>

Livre, Chap.
[13, 50]	Σινώπης Ηρόδικος ὁ Κρατήτειος ἐν	ς'	Κωμῳδουμένων φησὶν ὅτι Ἄβυδος ἐλέγετο
[13, 69]	δὲ> τόδε Δωρίχα, ὀστέα μὲν	σὰ	πάλαι κόνιν, ἕσσατο δ' ἑσμος
[13, 31]	ὁ Σάμιος ἐν δευτέρῳ Ωρων	Σαμιακῶν	Τὴν ἐν Σάμῳ Αφροδίτην, ἣν
[13, 64]	τῷ Κνωσίωνι. ~Μυρρίνην δὲ τὴν	Σαμίαν	ἑταίραν Δημήτριος εἶχεν ὁ βασιλεὺς
[13, 66]	νεανίσκος, Βακχίδα ἔχων ἐρωμένην τὴν	Σαμίαν.	Λόγους οὖν προσενέγκαντος τοῦ νεανίσκου
[13, 65]	δ' ὁ Φαληρεὺς Λαμπιτοῦς τῆς	Σαμίας	ἑταίρας ἐρασθεὶς ἡδέως δι' αὐτὴν
[13, 12]	ἀντ' αἰσχροῦ καὶ ἐπονειδίστου βίου.	Σάμιοι	δέ, ὥς φησιν Ερξίας ἐν
[13, 71]	ἦλθον ὑφ' ἡνιόχον. Οἵη μὲν	Σάμιον	μανίη κατέδησε Θεανοῦς Πυθαγόρην, ἑλίκων
[13, 85]	Ερμειάς δ' ὁ τοῦ Ερμοδώρου,	Σάμιος	δὲ γένος, ἐρασθῆναι Λακύδους τοῦ
[13, 31]	ναὸν ἱδρύσασθαι. Αλεξις δ' ὁ	Σάμιος	ἐν δευτέρῳ Ωρων Σαμιακῶν Τὴν
[13, 84]	διακοσίας, ὡς ἱστορεῖ Δοῦρις ὁ	Σάμιος	ἐν τῇ τρίτῃ τῶν περὶ
[13, 46]	κωμῳδιοποιός, ὡς καὶ Λυγκεὺς ὁ	Σάμιος	ἐν τοῖς Απομνημονεύμασιν ἱστορεῖ. Εν
[13, 10]	ποιήσασθαι στρατείαν. Δοῦρις δ' ὁ	Σάμιος	καὶ πρῶτον γενέσθαι πόλεμόν φησι
[13, 57]	τῶν γυναικῶν κατάλογον Νικαινέτου τοῦ	Σαμίου	ἢ Ἀβδηρίτου, μικρὸν ἐπισχὼν ἐπὶ
[13, 78]	κατέσκαψαν· ὡς ἐποίησε Πολυκράτης ὁ	Σαμίων	τύραννος. ~Παρὰ δὲ Σπαρτιάταις, ὡς
[13, 71]	φοίτα δ' ἄλλοτε μὲν λείπων	Σάμον,	ἄλλοτε δ' αὐτὴν οἰνηρῇ δείρῃ
[13, 31]	συνακολουθήσασαι Περικλεῖ ὅτε ἐπολιόρκει τὴν	Σάμον,	ἐργασάμεναι ἱκανῶς ἀπὸ τῆς ὥρας.
[13, 31]	δευτέρῳ Ωρων Σαμιακῶν Τὴν ἐν	Σάμῳ	Αφροδίτην, ἣν οἵ μὲν ἐν
[13, 84]	αὐτοῦ μνημονεύων φησί λλ' ἐν	Σάμῳ	μὲν τοῦ λιθίνου ζῴου ποτὲ
[13, 84]	Σηλυμβριανός. Οὗτος γὰρ τοῦ ἐν	Σάμῳ	Παρίου ἀγάλματός ἐρασθεὶς κατέκλεισεν αὑτὸν
[13, 84]	Γεγένηται δ' ὡς λέγουσιν, κἀν	Σάμῳ	τοιοῦθ' ἕτερον. Λιθίνης ἐπεθύμησεν κόρης
[13, 43]	τινος ξένου πέμψαντος αὐτῃ χιόνα	σαπέδρην	θ' ἕνα, αἰσχυνομένη τὰ δῶρα
[13, 60]	μὲν ἐπικαλεῖσθαι Κλαυσιγέλωτα, τὴν δὲ	Σαπέρδιον.	Ηρόδικος δὲ ἐν ἕκτῳ Κωμῳδουμένων
[13, 39]	ἔφη, τάλαν, ὄζειν δοκεῖ μοι	σαπρότατον	πάντων πολύ. Δημήτριος δ' εἶπ'
[13, 72]	Δίφιλος ὁ κωμῳδιοποιὸς πεποίηκεν ἐν	Σαπφοῖ	δράματι Σαπφοῦς ἐραστὰς Αρχίλοχον καὶ
[13, 30]	περὶ τῶν τοιούτων Εφιππος ἐν	Σαπφοῖ	φησι· Οταν γὰρ ὦν νέος
[13, 72]	κωμῳδιοποιὸς πεποίηκεν ἐν Σαπφοῖ δράματι	Σαπφοῦς	ἐραστὰς Αρχίλοχον καὶ Ιππώνακτα. Ταῦθ'
[13, 72]	Χαμαιλέων δ' ἐν τῷ περὶ	Σαπφοῦς	καὶ λέγειν τινάς φησιν εἰς
[13, 84]	Αντιλαίδα Τἀρωτίκ' ἐκμεμάθηκα ταῦθα παντελῶς	Σαπφοῦς,	Μελήτου, Κλεομένους, Λαμυνθίου. Υμεῖς δέ,
[13, 72]	ἀγαυός. Οτι δὲ οὔκ ἐστι	Σαπφοῦς	τοῦτο τὸ ᾆσμα παντί που
[13, 71]	Αλκαῖος δὲ πόσους ἀνεδέξατο κώμους,	Σαπφοῦς	φορμίζων ἱμερόεντα πόθον, γινώσκεις. Ο
[13, 72]	ἄλλην τινὰ χάσκει. Καὶ τὴν	Σαπφώ	δὲ πρὸς αὐτὸν ταῦτά φησιν
[13, 17]	ὄσσοις ἐκοίμιζεν κοῦρον. Καὶ ἡ	Σαπφὼ	δὲ πρὸς τὸν ὑπερβαλλόντως θαυμαζόμενον
[13, 69]	Δωρίχαν τε, ἥν ἡ καλὴ	Σαπφὼ	ἐρωμένην γενομένην Χαράξου τοῦ ἀδελφοῦ
[13, 72]	ὁ Ερμησιάναξ σφάλλεται συγχρονεῖν οἰόμενος	Σαπφὼ	καὶ Ανακρέοντα, τὸν μἐν κατὰ
[13, 28]	καὶ φίλας ἑταίρας, ὡς ἡ	Σαπφώ·	Τὰδε νῦν ἑταίραις ταῖς ἐμαῖσι
[13, 70]	ἐξ Ερέσου δὲ τῆς ἑταίρας	Σαπφὼ	τοῦ καλοῦ Φάωνος ἐρασθεῖσα περιβόητος
[13, 69]	Χάραξον σύγχρους ὀρθινῶν ἥψαο κισσυβίων	Σαπφῷαι	δὲ μένουσι φίλης ἔτι καὶ
[13, 84]	ἐπιθυμίας ἀπέστη καὶ προβαλλόμενος τὸ	σαρκίον	ἐπλησίασεν. Τῆς πράξεως ταύτης μνημονεύει
[13, 67]	θεῶν τιμωρίας καταφρονῶν καὶ τὰς	σὰς	τιμὰς προπηλακίζειν ἐπιχειρῶν. Μνημονεύει τούτων
[13, 44]	δ' ἐπιδέξιον βουλόμενον εἶναι τὸν	σατράπην	ἀπεδέξατο, εἶπεν δέ· δὸς ὅσον
[13, 44]	Εἰς τὰς Αθήνας παρεπιδημήσας ξένος	σατράπης	πάνυ γέρων, ὡς ἐνενήκοντ' ὢν>
[13, 37]	αὗται Λάμια και Σκιώνη και	Σατύραι	καὶ Νάννιον. Οὐ καὶ αὐτὸς
[13, 68]	καὶ ὁ τὸν Αγῆνα τὸ	σατυρικὸν	δραμάτιον γεγραφώς, ὅπερ ἐδίδαξεν Διονυσίων
[13, 50]	δὲ γράψας τὸν Αγῆνα τὸ	σατυρικὸν	δραμάτιον, εἶτε Πύθων ἐστὶν ὁ
[13, 59]	λαβεῖν εἴτε τὸν ἐπὶ Τριπόδων	Σάτυρον.	Ἣ δὲ ἑλομένη τὸν Ερωτα
[13, 46]	διαφθειρούσης τοὺς νέους, ὥς φησι	Σάτυρος	ἐν τοῖς Βίοις, ὑποτυχοῦσα ἡ
[13, 5]	δυσὶν οἷς ἐβασίλευεν, ὥς φησι	Σάτυρος	ἐν τῷ περὶ τοῦ Βίου
[13, 60]	ὢν τῶν Αρεοπαγιτῶν, ὡς καὶ	Σάτυρος	ὁ Ολύνθιος ὑποκριτὴς Παμφίλῃ. Αριστογείτων
[13, 2]	δὲ Καλλισθένης, Δημήτριος ὁ Φαληρεύς,	Σάτυρος	ὁ περιπατητικός, Αριστόξενος, οἷς τὸ
[13, 48]	κονιάματι, Καὶ γὰρ σύ, φησί,	σαυτὸν	ἐδωκας οὗ ψῆφοι εἰσίν. Διαπηδῶντος
[13, 21]	ἀλλὰ μετὰ ἑταιρῶν, μαστροπευούσας περὶ	σαυτὸν	οὐκ ὀλίγας ἔχων καὶ περιφέρων
[13, 24]	ἰδεῖν ἔστ' οὔθ' ὁρῶντ' ἰδεῖν	σαφῶς,	αἰεὶ δὲ τετρεμαίνοντα καὶ φοβούμενον
[13, 67]	εἰκός, ἢ Μιλτιάδου φήσειεν ἂν>	σαφῶς	ἢ Περικλέους ἢ Κίμωνος ἢ
[13, 67]	φησίν Ἐπίσκεψαι δἐ καὶ διάκουσον	σαφῶς	παρὰ τῶν ἐκ Βαβυλῶνος ὃν
[13, 25]	εἰς ἃπαντας εὗρες ἀνθρώπους, Σόλων·	σὲ	γὰρ λέγουσιν τοῦτ' ἰδεῖν πρῶτον,
[13, 26]	~Τῶν οὗν μεγαλομίσθων ἑταιρῶν ἀποτρέπω	σε,	γραμματικώτατε, διότι Τὰς μὲν ἄλλας
[13, 18]	ἐγκαλεῖν τῇ φύσει, ὅτι ἄνδρα	σὲ	ἐποίησε καὶ οὐ γυναῖκα; Ἕτερον
[13, 68]	Ροσσῷ τῆς Συρίας, οὗπερ καὶ	σὲ	καὶ αὑτὸν ἀνατιθέναι μέλλει. Παρέδωκέν
[13, 21]	Οὐκ ἂν ἁμάρτοι δέ τίς	σε	καὶ πορνογράφον καλῶν, ὡς Αριστείδην
[13, 95]	ἀλλὰ τιμωρούμενος, καταπαύσω τὸν πρὸς	σὲ	καὶ τοὺς ἄλλους κύνας ἐνταῦθα
[13, 73]	κἀφ' ὅσον διέρχεται. Αὕτη τρέφει	σὲ	κἀμὲ καὶ πάντας βροτούς. Τεκμήριον
[13, 17]	γλυκέων Χαρίτων θάλος, καλλικόμων μελέδημα,	σὲ	μὲν Κύπρις ἃ τ' ἀγανοβλέφαρος
[13, 15]	δοκῶ παρ' Οδυσσέως ἀπάντησιν ἐπὶ	σὲ	μεταφέρειν· ἦ ῥά νύ τοι
[13, 42]	φησίν. Υπό τι γὰρ δέδοικά	σε,	μή μου προπεσούσης τοὐμπλόκιον ὑπερτράγῃς.
[13, 11]	φιλεῖν ἀφαρεθήσῃ χάριτας αἷς τιμῶσί	σε.	~Ποντιανὸς δὲ Ζήνωνα ἔφη τὸν
[13, 17]	ὦ παῖ παρθένιον βλέπων, δίζημαί	σε,	σὺ δ' οὐ κλύεις, οὐκ
[13, 24]	τοῦ κρηπιδοποιοῦ πατρός σου πολλά	σε	σωφρονίστατος καὶ διδάξαντος σκύτη βλέπειν.
[13, 46]	ἐφη, ἔχομεν αἰτίαν, ὦ Στίλιπων.	Σέ	τε γὰρ λέγουσιν διαφθείρειν τοὺς
[13, 62]	Ἐρᾷ δὲ Λαὶς οὐ διὰ	σὲ	Φιλωνίδου; Γραπτέον Ναὶς καὶ οὐ
[13, 53]	παρερχομένους, τοιαύτας φωνὰς προιέμενος· Μακαρίζω	σε,	ὦ οὗτος, ὅτι καθαρὸς πάσης
[13, 54]	παρερχομένους, τοιαύτας φωνὰς προιέμενος· Μακαρίζω	σε,	ὦ οὗτος, ὅτι καθαρὸς πάσης
[13, 80]	γὰρ οὗτως ἐμὲ εὐφρανεῖ ὡς	σἐ	λυπήσει. Ωσπερ γὰρ ἦν ἐρωτικὸς
[13, 25]	ξαπατηθῇς· πάνθ' ὅρα. Οὐκ εὖ	σεαυτοῦ	τυγχάνεις ἔχων ἔχεις πως· ἡ
[13, 79]	ἀναφανδὸν ἔφασαν, ὃ μἐν Μυρμιδόσιν	Σέβας	δἐ μηρῶν ἁγνὸν οὐκ ἐπῃδέσω,
[13, 74]	φῶς ὁρῶντες ἡλίου, τοὺς μὲν	σέβοντας	τἀμὰ πρεσβεύς κράτη, σφάλλω δ'
[13, 6]	σκάφει. Η Θεανὼ δ' οὐχὶ	Σειρήν	ἐστιν ἀποτετιλμένη Βλέμμα καὶ φωνὴ
[13, 85]	μὲν ἀλεκτρυὼν Κένταυρος, ὁ δὲ	Σεκοῦνδος	ἦν οἰκέτης Νικομήσους τοῦ Βιθυνῶν
[13, 85]	ἄλογα δὲ ζῷα ἀνθρώπων ἠράσθη	Σεκούνδου	μέν τινος βασιλικοῦ οἰνοχόου ἀλεκτρυών·
[13, 57]	τοῦτ' εἰρηκότα ἐν Νεαίρᾳ· Ὥσπερ	Σέλευκος	δεῦρ' ἔπεμφε τὴν τίγριν, ἣν
[13, 40]	Δημώ, ἐξ ἧς Αλκυονέα γεννηθῆναι,	Σελεύκου	δὲ τοῦ νεωτέρου Μύσταν καὶ
[13, 64]	ἐρωμένη ἦν· ἥτις ὑπὸ Γαλατῶν	Σελεύκου	νικηθέντος καὶ μόλις ἐκ τῆς
[13, 57]	ὄνος, ποτάμιος ἵππος, τοῖχος, ὁ	Σελεύκου	τίγρις. Ἔχων δὲ καὶ ἄλλα
[13, 64]	ἐν τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ οὕτως Μύστα	Σελεύκου	τοῦ βασιλέως ἐρωμένη ἦν· ἥτις
[13, 64]	περισπουδάστως ὑπὸ τῶν Ροδίων τῷ	Σελεύκῳ	διεπέμφθη. ~Δημήτριος δ' ὁ Φαληρεὺς
[13, 57]	τίγριν, ἣν εἴδομεν ἡμεῖς, τῷ	Σελεύκῳ	πάλιν ἔδει {τι} ἡμᾶς παρ'
[13, 87]	Εκειτο γὰρ μέν λευκὸν εἰς	σεληνόφως	φαίνουσα μαστὸν λελυμένης ἐπωμίδος. Τῆς
[13, 69]	μενέουσιν ῴδῆς αἱ λευκαὶ φθεγγόμεναι	σελίδες	οὔνομα σὸν μακαριστόν, ὃ Ναύκρατις
[13, 8]	Καρκίνος δ' ὁ τραγικὸς ἐν	Σεμέλῃ,	ἧς ἀρχή ὦ νύκτες, φησίν
[13, 38]	ἦν υἱὸς Θρᾀττης τὸ γένος,	σεμνῆς	δ' ἄλλως τοὺς τρόπους. Μεταβάλλουσαι
[13, 12]	οἱ τούτου πρεσβύτεροι κατὰ φιλοσοφίαν	σεμνόν	τινα τὸν Ερωτα καὶ παντὸς
[13, 73]	ἐνδεῶς ἔχῃ. Ερᾷ δ' ὁ	σεμνὸς	οὐρανὸς πληρούμενος ὄμβρου πεσεῖν εἰς
[13, 20]	ἥττων ἐστίν; ὡς καὶ ὁ	σεμνότατος	Αριστοτέλης τοῦ Φασηλίτου μαθητοῦ. Ημεῖς
[13, 73]	καὶ θάλλει γένος. Καὶ ὁ	σεμνότατος	δ' Αἰσχύλος ἐν ταῖς Δαναίσιν
[13, 58]	οὕτως· Ἐπαμινώνδας δ' ὁ Θηβαῖος	σεμνότερον	μὲν τούτων, οὐκ εὐσχημόνως δὲ
[13, 12]	και ἐρωμένων, τὴν τοῦ θεοῦ	σεμνότητα	ἐμφαίνων, ἀσπαζομένων θάνατον ἔνδοξον ἀντ'
[13, 94]	δικαιοσύνης καὶ ἀρετῆς πολλοὺς καὶ	σεμνοὺς	λέγοντα λόγους οὐκ ἄν ποτε
[13, 38]	τὸ σῶφρον τῶν ἐπὶ τούτῷ	σεμνυμένων	εἰσὶ βελτίους. Ο δὲ Τιμόθεος
[13, 21]	οὐδεὶς οὐδ' ἂν οἰκέτης ἐτόλμησεν.	Σεμνύνεσθαι	γὰρ ἐμελέτων, οὐ βωμολοχεύσθαι. Υπερείδης
[13, 23]	τοῖς χείλεσιν· ὥστε τῷ χρόνῳ	σέσηρεν,	ἄν τε βούλητ' ἄν τε
[13, 8]	πλοιάρια γήμας δ' οὐδε εἷς	σέσωσθ'	ὅλως. Εν δὲ Εμπιμπραμένῃ ἐξώλης
[13, 81]	ἵνα μὴ πλύνοιντο ὁ δάκτυλός	σευ.	Προσαγαγόντος δ' αὐτοῦ τὸ πρόσωπον
[13, 84]	ἀδυνάτων ἀπέστησαν, καθάπερ Κλείσοφος ὁ	Σηλυμβριανός.	Οὗτος γὰρ τοῦ ἐν Σάμῳ
[13, 55]	αὐτῆς τάφον παρὰ τῷ Πηνειῷ	σημεῖον	ἔχοντα ὑδρίαν λιθίνην καὶ έπίγραμμα
[13, 68]	τιμωμένην, αἷς πρέπον ἦν τὴν	σὴν	μητέρα καὶ τὴν σοὶ συνοικοῦσαν.
[13, 67]	ἐν Κιλικίᾳ τελευτησάντων ὑπὲρ τῆς	σῆς	βασιλείας καὶ τῆς τῶν Ελλήνων
[13, 60]	παρὰ τοῖς ῥήτορσί φησιν ὀνομαζομένην	Σηστὸν	καλεῖσθαι διὰ τὸ ἀποσήθειν καὶ
[13, 73]	μάθῃς {ἔργῳ δὲ δείξω τὸ	σθένος	τὸ τῆς θεοῦ} ἐρᾷ μἐν
[13, 47]	δ' είπόντος Εἰς ποίαν; Εἰς	Σίγειον»	εἶπεν, Εἰσελθόντος δέ τινος ὡς
[13, 46]	καὶ ταύτης θυγατριδῆ Γναθαίνιον, καὶ	Σιγὴ	καὶ Συνωρὶς ἡ Λύχνος ἐπικαλουμένη
[13, 76]	πόθῳ κυμαίνεται, ἐξ ἀδάμαντος ἢ	σιδάρου	κεχάλκευεται μέλαιναν καρδίαν ψυχρᾷ φλογί,
[13, 17]	πόθῳ κυμαίνεται, ἐξ ἀδάμαντος ἢ	σιδάρου	κεχάλκευται μέλαιναν καρδίαν> ψυχρᾷ φλογί>
[13, 55]	ἐν τῷ περὶ τῶν έν	Σικελίᾳ	Θαυμαζομένων ἐξ Ὑκκάρου φησὶν Σικελικοῦ
[13, 78]	Αρμοδίου καὶ Αριστογείτονος γενόμενος, περὶ	Σικελίαν	δ' ἐν Ακράγαντι ὁ Χαρίτωνος
[13, 55]	Σικελίᾳ Θαυμαζομένων ἐξ Ὑκκάρου φησὶν	Σικελικοῦ	φρουρίου εἶναι τήν Λαίδα. Στράττις
[13, 21]	ἐν τῷ περὶ τῶν ἐν	Σικυῶνι	Πινάκων. Ὢ τῆς καλῆς πολυμαθίας,
[13, 38]	ἐν τῷ περὶ τῆς ἐν	Σικυῶνι	Ποικίλης Στοᾶς θυγατέρα μὲν εἶναι
[13, 79]	Θήβας φυγεῖν. Πράξιλλα δ' ἡ	Σικυωνία	ὑπὸ Διός φησιν ἁρπασθῆναι τὸν
[13, 38]	εἶναι Κλεάνδρος Αθηναίου, κατασκευάσαι δὲ	Σικυωνίοις	τὴν προκειμένην στοάν. Ηρα δὲ
[13, 83]	Δελφοὺς παραγενομένῳ τῷ Πυθοδώρου τοῦ	Σικυωνίου	υἱῷ ἀποκερουμένῳ τὴν κόμην, ὄντι
[13, 76]	καὶ ὁ Τίμων ἐν τοῖς	Σίλλοις	ἔφη Ὥρη ἐρᾶν, ὥρη δὲ
[13, 25]	ἀνερρίπισεν τὸ δεινόν· πόρνην δὲ	Σιμαίθαν	ἰόντες Μεγαράδε νεανίαι κλέπτουσι μεθυσοκότταβοι·
[13, 81]	ἀρέσκει ἄρα, ῷ ξένε, τὸ	Σιμωνίδειον,	κάρτα δοκέον τοῖς Ελλησιν εὖ
[13, 32]	Αφροδίτης ἐλθοῦσα νεών. Διὸ καὶ	Σιμωνίδης	ἀναθέντων τῶν Κορινθίων πίνακα τῇ
[13, 92]	Χαμαιλέων φησὶ ἐν τῷ περὶ	Σιμωνίδου,	οὐ προσίενται φιλοσοφίαν οὔτε> ῥητορικὴν
[13, 4]	Ιππολύτην καὶ τὰς Κερκύονος καὶ	Σίνιδος	θυγατέρας, νοίμίμως δ' αὐτὸν γῆμαι
[13, 6]	ᾤχετ' ἐκ τῆς οἰκίας. Οἱ	Σινώπῃ	δ' αὖ συνόντες οὐχ Υδρᾳ
[13, 22]	μὲν οὐκ εἰσέρχεται, παρὰ δὲ	Σινώπῃ	καὶ Λύκᾳ καὶ Ναννίῳ ἑτέραις
[13, 65]	τε κατηγορήθη αὐτοῦ καὶ ὅτι	Σινώπῃ	τῇ ἑταίρᾳ Αλῴοις ἐπὶ τῆς
[13, 50]	Φανοστράτης. Καὶ περὶ μὲν τῆς	Σινώπης	Ηρόδικος ὁ Κρατήτειος ἐν ς'
[13, 50]	γὰρ ἐν τῷ κατὰ Ανδροτίωνος	Σινώπης	μέμνηται καὶ Φανοστράτης. Καὶ περὶ
[13, 65]	κατὰ Νεαίρας. Ὃς καὶ περὶ	Σινώπης	τῆς ἑταίρας τάδε λέγει Αρχίαν
[13, 67]	δούλη τῆς αὐλητρίδος, ἐκείνη δὲ	Σινώπης	τῆς Θρᾳττης τῆς ἐξ Αἰγίνης
[13, 52]	Λαίδα φερόμενον ἢ Μηκωνίδ' ἢ	Σισύμβριον	ἢ Βάραθρον ἢ Θάλλουσαν ἢ
[13, 50]	πολίτην γεγονέναι. (Β) Γλυκέρας ὁ	σῖτος	οὗτος ἦν· ἐσται δ' ἴσως
[13, 68]	πολίτην γεγονέναι. (Α) Γλυκέρας ὁ	σῖτος	οὗτος ἦν· ἔσται δ' ἴσως
[13, 68]	αὐτοῖσι τῶν Αγῆνος οὐκ ἐλάσσονας	σίτου	διαπέμψαι καὶ πολίτην γεγονέναι. (Α)
[13, 50]	αὐτοῖσι τῶν Αγῆνος οὐκ ἐλάπονας	σίτου	παραπέμψαι καὶ πολίτην γεγονέναι. (Β)
[13, 70]	Επὶ τούτοις ὁ Μυρτίλος μέλλων	σιωπᾶν	ἀλλὰ μικροῦ, ἔφη, ἄνδρες φίλοι,
[13, 72]	ἀνάγκη δυστυχεῖν ἐν πλείοσιν, ἐξὸν	σιωπᾶν	κἀν σκότῳ κρύπτειν τάδε Αίσχύλος
[13, 61]	βήματος ἐπεστόμισεν Υπερείδης εἰπών Οὐ	σιωπήσῃ,	μεικάριον, μεῖζον τῆς μητρὸς ἔχων
[13, 52]	οὐ λέγω· περὶ δὲ Ναίδος	σιωπῶ·	γομφίους γὰρ οὐκ ἔχει. Θεόφιλος
[13, 27]	ἡμεῖς ἀμύνασθαι, ὦ Κύνουλκε; Ως	σκαιὸς	εἶ κἄγροικος αἰσχροεπῶν· ἔα ἐπαρίστερ'
[13, 74]	μὴ μόνον κρίνει θέον, ἢ	σκαιός	ἐστιν ἢ καλῶν ἄπειρος ὢν
[13, 6]	τε ναύκληρον λαβοῦσα καταπέπωκ' αὐτῷ	σκάφει.	Η Θεανὼ δ' οὐχὶ Σειρήν
[13, 85]	τοῦ θηρίου ἐτίθει αὐτὸ ἐν	σκάφῃ.	Εἰ δὲ μὴ τοῦτο πεποιήκοι,
[13, 85]	δὲ κλαίοι, τῇ προβοσκίδι τὴν	σκάφην	ἐκίνει καὶ κατεκοίμιζεν αὐτό, τὸ
[13, 6]	Βλέμμα καὶ φωνὴ γυναικός, τὰ	σκέλη	δὲ κοψίχου. Σφίγγα Θηβαίαν δὲ
[13, 21]	Κρατῖνον, ἀλλὰ βολίτινον ἔχων θάτερον	σκέλος,	ἐκείνου τοῦ ὁμωνύμου σοι ποιητοῦ
[13, 6]	τὸν βίον παρείλετο πάντα τὰ	σκεύη	γὰρ ἕλκων ᾤχετ' ἐκ τῆς
[13, 23]	τε μή. {Οψεις διὰ τούτων	σκευοποιοῦσι	τῶν τεχνῶν. ~Διὸ συμβουλεύς σοι,
[13, 64]	λέγει δύ' ἡμέρας παρῃτήσατο εἰς	σκέψιν	καὶ συγχωρησάσης νυκτὸς ἔφυγεν εἰς
[13, 59]	Ερωτος βάσει τῇ ὑπὸ τὴν	σκηνὴν	τοῦ θεάτρου ἐπέγραψε Πραξιτέλης ὃν
[13, 11]	οἷς τινες καὶ ἐμνημόνευσαν τοῦ	σκηνικοῦ	φιλοσόφου Εὐριπίδου ἀσμάτων, ὧν ἦν
[13, 94]	ἄνδρ' ἐχρῆν καθήμενον ὑψηλῶς ὑπὸ	σκιαδείῳ,	κατεσκευασμένον συνέδριον τοῖς μειρακίοις ἐλλαλεῖν
[13, 87]	ὄμμασι λευκὸν μελαίνης ἔργον ἀντηύγει	σκιᾶς.	Αλλη δ' ἐγύμνου καλλίχειρας ὠλένας,
[13, 87]	ὃς ἡλιῶδες εἰς ὑφάσματα πέπλων	σκιᾶς	εἴδωλον ἐξωμόργυντο, ἕρσῃ δὲ θαλερὸς
[13, 89]	τόνδ' ἱδρύσατο βωμὸν Χάρμος ἐπὶ	σκιεροῖς	τέρμασι γυμνασίου. Ησίοδος δ' ἐν
[13, 76]	ἀκήρατος, αἵ τ' οἰνανθίδες αὐξόμεναι	σκιεροῖσιν	ὑφ' ἕρνεσιν οἰναρέοις θαλέθοισιν ἐμοὶ
[13, 62]	{καὶ} ἔτι νέα οὖσα καὶ	Σκιώνη	καὶ Ιππάφεσις καὶ Θεόκλεια καὶ
[13, 51]	πορνευομένη ἐτι νέα οὖσα καὶ	Σκιώνη	καὶ Ἱππάφεσις καὶ Θεόκλεια καὶ
[13, 37]	ἦσαν δ' αὗται Λάμια και	Σκιώνη	και Σατύραι καὶ Νάννιον. Οὐ
[13, 86]	παιδίσκης παρακαθίσαι οὐκ ἐπέτρεψεν, ἀλλὰ	σκληρὸν	αὑτὸν εἰσῆγεν. Εἶθ' ὕστερον πώλουμένης
[13, 71]	λαλιήν. Οὐδὲ μὲν οὐδ' ὁπόσοι	σκληρὸν	βίον ἐστήσαντο ἀνθρώπων, σκολιὴν μαιόμενοι
[13, 71]	τεθοωμένου, ἐν πυρὶ δ' ὄμμα,	σκληρὸν	τριστοίχοις δεῖμα φέρων κεφαλαῖς. Ενθεν
[13, 86]	τέλος εἰς πυγμὰς ἦλθεν ὁ	σκληρὸς	ἐκεῖνος φιλόσοφος καὶ ἐν ἀρχῇ
[13, 71]	ὁπόσοι σκληρὸν βίον ἐστήσαντο ἀνθρώπων,	σκολιὴν	μαιόμενοι σοφίην, οὓς αὐτὴ περὶ
[13, 71]	συνοχῶν πάσας ἀμφὶ γυναῖκας ὑπὸ	σκολιοῖο	τυπέντα τόξου νυκτερινὰς οὐκ ἀποθέσθ'
[13, 33]	ἐπαινέων οἶκον, ὕστερον δὲ καὶ	σκόλιον	τὸ παρὰ τὴν θυσίαν ᾀσθέν,
[13, 33]	δεσπόται τοιάνδε μελίφρονος ἀρχὰν εὑρὸμενον	σκολιοῦ	ξυνάορον ξυναῖς γυναιξί. Δῆλον γὰρ
[13, 6]	ὑπερέχουσι τῶν κακῶν. Εστι δὲ	σκοπεῖν	ἀπ' ἀρχῆς πρῶτα μὲν τὴν
[13, 2]	ἐν Λακεδαίμονι εἰς οἴκημά τι	σκοτεινὸν	πᾶσαι ἐνεκλείοντο αἱ κόραι, συνεγκλειομένων
[13, 24]	Φιλίππου, φησίν· Οστις λέχη γὰρ	σκότια	νυμφεύει λάθρᾳ, πῶς οὐχὶ πάντων
[13, 72]	ἐν πλείοσιν, ἐξὸν σιωπᾶν κἀν	σκότῳ	κρύπτειν τάδε Αίσχύλος ἔφη ὁ
[13, 35]	τὸν ἁρματηλάτην προῆγεν ἐνδεδυκὼς στολὴν	Σκυθικήν.	Καὶ παρελθὼν εἰς τὴν αὐλὴν
[13, 42]	δ' στρατιώτης ὑπό τι δὴ>	σκυθρωπάσας	ἀπέπεμψε ταύτην· διαλιποῦσα δ' ἡ
[13, 86]	Εκεῖνοι {τε} γὰρ ἠρίστων σφόδρα	σκυθρωπῶς	καὶ εὐσχημόνως, ὡς ᾤοντο, οὐχ
[13, 6]	πυρπνόος ἢ Χάρυβδις ἢ τρίκρανος	Σκύλλα,	ποντία κύων, Σφίγξ, Υδρα, λέαιν'
[13, 6]	δἐ Νάννιον τί νυνὶ διαφέρειν	Σκύλλης	δοκεῖ Οὐ δύ' ἀποπνίξασ' ἑταίρους
[13, 14]	τῇ Νίκῃ φορεῖν ἔδοσαν, περιφανὲς	σκῦλον	ἀπὸ τῶν πολεμίων. Περὶ δὲ
[13, 24]	πολλά σε σωφρονίστατος καὶ διδάξαντος	σκύτη	βλέπειν. Ἢ οὐκ οἶδας κατὰ
[13, 19]	σοφιστῶν, νὴ Δία, λεπτῶν, ἀσίτων,	σκυτίνων,	κατὰ τὸν Αντιφάνην. ~Επαινῶ δὲ
[13, 44]	δὲ καὶ βάναυσος παντελῶς ἐν	σκυτοτομείῳ	μετά τινων καθήμενος κατεσχόλαξε τῆς
[13, 38]	βελτίους. Ο δὲ Τιμόθεος καὶ	σκωπτόμενός	ποτε ὅτι τοιαύτης εἴη μητρὸς
[13, 41]	προσεξειργάζετο αὐτὴ τὸ πλεῖον. Ηνίκα	σκώψειε	γάρ ῥημάτιον εὐθὺ τοῦτο μάνίαν'
[13, 61]	Αρχίππη, ὁ πρότερος αὐτῆς ἐραστὴς	Σμικρίνης	ἐρωτώμενος ὑπό τινος τί πράττει
[13, 14]	δὲ λίαν ἦν θρασὺς καὶ	σοβαρός,	ἀποκόψαντες αὐτοῦ τὰ πτερά, ἵνα
[13, 46]	γὰρ λέγουσιν διαφθείρειν τοὺς ἐντυγχάνοντάς	σοι	ἀνωφελῆ καὶ ἐριστικὰ σοφίσματα διδάσκοντα,
[13, 81]	τῷ Ερετριεῖ Σοφοκλῆς Οὐδὲ τόδε	σοι	ἀρέσκει ἄρα, ῷ ξένε, τὸ
[13, 55]	Αρίστιππος Ἆρά γε μή τί	σοι	ἄτοπον δοκεῖ εἶναι, Διόγενες, οἰκιαν
[13, 24]	Ξέναρχος ἐν Πεντάθλῳ τοῖς παραπλησίως	σοι	βιοῦσιν καὶ ἐσπουδακόσι περὶ τὰς
[13, 43]	τῇ μητρὶ συνεδείπνουν ἄν, οὐχὶ	σοί,	γύναι. Επεὶ προέβη τοῖς ἔτεσιν
[13, 82]	ὅς με χλιαίνων γυμνὸν ἐποίησεν	σοὶ	δὲ φιλοῦντι ἑταίραν Βορρᾶς ὡμίλησεν.
[13, 2]	ψήφισμα Ιερώνυμος ὁ Ρόδιος, ὅπερ	σοι	διαπέμψομαι εὐπορήσας τοῦ βιβλίου. Αντεῖπε
[13, 47]	λίθον, έφη, εἶχες» Ἀποψήσασθαι ἄν	σοι	ἔδωκα. Ἐτύγχανεν δὲ ἣ μὲν
[13, 42]	Αγαμέμνονος παῖ, νῦν ἐκεῖν' ἔξεστί	σοι.	Εἶναι δοκῶν αὐτόμολος ἄνθρωπος ξένος
[13, 49]	Ἐπερωτήσαντος δὲ τὴν αἰτίαν Ὀργίζομαί	σοι,	εἶπεν, ὅτι πολλὰς ἔχεις. Φιλάργυρος
[13, 94]	δὲ δέομαι, καὶ οἴσω δέ	σοι	ἐννέ' ὀβολοὺς τῆς μνᾶς τόκους.
[13, 24]	σκευοποιοῦσι τῶν τεχνῶν. ~Διὸ συμβουλεύς	σοι,	Θετταλὲ ποικιλόδιφρε, τὰς ἐπὶ τῶν
[13, 35]	αὐτὴν· Ὦ Οδάτι, πάρειμι δή	σοι	καθάπερ ἠξίωσας, ἐγὼ Ζαριάδρης. Ἣ
[13, 25]	Εξῆλθες· οἰμώζειν λέγ' ἀλλοτρία στί	σοι.	Καὶ Ασπασία δὲ ἡ Σωκρατικὴ
[13, 32]	φύλακα πιστὴν ἔχειν. ~Καταλέξω δέ	σοι,	Κύνουλκε, Ιωνικήν τινα ῥῆσιν ἐκτείνας
[13, 24]	ὧν βεβαίως ἀσφαλῶς τ' ἔξεστί	σοι	μικροῦ πρίασθαι κέρματος τὴν ἡδονήν.
[13, 27]	δ' Ωκιμον λαμπρὰ πάνυ. ~Ταυτά	σοι	παραινεῖν ἔχω, ἑταῖρε Μυρτίλε. Καὶ
[13, 8]	Γεγάμηκα γὰρ καὐτος διὰ τοῦτό	σοι	παραινῶ μὴ γαμεῖν. (Β) Δεδογμένον
[13, 44]	ἄνερ· οὐδέποτε γὰρ τοῦτ' ἐστί	σοι	πεπραγμένου. ~Εξῆς δὲ καὶ ταῦτ'
[13, 21]	θάτερον σκέλος, ἐκείνου τοῦ ὁμωνύμου	σοι	ποιητοῦ τὴν κνήμην φορῶν, ὃς
[13, 68]	τὴν σὴν μητέρα καὶ τὴν	σοὶ	συνοικοῦσαν. Συνεπιμαρτυρεῖ δὲ τούτοις καὶ
[13, 89]	ἐφ' οὗ ἐπιγέγραπται Ποικιλομήχαν' Ερως,	σοὶ	τόνδ' ἱδρύσατο βωμὸν Χάρμος ἐπὶ
[13, 43]	τριωβόλου. Τίς δ' οὑπιτρέψων ἐστί	σοι,	φησίν, τάλαν, ὄντα γ' ἐν
[13, 42]	μὰ τὴν Αφροδίτην, ἀλλ' ὁ	σοὶ	χρήσας τότε. Εν συμποσίῳ δ'
[13, 42]	ἠγανάκτησ' Ἣ δὲ Μηθέν, φησί,	σοί,	ψυχή, μελέτω· μαθεῖν γὰρ αἰσθέσθαι
[13, 27]	ἀποθανεῖν Φορμίσιον. Ἢ ἥδιστόν ἐστί	σοι,	ὡς ἐν Μαραθωνίοις φησὶ Τιμοκλῆς,
[13, 93]	~Συνελόντι δὲ εἰπεῖν κατὰ τὸν	Σολέα	Κλέαρχον οὐ καρτερικὸν βίον ἀσκεῖτε,
[13, 2]	περικαλλεστέραν ἀγαγέσθαι. Κλέαρχος δ' ὁ	Σολεὺς	ἐν τοῖς περὶ Παροιμιῶν ἐν
[13, 25]	ἐν Αδελφοῖς προσιστορῶν ὅτι πρῶτος	Σόλων	διὰ τὴν τῶν νέων ἀκμὴν
[13, 79]	ὁμιλεῖν. Καὶ γὰρ ὁ νομοθέτης	Σόλων	ἔφη Μηρῶν ἱμειρων καὶ γλυκεροῦ
[13, 25]	μοι λέγειν τοῦτ' ἐστὶν ἁρμοστόν,	Σόλων)	μεστὴν ὁρῶντα τὴν πόλιν νεωτέτων
[13, 25]	δ' εἰς ἃπαντας εὗρες ἀνθρώπους,	Σόλων·	σὲ γὰρ λέγουσιν τοῦτ' ἰδεῖν
[13, 37]	Εἰρήνην, ἣν ἔγεμεν Εὔνοστος ὁ	Σόλων	τῶν ἐν Κύπρῳ βασιλεύς. Καὶ
[13, 94]	{τοιαύτην} χρῆσιν τῶν μύρων ἀποδοκιμάσαντος,	Σόλωνος	δὲ τοῦ νομοθέτου οὐδ' ἐπιτρέποντος
[13, 69]	αἱ λευκαὶ φθεγγόμεναι σελίδες οὔνομα	σὸν	μακαριστόν, ὃ Ναύκρατις ὦδε φυλάξει,
[13, 68]	καλέσας αὐτόν φησιν Ἐκμαθεῖν δέ	σου	ποθῶ μακρὰν άποικῶν κεῖθεν, Ατθίδα
[13, 24]	χωλὸς οἰφεις, τοῦ κρηπιδοποιοῦ πατρός	σου	πολλά σε σωφρονίστατος καὶ διδάξαντος
[13, 21]	Αθήνησι Εταιρίδων. Ὢ τῆς καλῆς	σου	πολυμαθίας, ὡς κατ' οὐδὲν ἐμιμήσω
[13, 91]	ἀκούοντας. Καὶ ἐὰν μέν τίς	σου	πύθηται τίνες ἦσαν οἱ εἰς
[13, 57]	μικρὸν ἐπισχὼν ἐπὶ τὴν παρὰ	σοῦ	τρέψομαι πεῦσιν, Φοῖνιξ ἄττα γεραιέ.
[13, 67]	ταύτης ἐτόλμησεν ὁ φίλος εἶναι	σοῦ	φάσκων ἱερὸν καὶ τέμενος ἱδρύσασθαι
[13, 74]	φιλοβάρβιτον, ἡδὺν, ἄλυπον. Οὒ ποτέ	σου	φιλότης γηράσεται οὐδὲ θανεῖται, ἔς
[13, 35]	θύγατερ Οδάτι, νῦν ποιούμεθα τοὺς	σοὺς	γάμους. Περιβλέψασα οὖν καὶ θεωρήσασα
[13, 89]	τὸ εἶδος πάνυ καλὴ καὶ	σοφή,	ὥς φησιν Ιππίας ὁ σοφιστὴς
[13, 14]	κάλλει καλῆς, μεγέθει μεγάλης, τέχνῃ	σοφῆς·	ἥν ἐστ' ἰδειν ἥδιον ἢ
[13, 11]	ἦν τάδε· Παίδευμα δ' Ερως	σοφίας	ἀρετῆς πλεῖστον ὑπάρχειν, καὶ προσομιλεῖν
[13, 15]	ἐξηλωκότες τὸν ἀρχηγόν ὑμῶν τῆς	σόφιας	Ζήνωνα τὸν Φοίνικα, ὃς οὐδέποτε
[13, 71]	Απόλλων ἀνθρώπων εἶναι Σωκράτη ἐν	σοφίῃ	Κύπρις μηνίουσα πυρὸς μένει. Εκ
[13, 71]	βίον ἐστήσαντο ἀνθρώπων, σκολιὴν μαιόμενοι	σοφίην,	οὓς αὐτὴ περὶ πικρὰ λόγοις
[13, 46]	ἐντυγχάνοντάς σοι ἀνωφελῆ καὶ ἐριστικὰ	σοφίσματα	διδάσκοντα, ἐμέ τε ὡσαύτως. Μηθὲν
[13, 21]	Αρειον πάγον. Σὺ δὲ, ὦ	σοφιστά,	ἐν τοῖς καπηλείοις συναναφύρῃ οὐ
[13, 92]	οἱ πάντα ἄριστοι ἐξέβαλον τοὺς	σοφιστὰς	τῆς Ρώμης ὡς διαφθείροντας τοὺς
[13, 32]	Κορίνθου, ἐπειδή μοι τὴν αὐτόθι	σοφιστείαν	ὠνείδισας. Νόμιμόν ἐστιν ἀρχαῖον ἐν
[13, 89]	σοφή, ὥς φησιν Ιππίας ὁ	σοφιστὴς	ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Συναγωγή. Δίνων
[13, 21]	Καλός γε ὁ τῶν Κορινθίων	σοφιστής,	ὁ τοῖς μαθηταῖς διηγούμενος ὅτι
[13, 65]	τοῦ ῥήτορος, Λυσίου δὲ τοῦ	σοφιστοῦ	Μετάνειρα. Ἦσαν δὲ αὖται δούλαι
[13, 95]	Ο μὲν οὖν βίος τοῦ	σοφιστοῦ	τοιοῦτος» Ο μὲν οὖν Λυσίας,
[13, 13]	Λέγεται γὰρ λόγος ὑπὸ τῶν	σοφιστῶν	μὴ πέτεσθαι τὀν θεὸν τὸν
[13, 19]	ἀκολουθοῦντας ἐν τῷ Λυκείῳ μετὰ	σοφιστῶν,	νὴ Δία, λεπτῶν, ἀσίτων, σκυτίνων,
[13, 82]	ἀλλὰ μηδὲν προσθεῖναι, τὸν δὲ	Σοφοκλέα	διὰ τὴν ἀκολασίαν καταφρονηθῆναι. Καὶ
[13, 45]	εἶπε γελάσασ' Εὖ γ' ἵνα	Σοφοκλεῖ	λαβὼν δῷς, φησί, παρ' ἐμοῦ,
[13, 61]	Οτι δὲ γηραιῷ ὄντι τῷ	Σοφοκλεῖ	συνῆν ἡ Αρχίππη, ὁ πρότερος
[13, 5]	Ιστορικοῖς Υπομνήμασίν φησι οὕτως Εἰπόντος	Σοφοκλεῖ	τινος ὅτι μισογύνης ἐστὶν Εὐριπίδης,
[13, 82]	Σοφοκλέους χλανίδιον ᾤχετο, καταλιπὼν τῷ	Σοφοκλεῖ	τὸ παιδικὸν ἱμάτιον. Οἷα δὲ
[13, 81]	ταῖς ἐπιγραφομέναις Επιδημίαις γράφει οὓτως	Σοφοκλεῖ	τῷ ποιητῇ ἐν Χίῳ συνήντησα,
[13, 71]	τὸν Ερωτα Θεωρίδος Ζεὺς ἔπορεν	Σοφοκλεῖ.	Φημὶ δὲ καὶ κεῖνον τὸν
[13, 81]	δὴ σύ γε εἶ, ὦ	Σοφόκλεις,	ἐν ποιήσει ὅμως μέντοι γε
[13, 45]	μου τὸ λῄδιον. Ο τοῦ	Σοφοκλέους	Δημοφῶν ἐρώμενος τὴν Αἶγα Νικὼ
[13, 92]	Αριστοτέλους γνώριμος, ἀπολογίαν ὑπὲρ τοῦ	Σοφοκλέους	Δημοχάρους πεποιηκότος τοῦ Δημοσθένους ἀνεψιοῦ.
[13, 82]	πόᾳ ὑπέστρωσεν, τὴν δὲ τοῦ	Σοφοκλέους	χλανίδα περιεβάλοντο. Μετ' οὖν τὴν
[13, 82]	ὁ παῖς ἁρπάσας τὸ τοῦ	Σοφοκλέους	χλανίδιον ᾤχετο, καταλιπὼν τῷ Σοφοκλεῖ
[13, 82]	τὴν ἀκολασίαν καταφρονηθῆναι. Καὶ ὁ	Σοφοκλῆς	ἀκούσας ἐποίησε εἰς αὐτὸν τὸ
[13, 79]	γλυκεροῦ στόματος. Αἰσχύλος τε καὶ	Σοφοκλῆς	ἀναφανδὸν ἔφασαν, ὃ μἐν Μυρμιδόσιν
[13, 61]	ἐν ταῖς τῶν φιλοσόφων Διαδοχαῖς.	Σοφοκλῆς	δ' ὁ τραγῳδιοποιὸς ἤδη γέρων
[13, 16]	ἐν οἷς τὴν αἰδῶ κατοικεῖν.	Σοφοκλῆς	δέ που περὶ τοῦ κάλλους
[13, 92]	ἐρρίφασιν ἐκ τῆς Αττικῆς. Καὶ	Σοφοκλῆς	δέ τις ψηφίσματι ἐξήλασε πάντας
[13, 51]	ἔσται λόγος. Ἀλλ' ὅ γε	Σοφοκλῆς	ἐν Ποιμέσιν ὅτι θαλλοφαγεῖ τὸ
[13, 5]	γε ταῖς τραγῳδίαις, ἔφη ὁ	Σοφοκλῆς	ἐπεὶ ἔν γε τῇ κλίνῃ
[13, 82]	τοῖς Ιστορικοῖς Υπομνήμασίν φησι ὅτι	Σοφοκλῆς	εὐπρεπῆ παῖδα ἔξω τείχους ἀπήγαγε
[13, 75]	Αἰσχύλος μέγας ὢν ποιητὴς καὶ	Σοφοκλῆς	ἦγον εἰς τὰ θέατρα διὰ
[13, 81]	ἄν. Γελάσας ἐπὶ τῷ Ερετριεῖ	Σοφοκλῆς	Οὐδὲ τόδε σοι ἀρέσκει ἄρα,
[13, 81]	βασιλεύς. ~Φιλομεῖραξ δὲ ἦν ὁ	Σοφοκλῆς,	ὡς Εὐριπίδης φιλογύνης. Ιων γοῦν
[13, 43]	καὶ ἤδη τελέως ἦν ὁμολογουμένη	σοφός,	εἰς τὴν ἀγορὰν λέγουσιν αὐτὴν
[13, 19]	θαυμάσιος εἴρηκε Χρύσιππος. ~Ο δὲ	σοφὸς	ἐκεῖνος Ζήνων, ὥς φησιν Αντίγονος
[13, 81]	ἢ Ερυθραῖος γραμμάτων ἐὼν διδάσκαλος	Σοφὸς	μὲν δὴ σύ γε εἶ,
[13, 82]	Βορρᾶς ὡμίλησεν. Σὺ δ' οὐ	σοφός,	ὃς τὸ Ερωτα ἀλλοτρίαν σπείρων
[13, 81]	πράσσοι} Τὰ μέντοι πολιτικὰ οὔτε	σοφὸς	οὔτε ῥεκτήριος ἦν, ἀλλ' ὡς
[13, 74]	μέγιστον ἀνθρώποις θεόν. Ον ὁ	σοφὸς	ὑμνῶν αἰεί ποτε Ανακρέων πᾶσίν
[13, 93]	εἰ μὴ ὡς ἀληθῶς τοῦ	σοφοῦ	Σωκράτους ἐστὶν συγγράμματα, ἐχαρίσθη δὲ
[13, 15]	τοῖς πίναξι, πρίν τι τῷ	σόφῳ	δοῦναι, αὐτοὶ καταρροφεῖτε κᾆθ' ἁλίσκεσθε
[13, 56]	νεωτέρας ἀλλὰ τῆς Σωκράτει τῷ	σοφῷ	συγγενομένης καίπερ τηλικοῦτον ἀξίωμα συνέσεως
[13, 37]	ἑταίραν οὖσαν τὴν Φωκαίδα τὴν	σοφωτάτην	καὶ> καλλίστην γενομένην εἶχε συστρατευομένην;
[13, 43]	εἶπε ταχέως ἀποφέρειν πρὸς τοὺς	σπανίζειν	ὁμολογουμένους ἁλῶν, τὴν χιόνα δ'
[13, 20]	ὅτι βασιλίσκους ἀντὶ βασιλέων τᾷ	Σπάρτᾳ	γεννᾶν προαιρεῖται. Εὐριπίδης τε ἔφη·
[13, 20]	Λέμβος ἱστορεῖ ὅτι κατὰ τὴν	Σπάρτην	θαυμάζεται μᾶλλον ἀνὴρ> ὁ κάλλιστος
[13, 71]	γένος καὶ δῆμον Αμύκλου καὶ	Σπάρτην,	ἰδίων ἁπτόμενος παθέων. Μίμνερμος δὲ
[13, 20]	ἡ καλλίστη, καλλίστας γεννώσης τῆς	Σπάρτης	τὰς γυναῖκας. Διὸ καὶ φασὶν
[13, 79]	ὁ Σαμίων τύραννος. ~Παρὰ δὲ	Σπαρτιάταις,	ὡς Αγνων φησὶ ὁ Ακαδημαικός,
[13, 3]	τῷ γήρᾳ. Εοικεν οῦν ὁ	Σπαρτιάτης	αἰδεῖσθαι γαμετὴν οὖσαν τὴν Ελένην,
[13, 84]	φύσιν δοκεῖ πεποιηκέναι Κλεώνυμος ὁ	Σπαρτιάτης	πρῶτος ἀνθρώπων εἰς ὁμηρείαν λαβών
[13, 20]	τὰ κάλλιστα προκρίνομεν; ἐπαινοῦντες τῶν	Σπαρτιατῶν	τὸ ἔθος τὸ γυμνοῦν τὰς
[13, 2]	ψήφισμα τοῦτο ἐγένετο τότε διὰ	σπάσιν	ἀνθρώπων, ὥστ' ἐξεῖναι καὶ δύο
[13, 82]	σοφός, ὃς τὸ Ερωτα ἀλλοτρίαν	σπείρων	λωποδύτην ἀπάγεις. ~Θεόπομπος δὲ ἐν
[13, 84]	Ἐν Δελφοῖς, φησίν, ἐν τῷ	Σπινατῶν	θησαυρῷ παίδές εἰσιν λίθινοι δύο,
[13, 12]	καὶ ἐν ταῖς δημοτελέσι δὲ	σπονδαῖς	ὡς ἐπίπαν ὁ Ερως τιμᾶται.
[13, 44]	μνᾶς πραξαμένη δὲ πέντε τὰς	σπονδὰς	ποοῦ καὶ στρῶσον ἡμῖν ἔνδον.
[13, 77]	εὐνομουμέναις πόλεσιν ἐπὶ τῆς Ελλἀδος	σπουδασθῆναι	τὸδε τὸ ἔθος. Κρῆτες γοῦν,
[13, 90]	καὶ τὴν κρίσιν ἐπιτελεῖσθαι μετὰ	σπουδῆς	λαμβάνειν τε τοὺ νικήσαντας ἇθλα
[13, 25]	ἔχων ἔχεις πως· ἡ θύρα	στ'	ἀνεῳγμένη. Εἷς ὀβολός· εἰσπήδησον· οὐκ
[13, 56]	τῷ Κρανείῳ. ~Αριστοτέλης δ' ὁ	Σταγιρίτης	οὐκ ἐξ Ἑρπυλλίδος τῆς ἑταίρας
[13, 50]	ὧν ὁ προειρημένος Απολλόδωρός φησι·	Σταγόνιον	καὶ Ἄνθις ἀδελφαί· αὗται Αφύαι
[13, 35]	πολλῆς, διώξας περὶ τοὺς ὀκτακοσίους	σταδίους.	Πλησίον δὲ τῆς κώμης γενόμενος
[13, 17]	καὶ καλὸν εἶναι νομιζόμενόν φησιν·	Στᾶθι	κἄντα, φίλος, καὶ τὰν ἐπ'
[13, 16]	μετρῶν ὀφθαλμόν, ὥστε τέκτονος παρὰ	στάθμην	ἰόντος ὀρθοῦται κανών. ~Λικύμνιος δ'
[13, 43]	γ' ἐν Αθήναις Καρικοῖς χρῆσθαι	σταθμοῖς;	Στρατοκλῆς δύ' ἐρίφους προῖκ' ἐδίδου
[13, 35]	βραδέως τὴν φιάλην εἶπεν πλησίον	στὰς	παρ' αὐτὴν· Ὦ Οδάτι, πάρειμι
[13, 14]	Ερως; Ετάραττε κἀκείνους γὰρ ἐμβάλλων	στάσεις,	ὅτ' ἦν μετ' αὐτῶν. Ως
[13, 61]	Θεωρίδος μνημονεύει λέγων ἔν τινι	στασίμῳ	οὕτως φίλη γὰρ ἡ Θεωρίς.
[13, 26]	ἤδη πιομένη, δέχεται δὲ καὶ	στατῆρα	και τριώβολον, προσίεται δὲ καὶ
[13, 26]	νεοττὸς καὶ νέα, ὑπὸ τῶν	στατήρων	ἦν ἀπηγριωμένη, εἶδες δ' ἂν
[13, 44]	μηδὲν ὠφέλημα, τὸν ὑπὸ τὰς	στέγας	τὸν κοῖλον Αργος δωρεὰν θέλοντ'
[13, 24]	μηδὲ δι' ὀπῆς κάτωθεν εἰσδῦναι	στέγης	μήδ' ἐν ἀχύροισιν εἰσενεχθῆναι τέχνῃ.
[13, 71]	υἱὸς ἀνήγαγεν Οἰάγροιο Αγριόπην Θρῇσσαν	στειλάμενος	κιθάρην Αιδόθεν ἔπλευσεν δὲ κακὸν
[13, 51]	χιμαίρᾳ προσφέρων νεοσπάδα εἶδον στρατὸν	στείχοντα	παραλίαν ἄκραν. Μνημονεύει τῆς Ναννίου
[13, 71]	τὴν ὁ μελιχρὸς ἐφωμίλησεν Ανακρέων	στελλομένην	πολλαῖς ἄμμιγα Λεσβιάσι φοίτα δ'
[13, 44]	μίαν. Επειτεν αὐταῖς ἐπί τινος	στενῆς	ὁδοῦ κακὸς παλαιστὴς ἐνέτυχέν τις
[13, 44]	δυνάμενος τότε παρελθεῖν ῥᾳδίως, ἀλλὰ	στενοχωρῶν	εἶπεν Ὦ τρισάθλιε ὀνηλάτ' εἰ
[13, 24]	χάριν. Ελλάδος ἔγωγε τῆς ταλαιπώρου	στένω,	Κυδίαν ναύαρχον ἐξεπέμψατο. Επιτιμᾷ δὲ
[13, 24]	πορνείοισιν, ἃς ἔξεσθ' ὁρᾶν εἰληθερούσας,	στέρν'	ἀπημφιεσμένας, γυμνὰς ἐφεξῆς τ' ἐπὶ
[13, 59]	τοὺς χιτωνίσκους γυμνά τε τὰ	στέρνα	ποιήσας τοὺς ἐπιλογικοὺς οἴκτους ἐκ
[13, 76]	οὐδεμίαν κατακητος ὥραν, ἅθ' ὑπὸ	στεροπᾶς	φλέγων Θρηίκιος βορέας, ἀίσσων παρὰ
[13, 47]	ἡττώμενον Θάρρει, παιδίον· οὐ γὰρ	στεφανίτης	ὁ ἀγών ἐστιν, ἀλλ' ἀργυρίτης.
[13, 49]	συμποσίῳ διὰ τίνα αἰτίαν οἱ	στέφανοι	κρήμνανται, εἶπεν Ὅτι φυχαγωγοῦσιν. Μαστιγίου
[13, 83]	εὑρέθη διὰ τὸν τοῦ θεοῦ	στέφανον	ἀνῃρημένη. ~Ορᾶτε οὖν καὶ ὑμεῖς,
[13, 90]	ἕως τοῦ ἱεροῦ παραγίνεσθαι. Τὸν	στέφανον	δ' αὐτοῖς δίδοσθαι μυρρίνης ἱστορεῖ
[13, 84]	συγκατακλεισθῆναι καὶ τῆς ὁμιλίας καταλιπεῖν	στέφανον.	φωραθέντος δ' αὐτοῦ τὸν θεὸν
[13, 83]	ὄντι καλῷ Ονόμαρχος ἔδωκεν, φησί,	στέφανον	{χρυσοῦν} δάφνης, Εφεσίων ἀνάθημα. Οὗτος
[13, 83]	Φάυλλος παρχήσιον ἀργυροῦν Φωκαέων καὶ	στέφανον	χρυσοῦν κιττοῦ Πεπαρηθίων. Αὕτη δέ,
[13, 83]	Φαρσαλίᾳ τῇ Θεσσαλίδι ὀρχηστρίδι δάφνης	στέφανον	χρυσοῦν Φιλόμηλος ἔδωκε, Λαμψακηνῶν ἀνάθημα.
[13, 87]	βασιλέως τριακοσίας εἵκοσι ἐννέα, ἄνδρας	στεφανοπλόκους	ἕξ καὶ τεσσαράκοντα ὀψοποιοὺς διακοσίους
[13, 89]	τῇ θεῷ εἶκαστο τὴν μορφήν.	Στεφανόπωλις	δ' ἦν καὶ αὐτὴν ἐξέδωκε
[13, 6]	τοιαῦται οἵας Εὔβουλός φησι ἐν	Στεφανοπώλισιν	Μὰ Δι' οὐχὶ περιπεπλασμέναι ψιμυθίοις
[13, 65]	διαιτητῶν γενομένων φίλων Φρυνίων καὶ	Στέφανος	ὁ ῥήτωρ· ὃς καὶ τὴν
[13, 65]	δὲ ἡ ἑταίρα ἐρωμένη ἦν	Στεφάνου	τοῦ ῥήτορος, Λυσίου δὲ τοῦ
[13, 50]	προσαγορευομένην· Ἀπειρῆσθαι τε πᾶσι μὴ	στεφανοῦν	Ἅρπαλον, ἐὰν μὴ καὶ Γλυκέραν
[13, 68]	φάσκων ἀπειρηκέναι τὸν Αρπαλον μὴ	στεφανοῦν	ἑαυτόν, εἰ μή τις στεφανώσειε
[13, 43]	δύο Χῖα, Θάσια τέτταρα, μύρον,	στεφάνους,	τραγήματ' ἔριφον, ταινίας, ὄψον, μάγειρον,
[13, 68]	στεφανοῦν ἑαυτόν, εἰ μή τις	στεφανώσειε	καὶ τὴν πόρνην. Εστησέν τε
[13, 50]	Ἅρπαλον, ἐὰν μὴ καὶ Γλυκέραν	στεφανῶσιν.	Ἐν Ῥωσσῷ δὲ καὶ εἰκόνα
[13, 23]	τοὺς εἰσιδόντας. Κοιλίαν ἁδρὰν> ἔχει·	στηθί'	ἔστ' αὐταῖσι τούτων ὧν ἔχουσ'
[13, 95]	τοῦτον τὸν κάπηλον ὡς περὶ	στήλην	διαφθείρονται. οσοῦτοι δὲ ἐπὶ τὴ
[13, 25]	εἰς ὅ μὴ προσῆκον ἦν,	στῆσαι	πριάμενόν τοι γυναῖκας κατὰ τόπους
[13, 24]	παλαιᾷ, μεσοκόπῳ, πεπαιτέρᾳ· μὴ κλίμακα	στησάμενον	εἰσβῆναι λάθρᾳ μηδὲ δι' ὀπῆς
[13, 56]	τοῦ υἱοῦ γυναικὶ συνῆν, ὡς	Στησίμρροτος	ὁ Θάσιος ἱστορεῖ, κατὰ τοὺς
[13, 75]	παρθένων ἁ ξανθὰ Μεγαλοστράτα. Καὶ	Στησίχορος	δ' οὐ μετρίως ἐρωτικὸς γενόμενος
[13, 91]	καὶ οὐδ' ταῦτ' ἐκ τῶν	Στησιχόρου,	σχολῇ γάρ, ἀλλ' ἐκ τῆς
[13, 9]	Νεοπτολέμῳ ἔφη οὐ σύμφορον νέα	στι	πρεσβύτῃ γυνή. Ωσπερ γὰρ ἄκατος
[13, 25]	τρόπον. Εξῆλθες· οἰμώζειν λέγ' ἀλλοτρία	στί	σοι. Καὶ Ασπασία δὲ ἡ
[13, 95]	καὶ ὡς ἠνεχυράσθη οἰκέτης αὐτοῦ	στιγματίασ,	καὶ πολλὰ ἄλλα κατειπὼν αὐτοῦ
[13, 88]	Καὶ σώματος μὲν ὄψεις κατειργάζετο	στίλβοντα	λευκῷ χρώματι διαπρεπῆ αἰδὼς δ'
[13, 46]	αὐτήν, ἐφη, ἔχομεν αἰτίαν, ὦ	Στίλιπων.	Σέ τε γὰρ λέγουσιν διαφθείρειν
[13, 46]	ἀπαντήσεις ἦσαν. Κατηγοροῦντος γοῦν ποτε	Στίλπωνος	Γλυκέρας παρὰ πότον ὡς διαφθειρούσης
[13, 70]	παιδείαν ἐπέραστος ἦν, ἠκροᾶτο δὲ	Στίλπωνος	τοῦ φιλοσόφου. Βιλιστίχη δ' ἡ
[13, 27]	τὴν νὺκτα κοιμᾶσθαι. Βαβαί, ἡ	στιφρότης,	τὸ χρῶμα, πνεῦμα, δαίμονες. Τὸ
[13, 48]	νόμος ἴσος ἐγράφη καὶ ὅμοιος,	στίχων	τριακοσίων εἴκοσι τριῶν. ~Καλλίστιον δὲ
[13, 83]	καλῷ συγγενόμενον τὰ Συβαριτῶν ἀναθήματα,	στλεγγίδια	χρυσᾶ τέσσαρα. Τῇ Δεινιάδου δὲ
[13, 83]	ταύτην ἐν Δελφοῖς ἐν τῇ	στοᾳ.	Εν δὲ τῷ αὐτῷ συγγράμματι
[13, 38]	κατασκευάσαι δὲ Σικυωνίοις τὴν προκειμένην	στοάν.	Ηρα δὲ καὶ Λεαίνης καὶ
[13, 15]	ἀποβλέψας εἰς τοὺς τὰ τῆς	στοᾶς	αἱρουμένους τὰ Ερμείου τοῦ Κουριέως
[13, 38]	περὶ τῆς ἐν Σικυῶνι Ποικίλης	Στοᾶς	θυγατέρα μὲν εἶναι Κλεάνδρος Αθηναίου,
[13, 15]	τῶν Ιάμβων προειπών· Ακούσατ' ὦ	στοίακες,	ἔμποροι λήρου λόγων ὑποκριτῆρες, οἳ
[13, 35]	ἅρματι τὸν ἁρματηλάτην προῆγεν ἐνδεδυκὼς	στολὴν	Σκυθικήν. Καὶ παρελθὼν εἰς τὴν
[13, 23]	ἵνα θεωρώσ' οἱ παρόντες τὸ	στόμ'	ὡς κομψὸν φορεῖ. Ἂν δὲ
[13, 29]	ἡδέως· ἐφίλησεν οὐχὶ συμπιέσασα τὸ	στόμα	ὥσπερ πολέμιον, ἀλλὰ τοῖσι στρουθίοις
[13, 27]	αἰσχροεπῶν· ἔα ἐπαρίστερ' ἐν τῷ	στόματι	τὴν γλῶσσαν φορεῖς κατὰ τὴν
[13, 79]	ἔφη Μηρῶν ἱμειρων καὶ γλυκεροῦ	στόματος.	Αἰσχύλος τε καὶ Σοφοκλῆς ἀναφανδὸν
[13, 81]	ἐγγυτέρω τὴν κύλικα τοῦ ἑαυτοῦ	στόματος	ἤγεν, ἵνα δὴ ἡ κεφαλὴ
[13, 44]	ἐδοκίμαζον, τάλαν, ἄνθρωπον ἄχρι τοῦ	στόματος	ἠσβολωμένον· διὰ τοῦθ' ὑπέμεινα πολὺ
[13, 81]	Ελλησιν εὖ εἰρῆσθαι πορφυρέου ἀπὸ	στόματος	ἰεῖσα φωνὰν παρθένος, οὐδ' ὁ
[13, 74]	ποτε Ανακρέων πᾶσίν ἐστιν διὰ	στόματος.	Λέγει οὖν περὶ αὐτοῦ καὶ
[13, 43]	αὑτῆς εἶπε πρὸς ἐραστήν τινα	στραγγευόμενον	ὁρῶσα περὶ τὰς συμβολάς· Στρατοκλῆς
[13, 10]	ἡ ἐπ' Αἴγυπτον δὲ Καμβύσου	στρατεία,	ὥς φησι Κτησίας, διὰ γυναῖκα
[13, 10]	τῇ μητρὶ ἐπ' Αἴγυπτον ποιήσασθαι	στρατείαν.	Δοῦρις δ' ὁ Σάμιος καὶ
[13, 32]	δὴ ἐπἱ τὴν Ελλάδα τὴν	στρατείαν	ἦγεν ὁ Περσής, ὡς καὶ
[13, 3]	Ελένην, ὑπερ ἧς καὶ τὴν	στρατείαν	ἤθροισεν διόπερ φυλάτταται τὴν πρὸς
[13, 18]	ἔχει τι θάτερον· ἢ γὰρ	στρατεύειν	ἐπινοεῖν μοι φαίνεται καὶ πάντα
[13, 4]	μέρος αὐτὰς εἶχεν, ὡς ἂν	στρατευόμενος	καὶ κατἀ διάφορα γιγνόμενος χωρία
[13, 56]	ἀπὸ Πύρρου τοῦ ἐπ' Ἰταλίαν	στρατεύσαντος,	ἐρωμένη ἦν Τίγρις ἡ Λευκαδία·
[13, 14]	οὓς> δεῖ γε πρῶτον μὲν	στρατευτικωτάτους	εἶναι πονεῖν τε δυναμένους τοῖς
[13, 81]	Περικλῆς ποιεῖν μέν με> ἔφη,	στρατηγεῖν	δ' οὐκ ἐπιστασθαι. Αρ' οῦν
[13, 81]	ὑπηγάγετο τὸν παῖδα, Μελετῶ, εἶπεν,	στρατηγεῖν,	ὦ ἄνδρες ἐπειδήπερ Περικλῆς ποιεῖν
[13, 81]	κατ' ὀρθόν μοι πέπτωκεν τὸ	στρατήγημα	Τοιαῦτα πολλὰ δεξιῶς ἔλεγέν τε
[13, 38]	ἀποδεῖξαι βασιλίδα. ~Τιμόθεος δ' ὁ	στρατηγήσας	Αθηναίων ἐπιφανῶς ἑταίρας ἦν υἱὸς
[13, 81]	συνήντησα, ὅτε ἔπλει εἰς Λέσβον	στρατηγός,	ἀνδρὶ παιδιώδει παρ' οἶνον καὶ
[13, 89]	δῶρον ὁ τῶν Αἰγυπτίων βασιλεὺς	Στρατίρᾳ	τῇ βασιλέως γυναικί. Θεόπομπος δὲ
[13, 48]	Απομνημονευμάτων Γνάθαιναν, φησί, δύο ἐμισθώσαντο,	στρατιώτης	καὶ μαστιγίας· ἀναγωγότέρον οὖν τοῦ
[13, 42]	προσβολῆς οὔσης ποτέ. Ο δ'	στρατιώτης	ὑπό τι δὴ> σκυθρωπάσας ἀπέπεμψε
[13, 44]	ζωγρεῖς, γύναι, φήσ' ἕνεκα τοῦ	στρατιωτικοῦ·	μνᾶς πραξαμένη δὲ πέντε τὰς
[13, 48]	καὶ μαστιγίας· ἀναγωγότέρον οὖν τοῦ	στρατιώτου	λάκκον αὐτὴν εἰπόντος Πῶς; ἔφησεν·
[13, 65]	Νεραίας. Η δε Νέαιρα ἦν	{Στρατοκλείδου}	ἐρωμένη Ξενοκλείδου τοῦ ποιητοῦ καὶ
[13, 70]	οὐδὲν ἐξειποῦσα ἐναπέθανεν ταῖς βασάνοις.	Στρατοκλῆς	δ' ὁ ῥήτωρ εἶχε τὴν
[13, 43]	ἐν Αθήναις Καρικοῖς χρῆσθαι σταθμοῖς;	Στρατοκλῆς	δύ' ἐρίφους προῖκ' ἐδίδου τοῖς
[13, 43]	στραγγευόμενον ὁρῶσα περὶ τὰς συμβολάς·	Στρατοκλῆς	ἐπ' ἐρίφοις, φησί, χειμῶνας ποιεῖ.
[13, 65]	μετὰ καὶ ἄλλων ἑταιρῶν, Αντείας,	Στρατόλας,	Αριστοκλείας, Φίλας, Ισθμιάδος, Νεραίας. Η
[13, 88]	αἵ μέν αὐτῶν εἰς ἀπείροντα	στράτον	ἀνθέων ἄλογχον ἐστράτευσαν, ἡδοναῖς θηρώμενου
[13, 51]	θαλλὸν χιμαίρᾳ προσφέρων νεοσπάδα εἶδον	στρατὸν	στείχοντα παραλίαν ἄκραν. Μνημονεύει τῆς
[13, 37]	Βιλιστίχην, ἔτι δὲ Αγαθόκλειαν καὶ	Στρατονίκην	ἧς τὸ μέγα μνημεῖον ὑπῆρχεν
[13, 35]	τοῦ Τανάιδος {καὶ} διαλαθὼν τὴν	στρατοπεδείαν	διέβη μετὰ μόνου τοῦ ἁρματηλάτου
[13, 35]	οἱ γάμοι συντελεῖσθαι. Ὃ δὲ	στρατοπεδεύων	ἐπὶ τοῦ Τανάιδος {καὶ} διαλαθὼν
[13, 55]	Σικελικοῦ φρουρίου εἶναι τήν Λαίδα.	Στράττις	δ' ἐν Μακεδόσιν ἢ Παυσανίᾳ
[13, 62]	αὐτῷ θυγάτριον. Μνημονεύει δ' αὐτῆς	Στράττις	ἐν τούτοις Καὶ τὴν Λαγίσκαν
[13, 40]	ἀπέκτεινε τὰς τῆς Δημοῦς θεραπαίνας	στρεβλῶν.	~Περὶ δὲ τοῦ εἰρημένου τῆς
[13, 24]	ᾗ τις ἥδεται, λεπτῇ, παχείᾳ,	στρογγύλῃ,	μακρᾷ, ῥικνῇ, νέᾳ, παλαιᾷ, μεσοκόπῳ,
[13, 29]	στόμα ὥσπερ πολέμιον, ἀλλὰ τοῖσι	στρουθίοις	χανοῦσ' ὁμοίως· ἧς ἐπαρεμυθήσατο ἐποίησέ
[13, 65]	ὃς καὶ τὴν Νεαίρας θυγατέρας	Στρυμβήλην	τὴν ὕστερον Φανὼ κληθεῖσαν ὡς
[13, 41]	Μανία· Γνάθαινα δ' εἰς τὰ	στρώμαθ'	ὅτι προίετο, ἐνουθετήθη τοῦτό πως
[13, 52]	ὁδοῦ πρὸς Αερόπην ἐλθοῦσα πέμψαι	στρώματα	αὐτὴν κέλευε, φησί, καὶ παρ'
[13, 88]	ἄνθη· Ἀνθηροῦ τέκνα ἔαρος πέριξ	στρώσαντες.	Εν δὲ Κενταὺρῳ, ὅπερ δρᾶμα
[13, 44]	πέντε τὰς σπονδὰς ποοῦ καὶ	στρῶσον	ἡμῖν ἔνδον. Ἣ δ' ἐπιδέξιον
[13, 71]	δαίμων, Εὐριπίδη, εὕρετ' ὄλεθρον, Αμφιβίου	στυγνῶν	ἀντιάσαντι κυνῶν. Ανδρα δὲ τὸν
[13, 36]	ἔλαβεν ὁ Εὔξενος γυναῖκα καὶ	στυνῴκει	μεταθέμενος τοὔνομα Αριστοξένην. Καὶ ἔστι
[13, 45]	δ' Εὐριπίδης τὴν τόλμαν αὐτῆς	Σὺ	γάρ, ἔφη, τίς εἶ γύναι;
[13, 81]	ἐὼν διδάσκαλος Σοφὸς μὲν δὴ	σύ	γε εἶ, ὦ Σοφόκλεις, ἐν
[13, 25]	ὅ γε Φιλήμων οὕτως φησί·	Σὺ	δ' εἰς ἃπαντας εὗρες ἀνθρώπους,
[13, 49]	Ἀφροδίσιον εἶ Πραξιτέλους· Ἣ δὲ	Σὺ	δ' Ἔρως Φειδίου. ~Ἐπεὶ δὲ
[13, 17]	παῖ παρθένιον βλέπων, δίζημαί σε,	σὺ	δ' οὐ κλύεις, οὐκ εἰδὼς
[13, 82]	δὲ φιλοῦντι ἑταίραν Βορρᾶς ὡμίλησεν.	Σὺ	δ' οὐ σοφός, ὃς τὸ
[13, 11]	τις προσέθηκε τῶν Εὐριπίδου τάδε·	Σὺ	δ' ὦ τύραννε θεῶν τε
[13, 21]	καπηλείῳ κωλῦσαι εἰς Αρειον πάγον.	Σὺ	δὲ, ὦ σοφιστά, ἐν τοῖς
[13, 11]	καλὰ ἢ τοῖς ἐρῶσιν ὧν	σὺ	δημιουργὸς εἶ μοχθοῦσι μόχθους εὐτυχῶς
[13, 21]	ὁ Κύνουλκος ταυτὶ καὶ τολμᾶς	σὺ	λέγειν, οὐ ῥοδοδάκτυλος οὖσα» κατὰ
[13, 8]	Φιλοπάτορι γεγάμηκε δήπου. Β. Τὶ	σύ	λέγεις ἀληθινῶς γεγάμηκεν, ὃν ἐγὼ
[13, 55]	καὶ ὀνειδιζόμενος ὑπὸ οἰκέτου, ὅτι	Σὺ	μὲν αὐτῇ τοσοῦτον ἀργύριον δίδως,
[13, 29]	ἑταιρείας ἑταίρα τοὔνομα προσηγορεύθη. Καὶ	σὺ	νῦν οὐχ ὡς λέγεις πόρνης,
[13, 14]	ἐν Διθυράμβῳ φησίν· Τί φῄς;	σὺ	ταυτὶ προσδοκᾷς πείσειν ἐμέ, ὡς
[13, 30]	προσβάλῃ βορᾷ, διδόναι νόμιζ' αὐτὸν	σὺ	τῆς νυκτὸς λόγον. Τὰ αὐτὰ
[13, 42]	φησὶ, λυποῦ, φίλατε· οὐ γὰρ	σὺ	φεύγων ἀπέβαλες τὴν ἀσπίδα, μὰ
[13, 52]	Ὠκίμου δὲ τῆς έμῆς, ὡς	σὺ	φής, Κύνουλκε, καὶ Ὑπερείδης μέμνηται
[13, 48]	ἔν τινι κονιάματι, Καὶ γὰρ	σύ,	φησί, σαυτὸν ἐδωκας οὗ ψῆφοι
[13, 45]	ξένῳ τινί; Περίμενε τοίνυν καὶ	σύ,	φησίν, ἕως ἂν οὐ βινητιάσω,
[13, 25]	ὑφήρπασεν· ἀλλ' εὐθὺς ὡς βούλει	σὺ	χὢν βούλει τρόπον. Εξῆλθες· οἰμώζειν
[13, 83]	κόμην, ὄντι καλῷ συγγενόμενον τὰ	Συβαριτῶν	ἀναθήματα, στλεγγίδια χρυσᾶ τέσσαρα. Τῇ
[13, 44]	λέγων, ἑτέρῳ τρόπῳ μὲν μὴ	συγγεγενῆσθαι	μηδενί, ἑξῆς καθιππάσθαι, δ' ὑπ'
[13, 21]	Γοργίου τοῦ Αθηναίου, πάντων τούτων	συγγεγραφότων	περὶ τῶν Αθήνησι Εταιρίδων. Ὢ
[13, 35]	βασιλείας δυνάστας καὶ φίλους καὶ	συγγενεῖς	ἐποιεῖτο τοὺς γάμους, οὐ προειπῶν
[13, 56]	ἀλλὰ τῆς Σωκράτει τῷ σοφῷ	συγγενομένης	καίπερ τηλικοῦτον ἀξίωμα συνέσεως καὶ
[13, 83]	ἀποκερουμένῳ τὴν κόμην, ὄντι καλῷ	συγγενόμενον	τὰ Συβαριτῶν ἀναθήματα, στλεγγίδια χρυσᾶ
[13, 29]	ἀστῆς, ἐρήμου δ' ἐπιτρόπου καὶ	συγγενῶν,	ἦθός τι χρυσοῦν πρὸς ἀρετὴν
[13, 7]	ἐκείνην μέλι οἳ μέν γε	συγγνώμην	ἔχουσ' ἀδικούμενοι, αὗται δ' ἀδικοῦσαι
[13, 77]	ἐν τῳ περὶ τῆς πατρίδος	συγγράματι.	~Ιερώνυμος δ' ὁ περιπατητικὸς περισπουδάστους
[13, 93]	ἀληθῶς τοῦ σοφοῦ Σωκράτους ἐστὶν	συγγράμματα,	ἐχαρίσθη δὲ αὐτῷ ὑπὸ Ξανθίππης
[13, 37]	ἐν τῷ περὶ Ενδόξων Ανδρῶν	συγγράμματι·	Αβρότονον Θρηίσσα γυνή γένος· ἀλλὰ
[13, 83]	στοᾳ. Εν δὲ τῷ αὐτῷ	συγγράμματι	Θεόπομπος φιλογύναιον μέν φησι γεγονέναι
[13, 21]	τῷ περὶ Δημητρίου τοῦ Φαληρέως	συγγράμματι,	τὸ κύριον αὐτῆς ὄνομα φάσκων
[13, 81]	τοῦ παιδὸς εἶπε πρὸς τὸν	συγκατακείμενον	Ὡς καλῶς Φρύνιχος ἐποίησεν εἴπας
[13, 84]	φασι τῶν θεωρῶν ἐπιθυμήσαντά τινα	συγκατακλεισθῆναι	καὶ τῆς ὁμιλίας καταλιπεῖν στέφανον.
[13, 86]	συναισθόμενος εἰσείλκυσε τὴν παιδίσκην καὶ	συγκατέκλεισε	τῷ Περσαίῳ. Οἶδα δὲ καὶ
[13, 26]	Γεροντομανίᾳ καὶ ἄλλας ἑταίρας αὐτῇ	συγκατελέγει	δὶα τούτων· Τὴν ἐκ Κορίνθου
[13, 64]	εἰς τὀ τῆς Αρτέμιδος ἱερὸν	συγκατέφυγεν	καὶ ἀποκτεινάντων αὐτὸν ἐκείνων ἡ
[13, 2]	περὶ Εὐγενείας Εἰ μὴ ἄρα	συγκεχωρημένον	κατὰ ψήφισμα τοῦτο ἐγένετο τότε
[13, 85]	τὸν Κοίρανον, ὡσεὶ συνεκφερόντων καὶ	συγκηδευόντων	τὸν ἄνθρωπον. Ο δ' αὐτὸς
[13, 95]	λαμβάνων οὐκ ἀποδίδωσι, δικάζονται αὐτῷ	συγκλείσαντες	τὰ καπηλεῖα, οἱ δὲ γείτονες
[13, 87]	ἑλενίων ἔπι, ἴων τε μελανόφυκκα	συγκλῶσαι	πτερὰ κρόνον θ' ὃς ἡλιῶδες
[13, 63]	ἔχων ὡς καὶ αὐτὴν ἀγανακτήσασαν	συγκοιμᾶσθαι	τῷ Κνωσίωνι. ~Μυρρίνην δὲ τὴν
[13, 3]	τῆς Ιλιάδος Ομηρος ἐποίησε Μενελάῳ	συγκοιμωμένην	παλλακίδα, πᾶσι δοὺς γυναῖκας. Κοιμῶνται
[13, 49]	χρησαμένου καὶ λεγοντος θέλειν ταῦτα	συγκόψαι,	ἄλλα δἐ κατασκευάσαι, Ἀπολεῖς, ἔφη,
[13, 55]	δὲ προῖκα Διογένει τῷ κυνὶ	συγκυλίεται»	ἀπεκρίνατο Ἐγὼ Λαίδι χορηγῶ πολλά,
[13, 80]	πρὸς τὸν Ζήνωνα ἔπεισεν αὐτὸν	συγκωμάσαι	αὑτῷ πρὸς Αριστοκλέα τὸν κιθαρῳδόν,
[13, 72]	~Εν τούτοις ὁ Ερμησιάναξ σφάλλεται	συγχρονεῖν	οἰόμενος Σαπφὼ καὶ Ανακρέοντα, τὸν
[13, 69]	ποτε τὸν χαρίεντα περιστέλλουσα Χάραξον	σύγχρους	ὀρθινῶν ἥψαο κισσυβίων Σαπφῷαι δὲ
[13, 14]	εὐαίωνι τύχᾳ, τὸ δ' ἐπὶ	συγχύσει	βιοτᾶς. Ο δ' αὐτὸς ποιητὴς
[13, 64]	ἡμέρας παρῃτήσατο εἰς σκέψιν καὶ	συγχωρησάσης	νυκτὸς ἔφυγεν εἰς Εφεσον. Μαθοῦσα
[13, 2]	καλουμένου (οἱ χρόνοι γὰρ οὐ	συγχωροῦσιν)	ἀλλὰ τοῦ τρίτου ἀπ' ἐκείνου.
[13, 62]	τὴν Ισοκράτους παλλακὴν ἰδεῖν με	συκάζουσαν	εὐναίαν ἔτι, τόν τ' αὐλοτρύπην
[13, 6]	περιπεπλασμέναι ψιμυθίοις οὐδ' ὥσπερ ὑμεῖς	συκαμίνῳ	τὰς γνάθους κεχριμέναι. Κἂν ἐξίητε
[13, 66]	Αρχίλοχος περὶ αὐτῆς ἐν τούτοις	Συκῆ	πετραίη πολλὰς βόσκουσα κορώνας, εὐήθης
[13, 94]	ἂν ῥᾳδίως αὐτὸν ἑτέραν ταύτῆς	συκοφαντωδεστέραν	ἐξευρεῖν. Οὗτος γάρ, ὦ ἄνδρες
[13, 23]	πρὸς τὸ κέρδος καὶ τὸ	συλᾶν	τοὺς πέλας πάντα τἄλλ' αὐταῖς
[13, 83]	~Θεόπομπος δὲ ἐν τῷ περὶ	συληθέντων	ἐκ Δελφῶν Χρημάτων Ασώπιχόν φησι
[13, 67]	ὁ τῶν Αλεξάνδρου πολλὰ χρημάτων	συλήσας	καὶ καταφυγὼν εἰς Αθήνας ἐρασθεὶς
[13, 64]	μηνύουσα τὴν ἐπιβουλήν. Ὃ δὲ	συλλαβών	καὶ προσποιηθεὶς περὶ ὧν λέγει
[13, 64]	ῥάκια λαβοῦσα θεραπαινίδος τῆς τυχούσης	συλληφθεῖσα	ἀπήχθη μετὰ τῶν ἄλλων αἰχμαλώτων
[13, 86]	διαλεκτικοὶ συνελθόντες εἰς πότον περὶ	συλλογισμῶν	διαλέγοιντο ἀλλοτρίως ἂν αὐτοὺς ὑπολάβοι
[13, 95]	εἰς τὸν Ανδρίαν πλεῖν τούτῳ	συμβάλλειν.	Πολὺ γὰρ μᾶλλον ἃ ἂν
[13, 47]	Τῶν δὲ πινόντων παρ᾽ αὐτῇ	συμβαλλομένων	εἰς βολροφακῆν καὶ τῆς παιδίσκης
[13, 23]	πυρρὰς ἔχει τις· ζωγραφοῦσιν ἀσβόλῳ.	Συμβέβηκ'	εἶναι μέλαιναν· κατέπλασεν ψιμυθίῳ. Λευκόχρως
[13, 82]	Οἷα δὲ εἰκὸς διαλαληθέντος τοῦ	συμβεβηκότος	Εὐριπίδης πυθόμενος καὶ ἐπιτωθάζων τὸ
[13, 93]	ὁ ῥήτωρ ἐν τοῖς τῶν	Συμβολαίων	λόγοις ὃν ἐκ τῶν φερομένων
[13, 43]	τινα στραγγευόμενον ὁρῶσα περὶ τὰς	συμβολάς·	Στρατοκλῆς ἐπ' ἐρίφοις, φησί, χειμῶνας
[13, 1]	βασιλεῦ, τὸν ταῦτα ἀποδεξόμενον ἀπὸ	συμβόλων	τε πολλάκις δεδειπνηκέναι καὶ περὶ
[13, 24]	τούτων σκευοποιοῦσι τῶν τεχνῶν. ~Διὸ	συμβουλεύς	σοι, Θετταλὲ ποικιλόδιφρε, τὰς ἐπὶ
[13, 10]	γενόμενος τῷ δεκάτῳ ἔτει Φιλίππου	συμμαχήσαντος	πέρας ἔσχεν τότε γὰρ εἷλον
[13, 27]	ὧδ' ἐμόγησαν ἐλπίδες ὥστ' ἐχθρῶν	συμμαχίαν	καλέσαι, φησὶν ὁ Καλλίμαχος. Οὐ
[13, 74]	ἔς τ' ἄν ὕδωρ οἴνῳ	συμμιγνύμενον	κυλίκεσσι παῖς διαπομπεύῃ, προπόσεις ἐπιδέξια
[13, 73]	γαῖαν Αφροδίτης ὕπο. Οταν δὲ	συμμιχθῆτον	ἐς ταὐτὸν δύο, φύουσιν ἡμῖν
[13, 72]	βάλλων χρυσοκόμης Ερως νήνι ποικιλισαμβάλῳ	συμπαίζειν	προκαλεῖται. ἥ δ' (ἐστὶν γὰρ
[13, 32]	εὔχηται περὶ μεγάλων τῇ Αφροδίτῃ,	συμπαραλαμβάνεσθαι	πρὸς τὴν ἱκετείαν τὰς ἑταίρας
[13, 42]	Εἰς τὸν πότον> δ' ἧν	συμπαρειληφώς	τινας ἐκ τῆς πόλεως τῶν
[13, 49]	πρὸς αὐτὴν καὶ φαμένου πολλαῖς	συμπεπλέχθαι,	καθ' ὑπόκρισιν έσκυθρώπαων. Ἐπερωτήσαντος δὲ
[13, 35]	δ' αὐτὸ τοῦτο κἀκείνῳ πάθος	συμπεσεῖν	πρὸς αὐτὴν. Διετέλουν οὖν ἀλλήλων
[13, 36]	τῇ παιδὶ Πέττα. Τούτου δὲ	συμπεσόντος	καὶτοῦ πατρὸς ἀξιοῦντος ὡς κατὰ
[13, 29]	ὑμῶν, ἐκολάκευσεν ἡδέως· ἐφίλησεν οὐχὶ	συμπιέσασα	τὸ στόμα ὥσπερ πολέμιον, ἀλλὰ
[13, 45]	τὸν βασιλέα Πτολεμαῖον· εἰώθει δὲ	συμπίνειν	αἰεὶ αὐτῷ. Λέγει δ' οὖν
[13, 86]	ἐποίουν. Τῶν φιλοσόφων δέ τις	συμπίνων	ἡμῖν εἰσελθούσης αὐλητρίδος καὶ οὔσης
[13, 49]	μετ' ἐραστοῦ, έπεισελθούσης εἰς τὸ	συμπόσιον	Γλυκέρας καὶ τοῦ ἐραστοῦ αὐτῆς
[13, 35]	Οδάτιν ὁ πατὴρ εἰς τὸ	συμπόσιον	εἶπεν ἀκουόντων τῶν συνδείπνων· Ημεῖς,
[13, 42]	ὁ σοὶ χρήσας τότε. Εν	συμποσίῳ	δ' ὥς φασι, παρὰ τῇ
[13, 49]	ἔφη. Ζητουμένου δὲ ἔν τινι	συμποσίῳ	διὰ τίνα αἰτίαν οἱ στέφανοι
[13, 74]	Ανακρείοντα Τέως εἰς Ελλάδ' ἀνῆγεν,	συμποσίων	ἐρέθισμα, γυναικῶν ὴπερόπευμα, αὐλῶν ἀντίπαλον,
[13, 86]	Περσαίου τοῦ Κιτιέως ἐν τοῖς	Συμποτικοῖς	Υπομνήμασιν βοῶντος καὶ λέγοντος περὶ
[13, 22]	φησὶν ἐν Αγροίκῳ, τῷ τρέφοντι	συμφορά·	εὐφραίνεται γὰρ κακὸν ἔχων οἴκοι
[13, 9]	ποιητοῦ παραινέσαντος αὐτοῖς οὔ τοι	σύμφορόν	ἐστι γυνὴ νέα ἀνδρὶ γέροντι
[13, 9]	Θεόφιλος δὲ Νεοπτολέμῳ ἔφη οὐ	σύμφορον	νέα στι πρεσβύτῃ γυνή. Ωσπερ
[13, 78]	καὶ τὸ πρὸς ἀλλήλους ἑταιρισκὸν	συμφρονῆσαν	πολλὰς τυραννίδας καθεῖλεν. Παιδικῶν γὰρ
[13, 67]	μεγάλῳ καὶ παντοίοις ὀργάνοις καὶ	συμφωνίαις	παρέπεμπε τὸ σῶμα. Δικαίαρχος δ'
[13, 34]	ἔστερξε καὶ πλεύσας εἰς Ελλήσποντον	σύν	Αξιόχῳ, ὃς ἦν αὐτοῦ τῆς
[13, 3]	δὲ περιπαθὴς γενομένη τὴν Κασσάνδραν	σὺν	αὐτῷ τῷ Αγαμέμνονι ἀποκτείνει, ἣν
[13, 81]	χειρὶ ἐφίλησεν. Επικροτησάντων δὲ πάντων	σύν	γέλωτι καὶ βοῇ ὡς εὖ
[13, 33]	μαλθακᾶς ὥρας ἀπὸ καρπὸν δρέπεσθαι	σύν	δ' ἀνάγκᾳ πᾶν καλόν. Αρξάμενος
[13, 71]	πολλάκι λωτᾤ κνημωσθεὶς κώμους εἶχε	σὺν	Εξαμύῃ. ἥ δ' ἠχθεεδ' Ερμόβιον
[13, 76]	κατὰ καιρὸν ἐρώτων δρέπεσθαι, θυμέ,	σὺν	ἡλικίᾳ τὰς δὲ Θεοξένου ἀκτῖνας
[13, 44]	ὁδου, τὰ γύναια ταυτὶ καταβαλῶ	σὺν	τοῖς ὀναρίοις, φήσι, καὶ ταῖς
[13, 31]	δὲ πρῶτον Ιάσοντα τὸν Αἴσονος	συναγαγόντα	τοὺς Αργοναύτας Εταιρείῳ Διὶ θῦσαι
[13, 35]	οὐ πολὺν χρόνον ὁ Ομάρτης	συναγαγὼν	τοὺς ἐκ τῆς βασιλείας δυνάστας
[13, 31]	ἐκείνῃ πᾶσαν, ἀλλὰ καὶ τελευσάσης	συναγαγὼν	τοὺς ἐκ τῆς χώρας Λυδοὺς
[13, 59]	φησι Επρμιππος. Ο δὲ Υπερείδης	συναγορεύων	τῇ Φρύνῃ, ὡς οὐδὲν ἤνυε
[13, 28]	τοὺς ἑταίρους καὶ τὰς ἑταίρας	συνάγουσαν·	τοῦτο δ' ἐστὶν φίλας. Καλοῦσι
[13, 89]	ὁ σοφιστὴς ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ	Συναγωγή.	Δίνων δ' ἐν τῇ πέπτῃ
[13, 86]	τὸ τὴν αὐτὴν οἰκεῖν οἰκίαν,	συναισθόμενος	εἰσείλκυσε τὴν παιδίσκην καὶ συγκατέκλεισε
[13, 31]	Αττικαί, φησὶν, ἑταῖραι ἱδρύσαντο αἱ	συνακολουθήσασαι	Περικλεῖ ὅτε ἐπολιόρκει τὴν Σάμον,
[13, 43]	προῖκ' ἐδίδου τοῖς γνωρίμοις λοπάδας	συνάλμους	τε συναρτύειν δοκῶν καὶ διψᾶν
[13, 21]	ὦ σοφιστά, ἐν τοῖς καπηλείοις	συναναφύρῃ	οὐ μετὰ ἑταίρων ἀλλὰ μετὰ
[13, 93]	κυνικὸν βίον μιμουμένοις οὔτε γὰρ	συνανθρωπίζετε	οὔτε διαγινώσκετε οὐδένα τῶν ὁμιλούντων,
[13, 93]	καὶ ἀλλότριον θαυμαστὸν καὶ τῷ	συνανθρωπίζον	οἰκουρὸν εἶναι καὶ φυλακτικὸν τοῦ
[13, 43]	τοῦ μειρακίσκου καὶ τυραννικώτερον αὐτῇ	συναντήσαντος	ἐμβλέψασα τῇ θυγατρὶ μετ' αὐτῆς
[13, 85]	ὡς καὶ τὸν βίον ἐκλιπούσῃ	συναποθανεῖν.	Δελφῖνα δ' ἐν Ιασῷ παιδὸς
[13, 43]	τοῖς γνωρίμοις λοπάδας συνάλμους τε	συναρτύειν	δοκῶν καὶ διψᾶν ὑπολειπόμενοι εἰς
[13, 12]	καλλίστη ἐλευθερία τοῖς ταῦτα μετιοῦσιν	συναύξεται.	Αθηναῖοι δὲ τοσοῦτον ἀπέσχον τοῦ
[13, 49]	Αἰγεῖ συνοικήοουσα τῷ Πανδίονος. Φρύνη	συνδειπνοῦσά	ποτε γράσωνι ἄρασα φορίνην Λαβέ,
[13, 35]	τὸ συμπόσιον εἶπεν ἀκουόντων τῶν	συνδείπνων·	Ημεῖς, ὦ θύγατερ Οδάτι, νῦν
[13, 55]	δὲ κατ' ἔτος δύο μῆνας	συνδιημερέυεν	αὐτῇ ἐν Αἰγινῃ τοῖς Ποσειδωνίοις·
[13, 89]	οὖσαν τῷ μετ' αὐτὸν τυραννεύσαντι.	Συνέβη	δέ ὥς φησι, τὸν Χάρμον
[13, 46]	σφόδρα ἀρθῆναι ἐκ τοῦ θεάτρου	συνέβη	καὶ οὐδὲν ἧττον ἐλθεῖν πρὸς
[13, 16]	ὅθεν καὶ καλεῖσθαι τοὺς ἐρωμένους	συνέβη	παιδικά. Πρὸς ἀλήθειαν γάρ, καθάπερ
[13, 67]	μνῆμα οἷον οὐχ ἕτερον οὐδὲ	σύνεγγυς	οὐδέν ἐστι τῷ μεγέθει. Τοῦτο
[13, 2]	σκοτεινὸν πᾶσαι ἐνεκλείοντο αἱ κόραι,	συνεγκλειομένων	καὶ τῶν ἀγάμων νεανίσκων καὶ
[13, 48]	ἀποφθέγξασθαι· ἥτις καὶ νόμον συσσιτικὸν	συνέγραφεν,	καθ' ὃν δεῖ τοὺς ἐραστὰς
[13, 43]	Γνάθαινα, τοῦτ' ἐγώ, τῇ μητρὶ	συνεδείπνουν	ἄν, οὐχὶ σοί, γύναι. Επεὶ
[13, 94]	καθήμενον ὑψηλῶς ὑπὸ σκιαδείῳ, κατεσκευασμένον	συνέδριον	τοῖς μειρακίοις ἐλλαλεῖν δι' ἡμέρας.
[13, 32]	τὴν ἱκετείαν καὶ ὕστερον παρούσας	συνέθηκε	τόδε τὸ ἐπίγραμμα· Αἵδε ὑπὲρ
[13, 33]	Ξενοφῶντος καὶ θύοντος τῇ Αφροδίτῃ	συνέθυσαν.	Διόπερ ἔφη· ὦ Κύπρου δέσποινα,
[13, 78]	βασανιζόμενοι ἀναγκαζόμενοί τε λέγειν τοὺς	συνειδότας	οὐ μόνον οὐ κατεῖπον, ἀλλὰ
[13, 35]	δὲ παῖδες καὶ αἱ θεράπαιναι	συνειδυῖαι	τὸν ἔρωτα κατεσιώπησαν καὶ κελεύοντος
[13, 11]	ἀτελέστοις τῶν τοῦδε πόνων μήτε	συνείην	χωρίς τ' ἀγρων ναίοιμι τρόπων.
[13, 95]	πόρρω μισθοῦνται ὅσους δ' ἐράνους	συνείλεκται,	τὰς μὲν ὑπολοίπους φορὰς οὐ
[13, 55]	ἐφη. Οὕτως οὖν οὐδὲ γυναικὶ	συνεῖναι	ἄτοπόν ἐστιν ᾖ πολλοὶ κέχρηνται.
[13, 6]	δ' αὖ συνόντες οὐχ Υδρᾳ	σύνεισι	νῦν Γραῦς μὲν αὐτή, παραπέφυκε
[13, 6]	ὡς ἐρῶσι καὶ φιλοῦσι καὶ	σύνεισιν	ἡδέως. Εἶτα τετράπους μοι γένοιτο,
[13, 20]	οὐ τοὺς καλλίστους; Οἷς καὶ	σύνεισιν·	Ηὼς μὲν Κεφάλῳ καὶ Κλείτῳ
[13, 42]	Λεοντίσκος ποτὲ ὁ παγκρατιαστὴς καὶ	συνεῖχ'	αὐτὴν μόνος γαμετῆς τρόπον γυναικός.
[13, 11]	δημιουργὸς εἶ μοχθοῦσι μόχθους εὐτυχῶς	συνεκπόνει.	Καὶ ταῦτα μὲν δρῶν τίμιος
[13, 85]	τῶν ἐκκομιζόντων τὸν Κοίρανον, ὡσεὶ	συνεκφερόντων	καὶ συγκηδευόντων τὸν ἄνθρωπον. Ο
[13, 22]	ἐρασθείς, ἡνίκ' ἔτι τὴν κάππαριν	συνέλεγεν	οὔπω τ' εἶχεν ὅσαπερ νῦν
[13, 86]	ἀπλήστως ψέγειν. Καὶ εἰ διαλεκτικοὶ	συνελθόντες	εἰς πότον περὶ συλλογισμῶν διαλέγοιντο
[13, 93]	ὁ Μάγνης ἐν τοῖς Ομωνύμοις.	~Συνελόντι	δὲ εἰπεῖν κατὰ τὸν Σολέα
[13, 13]	ἀβέλτερος οὔτ' αὖθις ἔμφρων, ἀλλὰ	συνενηνεγμένος	πανταχόθεν ἑνὶ τύπῳ τε> πόλλ'
[13, 19]	αὐτοῦ τῶν λόγων καὶ μὴ	συνέντες	ἔσονται ῥυπαροὶ καὶ ἀνελεύθεροι, καθάπερ
[13, 40]	ἀποκτεῖναι Οξύθεμιν ὡς καὶ πολλὰ	συνεξαμαρτάνοντα	τῷ Δημητρίῳ, καὶ ὅτι ἀπέκτεινε
[13, 68]	μητέρα καὶ τὴν σοὶ συνοικοῦσαν.	Συνεπιμαρτυρεῖ	δὲ τούτοις καὶ ὁ τὸν
[13, 51]	αὐτὴν φάσκων κληθῆναι ἤτοι ὅτι	συνέπινε	παρακινοῦσι καὶ μεμηνόσιν ἢ ὅτι
[13, 12]	ἔφη τὸν Ερωτα θεὸν εἶναι	συνεργὸν	ὑπάρχοντα πρὸς τὴν τῆς πόλεως
[13, 56]	σοφῷ συγγενομένης καίπερ τηλικοῦτον ἀξίωμα	συνέσεως	καὶ πολιτικῆς δυνάμεως κτησάμενος, οὐ
[13, 19]	τοιοῦτοι ὑμῶν εἰσιν οἱ πλεῖστοι,	συνεσπασμένοι	καὶ κακοπινεῖς οὐ μόνον τοῖς
[13, 12]	παρὰ Θηβαίοις ἱερὸς λόχος καλούμενος	συνέστηκεν	ἐξ ἐραστῶν και ἐρωμένων, τὴν
[13, 75]	δ' οὐ μετρίως ἐρωτικὸς γενόμενος	συνέστησε	καὶ τοῦτον τὸν τρὸπον τῶν
[13, 56]	καὶ πολιτικῆς δυνάμεως κτησάμενος, οὐ	συνετάραξε	πᾶσαν τὴν Ἑλλάδα; ἦν δ'
[13, 35]	γενόμενος ἐν ᾗ τοὺς γάμους	συνετέλουν	καὶ καταλιπὼν ἔν τινι τόπῳ
[13, 35]	φιλοτιμουμένου γῆμαι τὴν ἄνθρωπον, οὐ	συνετίθετο	ὁ Ομάρτης διὰ τὸ εἶναι
[13, 85]	οὕτως Τούτῳ δὲ τῷ ἐλέφαντι	συνετρέφετο	θήλεια ἐλέφας, ἥν Νίκαιαν ἐκάλουν
[13, 85]	γῆν. Φιλανθρωπότατον δὲ ἐστι καὶ	συνετώτατον	τὸ ζῷον ὁ δελφὶς χάριν
[13, 63]	ἐκείνῳ μία γυνὴ μιᾷ νυκτὶ	συνέχεεν.	Αναλαβεῖν γοῦν καὶ εἰς τὴν
[13, 5]	ἅπαντα τὸν βίον τὸν ἑαυτοῦ	συνέχεεν.	Εὐθέως γὰρ ἐν αὐτοῖς τοῖς
[13, 15]	καὶ εἴκοσι ἐτῶν δεῖν λέγοντες	συνέχειν	τοὺς ἐρωμένους. Καί μοι δοκεῖ
[13, 80]	ἐν ᾧ καὶ τελευτήσαντα αὐτὸν	(συνεχῶς	γὰρ ἐν τῷ ποταμῷ τούτῳ
[13, 91]	{οὖν} οὐδέ τοτ' οἷδας, καίτοι	συνεχῶς	Φυλάρχου μνήμην ποιούμενος ὅτι ἐν
[13, 43]	δὲ ἑταιρῶν ἀπομνημονεύματα ὁ Μάχων	συνήγαγεν,	ὧν οὐκ ἄκαιρόν ἐστιν κατὰ
[13, 28]	νῦν καὶ αἱ παρθένοι τὰς	συνήθεις	καὶ φίλας ἑταίρας, ὡς ἡ
[13, 37]	πρότερον Μιλτὼ καλουμένην Ασπασίαν μετονομασθῆναι.	Συνηκολούθει	δὲ αὐτῷ καὶ ἡ Μιλησία
[13, 54]	ἑταιροῦσα, πᾶσι δὲ τοῖς Ἐπικουρείοις	συνῆν	ἐν τοῖς κήποις, Ἐπικούρῳ δὲ
[13, 53]	ἑταιροῦσα, πᾶσι δὲ τοῖς Ἐπικουρείοις	συνῆν	ἐν τοῖς κήποις, Ἐπικούρῳ δὲ
[13, 61]	δὲ γηραιῷ ὄντι τῷ Σοφοκλεῖ	συνῆν	ἡ Αρχίππη, ὁ πρότερος αὐτῆς
[13, 4]	μίαν. Παραδοὺς δ' ἀμφοτέρας φίλοις	συνῆν	πολλαῖς χωρὶς γάμων. Επειτα τὴν
[13, 56]	τῆς ἑταίρας ἐπαιδοποίησε Νικόμαχον καὶ	συνῆν	ταύτῃ μέχρι θανάτου, ὥς φησιν
[13, 56]	καὶ τῇ τοῦ υἱοῦ γυναικὶ	συνῆν,	ὡς Στησίμρροτος ὁ Θάσιος ἱστορεῖ,
[13, 81]	Σοφοκλεῖ τῷ ποιητῇ ἐν Χίῳ	συνήντησα,	ὅτε ἔπλει εἰς Λέσβον στρατηγός,
[13, 72]	ὁ καὶ τὰ Μεσσηνιακὰ ἔπη	συνθείς,	ἀνήρ εὐπαίδευτος. ~Υπολαμβάνων οὖν μέγαν
[13, 12]	καθιερωμένης αὐτόθι τὸν Ερωτα ἱδρυσάμενοι	συνθύουσιν	αὐτῷ. Θεσπιεῖς τε τὰ Ερωτίδεια
[13, 66]	ἔδωκε. Πλαγγὼν δὲ τὸ ἄζηλον	συνιδοῦσα	τῆς Βακχίδος τὸν μὲν ἀπέπεμψεν
[13, 12]	τοῦ κατὰ τὰ γυμνάσια αὐτὸν	συνιδρῦσθαι	Ερμῇ και Ηρακλεῖ, τῷ μὲν
[13, 34]	Μελίσσῃ τοῦ Αλκιβιάδου μνῆμα ἐκ	Συννάδων	εἰς Μητρόπολιν ἀφικνούμενοι· ἐφ' ᾧ
[13, 2]	ἀνέδην τὸ πρότερον οὐσῶν τῶν	συνόδων	καὶ κοινογαμίων ὄντων. Διὸ καὶ
[13, 55]	Διογένους εἰπόντος αὐτῷ· Ἀρίστιππε, κοινῇ	συνοικεῖς	πόρνῃ. Ἢ κύνιζε οὖν, ὡς
[13, 49]	ἠρώτα ποῦ πορεύεται, εἶπεν· Αἰγεῖ	συνοικήοουσα	τῷ Πανδίονος. Φρύνη συνδειπνοῦσά ποτε
[13, 68]	σὴν μητέρα καὶ τὴν σοὶ	συνοικοῦσαν.	Συνεπιμαρτυρεῖ δὲ τούτοις καὶ ὁ
[13, 60]	τὸ ἀποσήθειν καὶ ἀποδύειν τοὺς	συνόντας	αὐτῇ, τὴν δὲ Θεσπικήν. Επλούτει
[13, 6]	οἰκίας. Οἱ Σινώπῃ δ' αὖ	συνόντες	οὐχ Υδρᾳ σύνεισι νῦν Γραῦς
[13, 56]	δ' Ἐλπινίκῃ τῇ ἀδελφῇ παρανόμως	συνόντος,	εἶθ' ὕστερον ἐκδοθείσης Καλλίᾳ, καὶ
[13, 50]	εἰ αὕτη ἐστὶν ἡ Αρπάλῳ	συνοῦσα·	περὶ ἦς φησιν Θεόπομπος ἐν
[13, 21]	ἡ ἑταίρα, ἐπειδὴ πρὸς κλεψύδραν	συνουσιάζεν	ἕως κενωθῇ, ὡς Ασκληπιάδης εἴρηκεν
[13, 10]	τὰς Αἰγυπτίας γυναῖκας ἐν ταῖς	συνουσίαις	διαφέρειν τῶν ἄλλων ἔπεμψεν πρὸς
[13, 28]	μισθαρνούσας ἑταίρας καὶ τὸ ἐπὶ	συνουσίαις	μισθαρνεῖν ἑταιρεῖν, οὐκ ἔτι πρὸς
[13, 66]	ὡς ἀδύνατον ἦν, ᾔτησε τῆς	συνουσίας	μισθὸν τὸν Βακχίδος ὅρμον διαβόητον
[13, 12]	Αθηναῖοι δὲ τοσοῦτον ἀπέσχον τοῦ	συνουσίας	τινὸς διαλαβεῖν προεστάναι τὸν Ερωτα
[13, 71]	καὶ πάντων μῖσος κτώμενον ἐκ	συνοχῶν	πάσας ἀμφὶ γυναῖκας ὑπὸ σκολιοῖο
[13, 43]	ἐμβλέψασα τῇ θυγατρὶ μετ' αὐτῆς	συνπρορευομένῃ	λέγει· Δικαιότερον ἦν, ὦ τέκνον,
[13, 84]	τὸν θεὸν χρωμένοις τοῖς Δελφοῖς	συντάξαι	ἀφεῖναι τὸν ἄνθρωπον δεδωκέναι γὰρ
[13, 89]	πέπτῃ τῶν Περσικῶν τῆς πρώτης	συντάξεώς	φησιν ὅτι ἡ Βαγαβάζου γυνή,
[13, 78]	Εργῳ γοῦν τοῦτο ἔδειξεν ὁ	συνταχθεὶς	Θήβησιν ὑπὸ Επαμινώνδου ἱερὸς λόχος
[13, 35]	αὐτῷ ὅτι μέλλουσιν οἱ γάμοι	συντελεῖσθαι.	Ὃ δὲ στρατοπεδεύων ἐπὶ τοῦ
[13, 31]	ὧδε· Τὴν τῶν Εταιριδείων ἑορτὴν	συντελοῦσι	Μάγνητες. Ιστοροῦσι δὲ πρῶτον Ιάσοντα
[13, 6]	καὶ φέρονθ' ὑψοῦ πρὸς αἴθραν	συντεμόντι	δ' οὐδὲ ἓν ἔσθ' ἑταίρας
[13, 28]	πεποίημαι τουτέστιν τῶν φιλίαν ἄδολον	συντηρεῖν	δυναμένων, ἃς ὁ Κύνουλκος τολμᾷ
[13, 43]	ἔφη, τὰ τραύματα; Κἀκεῖνος αὐτῇ	συντόμως	ἀπεκρίνατο ὅτι παῖς ποτ' ὢν
[13, 13]	ἀγνοεῖν οἱ ζωγράφοι τὸν Ερωτα,	συντομώτατον	δ' εἰπεῖν, ὅσοι τοῦ δαίμονος
[13, 46]	θυγατριδῆ Γναθαίνιον, καὶ Σιγὴ καὶ	Συνωρὶς	ἡ Λύχνος ἐπικαλουμένη καὶ Εὔκλεια
[13, 55]	πολλοὶ κέχρηνται. Νυμφόδωρος δ' ὁ	Συρακόσιος	ἐν τῷ περὶ τῶν έν
[13, 37]	Ιστοριῶν Ιερώνυμόν φησι τὸν τυραννήσαντα	Συρακοσίων	ἀγαγέσθαι γυναῖκα μίαν> τῶν ἐπ'
[13, 43]	ταῦτ' αὐλητρίδα. Καὶ τῶν ἐραστῶν	Συριακοῦ	τινος ξένου πέμψαντος αὐτῃ χιόνα
[13, 68]	τῆς Γλυκέρας ἐν Ροσσῷ τῆς	Συρίας,	οὗπερ καὶ σὲ καὶ αὑτὸν
[13, 27]	ὁ Μυρτίλος (διήχθευεν γὰρ τῷ	Σύρῳ)	ἔφη· Ουχ ὧδ' ἐμόγησαν ἐλπίδες
[13, 48]	ἀνάστειος ἀποφθέγξασθαι· ἥτις καὶ νόμον	συσσιτικὸν	συνέγραφεν, καθ' ὃν δεῖ τοὺς
[13, 28]	παρῳδῶν. ~Εγὼ γάρ, ὦ ἄνδρες	σύσσιτοι,	οὐ κατὰ τὰς Μεταγένους Αὔρας
[13, 77]	Μίνως, καίπερ ἐπὶ θανάτῳ παιδὸς	συστᾶσαν,	Θησέως ἐρασθεὶς καὶ τὴν θυγατέρα
[13, 37]	σοφωτάτην καὶ> καλλίστην γενομένην εἶχε	συστρατευομένην;	ἣν Ζηνοφάνης φησὶ πρότερον Μιλτὼ
[13, 48]	κατὰ ζῆλον τῶν τὰ τοιαῦτα	συυταξαμένων	φιλοσόφων. Ἀνέγραψε δ' αὐτὸν Καλλίμαχος
[13, 72]	αὐτὴν πεποιῆσθαι ὑπὸ Ανακρέοντος τάδε	Σφαίρῃ	δεῦτέ με πορφυρεῇ βάλλων χρυσοκόμης
[13, 71]	ὅσον περιβάλλεται αἰθὴρ βαιῇ ἐνὶ	σφαίρῃ	πάντ' ἀπομασσόμενον. Οἵῳ δ' ἐχλίηνεν
[13, 72]	βίωι. ~Εν τούτοις ὁ Ερμησιάναξ	σφάλλεται	συγχρονεῖν οἰόμενος Σαπφὼ καὶ Ανακρέοντα,
[13, 74]	μὲν σέβοντας τἀμὰ πρεσβεύς κράτη,	σφάλλω	δ' ὅσοι φρονοῦσιν εἰς ἡμᾶς
[13, 6]	γυναικός, τὰ σκέλη δὲ κοψίχου.	Σφίγγα	Θηβαίαν δὲ πάσας ἔστι τὰς
[13, 6]	ἢ τρίκρανος Σκύλλα, ποντία κύων,	Σφίγξ,	Υδρα, λέαιν' ἔχιδνα, πτηνά θ'
[13, 27]	χρῶμα, πνεῦμα, δαίμονες. Τὸ μὴ	σφόδρ'	εἶναι πάνθ' ἕτοιμα, δεῖν δέ
[13, 28]	ὄντα γράμματα τὴν προσαγόρευσιν οὐ	σφόδρ'	εὔσχημον ποιεῖ. ~Περὶ δὲ τῶν
[13, 44]	διπλοῦν. Εν ταῖς Αθήναις χαλκοτύπος	σφόδρ'	εὐφυής, καταλελυκυίας τῆς Γναθαινίου σχεδὸν
[13, 42]	Αντήνορος μοιχευομένην αἰσθόμενος αὐτὴν ὕστερον	σφόδρ'	ἠγανάκτησ' Ἣ δὲ Μηθέν, φησί,
[13, 39]	Λάμια δ' ἦν αὐλητρίς, ἧς	σφόδρ'	ἡδέως σχεῖν φασι κνησθῆναί τε
[13, 45]	πολύ. Πτολεμαῖε, διψῶ, φησί, παππία,	σφόδρα·	ἀλλ' ἐγχεάτω μοι τέτταρας κοτύλας
[13, 42]	ἅμα, τῆς Μανίας ἄριστα παιζούσης	σφόδρα	ἀνισταμένης τε πολλάκις, εἰς δασύποδα
[13, 46]	ἀγῶνι οὖν ποτε αὐτὸν ἀσχημονήσαντα	σφόδρα	ἀρθῆναι ἐκ τοῦ θεάτρου συνέβη
[13, 18]	καὶ ἐν Αθήναις διατηροῦσιν οὐ	σφόδρα	ἀρχαῖον τὸν πρῶτον περικειράμενον παρωνύμιον
[13, 46]	γάρ, εἶπεν, οὐκ ἠρμένος ἥκεις;	Σφόδρα	δ' ἧν εὔθικτος πρὸς τὰς
[13, 10]	ὁ Καμβύσης τῇ Νειτήτιδι καὶ	σφόδρα	ἐρεθισθεὶς ἐκμανθάνει παρ' αὐτῆς τὰ
[13, 39]	βούλει, κράτει. Ἦν δὲ Λάμια	σφόδρα	εὔθικτος καὶ ἀστικη πρὸς τὰς
[13, 60]	τὴν δὲ Θεσπικήν. Επλούτει δὲ	σφόδρα	ἡ Φρύνη καὶ ὑπισχνεῖτο τειχιεῖν
[13, 80]	πρὸς Αριστοκλέα τὸν κιθαρῳδόν, οὗ	σφόδρα	ἤρα ὁ βασιλεύς. ~Φιλομεῖραξ δὲ
[13, 86]	Οἱ δὲ βουλόμενοι σωφρονικοὶ εἶναι	σφόδρα	μέχρι τινὸς διατηροῦσιν ἐν τοῖς
[13, 43]	ἀστεῖον πάνυ τῇ θ' ἡλικίᾳ	σφόδρα	νέον Ὦ πρὸς τῶν θεῶν,
[13, 86]	παραγενομένων. Εκεῖνοι {τε} γὰρ ἠρίστων	σφόδρα	σκυθρωπῶς καὶ εὐσχημόνως, ὡς ᾤοντο,
[13, 52]	Ισχάδα, καὶ Ναννάριον ἔσχηκας ὡραίαν	σφόδρα.	Φιλέταιρος ἐν Χυναγίδι· οὐχὶ Κερκώπη
[13, 13]	ὁ δὲ λόγος φρονοῦντος, ἡ	σφοδρότης	δὲ θηρός, ὁ δέ πόνος
[13, 66]	ὅρμον διαβόητον ὄντα. Ο δὲ	σφοδρῶς	ἐρῶν ἠξίωσε τὴν Βακχίδα μὴ
[13, 44]	σφόδρ' εὐφυής, καταλελυκυίας τῆς Γναθαινίου	σχεδὸν	οὐκέτι θ' ἑταιρεῖν ὑπομενούσης διὰ
[13, 43]	ποτε Γνάθαινα, τοὔψον ἀποτιθείσης πᾶν	σχεδὸν	τῆς Δεξιθέας τῇ μητρί, Νὴ
[13, 39]	ἦν αὐλητρίς, ἧς σφόδρ' ἡδέως	σχεῖν	φασι κνησθῆναί τε τὸν Δημήτριον.
[13, 39]	οὕτως· Υπερβολῇ δὲ τῆς Λεαίνης	σχῆμά	τι περαινομένης εὖ παρά τε
[13, 44]	τούτου παρ' αὐτῆς μηδέποτε τοῦ	σχήματος,	ἐν τῷδε δ' ἑτέρους ἐντρυφᾶν
[13, 64]	τῆς μετ' Επικούρου τοῦ φυσικοῦ	σχολασάσης	θυγάτηρ, Σώφρονος δὲ γεγονυῖα πρότερον
[13, 91]	οὐδ' ταῦτ' ἐκ τῶν Στησιχόρου,	σχολῇ	γάρ, ἀλλ' ἐκ τῆς Αγία
[13, 6]	Οἰδίπους> οὐδ' ἰδειν δόξας ἐκείνην,	σῴζεται	δ' ἄκων μόνος. Οἱ δ'
[13, 70]	τὸ γένος ἀπὸ τῶν Ατρειδῶν	σῴζουσα,	ὡς οἱ τὰ Αργολικὰ γράψαντες
[13, 8]	πρᾶγμ' ἀνερρίφθω κύβος. (Α) Πέραινε,	σωθείης	δέ νῦν ἀληθινὸν εἰς πέλαγος
[13, 2]	ὁρμώμενος μέμψαιτ' ἂν τοὺς περιτιθέντας	Σωκράτει	δύο γαμετὰς γυναῖκας, Ξανθίππην καὶ
[13, 56]	οὐ τῆς νεωτέρας ἀλλὰ τῆς	Σωκράτει	τῷ σοφῷ συγγενομένης καίπερ τηλικοῦτον
[13, 71]	ἔξοχον ἔχρη Απόλλων ἀνθρώπων εἶναι	Σωκράτη	ἐν σοφίῃ Κύπρις μηνίουσα πυρὸς
[13, 20]	πολλάκις, ὥσπερ καὶ ἐπ' Αἰγινῃ.	Σωκράτης	δ' ὁ φιλόσοφος ὁ πάντων
[13, 92]	τοὺς ἀκαίρους ἐλέγχους δι' οὓς	Σωκράτης	μὲν ἀπέθανεν ὁ πρὸς τοὺς
[13, 25]	σοι. Καὶ Ασπασία δὲ ἡ	Σωκρατικὴ	ἐνεπορεύετο πλήθη καλῶν γυναικῶν, καὶ
[13, 93]	γὰρ ἤλπισεν ἂν> Αἰσχίνην τὸν	Σωκρατικὸν	τοιοῦτον γεγενῆσθαι τοὺς τρόπους ὁποῖίον
[13, 94]	λόγώ οὑτωσὶ Πρὸς Αἰσχίνην τὸν	Σωκρατικὸν	χρέως» ἀπομνημονεύσω δ' ἐγώ, εἰ
[13, 56]	καὶ Περικλέους. Αντισθένης δ' ὁ	Σωκρατικὸς	ἐρασθέντα φησὶν αὐτὸν Ασπασίας δὶς
[13, 94]	καὶ ἅμα οἰόμενος τοῦτον {Αἰσχίνην}	Σωκράτους	γεγονότα μαθητὴν καὶ περὶ δικαιοσύνης
[13, 93]	δὲ αὐτῷ ὑπὸ Ξανθίππης τῆς	Σωκράτους	γυναικὸς μετὰ τὸν ἐκείνου θάνατον,
[13, 2]	δὲ τοῖς λέγουσι περὶ τῶν	Σωκράτους	γυναικῶν Παναίτιος ὁ Ρόδιος. ~Παρὰ
[13, 93]	μὴ ὡς ἀληθῶς τοῦ σοφοῦ	Σωκράτους	ἐστὶν συγγράμματα, ἐχαρίσθη δὲ αὐτῷ
[13, 89]	παραιβατήσασαν αὑτῷ γυναῖκα Φύην τὴν	Σωκράτους	θυγατέρα, καὶ Χάρμου τοῦ πολεμαρχήσαντος
[13, 2]	ποιητὰς ἀποσιωπῆσαι τοῦτο, πολλάκις τοῦ	Σωκράτους	μνημονεύοντας. Παρέθετο δὲ περὶ τῶν
[13, 94]	μυρεψικὴ τέχνη ἀκολουθός τε τῇ	Σωκράτους	φιλοσοφίά, ἀνδρὸς τοῦ καὶ τὴν
[13, 46]	Κατὰ γὰρ Αγάθωνα Γυνὴ τὸ	σῶμα	δι' ἀργίαν ψυχῆς φρόνησιν ἐντὸς
[13, 67]	ὀργάνοις καὶ συμφωνίαις παρέπεμπε τὸ	σῶμα.	Δικαίαρχος δ' ἐν τοῖς περὶ
[13, 47]	ὑπο γραὸς τρεφομένου καὶ τὸ	σῶμα	εὖ ἔχοντος, Χαριέντως γ' ἔφη,
[13, 3]	γὰρ ἦσαν οὗτοι ἐκλελυμένοι τοῖς	σώμασι	ἐν τοῖς τῆς νεότητος χρόνοις
[13, 14]	εἶναι πονεῖν τε δυναμένους τοῖς	σώμασιν	μάλιστα προσεδρεύειν τ' ἀρίστους τῷ
[13, 47]	γ' ἔφη, ὦ νεανίσκε, τὸ	σωμάτιον	διάκεισαι. Τί οὖν οἶει, εἰ
[13, 44]	καὶ ἐλάχιστον αὐτοῦ περιλάβω τοῦ	σώματος.	Επειτα, φασί, τῆς Γναθαινίου ποτὲ
[13, 26]	τὰς ἁρμονίας τε διαχαλᾷ τοῦ	σώματος,	ἰδεῖν μὲν αὐτὴν ῥᾷόν ἐστιν
[13, 60]	τὴν ἡλιαίαν εἷλε περὶ τοῦ	σώματος	καὶ τῶν δικαστῶν καθ' ἕνα
[13, 88]	καὶ ἐν Αλφεσιβοίᾳ φησίν· Καὶ	σώματος	μὲν ὄψεις κατειργάζετο στίλβοντα λευκῷ
[13, 23]	παιδέρωτ' ἐντρίβεται. Καλὸν ἔχει τοῦ	σώματός	τι· τοῦτο γύμνον δείκνυται. Εὐφυεῖς
[13, 16]	ἐραστὰς εἰς οὐδὲν ἄλλο τοῦ	σώματος	τῶν ἐρωμένων ἀποβλέπειν ἢ τοὺς
[13, 15]	γὰρ ὅτι δεῖ μὴ τῶν	σωμάτων	ἀλλὰ τῆς ψυχῆς ἐρᾶν· οἵτινες
[13, 14]	ὅστις αὐτῆς τῆς> ἀκμῆς τῶν	σωμάτων	ἐρᾷ, τὸν ἄλλον δ' οὐδὲ
[13, 43]	τἀγγεῖον, ὦ Γνάθαιν' ἔχεις. Τῶν	σῶν	γάρ, εἶπεν, ἐπιμελῶς, ὦ Δίφιλε,
[13, 43]	ὁμολογουμένως. Ἣ δ' εἶπε Τῶν	σῶν	δραμάτων γὰρ ἐπιμελῶς εἰς αὐτὸν
[13, 64]	μὲν τὸν γενόμενόν μοι ἄνδρα	σώσατα	τοιαύτην χάριτα παρὰ τοῦ δαιμονίου
[13, 12]	τούτων θύουσι τῷ Ερωτι, ὡς	Σωσικράτης	ἱστορεῖ. Ο δὲ παρὰ Θηβαίοις
[13, 57]	γυναικῶν ποιουμὲνοις, οὐ κατὰ τοὺς	Σωσικράτους	τοῦ Φαναγορείιτου Ἠοίους ἢ τὸν
[13, 94]	ὀφείλων ἀργύριον ἐπὶ τρισὶ δραχμαῖς	Σωσινόμῳ	τῷ τραπεζίτῃ καὶ Αριστογείτονι προσελθὼν
[13, 12]	ὑπάρχοντα πρὸς τὴν τῆς πόλεως	σωτηρίαν.	Οτι δὲ καὶ οἱ τούτου
[13, 32]	εὔξαντο ὑπὲρ τῆς τῶν Ελλήνων	σωτηρίας	εἰς τὸν τῆς Αφροδίτης ἐλθοῦσα
[13, 12]	τῶν παραταττομένων φιλίᾳ κειμένης τῆς	σωτηρίας	τε καὶ νίκης. Καὶ Κρῆτες
[13, 38]	γὰρ αἱ τοιαῦται εἰς τὸ	σῶφρον	τῶν ἐπὶ τούτῷ σεμνυμένων εἰσὶ
[13, 64]	παρακολουθοῦσα διότι ἀποκτεῖναι βούλεται τὸν	Σώφρονα	ἡ Λαοδίκη διανεύει τῷ Σώφρονι,
[13, 64]	Σώφρονα ἡ Λαοδίκη διανεύει τῷ	Σώφρονι,	μηνύουσα τὴν ἐπιβουλήν. Ὃ δὲ
[13, 86]	μεθυσθείη ἄν. Οἱ δὲ βουλόμενοι	σωφρονικοὶ	εἶναι σφόδρα μέχρι τινὸς διατηροῦσιν
[13, 91]	γραμματικέ, πάντων ἐπιτρῖψαι μᾶλλον ἢ	σωφρονίσαι	δυναμένων τοὺς ἀκούοντας. Καὶ ἐὰν
[13, 24]	κρηπιδοποιοῦ πατρός σου πολλά σε	σωφρονίστατος	καὶ διδάξαντος σκύτη βλέπειν. Ἢ
[13, 64]	Επικούρου τοῦ φυσικοῦ σχολασάσης θυγάτηρ,	Σώφρονος	δὲ γεγονυῖα πρότερον ἐρωμένη, παρακολουθοῦσα
[13, 90]	Θεόφραστος καὶ κρίσεις γυναικῶν περὶ	σωφροσύνης	γίνεσθαι καὶ οἰκονομίας, ὥσπερ ἐν
[13, 90]	φύσεως εἶναι τιμήν, δέον προκεῖσθαι	σωφροσύνης.	Τὸ κάλλος γὰρ οὕτως καλόν,
[13, 64]	Επικουρείου θυγατέρα ἑταιριζομένην καὶ αὐτὴν	Σώφρων	ὁ ἐπὶ τῆς Εφέσου δι'