίας περιιόντα ἐπαγγέλλεσθαι διδάσκειν	εὐτυχίαν,	ἐρωτοδιδάσκαλε· οὐδὲν ἄρα διαφέρεις Αμάσιος
[13, 11]	σὺ δημιουργὸς εἶ μοχθοῦσι μόχθους	εὐτυχῶς	συνεκπόνει. Καὶ ταῦτα μὲν δρῶν
[13, 22]	ἐν Αγροίκῳ, τῷ τρέφοντι συμφορά·	εὐφραίνεται	γὰρ κακὸν ἔχων οἴκοι μέγα.
[13, 80]	εῖπεν, οὐ γὰρ οὗτως ἐμὲ	εὐφρανεῖ	ὡς σἐ λυπήσει. Ωσπερ γὰρ
[13, 87]	ὅτι οὐδέν ἐστιν ὀφθαλμῶν οὕτως	εὐφραντικὀν	ὡς γυναικὸς κάλλος. Ο γοῦν
[13, 46]	Πάροινον ἐπικληθεῖσαν καὶ Λαμπυρίδα καὶ	Εὐφροσύνην·	αὕτη δὲ ἦν γναφέως θυγάθηρ.
[13, 23]	σώματός τι· τοῦτο γύμνον δείκνυται.	Εὐφυεῖς	ὀδόντας ἔσχεν· ἐξ ἀνάγκης δεῖ
[13, 44]	Εν ταῖς Αθήναις χαλκοτύπος σφόδρ'	εὐφυής,	καταλελυκυίας τῆς Γναθαινίου σχεδὸν οὐκέτι
[13, 14]	Ερωτα· ὃς μετριάζων μέν ἐστιν	εὔχαρις,	ἐπιτεινόμενος δὲ καὶ διαταράττων χαλεπώτατος
[13, 39]	βασιλεῖ, νάδρον τινὰ διένευσ' ἐνεγκεῖν	εὐχερῆ,	τῇ χειρί τε ταἰδοῖον ἀποτρίψας
[13, 32]	τε καὶ εὐθυμάχων πολιητᾶν ἔσταθεν	εὔχεσθαι	Κύπριδι δαιμονίᾳ· οὐ γὰρ τοξοφόροισιν
[13, 32]	περὶ Πινδάρου, ὅταν ἡ πόλις	εὔχηται	περὶ μεγάλων τῇ Αφροδίτῃ, συμπαραλαμβάνεσθαι
[13, 61]	τὴν Αφροδίτην φησίν· Κλῦθί μευ	εὐχομένου,	Κουροτρόφε δὸς δὲ γυναῖκα τήνδε
[13, 33]	ἀγέλαν ἑκατόγγυιον Ξενοφῶν τελέαις ἐπήγαγ'	εὐχωλαῖς	ἰανθείς. Ητξατο δ' οὕτως τοῦ
[13, 66]	ἐγένοντο, κοινῶς περιέπουσαι τὸν ἐραστήν.	Εφ'	οἷς Ιωνες ἀγασθέντες, ὥς φησι
[13, 69]	ἔστ' ἂν ἦν Νείλου ναῦς	ἐφ'	ἁλὸς πελάγη. Καὶ Αρχεδίκη δ'
[13, 46]	ἄλλαι δὲ ἑταῖραι μέγα ἐφρόνουν	ἐφ'	αὑταῖς, παιδείας ἀντεχόμεναι καὶ τοῖς
[13, 22]	ὅσαπερ νῦν ἔχει, πάμπολλ' ἀναλίσκων	ἐφ'	ἑκάστῳ τῆς θύρας ἀπεκλειόμην. Καὶ
[13, 89]	πρὸς Ακαδημίᾳ Ερωτα ἱδρύσασθαι πρῶτον,	ἐφ'	οὗ ἐπιγέγραπται Ποικιλομήχαν' Ερως, σοὶ
[13, 34]	εἰκόνιον. Αλκιβιάδης δὲ ὁ καλός,	ἐφ	οὗ τις κωμικῶν ἔφη. Αλκιβιάδην
[13, 34]	ἐκ Συννάδων εἰς Μητρόπολιν ἀφικνούμενοι·	ἐφ'	ᾧ καὶ κατ' ἔτος θύεται
[13, 87]	δὲ ῥαγέντων χλανιδίων ὑπὸ πτύχας	ἔφαινε	μηρὸν, κἀξεπεσφραγίζετο ὥρας γελώσης χωρὶς
[13, 87]	δ' αἰθέρος θεάμασιν ζῶσαν γραφὴν	ἔφαινε	χρῶμα δ' ὄμμασι λευκὸν μελαίνης
[13, 78]	καὶ Μελάνιππος ἔφυ, θείας ἁγητῆρες	ἐφαμερίοις	φιλότατος. Διαβόητα δ' ἐστὶν καὶ
[13, 85]	ἐν τῷ λιμένι πλῆθος δελφίνων	ἐφάνη	ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ μικρὸν
[13, 35]	κελεύοντος τοῦ πατρὸς λαλεῖν οὐκ	ἔφασαν	εἰδέναι ὅπου πεπόρευεται. Μνημονεύεται δὲ
[13, 79]	Αἰσχύλος τε καὶ Σοφοκλῆς ἀναφανδὸν	ἔφασαν,	ὃ μἐν Μυρμιδόσιν Σέβας δἐ
[13, 84]	παῖδές εἰσιν καλοί, ὡς Γλυκέρα	ἔφασκεν	ἡ ἑταίρα ὅσον ἐοίκασι γυναιξὶ
[13, 68]	πράττουσι τί. (Α) Οτε μὲν	ἔφασκον	δοῦλον ἐκτῆσθαι βίον, ἰκανὸν ἐδείπνουν
[13, 41]	μανίαν τὴν Μέλιτταν ὡς καλὴν	ἔφασκον	εἶναι, καὶ προσεξειργάζετο αὐτὴ τὸ
[13, 24]	θεωρήσαντι πρὸς τὸν ἥλιον γυμνὰς	ἐφεξῆς	ἐπὶ κέρως τεταγμένας, ἐν λεπτοπήνοις
[13, 24]	παλευτρίας, πώλους Κύπριδος ἐξησκημένας» γυμνὰς	ἐφεξῆς	ἐπὶ κέρως τεταγμένας, ἐν λεπτοπήνοις
[13, 24]	ὁρᾶν εἰληθερούσας, στέρν' ἀπημφιεσμένας, γυμνὰς	ἐφεξῆς	τ' ἐπὶ κέρως τεταγμένας· ὧν
[13, 47]	θυγατρὶ δοὺς αὐτῆς οὐδὲν ἐτι	ἐφερεν,	ἀλλ' έφοίτα μόνον, Παιδίον, ἐφη,
[13, 85]	καὶ ἀναλαμβάνων ἐπὶ τὰ νῶτα	ἔφερεν	ἐπὶ πλεῖστον νηχόμενος καὶ πάλιν
[13, 60]	Ποσείδιππος δ' ὁ κωμικὸς ἐν	Εφεσίᾳ	τάδε φησὶν περὶ αὐτῆς Φρύνη
[13, 31]	ὥρας. Εὐάλκης δ' ἐν τοῖς	Εφεσιακοῖς	καὶ ἐν Εφέσῳ φησὶν ἱερὰ
[13, 83]	ἔδωκεν, φησί, στέφανον {χρυσοῦν} δάφνης,	Εφεσίων	ἀνάθημα. Οὗτος ὁ παῖς πρὸς
[13, 64]	καὶ συγχωρησάσης νυκτὸς ἔφυγεν εἰς	Εφεσον.	Μαθοῦσα δὲ ἡ Λαοδίκη τὸ
[13, 64]	αὐτὴν Σώφρων ὁ ἐπὶ τῆς	Εφέσου	δι' ἣν αὐτὸς μὲν ἐσώθη
[13, 49]	Οὐ θέλω» εἶπεν, ἦν γὰρ	έφεστηκυῖα	γραῦς αὐτῷ. Ἣ δὲ Ἀποφύσα,
[13, 64]	Πτολεμαῖός τε ὁ τὴν ἐν	Εφέσῳ	διέπων φρουρὰν υἱὸς ὢν τοῦ
[13, 64]	ἑταίραν, ἥτις ὑπὸ Θρᾳκῶν ἐν	Εφέσῳ	ἐπιβουλευομένου τοῦ Πτολεμαίου καὶ καταφυγόντος
[13, 31]	ἐν τοῖς Εφεσιακοῖς καὶ ἐν	Εφέσῳ	φησὶν ἱερὰ ἱδρῦσθαι Εταίρᾳ Αφροδίτῃ.
[13, 47]	εἰπούσης αὐτῇ Εἱ δὲ λίθον,	έφη,	εἶχες» Ἀποψήσασθαι ἄν σοι ἔδωκα.
[13, 46]	ὑποτυχοῦσα ἡ Γλυκέρα Τὴν αὐτήν,	ἐφη,	ἔχομεν αἰτίαν, ὦ Στίλιπων. Σέ
[13, 55]	ᾗ πολλοὶ πεπλεύκασιν; οὐδὲ τοῦτο»	ἐφη.	Οὕτως οὖν οὐδὲ γυναικὶ συνεῖναι
[13, 49]	λυπεῖται, Ἡ ὑστερα με λυπεῖ»	ἐφη.	Πρὸς Λαίδα τὴν Κορινθίαν ἐραστὴς
[13, 47]	ἐφερεν, ἀλλ' έφοίτα μόνον, Παιδίον,	ἐφη,	ὤσπερ πρὸς Ἱππόμαχον τὸν παιδοτρίβην
[13, 34]	καλός, ἐφ οὗ τις κωμικῶν	ἔφη.	Αλκιβιάδην τὸν ἁβρόν, ὦ γῆ
[13, 70]	Μυρτίλος μέλλων σιωπᾶν ἀλλὰ μικροῦ,	ἔφη,	ἄνδρες φίλοι, ἐξελαθόμεν ὑμῖν εἰπεῖν
[13, 47]	μὴ ἐδευτεροποίτουν; Τῷ λιμῷ ἄν,	ἔφη,	ἀπέθανες. Παυσανίου δὲ τοῦ Λάκκου
[13, 42]	τὸν αὐτόμολον ἔσκωπτε ῥίψασπίν τ'	ἔφη	αὐτὸν γεγονέναι προσβολῆς οὔσης ποτέ.
[13, 86]	θᾶττον προσθέντι ἠμφισβήτει καὶ οὐκ	ἔφη	αὐτὸν πεπρακέναι καὶ τέλος εἰς
[13, 43]	Αθηνᾶν καὶ θεοὺς, ψυχρόν γ'	ἔφη	Γνάθαιν' ἔχεις τὸν λάκκον ὁμολογουμένως.
[13, 57]	τι, ἔτι λαλοῦντος τοῦ Μυρτίλου	ἔφη,	εἰ ἔχομεν ἀρρενικῶς εἰρημένον τὸν
[13, 11]	τὸν Πίνδαρον δὲ ἄλλος τις	ἔφη	Εἴη καὶ ἐρᾶν καὶ ἔρωτι
[13, 47]	κάδον τινὰ ἐμπεσόντος, Ο λάκκος,	ἔφη,	εἰς τὸν κάδον ἐμπέπτωκεν. Ἐπιδόντος
[13, 92]	τρίτῇ καὶ εἰκοστῇ» ὁ Μυρτίλος	ἔφη	εἶτ' οὐκ ἐγὼ δικαίως πάντας
[13, 49]	συγκόψαι, ἄλλα δἐ κατασκευάσαι, Ἀπολεῖς,	ἔφη,	ἐκάστου τὸ ἴδιον. Λεόντιον κατακειμένη
[13, 91]	διδάσκει. Καὶ ὁ Τίμων δὲ	ἔφη	Ἐν δὲ πλατυσμὸς πουλυμαθημοσύνης, τῆς
[13, 2]	καλὸς ἡμῶν ἑστιάτωρ ἐπαινῶν Επμιππον	ἔφη	ἐν τοῖς περὶ Νομοθετῶν ἱστορεῖν
[13, 57]	αὐτόθι. Πρὸς ὃν ὁ Μυρτίλος	ἔφη·	Ἐπείπερ ἡμῖν ἐμποδὼν ἐγένου κατάλογον
[13, 49]	ἐστίν, Μικρὸς ὡς πολλῶν ἐτῶν»	ἔφη.	Ζητουμένου δὲ ἔν τινι συμποσίῳ
[13, 47]	ἡμέραις καταβεβρωκέναι; Ἤτοι τήν λήκυθον,	ἔφη,	ἢ τὰ ὑποδήματα. ~Μετάνειρα δὲ
[13, 89]	ἐπει ἦν ἀκόλαστος ἡ γυνή,	ἔφη	ἡ Ολυμπίας Ὦ πόνηρε, τοῖς
[13, 5]	μὲν Ατταλος νῦν μέντοι γνήσιοι,	ἔφη,	καὶ οὐ νόθοι βασιλεῖς γεννηθήσονται.
[13, 54]	ὑποσκάπτοντες, ὥς που ό Ἐρατοσθένης	ἔφη.	Κἀμοὶ μὲν τὰ καλὰ τῶν
[13, 53]	ὑποσκάπτοντες, ὥς που ό Ἐρατοσθένης	ἔφη.	Κἀμοὶ μὲν τὰ καλὰ τῶν
[13, 47]	έμβαλλομένης τῶν φακῶν, ἡ Γνάθαινα	ἔφη	Κολποφακῆν διανοεῖται ποιεῖν» Ανδρονίκου δὲ
[13, 17]	Φρύνιχός τε ἐπὶ τοῦ Τρωίλου	ἔφη	λάμπειν ἐπὶ πορφυραῖς παρῇσι φῶς
[13, 44]	Ἣ δ' εἶπε Μῆτερ, πῶς,	ἔφη,	μέλλω φιλεῖν τὸν μηδὲν ὠφέλημα,
[13, 42]	Μανία δ' αὐτόμολος, ὦ βέλτιστ'	ἔφη.	Μετὰ ταῦτα δ' ὡς εἰσῆλθε
[13, 79]	Καὶ γὰρ ὁ νομοθέτης Σόλων	ἔφη	Μηρῶν ἱμειρων καὶ γλυκεροῦ στόματος.
[13, 91]	τῆς οὐ κενεώτερον οὐδέν. Ιππων	ἔφη	ὁ ἄθεος. Αλλὰ καὶ Ηράκλειτος
[13, 72]	κἀν σκότῳ κρύπτειν τάδε Αίσχύλος	ἔφη	ὁ Αλεξανδρεὺς ἐν Αμφιτρύωνι. Οὗτος
[13, 81]	φωνὰν παρθένος, οὐδ' ὁ ποιητής,	ἔφη	ὁ> λέγων χρυσοκόμαν Απόλλωνα· Χρυσέας
[13, 5]	Εὐριπίδης, ἔν γε ταῖς τραγῳδίαις,	ἔφη	ὁ Σοφοκλῆς ἐπεὶ ἔν γε
[13, 16]	ἤρων, ὡς καὶ ὁ Αρίστων	ἔφη,	ὅθεν καὶ καλεῖσθαι τοὺς ἐρωμένους
[13, 53]	τι τοιοῦτοι ὑμεῖς οἱ φιλόσοφοι,	ἔφη,	οἱ καὶ πρὸ τῶν Ἡδονικῶν
[13, 54]	τι τοιοῦτοι ὑμεῖς οἱ φιλόσοφοι,	ἔφη,	οἱ καὶ πρὸ τῶν Ἡδονικῶν
[13, 9]	λιμένα. Καὶ Θεόφιλος δὲ Νεοπτολέμῳ	ἔφη	οὐ σύμφορον νέα στι πρεσβύτῃ
[13, 27]	Μυρτίλος (διήχθευεν γὰρ τῷ Σύρῳ)	ἔφη·	Ουχ ὧδ' ἐμόγησαν ἐλπίδες ὥστ'
[13, 47]	ταῦτα, Γνάθαινα, ἢ ἑφθά; Ἔγχαλκα,	ἔφη,	παιδίον. Χαιρεφῶντος ὸ ἀκλήτου έπὶ
[13, 47]	τήν Γνάθαιναν προαναλῶσαι Ὀλόμενε παίδων,	ἔφη,	ποῖον εἴρηκας λόγον, Πρὸς δὲ
[13, 18]	ἔχει Κόρσην. Διὸ καὶ Αλεξις	ἔφη	που· ἂν> πιττοκοπούμενόν τιν' ἢ
[13, 91]	τῇ μνήμῃ θαυμασάντων ὁ Κύνουλκος	ἔφη	Πουλυμαθημοσύνης, τῆς οὐ κενεώτερον οὐδέν.
[13, 47]	πότον ὑπὲρ αὐτῆς τυπτόντων ἑαυτοὺς	ἔφη	πρὸς τὸν ἡττώμενον Θάρρει, παιδίον·
[13, 20]	Σπάρτᾳ γεννᾶν προαιρεῖται. Εὐριπίδης τε	ἔφη·	Πρῶτον μὲν εἶδος ἄξιον τυραννίδος
[13, 81]	ἐπειδήπερ Περικλῆς ποιεῖν μέν με>	ἔφη,	στρατηγεῖν δ' οὐκ ἐπιστασθαι. Αρ'
[13, 43]	τάλαν ἄνερ, πόθεν ἔχεις ταῦτ'	ἔφη,	τὰ τραύματα; Κἀκεῖνος αὐτῇ συντόμως
[13, 43]	Δίφιλος πίνων ποτὲ Ψυχρόν γ'	ἔφη,	τἀγγεῖον, ὦ Γνάθαιν' ἔχεις. Τῶν
[13, 39]	Κείνη δὲ γελάσασ' Αλλὰ τοῦτ'	ἔφη,	τάλαν, ὄζειν δοκεῖ μοι σαπρότατον
[13, 44]	Η γραῦς δ' ἀγανακτήσασα Τάλαν,	ἔφη,	τέκνοι περίλαβε, φησί, καὶ φίλησον,
[13, 94]	τῶν ὄντων ἐκπεσόντα. Κατασκευάζομαι δ'	ἔφη,	τένχην μυρεψικήν ἀφορμῆς δὲ δέομαι,
[13, 59]	καὶ θεασάμενος Κράτης ὁ κυνικὸς	ἔφη	τῆς τῶν Ελλήνων ἀκρασίας ἀνάθημα.
[13, 47]	λεπτοῦ έξ ἀρρωστίας, Ὡς ίσχνός»	ἔφη.	Τί γὰρ οἴει με έν
[13, 55]	πρότερον ᾤκησαν ἄλλοι; Οὐ γάρ»	ἔφη.	Τί δὲ ναῦν ἐν ᾗ
[13, 45]	τὴν τόλμαν αὐτῆς Σὺ γάρ,	ἔφη,	τίς εἶ γύναι; οὐκ> αἰσχροποιός;
[13, 12]	Διὸ καὶ ἐν τῇ Πολιτείᾳ	ἔφη	τὸν Ερωτα θεὸν εἶναι συνεργὸν
[13, 12]	τιμῶσί σε. ~Ποντιανὸς δὲ Ζήνωνα	ἔφη	τὸν Κιτιέα ὑπολαμβάνειν τὸν Ερωτα
[13, 16]	ἐπισπείρει. Καὶ ὁ Αριστοτέλης δὲ	ἔφη	τοὺς ἐραστὰς εἰς οὐδὲν ἄλλο
[13, 43]	φράσον. ὃ δὲ μειδιάσας Κύβδ'	ἔφη,	τριωβόλου. Τίς δ' οὑπιτρέψων ἐστί
[13, 27]	ἀριστερὰ γράμματα Μοῦσαι, ὥς τις	ἔφη	τῶν παρῳδῶν. ~Εγὼ γάρ, ὦ
[13, 44]	ἔπειθε πῶς Οὐχ ὁρᾷς, Γνάθαιν'	ἔφη,	ὑπερηφάνως μοι τὴν θυγατέρα χρωμένων;
[13, 33]	θύοντος τῇ Αφροδίτῃ συνέθυσαν. Διόπερ	ἔφη·	ὦ Κύπρου δέσποινα, τεὸν δεῦτ'
[13, 47]	σῶμα εὖ ἔχοντος, Χαριέντως γ'	ἔφη,	ὦ νεανίσκε, τὸ σωμάτιον διάκεισαι.
[13, 76]	ὁ Τίμων ἐν τοῖς Σίλλοις	ἔφη	Ὥρη ἐρᾶν, ὥρη δὲ γαμεῖν,
[13, 19]	βίου καὶ τῆς προσποιητοῦ ἐπιτηδεύσεως	ἔφη	ὡς οἱ παρακούσαντες αὐτοῦ τῶν
[13, 47]	εἰπόντος ὅτι ἑκκαιδεκαέτης, Μικρός γε,	ἔφη,	ὡς τοσούτον ἐτῶν. Νεανίσκων δέ
[13, 61]	τινος τί πράττει Αρχίππη χαριέντως	ἔφη	Ὥσπερ αἱ γλαῦκες ἐπὶ τάφον
[13, 43]	ἐρίφοις, φησί, χειμῶνας ποιεῖ. Ιδοῦσ'	ἔφηβον	ἡ Γνάθαιν' ἰσχνὸν πάνυ καὶ
[13, 43]	καὶ λιπαρόν, ἔτι δὲ τῶν	ἐφήβων	βραχύτερον, ἔσκωπτεν εἰς Αδωνιν. Αναγώγως
[13, 77]	τὸ ἔθος. Κρῆτες γοῦν, ὡς	ἔφην,	καὶ οἱ ἐν Εὐβοίᾳ Χαλκιδεῖς
[13, 18]	τούτοις ἀκολούθως ἠμφιεσμένον, πρότερον μὲν	ἔφησε	ζητεῖν τί ἐστιν ὁ ἱππόπορνος,
[13, 45]	δὲ τί διαφέρονται Τί γάρ,	ἔφησεν,	ἄλλο πλὴν ἄλλ' ἡ Κορώνης,
[13, 83]	Αριστέα τοῦ Προκονησίου ἐπιδημίαν, ὅτ'	ἔφησεν	ἐξ Υπερβορέων παραγεγονέναι, ὡς τάχιστα
[13, 48]	στρατιώτου λάκκον αὐτὴν εἰπόντος Πῶς;	ἔφησεν·	ἢ ὅτι δύο ποταμοὶ έμβάλλετέ
[13, 18]	τινα οὕτως ἔχοντα τὸ γένειον	ἔφησεν·	Μή τι ἔχεις ἐγκαλεῖν τῇ
[13, 47]	ποτήριον αὐτῷ ἡ Γνάθαινα Λαβέ,	ἔφησεν,	ὑπερήφανε. Καὶ ὃς Ἐγὼ ὑπερήφανος;
[13, 1]	πάνυ τι ἀποδεχόμενος, δεῖ γάρ,	ἔφησεν,	ὦ βασιλεῦ, τὸν ταῦτα ἀποδεξόμενον
[13, 47]	τε Ὠμὰ ταῦτα, Γνάθαινα, ἢ	ἑφθά;	Ἔγχαλκα, ἔφη, παιδίον. Χαιρεφῶντος ὸ
[13, 50]	ἐπειδήπερ ἐπὶ τῆς θύρας ἑστῶσα	ἐφθειρίζετο.	Ὑπερείδης δ' ἐν τῷ κατὰ
[13, 81]	κάρτα πλησίον, περιλαβὼν τῇ χειρὶ	ἐφίλησεν.	Επικροτησάντων δὲ πάντων σύν γέλωτι
[13, 80]	κρότου οὐκ ἀπειθήσας πάλιν ἀνακλάσας	ἐφίλησεν.	Καρύστιος δ' ἐν Ιστορικοῖς Υπομνήμασι
[13, 29]	τύχῃ τις ὑμῶν, ἐκολάκευσεν ἡδέως·	ἐφίλησεν	οὐχὶ συμπιέσασα τὸ στόμα ὥσπερ
[13, 44]	τοῦθ' ὑπέμεινα πολὺ λαβοῦσα χρυσίον,	ἐφιλοσόφησά	θ' ἵν' ἄκρον ὡς μάλιστα
[13, 29]	ποιεῖ. ~Περὶ δὲ τῶν ἑταιρῶν	Εφιππος	ἐν Εμπολῇ τάδε φησίν· Επειτά
[13, 30]	Καλῶς δὲ περὶ τῶν τοιούτων	Εφιππος	ἐν Σαπφοῖ φησι· Οταν γὰρ
[13, 27]	τὴν γλῶσσαν φορεῖς κατὰ τὴν	Εφίππου	Φιλύριαν. Δοκεῖς γάρ μοι ἐκείνων
[13, 47]	αὐτῆς οὐδὲν ἐτι ἐφερεν, ἀλλ'	έφοίτα	μόνον, Παιδίον, ἐφη, ὤσπερ πρὸς
[13, 43]	λέγουσιν αὐτὴν ἐξίναι καὶ τοὔψον	ἐφορᾶν	καὶ πολυπραγμονεῖν πόσου πωλεῖθ' ἕκαστον.
[13, 20]	ἐπὶ τὴν πλουσίαν, ζημιῶσαι τοὺς	ἐφόρους	αὐτον, ἐπιλέγοντας ὅτι βασιλίσκους ἀντὶ
[13, 46]	Καὶ ἄλλαι δὲ ἑταῖραι μέγα	ἐφρόνουν	ἐφ' αὑταῖς, παιδείας ἀντεχόμεναι καὶ
[13, 78]	ὅδε Εὐδαίμων Χαρίτων καὶ Μελάνιππος	ἔφυ,	θείας ἁγητῆρες ἐφαμερίοις φιλότατος. Διαβόητα
[13, 11]	οὗτος ὁ δαίμων πάντων ἥδιστος	ἔφυ	θνητοῖς. Καὶ παρὰ λυπῶν τέρψιν
[13, 14]	τὸν οὐρανὸν πάλιν, δεῦρ' αὐτὸν	ἐφυγάδευσαν	ὡς ἡμᾶς κάτω, τὰς δὲ
[13, 92]	καὶ Διαγόρας ἐξεκηρύχθη καὶ Πρωταγόρας>	ἐφυγαδεύσθη	ὅ τε καὶ πλέων ναυαγίῳ
[13, 5]	ταῦτα Ολυμπιὰς μὲν εἰς Μολοττοὺς	ἔφυγεν,	Αλέξανδρος δ' εἰς Ιλλυριούς. Καὶ
[13, 64]	εἰς σκέψιν καὶ συγχωρησάσης νυκτὸς	ἔφυγεν	εἰς Εφεσον. Μαθοῦσα δὲ ἡ
[13, 35]	ἀπήγαγεν ἐπὶ τό ἅρμα καὶ	ἔφυγεν	ἔχων τὴν Οδάτιν. Οἱ δὲ
[13, 71]	Καὶ γὰρ τὴν ὁ μελιχρὸς	ἐφωμίλησεν	Ανακρέων στελλομένην πολλαῖς ἄμμιγα Λεσβιάσι
[13, 78]	ἀναβολὴν τοῦ θανάτου τῷ Φαλάριδι	ἐχαρίσατο,	τοῦτο ἐμφήνας τοῖς πυνθανομένοις τῆς
[13, 93]	τοῦ σοφοῦ Σωκράτους ἐστὶν συγγράμματα,	ἐχαρίσθη	δὲ αὐτῷ ὑπὸ Ξανθίππης τῆς
[13, 13]	ὅ τι ἐστίν, ἀλλ' ὅμως	ἔχει	γέ τι τοιοῦτον, ἐγγύς τ'
[13, 16]	θηρατηρίαν ἔρωτος, ἀστραπήν τιν' ὀμμάτων	ἔχει·	ᾗ θάλπεται μὲν αὐτός, ἐξοπτᾷ
[13, 52]	Ναίδος σιωπῶ· γομφίους γὰρ οὐκ	ἔχει.	Θεόφιλος Φιλαύλῳ· τοῦ μή ποτ'
[13, 39]	εἴσει παρὰ τἄλλα διαφόραν ὅσην	ἔχει.	Κείνη δὲ γελάσασ' Αλλὰ τοῦτ'
[13, 18]	ἀρχαῖον τὸν πρῶτον περικειράμενον παρωνύμιον	ἔχει	Κόρσην. Διὸ καὶ Αλεξις ἔφη
[13, 9]	δεσμὰ πολλάκις ἐκ νυκτῶν ἄλλον	ἔχει	λιμένα. Καὶ Θεόφιλος δὲ Νεοπτολέμῳ
[13, 63]	ῥήτορα καὶ τεκνοποιήσασθαι ἐξ ἑταίρας	ἔχει	λόγος. Αὐτὸς γοῦν ἐν τῷ
[13, 7]	Ζεῦ, καὶ μαλακὸν τὸ βλέμμ'	ἔχει.	Οὐκ ἐτὸς Εταίρας ἱερόν ἐστι
[13, 22]	οὔπω τ' εἶχεν ὅσαπερ νῦν	ἔχει,	πάμπολλ' ἀναλίσκων ἐφ' ἑκάστῳ τῆς
[13, 23]	ἀναβοᾶν τοὺς εἰσιδόντας. Κοιλίαν ἁδρὰν>	ἔχει·	στηθί' ἔστ' αὐταῖσι τούτων ὧν
[13, 18]	τιν' ἢ ξυρούμενον ὁρᾷς, τοῦτον	ἔχει	τι θάτερον· ἢ γὰρ στρατεύειν
[13, 23]	πρόσθ' ἀπήγαγον. Τὰς ὀφρῦς πυρρὰς	ἔχει	τις· ζωγραφοῦσιν ἀσβόλῳ. Συμβέβηκ' εἶναι
[13, 23]	τοῦτο τοῦ μήκους ἀφεῖλεν. Οὐκ	ἔχει	τις ἰσχία· ὑπενέδυσ' ἐρραμέν' αὐτήν,
[13, 23]	τίς ἐστιν· παιδέρωτ' ἐντρίβεται. Καλὸν	ἔχει	τοῦ σώματός τι· τοῦτο γύμνον
[13, 36]	κατὰ θεὸν γενομένης τῆς δόσεως	ἔχειν	αὐτήν, ἔλαβεν ὁ Εὔξενος γυναῖκα
[13, 2]	ἀνθρώπων, ὥστ' ἐξεῖναι καὶ δύο	ἔχειν	γυναῖκας τὸν βουλόμενον, ὅθεν καὶ
[13, 13]	τοὺς δ' ἐρῶντας· αἰτίαν δ'	ἔχειν	ἐκεῖνον ἄλλως, ἠγνοηκότας δὲ τοὺς
[13, 83]	ἐρώμενον τὸ Λευκτρικὸν τρόπαιον ἐντετυπωμένον	ἔχειν	ἐπὶ τῆς ἀσπίδος καὶ θαυμαστῶς
[13, 45]	Ιππην λέγουσι τὴν ἑταίραν Θεόδοτον	ἔχειν	ἐραστὴν τὸν ἐπὶ τοῦ χόρτου
[13, 14]	φησὶ τοὺς ἐρῶντας οὐχὶ νοῦν	ἔχειν;	ἦ πού τίς ἐστι τοὺς
[13, 41]	Αἰσχρὸν γὰρ ὄνομα Φρυγιακὸν γυναῖκ'	ἔχειν,	καὶ ταῦθ' ἑταίραν ἐκ μέσης
[13, 31]	καὶ τῶν ἔνδον φύλακα πιστὴν	ἔχειν.	~Καταλέξω δέ σοι, Κύνουλκε, Ιωνικήν
[13, 91]	ο θεῖός φησι Πουλυμαθίη νόον	{ἔχειν}	οὐ διδάσκει. Καὶ ὁ Τίμων
[13, 44]	τὸν κοῖλον Αργος δωρεὰν θέλοντ'	ἔχειν.	Πανηγύρεως οὔσης ποθ' ἡ Γναθαίνιον
[13, 45]	γναφεῖον· εἶτ' ἐπεὶ τέλος ἔδοξ'	ἔχειν,	πέμψασα τὴν θεραπαινίδα τὸ μισθάριον
[13, 7]	δοῦλοι ζῶμεν ἀντ' ἐλευθέρων. Επειτ'	ἔχειν	προῖκ' οὐχὶ τιμὴν πάσχομεν Πικράν
[13, 69]	ὡς ὁ Ηρόδοτός φησιν, ἐπαφροδίτους	ἔχειν	τὰς ἑταίρας. ~Καί ἡ ἐξ
[13, 44]	πως τὸν Ανδρόνικον ἡδέως αὐτῆς	ἔχειν	τὸν ὑποκριτήν· τότε δ' ὄντος
[13, 47]	λιθιᾶν, ἣ δὲ κοιλίαν προπετεστέραν	ἔχειν.	Τῶν δὲ πινόντων παρ᾽ αὐτῇ
[13, 18]	τὸ γένειον ἔφησεν· Μή τι	ἔχεις	ἐγκαλεῖν τῇ φύσει, ὅτι ἄνδρα
[13, 25]	Οὐκ εὖ σεαυτοῦ τυγχάνεις ἔχων	ἔχεις	πως· ἡ θύρα στ' ἀνεῳγμένη.
[13, 43]	παντελῶς, Τάλαν, τάλαν ἄνερ, πόθεν	ἔχεις	ταῦτ' ἔφη, τὰ τραύματα; Κἀκεῖνος
[13, 43]	θεοὺς, ψυχρόν γ' ἔφη Γνάθαιν'	ἔχεις	τὸν λάκκον ὁμολογουμένως. Ἣ δ'
[13, 43]	γ' ἔφη, τἀγγεῖον, ὦ Γνάθαιν'	ἔχεις.	Τῶν σῶν γάρ, εἶπεν, ἐπιμελῶς,
[13, 49]	Ὀργίζομαί σοι, εἶπεν, ὅτι πολλὰς	ἔχεις.	Φιλάργυρος δέ τις ἐραστἠς ὑποκοριβόμενος
[13, 77]	περὶ τὰ παιδικὰ δαιμονίως ἐπτόηνται.	Εχεμένης	γοῦν ἐν τοῖς Κρητικοῖς οὺ
[13, 59]	ῥᾳδίως ἦν αὐτὴν ἰδεῖν γυμνήν·	ἐχέσαρκον	γὰρ χιτώνιον ἠμπείχετο καὶ τοῖς
[13, 73]	πέδον ἄκαρπον αὐχμῳ νοτίδος ἐνδεῶς	ἔχῃ.	Ερᾷ δ' ὁ σεμνὸς οὐρανὸς
[13, 8]	Αὐλητρίδι οὐ γαμεῖς, ἂν νοῦν	ἔχῃς,	τοῦτον καταλείπων τὸν βίον. Γεγάμηκα
[13, 77]	Καὶ τὴν πρὸς Αθηναίους δ'	ἔχθραν	διελύσατο Μίνως, καίπερ ἐπὶ θανάτῳ
[13, 71]	τὸν αἰεὶ βαρύν ἠδὲ Φερεκλῆν	ἐχθρὸν	μισήσας οἷ' ἀνέπεμψεν ἔπη. Λυδῆς
[13, 89]	Χρύσην, ὅτε καὶ τὸν Λυσανδρίδαν	ἐχθρὸν	ὄντα Αγησίλαος ὁ βασιλεὺς καταστασιάτας
[13, 27]	Ουχ ὧδ' ἐμόγησαν ἐλπίδες ὥστ'	ἐχθρῶν	συμμαχίαν καλέσαι, φησὶν ὁ Καλλίμαχος.
[13, 6]	ποντία κύων, Σφίγξ, Υδρα, λέαιν'	ἔχιδνα,	πτηνά θ' Αρπυιῶν γένη, εἰς
[13, 71]	σφαίρῃ πάντ' ἀπομασσόμενον. Οἵῳ δ'	ἐχλίηνεν	ὃν ἔξοχον ἔχρη Απόλλων ἀνθρώπων
[13, 13]	δὲ κομιδῇ. Πῶς ἂν οὖν	ἔχοι	πτερὰ τοιοῦτο πρᾶγμα; Λῆρος, εἰ
[13, 91]	μὴν οὐδὲ τῶν Οδυσσέως ἑταίρων	ἔχοις	ἂν οὕτως εὐρύθμως καταλέξαι τὰς
[13, 46]	ἡ Γλυκέρα Τὴν αὐτήν, ἐφη,	ἔχομεν	αἰτίαν, ὦ Στίλιπων. Σέ τε
[13, 57]	λαλοῦντος τοῦ Μυρτίλου ἔφη, εἰ	ἔχομεν	ἀρρενικῶς εἰρημένον τὸν τίγριν. Φιλήμονα
[13, 31]	Τὰς μὲν ἑταίρας ἡδονῆς ἕνεκα	ἔχομεν,	τὰ δὲ παλλακὰς τῆς καθ'
[13, 64]	ἀποκτεινάντων αὐτὸν ἐκείνων ἡ Εἰρήνη	ἐχομένη	τῶν ῥόπτρων τῶν θυρῶν τοῦ
[13, 90]	καλόν, εἰ δὲ μὴ, κίνδυνον	ἔχον	ἐπ' ἀκολασίαν. ~Τοσαῦτα τοῦ Μυρτίλου
[13, 45]	τινὶ πινακίδα καὶ γραφεῖον ἐξηρτημένον	ἔχοντ'	Απόκριναι, φησίν, ὦ ποιητά μοι,
[13, 24]	ἐν τῇ χειρὶ τὴν ψυχὴν	ἔχοντα}	ἃς πῶς ποτ' ὦ δέσποινα
[13, 18]	τινα ἐπὶ ἵππου ἰδὼν παραπλησίως	ἔχοντα	καὶ μεμυρισμένον καὶ τούτοις ἀκολούθως
[13, 13]	ἄλλως, ἠγνοηκότας δὲ τοὺς γραφεῖς	ἔχοντα	πτέρυγας αὐτὸν ζωγραφεῖν. ~(Θεόφραστος δ'
[13, 18]	Διογένης δὲ ἰδών τινα οὕτως	ἔχοντα	τὸ γένειον ἔφησεν· Μή τι
[13, 55]	τάφον παρὰ τῷ Πηνειῷ σημεῖον	ἔχοντα	ὑδρίαν λιθίνην καὶ έπίγραμμα τόδε·
[13, 25]	τὴν πόλιν νεωτέτων τούτους τ'	ἔχοντας	τὴν ἀναγκαίαν φύσιν ἁμαρτάνοντάς τ'
[13, 79]	δὲ τῶν βαρβάρων καίτοι καλλίστας	ἔχοντες	γυναῖκας παιδικοῖς μᾶλλον χαίρουσιν ὡς
[13, 18]	Βυζαντίῳ δὲ ζημίας ἐπικειμένης τῷ	ἔχοντι	{κουρεῖ} ξυρὸν οὐδὲν ἧππον πάντες
[13, 74]	Νεανίσκῳ γὰρ τὴν πᾶσαν ἀρετὴν	ἔχοντι	τοῦτο μόνον τὸ ἁμάρτημα προσόν,
[13, 47]	τρεφομένου καὶ τὸ σῶμα εὖ	ἔχοντος,	Χαριέντως γ' ἔφη, ὦ νεανίσκε,
[13, 93]	ἐν τέτταρσι τὴν φύσιν περιττὴν	ἔχοντος,	ὧνπερ ὑμεῖς τὰ χείρω μερισάμενοι
[13, 63]	χωρὶς τῆς μητρός, καίτοι ἔθος	ἐχόντων	τῶν κρινομένων τὰς γυναῖκας ἐπάγεσθαι
[13, 7]	μέλι οἳ μέν γε συγγνώμην	ἔχουσ'	ἀδικούμενοι, αὗται δ' ἀδικοῦσαι καὶ
[13, 71]	μῆτις καὶ δεινὴ μύθων κῆδος	ἔχουσ'	ἀρετή, οὐδ' οἳ δεινὸν ἔρωτος
[13, 9]	δὲ> ἐκ νυκτὸς ἕτερον λιμέν'	ἔχουσ'	ἐξευρέθη. ~Οὐδένα δὲ ὑμῶν ἀγνοεῖν
[13, 23]	στηθί' ἔστ' αὐταῖσι τούτων ὧν	ἔχουσ'	οἱ κωμικοί· ὀρθὰ προσθεῖσαι τοιαῦτα
[13, 44]	εὐτελῶς ἐπ' ἀστράβης, τὰ πάντ'	ἔχουσ'	ὀνάρια μεθ' ἑαυτῆς τρία καὶ
[13, 41]	ἐραστὰς καὶ πολίτας καὶ ξένους	ἔχουσ'	ὅπου περὶ τῆς> γυναικός τις
[13, 47]	Ἐτύγχανεν δὲ ἣ μὲν αἰτίαν	ἐχουσα	λιθιᾶν, ἣ δὲ κοιλίαν προπετεστέραν
[13, 59]	καὶ τῆς Φιλίππου τοῦ Αμύντου,	ἔχουσα	ἐπιγραφὴν Φρύνη Επικλέους Θεσπική» ὥς
[13, 23]	πολώσιν αἰγων κρανία, ξυλήφιον μυρρίνης	ἔχουσα	λεπτὸν ὀρθὸν ἐν τοῖς χείλεσιν·
[13, 45]	πέμψασα τὴν θεραπαινίδα τὸ μισθάριον	ἔχουσαν	ἐκέλευ' ἀποφέρειν θοἰμάτιον. Ο γναφεὺς
[13, 89]	τυραννίδα, ὡς Αθηνᾶς πειραν εἶδος	ἔχουσαν,	καλήν φησι γεγονέναι, ἥτις καὶ
[13, 37]	τὴν Αλεξάνδρειαν μονοχίτωνας καὶ ῥυτὸν	ἐχούσας	ἐν ταῖς χερσίν. Αἱ δὲ
[13, 7]	ἀμελοῦσιν, ἐπιορκοῦσιν, οὐδὲ ἓν κακὸν	ἔχουσι	καὶ κάμνειν λέγουσ' ἑκάστοτε. Ξέναρχος
[13, 9]	πείθεται ὡς ἄκατος, οὐδ' ἄγκυραι	ἔχουσιν·	ἀπορρήξασα δὲ δεσμὰ πολλάκις ἐκ
[13, 14]	ἰδειν ἥδιον ἢ τὸ θεωρίκον	ἔχουσιν	ὑμιν διανέμειν ἑκάστοτε. Αριστοφῶν δὲ
[13, 71]	Οἵῳ δ' ἐχλίηνεν ὃν ἔξοχον	ἔχρη	Απόλλων ἀνθρώπων εἶναι Σωκράτη ἐν
[13, 7]	ἐχρῆν ἄρχουσιν, ὧν δ' ἄρχειν	ἐχρῆν	ἀμελοῦσιν, ἐπιορκοῦσιν, οὐδὲ ἓν κακὸν
[13, 7]	καὶ προσεγκαλοῦσ' ἔτι ὧν οὐκ	ἐχρῆν	ἄρχουσιν, ὧν δ' ἄρχειν ἐχρῆν
[13, 76]	τὸν αὐτὸν τοῦτον φιλόσοφον Ἡνίκ'	ἐχρῆν	δύνειν, νῦν ἄρχεται ἡδύνεσθαι. Μνησθεὶς
[13, 94]	Κᾆτα μυροπωλεῖν τί παθόντ' ἄνδρ'	ἐχρῆν	καθήμενον ὑψηλῶς ὑπὸ σκιαδείῳ, κατεσκευασμένον
[13, 92]	ὅ τε καὶ πλέων ναυαγίῳ	ἐχρήσατο	Διότιμος δ' ὁ γράψας τὰ
[13, 15]	τὸν Φοίνικα, ὃς οὐδέποτε γυναικὶ	ἐχρήσατο,	παιδικοῖς δ' αἰεί, ὡς Αντίγονος
[13, 78]	τῆς Πυθίας ὅπως αὐτῷ ἐπιθῶνται.	Εχρησεν	δὲ καὶ περὶ τῶν ἀμφὶ
[13, 51]	πρόσωπόν τε ἀστεῖον εἶχε καὶ	έχρῆτο	χρυσίοις καὶ ἱματίοις πολυτελέσι, έκδῦσα
[13, 59]	ἠμπείχετο καὶ τοῖς δημοσίοις οὐκ	ἐχρῆτο	βαλανείοις. Τῇ δὲ τῶν Ελευσινίων
[13, 8]	αὖ πονηρῶν ἔτι λέγειν πολλὰς	ἔχω.	Αριστοφῶν δ' ἐν Καλλωνίδῃ κακὀς
[13, 27]	λαμπρὰ πάνυ. ~Ταυτά σοι παραινεῖν	ἔχω,	ἑταῖρε Μυρτίλε. Καὶ κατὰ τὴν
[13, 14]	ἐρῶν, παιδὸς κόρης, οὐ νοῦν	ἔχω	πρὸς τῶν θεῶν; κάλλει καλῆς,
[13, 56]	ᾄδειν εἰς αὐτὴν τάδε· Αρχεάνασσαν	ἔχω	τὴν ἐκ Κολοφῶνος ἑταίρην, ἧς
[13, 50]	Γλυκέραν τε τὴν Θαλασσίδος, ζεῦγος	ἔχων.	Ἄδηλον εἰ αὕτη ἐστὶν ἡ
[13, 57]	ἵππος, τοῖχος, ὁ Σελεύκου τίγρις.	Ἔχων	δὲ καὶ ἄλλα μαρτύρια ἐνατίθεμαι
[13, 43]	ὑπ' αὐτῆς ἐκτενῶς ἀγαπώμενος) παρῆν	ἔχων	δύο Χῖα, Θάσια τέτταρα, μύρον,
[13, 11]	Καὶ παρὰ λυπῶν τέρψιν τιν'	ἔχων	εἰς ἐλπίδ' ἄγει. Τοῖς δ'
[13, 66]	ἠράσθη τις Κολοφώνιος νεανίσκος, Βακχίδα	ἔχων	ἐρωμένην τὴν Σαμίαν. Λόγους οὖν
[13, 25]	ὅρα. Οὐκ εὖ σεαυτοῦ τυγχάνεις	ἔχων	ἔχεις πως· ἡ θύρα στ'
[13, 18]	Τιμόθεος ὁ αὐλητὴς πώγωνα μέγαν	ἔχων	ηὔλει, καὶ ἐν Αθήναις διατηροῦσιν
[13, 21]	κατὰ τὸν Κρατῖνον, ἀλλὰ βολίτινον	ἔχων	θάτερον σκέλος, ἐκείνου τοῦ ὁμωνύμου
[13, 21]	μαστροπευούσας περὶ σαυτὸν οὐκ ὀλίγας	ἔχων	καὶ περιφέρων αἰεὶ τοιαυτὶ βιβλία
[13, 43]	προλόγους ἐμβάλλομεν. Μαστιγίας μώλωπας ὑψηλοὺς	ἔχων	μετὰ τῆς Γναθαίνης ἀπὸ τύχης
[13, 22]	τρέφοντι συμφορά· εὐφραίνεται γὰρ κακὸν	ἔχων	οἴκοι μέγα. Διόπερ καὶ θρηνῶν
[13, 35]	ἐπὶ τό ἅρμα καὶ ἔφυγεν	ἔχων	τὴν Οδάτιν. Οἱ δὲ παῖδες
[13, 61]	σιωπήσῃ, μεικάριον, μεῖζον τῆς μητρὸς	ἔχων	τὸ φύσημα; καὶ Βίων δ'
[13, 63]	τινα Κνωσίωνα μειρακίσκον, καίτοι γυναῖκα	ἔχων	ὡς καὶ αὐτὴν ἀγανακτήσασαν συγκοιμᾶσθαι
[13, 31]	ἐκ τῆς χώρας Λυδοὺς πάντας	ἔχωσε	μὲν {Λυδίας} τὸ νῦν ἔτι
[13, 43]	αὔριον τοῖς ἐπισυνάπτειν βουλομένοις τὸν	ἑωθινόν,	μακρὰς δὲ πράττειν εἰς τὰ
[13, 51]	θαλλοφαγεῖ τὸ ζῷόν φησιν οὕτως·	Ἑωθινὸς	γάρ, πρίν τιν' αὐλιτῶν ὁρᾶν,
[13, 81]	ὁ τὸν οἶνον ἐγχέων παῖς	ἐὼν	δῆλος ἦν εἶπέ τε Βούλει
[13, 81]	ὁ Ερετριεὺς ἢ Ερυθραῖος γραμμάτων	ἐὼν	διδάσκαλος Σοφὸς μὲν δὴ σύ
[13, 56]	αὐτοὺς αὐτᾡ χρόνους γενόμενος καὶ	ἑωρακὼς	αὐτόν, ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ περὶ
[13, 35]	ὅμοιον τῷ κατὰ τὸν ὕπνον	ἑωραμένῳ	περιχαρὴς γενομένη δίδωσιν αὐτῷ τὴν
[13, 57]	ἄλλα μαρτύρια ἐνατίθεμαι τὰ νῦν,	ἕως	ἂν ἀπομνημονεύσω τὸν {περὶ} τῶν
[13, 45]	Περίμενε τοίνυν καὶ σύ, φησίν,	ἕως	ἂν οὐ βινητιάσω, καὶ τοσοῦτον
[13, 64]	ἐπέρραινεν τοῦ αἵμματος τοῖς βωμοῖς,	ἕως	καὶ αὐτὴν κατέσφαξαν. Δανάην δὲ
[13, 21]	ἑταίρα, ἐπειδὴ πρὸς κλεψύδραν συνουσιάζεν	ἕως	κενωθῇ, ὡς Ασκληπιάδης εἴρηκεν ὁ
[13, 90]	ὑπὸ τῶν φίλων καὶ πομπεύοντα	ἕως	τοῦ ἱεροῦ παραγίνεσθαι. Τὸν στέφανον