Alphabétiquement     [«   »]
3
2
1
ἡ 103
2
5
17
Fréquences     [«    »]
96 τῇ
102 τοῖς
102 τοὺς
103 ἡ
103 Καὶ
111 εἰς
122 μὲν
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre XIII


Livre, Chap.
[13, 47]   οὐδὲ καλούμενος ἐρχῃ; Νικὼ δὲ     Αἰξ έπικαλουμένη, φησὶν Λυγκεύς,
[13, 70]   Στίλπωνος τοῦ φιλοσόφου. Βιλιστίχη δ'     Αργεία ἑταίρα καὶ αὐτὴ ἔνδοξος,
[13, 50]   ἔχων. Ἄδηλον εἰ αὕτη ἐστὶν     Αρπάλῳ συνοῦσα· περὶ ἦς φησιν
[13, 74]   ἐγένετο τοῦ ὀλέθρου· καὶ οὔτε     Αρτεμις περισσῶς ἀγαπήσασα οὔτε
[13, 33]   ἔγραψεν εἰς αὐτὸν ἐγκώμιον, οὗ     ἀρχή τρισολυμπιονίκαν ἐπαινέων οἶκον, ὕστερον
[13, 61]   γηραιῷ ὄντι τῷ Σοφοκλεῖ συνῆν     Αρχίππη, πρότερος αὐτῆς ἐραστὴς
[13, 74]   παραίτιος. ~Εν Ιππολύτῳ Εὐριπιδείῳ πάλιν     Αφροδίτη φησίν Ὅσοι τε πόντον
[13, 89]   τῆς πρώτης συντάξεώς φησιν ὅτι     Βαγαβάζου γυνή, ἥτις ἦν ὁμοπάτριος
[13, 66]   μὴ περιιδεῖν αὐτον ἀπολλύμενον. Καὶ     Βακχὶς τὴν ὁρμὴν κατιδοῦσα τοῦ
[13, 3]   Ρόδιος. ~Παρὰ δὲ Πέρσαις ἀνέχεται     βασίλεια τοῦ πλήθους τῶν παλλακίδων
[13, 46]   Σάτυρος ἐν τοῖς Βίοις, ὑποτυχοῦσα     Γλυκέρα Τὴν αὐτήν, ἐφη, ἔχομεν
[13, 45]   (Κορώνη δ' ἐπεκαλεῖτο τοὔνομα) διέλυεν     Γνάθαιν' Ερωτηθεῖσα δὲ τί διαφέρονται
[13, 43]   φησί, χειμῶνας ποιεῖ. Ιδοῦσ' ἔφηβον     Γνάθαιν' ἰσχνὸν πάνυ καὶ μέλανα
[13, 48]   Εἰ ταῦτ' εἰχεθ᾽ ὑμεῖς, εἶπεν     Γνάθαινα, ἐνέχυρα θέντες τὸ μίσθωμα
[13, 47]   τὸν κόλπον έμβαλλομένης τῶν φακῶν,     Γνάθαινα ἔφη Κολποφακῆν διανοεῖται ποιεῖν»
[13, 46]   ἧν εὔθικτος πρὸς τὰς ἀποκρίσεις     Γνάθαινα. Καὶ ἄλλαι δὲ ἑταῖραι
[13, 43]   γύναι. Επεὶ προέβη τοῖς ἔτεσιν     Γνάθαινα καὶ ἤδη τελέως ἦν
[13, 48]   ἀπεστείλατε, Ἐμμελής δ' ἦν πάνυ     Γνάθαινα καὶ οὐκ ἀνάστειος ἀποφθέγξασθαι·
[13, 47]   δεῖπνον έλθόντος, προπιοῦσα ποτήριον αὐτῷ     Γνάθαινα Λαβέ, ἔφησεν, ὑπερήφανε. Καὶ
[13, 47]   ὑπερήφανος; Τίς δὲ μᾶλλον» εἷπεν     Γνάθαινα, Ὃς οὐδὲ καλούμενος ἐρχῃ;
[13, 6]   Γραῦς μὲν αὐτή, παραπέφυκε δ'     Γνάθαινα πλησίον, ὥστ' ἀπαλλαγεῖσι ταύτης
[13, 41]   ὑπὸ Διφίλου. Μετὰ ταῦτα δ'     Γνάθαινα πρὸς τὴν Μανίαν ἐλοιδορεῖτο
[13, 43]   τὴν Αρτεμιν, εἰ, φησίν, ᾔδει,     Γνάθαινα, τοῦτ' ἐγώ, τῇ μητρὶ
[13, 44]   θέλοντ' ἔχειν. Πανηγύρεως οὔσης ποθ'     Γναθαίνιον εἰς Πειραιᾶ κατέβαινε πρὸς
[13, 89]   Πυθίωνος. Καὶ ἐπει ἦν ἀκόλαστος     γυνή, ἔφη Ολυμπίας
[13, 13]   ἀνδρός, δὲ> δειλία γυναικός,     δ' ἄνοια μανίας, δὲ
[13, 13]   Η τόλμα μὲν γὰρ ἀνδρός,     δὲ> δειλία γυναικός, δ'
[13, 52]   μὲν ἤδη γέγον' ἔτη τρισχίλια,     δὲ Διοπείθους ἀηδὴς Τέλεσις ἕτερα
[13, 6]   ἐξέπεσεν ἡ> πορθμὶς ἐλατίνῳ πλάτῃ     δὲ Φρύνη τὴν Χάρυβδιν οὐχὶ
[13, 52]   λέγων οὕτως· Ὥστε Λαὶς μὲν     δοκοῦσα τῶν πώποτε διενηνοχέναι τὴν
[13, 59]   ἀκρασίας ἀνάθημα. Ἕστηκε δὲ καὶ     εἰκὼν αὕτη μέση τῆς Αρχιδάμου
[13, 64]   συγκατέφυγεν καὶ ἀποκτεινάντων αὐτὸν ἐκείνων     Εἰρήνη ἐχομένη τῶν ῥόπτρων τῶν
[13, 3]   δὲ πολλαῖς χρῆται γυναιξὶ καὶ     Εκάβη οὐ δυσχεραίωει. Λέγει γοῦν
[13, 85]   τοῦτο πεποιήκοι, τροφὴν οὐκ ἐλάμβανεν     ἐλέφας. Καὶ μετὰ ταῦτα δι'
[13, 25]   ἐπλήθυνεν ἀπὸ τῶν ταύτης ἑταιρίδων     Ελλάς, ὡς καὶ χαρίεις
[13, 70]   ἐπαφροδίτους ἔχειν τὰς ἑταίρας. ~Καί     ἐξ Ερέσου δὲ τῆς ἑταίρας
[13, 10]   Αγαμέμνονος διὰ Κασσάνδραν. Καὶ     ἐπ' Αἴγυπτον δὲ Καμβύσου στρατεία,
[13, 70]   Ενδοξος δ' ἐστὶν καὶ Λέαινα     ἑταίρα, Αρμοδίου ἐρωμένη τοῦ τυρρανονκτονήσαντος
[13, 48]   τὰ ὑποδήματα. ~Μετάνειρα δὲ     ἑταίρα, Δημοκλέους τοῦ παρασίτου Λαγυνίωνος
[13, 37]   Φιλοπάτορος βασιλέως Πτολεμαίου ούκ Αγαθόκλεια     ἑταίρα ἐκράτει, καὶ πᾶσαν
[13, 21]   Κλεψύδρα. Οὕτω δ' ἐκλήθη αὕτη     ἑταίρα, ἐπειδὴ πρὸς κλεψύδραν συνουσιάζεν
[13, 65]   δἐ καὶ Χαριτοβλέφαρος. Νικαρέτη δὲ     ἑταίρα ἐρωμένη ἦν Στεφάνου τοῦ
[13, 42]   σκυθρωπάσας ἀπέπεμψε ταύτην· διαλιποῦσα δ'     ἑταίρα Μήθεν παρὰ τοῦτο, φησὶ,
[13, 84]   εἰσιν καλοί, ὡς Γλυκέρα ἔφασκεν     ἑταίρα ὅσον ἐοίκασι γυναιξὶ χρόνον,
[13, 60]   μὲν κατέσκαψεν, ἀνέστησεν δὲ Φρύνη     ἑταίρα» ὡς ἱστορεῖ Καλλίστρατος ἐν
[13, 37]   ἐν Περσεπόλει βασίλεια. Αὕτη δὲ     Θαὶς {καὶ} μετὰ τὸν Αλεξάνδρου
[13, 61]   τινι στασίμῳ οὕτως φίλη γὰρ     Θεωρίς. Επὶ δὲ δυσμαῖς ὢν
[13, 25]   σεαυτοῦ τυγχάνεις ἔχων ἔχεις πως·     θύρα στ' ἀνεῳγμένη. Εἷς ὀβολός·
[13, 37]   ούκ Αγαθόκλεια ἑταίρα ἐκράτει,     καὶ πᾶσαν ἀνατρέψασα τὴν βασιλείαν;
[13, 69]   ἑτέρα τῆς Δωρίχης ἐστὶν αὕτη,     καὶ τοὺς περιβοήτους ὀβελίσκους ἀναθεῖσα
[13, 69]   Ναύκρατις· Δωρίχαν τε, ἥν     καλὴ Σαπφὼ ἐρωμένην γενομένην Χαράξου
[13, 12]   καὶ ὁμόνοια γεννᾶται, δι' ὧν     καλλίστη ἐλευθερία τοῖς ταῦτα μετιοῦσιν
[13, 20]   ἀνὴρ> κάλλιστος καὶ γύνη     καλλίστη, καλλίστας γεννώσης τῆς Σπάρτης
[13, 81]   ἑαυτοῦ στόματος ἤγεν, ἵνα δὴ     κεφαλὴ τῇ κεφαλῇ ἀσσοτέρα γένηται.
[13, 10]   Δεκάτῳ δὲ ἔτει ἑάλω καὶ     Κίρρα. Ανετράπησαν δὲ καὶ ὅλοι
[13, 5]   Αλέξανδρος δ' εἰς Ιλλυριούς. Καὶ     Κλεοπάτρα δ' ἐγέννησε τῷ Φιλίππῳ
[13, 3]   ἀμείνω καὶ Ελληνικὰ ἐκδεδιῃτημένη. Και     Κλυταιμνήστρα δὲ περιπαθὴς γενομένη τὴν
[13, 45]   γάρ, ἔφησεν, ἄλλο πλὴν ἄλλ'     Κορώνης, ἕτερ' ἐκείνη μέμφεται. Ιππην
[13, 89]   Καλλίστη δ' ἦν καὶ Παντίκα     Κυπρία, περὶ ἧς φησι Φύλαρχος
[13, 92]   πολλαὶ τῶν πόλεων καὶ μάλιστα     Λακεδαιμονίων, ὡς Χαμαιλέων φησὶ ἐν
[13, 34]   γῆ καὶ θεοί, ὃν     Λακεδαίμων μοιχὀν ἐπιθυμεῖ λαβεῖν; ὁ>
[13, 64]   διότι ἀποκτεῖναι βούλεται τὸν Σώφρονα     Λαοδίκη διανεύει τῷ Σώφρονι, μηνύουσα
[13, 64]   ἔφυγεν εἰς Εφεσον. Μαθοῦσα δὲ     Λαοδίκη τὸ ποιηθὲν ὑπὸ τῆς
[13, 56]   Ἰταλίαν στρατεύσαντος, ἐρωμένη ἦν Τίγρις     Λευκαδία· ἣν Ολυμπιὰς τοῦ
[13, 46]   Γναθαίνιον, καὶ Σιγὴ καὶ Συνωρὶς     Λύχνος ἐπικαλουμένη καὶ Εὔκλεια καὶ
[13, 41]   Εδόκει δὲ λιθιᾶν, ὡς ἔοιχ'     Μανία· Γνάθαινα δ' εἰς τὰ
[13, 41]   εἰ καὶ λίθον εἶχες; Υπολαβοῦσ'     Μανία Εδωκ' ἄν, ἵν' εἶχες,
[13, 42]   ταῦτα δ' ὡς εἰσῆλθε πάλιν     Μανία, τὸν αὐτόμολον ἔσκωπτε ῥίψασπίν
[13, 55]   καὶ έπίγραμμα τόδε· Τῆσδέ ποθ'     μεγάλαυχος ἀνίκητός τε πρὸς ἀλκήν
[13, 70]   ἐν Περίπλῳ Ασίας. Νικαρέτη δἐ     Μεγαρὶς οὐκ ἀγεννὴς ἦν ἑταίρα,
[13, 89]   Εὐριπίδην διαβόητοι γεγόνασι γυναῖκες. Θαργηλία     Μιλησία, ἥτις καὶ τεσσαρεσκαίδεκα ἀνδράσιν
[13, 37]   μετονομασθῆναι. Συνηκολούθει δὲ αὐτῷ καὶ     Μιλησία παλλακίς. Ο δὲ μέγας
[13, 66]   ~Διαβόητος δ' ἑταιρα γέγονε καὶ     Μιλησία Πλαγγών ἧς περικαλλεστάτης οὔσης
[13, 94]   τέλος τῆς εὐδαιμονίας τῷ φιλοσόφῳ     μυρεψικὴ τέχνη ἀκολουθός τε τῇ
[13, 51]   περὶ Ἑταιρῶν Προσκήνιον, φησίν, ἐπεκαλεῖτο     Νάννιον, ὅτι πρόσωπόν τε ἀστεῖον
[13, 69]   ἐπὶ κάλλει διαφερούσας ἤνεγκεν καὶ     Ναύκρατις· Δωρίχαν τε, ἥν
[13, 69]   ἑταίρα καλή. Φιλεῖ γάρ πως     Ναύκρατις, ὡς Ηρόδοτός φησιν,
[13, 35]   τὸν ὕπνον φαντασίαν. Ἦν δὲ     Οδάτις καλλίστη τῶν κατὰ τὴν
[13, 89]   ἦν ἀκόλαστος γυνή, ἔφη     Ολυμπίας πόνηρε, τοῖς ὀφθαλμοῖς
[13, 75]   παιδικά. Οὕτω δ' ἐναγώνιος ἦν     περὶ τὰ ἐρωτικὰ πραγματεία, καὶ
[13, 74]   ὀλέθρου· καὶ οὔτε Αρτεμις     περισσῶς ἀγαπήσασα οὔτε τῶν ἄλλων
[13, 66]   προσενέγκαντος τοῦ νεανίσκου πρὸς αὐτὴν     Πλαγγὼν ἀκούουσα τῆς Βακχίδος τὸ
[13, 33]   φησίν· Αφροδίσι' ἦγε ταῖς ἑταίρας     πόλις, ἕτερα δὲ χωρίς ἐστι
[13, 32]   ἐν τῷ περὶ Πινδάρου, ὅταν     πόλις εὔχηται περὶ μεγάλων τῇ
[13, 6]   θηρεύεται ἔτι λαβεῖν; Αλλ' ἐξέπεσεν  ἡ>   πορθμὶς ἐλατίνῳ πλάτῃ δὲ
[13, 17]   ἀναπεπταμένοις ὄσσοις ἐκοίμιζεν κοῦρον. Καὶ     Σαπφὼ δὲ πρὸς τὸν ὑπερβαλλόντως
[13, 28]   συνήθεις καὶ φίλας ἑταίρας, ὡς     Σαπφώ· Τὰδε νῦν ἑταίραις ταῖς
[13, 79]   εἰς Θήβας φυγεῖν. Πράξιλλα δ'     Σικυωνία ὑπὸ Διός φησιν ἁρπασθῆναι
[13, 27]   χαμαιτύπης τὴν νὺκτα κοιμᾶσθαι. Βαβαί,     στιφρότης, τὸ χρῶμα, πνεῦμα, δαίμονες.
[13, 13]   μανίας, δὲ λόγος φρονοῦντος,     σφοδρότης δὲ θηρός, δέ
[13, 25]   στί σοι. Καὶ Ασπασία δὲ     Σωκρατικὴ ἐνεπορεύετο πλήθη καλῶν γυναικῶν,
[13, 56]   Τίγρις Λευκαδία· ἣν Ολυμπιὰς     τοῦ νεανίσκου μήτηρ φαρμάκοις ἀπέκτεινεν.
[13, 85]   ἥν Νίκαιαν ἐκάλουν τελευτῶσα     τοῦ τρέφοντος Ινδοῦ γυνὴ παιδίον
[13, 3]   δὲ τοῖς Ελλησι οὐκ ἀνέρχεται     τοῦ Φοίνικος μήτηρ τὴν τοῦ
[13, 85]   τὸ παιδίον ἤσχαλλεν. Οτ' οὖν     τροφὸς ἐμπλήσειεν αὐτὸ {τοῦ} γάλακτος,
[13, 78]   τῶν παίδων ἔρωτας, ὅτι πολλάκις     τῶν νέων ἀκμὴ καὶ τὸ
[13, 83]   Φιλόμηλος ἔδωκε, Λαμψακηνῶν ἀνάθημα. Αὕτη     Φαρσαλία ἐν Μεταποντίῳ ὑπὸ τῶν
[13, 13]   θηρός, δέ πόνος ἀδάμαντος,     φιλοτιμία δὲ δαίμονος. Καὶ ταῦτ'
[13, 59]   τὴν οἰκίαν εἰσήγαγεν. ~Ἦν δ'     Φρύνη ἐκ Θεσπιῶν. Κρινομένη δὲ
[13, 60]   δὲ Θεσπικήν. Επλούτει δὲ σφόδρα     Φρύνη καὶ ὑπισχνεῖτο τειχιεῖν τὰς
[13, 59]   κρίνεσθαι. Ἦν δὲ ὄντως μᾶλλον     Φρύνη καλὴ ἐν τοῖς μὴ
[13, 74]   θήλεις χοροὶ ἀμφιέπωσιν, πλάστιγξ θ'     χαλκοῦ θυγάτηρ ἐπ' ἄρκαισι καθίζῃ
[13, 6]   μὲν τὴν Πλαγγόνα, ἥτις ὥσπερ     Χίμαιρα πυρπολεῖ τοὺς βαρβάρους εἷς




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 15/09/2005