Alphabétiquement     [«   »]
τότε 11
τοὺ 3
Τοῦ 4
τοῦ 227
τοῦδε 2
τουδὶ 1
Τοῦθ 1
Fréquences     [«    »]
223 τῆς
227 τὸν
161 τῷ
227 τοῦ
240 τῶν
295 τὴν
320 δ
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre XIII

τοῦ


Livre, Chap.
[13, 40]   Λάμια, βασιλικῆς. ~Πτολεμαῖος δ'  τοῦ   Αγησάρχου ἐν ταῖς περὶ τὸν
[13, 69]   καλὴ Σαπφὼ ἐρωμένην γενομένην Χαράξου  τοῦ   ἀδελφοῦ αὐτῆς κατ' ἐμπορίαν εἰς
[13, 21]   καὶ Αντιφάνους, ἔτι δὲ Γοργίου  τοῦ   Αθηναίου, πάντων τούτων συγγεγραφότων περὶ
[13, 64]   τῶν θυρῶν τοῦ ἱέρου ἐπέρραινεν  τοῦ   αἵμματος τοῖς βωμοῖς, ἕως καὶ
[13, 10]   οἶκοι διὰ γυναῖκας Φιλίππου  τοῦ   Αλεξάνδρου πατρός διὰ τὸν Κλεοπάτρας
[13, 20]   φιλόσοφος πάντων καταφρονῶν  τοῦ   Αλκιβιάδου κάλλους οὐχ ἥττων ἐστίν;
[13, 34]   καὶ ἡμεῖς τὸ ἐν Μελίσσῃ  τοῦ   Αλκιβιάδου μνῆμα ἐκ Συννάδων εἰς
[13, 3]   τοῦ Φοίνικος μήτηρ τὴν  τοῦ   Αμύντορος παλλακίδα. Μήδεια δὲ καίπερ
[13, 59]   Λακεδαιμονίων βασιλέως καὶ τῆς Φιλίππου  τοῦ   Αμύντου, ἔχουσα ἐπιγραφὴν Φρύνη Επικλέους
[13, 83]   οὐδὲν λαβὼν ἀπερστάλη. Τῷ Επιλύκου  τοῦ   Αμφιπολίτου υἱῷ ὄντι καλῷ Δαμίππῳ
[13, 91]   γάρ, ἀλλ' ἐκ τῆς Αγία  τοῦ   Αργείου Ιλίου Πέρσιδος οὗτος γὰρ
[13, 21]   κενωθῇ, ὡς Ασκληπιάδης εἴρηκεν  τοῦ   Αρείου ἐν τῷ περὶ Δημητρίου
[13, 46]   δὲ πλέονας, παραλειφθῆναι φάσκοντες ὑπὸ  τοῦ   Αριστοφάνους μετὰ ἑταιρῶν πλειόνων καὶ
[13, 35]   τὴν στρατοπεδείαν διέβη μετὰ μόνου  τοῦ   ἁρματηλάτου καὶ νυκτὸς ὁρμήσας ἐπὶ
[13, 35]   ἁρματηλάτου καὶ νυκτὸς ὁρμήσας ἐπὶ  τοῦ   ἅρματος διῆλθεν διὰ γῆς πολλῆς,
[13, 68]   δὲ τὸ δρᾶμα ἤδη φυγόντος  τοῦ   Αρπάλου ἐπὶ θάλατταν καὶ ἀποστάντος.
[13, 10]   τὰ πάντα καὶ δεηθείσης ἐκδικῆσαι  τοῦ   Αρπίου τὸν φόνον πείθει πολεμῆσαι
[13, 84]   θ' αὑτὸν τῷ νεῷ. Φιλήμων  τοῦ   αὐτοῦ μνημονεύων φησί λλ' ἐν
[13, 20]   γυναῖκας. Διὸ καὶ φασὶν Αρχιδάμου  τοῦ   βασιλέως, γυναικὸς αὐτῷ καλῆς φαινομένης,
[13, 64]   τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ οὕτως Μύστα Σελεύκου  τοῦ   βασιλέως ἐρωμένη ἦν· ἥτις ὑπὸ
[13, 80]   ἐρώμενον Υμέναιον γενέσθαι. Αντιγόνου δὲ  τοῦ   βασιλέως ἐρώμενος ἦν Αριστοκλῆς
[13, 42]   λέγουσι τὴν πυγήν ποτε ὑπὸ  τοῦ   βασιλέως Μανίαν Δημητρίου ἀνταξιῶσαι δωρεὰν
[13, 87]   καὶ ταῦτα Παλλακίδας εὗρον μουσουργοὺς  τοῦ   βασιλέως τριακοσίας εἵκοσι ἐννέα, ἄνδρας
[13, 61]   Δήμέαν ὃν φρυαττόμενόν ποτε ἐπι  τοῦ   βήματος ἐπεστόμισεν Υπερείδης εἰπών Οὐ
[13, 2]   Ρόδιος, ὅπερ σοι διαπέμψομαι εὐπορήσας  τοῦ   βιβλίου. Αντεῖπε δὲ τοῖς λέγουσι
[13, 85]   δὲ Σεκοῦνδος ἦν οἰκέτης Νικομήσους  τοῦ   Βιθυνῶν βασιλέως, ὡς ἱστορεῖ Νίκανδρος
[13, 5]   φησι Σάτυρος ἐν τῷ περὶ  τοῦ   Βίου αὐτοῦ, Αὐδάταν Ιλλυρίδα γήμας
[13, 15]   Καρύστιος ἱστορεῖ ἐν τῷ περὶ  τοῦ   Βίου αὐτου. Θρυλεῖτε γὰρ ὅτι
[13, 22]   Ναννίῳ ἑτέραις τε τοιαύταισι παγίσι  τοῦ   βίου ἔνδον κάθητ' ἀπόπληκτος οὐδ'
[13, 56]   πλείονα έδάκρυσεν ὅτε ὑπὲρ  τοῦ   βίου καὶ τῆς οὐσίας ἐκινδύνευε.
[13, 19]   ὑμῶν, ὡς τὀ εἰκός, περὶ  τοῦ   βίου καὶ τῆς προσποιητοῦ ἐπιτηδεύσεως
[13, 61]   Αρχίππην ἠγάπησεν τὴν ἑταίραν καὶ  τοῦ   βίου κληρονόμον κατέλιπεν. Οτι δὲ
[13, 7]   δυστυχεῖς ἡμεῖς οἱ> πεπρακότες τὴν  τοῦ   βίου παρρησίαν καὶ τὴν τρυφήν
[13, 14]   ἀβέλτερος. Εἰ γὰρ ἀφέλοι τις  τοῦ   βίου τὰς ἡδονάς, καταλείπετ' οὐδὲν
[13, 93]   μάταιοι δὲ ἐστὲ> εἰς τὸ  τοῦ   βίου χρήσιμον. Οὐδὲν γάρ ἐστι
[13, 61]   Θεωρίς. Επὶ δὲ δυσμαῖς ὢν  τοῦ   βίου, ὥς φησιν Ηγήσανδρος, Αρχίππην
[13, 85]   ἐκ τῶν παρατιθεμένων χορτασμάτων καθεὺδοντος  τοῦ   βρέφους τὰς μυίας ἀπεσόβει ὅτε
[13, 85]   οὖν τροφὸς ἐμπλήσειεν αὐτὸ  {τοῦ}   γάλακτος, ἀνὰ μέσον τῶν ποδῶν
[13, 21]   καλῆς πολυμαθίας, ἄνδρες φίλοι, τῆς  τοῦ   γραμματικοῦ τοῦδε, ὃς οὐδ' ἐγκαλύπτεται,
[13, 64]   ἄνδρα σώσατα τοιαύτην χάριτα παρὰ  τοῦ   δαιμονίου λαμβάνω, Λαοδίκη δὲ τὸν
[13, 13]   Ερωτα, συντομώτατον δ' εἰπεῖν, ὅσοι  τοῦ   δαίμονος τούτου ποιοῦσιν εἰκόνας. Εστὶν
[13, 40]   Ιστοριῶν Δημώ φησιν ἐρωμένην γενέσθαι  τοῦ   Δημητρίου· ἐπιμανῆναι καὶ τὸν
[13, 92]   ὑπὲρ τοῦ Σοφοκλέους Δημοχάρους πεποιηκότος  τοῦ   Δημοσθένους ἀνεψιοῦ. Καὶ Ρωμαῖοι δ'
[13, 64]   τῆς διαδοχῆς τελευταῖος καὶ ἔξω  τοῦ   διαδήματος κοινωνὸν εἶχε τῆς βασιλείας,
[13, 11]   μὴ δρῶν δ' ὑπ' αὐτοῦ  τοῦ   διδάσκεσθαι φιλεῖν ἀφαρεθήσῃ χάριτας αἷς
[13, 80]   βασιλεύειν Αλέξανδρον. Ραδαμάνθυος δὲ  τοῦ   δικαίου Ιβυκος ἐραστήν φησι γενέσθαι
[13, 2]   καὶ τὴν Αριστείδου Μυρτώ, οὐ  τοῦ   δικαίου καλουμένου (οἱ χρόνοι γὰρ
[13, 92]   εἰς δικαστήρια ἀποκληρουμένους διαλεγόμενος περὶ  τοῦ   δικαίου κλεπτιστάτους ὄντας ἀπέθανεν δὲ
[13, 77]   φασιν ἁρπασθῆναι τὸν Γανυμήδην ὑπὸ  τοῦ   Διὸς καὶ τὸν τόπον δεικνύντες
[13, 46]   πρὸς τὴν Γνάθαιναν. Κελεύοντος οὖν  τοῦ   Διφίλου ὑπονίψαι τοὺς πόδας αὐτοῦ
[13, 66]   καὶ χρηστὴν ταύτην ὀνομάσαντος διὰ  τοῦ   δράματος, ἀντέγραψεν Μένανδρος ὡς οὐδεμιᾶς
[13, 68]   καὶ τοῖς Αθηναίοις αἰτίας γινομένης  τοῦ   δωρεὰς λαμβάνειν παρὰ Αρπάλου, λέγων
[13, 81]   τὴν κύλικα ἐγγυτέρω τὴν κύλικα  τοῦ   ἑαυτοῦ στόματος ἤγεν, ἵνα δὴ
[13, 41]   Δημοῦς θεραπαίνας στρεβλῶν. ~Περὶ δὲ  τοῦ   εἰρημένου τῆς Μανίας ὀνόματος
[13, 37]   φησι Κλείταρχος ὡς αἰτίας γενομένης  τοῦ   ἐμπρησθῆναι τὰ ἐν Περσεπόλει βασίλεια.
[13, 84]   Κλείσοφος Σηλυμβριανός. Οὗτος γὰρ  τοῦ   ἐν Σάμῳ Παρίου ἀγάλματός ἐρασθεὶς
[13, 17]   Χῖος τὸν Υπνον φήσας ἐρᾶν  τοῦ   Ενδυμίωνος οὐδὲ καθεύδοντος αὐτοῦ κατακαλύπτει
[13, 78]   τῶν ἀμφὶ τὸν Χαρίτωνα, προτάξας  τοῦ   ἑξαμέτρου τὸ πεντάμετρον, καθάπερ ὕστερον
[13, 56]   ὃς ἦν τρίτος ἀπὸ Πύρρου  τοῦ   ἐπ' Ἰταλίαν στρατεύσαντος, ἐρωμένη ἦν
[13, 92]   κατ' Επικούρου βιβλία ὑπὸ Ζήνωνος  τοῦ   Επικουρείου ἐξαιτηθεὶς ἀνῃρέθη, ὥς φησι
[13, 14]   ἀπὸ τῶν πολεμίων. Περὶ δὲ  τοῦ   ἐρᾶν Αμφις ἐν Διθυράμβῳ φησίν·
[13, 49]   εἰς τὸ συμπόσιον Γλυκέρας καὶ  τοῦ   ἐραστοῦ αὐτῆς ταύτῃ μᾶλλον προσέχοντος,
[13, 85]   Ωλένιον εἶναι, Ερμειάς δ'  τοῦ   Ερμοδώρου, Σάμιος δὲ γένος, ἐρασθῆναι
[13, 59]   αὐτῆς ἐπλάσατο καὶ ἐν τῇ  τοῦ   Ερωτος βάσει τῇ ὑπὸ τὴν
[13, 58]   ἐρᾶν τῆς γυναικὸς καὶ οὐδέπω  τοῦ   ἔρωτος ἀπηλλαγμένος τὴν προειρημένην Μυρρίνην
[13, 11]   τοῖς παροῦσι τῶν φιλοσόφων περὶ  τοῦ   ἔρωτος καὶ αὐτούς τι εἰπεῖν
[13, 72]   ἡγοῦμαι παίζειν τὸν Ερμησιάνακτα περὶ  τοῦ   ἔρωτος. Καὶ γὰρ Δίφιλος
[13, 1]   ἔνισπε, τίνες λόγοι περὶ αὐτοῦ  τοῦ   ἔρωτος καὶ τῶν ἐρωτικῶν ἐλέχθησαν.
[13, 84]   παίδές εἰσιν λίθινοι δύο, ὧν  τοῦ   ἑτέρου Δελφοί φασι τῶν θεωρῶν
[13, 80]   τῆς ἐν Ιλίῳ Θυσίας Βαγώου  τοῦ   εὐνούχου οὕτως αὐτόν φησιν ἡττᾶσθαι
[13, 35]   δὲ ἦν καλός. Πέμποντος οὖν  τοῦ   Ζαριάδρου πρὸς τὸν Ομάστην καὶ
[13, 93]   ζῆτε. Λοιδόρου δὲ καὶ παμφάγου  τοῦ   ζῴου πεφυκότος. Ετι δὲ ταλαιπώρου
[13, 93]   δὲ τῷ ὄντι ζῆτε καίτοι  τοῦ   ζῴου τούτου ἐν τέτταρσι τὴν
[13, 18]   τε τὴν πολυμαθίαν καὶ τὴν  τοῦ   ἤθους ἐπιείκειαν. Λέγει δὲ οὕτως
[13, 65]   Ἦσαν δὲ αὖται δούλαι Κασίου  τοῦ   Ηλείου μετὰ καὶ ἄλλων ἑταιρῶν,
[13, 21]   ἐρωτοδιδάσκαλε· οὐδὲν ἄρα διαφέρεις Αμάσιος  τοῦ   Ηλείου, ὃν Θεόφραστος ἐν τῷ
[13, 82]   τοιοῦτον ἐπίγραμμα, χρησάμενος τῷ περὶ  τοῦ   Ηλίου καὶ Βορέου λόγῳ, καί
[13, 56]   ἐργαζομένοις) ἐρασθέντα γῆμαι. Πύρρου δὲ  τοῦ   Ἠπειρωτῶν βασιλέως, ὃς ἦν τρίτος
[13, 78]   Απόλλων ἡσθεὶς ἐπὶ τούτοις ἀναβολὴν  τοῦ   θανάτου τῷ Φαλάριδι ἐχαρίσατο, τοῦτο
[13, 59]   βάσει τῇ ὑπὸ τὴν σκηνὴν  τοῦ   θεάτρου ἐπέγραψε Πραξιτέλης ὃν ἔπασχε
[13, 46]   αὐτὸν ἀσχημονήσαντα σφόδρα ἀρθῆναι ἐκ  τοῦ   θεάτρου συνέβη καὶ οὐδὲν ἧττον
[13, 64]   ὡς δικαίως οἱ πολλοὶ καταφρονοῦσι  τοῦ   θείου, ὅτε ἐγὼ μὲν τὸν
[13, 13]   ἦν ἄπειρος τῶν τρόπων τῶν  τοῦ   θεοῦ. Εστὶν γὰρ οὔτε κοῦφος
[13, 81]   εἰ ἐποίησεν ζωγράφος τὰς  τοῦ   θεοῦ κόμας καὶ μὴ μελαίνας,
[13, 12]   ἐξ ἐραστῶν και ἐρωμένων, τὴν  τοῦ   θεοῦ σεμνότητα ἐμφαίνων, ἀσπαζομένων θάνατον
[13, 83]   τὴν αἰτίαν εὑρέθη διὰ τὸν  τοῦ   θεοῦ στέφανον ἀνῃρημένη. ~Ορᾶτε οὖν
[13, 83]   δὲ Ονόμαρχον καὶ ἐκ τῶν  τοῦ   θεοῦ χαρίσασθαι τοῦτον εἰς Δελφοὺς
[13, 6]   τὰς γνάθους κεχριμέναι. Κἂν ἐξίητε  τοῦ   θέρους, ἀπὸ τῶν μὲν ὀφθαλμῶν
[13, 17]   ὅπως διὰ παντὸς ἀπολαύῃ τῆς  τοῦ   θεωρεῖν ἡδονῆς. Λέγει δ' οὕτως·
[13, 85]   γάλακτος, ἀνὰ μέσον τῶν ποδῶν  τοῦ   θηρίου ἐτίθει αὐτὸ ἐν σκάφῃ.
[13, 85]   ἀνθρώπου δεινή τις φιλοστοργία γέγονε  τοῦ   θηρίου πρὸς τὸ παιδίον οὔτε
[13, 4]   τεσσαρεκαιδεκάτῃ τῶν Αττικῶν καταλέγων τὰς  τοῦ   Θησέως γενομένας γυναῖκάς φησι τὰς
[13, 10]   φησι Καλλισθένης ἐν τῷ περὶ  τοῦ   Ιεροῦ Πολέμου ὅτε Κιρραῖοι πρὸς
[13, 64]   ἐχομένη τῶν ῥόπτρων τῶν θυρῶν  τοῦ   ἱέρου ἐπέρραινεν τοῦ αἵμματος τοῖς
[13, 90]   τῶν φίλων καὶ πομπεύοντα ἕως  τοῦ   ἱεροῦ παραγίνεσθαι. Τὸν στέφανον δ'
[13, 89]   ὥς φησι, τὸν Χάρμον ἐραστὴν  τοῦ   Ιππίου γενέσθαι καὶ τὸν πρὸς
[13, 94]   τε τῇ Σωκράτους φιλοσοφίά, ἀνδρὸς  τοῦ   καὶ τὴν {τοιαύτην} χρῆσιν τῶν
[13, 8]   μὲν γὰρ ἦν ἄπειρος, οἶμαι,  τοῦ   κακοῦ, δ' οἷον ἦν
[13, 90]   ἐν τῇ ἑορτῇ καὶ τὸν  τοῦ   κάλλους ἀγῶνα ἐπιτελέσαι καὶ νικῆσαι
[13, 16]   κατοικεῖν. Σοφοκλῆς δέ που περὶ  τοῦ   κάλλους τοῦ Πέλοπος διαλεγομένην ποιήσας
[13, 81]   Φρύνιχος πορφυρέας εἰπὼν τὰς γνάθους  τοῦ   καλοῦ. Εἰ γὰρ ζωγράφος
[13, 18]   Χρύσιππος ἐν τῷ τετάρτῳ περὶ  τοῦ   Καλοῦ καὶ τῆς Ηδονῆς. Οὐκ
[13, 70]   Ερέσου δὲ τῆς ἑταίρας Σαπφὼ  τοῦ   καλοῦ Φάωνος ἐρασθεῖσα περιβόητος ἦν,
[13, 12]   αἰσχροῦ κεχωρισμένον ᾔδεσαν δῆλον ἐκ  τοῦ   κατὰ τὰ γυμνάσια αὐτὸν συνιδρῦσθαι
[13, 6]   Αρπυιῶν γένη, εἰς ὑπερβολὴν ἀφῖκται  τοῦ   καταπτύστου γένους Οὐκ ἔνεσθ' αὖται
[13, 86]   ἔτι τε ἀνημερώτεροι. Καίτοι Περσαίου  τοῦ   Κιτιέως ἐν τοῖς Συμποτικοῖς Υπομνήμασιν
[13, 70]   αὐλητρίδα Ναννὼ καὶ τὴν Ερμησιάνακτος  τοῦ   Κολοφωνίου Λεόντιον ἀπὸ γὰρ ταύτης
[13, 15]   τῆς στοᾶς αἱρουμένους τὰ Ερμείου  τοῦ   Κουριέως ἐκ τῶν Ιάμβων προειπών·
[13, 24]   Οντως γὰρ ἄριστα χωλὸς οἰφεις,  τοῦ   κρηπιδοποιοῦ πατρός σου πολλά σε
[13, 17]   καρδίαν> ψυχρᾷ φλογί> Ο δὲ  τοῦ   Κυθηρίου Φιλοξένου Κύκλωψ ἐρῶν τῆς
[13, 91]   προσηγορίας καὶ τίνες οἱ ὑπὸ  τοῦ   Κύκλωπος αὐτῶν καταβρωθέντες ὑπὸ τῶν
[13, 35]   ἰδὼν τὴν Οδάτιν ἑστηκυῖαν πρὸ  τοῦ   κυλικείου καὶ δακρύουσαν κιρνᾶσάν τε
[13, 27]   Δία τὸν μέγιστον. Ετι πολλὰ  τοῦ   Κυνούλκου θέλοντος λέγειν καὶ τοῦ
[13, 38]   εἶναι, αὐτὸς ἀπεδείχθη ὑπὸ Καλλιάδου  τοῦ   κωμικοῦ ἐκ Χορηγίδος τῆς ἑταίρας
[13, 59]   εἰκὼν αὕτη μέση τῆς Αρχιδάμου  τοῦ   Λακεδαιμονίων βασιλέως καὶ τῆς Φιλίππου
[13, 47]   ἄν, ἔφη, ἀπέθανες. Παυσανίου δὲ  τοῦ   Λάκκου ὀρχουμένου καὶ εἰς κάδον
[13, 68]   ἐν Ταρσῷ καὶ ὁρᾷ ὑπὸ  τοῦ   λαοῦ προσκυνουμένην καὶ βασίλισσαν προσαγορευομένην
[13, 7]   ἔστιν θηρί' ἐξωλέστερον. ~Τοιαῦτα πολλὰ  τοῦ   Λαρηνσίον λέγοντος Λεωνίδης ψέγων
[13, 84]   φησί λλ' ἐν Σάμῳ μὲν  τοῦ   λιθίνου ζῴου ποτὲ ἄνθρωπος ἠράσθη
[13, 84]   τὴν ψυχρότητα καὶ τὸν ἀντίτυπον  τοῦ   λίθου, τηνικαῦτα τῆς ἐπιθυμίας ἀπέστη
[13, 66]   ἐκείνῃ, τῷ δὲ ὡμίλησε καὶ  τοῦ   λοιποῦ φίλαι ἐγένοντο, κοινῶς περιέπουσαι
[13, 62]   τῷ κατὰ Νεαίρας τὴν Μετάνειραν  τοῦ   Λυσίου φησὶν ἐρωμένην εἶναι. Ηττητο
[13, 27]   τοῦ Κυνούλκου θέλοντος λέγειν καὶ  τοῦ   Μάγνου ἐπιραπίσαι βουληθέντος αὐτὸν εἰς
[13, 40]   βασιλέων ἐρωμένας ἀναγράφων φησί· Φιλίππου  τοῦ   Μακεδόνας αὐξήσαντος Φίλινναν τὴν ὀρχηστρίδα,
[13, 46]   μὲν τούτων μνημονεύω τῶν ὑπὸ  τοῦ   Μάχωνος εἰρημένων. Αἱ γὰρ καλαὶ
[13, 9]   προὖπτον κακὸν αὑτοὺς ἐμβάλλοντες, καίτοι  τοῦ   Μεγαρικοῦ ποιητοῦ παραινέσαντος αὐτοῖς οὔ
[13, 43]   εἰς Αδωνιν. Αναγώγως δέ πως  τοῦ   μειρακίσκου καὶ τυραννικώτερον αὐτῇ συναντήσαντος
[13, 33]   εὐχωλαῖς ἰανθείς. Ητξατο δ' οὕτως  τοῦ   μέλους· Πολύξεναι νεάνιδες ἀμφίπολοι Πειθοῦς
[13, 52]   γὰρ οὐκ ἔχει. Θεόφιλος Φιλαύλῳ·  τοῦ   μή ποτ' αὐτὸν ἐμπεσεῖν εἰς
[13, 23]   τὸν ὦμον καταβαλοῦσ' ἐξέρχεται· τοῦτο  τοῦ   μήκους ἀφεῖλεν. Οὐκ ἔχει τις
[13, 95]   οὐ τὴν οὐσίαν κέκτηται Ερμαίου  τοῦ   μυροπώλου, τὴν γυναῖκα διαφθείρας ἑβδομήκοντα
[13, 91]   κίνδυνον ἔχον ἐπ' ἀκολασίαν. ~Τοσαῦτα  τοῦ   Μυρτίλου ἑξῆς καταλέξαντος καὶ πάντων
[13, 57]   ὥσπερ ἕρμαιόν τι, ἔτι λαλοῦντος  τοῦ   Μυρτίλου ἔφη, εἰ ἔχομεν ἀρρενικῶς
[13, 27]   ἐπιραπίσαι βουληθέντος αὐτὸν εἰς τιμὴν  τοῦ   Μυρτίλου, φθάσας Μυρτίλος (διήχθευεν
[13, 66]   Βακχὶς τὴν ὁρμὴν κατιδοῦσα  τοῦ   νεανίσκου ἔδωκε. Πλαγγὼν δὲ τὸ
[13, 56]   Λευκαδία· ἣν Ολυμπιὰς  τοῦ   νεανίσκου μήτηρ φαρμάκοις ἀπέκτεινεν. ~Καὶ
[13, 66]   τὴν Σαμίαν. Λόγους οὖν προσενέγκαντος  τοῦ   νεανίσκου πρὸς αὐτὴν Πλαγγὼν
[13, 40]   ἧς Αλκυονέα γεννηθῆναι, Σελεύκου δὲ  τοῦ   νεωτέρου Μύσταν καὶ Νῦσαν. Ηρακλείδης
[13, 94]   τῶν μύρων ἀποδοκιμάσαντος, Σόλωνος δὲ  τοῦ   νομοθέτου οὐδ' ἐπιτρέποντος ἀνδρὶ τοιαύτης
[13, 33]   πρὸς τὰς ἑταίρας, αἳ παραγενομένου  τοῦ   Ξενοφῶντος καὶ θύοντος τῇ Αφροδίτῃ
[13, 18]   τὰ γένεια περιφέρετε τοὺς ἐρωμένους·  τοῦ   ξύρεσθαι τὸν πώγωνα κατ' Αλέξανδρον
[13, 74]   ἐτίμα τὴν Αφροδίτην, αἴτιον ἐγένετο  τοῦ   ὀλέθρου· καὶ οὔτε Αρτεμις
[13, 21]   βολίτινον ἔχων θάτερον σκέλος, ἐκείνου  τοῦ   ὁμωνύμου σοι ποιητοῦ τὴν κνήμην
[13, 65]   Ιππάρχου τοῦ ὑποκριτοῦ καὶ Φρυνίωνος  τοῦ   Παιανιέως, ὃς ἦν Δήμωνος μὲν
[13, 31]   ἡμέραν θεραπείας, τὰς δὲ γυναῖκας  τοῦ   παιδοποιεῖσθαι γνησίως καὶ τῶν ἔνδον
[13, 81]   κύλικα. Ετι πολὺ μᾶλλον ἐρυθριάσαντος  τοῦ   παιδὸς εἶπε πρὸς τὸν συγκατακείμενον
[13, 47]   πίνειν μέλλοντος παρ᾽ αὐτῇ καὶ  τοῦ   παιδὸς κελεύοντος τήν Γνάθαιναν προαναλῶσαι
[13, 81]   ζωγράφος χρώματι πορφυρέῳ ἐναλείψειε τουδὶ  τοῦ   παιδὸς τὰς γνάθους, οὐκ ἂν
[13, 81]   τῇ ἐπιραπὶζει, δὲ πάλιν  τοῦ   παιδὸς τῷ λόγῳ εἴχετο. Εἴρετο
[13, 34]   ἔτος θύεται βοῦς, διακελευσαμένου τοῦτο  τοῦ   πάντα ἀρίστου Αδριανοῦ βασιλέως· ὃς
[13, 48]   ~Μετάνειρα δὲ ἑταίρα, Δημοκλέους  τοῦ   παρασίτου Λαγυνίωνος ἐπίκλην καταπεσόντος ἔν
[13, 86]   ἂν αὐτοὺς ὑπολάβοι τις ποιεῖν  τοῦ   παρόντος καιροῦ, ὅτε> καὶ
[13, 83]   παῖς πρὸς Φίλιππον ἀχθεὶς ὑπὸ  τοῦ   πατρὸς κἀκεῖ προαγωγευόμενος οὐδὲν λαβὼν
[13, 35]   τὸν ἔρωτα κατεσιώπησαν καὶ κελεύοντος  τοῦ   πατρὸς λαλεῖν οὐκ ἔφασαν εἰδέναι
[13, 85]   Δελφὶς δὲ πρὸς αὐτὸν ἐκ  τοῦ   πελάγους ἀπήντα καὶ ἀναλαμβάνων ἐπὶ
[13, 16]   δέ που περὶ τοῦ κάλλους  τοῦ   Πέλοπος διαλεγομένην ποιήσας τὴν Ιπποδάμειάν
[13, 50]   ἐν Ταρσῷ καὶ προσκυνεῖσθαι ὑπὸ  τοῦ   πλῆθους βασίλισσαν προσαγορευομένην· Ἀπειρῆσθαι τε
[13, 83]   Πύθια αὐλεῖν, εἰ μὴ ὑπὸ  τοῦ   πλήθους ἐκωλύθη. Τῷ δὲ Λυκόλα
[13, 3]   δὲ Πέρσαις ἀνέχεται βασίλεια  τοῦ   πλήθους τῶν παλλακίδων διὰ τὸ
[13, 60]   περὶ Εταιρῶν. Εἴρηκεν δὲ περὶ  τοῦ   πλούτου αὐτῆς Τιμοκλῆς κωμικὸς
[13, 65]   Νέαιρα ἦν {Στρατοκλείδου} ἐρωμένη Ξενοκλείδου  τοῦ   ποιητοῦ καὶ Ιππάρχου τοῦ ὑποκριτοῦ
[13, 89]   τὴν Σωκράτους θυγατέρα, καὶ Χάρμου  τοῦ   πολεμαρχήσαντος θυγατέρα ἔλαβεν Ιππίᾳ περικαλλεστάτην
[13, 25]   Ασπασίας πόρνα δύο· κἀντεῦθεν ἀρχὴ  τοῦ   πολέμου κατερράγη Ελλησι πᾶσιν ἐκ
[13, 40]   μετ' Αλέξανδρον βασιλεύοντα, Δημητρίου δὲ  τοῦ   Πολιορκητοῦ μετὰ τὰς προειρημένας Μανίαν,
[13, 68]   Διονυσίων ὄντων ἐπὶ τοῦ Υδάσπου  {τοῦ}   ποταμοῦ εἴτε Πύθων ἦν
[13, 2]   ἕλκουσαι ῥαπίζουσιν, ἵνα τὴν ἐκ  τοῦ   πράγματος ὕβριν φεύγοντες φιλοστοργῶσί τε
[13, 83]   ἔστησαν Μεταποντῖνοι κατὰ τὴν Αριστέα  τοῦ   Προκονησίου ἐπιδημίαν, ὅτ' ἔφησεν ἐξ
[13, 66]   καὶ ἀποστρέψαι θέλουσα τὸν νεανίσκον  τοῦ   πρὸς αὑτὴν ἔρωτος, ὡς ἀδύνατον
[13, 64]   ὑπὸ Θρᾳκῶν ἐν Εφέσῳ ἐπιβουλευομένου  τοῦ   Πτολεμαίου καὶ καταφυγόντος εἰς τὀ
[13, 10]   τὰς Αργείων θυγατέρας ἐπανιούσας ἐκ  τοῦ   Πυθικοῦ ἱεροῦ. Δεκάτῳ δὲ ἔτει
[13, 21]   πανδοκείοις αἰεὶ διαιτᾷ, καίτοι Ισοκράτους  τοῦ   ῥήτορος ἐν τῷ Αρεοπαγιτικῷ εἰρηκότος·
[13, 65]   ἑταίρα ἐρωμένη ἦν Στεφάνου  τοῦ   ῥήτορος, Λυσίου δὲ τοῦ σοφιστοῦ
[13, 57]   τὸν τῶν γυναικῶν κατάλογον Νικαινέτου  τοῦ   Σαμίου Ἀβδηρίτου, μικρὸν ἐπισχὼν
[13, 83]   εἰς Δελφοὺς παραγενομένῳ τῷ Πυθοδώρου  τοῦ   Σικυωνίου υἱῷ ἀποκερουμένῳ τὴν κόμην,
[13, 11]   ἐν οἷς τινες καὶ ἐμνημόνευσαν  τοῦ   σκηνικοῦ φιλοσόφου Εὐριπίδου ἀσμάτων, ὧν
[13, 65]   Στεφάνου τοῦ ῥήτορος, Λυσίου δὲ  τοῦ   σοφιστοῦ Μετάνειρα. Ἦσαν δὲ αὖται
[13, 95]   μάρτυρες. Ο μὲν οὖν βίος  τοῦ   σοφιστοῦ τοιοῦτος» Ο μὲν οὖν
[13, 45]   φησί, μου τὸ λῄδιον. Ο  τοῦ   Σοφοκλέους Δημοφῶν ἐρώμενος τὴν Αἶγα
[13, 92]   Αριστοτέλους γνώριμος, ἀπολογίαν ὑπὲρ  τοῦ   Σοφοκλέους Δημοχάρους πεποιηκότος τοῦ Δημοσθένους
[13, 82]   τᾖ πόᾳ ὑπέστρωσεν, τὴν δὲ  τοῦ   Σοφοκλέους χλανίδα περιεβάλοντο. Μετ' οὖν
[13, 82]   ὁμιλίαν παῖς ἁρπάσας τὸ  τοῦ   Σοφοκλέους χλανίδιον ᾤχετο, καταλιπὼν τῷ
[13, 93]   πλήν εἰ μὴ ὡς ἀληθῶς  τοῦ   σοφοῦ Σωκράτους ἐστὶν συγγράμματα, ἐχαρίσθη
[13, 44]   οὐκ ἐδοκίμαζον, τάλαν, ἄνθρωπον ἄχρι  τοῦ   στόματος ἠσβολωμένον· διὰ τοῦθ' ὑπέμεινα
[13, 44]   Παπαῖ, ζωγρεῖς, γύναι, φήσ' ἕνεκα  τοῦ   στρατιωτικοῦ· μνᾶς πραξαμένη δὲ πέντε
[13, 48]   στρατιώτης καὶ μαστιγίας· ἀναγωγότέρον οὖν  τοῦ   στρατιώτου λάκκον αὐτὴν εἰπόντος Πῶς;
[13, 82]   ἱμάτιον. Οἷα δὲ εἰκὸς διαλαληθέντος  τοῦ   συμβεβηκότος Εὐριπίδης πυθόμενος καὶ ἐπιτωθάζων
[13, 12]   συναύξεται. Αθηναῖοι δὲ τοσοῦτον ἀπέσχον  τοῦ   συνουσίας τινὸς διαλαβεῖν προεστάναι τὸν
[13, 44]   τετευχέναι τούτου παρ' αὐτῆς μηδέποτε  τοῦ   σχήματος, ἐν τῷδε δ' ἑτέρους
[13, 2]   κωμῳδίας ποιητὰς ἀποσιωπῆσαι τοῦτο, πολλάκις  τοῦ   Σωκράτους μνημονεύοντας. Παρέθετο δὲ περὶ
[13, 44]   μάλιστα καὶ ἐλάχιστον αὐτοῦ περιλάβω  τοῦ   σώματος. Επειτα, φασί, τῆς Γναθαινίου
[13, 26]   τρέχει τὰς ἁρμονίας τε διαχαλᾷ  τοῦ   σώματος, ἰδεῖν μὲν αὐτὴν ῥᾷόν
[13, 60]   βλάβας τὴν ἡλιαίαν εἷλε περὶ  τοῦ   σώματος καὶ τῶν δικαστῶν καθ'
[13, 23]   ἐστιν· παιδέρωτ' ἐντρίβεται. Καλὸν ἔχει  τοῦ   σώματός τι· τοῦτο γύμνον δείκνυται.
[13, 16]   τοὺς ἐραστὰς εἰς οὐδὲν ἄλλο  τοῦ   σώματος τῶν ἐρωμένων ἀποβλέπειν
[13, 35]   συντελεῖσθαι. δὲ στρατοπεδεύων ἐπὶ  τοῦ   Τανάιδος {καὶ} διαλαθὼν τὴν στρατοπεδείαν
[13, 35]   τοῦ Τανάιδος. Τῶν δὲ ἐπέκεινα  τοῦ   Τανάιδος Ομάρτῃ βασιλεῖ Μαραθῶν θυγάτηρ
[13, 35]   τῆς ὑπεράνω Κασπίων πυλῶν μέχρι  τοῦ   Τανάιδος. Τῶν δὲ ἐπέκεινα τοῦ
[13, 76]   ἄρχεται ἡδύνεσθαι. Μνησθεὶς δὲ καὶ  τοῦ   Τενεδίου Θεοξένου Πίνδαρος, ὃς
[13, 5]   ἱστορεῖ Δικαίαρχος ἐν τρίτῳ περὶ  τοῦ   τῆς Ελλάδος Βίου δὲ
[13, 31]   ὥστε περιοδεύοντος αὐτοῦ τὴν ἐντὸς  τοῦ   Τμώλου χώραν, οὗ ἂν ἐπιστραφεῖς
[13, 33]   καὶ τὰς ἑταίρας. ~Υπάρχοντος οὖν  τοῦ   τοιούτου νομίμου περὶ τὴν θὲον
[13, 87]   ὡς γυναικὸς κάλλος. Ο γοῦν  τοῦ   τραγικοῦ Χαιρήμονος Οἰνεὺς περὶ παρθένων
[13, 47]   Κολποφακῆν διανοεῖται ποιεῖν» Ανδρονίκου δὲ  τοῦ   τραγῳδοῦ ἀπ' ἀγῶνός τινος, έν
[13, 85]   Νίκαιαν ἐκάλουν τελευτῶσα  τοῦ   τρέφοντος Ινδοῦ γυνὴ παιδίον αὑτῆς
[13, 2]   χρόνοι γὰρ οὐ συγχωροῦσιν) ἀλλὰ  τοῦ   τρίτου ἀπ' ἐκείνου. Εἰσὶ δὲ
[13, 83]   ἐκωλύθη. Τῷ δὲ Λυκόλα {τῷ}  τοῦ   Τριχονείου υἱῷ Φυκίδᾳ ὄντι καλῷ
[13, 17]   ἄνθεσιν θρέψαν. Φρύνιχός τε ἐπὶ  τοῦ   Τρωίλου ἔφη λάμπειν ἐπὶ πορφυραῖς
[13, 70]   Λέαινα ἑταίρα, Αρμοδίου ἐρωμένη  τοῦ   τυρρανονκτονήσαντος ἥτις καὶ αἰκιζομένη ὑπὸ
[13, 93]   συνανθρωπίζον οἰκουρὸν εἶναι καὶ φυλακτικὸν  τοῦ   τῶν εὖ δρώντων βίου πάντων
[13, 68]   ὅπερ ἐδίδαξεν Διονυσίων ὄντων ἐπὶ  τοῦ   Υδάσπου {τοῦ} ποταμοῦ εἴτε Πύθων
[13, 79]   ξενωθέντα παρὰ Πέλοπι καὶ ἐρασθέντα  τοῦ   υἱοῦ αὐτοῦ Χρυσίππου, ὃν καὶ
[13, 56]   πάνυ καταφερής· ὅστις καὶ τῇ  τοῦ   υἱοῦ γυναικὶ συνῆν, ὡς Στησίμρροτος
[13, 65]   Ξενοκλείδου τοῦ ποιητοῦ καὶ Ιππάρχου  τοῦ   ὑποκριτοῦ καὶ Φρυνίωνος τοῦ Παιανιέως,
[13, 21]   Αρείου ἐν τῷ περὶ Δημητρίου  τοῦ   Φαληρέως συγγράμματι, τὸ κύριον αὐτῆς
[13, 57]   ποιουμὲνοις, οὐ κατὰ τοὺς Σωσικράτους  τοῦ   Φαναγορείιτου Ἠοίους τὸν τῶν
[13, 20]   ὡς καὶ σεμνότατος Αριστοτέλης  τοῦ   Φασηλίτου μαθητοῦ. Ημεῖς δ' οὐχι
[13, 64]   Εφέσῳ διέπων φρουρὰν υἱὸς ὢν  τοῦ   Φιλαδέλφου βασιλέως Εἰρήνην εἶχε τὴν
[13, 54]   λόγων. Καὶ πρῶτον μὲν μνησθήσομαι  τοῦ   φιλαληθεστάτου Επικούρου· ὅστις έγκυκλίου παιδείας
[13, 53]   λόγων. Καὶ πρῶτον μὲν μνησθήσομαι  τοῦ   φιλαληθεστάτου Επικούρου· ὅστις έγκυκλίου παιδείας
[13, 70]   ἐπέραστος ἦν, ἠκροᾶτο δὲ Στίλπωνος  τοῦ   φιλοσόφου. Βιλιστίχη δ' Αργεία
[13, 56]   τῆς δεούσης τετυχηκέναι ἐν ταῖς  τοῦ   φιλοσόφου διαθήκαις. δὲ καλὸς
[13, 85]   Σάμιος δὲ γένος, ἐρασθῆναι Λακύδους  τοῦ   φιλοσόφου. Εν δὲ Λευκαδίᾳ φησὶν
[13, 3]   τοῖς Ελλησι οὐκ ἀνέρχεται  τοῦ   Φοίνικος μήτηρ τὴν τοῦ Αμύντορος
[13, 64]   δ' οὖσα τῆς μετ' Επικούρου  τοῦ   φυσικοῦ σχολασάσης θυγάτηρ, Σώφρονος δὲ
[13, 10]   ἦν, ἁρπασάντων Κιρραίων τὴν Πελάγοντος  τοῦ   Φωκέως θυγατέρα Μεγιστὼ καὶ τὰς
[13, 69]   τῆς ποιήσεως διαβάλλει ὡς πολλὰ  τοῦ   Χαράξου νοσφισαμένην. Ηρόδοτος δ' αὐτήν
[13, 45]   Θεόδοτον ἔχειν ἐραστὴν τὸν ἐπὶ  τοῦ   χόρτου τότε γενόμενον. Αὕτη δ'




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 15/09/2005