Alphabétiquement     [«   »]
καθωπλισμένην 1
Και 1
Καί 4
καὶ 793
καί 5
και 8
Καὶ 103
Fréquences     [«    »]
457 δὲ
361 ἐν
323
793 καὶ
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre XIII

καὶ


Livre, Chap.
[13, 56]   τὴν Κολοφωνίαν ἑταίραν ἠγάπα; ὡς  καὶ   ᾄδειν εἰς αὐτὴν τάδε· Αρχεάνασσαν
[13, 94]   οὐδὲ τολμῆσαι ἅπερ οἱ πονηρότατοι  καὶ   ἀδικώτατοι ἄνθρωποι ἐπιχειροῦσι πράττειν ~Καὶ
[13, 20]   Τιθωνῷ, Δημήτηρ Ιασίωνι, Αφροδίτη Αγχίσῃ  καὶ   Αδώνιδι. Διὰ κάλλος δὲ καὶ
[13, 35]   οἱ ἐπιχώριοι ὅτι ἐξ Αφροδίτης  καὶ   Αδώνιδος ἐγεννήθησαν. Εκυρίευσεν δὲ
[13, 92]   φησιν ἐν Ιστορικοῖς Υπομνήμασιν, ἀλλὰ  καὶ   Αθηναῖοι. Αλεξις γοῦν ἐν Ιππῳ
[13, 12]   Ελευθέρια προσηγόρευσαν· δι' ὃν θέον  καὶ   Αθηναῖοι ἐλευθερίας ἔτυχον, καὶ οἱ
[13, 90]   μέχρι νῦν ἀγὼν οὗτος,  καὶ   αἱ ἀγωνιζόμεναι γυναῖκες χρυσοφόροι ὀνομάζονται.
[13, 28]   δ' ἐστὶν φίλας. Καλοῦσι γοῦν  καὶ   αἱ ἐλεύθεραι γυναῖκες ἔτι καὶ
[13, 35]   τὴν Οδάτιν. Οἱ δὲ παῖδες  καὶ   αἱ θεράπαιναι συνειδυῖαι τὸν ἔρωτα
[13, 86]   καὶ εἰσῆλθεν ἄλλα τε ἀκροάματα  καὶ   αἱ Θετταλαὶ αὗται ὀρχηστριδες, καθάπερ
[13, 28]   ἐλεύθεραι γυναῖκες ἔτι καὶ νῦν  καὶ   αἱ παρθένοι τὰς συνήθεις καὶ
[13, 4]   Ηρόδορος ἱστορεῖ. Πολυγύναιος δ' ἐγένετο  καὶ   Αἰγεύς Πρώτην μὲν γὰρ ἔγημε
[13, 4]   Ησίοδος δέ φησι καὶ Ιππην  καὶ   Αἴγλην, δι' ἣν καὶ τοὺς
[13, 70]   Αρμοδίου ἐρωμένη τοῦ τυρρανονκτονήσαντος ἥτις  καὶ   αἰκιζομένη ὑπὸ τῶν περὶ Ιππίαν
[13, 71]   ἀθέμιστον ἐπ' ὀφρύσι μηνίσαντα ἠδὲ  καὶ   αἰνοτάτου βλέμμ' ὑπέμεινε κυνός, ἐν
[13, 30]   νυκτὸς λόγον. Τὰ αὐτὰ εἴρηκεν  καὶ   Αἰσχίνης ῥήτωρ ἐν τῷ
[13, 75]   ἡγεῖτο φορτικοὺς τοὺ ἐρωτικούς, ὥστε  καὶ   Αἰσχύλος μέγας ὢν ποιητὴς καὶ
[13, 89]   τῶν ἐν τῇ Ασίᾳ γυναικῶν  καὶ   ἀκολαστοτάτη. Φύλαρχος δὲ ἐν τῇ
[13, 80]   χρῆσθαι. ~Φιλόπαις δ' ἦν ἐκμανῶς  καὶ   Αλέξανδρος βασιλεύς. Δικαίαρχος γοῦν
[13, 67]   τὸν Αρπαλον. Μνημονεύει δ' αὐτῆς  καὶ   Αλεξις ἐν Λυκίσκῳ. ~Μετὰ δὲ
[13, 18]   περικειράμενον παρωνύμιον ἔχει Κόρσην. Διὸ  καὶ   Αλεξις ἔφη που· ἂν> πιττοκοπούμενόν
[13, 84]   ἐπλησίασεν. Τῆς πράξεως ταύτης μνημονεύει  καὶ   Αλεξις ποιητὴς ἐν τῷ
[13, 50]   Ακεστρίᾳ, ἐν Αλιευομένῃ, ἐν Νεοττίδι,  καὶ   Ἄλεξις ἐν Κλεορουλίνῃ καὶ Καλλικράτης
[13, 51]   παραλίαν ἄκραν. Μνημονεύει τῆς Ναννίου  καὶ   Ἄλεξις ἐν Ταραντίνοις οὕτως· Νάννιον
[13, 62]   ἐγκώμιον Κέφαλος ῥήτωρ καθάπερ  καὶ   Αλκιδάμας Ελαίτης Γοργίου
[13, 21]   διηγούμενος ὅτι Ωκιμον ἑταίρας ὄνομα  καὶ   ἄλλα δὲ πολλά, ὦναιδές, δράματα
[13, 57]   Σελεύκου τίγρις. Ἔχων δὲ  καὶ   ἄλλα μαρτύρια ἐνατίθεμαι τὰ νῦν,
[13, 65]   τὰ πάτρια τὰς θυσίας ἐκολάσατε  καὶ   ἄλλα τε κατηγορήθη αὐτοῦ καὶ
[13, 37]   πρὸς Ελευσῖνι θαλάσσῃ, καὶ Μύρτιον  καὶ   ἄλλας δὲ πλείστας, ἐπιρρεπέστερος ὢν
[13, 26]   Λαίδος καὶ Αναξανδρίδης ἐν Γεροντομανίᾳ  καὶ   ἄλλας ἑταίρας αὐτῇ συγκατελέγει δὶα
[13, 62]   λόγος, μνημονεύει αὐτῆς, καταλέγων  καὶ   ἄλλας ἑταίρας ἐν τούτοις. Φιλύρα
[13, 93]   ὄσφρανσιν καὶ πρὸς τὸ οἰκεῖον  καὶ   ἀλλότριον θαυμαστὸν καὶ τῷ συνανθρωπίζον
[13, 65]   δούλαι Κασίου τοῦ Ηλείου μετὰ  καὶ   ἄλλων ἑταιρῶν, Αντείας, Στρατόλας, Αριστοκλείας,
[13, 38]   αὐτῆς ἑταίρας Αττικῆς Δημήτριος  καὶ   ἄλλων πλειόνων ~Μάχων δ'
[13, 94]   δ' ὑπ' αὐτοῦ τοιαῦτα λέγοντος  καὶ   ἅμα οἰόμενος τοῦτον {Αἰσχίνην} Σωκράτους
[13, 48]   τὴν οἰκίαν· ἐνηνοχέναι γὰρ δικέλλας  καὶ>   ἄμας, Εἰ ταῦτ' εἰχεθ᾽ ὑμεῖς,
[13, 21]   τοιαυτὶ βιβλία Αριστοφάνους καὶ Απολλοδώρου  καὶ   Αμμωνίου καὶ Αντιφάνους, ἔτι δὲ
[13, 60]   ἐν Νεαίριᾳ πρόκειται τὸ μαρτύριον  καὶ   Αμφις ἐν Κουρίδι. Παρεσίτει δὲ
[13, 22]   Ιερόκλεια, Λοπάδιον. Τούτων τῶν ἑταιρῶν  καὶ   Αμφις μνημονεύει ἐν Κουρίδι λέγων·
[13, 79]   αὐτοῦ Χρυσίππου, ὃν καὶ ἁρπάσαντα  καὶ   ἀναθέμενον εἰς ἃρμα εἰς Θήβας
[13, 72]   Ερμησιάναξ σφάλλεται συγχρονεῖν οἰόμενος Σαπφὼ  καὶ   Ανακρέοντα, τὸν μἐν κατὰ Κῦρον
[13, 85]   αὐτὸν ἐκ τοῦ πελάγους ἀπήντα  καὶ   ἀναλαμβάνων ἐπὶ τὰ νῶτα ἔφερεν
[13, 26]   λαμβάνει. Μνημονεύει δὲ τῆς Λαίδος  καὶ   Αναξανδρίδης ἐν Γεροντομανίᾳ καὶ ἄλλας
[13, 80]   ἡμέραν ἐλθὼν ἔκ τινος πότου  καὶ   ἀναπηδήσας πρὸς τὸν Ζήνωνα ἔπεισεν
[13, 54]   ἐν τοῖς κήποις, Ἐπικούρῳ δὲ  καὶ   ἀναφανδόν· ὥστ' ἐκεῖνον πολλἠν φροντίδα
[13, 53]   ἐν τοῖς κήποις, Ἐπικούρῳ δὲ  καὶ   ἀναφανδόν· ὥστ' ἐκεῖνον πολλἠν φροντίδα
[13, 19]   καὶ μὴ συνέντες ἔσονται ῥυπαροὶ  καὶ   ἀνελεύθεροι, καθάπερ οἱ τῆς Αριστίππου
[13, 34]   πάντα ἀρίστου Αδριανοῦ βασιλέως· ὃς  καὶ   ἀνέστησεν ἐπὶ τῷ μνήματι Παρίου
[13, 93]   βοροὶ πρός τε τούτοις ἄνοικοι  καὶ   ἀνέστοι βιοῦντες. Εξ ὧν ἁπάντων
[13, 10]   τὴν γενομένην ἧτταν πρὸς Κυρηναίους  καὶ   ἀνῄρητο ὑπὸ Αμάσιδος. Ησθεὶς οὖν
[13, 62]   Θεόκλεια καὶ Ψαμάθη καὶ Λαγίσκα  καὶ   Ανθεια καὶ Αριστόκλεια. ~Δημοσθένη δὲ
[13, 51]   Θεόκλεια καὶ Ψαμάθη καὶ Λαγίσκα  καὶ   Ἄνθεια. Μήποτε δὲ δεῖ γράφειν
[13, 50]   προειρημένος Απολλόδωρός φησι· Σταγόνιον  καὶ   Ἄνθις ἀδελφαί· αὗται Αφύαι ἐκαλοῦντο,
[13, 21]   Αριστοφάνους καὶ Απολλοδώρου καὶ Αμμωνίου  καὶ   Αντιφάνους, ἔτι δὲ Γοργίου τοῦ
[13, 59]   λύσασα τὰς κόμας ἐνέβαινε θαλάττῃ·  καὶ   ἀπ' αὐτῆς Απελλῆς τὴν Αναδυομένην
[13, 71]   κιθάρην Αιδόθεν ἔπλευσεν δὲ κακὸν  καὶ   ἀπειθέα χῶρον. Ενθα Χάρων ἀκοὴν
[13, 48]   τῆς Γναθαίνης πτωχῶν έραστῶν κωμαζόντων  καὶ   ἀπειλούντων κατασκάφειν τὴν οἰκίαν· ἐνηνοχέναι
[13, 86]   ἐπαινεῖν δεῖ, τοὺς δὲ θηριωδῶς  καὶ   ἀπλήστως ψέγειν. Καὶ εἰ διαλεκτικοὶ
[13, 81]   φάντος δ' αὐτοῦ Βραδέως τοίνυν  καὶ   ἀπόγερε τὴν κύλικα. Ετι πολὺ
[13, 37]   ἐπ' οἰκήματος προεστυκυιῶν Πειθὼ ὄνομα  καὶ   ἀποδεῖξαι βασιλίδα. ~Τιμόθεος δ'
[13, 60]   Σηστὸν καλεῖσθαι διὰ τὸ ἀποσήθειν  καὶ   ἀποδύειν τοὺς συνόντας αὐτῇ, τὴν
[13, 67]   εἰς αὐτὴν κατανάλωσεν ἑταίραν οὖσαν  καὶ   ἀποθανούσῃ πολυτάλαντον μνημεῖον κατεσκεύασεν Ἐκφέρων
[13, 34]   μητέρα καὶ Θεοδότην· ὑφ' ἧς  καὶ   ἀποθανὼν ἐκηδεύθη ἐν Μελίσσῃ κώμῃ
[13, 51]   αὐτὴν ἀναλαβὼν ἰατρὸς Νικόστρατος  {καὶ}   ἀποθντήσκων κατέλιπεν αὐτῇ πολὺν έλλέβορον,
[13, 40]   καὶ τὸν πατέρα αὐτοῦ Αντίγονον  καὶ   ἀποκτεῖναι Οξύθεμιν ὡς καὶ πολλὰ
[13, 64]   τὀ τῆς Αρτέμιδος ἱερὸν συγκατέφυγεν  καὶ   ἀποκτεινάντων αὐτὸν ἐκείνων Εἰρήνη
[13, 21]   περιφέρων αἰεὶ τοιαυτὶ βιβλία Αριστοφάνους  καὶ   Απολλοδώρου καὶ Αμμωνίου καὶ Αντιφάνους,
[13, 78]   ἀπολῦσαι αὐτοὺς πολλὰ ἐπαινέσαντα. Διὸ  καὶ   Απόλλων ἡσθεὶς ἐπὶ τούτοις ἀναβολὴν
[13, 68]   φυγόντος τοῦ Αρπάλου ἐπὶ θάλατταν  καὶ   ἀποστάντος. Καὶ τῆς μὲν Πυθιονίκης
[13, 66]   ἀκούουσα τῆς Βακχίδος τὸ κάλλος  καὶ   ἀποστρέψαι θέλουσα τὸν νεανίσκον τοῦ
[13, 94]   γεγονότα μαθητὴν καὶ περὶ δικαιοσύνης  καὶ   ἀρετῆς πολλοὺς καὶ σεμνοὺς λέγοντα
[13, 4]   Θησεὺς δἐ Ελένην ἁρπάσας ἑξῆς  καὶ   Αριάδνην ἥρπασεν. Ιστρος γοῦν ἐν
[13, 94]   τρισὶ δραχμαῖς Σωσινόμῳ τῷ τραπεζίτῃ  καὶ   Αριστογείτονι προσελθὼν πρὸς ἐμὲ ἐδεῖτο
[13, 78]   τῶν Πεισιστρατιδῶν θάνατος ὑπὸ Αρμοδίου  καὶ   Αριστογείτονος γενόμενος, περὶ Σικελίαν δ'
[13, 79]   δὲ ὅτι τὰ περὶ Κτατῖνον  καὶ   Αριστόδημον πεπλάσθαι φησὶν Πολέμων
[13, 62]   Ψαμάθη καὶ Λαγίσκα καὶ Ανθεια  καὶ   Αριστόκλεια. ~Δημοσθένη δὲ τὸν ῥήτορα
[13, 36]   Οδάτιν. ~Τὸ ὅμοιον ἱστορεῖ γενέσθαι  καὶ   Αριστοτέλης ἐν τῇ Μασσαλιωτῶν Πολιτείᾳ
[13, 62]   δ' ἐρᾶν φησι. Μνημονεύει αὐτῆς  καὶ   Αριστοφάνης ἐν τῷ Γηρυτάδῃ. Μήποτε
[13, 79]   τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Χρυσίππου, ὃν  καὶ   ἁρπάσαντα καὶ ἀναθέμενον εἰς ἃρμα
[13, 48]   τῷ τρίτῳ πίνακι τῶν Νόμων  καὶ   ἀρχὴν αὐτοῦ τήνδε παρέθετο· Ὁδε
[13, 66]   ἐκάλεσαν τὴν Πλαγγόνα. Μαρτυρεῖ δὲ  καὶ   Αρχίλοχος περὶ αὐτῆς ἐν τούτοις
[13, 84]   παρὰ φύσιν τῇ Αφροδίτῃ χρώμενοι  καὶ   ἀσεβοῦντες εἰς τὴν θεόν, μὴ
[13, 42]   ἀποψᾶσθαι, τάλαν. ~Οτι δ' ἦν  καὶ   ἀστεία τις ἀποκρίνασθαι, τάδε περὶ
[13, 39]   Ἦν δὲ Λάμια σφόδρα εὔθικτος  καὶ   ἀστικη πρὸς τὰς ἀποκρίσεις, καθάπερ
[13, 70]   Βιλιστίχη δ' Αργεία ἑταίρα  καὶ   αὐτὴ ἔνδοξος, τὸ γένος ἀπὸ
[13, 69]   δ' ἦν ἐκ τῆς Ναυκράτεως  καὶ   αὐτὴ ἑταίρα καλή. Φιλεῖ γάρ
[13, 63]   μειρακίσκον, καίτοι γυναῖκα ἔχων ὡς  καὶ   αὐτὴν ἀγανακτήσασαν συγκοιμᾶσθαι τῷ Κνωσίωνι.
[13, 89]   τὴν μορφήν. Στεφανόπωλις δ' ἦν  καὶ   αὐτὴν ἐξέδωκε πρὸς γάμου κοινωνίαν
[13, 64]   τοῦ αἵμματος τοῖς βωμοῖς, ἕως  καὶ   αὐτὴν κατέσφαξαν. Δανάην δὲ τὴν
[13, 64]   Λεοντίου τῆς Επικουρείου θυγατέρα ἑταιριζομένην  καὶ   αὐτὴν Σώφρων ἐπὶ τῆς
[13, 38]   στοάν. Ηρα δὲ καὶ Λεαίνης  καὶ   αὐτῆς ἑταίρας Αττικῆς Δημήτριος
[13, 68]   τῆς Συρίας, οὗπερ καὶ σὲ  καὶ   αὑτὸν ἀνατιθέναι μέλλει. Παρέδωκέν τε
[13, 33]   εἰς Ολυμπίαν ἐπὶ τὸν ἀγώνα  καὶ   αὐτὸς ἀπάξειν ἑταίρας εὔξατο τῇ
[13, 62]   Ελαίτης Γοργίου μαθητὴς ἔγραψεν  καὶ   αὐτὸς ἐγκώμιον Ναίδος τῆς ἑταίρας.
[13, 37]   και Σατύραι καὶ Νάννιον. Οὐ  καὶ   αὐτὸς Θεμιστοκλῆς ἐξ ἑταίρας ἦν
[13, 68]   Καταναῖος {ὁ} Βυζάντιος  καὶ   αὐτὸς βασιλεύς. Εδιδάχθη δὲ
[13, 20]   εἰς ὦπα ἔοικεν. Εκπέπληκται οὖν  καὶ   αὐτὸς Πρίαμος ἐπὶ τῷ
[13, 82]   πυθόμενος καὶ ἐπιτωθάζων τὸ γεγονὸς  καὶ   αὐτός ποτε ὐφη τούτῳ χεχρῆσθαι
[13, 20]   κατὰ τὸν Αντιφάνην. ~Επαινῶ δὲ  καὶ   αὐτὸς τὸ κάλλος. Καὶ γὰρ
[13, 11]   τῶν φιλοσόφων περὶ τοῦ ἔρωτος  καὶ   αὐτούς τι εἰπεῖν καὶ περὶ
[13, 33]   χρυσὸν καθαρᾷ βασάνῳ. Οτι δὲ  καὶ   Αφροδίσια ἴδια ἄγουσιν αὐτόθι αἱ
[13, 93]   αἰσθήσει τε πολλῷ ὑστεροῦντες ἀργῶς  καὶ   ἀφυλάκτως ζῆτε. Λοιδόρου δὲ καὶ
[13, 20]   Εν Χίῳ δὲ τῇ νήσῳ  καὶ   βαδίζειν ἥδιστόν ἐστιν ἐπὶ τὰ
[13, 44]   αὐτὴν χρυσίον. Ανάγωγος ὢν δὲ  καὶ   βάναυσος παντελῶς ἐν σκυτοτομείῳ μετά
[13, 78]   Ερωτικῶν. Οὗτοι φανέντες ἐπιβουλεύοντες Φαλάριδι  καὶ   βασανιζόμενοι ἀναγκαζόμενοί τε λέγειν τοὺς
[13, 68]   ὁρᾷ ὑπὸ τοῦ λαοῦ προσκυνουμένην  καὶ   βασίλισσαν προσαγορευομένην καὶ ταῖς ἄλλαις
[13, 37]   γυναικῶν μάλ' εὐπρεπεστάτην τὴν ὄψιν  καὶ   Βιλιστίχην, ἔτι δὲ Αγαθόκλειαν καὶ
[13, 73]   τίκτεται βροτοῖς μήλων τε βοσκὰς  καὶ   βίον Δημήτριον δένδρων τις ὥρα
[13, 61]   τῆς μητρὸς ἔχων τὸ φύσημα;  καὶ   Βίων δ' Βορυσθενίτης φιλόσοφος
[13, 81]   Επικροτησάντων δὲ πάντων σύν γέλωτι  καὶ   βοῇ ὡς εὖ ὑπηγάγετο τὸν
[13, 71]   καὶ εἰν Αίδῃ. Φημὶ δὲ  καὶ   Βοιωτὸν ἀποπρολιπόντα μέλαθρον Ησίοδον πάσης
[13, 82]   χρησάμενος τῷ περὶ τοῦ Ηλίου  καὶ   Βορέου λόγῳ, καί τι πρὸς
[13, 93]   βίον, ἄμφω ταῦτα μελετᾶτε, κακολόγοι  καὶ   βοροὶ πρός τε τούτοις ἄνοικοι
[13, 34]   διαβοήτου ἑταίρας Κοττίνας, ἥν φησι  καὶ   βοῦν ἀναθεῖναι χαλκῆν, γράφων οὕτως.
[13, 90]   ἣν κατοικίσαντα Παρρασίων τινὰς τέμενος  καὶ   βωμὸν ἀναστῆσαι Δήμητρι Ελευσινίᾳ, ἧς
[13, 52]   κατασέσηπε καὶ Φίλα; Κοσσύφας δὲ  καὶ   Γαλήνας καὶ Κορώνας οὐ λέγω·
[13, 86]   ἐν τῷ οἶνῳ μνείαν ποιεῖσθαι  καὶ   γὰρ πρὸς ταῦτα ἡμᾶς ὅταν
[13, 84]   Πειρήνην χαλκῇ βοὶ βοῦς ἐπανέβη·  καὶ   γεγραμμένῃ κυνὶ καὶ περιστερᾳ καὶ
[13, 62]   εἰς τὴν οἰκίαν, ἐξ ἧς  καὶ   γενέσθαι αὐτῷ θυγάτριον. Μνημονεύει δ'
[13, 40]   Φίλινναν τὴν ὀρχηστρίδα, ἐξ ἧς  καὶ   γεννῆσαι Αρριδαῖον τὸν μετ' Αλέξανδρον
[13, 31]   φύλακας, κρατήσαντας δὲ τῶν τειχῶν  καὶ   γενομένους ἐγκρατεῖς τῆς ἐλευθερίας χαριστήρια
[13, 26]   στατῆρα και τριώβολον, προσίεται δὲ  καὶ   γέροντα καὶ νέον· οὕτω δὲ
[13, 50]   μὴ στεφανοῦν Ἅρπαλον, ἐὰν μὴ  καὶ   Γλυκέραν στεφανῶσιν. Ἐν Ῥωσσῷ δὲ
[13, 79]   νομοθέτης Σόλων ἔφη Μηρῶν ἱμειρων  καὶ   γλυκεροῦ στόματος. Αἰσχύλος τε καὶ
[13, 39]   ἀστικη πρὸς τὰς ἀποκρίσεις, καθάπερ  καὶ   Γνάθαινα, περὶ ἧς ἐροῦμεν. Πάλιν
[13, 70]   οὐκ ἀγεννὴς ἦν ἑταίρα, ἀλλὰ  καὶ   γονέων καὶ κατὰ παιδείαν ἐπέραστος
[13, 45]   ἰδοῦσαν ἐν κήπῳ τινὶ πινακίδα  καὶ   γραφεῖον ἐξηρτημένον ἔχοντ' Απόκριναι, φησίν,
[13, 46]   Λύχνος ἐπικαλουμένη καὶ Εὔκλεια  καὶ   Γρυμέα καὶ Θρυαλλίς, ἔτι Χίμαιρα
[13, 93]   ζῴου πεφυκότος. Ετι δὲ ταλαιπώρου  καὶ   γυμνοῦ τὸν βίον, ἄμφω ταῦτα
[13, 20]   θαυμάζεται μᾶλλον ἀνὴρ> κάλλιστος  καὶ   γύνη καλλίστη, καλλίστας γεννώσης
[13, 35]   Οδάτιν ἑστηκυῖαν πρὸ τοῦ κυλικείου  καὶ   δακρύουσαν κιρνᾶσάν τε βραδέως τὴν
[13, 80]   πάντα αὐταῖς χορηγεῖσθαι ἐκέλευσεν. Διόπερ  καὶ   Δαρεῖος τοῦτο μαθὼν ηὔξατο τῷ
[13, 1]   περὶ ἑταίρας πλεονάκις καὶ εἰληφέναι  καὶ   δεδωκέναι πληγάς, ὥς φησι Λυκόφρων
[13, 10]   ἐκμανθάνει παρ' αὐτῆς τὰ πάντα  καὶ   δεηθείσης ἐκδικῆσαι τοῦ Αρπίου τὸν
[13, 71]   περὶ πικρὰ λόγοις ἐσφίγξαντο μῆτις  καὶ   δεινὴ μύθων κῆδος ἔχουσ' ἀρετή,
[13, 81]   στρατηγός, ἀνδρὶ παιδιώδει παρ' οἶνον  καὶ   δεξιῷ. Ερμησίλεω δὲ ξένου οἱ
[13, 91]   εἰς δούρειον ἵππον ἐγκατακλεισθέντες, ἑνὸς  καὶ   δευτέρου ἴσως ἐρεῖς ὄνομα καὶ
[13, 61]   ψυχὴν μόλις. ~Ιστε δὲ ὅτι  καὶ   Δημάδης ῥήτωρ ἐξ αὐλητρίδος
[13, 71]   Εκλεε δ' Ικαρίου τε γένος  καὶ   δῆμον Αμύκλου καὶ Σπάρτην, ἰδίων
[13, 36]   δίδωσι εἴτε ἀπὸ τύχης εἴτε  καὶ   δι' ἄλλην τινὰ αἰτίαν τῷ
[13, 63]   Αριστάρχου γοῦν τινος ἐρασθεὶς μειρακίου  καὶ   δι' αὐτὸν παροινήσας εἰς Νικόδημον
[13, 20]   περὶ κάλλους ἤρισαν πρὸς ἀλλήλας,  καὶ   διὰ κάλλος οἱ θεοὶ ἀνηρείψαντο
[13, 75]   ποιητρίας μὲν οὔσης, δυναμένης δὲ  καὶ   διὰ τὴν ὁμιλίαν τοὺς ἐραστὰς
[13, 3]   μέθης δι' ἀφροδισίων  καὶ   διὰ τῆς ἐν ταῖς ἀδηφαγίαις
[13, 3]   γαμετῆς τὸν βασιλέα, ἔτι δὲ  καὶ   διὰ τὸ τὴν βασιλίδα, ὥς
[13, 92]   ταῦτα καὶ Θεόδωρος ἄθεος  καὶ   Διαγόρας ἐξεκηρύχθη καὶ Πρωταγόρας> ἐφυγαδεύσθη
[13, 67]   διαβάλλων ἀκολασίαν φησίν Ἐπίσκεψαι δἐ  καὶ   διάκουσον σαφῶς παρὰ τῶν ἐκ
[13, 35]   δὲ στρατοπεδεύων ἐπὶ τοῦ Τανάιδος  {καὶ}   διαλαθὼν τὴν στρατοπεδείαν διέβη μετὰ
[13, 14]   μέν ἐστιν εὔχαρις, ἐπιτεινόμενος δὲ  καὶ   διαταράττων χαλεπώτατος διόπερ ποιητὴς
[13, 24]   πατρός σου πολλά σε σωφρονίστατος  καὶ   διδάξαντος σκύτη βλέπειν. οὐκ
[13, 86]   Περσαίου παρὰ πότον αὐλητρίδιον πριαμένου  καὶ   διοκνοῦντος εἰσαγαγεῖν πρὸς αὐτὀν διὰ
[13, 78]   ἑξαμέτρου τὸ πεντάμετρον, καθάπερ ὕστερον  καὶ   Διονύσιος Αθηναῖος ἐποίησε
[13, 43]   λοπάδας συνάλμους τε συναρτύειν δοκῶν  καὶ   διψᾶν ὑπολειπόμενοι εἰς τὴν αὔριον
[13, 73]   ~Υπολαμβάνων οὖν μέγαν εἶναι δαίμονα  καὶ   δυνατώτατον τὸν Ερωτα, προσέτι τε
[13, 70]   τὴν καλουμένην Παρόραμα διὰ τὸ  καὶ   δυὸ δραχμῶν φοιτᾶν πρὸς τὸν
[13, 2]   διὰ σπάσιν ἀνθρώπων, ὥστ' ἐξεῖναι  καὶ   δύο ἔχειν γυναῖκας τὸν βουλόμενον,
[13, 55]   τινος Παυσανίου Θετταλοῦ, κατὰ φθόνον  καὶ   δυσζηλίαν {ταῖς} ξυλίναις χελώναις τυπτομένην
[13, 5]   ἐγάμει. Εν ἔτεσι γοῦν εἴκοσι  καὶ   δυσὶν οἷς ἐβασίλευεν, ὥς φησι
[13, 5]   βασιλεὺς ἄγων Μήδαν τὴν θυγατέρα  καὶ   δῶρα πολλά. Γήμας δὲ καὶ
[13, 86]   ἀλλὰ ἐκ τῶν κλινῶν ἀνώρμων  καὶ   ἐβόων ὡς θαυμαστόν τι θέαμα
[13, 37]   ἐγαμήθη τῷ πρώτῳ βασιλεύσαντι Αἰγύπτου  καὶ   ἐγένησεν αὐτῷ τέκνον Λεοντίσκον καὶ
[13, 75]   παιδεράστριάν τινες καλοῦσι τὴν τραγῳδίαν·  καὶ   ἐδέχοντο τὰ τοιαῦτα ᾄσματα οἱ
[13, 2]   συνόδων καὶ κοινογαμίων ὄντων. Διὸ  καὶ   ἔδοξέ τισιν διφυὴς νομισθῆναι, οὐκ
[13, 91]   αὐτῶν καταβρωθέντες ὑπὸ τῶν Λαιστρυγόνων  καὶ   εἰ ὄντως κατεβρώθησαν ὅστις {οὖν}
[13, 50]   Γλυκέραν στεφανῶσιν. Ἐν Ῥωσσῷ δὲ  καὶ   εἰκόνα χαλκῆν αὐτῆς ἱστάναι τολμῆσαι
[13, 15]   ψυχῆς ἐρᾶν· οἵτινες μέχρι ὀκτὼ  καὶ   εἴκοσι ἐτῶν δεῖν λέγοντες συνέχειν
[13, 92]   Εἰπόντος δ' ἐν τῇ τρίτῇ  καὶ   εἰκοστῇ» Μυρτίλος ἔφη εἶτ'
[13, 67]   φησι Ποσειδώνιος ἐν τῇ δευτέρᾳ  καὶ   εἰκοστῇ τῶν Ιστοριῶν, τεχνιτῶν τῶν
[13, 1]   δεδειπνηκέναι καὶ περὶ ἑταίρας πλεονάκις  καὶ   εἰληφέναι καὶ δεδωκέναι πληγάς, ὥς
[13, 71]   διαποιπνύουσα Δήμητρα γνωστὴ δ' ἐστὶ  καὶ   εἰν Αίδῃ. Φημὶ δὲ καὶ
[13, 47]   τινος οἶνον ἐν ψυκτηριδίῳ μικρὸν  καὶ   εἰπόντος ὅτι ἑκκαιδεκαέτης, Μικρός γε,
[13, 95]   ἐμὲ μόνον τοιοῦτός ἐστιν, ἀλλὰ  καὶ   εἰς ἄλλους ἅπαντας τοὺς αὐτῷ
[13, 47]   Παυσανίου δὲ τοῦ Λάκκου ὀρχουμένου  καὶ   εἰς κάδον τινὰ ἐμπεσόντος, Ο
[13, 63]   μιᾷ νυκτὶ συνέχεεν. Αναλαβεῖν γοῦν  καὶ   εἰς τὴν οἰκίαν λέγεταί τινα
[13, 39]   Τουτί γε, Λάμια, φησίν, ὀσφράνθητι  καὶ   εἴσει παρὰ τἄλλα διαφόραν ὅσην
[13, 49]   μόσχειος. Μενάνδρῳ τῷ ποιητῇ δυσημερήσαντι  καὶ   εἰσελθόντι εἰς τὴν οἰκίαν Γλυκέρα
[13, 86]   Ως δὲ πότος προέβαινεν  καὶ   εἰσῆλθεν ἄλλα τε ἀκροάματα καὶ
[13, 80]   τῷ Χαλκιδεῖ παῖς καλὸς ἦν  καὶ   εἴχεν εὖ πρὸς αὐτόν. Ως
[13, 4]   Φερέβοιαν. Πρὸ δὲ τῆς Ελένης  καὶ   ἐκ Τροιζῆνος ἥρπασεν Αναξώ. Μετὰ
[13, 83]   Φωκέων τύραννον, φιλόπαιδα δὲ Ονόμαρχον  καὶ   ἐκ τῶν τοῦ θεοῦ χαρίσασθαι
[13, 2]   συνεγκλειομένων καὶ τῶν ἀγάμων νεανίσκων  καὶ   ἕκαστος ἧς ἐπιλάβοιτο, ταύτην ἀπῆγεν
[13, 75]   γενομέναι τῶν ἐρωτικῶν μελῶν ἡγεμόνα  καὶ   ἐκδοῦναι πρῶτον μέλος ἀκόλαστον, ὄντα
[13, 44]   θ' ἵν' ἄκρον ὡς μάλιστα  καὶ   ἐλάχιστον αὐτοῦ περιλάβω τοῦ σώματος.
[13, 12]   τὸν Ερωτα θεὸν εἶναι φιλίας  καὶ   ἐλευθερίας, ἔτι δὲ καὶ ὁμονοίας
[13, 48]   δύο ποταμοὶ έμβάλλετέ μοι, Λύκος  καὶ   Ἐλεύθερος; Ἐπὶ δὲ τὴν θυγατέρα
[13, 50]   μετέπέμψατο τὴν Γλυκέραν Αθήνηθεν· ἣν  καὶ   έλθοῦσαν οἰεῖν ἐν τοῖς βασιλείοις
[13, 3]   γάμον, ἤδη εἰς τὰ ἀμείνω  καὶ   Ελληνικὰ ἐκδεδιῃτημένη. Και Κλυταιμνήστρα
[13, 83]   κιττοῦ Πεπαρηθίων. Αὕτη δέ, φησί,  καὶ   ἔμελλε τὰ Πύθια αὐλεῖν, εἰ
[13, 11]   φιλόσοφοι πάμπολλοι· ἐν οἷς τινες  καὶ   ἐμνημόνευσαν τοῦ σκηνικοῦ φιλοσόφου Εὐριπίδου
[13, 18]   αὐλητὴς πώγωνα μέγαν ἔχων ηὔλει,  καὶ   ἐν Αθήναις διατηροῦσιν οὐ σφόδρα
[13, 88]   ποιητὴς οὗτος ἐπὶ τὰ ἄνθη  καὶ   ἐν Αλφεσιβοίᾳ φησίν· Καὶ σώματος
[13, 86]   ἦλθεν σκληρὸς ἐκεῖνος φιλόσοφος  καὶ   ἐν ἀρχῇ οὐδ' ἄν παρακαθίσαι
[13, 31]   Εὐάλκης δ' ἐν τοῖς Εφεσιακοῖς  καὶ   ἐν Εφέσῳ φησὶν ἱερὰ ἱδρῦσθαι
[13, 50]   δ' αὐτῆς Αντιφάνης ἐν Αρκάδι  καὶ   ἐν Κηπουρῷ, ἐν Ακεστρίᾳ, ἐν
[13, 12]   Ηλεῖοι Ρόδιοί τε τὰ Αλίεια  καὶ   ἐν ταῖς δημοτελέσι δὲ σπονδαῖς
[13, 69]   τόδ' ἐποίησε τοὐπίγραμμα Ποσείδιππος, {καίτοι}  καὶ   ἐν τῇ Αἰθιοπίᾳ πολλάκις αὐτῆς
[13, 12]   παρασκευαστικόν, ἄλλου δὲ οὐδενός. Διὸ  καὶ   ἐν τῇ Πολιτείᾳ ἔφη τὸν
[13, 59]   Κνιδίαν Αφροδίτην ἀπ' αὐτῆς ἐπλάσατο  καὶ   ἐν τῇ τοῦ Ερωτος βάσει
[13, 2]   πράγματος ὕβριν φεύγοντες φιλοστοργῶσί τε  καὶ   ἐν ὥρᾳ προσίωσιν τοῖς γάμοις.
[13, 19]   οὐ μόνον τοῖς ἤθεσιν ἀλλα  καὶ   ἕξει. Βουλόμενοι γὰρ ἐνδύεσθαι τὴν
[13, 56]   Ασπασίας δὶς τῆς ἡμέρας εἰσιόντα  καὶ   ἐξιόντα ἀπ' αὐτῆς ἀσπάζεσθαι τὴν
[13, 64]   βασιλεὺς τῆς διαδοχῆς τελευταῖος  καὶ   ἔξω τοῦ διαδήματος κοινωνὸν εἶχε
[13, 31]   οὐδαμοῦ τῆς Ελλάδος. Οἶδα δὲ  καὶ   ἑορτήν τιν' Εταιρίδεια ἀγομένην ἐν
[13, 20]   γίνεται, ἀετὸς πτεροῦται πολλάκις, ὥσπερ  καὶ   ἐπ' Αἰγινῃ. Σωκράτης δ'
[13, 17]   Φιλοξένου Κύκλωψ ἐρῶν τῆς Γαλατείας  καὶ   ἐπαινῶν αὐτῆς τὸ κάλλος, προμαντευόμενος
[13, 78]   Κρατῖνος} ὑπὲρ τῆς θρεψαμένης  καὶ   ἐπαπέθανεν ἐραστὴς Αριστόδημος, λύσιν
[13, 84]   περιστερά, τῇ δὲ χὴν προσῆλθον  καὶ   ἐπεπήδησαν φανέντων δὲ πᾶσι τούτοις
[13, 69]   ἑταίρας ἀρραβών. ~Ενδόξους δὲ ἑταίρας  καὶ   ἐπὶ κάλλει διαφερούσας ἤνεγκεν καὶ
[13, 56]   τὴν ἐκ Κολοφῶνος ἑταίρην, ἧς  καὶ   ἐπὶ ῥυτίδων πικρὸς ἔπεστιν ἔρως.
[13, 55]   Πηνειῷ σημεῖον ἔχοντα ὑδρίαν λιθίνην  καὶ   έπίγραμμα τόδε· Τῆσδέ ποθ'
[13, 82]   διαλαληθέντος τοῦ συμβεβηκότος Εὐριπίδης πυθόμενος  καὶ   ἐπιτωθάζων τὸ γεγονὸς καὶ αὐτός
[13, 25]   Σωκρατικὴ ἐνεπορεύετο πλήθη καλῶν γυναικῶν,  καὶ   ἐπλήθυνεν ἀπὸ τῶν ταύτης ἑταιρίδων
[13, 12]   ἀσπαζομένων θάνατον ἔνδοξον ἀντ' αἰσχροῦ  καὶ   ἐπονειδίστου βίου. Σάμιοι δέ, ὥς
[13, 81]   Τοιαῦτα πολλὰ δεξιῶς ἔλεγέν τε  καὶ   ἔπρησσεν ὅτε πίνοι {ἢ πράσσοι}
[13, 11]   δὲ ἄλλος τις ἔφη Εἴη  καὶ   ἐρᾶν καὶ ἔρωτι χαρίζεσθαι κατὰ
[13, 76]   μετρίως ὢν ἐρωτικός φησιν Εἴη  καὶ   ἐρᾶν καὶ ἔρωτι χαρίζεσθαι κατὰ
[13, 79]   κατάρξασθαι Λάιον ξενωθέντα παρὰ Πέλοπι  καὶ   ἐρασθέντα τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Χρυσίππου,
[13, 92]   ἐν τοῖς λόγοις ὑμῶν φιλοτιμίας  καὶ   ἔριδας καὶ τοὺς ἀκαίρους ἐλέγχους
[13, 46]   διαφθείρειν τοὺς ἐντυγχάνοντάς σοι ἀνωφελῆ  καὶ   ἐριστικὰ σοφίσματα διδάσκοντα, ἐμέ τε
[13, 19]   οὕτως ἐσταλμένους περὶ ἀργύριον ἐπτοῆσθαι  καὶ   ἐρωμένους περιάγεσθαι ξυρουμένους τὴν ὑπήνην
[13, 11]   τις ἔφη Εἴη καὶ ἐρᾶν  καὶ   ἔρωτι χαρίζεσθαι κατὰ καιρόν. Ετερος
[13, 76]   ἐρωτικός φησιν Εἴη καὶ ἐρᾶν  καὶ   ἔρωτι χαρίζεσθαι κατὰ καιρόν μὴ
[13, 24]   Πεντάθλῳ τοῖς παραπλησίως σοι βιοῦσιν  καὶ   ἐσπουδακόσι περὶ τὰς μαγαλομίσθους ἑταίρας
[13, 1]   (ἐγένοντο γὰρ καὶ περὶ γαμετῶν  καὶ   ἑταιρῶν πολλάκις λόγοι) εἰδόσιν ἐκτιθέμενοι
[13, 62]   Φιλύρα γέ τοι ἐπαύσατο πορνευομένη  {καὶ}   ἔτι νέα οὖσα καὶ Σκιώνη
[13, 46]   τοῖς μαθήμασι χρόνον ἀπομερίζουσαι· διόπερ  καὶ   εὔθικτοι πρὸς τὰς ἀπαντήσεις ἦσαν.
[13, 32]   ἐπίγραμμα· Αἵδε ὑπὲρ Ελλήνων τε  καὶ   εὐθυμάχων πολιητᾶν ἔσταθεν εὔχεσθαι Κύπριδι
[13, 46]   καὶ Συνωρὶς Λύχνος ἐπικαλουμένη  καὶ   Εὔκλεια καὶ Γρυμέα καὶ Θρυαλλίς,
[13, 20]   κάλλος φασίν· Οὐ νέμεσις Τρῶας  καὶ   ἐυκνήμιδας Αχαιοὺς τοιῇδ' ἀμφὶ γυναικὶ
[13, 61]   τήνδε νέων μὲν ἀναίνεσθαι φιλότητα  καὶ   εὐνήν, δ' ἐπιτερπέσθω πολιοκροτάφοισι
[13, 5]   κληθεῖσαν Εὐρώπη, Φιλογύνης δ' ἦν  καὶ   Εὐριπίδης ποιητής. Ιερώνυμος γοῦν
[13, 10]   φησι δύο γυναικῶν τὸν> Ολυμπιάδος  καὶ   Εὐρυδίκης. ἐν τὴν μὲν
[13, 86]   {τε} γὰρ ἠρίστων σφόδρα σκυθρωπῶς  καὶ   εὐσχημόνως, ὡς ᾤοντο, οὐχ ὅτι
[13, 46]   τὴν Πάροινον ἐπικληθεῖσαν καὶ Λαμπυρίδα  καὶ   Εὐφροσύνην· αὕτη δὲ ἦν γναφέως
[13, 35]   αὐτὴν ἀπήγαγεν ἐπὶ τό ἅρμα  καὶ   ἔφυγεν ἔχων τὴν Οδάτιν. Οἱ
[13, 51]   ὅτι πρόσωπόν τε ἀστεῖον εἶχε  καὶ   έχρῆτο χρυσίοις καὶ ἱματίοις πολυτελέσι,
[13, 56]   τοὺς αὐτοὺς αὐτᾡ χρόνους γενόμενος  καὶ   ἑωρακὼς αὐτόν, ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ
[13, 59]   ἐποίησεν τοὺς δικαστὰς τὴν ὑποφῆτιν  καὶ   ζάκορον Αφροδίτης ἐλέῳ χαρισαμένους μὴ
[13, 59]   Ελλήνων ἀκρασίας ἀνάθημα. Ἕστηκε δὲ  καὶ   εἰκὼν αὕτη μέση τῆς
[13, 3]   Πρίαμος δὲ πολλαῖς χρῆται γυναιξὶ  καὶ   Εκάβη οὐ δυσχεραίωει. Λέγει
[13, 10]   ἱεροῦ. Δεκάτῳ δὲ ἔτει ἑάλω  καὶ   Κίρρα. Ανετράπησαν δὲ καὶ
[13, 37]   Ασπασίαν μετονομασθῆναι. Συνηκολούθει δὲ αὐτῷ  καὶ   Μιλησία παλλακίς. Ο δὲ
[13, 66]   ἱερείας. ~Διαβόητος δ' ἑταιρα γέγονε  καὶ   Μιλησία Πλαγγών ἧς περικαλλεστάτης
[13, 69]   καὶ ἐπὶ κάλλει διαφερούσας ἤνεγκεν  καὶ   Ναύκρατις· Δωρίχαν τε, ἥν
[13, 43]   προέβη τοῖς ἔτεσιν Γνάθαινα  καὶ   ἤδη τελέως ἦν ὁμολογουμένη σοφός,
[13, 34]   ἐπιβουλευθεὶς ὑπὸ Φαρναβάζου. Εἴδομεν δὲ  καὶ   ἡμεῖς τὸ ἐν Μελίσσῃ τοῦ
[13, 91]   Ιππων ἔφη ἄθεος. Αλλὰ  καὶ   Ηράκλειτος ο θεῖός φησι Πουλυμαθίη
[13, 73]   δι' ὧν βρότειον ζῇ τε  καὶ   θάλλει γένος. Καὶ σεμνότατος
[13, 83]   ἐντετυπωμένον ἔχειν ἐπὶ τῆς ἀσπίδος  καὶ   θαυμαστῶς αὐτὸν κινδυνεύειν, ἀνακεῖσθαί τε
[13, 59]   Κατεσκεύασε δ' αὐτὸν Πραξιτέλης. Ὃν  καὶ   θεασάμενος Κράτης κυνικὸς ἔφη
[13, 34]   τὴν Λαίδος τῆς νεωτέρας μητέρα  καὶ   Θεοδότην· ὑφ' ἧς καὶ ἀποθανὼν
[13, 92]   ὄντας ἀπέθανεν δὲ διὰ ταῦτα  καὶ   Θεόδωρος ἄθεος καὶ Διαγόρας
[13, 34]   Αλκιβιάδην τὸν ἁβρόν, γῆ  καὶ   θεοί, ὃν Λακεδαίμων μοιχὀν
[13, 62]   οὖσα καὶ Σκιώνη καὶ Ιππάφεσις  καὶ   Θεόκλεια καὶ Ψαμάθη καὶ Λαγίσκα
[13, 51]   οὖσα καὶ Σκιώνη καὶ Ἱππάφεσις  καὶ   Θεόκλεια καὶ Ψαμάθη καὶ Λαγίσκα
[13, 26]   ἤνθει τότε Λαγίσκ' ἤνθει τότε  καὶ   Θεολύτη μάλ' εὐπρόσωπος καὶ καλή,
[13, 32]   στρατείαν ἦγεν Περσής, ὡς  καὶ   Θεόπομπος ἱστορεῖ καὶ Τίμαιος ἐν
[13, 13]   ταῦτ' ἐγώ, μὰ τὴν Αθηνᾶν  καὶ   θεούς, οὐκ οἶδ' τι
[13, 43]   Δίφιλος Νὴ τὴν Αθηνᾶν  καὶ   θεοὺς, ψυχρόν γ' ἔφη Γνάθαιν'
[13, 89]   γὰρ αὐτόθι γίγνονται γυναῖκες, ὡς  καὶ   Θεόφραστος εἴρηκεν. Καὶ Νυμφόδωρος δ'
[13, 35]   τοὺς σοὺς γάμους. Περιβλέψασα οὖν  καὶ   θεωρήσασα πάντας λαβοῦσα χρυσῆν φιάλην
[13, 39]   τῇ χειρί τε ταἰδοῖον ἀποτρίψας  {καὶ}   θιγὼν τοῖς δακτύλοις Τουτί γε,
[13, 56]   ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ περὶ Θεμιστοκλέους  καὶ   Θουκυδίου καὶ Περικλέους. Αντισθένης δ'
[13, 19]   τῆς Αριστίππου παρενεχθέντες αἱρέσεως ἄσωτοι  καὶ   θρασεῖς. Καὶ δὴ τοιοῦτοι ὑμῶν
[13, 22]   κακὸν ἔχων οἴκοι μέγα. Διόπερ  καὶ   θρηνῶν τις αὑτὸν παράγεται ὑπὸ
[13, 46]   ἐπικαλουμένη καὶ Εὔκλεια καὶ Γρυμέα  καὶ   Θρυαλλίς, ἔτι Χίμαιρα καὶ Λαμπάς.
[13, 38]   τῆς αὐλητρίδος, ἐξ ἧς ἔσχε  καὶ   θυγατέρα Φίλαν; τὴν δὲ Λάμιαν
[13, 65]   ἐν τῷ δικαστηρίῳ ὡς ἀσεβοῦντα  καὶ   θύοντα παρὰ τὰ πάτρια τὰς
[13, 33]   ἑταίρας, αἳ παραγενομένου τοῦ Ξενοφῶντος  καὶ   θύοντος τῇ Αφροδίτῃ συνέθυσαν. Διόπερ
[13, 47]   Εἰσελθόντος δέ τινος ὡς αὐτὴν  καὶ   ἰδόντος έπί τινος ἀγγείου ᾠὰ
[13, 35]   Καὶ παρελθὼν εἰς τὴν αὐλὴν  καὶ   ἰδὼν τὴν Οδάτιν ἑστηκυῖαν πρὸ
[13, 80]   ποταμῷ τούτῳ ἀπελούετο) θάψας εἴσατο  καὶ   ἱερὸν αὑτόθι Αφροδίτης Αργυννίδος. Λικύμνιος
[13, 51]   ἀστεῖον εἶχε καὶ έχρῆτο χρυσίοις  καὶ   ἱματίοις πολυτελέσι, έκδῦσα δὲ ἦν
[13, 65]   {Στρατοκλείδου} ἐρωμένη Ξενοκλείδου τοῦ ποιητοῦ  καὶ   Ιππάρχου τοῦ ὑποκριτοῦ καὶ Φρυνίωνος
[13, 89]   ἐν η' Νόστων. Εξέδωκεν δἐ  καὶ   Ιππάρχῳ τῷ υἱεῖ τὴν παραιβατήσασαν
[13, 62]   ἔτι νέα οὖσα καὶ Σκιώνη  καὶ   Ιππάφεσις καὶ Θεόκλεια καὶ Ψαμάθη
[13, 51]   ἐτι νέα οὖσα καὶ Σκιώνη  καὶ   Ἱππάφεσις καὶ Θεόκλεια καὶ Ψαμάθη
[13, 4]   Αἴαντος μητέρα. Ησίοδος δέ φησι  καὶ   Ιππην καὶ Αἴγλην, δι' ἣν
[13, 72]   Σαπφοῖ δράματι Σαπφοῦς ἐραστὰς Αρχίλοχον  καὶ   Ιππώνακτα. Ταῦθ' ὑμῖν, ἑταῖροι,
[13, 62]   ἐπὶ τάφον κάθηται. ~Αλλὰ μὴν  καὶ   Ισοκράτης τῶν ῥητόρων αἰδημονέστατος
[13, 25]   μόνον δημοτικόν, Ζεῦ, πρᾶγμα  καὶ   ὶσωτήριον, (καί μοι λέγειν τοῦτ'
[13, 19]   ὑμῶν εἰσιν οἱ πλεῖστοι, συνεσπασμένοι  καὶ   κακοπινεῖς οὐ μόνον τοῖς ἤθεσιν
[13, 46]   ὡσαύτως. Μηθὲν οὖν διαφέρειν ἐπιτριβουμένοις  καὶ   κακῶς πάσχουσιν {ἢ} μετὰ φιλοσόφου
[13, 16]   καὶ Αρίστων ἔφη, ὅθεν  καὶ   καλεῖσθαι τοὺς ἐρωμένους συνέβη παιδικά.
[13, 26]   τότε καὶ Θεολύτη μάλ' εὐπρόσωπος  καὶ   καλή, ὑπέφαιν' ἐσομένη δ' Ωκιμον
[13, 62]   ῥητόρων αἰδημονέστατος Μετάνειραν εἶχεν ἐρωμένην  καὶ   καλὴν, ὡς Λυσίας ἱστορεῖ ἐν
[13, 50]   Νεοττίδι, καὶ Ἄλεξις ἐν Κλεορουλίνῃ  καὶ   Καλλικράτης ἐν Μοσχίωνι. Περὶ δὲ
[13, 84]   γυναῖκας καὶ παρθένους τὰς ἐνδοξοτάτας  καὶ   καλλίστας διακοσίας, ὡς ἱστορεῖ Δοῦρις
[13, 37]   οὖσαν τὴν Φωκαίδα τὴν σοφωτάτην  καὶ>   καλλίστην γενομένην εἶχε συστρατευομένην; ἣν
[13, 17]   τὸν ὑπερβαλλόντως θαυμαζόμενον τὴν μορφὴν  καὶ   καλὸν εἶναι νομιζόμενόν φησιν· Στᾶθι
[13, 35]   δὲ κατανοήσασα ξένον ἄνδρα  καὶ   καλὸν καὶ ὅμοιον τῷ κατὰ
[13, 7]   ἐπιορκοῦσιν, οὐδὲ ἓν κακὸν ἔχουσι  καὶ   κάμνειν λέγουσ' ἑκάστοτε. Ξέναρχος δ'
[13, 34]   εἰς Μητρόπολιν ἀφικνούμενοι· ἐφ'  καὶ   κατ' ἔτος θύεται βοῦς, διακελευσαμένου
[13, 17]   θάλος Ερώτων. Τυφλὸς ἔπαινος  καὶ   κατ' οὐδεν ὅμοιος τῷ Ιβυκείῳ
[13, 70]   ἦν ἑταίρα, ἀλλὰ καὶ γονέων  καὶ   κατὰ παιδείαν ἐπέραστος ἦν, ἠκροᾶτο
[13, 84]   ἱστορεῖ Κλέαρχος. Εμοὶ μὲν γὰρ  καὶ   κατὰ φύσιν δοκεῖ πεποιηκέναι Κλεώνυμος
[13, 4]   αὐτὰς εἶχεν, ὡς ἂν στρατευόμενος  καὶ   κατἀ διάφορα γιγνόμενος χωρία ἐξ
[13, 35]   ἐν τοὺς γάμους συνετέλουν  καὶ   καταλιπὼν ἔν τινι τόπῳ αὐτῷ
[13, 41]   κεχορηγημένη πάνυ τ' εὐπρόσωπος οὖσα  καὶ   καταπλητικὴ πολλοὺς ἐραστὰς καὶ πολίτας
[13, 64]   ἐν Εφέσῳ ἐπιβουλευομένου τοῦ Πτολεμαίου  καὶ   καταφυγόντος εἰς τὀ τῆς Αρτέμιδος
[13, 67]   τῶν Αλεξάνδρου πολλὰ χρημάτων συλήσας  καὶ   καταφυγὼν εἰς Αθήνας ἐρασθεὶς Πυθιονίκης
[13, 85]   τῇ προβοσκίδι τὴν σκάφην ἐκίνει  καὶ   κατεκοίμιζεν αὐτό, τὸ δ' αὐτὸ
[13, 78]   ταῖς ἰδίαις ἀκροπόλεσιν ἐνεπίμπρασάν τε  καὶ   κατέσκαψαν· ὡς ἐποίησε Πολυκράτης
[13, 25]   γυναῖκας κατὰ τόπους κοινὰς ἃπασι  καὶ   κατεσκευασμένας. Εστᾶσι γυμναί, μὴ ξαπατηθῇς·
[13, 71]   Ζεὺς ἔπορεν Σοφοκλεῖ. Φημὶ δὲ  καὶ   κεῖνον τὸν αἰεὶ πεφυλαγμένον ἄνδρα
[13, 76]   Ρηγῖνος δὲ Ιβυκος βοᾳ  καὶ   κέκραγεν Ἦρι μὲν αἵ τε
[13, 35]   θεράπαιναι συνειδυῖαι τὸν ἔρωτα κατεσιώπησαν  καὶ   κελεύοντος τοῦ πατρὸς λαλεῖν οὐκ
[13, 79]   Διός φησιν ἁρπασθῆναι τὸν Χρύσιππον  καὶ   Κελτοὶ δὲ τῶν βαρβάρων καίτοι
[13, 19]   {τῶν} ἥλων ἐμπιπλάντες τὰ καττύματα  καὶ   κιναίδους καλοῦντες τοὺς μύρου
[13, 50]   έαυτοῦ. Τὰ ὅμοια δ' εἴρηκε  καὶ   Κλείταρχος ἐν ταῖς περὶ Αλέξανδρον
[13, 20]   καὶ σύνεισιν· Ηὼς μὲν Κεφάλῳ  καὶ   Κλείτῳ καὶ Τιθωνῷ, Δημήτηρ Ιασίωνι,
[13, 5]   Ολυμπιάδα, ἐξ ἧς ἔσχεν Αλέξανδρον  καὶ   Κλεοπάτραν. Καὶ τὴν Θρᾀκην δὲ
[13, 2]   τὸ πρότερον οὐσῶν τῶν συνόδων  καὶ   κοινογαμίων ὄντων. Διὸ καὶ ἔδοξέ
[13, 37]   Μύρτιον δὲ μία τῶν ἀποδεδειγμένων  καὶ   κοινῶν δεικτηριάδων. Τοῦ δὲ Φιλοπάτορος
[13, 52]   Φίλα; Κοσσύφας δὲ καὶ Γαλήνας  καὶ   Κορώνας οὐ λέγω· περὶ δὲ
[13, 90]   δέ φησιν αὐτὸς Θεόφραστος  καὶ   κρίσεις γυναικῶν περὶ σωφροσύνης γίνεσθαι
[13, 20]   πρωτοφορεῖν ἐπιτρέπουσιν. Εν Ηλιδι δὲ  καὶ   κρίσις γίνεται κάλλους, καὶ τῷ
[13, 71]   Πυθαγόρην, ἑλίκων κομψὰ γεωμετρίης εὑρόμενον,  καὶ   κύκλον ὅσον περιβάλλεται αἰθὴρ βαιῇ
[13, 62]   Ιππάφεσις καὶ Θεόκλεια καὶ Ψαμάθη  καὶ   Λαγίσκα καὶ Ανθεια καὶ Αριστόκλεια.
[13, 51]   Ἱππάφεσις καὶ Θεόκλεια καὶ Ψαμάθη  καὶ   Λαγίσκα καὶ Ἄνθεια. Μήποτε δὲ
[13, 37]   καὶ ἐγένησεν αὐτῷ τέκνον Λεοντίσκον  καὶ   Λάγον, θυγατέρα δὲ Εἰρήνην, ἣν
[13, 26]   ἐκ τῶν ὀρῶν πρόβατ' ἐσθίουσι  καὶ   λαγὼς μετέωρ' ἀναπράζοντες ὑπὸ τῆς
[13, 46]   Γρυμέα καὶ Θρυαλλίς, ἔτι Χίμαιρα  καὶ   Λαμπάς. Τῆς δὲ Γναθαίνης ἤρα
[13, 65]   ἑταίρας ἐρασθεὶς ἡδέως δι' αὐτὴν  καὶ   Λαμπιτὼ προσηγορεύετο, ὥς φησι Δίυλλος·
[13, 46]   καὶ τάσδε, τὴν Πάροινον ἐπικληθεῖσαν  καὶ   Λαμπυρίδα καὶ Εὐφροσύνην· αὕτη δὲ
[13, 46]   Αριστοφάνης μὲν Βυζάντιος ἑκατὸν  καὶ   λε' Απολλόδωρος δὲ τούτων πλείους,
[13, 70]   γράψαντες ἱστοροῦσιν. Ενδοξος δ' ἐστὶν  καὶ   Λέαινα ἑταίρα, Αρμοδίου ἐρωμένη
[13, 39]   δὲ τοῦτ' ἀπεκρίθη· Πρὸς ταῦτα  καὶ   Λέαιναν, εἰ βούλει, κράτει. Ἦν
[13, 38]   τὴν προκειμένην στοάν. Ηρα δὲ  καὶ   Λεαίνης καὶ αὐτῆς ἑταίρας Αττικῆς
[13, 85]   ἐστὶν αὐτῷ {ὁ} περὶ Αλεξάνδρου  καὶ   λέγει οὕτως Μετεπέμψατο δὲ καὶ
[13, 41]   Γνάθαινα πρὸς τὴν Μανίαν ἐλοιδορεῖτο  καὶ   λέγει Τί τοῦτο, παῖ, εἰ
[13, 75]   μοῦσαν εἰς τὰς διατθριβάς. Διὸ  καὶ   λέγειν ἔν τινι τῶν μελῶν·
[13, 72]   δ' ἐν τῷ περὶ Σαπφοῦς  καὶ   λέγειν τινάς φησιν εἰς αὐτὴν
[13, 49]   ἀλαζόνος παρὰ πολλῶν ποτήρια χρησαμένου  καὶ   λεγοντος θέλειν ταῦτα συγκόψαι, ἄλλα
[13, 49]   οἶνον χρηστὸν μέν, ὀλίγον δέ,  καὶ   λέγοντος ὅτι δεκαέτης ἐστίν, Μικρὸς
[13, 86]   ἐν τοῖς Συμποτικοῖς Υπομνήμασιν βοῶντος  καὶ   λέγοντος περὶ ἀφροδισίων ἁρμοστὸν εἶναι
[13, 29]   Νεοττίδι· Εὰν δέ τις μέτρια  καὶ   λέγουσα τοῖς δεομένοις τινων ὑπουργῇ
[13, 50]   αὗται Αφύαι ἐκαλοῦντο, ὅτι λευκαὶ  καὶ   λεπταὶ οὖσαι τοὺς ὀφθαλμοὺς μεγάλους
[13, 90]   τιμᾶσθαι, καθάπερ καὶ παρὰ Τενεδίοις  καὶ   Λεσβίοις ταύτην δὲ τύχης
[13, 41]   λέγει Τί τοῦτο, παῖ, εἰ  καὶ   λίθον εἶχες; Υπολαβοῦσ' Μανία
[13, 43]   λεπτὸν θ' ὡς ἔοιχ' ὑπερβολῇ  καὶ   λιπαρόν, ἔτι δὲ τῶν ἐφήβων
[13, 46]   εἴρηται, Δίφιλος κωμῳδιοποιός, ὡς  καὶ   Λυγκεὺς Σάμιος ἐν τοῖς
[13, 22]   οὐκ εἰσέρχεται, παρὰ δὲ Σινώπῃ  καὶ   Λύκᾳ καὶ Ναννίῳ ἑτέραις τε
[13, 10]   Δίνων δ' ἐν τοῖς Περσικοῖς  καὶ   Λυκέας Ναυκρατίτης ἐν τρίτῃ
[13, 2]   ἐπιλάβοιτο, ταύτην ἀπῆγεν ἄπροικον. Διὸ  καὶ   Λύσανδρος ἐζημίωσαν, ὅτι καταλιπὼν τὴν
[13, 59]   τῶν Πανελλήνων πάντων ἀποθεμένη θοἰμάτιον  καὶ   λύσασα τὰς κόμας ἐνέβαινε θαλάττῃ·
[13, 71]   Κυθέρηθεν, ὃν ἐθρέψαντο τιθῆναι Βάκχου  καὶ   λωτοῦ πιστότατον ταμίην Μοῦσαι παίδευσάν
[13, 86]   ὡς θαυμαστόν τι θέαμα θεώμενοι  καὶ   μακάριον τὸν βασιλέα άπεκάλουν, ὅτι
[13, 7]   εὐνοικώτερον γαμετῆς ἑταίρα πολύ γε  καὶ   μάλ' εἰκότως. μὲν νόμῳ
[13, 7]   Κορινθιαστῇ· ὡς τακερόν, Ζεῦ,  καὶ   μαλακὸν τὸ βλέμμ' ἔχει. Οὐκ
[13, 71]   ὃς εὕρετο πολλὸν ἀνατλὰς ἦχον  καὶ   μαλακοῦ πνεῦμ' ἀπὸ πενταμέτρου. Καίετο
[13, 92]   Εἰκότως οὖν πολλαὶ τῶν πόλεων  καὶ   μάλιστα Λακεδαιμονίων, ὡς Χαμαιλέων
[13, 67]   ἑτέρου τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν εἶναι  καὶ>   μάλιστα μὲν ὑπὸ τῆς πόλεως
[13, 48]   Γνάθαιναν, φησί, δύο ἐμισθώσαντο, στρατιώτης  καὶ   μαστιγίας· ἀναγωγότέρον οὖν τοῦ στρατιώτου
[13, 5]   δὲ καὶ Φίλαν ἀδελφὴν Δέδρα  καὶ   Μαχάτα. Οἰκειώσασθαι δὲ θέλων καὶ
[13, 80]   ἐπεκώμαζε τῷ Ζήνωνι. Καί ποτε  καὶ   μεθ' ἡμέραν ἐλθὼν ἔκ τινος
[13, 31]   ἱστορεῖ Νεάνθης ἐν τοῖς Μυθικοῖς,  καὶ   μεθυσθένθας ἑταίρας πλείονας προσλαβεῖν, ὧν
[13, 43]   ἔφηβον Γνάθαιν' ἰσχνὸν πάνυ  καὶ   μέλανα λεπτὸν θ' ὡς ἔοιχ'
[13, 78]   χρησμὸς ὅδε Εὐδαίμων Χαρίτων  καὶ   Μελάνιππος ἔφυ, θείας ἁγητῆρες ἐφαμερίοις
[13, 85]   ἁλιέας τῃ δικτύῳ λαβόντας δελφῖνα  καὶ   μέλλοντας κατακόπτειν ἀργύριον δοὺς καὶ
[13, 51]   κληθῆναι ἤτοι ὅτι συνέπινε παρακινοῦσι  καὶ   μεμηνόσιν ὅτι αὐτὴν ἀναλαβὼν
[13, 18]   ἐπὶ ἵππου ἰδὼν παραπλησίως ἔχοντα  καὶ   μεμυρισμένον καὶ τούτοις ἀκολούθως ἠμφιεσμένον,
[13, 28]   πρὸς τὸ εὐσχημονέστερον, καθὸ δή  καὶ   Μένανδρος ἐν Παρακαταθήκῃ ἀπο τῶν
[13, 66]   ξείνων δέκτρια Πασιφίλη. Οτι δὲ  καὶ   Μένανδρος ποιητὴς ἤρα Γλυκέρας
[13, 69]   Σαπφῷαι δὲ μένουσι φίλης ἔτι  καὶ   μενέουσιν ῴδῆς αἱ λευκαὶ φθεγγόμεναι
[13, 7]   οὐχὶ τιμὴν πάσχομεν Πικράν γε  καὶ   μεστὴν γυναικείας χολῆς. Η τῶν
[13, 37]   βασίλεια. Αὕτη δὲ Θαὶς  {καὶ}   μετὰ τὸν Αλεξάνδρου θάνατον καὶ
[13, 52]   διενηνοχέναι τὴν ὄψιν καὶ Ὤκιμον  καὶ   Μετάνειρα Νικόστρατος δὲ τῆς
[13, 93]   αὐτοῦ διαλόγων θαυμάζομεν ὡς ἐπιεικῇ  καὶ   μέτριον, πλήν εἰ μὴ ὡς
[13, 86]   ἐνταῦθα τοὺς μὲν ἡμέρως τε  καὶ   μετρίως αὐτοῖς χρωμένους ἐπαινεῖν δεῖ,
[13, 90]   τὴν γυναῖκα Ηροδίκην. Επιτελεῖται δὲ  καὶ   μέχρι νῦν ἀγὼν οὗτος,
[13, 76]   δὲ γαμεῖν, ὥρη δὲ πεπαῦσθαι,  καὶ   μὴ ἀναμένειν ἔστ' ἂν ἐκεῖνό
[13, 24]   τὰς ἐπὶ τῶν οἰκημάτων ἀσπάζεσθαι  καὶ   μὴ καταναλίσκειν εἰς οὐδὲν δέον
[13, 24]   μικροῦ πρίασθαι κέρματος τὴν ἡδονήν,  καὶ   μὴ λαθραίαν Κύπριν αἰσχίστην νόσων
[13, 81]   ζωγράφος τὰς τοῦ θεοῦ κόμας  καὶ   μὴ μελαίνας, χεῖρον ἂν ἦν
[13, 19]   οἱ παρακούσαντες αὐτοῦ τῶν λόγων  καὶ   μὴ συνέντες ἔσονται ῥυπαροὶ καὶ
[13, 24]   Ναννίῳ, εἰ> Εὐβούλου τὸ δρᾶμα  καὶ   μὴ Φιλίππου, φησίν· Οστις λέχη
[13, 37]   τῶν οἰκιῶν, φησίν, οὐ Μυρτίου  καὶ   Μνησίδος καὶ Ποθεινῆς προσαγορεύονται; καίτοι
[13, 64]   ἥτις ὑπὸ Γαλατῶν Σελεύκου νικηθέντος  καὶ   μόλις ἐκ τῆς φυγῆς διασωθέντος
[13, 56]   ἰδόντα Πελοποννησιακῶς ἠσθημένην (ἀναμπέχονος γὰρ  καὶ   μονοχίτων ἦν καὶ ᾠνοχοει τοῖς
[13, 77]   δεικνύντες Αρπάγιον καλοῦσιν, ἐν  καὶ   μυρρίναι διάφοροι πεφύκασιν. Καὶ τὴν
[13, 37]   ἐπὶ τῇ πρὸς Ελευσῖνι θαλάσσῃ,  καὶ   Μύρτιον καὶ ἄλλας δὲ πλείστας,
[13, 51]   Λυσίας, εἰ γνήσιος λόγος,  καὶ   Ναίδος τῆς ἑταίρας μέμνηται, κἀν
[13, 52]   έταίρας· Χρυσίδα, Κορώνην, Αντίκυραν, Ισχάδα,  καὶ   Ναννάριον ἔσχηκας ὡραίαν σφόδρα. Φιλέταιρος
[13, 37]   Λάμια και Σκιώνη και Σατύραι  καὶ   Νάννιον. Οὐ καὶ αὐτὸς Θεμιστοκλῆς
[13, 22]   παρὰ δὲ Σινώπῃ καὶ Λύκᾳ  καὶ   Ναννίῳ ἑτέραις τε τοιαύταισι παγίσι
[13, 26]   γὰρ ὁπότ' ἦν μὲν> νεοττὸς  καὶ   νέα, ὑπὸ τῶν στατήρων ἦν
[13, 52]   τελευτῶσ' ἀπέθανεν βινουμένη, Ἰσθμιὰς δὲ  καὶ   Νέαιρα κατασέσηπε καὶ Φίλα; Κοσσύφας
[13, 44]   ἑαυτῆς τρία καὶ τρεῖς θεραπαίνας  καὶ   νέαν τιθὴν μίαν. Επειτεν αὐταῖς
[13, 26]   τριώβολον, προσίεται δὲ καὶ γέροντα  καὶ   νέον· οὕτω δὲ τιθασὸς γέγονεν
[13, 25]   ἐπὶ οἰκημάτων γύναια πριάμενος, καθὰ  καὶ   Νίκανδρος Κολοφώνιος ἱστορεῖ ἐν
[13, 12]   φιλίᾳ κειμένης τῆς σωτηρίας τε  καὶ   νίκης. Καὶ Κρῆτες δ' ἐν
[13, 90]   τὸν τοῦ κάλλους ἀγῶνα ἐπιτελέσαι  καὶ   νικῆσαι πρῶτον αὐτοῦ τὴν γυναῖκα
[13, 28]   καλῶς ἀείσω. Καὶ ἔτι· Λατὼ  καὶ   Νιόβα μάλα μὲν φίλαι ἦσαν
[13, 48]   καὶ οὐκ ἀνάστειος ἀποφθέγξασθαι· ἥτις  καὶ   νόμον συσσιτικὸν συνέγραφεν, καθ' ὃν
[13, 35]   διέβη μετὰ μόνου τοῦ ἁρματηλάτου  καὶ   νυκτὸς ὁρμήσας ἐπὶ τοῦ ἅρματος
[13, 32]   πίνακα τῇ θεῷ τὸν ἔτι  καὶ   νῦν διαμένοντα καὶ τὰς ἑταίρας
[13, 34]   τὴν ἐπιφάνειαν οἴκημά τι λέγεται  καὶ   νῦν ἐγγυτάτω τῆς Κολώνης. Ινα
[13, 28]   καὶ αἱ ἐλεύθεραι γυναῖκες ἔτι  καὶ   νῦν καὶ αἱ παρθένοι τὰς
[13, 40]   Σελεύκου δὲ τοῦ νεωτέρου Μύσταν  καὶ   Νῦσαν. Ηρακλείδης δὲ Λέμβος
[13, 24]   Κυδίαν ναύαρχον ἐξεπέμψατο. Επιτιμᾷ δὲ  καὶ   Ξέναρχος ἐν Πεντάθλῳ τοῖς παραπλησίως
[13, 41]   καταπλητικὴ πολλοὺς ἐραστὰς καὶ πολίτας  καὶ   ξένους ἔχουσ' ὅπου περὶ τῆς>
[13, 55]   οὖν, ὡς έγώ, πέπαυσο»  καὶ   Αρίστιππος Ἆρά γε μή
[13, 16]   τὸ παλαιὸν παίδων ἤρων, ὡς  καὶ   Αρίστων ἔφη, ὅθεν καὶ
[13, 85]   αὐτό, τὸ δ' αὐτὸ ἐποίει  καὶ   ἄρρην ἐλέφας πολλάκις. ~Υμεῖς
[13, 63]   καὶ περὶ γυναῖκας πολυτελής. Τοιγαροῦν  καὶ   γραμματεύς ποτ' αὐτοῦ εἶπε
[13, 35]   τῶν κατὰ τὴν Ασίαν γυναικῶν,  καὶ   Ζαριάδρης δὲ ἦν καλός.
[13, 10]   Χρυσηίδα, Αχιλλέως μῆνις διὰ Βρισηίδα,  καὶ   ἱερὸς δὲ καλούμενος πόλεμος
[13, 86]   ποιεῖν τοῦ παρόντος καιροῦ, ὅτε>  καὶ   καλὸς κἀγαθὸς ἀνὴρ μεθυσθείη
[13, 78]   Θήβησιν ὑπὸ Επαμινώνδου ἱερὸς λόχος  καὶ   κατὰ τῶν Πεισιστρατιδῶν θάνατος
[13, 74]   στόματος. Λέγει οὖν περὶ αὐτοῦ  καὶ   κράτιστος Κριτίας τάδε Τὸν
[13, 62]   φησὶν ἐρωμένην εἶναι. Ηττητο δἐ  καὶ   Λυσίας Λαγίδος τῆς ἑταίρας,
[13, 20]   καὶ Αδώνιδι. Διὰ κάλλος δὲ  καὶ   μέγιστος τῶν θεῶν διὰ
[13, 20]   κάλλους οὐχ ἥττων ἐστίν; ὡς  καὶ   σεμνότατος Αριστοτέλης τοῦ Φασηλίτου
[13, 76]   ἀριθμοῦ δίωκε, θυμέ, πρᾶξιν. Διόπερ  καὶ   Τίμων ἐν τοῖς Σίλλοις
[13, 54]   ἐπὶ φιλοσοφίαν ὥρμησαι. Ὅθεν αὐτὸν  καὶ   Τίμων φησὶν Γραμμοδιδασκαλίδην, ἀναγωγότατον
[13, 53]   ἐπὶ φιλοσοφίαν ὥρμησαι. Ὅθεν αὐτὸν  καὶ   Τίμων φησὶν Γραμμοδιδασκαλίδην, ἀναγωγότατον
[13, 68]   σοὶ συνοικοῦσαν. Συνεπιμαρτυρεῖ δὲ τούτοις  καὶ   τὸν Αγῆνα τὸ σατυρικὸν
[13, 25]   ταύτης ἑταιρίδων Ελλάς, ὡς  καὶ   χαρίεις Αριστοφάνης παρασημαίνεται, λέγων
[13, 80]   τὸν παῖδα καταφιλῆσαι τὸν Αλέξανδρον  καὶ   μηδαμῶς, εῖπεν, οὐ γὰρ
[13, 87]   τὰ ἱμάτια περιέδυεν. ~Εσπουδάκεσαν δὲ  καὶ   οἱ βασιλεῖς περὶ τὰς μουσουργούς,
[13, 3]   γυναῖκας. Κοιμῶνται γοῦν παρ' αὐτῷ  καὶ   οἱ γέροντες μετὰ γυναικῶν, Νέστωρ
[13, 77]   ἔθος. Κρῆτες γοῦν, ὡς ἔφην,  καὶ   οἱ ἐν Εὐβοίᾳ Χαλκιδεῖς περὶ
[13, 31]   ἑορτὴν Εταιρίδεια προσαγονεῦσαι. Θύουσι δὲ  καὶ   οἱ Μακεδόνων βασιλεῖς τὰ Εταιρίδεια.
[13, 10]   ἀγνοεῖν οἴομαι, ἄνδρες φίλοι, ὅτι  καὶ   οἱ μέγιτοι πόλεμοι διὰ γυναῖκας
[13, 84]   αὐτὸν διαφθαρῆτε τρόπον. Τότε γὰρ  καὶ   οἱ παῖδές εἰσιν καλοί, ὡς
[13, 12]   θέον καὶ Αθηναῖοι ἐλευθερίας ἔτυχον,  καὶ   οἱ Πεισιστρατίδαι ἐκπεσόντες ἐπεχείρησαν διαβάλλειν
[13, 12]   τῆς πόλεως σωτηρίαν. Οτι δὲ  καὶ   οἱ τούτου πρεσβύτεροι κατὰ φιλοσοφίαν
[13, 90]   κρίσεις γυναικῶν περὶ σωφροσύνης γίνεσθαι  καὶ   οἰκονομίας, ὥσπερ ἐν τοῖς βαρβάροις
[13, 58]   χρημάτων εἶχεν ἐλευθερώσας, ὕστερον δὲ  καὶ   οἰκουρὸν αὐτήν ἐποιήσατο, ὡς Ιδομενεὺς
[13, 94]   τένχην μυρεψικήν ἀφορμῆς δὲ δέομαι,  καὶ   οἴσω δέ σοι ἐννέ' ὀβολοὺς
[13, 10]   καὶ Κίρρα. Ανετράπησαν δὲ  καὶ   ὅλοι οἶκοι διὰ γυναῖκας
[13, 51]   άναγεγραμμένην ἑταίραν, ἀπὸ δὲ Αντείας  καὶ   ὅλον δρᾶμα ἐκιγραφόμενον, ὡς προεῖπον,
[13, 35]   κατανοήσασα ξένον ἄνδρα καὶ καλὸν  καὶ   ὅμοιον τῷ κατὰ τὸν ὕπνον
[13, 48]   Ὁδε νόμος ἴσος ἐγράφη  καὶ   ὅμοιος, στίχων τριακοσίων εἴκοσι τριῶν.
[13, 12]   προεστῶτι· ὧν ἐνωθέντων φιλία τε  καὶ   ὁμόνοια γεννᾶται, δι' ὧν
[13, 12]   φιλίας καὶ ἐλευθερίας, ἔτι δὲ  καὶ   ὁμονοίας παρασκευαστικόν, ἄλλου δὲ οὐδενός.
[13, 55]   αὐτῇ ἐν Αἰγινῃ τοῖς Ποσειδωνίοις·  καὶ   ὀνειδιζόμενος ὑπὸ οἰκέτου, ὅτι Σὺ
[13, 68]   τοῖς βασιλείοις τοῖς ἐν Ταρσῷ  καὶ   ὁρᾷ ὑπὸ τοῦ λαοῦ προσκυνουμένην
[13, 20]   τὰ γυμνάσια καὶ τοὺς δρόμους  καὶ   ὁρᾶν