Alphabétiquement     [«   »]
τήκομαι 1
τηλικαύτης 1
τηλικοῦτον 1
τὴν 295
τήν 8
Τὴν 8
τήνδε 2
Fréquences     [«    »]
227 τὸν
227 τοῦ
240 τῶν
295 τὴν
320 δ
323
361 ἐν
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre XIII

τὴν


Livre, Chap.
[13, 83]   παραγεγονέναι, ὡς τάχιστα ὤφθη εἰς  τὴν   ἀγορὰν ἐμβαλοῦσα ἐμμανῶν γενομένων τῶν
[13, 43]   τελέως ἦν ὁμολογουμένη σοφός, εἰς  τὴν   ἀγορὰν λέγουσιν αὐτὴν ἐξίναι καὶ
[13, 89]   ἀπέκτειναν δὲ αὐτὴν Λακεδαιμόνιο καὶ  τὴν   ἀδελφὴν αὐτῆς Χρύσην, ὅτε καὶ
[13, 67]   δὲ πάθοι τις ἂν ἐπὶ  τὴν   Αθηναίων πόλιν ἀφικνούμενος κατὰ τὴν
[13, 41]   ἐκ μέσης τῆς Ελλάδος, μὴ  τὴν   Αθηναίων τι κωλῦσαι πόλιν, ὑφ'
[13, 13]   δαίμονος. Καὶ ταῦτ' ἐγώ, μὰ  τὴν   Αθηνᾶν καὶ θεούς, οὐκ οἶδ'
[13, 43]   παράδοξον καταπλαγεὶς Δίφιλος Νὴ  τὴν   Αθηνᾶν καὶ θεοὺς, ψυχρόν γ'
[13, 4]   νοίμίμως δ' αὐτὸν γῆμαι Μελίβοιαν  τὴν   Αἴαντος μητέρα. Ησίοδος δέ φησι
[13, 45]   Ο τοῦ Σοφοκλέους Δημοφῶν ἐρώμενος  τὴν   Αἶγα Νικὼ πρεσβυτέραν οὖσαν ποτὲ
[13, 45]   βινητιάσω, καὶ τοσοῦτον λήψομαι. Νικὼ  τὴν   Αἶγα, Πύθωνός τινος αὐτήν ποτ'
[13, 16]   τοὺς ὀφθαλμούς, ἐν οἷς  τὴν   αἰδῶ κατοικεῖν. Σοφοκλῆς δέ που
[13, 83]   Καὶ τῶν ἀνθρώπων ὕστερον ἀναζητούντων  τὴν   αἰτίαν εὑρέθη διὰ τὸν τοῦ
[13, 49]   καθ' ὑπόκρισιν έσκυθρώπαων. Ἐπερωτήσαντος δὲ  τὴν   αἰτίαν Ὀργίζομαί σοι, εἶπεν, ὅτι
[13, 82]   προσθεῖναι, τὸν δὲ Σοφοκλέα διὰ  τὴν   ἀκολασίαν καταφρονηθῆναι. Καὶ Σοφοκλῆς
[13, 37]   αὐτῳ εἰκόνας πολλὰς ἀνακεῖσθαι κατὰ  τὴν   Αλεξάνδρειαν μονοχίτωνας καὶ ῥυτὸν ἐχούσας
[13, 25]   πόλιν νεωτέτων τούτους τ' ἔχοντας  τὴν   ἀναγκαίαν φύσιν ἁμαρτάνοντάς τ' εἰς
[13, 59]   θαλάττῃ· καὶ ἀπ' αὐτῆς Απελλῆς  τὴν   Αναδυομένην Αφροδίτην ἀπεγράψατο. Καὶ Πραξιτέλης
[13, 56]   καὶ ἐξιόντα ἀπ' αὐτῆς ἀσπάζεσθαι  τὴν   ἄνθρωπον, καὶ φευγούσης ποτὲ αὐτῆς
[13, 35]   τὸν Ομάστην καὶ φιλοτιμουμένου γῆμαι  τὴν   ἄνθρωπον, οὐ συνετίθετο Ομάρτης
[13, 64]   ποιηθὲν ὑπὸ τῆς Δανάης κατεκρήμνισεν  τὴν   ἄνθρωπον, οὐδὲν τῶν προγεγενημένων φιλανθρώπων
[13, 67]   τὴν Αθηναίων πόλιν ἀφικνούμενος κατὰ  τὴν   ἀπ' Ελευσῖνος τὴν ἱερὰν ὁδὀν
[13, 83]   χαλκῆς, ἥν ἔστησαν Μεταποντῖνοι κατὰ  τὴν   Αριστέα τοῦ Προκονησίου ἐπιδημίαν, ὅτ'
[13, 2]   δύο γαμετὰς γυναῖκας, Ξανθίππην καὶ  τὴν   Αριστείδου Μυρτώ, οὐ τοῦ δικαίου
[13, 87]   Τῆς δ' αὖ χορεία λαγόνα  τὴν   ἀριστερὰν ἔλυσε γυμνὴ δ' αἰθέρος
[13, 67]   ἐν τῇ πρὸς Αλέξανδρον Επιστολῇ  τὴν   Αρπάλου διαβάλλων ἀκολασίαν φησίν Ἐπίσκεψαι
[13, 10]   τιμὴν ἀλλὰ παλλακίδος ἔπεμψε δὲ  τὴν   Αρπίου θυγατέρα Νειτῆτιν. Ο δὲ
[13, 43]   τῆς Δεξιθέας τῇ μητρί, Νὴ  τὴν   Αρτεμιν, εἰ, φησίν, ᾔδει,
[13, 31]   γέγονεν, ἐγχειρίσας αὑτόν τε καὶ  τὴν   ἀρχὴν ἐκείνῃ πᾶσαν, ἀλλὰ καὶ
[13, 33]   τὴν θυσίαν ᾀσθέν, ἐν  τὴν   ἀρχὴν εὐθέως πεποίηται πρὸς τὰς
[13, 35]   Οδάτις καλλίστη τῶν κατὰ  τὴν   Ασίαν γυναικῶν, καὶ Ζαριάδρης
[13, 35]   ἔρως οὗτος παρὰ τοῖς  τὴν   Ασίαν οἰκοῦσι βαρβάροις καὶ περισσῶς
[13, 42]   οὐ γὰρ σὺ φεύγων ἀπέβαλες  τὴν   ἀσπίδα, μὰ τὴν Αφροδίτην, ἀλλ'
[13, 83]   θαυμαστῶς αὐτὸν κινδυνεύειν, ἀνακεῖσθαί τε  τὴν   ἀσπίδα ταύτην ἐν Δελφοῖς ἐν
[13, 78]   μεικάριον ὢν> εὔμορφον, Επιμενίδου καθαίροντος  τὴν   Αττικὴν ἀνθρωπείῳ αἵματι διά τινα
[13, 37]   οὐ Θαίδα εἶχε μεθ' ἑαυτοῦ  τὴν   Αττικὴν ἑταίραν; περὶ ἧς φησι
[13, 45]   ποτε Θαλλόν· παρεγενήθη γὰρ εἰς  τὴν   Αττικὴν ὠνησόμενος χελιδονείους ἰσχάδας Υμήττιόν
[13, 35]   στολὴν Σκυθικήν. Καὶ παρελθὼν εἰς  τὴν   αὐλὴν καὶ ἰδὼν τὴν Οδάτιν
[13, 43]   δοκῶν καὶ διψᾶν ὑπολειπόμενοι εἰς  τὴν   αὔριον τοῖς ἐπισυνάπτειν βουλομένοις τὸν
[13, 19]   καὶ ἕξει. Βουλόμενοι γὰρ ἐνδύεσθαι  τὴν   αὐτάρκειαν καὶ τὴν εὐτέλειαν εὑρίσκεσθε
[13, 50]   Νικοστρατίδα φησὶν Αφύην κληθῆναι διὰ  τὴν   αὐτὴν αἰτίαν. δ' αὐτὸς
[13, 86]   εἰσαγαγεῖν πρὸς αὐτὀν διὰ τὸ  τὴν   αὐτὴν οἰκεῖν οἰκίαν, συναισθόμενος εἰσείλκυσε
[13, 32]   τῆς καλῆς Κορίνθου, ἐπειδή μοι  τὴν   αὐτόθι σοφιστείαν ὠνείδισας. Νόμιμόν ἐστιν
[13, 74]   ἁμάρτημα προσόν, ὅτι οὐκ ἐτίμα  τὴν   Αφροδίτην, αἴτιον ἐγένετο τοῦ ὀλέθρου·
[13, 42]   φεύγων ἀπέβαλες τὴν ἀσπίδα, μὰ  τὴν   Αφροδίτην, ἀλλ' σοὶ χρήσας
[13, 73]   ἐν ταῖς Δαναίσιν αὐτὴν παράγει  τὴν   Αφροδίτην λέγουσαν Ερᾷ μὲν ἁγνὸς
[13, 28]   περὶ Θεῶν οὕτως. Εταίραν δὲ  τὴν   Αφροδίτην τὴν τοὺς ἑταίρους καὶ
[13, 61]   Θεωρίδος τῆς ἑταίρας. Ικετεύων οὖν  τὴν   Αφροδίτην φησίν· Κλῦθί μευ εὐχομένου,
[13, 66]   Ο δὲ σφοδρῶς ἐρῶν ἠξίωσε  τὴν   Βακχίδα μὴ περιιδεῖν αὐτον ἀπολλύμενον.
[13, 37]   ἐκράτει, καὶ πᾶσαν ἀνατρέψασα  τὴν   βασιλείαν; Εὔμαχος δὲ Νεαπολίτης
[13, 3]   ἔτι δὲ καὶ διὰ τὸ  τὴν   βασιλίδα, ὥς φησιν Δίνων ἐν
[13, 64]   τῆς φυγῆς διασωθέντος αὐτὴ μεταμφιεσαμένη  τὴν   βασιλικὴν ἐσθῆτα καὶ ῥάκια λαβοῦσα
[13, 10]   ἐκπεπτώκει τῆς Αἰγυπτίων βασιλείας διὰ  τὴν   γενομένην ἧτταν πρὸς Κυρηναίους καὶ
[13, 85]   νηχόμενος καὶ πάλιν ἀποκαθίστα εἰς  τὴν   γῆν. Φιλανθρωπότατον δὲ ἐστι καὶ
[13, 50]   Πυθιονίκης θάνατον Ἅρπαλος μετέπέμψατο  τὴν   Γλυκέραν Αθήνηθεν· ἣν καὶ έλθοῦσαν
[13, 27]   ἔα ἐπαρίστερ' ἐν τῷ στόματι  τὴν   γλῶσσαν φορεῖς κατὰ τὴν Εφίππου
[13, 43]   γ' αἰεὶ δραμάτων ἐμβάλλομεν. Πρὸς  τὴν   Γνάθαιναν Δίφιλος κληθείς ποτε ἐπὶ
[13, 46]   Διφίλου ὑπονίψαι τοὺς πόδας αὐτοῦ  τὴν   Γνάθαιναν, δὲ τί γάρ,
[13, 46]   καὶ οὐδὲν ἧττον ἐλθεῖν πρὸς  τὴν   Γνάθαιναν. Κελεύοντος οὖν τοῦ Διφίλου
[13, 44]   ἄρρεν αὐτῷ παιδίον, οὐχ ὑπομένουσαν  τὴν   Γναθαίνιον λαβεῖν μίσθωμα, λιπαρῶν δὲ
[13, 44]   ὢν> ἐτῶν, Κρονίοις ἀπιοῦσαν εἶδε  τὴν   Γναθαίνιον μετὰ τῆς Γναθαίνης ἐξ
[13, 44]   ἐντρυφᾶν μαστιγίας. Ἔπειτεν εἰπεῖν φασι  τὴν   Γναθαίνον· Περιλαμβάνειν γὰρ οὐκ ἐδοκίμαζον,
[13, 86]   καὶ τῶν ἐλεφάντων ἐστὲ κατὰ  τὴν   γνώμην ἀγριώτεροι ἔτι τε ἀνημερώτεροι.
[13, 58]   δὲ περὶ τὰς ὁμιλίας ἐσφάλλετο  τὴν   γνώμην, εἴ τις θέωροίη τὰ
[13, 45]   φορτιούμενος μέλι. Λέγεται δ' ἐκείνην  τὴν   γυναῖκ' ἐσχηκέναι πυγὴν πάνυ καλήν,
[13, 95]   οὐσίαν κέκτηται Ερμαίου τοῦ μυροπώλου,  τὴν   γυναῖκα διαφθείρας ἑβδομήκοντα ἔτη γεγονυῖαν
[13, 90]   ἐπιτελέσαι καὶ νικῆσαι πρῶτον αὐτοῦ  τὴν   γυναῖκα Ηροδίκην. Επιτελεῖται δὲ καὶ
[13, 80]   λαβὼν τὰς Δαρείου θυγατέρας καὶ  τὴν   γυναῖκα κάλλει διαπρεπεστάτην οὖσαν οὐ
[13, 10]   μὲν βακχικώτερον μετὰ τυμπάνων προελθεῖν,  τὴν   δ' Εὐρυδίκην Μακεδονικῶς καθωπλισμένην, ἀσκηθεῖσαν
[13, 60]   καὶ ἀποδύειν τοὺς συνόντας αὐτῇ,  τὴν   δὲ Θεσπικήν. Επλούτει δὲ σφόδρα
[13, 38]   ἧς ἔσχε καὶ θυγατέρα Φίλαν;  τὴν   δὲ Λάμιαν Πολέμων φήσι ἐν
[13, 60]   ὧν τὴν μὲν ἐπικαλεῖσθαι Κλαυσιγέλωτα,  τὴν   δὲ Σαπέρδιον. Ηρόδικος δὲ ἐν
[13, 82]   ἱμάτιον ἐπὶ τᾖ πόᾳ ὑπέστρωσεν,  τὴν   δὲ τοῦ Σοφοκλέους χλανίδα περιεβάλοντο.
[13, 43]   τὴν πυγὴν ἅπαξ αὐτῷ παρασχεῖν·  τὴν   δὲ τοῦτ' εἰπεῖν Τάλαν, ἔπειτα
[13, 72]   κατὰ Κῦρον καὶ Πολυκράτην γενόμενον,  τὴν   δἐ κατ' Αλυάττην τὸν Κροίσου
[13, 32]   τελεσθέντων περὶ ὧν ἂν ποιῶνται  τὴν   δέησιν ἀπάξειν αὐτῇ καὶ τὰς
[13, 12]   Κολοφωνιακοῖς, γυμνάσιον ἀναθέντες τῷ Ερωτι  τὴν   διὰ τοῦτον ἀγομένην ἕορτην Ελευθέρια
[13, 63]   ἀλλ' αἰδοῖ τουτ' ἐποίησεν, φεύγων  τὴν   διαβολήν. Ακόλαστος δ' ἦν
[13, 79]   τὸν λόγον ποιούμενος Μηροῖς ὑπαίθων  τὴν   Διὸς τυραννίδα. Οὐκ ἀγνοῶ δὲ
[13, 69]   Κρατῖνος διὰ τούτων Εἰς δὲ  τὴν   Δωρίχαν τόδ' ἐποίησε τοὐπίγραμμα Ποσείδιππος,
[13, 45]   δὲ τῆς Υὸς καλουμένης πρὸς  τὴν   ἑαυτῆς λοιδορουμένης ποτὲ μητέρα (Κορώνη
[13, 50]   χαλκῆν αὐτῆς ἱστάναι τολμῆσαι παρὰ  τὴν   έαυτοῦ. Τὰ ὅμοια δ' εἴρηκε
[13, 56]   εἰς αὐτὴν τάδε· Αρχεάνασσαν ἔχω  τὴν   ἐκ Κολοφῶνος ἑταίρην, ἧς καὶ
[13, 2]   τὸν βωμὸν ἕλκουσαι ῥαπίζουσιν, ἵνα  τὴν   ἐκ τοῦ πράγματος ὕβριν φεύγοντες
[13, 3]   Σπαρτιάτης αἰδεῖσθαι γαμετὴν οὖσαν  τὴν   Ελένην, ὑπερ ἧς καὶ τὴν
[13, 3]   τῷ Αγαμέμνονι ἀποκτείνει, ἣν εἰς  τὴν   Ελλάδα κρείων ἐπηγάγετο, ἐν
[13, 32]   παρεῖναι. Καἱ ὅτε δὴ ἐπἱ  τὴν   Ελλάδα τὴν στρατείαν ἦγεν
[13, 56]   δυνάμεως κτησάμενος, οὐ συνετάραξε πᾶσαν  τὴν   Ἑλλάδα; ἦν δ' οὗτος ὁ>
[13, 89]   Ησίοδος δ' ἐν τρίτῳ Μελαμποδίας  τὴν   ἐν Εὐβοίᾳ Χαλκίδα καλλιγύναικα εἶπεν.
[13, 64]   Δαμασκηνός. Πτολεμαῖός τε  τὴν   ἐν Εφέσῳ διέπων φρουρὰν υἱὸς
[13, 31]   ὕψος ἄρας ὥστε περιοδεύοντος αὐτοῦ  τὴν   ἐντὸς τοῦ Τμώλου χώραν, οὗ
[13, 21]   τρώγων Ωκιμον διεφθάρην· κἀνταῦθα κατελήρησα  τὴν   ἐξωμίδα. Καλός γε τῶν
[13, 31]   Αργοναύτας Εταιρείῳ Διὶ θῦσαι καὶ  τὴν   ἑορτὴν Εταιρίδεια προσαγονεῦσαι. Θύουσι δὲ
[13, 53]   Ἐπίκουρος οὐ Λεόντιον εἷχεν ἐρωμένην  τὴν   ἐπὶ έταιρείᾳ διαβόητον γενομένην;
[13, 54]   Ἐπίκουρος οὐ Λεόντιον εἷχεν ἐρωμένην  τὴν   ἐπὶ έταιρείᾳ διαβόητον γενομένην;
[13, 59]   Θεσπιῶν. Κρινομένη δὲ ὑπὸ Εὐθίου  τὴν   ἐπὶ θανάτῳ ἀπέφυγεν Διόπερ ὀργισθεὶς
[13, 64]   Λαοδίκη διανεύει τῷ Σώφρονι, μηνύουσα  τὴν   ἐπιβουλήν. δὲ συλλαβών καὶ
[13, 70]   Στρατοκλῆς δ' ῥήτωρ εἶχε  τὴν   ἐπικληθεῖσαν Λήμην ἑταίραν, τὴν καλουμένην
[13, 84]   Αγαθοκλέα Ιστοριῶν. Κἀγὼ δὲ κατὰ  τὴν   Επικράτους Αντιλαίδα Τἀρωτίκ' ἐκμεμάθηκα ταῦθα
[13, 34]   τῆς ἑταίρας εἰκόνιον, ἧς διὰ  τὴν   ἐπιφάνειαν οἴκημά τι λέγεται καὶ
[13, 1]   ἐκτιθέμενοι τὴν ἱστορίαν τῶν Μουσῶν  τὴν   Ερατὼ ἐπικαλεσάμενοι εἰς μνήμην ἡμῖν
[13, 70]   τὴν Μιμνέρμου αὐλητρίδα Ναννὼ καὶ  τὴν   Ερμησιάνακτος τοῦ Κολοφωνίου Λεόντιον ἀπὸ
[13, 31]   βασιλεὺς οὐ μόνον περὶ ζῶσαν  τὴν   ἐρωμὲνην περιβόητος γέγονεν, ἐγχειρίσας αὑτόν
[13, 62]   ἡλικίᾳ τὸν Ισοκράτη ἀναλαβεῖν Λαγίσκαν  τὴν   ἑταίραν εἰς τὴν οἰκίαν, ἐξ
[13, 64]   τοῦ Φιλαδέλφου βασιλέως Εἰρήνην εἶχε  τὴν   ἑταίραν, ἥτις ὑπὸ Θρᾳκῶν ἐν
[13, 45]   ἕτερ' ἐκείνη μέμφεται. Ιππην λέγουσι  τὴν   ἑταίραν Θεόδοτον ἔχειν ἐραστὴν τὸν
[13, 61]   ὥς φησιν Ηγήσανδρος, Αρχίππην ἠγάπησεν  τὴν   ἑταίραν καὶ τοῦ βίου κληρονόμον
[13, 23]   ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ δράματι Ισοστάσιον  τὴν   ἑταιρικὴν παρασκευὴν καὶ τὰς δι'
[13, 24]   βλέπειν. οὐκ οἶδας κατὰ  τὴν   Εὐβούλον Παννυχίδα τὰς φιλῳδοὺς κερμάτων
[13, 23]   ἰσχία· ὑπενέδυσ' ἐρραμέν' αὐτήν, ὥστε  τὴν   εὐπυγίαν ἀναβοᾶν τοὺς εἰσιδόντας. Κοιλίαν
[13, 19]   γὰρ ἐνδύεσθαι τὴν αὐτάρκειαν καὶ  τὴν   εὐτέλειαν εὑρίσκεσθε ἐπὶ ταῖς τῆς
[13, 27]   στόματι τὴν γλῶσσαν φορεῖς κατὰ  τὴν   Εφίππου Φιλύριαν. Δοκεῖς γάρ μοι
[13, 24]   ἔξεστί σοι μικροῦ πρίασθαι κέρματος  τὴν   ἡδονήν. Καὶ ἐν Ναννίῳ, εἰ>
[13, 24]   κήπεύει κόρας, μικροῦ πρίασθαι κέρματος  τὴν   ἡδονήν, καὶ μὴ λαθραίαν Κύπριν
[13, 60]   δοκοῦσα τοὺς βίους μείζους βλάβας  τὴν   ἡλιαίαν εἷλε περὶ τοῦ σώματος
[13, 15]   τινα Αττικόν, μέγαν τινὰ κατὰ  τὴν   ἡλικίαν ἐπιδεικνύντα ὡς καλόν,
[13, 23]   δὲ μὴ χαίρῃ γελώσα, διατελεῖ  τὴν   ἡμέραν ἔνδον, ὥσπερ τοῖς μαγείροις
[13, 26]   οἶσθα; (Β) Πῶς γὰρ οὔ;  τὴν   ἡμετέρειόν γ' (Α) ν ἐκείνῃ
[13, 50]   τάδε λέγει Ἄγων Γλυκέραν τε  τὴν   Θαλασσίδος, ζεῦγος ἔχων. Ἄδηλον εἰ
[13, 85]   πατρίδι καὶ τῆς ἐκφορᾶς παρὰ  τὴν   θάλατταν γιγνομένης κατὰ τύχην {ἐν
[13, 85]   ἄλλων ἐκ παλαίστρας παραγινόμενος ἐπὶ  τὴν   θάλατταν ἐκολύβα. Δελφὶς δὲ πρὸς
[13, 84]   Αφροδίτῃ χρώμενοι καὶ ἀσεβοῦντες εἰς  τὴν   θεόν, μὴ τὸν αὐτὸν διαφθαρῆτε
[13, 33]   οὖν τοῦ τοιούτου νομίμου περὶ  τὴν   θὲον Ξενοφῶν Κορίνθιος ἐξιὼν
[13, 45]   ἐπεὶ τέλος ἔδοξ' ἔχειν, πέμψασα  τὴν   θεραπαινίδα τὸ μισθάριον ἔχουσαν ἐκέλευ'
[13, 45]   φησί, καταβεβρωκέναι. Φρύνην ἐπείρα Μοίριχος  τὴν   Θεσπικήν· κἄπειτεν αἰτήσασαν αὐτον μνᾶν
[13, 36]   παραγενόμενον τὸν Εὔξενον παρακέκληκεν ἐπὶ  τὴν   θοίνην. Ο δὲ γάμος ἐγίγνετο
[13, 5]   ἔσχεν Αλέξανδρον καὶ Κλεοπάτραν. Καὶ  τὴν   Θρᾀκην δὲ ὅτε εἷλεν, ἧκε
[13, 35]   οὐ προειπῶν ὅτῳ μέλλοι διδόναι  τὴν   θυγατέρα. Ακμαζούσης οὖν τῆς μέθης
[13, 48]   τοὺς ἐραστὰς ὡς αὐτὴν καὶ  τὴν   θυγατέρα εἰσιέναι, κατὰ ζῆλον τῶν
[13, 5]   τῶν Θρᾳκῶν βασιλεὺς ἄγων Μήδαν  τὴν   θυγατέρα καὶ δῶρα πολλά. Γήμας
[13, 48]   Λύκος καὶ Ἐλεύθερος; Ἐπὶ δὲ  τὴν   θυγατέρα τῆς Γναθαίνης πτωχῶν έραστῶν
[13, 77]   παιδὸς συστᾶσαν, Θησέως ἐρασθεὶς καὶ  τὴν   θυγατέρα τούτῳ γυναῖκα ἔδωκε Φαίδραν,
[13, 44]   ὁρᾷς, Γνάθαιν' ἔφη, ὑπερηφάνως μοι  τὴν   θυγατέρα χρωμένων; Η γραῦς δ'
[13, 57]   έν Πυραύνῳ οὕτως· Ἄνοιγ᾽ ἄνοιγε  τὴν   θύραν· ἐλάνθανον πάλαι περιπατῶν ἀνδριάς,
[13, 33]   δὲ καὶ σκόλιον τὸ παρὰ  τὴν   θυσίαν ᾀσθέν, ἐν τὴν
[13, 67]   ἀφικνούμενος κατὰ τὴν ἀπ' Ελευσῖνος  τὴν   ἱερὰν ὁδὀν καλουμένην. Καὶ γὰρ
[13, 32]   ἰδίᾳ γραψάντων τὰς τότε ποιησαμένας  τὴν   ἱκετείαν καὶ ὕστερον παρούσας συνέθηκε
[13, 32]   μεγάλων τῇ Αφροδίτῃ, συμπαραλαμβάνεσθαι πρὸς  τὴν   ἱκετείαν τὰς ἑταίρας ὡς πλείστας,
[13, 10]   Κλεοπάτρας γάμον, Ηρακλέους διὰ  τὴν   Ιόλην ἐπιγαμίαν τῆς Εὐρύτρου θυγατρός,
[13, 16]   κάλλους τοῦ Πέλοπος διαλεγομένην ποιήσας  τὴν   Ιπποδάμειάν φησι· Τοιάνδ' ἐν ὄψει
[13, 4]   Τροιζῆνος ἥρπασεν Αναξώ. Μετὰ δὲ  τὴν   Ιππολύτην Φαίδραν ἔσχεν. ~Φίλιππος δ'
[13, 5]   πάσαις δ' ἔγημε Κλεοπάτραν ἐρασθεὶς  τὴν   Ιπποστράτου μὲν ἀδελφήν, Αττάλου δὲ
[13, 62]   ἐν τούτοις Καὶ τὴν Λαγίσκαν  τὴν   Ισοκράτους παλλακὴν ἰδεῖν με συκάζουσαν
[13, 92]   Φύλαρχος Κατανέγνων γὰρ αὐτοῦ πᾶσαν  τὴν   Ιστορίαν. Εἰπόντος δ' ἐν τῇ
[13, 1]   ἑταιρῶν πολλάκις λόγοι) εἰδόσιν ἐκτιθέμενοι  τὴν   ἱστορίαν τῶν Μουσῶν τὴν Ερατὼ
[13, 70]   εἶχε τὴν ἐπικληθεῖσαν Λήμην ἑταίραν,  τὴν   καλουμένην Παρόραμα διὰ τὸ καὶ
[13, 22]   δυστυχὴς Φρύνης ἐρασθείς, ἡνίκ' ἔτι  τὴν   κάππαριν συνέλεγεν οὔπω τ' εἶχεν
[13, 3]   Κλυταιμνήστρα δὲ περιπαθὴς γενομένη  τὴν   Κασσάνδραν σὺν αὐτῷ τῷ Αγαμέμνονι
[13, 35]   Διετέλουν οὖν ἀλλήλων ἐπιτυμοῦντες διὰ  τὴν   κατὰ τὸν ὕπνον φαντασίαν. Ἦν
[13, 89]   καὶ οὐ τῷ νῷ. Καὶ  τὴν   καταγαγοῦσαν δὲ Πεισίστρατον ἐπὶ τὴν
[13, 1]   τὸν ἐρωτικὸν ἐκεῖνον κατάλογον, ἐντεῦθεν  τὴν   καταρχὴν ποιησόμεθα εἰ δ' ἄγε
[13, 59]   μηδὲ βλεπόμενον τὸν κατηγορούμενον  τὴν   κατηγορουμένην κρίνεσθαι. Ἦν δὲ ὄντως
[13, 5]   δ' ἐγέννησε τῷ Φιλίππῳ θυγατέρα  τὴν   κληθεῖσαν Εὐρώπη, Φιλογύνης δ' ἦν
[13, 21]   ἐκείνου τοῦ ὁμωνύμου σοι ποιητοῦ  τὴν   κνήμην φορῶν, ὃς ἐν τοῖς
[13, 59]   δὲ ἀγαλματοποιὸς ἐρῶν αὐτῆς  τὴν   Κνιδίαν Αφροδίτην ἀπ' αὐτῆς ἐπλάσατο
[13, 56]   καλὸς ἡμῶν Πλάτων οὐκ Αρχεάνασσαν  τὴν   Κολοφωνίαν ἑταίραν ἠγάπα; ὡς καὶ
[13, 83]   Πυθοδώρου τοῦ Σικυωνίου υἱῷ ἀποκερουμένῳ  τὴν   κόμην, ὄντι καλῷ συγγενόμενον τὰ
[13, 49]   με λυπεῖ» ἐφη. Πρὸς Λαίδα  τὴν   Κορινθίαν ἐραστὴς ἀποσφράγισμα πέμψας ἐκέλευε
[13, 45]   καὶ ταῦτ' ἀναγράφει· Λαίδα λέγουσι  τὴν   Κορινθίαν ποτὲ Εὐριπίδην ἰδοῦσαν ἐν
[13, 90]   φησὶ γίνεσθαι παρὰ Ηλείοις, καὶ  τὴν   κρίσιν ἐπιτελεῖσθαι μετὰ σπουδῆς λαμβάνειν
[13, 43]   προσενεγχεῖν Διφῖλῳ ποτήριον. ὑπερηδέως δὲ  τὴν   κύλικ' ἐκπίων ἄφνω καὶ τὸ
[13, 81]   δ' αὐτοῦ τὸ πρόσωπον πρὸς  τὴν   κύλικα ἐγγυτέρω τὴν κύλικα τοῦ
[13, 81]   αὐτοῦ Βραδέως τοίνυν καὶ ἀπόγερε  τὴν   κύλικα. Ετι πολὺ μᾶλλον ἐρυθριάσαντος
[13, 81]   πρόσωπον πρὸς τὴν κύλικα ἐγγυτέρω  τὴν   κύλικα τοῦ ἑαυτοῦ στόματος ἤγεν,
[13, 62]   αὐτῆς Στράττις ἐν τούτοις Καὶ  τὴν   Λαγίσκαν τὴν Ισοκράτους παλλακὴν ἰδεῖν
[13, 34]   παριήγετο αἰεὶ Αλκιβιάδης, Δαμασάνδραν  τὴν   Λαίδος τῆς νεωτέρας μητέρα καὶ
[13, 58]   θέωροίη τὰ πραχθέντα αὐτῷ περὶ  τὴν   Λάκωνος γυναῖκα. Ὑπερείδης δ'
[13, 39]   τῷ Δημητρίῳ εὐημερούσης, φασὶ καὶ  τὴν   Λάμιαν τὸν βασιλέ' εὐμελῶς κελητίσαι
[13, 45]   Επειτεν βασιλεὺς λέγει· Εἰς  τὴν   λεκάνην μὲν οὖν· δοκεῖς γάρ
[13, 64]   καὶ αὐτὴν κατέσφαξαν. Δανάην δὲ  τὴν   Λεοντίου τῆς Επικουρείου θυγατέρα ἑταιριζομένην
[13, 31]   τὸ μνῆμα καὶ πᾶσι τοῖς  τὴν   Λυδίαν οἰκοῦσιν ἄποπτον εἶναι. Δημοσθένης
[13, 89]   καὶ πεντηκοστῇ τῶν Ιστοριῶν Ξενοπείθειαν  τὴν   Λυσανδρίδου μητέρα πασῶν τῶν κατὰ
[13, 41]   ταῦτα δ' Γνάθαινα πρὸς  τὴν   Μανίαν ἐλοιδορεῖτο καὶ λέγει Τί
[13, 42]   ξένος καὶ παρεπιδημήσας Αθήνησίν ποτε  τὴν   Μανίαν μετεπέμψαθ' ὅσον ᾔτησε δούς.
[13, 45]   μοι τέτταρας κοτύλας ἔπειτα εἰς  τὴν   μεγάλην. Επειτεν βασιλεὺς λέγει·
[13, 41]   γυναικός τις λόγος γένοιτο, μανίαν  τὴν   Μέλιτταν ὡς καλὴν ἔφασκον εἶναι,
[13, 10]   Ολυμπιάδος καὶ Εὐρυδίκης. ἐν  τὴν   μὲν βακχικώτερον μετὰ τυμπάνων προελθεῖν,
[13, 72]   (ἐστὶν γὰρ ἀπ' εὐκτίνου Λέσβου)  τὴν   μὲν ἐμὴν κόμην (λευκὴ γάρ)
[13, 60]   δύο ἀναγράφει Φρύνας γεγονέναι, ὧν  τὴν   μὲν ἐπικαλεῖσθαι Κλαυσιγέλωτα, τὴν δὲ
[13, 60]   Ηρόδικος δὲ ἐν ἕκτῳ Κωμῳδουμένων  τὴν   μὲν παρὰ τοῖς ῥήτορσί φησιν
[13, 62]   δ' ἐν τῷ κατὰ Νεαίρας  τὴν   Μετάνειραν τοῦ Λυσίου φησὶν ἐρωμένην
[13, 70]   ποίημα Λυδήν. Παρέλιπον δὲ καὶ  τὴν   Μιμνέρμου αὐλητρίδα Ναννὼ καὶ τὴν
[13, 47]   ἀλλ' ἀργυρίτης. Ως δ'  τὴν   μνᾶν τῇ θυγατρὶ δοὺς αὐτῆς
[13, 5]   Αρριδαῖον ἐτέκνωσε. προσεκτήσατο δὲ καὶ  τὴν   Μολοττῶν βασιλείαν γήμας Ολυμπιάδα, ἐξ
[13, 17]   δὲ πρὸς τὸν ὑπερβαλλόντως θαυμαζόμενον  τὴν   μορφὴν καὶ καλὸν εἶναι νομιζόμενόν
[13, 89]   ἥτις καὶ τῇ θεῷ εἶκαστο  τὴν   μορφήν. Στεφανόπωλις δ' ἦν καὶ
[13, 69]   ἀδελφοῦ αὐτῆς κατ' ἐμπορίαν εἰς  τὴν   Ναύκτατιν ἀπαίροντος διὰ τῆς ποιήσεως
[13, 65]   Στέφανος ῥήτωρ· ὃς καὶ  τὴν   Νεαίρας θυγατέρας Στρυμβήλην τὴν ὕστερον
[13, 10]   Ναυκρατίτης ἐν τρίτῃ Αἰγυπτιακῶν  τὴν   Νειτῆτιν Κύρῳ πεμφθῆναί φασιν ὑπὸ
[13, 13]   οὔτε ῥᾀδιος ἀπαλλαγῆναι τῷ φέροντι  τὴν   νόσον, βαρὺς δὲ κομιδῇ. Πῶς
[13, 27]   μετὰ κορίσκης μετὰ χαμαιτύπης  τὴν   νὺκτα κοιμᾶσθαι. Βαβαί, στιφρότης,
[13, 71]   ἀλγύνων ἄνδρα πολυφραδίῃ. Καὶ γὰρ  τὴν   μελιχρὸς ἐφωμίλησεν Ανακρέων στελλομένην
[13, 35]   εἰς τὴν αὐλὴν καὶ ἰδὼν  τὴν   Οδάτιν ἑστηκυῖαν πρὸ τοῦ κυλικείου
[13, 35]   Ακμαζούσης οὖν τῆς μέθης εἰσκαλέσας  τὴν   Οδάτιν πατὴρ εἰς τὸ
[13, 35]   τό ἅρμα καὶ ἔφυγεν ἔχων  τὴν   Οδάτιν. Οἱ δὲ παῖδες καὶ
[13, 67]   καὶ τὸ πόλισμα, ὄψεται παρὰ  τὴν   ὁδὸν αὐτὴν ῴκοδομήμενον μνῆμα οἷον
[13, 49]   ποιητῇ δυσημερήσαντι καὶ εἰσελθόντι εἰς  τὴν   οἰκίαν Γλυκέρα προσενέγκασα γάλα παρεκάλει
[13, 58]   ἀπηλλαγμένος τὴν προειρημένην Μυρρίνην εἰς  τὴν   οἰκίαν εἰσήγαγεν. ~Ἦν δ'
[13, 48]   έραστῶν κωμαζόντων καὶ ἀπειλούντων κατασκάφειν  τὴν   οἰκίαν· ἐνηνοχέναι γὰρ δικέλλας καὶ>
[13, 62]   ἀναλαβεῖν Λαγίσκαν τὴν ἑταίραν εἰς  τὴν   οἰκίαν, ἐξ ἧς καὶ γενέσθαι
[13, 63]   συνέχεεν. Αναλαβεῖν γοῦν καὶ εἰς  τὴν   οἰκίαν λέγεταί τινα Κνωσίωνα μειρακίσκον,
[13, 82]   Σοφοκλέους χλανίδα περιεβάλοντο. Μετ' οὖν  τὴν   ὁμιλίαν παῖς ἁρπάσας τὸ
[13, 75]   οὔσης, δυναμένης δὲ καὶ διὰ  τὴν   ὁμιλίαν τοὺς ἐραστὰς προσελκὺσασθαι. Λέγει
[13, 70]   Αντιμάχου Λυδήν, προσέτι δὲ καὶ  τὴν   ὁμώνυμον ταύτης ἑταίραν Λυδὴν ἥν
[13, 89]   ἐν τῇ ἐννεακαιδεκάτῃ Τιμῶσάν φησι  τὴν   Οξυάρτου παλλακίδα πάσας γυναῖκας ὑπερβεβληκέναι
[13, 4]   Αἰγεύς Πρώτην μὲν γὰρ ἔγημε  τὴν   Οπλητος θυγατέρα, μεθ' ἣν τῶν
[13, 66]   αὐτον ἀπολλύμενον. Καὶ Βακχὶς  τὴν   ὁρμὴν κατιδοῦσα τοῦ νεανίσκου ἔδωκε.
[13, 40]   Φιλίππου τοῦ Μακεδόνας αὐξήσαντος Φίλινναν  τὴν   ὀρχηστρίδα, ἐξ ἧς καὶ γεννῆσαι
[13, 95]   αὐτῷ κατέλιπεν. Αλλὰ γὰρ οὐ  τὴν   οὐσίαν κέκτηται Ερμαίου τοῦ μυροπώλου,
[13, 37]   τῶν ἐπιχωρίων γυναικῶν μάλ' εὐπρεπεστάτην  τὴν   ὄψιν καὶ Βιλιστίχην, ἔτι δὲ
[13, 52]   δοκοῦσα τῶν πώποτε διενηνοχέναι  τὴν   ὄψιν καὶ Ὤκιμον καὶ Μετάνειρα
[13, 14]   ὡραῖον φιλῶν τρόπων ἐραστής ἐστι,  τὴν   ὄψιν παρείς; ἄφρων γ' ἀληθῶς.
[13, 36]   ἔδει μετὰ τὸ δεῖπνον εἰσελθοῦσαν  τὴν   παῖδα φιάλην κεκερασμένην βούλοιτο
[13, 86]   αὐτὴν οἰκεῖν οἰκίαν, συναισθόμενος εἰσείλκυσε  τὴν   παιδίσκην καὶ συγκατέκλεισε τῷ Περσαίῳ.
[13, 57]   Ἀβδηρίτου, μικρὸν ἐπισχὼν ἐπὶ  τὴν   παρὰ σοῦ τρέψομαι πεῦσιν, Φοῖνιξ
[13, 89]   δἐ καὶ Ιππάρχῳ τῷ υἱεῖ  τὴν   παραιβατήσασαν αὑτῷ γυναῖκα Φύην τὴν
[13, 46]   μετὰ ἑταιρῶν πλειόνων καὶ τάσδε,  τὴν   Πάροινον ἐπικληθεῖσαν καὶ Λαμπυρίδα καὶ
[13, 74]   εἰς ἡμᾶς μέγα. Νεανίσκῳ γὰρ  τὴν   πᾶσαν ἀρετὴν ἔχοντι τοῦτο μόνον
[13, 86]   εἶθ' ὅταν παρεισδυῇ τὸ οἰνάριον,  τὴν   πᾶσαν ἀσχημοσύνην ἐπιδείκνυνται καὶ
[13, 45]   αὐτήν ποτ' ἀπολιπόντος, Εὔαδριν δὲ  τὴν   παχεῖαν ἀναλαβόντος, εἶπεν ὕστερον μεταπεμπομένου
[13, 84]   Κλέαρχος. τε γὰρ περὶ  τὴν   Πειρήνην χαλκῇ βοὶ βοῦς ἐπανέβη·
[13, 10]   ἐπολέμησαν, δεκαέτης ἦν, ἁρπασάντων Κιρραίων  τὴν   Πελάγοντος τοῦ Φωκέως θυγατέρα Μεγιστὼ
[13, 4]   συνῆν πολλαῖς χωρὶς γάμων. Επειτα  τὴν   Πιτθέως ἔλαβεν Αἴθραν, μεθ' ἣν
[13, 6]   σκοπεῖν ἀπ' ἀρχῆς πρῶτα μὲν  τὴν   Πλαγγόνα, ἥτις ὥσπερ Χίμαιρα
[13, 66]   τῷ περὶ Αναθημάτων, Πασιφίλαν ἐκάλεσαν  τὴν   Πλαγγόνα. Μαρτυρεῖ δὲ καὶ Αρχίλοχος
[13, 48]   εἰσίν. Διαπηδῶντος δ' αὐτοῦ ἐπὶ  τὴν   πλησίον κλινην Πρόσεχε, φησί, μὴ
[13, 20]   καὶ πλουσίας, ὡς ἀπέκλινεν ἐπὶ  τὴν   πλουσίαν, ζημιῶσαι τοὺς ἐφόρους αὐτον,
[13, 25]   ἐστὶν ἁρμοστόν, Σόλων) μεστὴν ὁρῶντα  τὴν   πόλιν νεωτέτων τούτους τ' ἔχοντας
[13, 85]   τῆς Ιασοῦ παῖδα. Περὶ γὰρ  τὴν   πόλιν ταύτην Διονύσιός τις ἦν
[13, 18]   πάνυ τῷ ἀνδρὶ διά τε  τὴν   πολυμαθίαν καὶ τὴν τοῦ ἤθους
[13, 58]   τὸν ὑἱὸν ἀποβαλὼν Γλαύκιππον Μυρρίνην  τὴν   πολυτελεστάτην ἑταίραν ἀνέλαβε, καὶ ταύτην
[13, 67]   τῆς ἐξ Αἰγίνης Αθήναζε μετενεγκαμένης  τὴν   πορνείαν ὥστε γίνεσθαι μὴ μόνον
[13, 68]   εἰ μή τις στεφανώσειε καὶ  τὴν   πόρνην. Εστησέν τε εἰκόνα χαλκῆν
[13, 51]   πῶς περιεῖδον ΑΘηναῖοι οὕτως προσαγορευομένην  τὴν   πόρνην, πανηγύρεως ένδοξοτάτης ὀνόματι κεχρημένην·
[13, 44]   νυκτός. Η Γνάθαινα δ' εἰς  τὴν   πορφύραν καὶ τὰ δόρατ' ἀποβλέψασα
[13, 58]   καὶ οὐδέπω τοῦ ἔρωτος ἀπηλλαγμένος  τὴν   προειρημένην Μυρρίνην εἰς τὴν οἰκίαν
[13, 38]   Κλεάνδρος Αθηναίου, κατασκευάσαι δὲ Σικυωνίοις  τὴν   προκειμένην στοάν. Ηρα δὲ καὶ
[13, 56]   Αἰγίνης Περίανδρόν φησιν ἐξ Επιδαύρου  τὴν   Προκλέους θυγατἑρα Μέλισσαν ἰδόντα Πελοποννησιακῶς
[13, 77]   καὶ μυρρίναι διάφοροι πεφύκασιν. Καὶ  τὴν   πρὸς Αθηναίους δ' ἔχθραν διελύσατο
[13, 3]   τὴν στρατείαν ἤθροισεν διόπερ φυλάτταται  τὴν   πρὸς ἄλλην κοινωνίαν. Ο δ'
[13, 15]   καλόν, Δῶρος ἦν ὄνομα·  τὴν   πρὸς Δόλωνά μοι, φησί, δοκῶ
[13, 28]   ἑταίρων> ταὐτὰ δ' ὄντα γράμματα  τὴν   προσαγόρευσιν οὐ σφόδρ' εὔσχημον ποιεῖ.
[13, 2]   καὶ Λύσανδρος ἐζημίωσαν, ὅτι καταλιπὼν  τὴν   προτέραν ἑτέραν ἐβουλεύετο περικαλλεστέραν ἀγαγέσθαι.
[13, 47]   Ελλησπόντου Πῶς οὖν, φησίν, εἰς  τὴν   πρώτην πόλιν οὐχ ἧκες τῶν
[13, 43]   Γναθαίνης ἀξιοῦν πρῷον γενόμενον, ὥστε  τὴν   πυγὴν ἅπαξ αὐτῷ παρασχεῖν· τὴν
[13, 43]   δὲ τοῦτ' εἰπεῖν Τάλαν, ἔπειτα  τὴν   πυγήν με νῦν αἰτεῖς, ὅτε
[13, 42]   δύναταί ποτ' ἤθελον. Αἰτουμένην λέγουσι  τὴν   πυγήν ποτε ὑπὸ τοῦ βασιλέως
[13, 67]   ἔσῃ Βανυλῶνος, ἂν οὕτω τύχῃ  τὴν   Πυθιονίκην οἶσθα καὶ τὸν Αρπαλον.
[13, 68]   ὡς ἄξουσι τὴν ψυχὴν ἄνω  τὴν   Πυθιονίκης. Παλλίδην δ' ἐνταῦθα ἐκάλεσε
[13, 64]   συγκοιμᾶσθαι τῷ Κνωσίωνι. ~Μυρρίνην δὲ  τὴν   Σαμίαν ἑταίραν Δημήτριος εἶχεν
[13, 66]   Κολοφώνιος νεανίσκος, Βακχίδα ἔχων ἐρωμένην  τὴν   Σαμίαν. Λόγους οὖν προσενέγκαντος τοῦ
[13, 31]   αἱ συνακολουθήσασαι Περικλεῖ ὅτε ἐπολιόρκει  τὴν   Σάμον, ἐργασάμεναι ἱκανῶς ἀπὸ τῆς
[13, 72]   δ' ἄλλην τινὰ χάσκει. Καὶ  τὴν   Σαπφώ δὲ πρὸς αὐτὸν ταῦτά
[13, 68]   δωρεαῖς τιμωμένην, αἷς πρέπον ἦν  τὴν   σὴν μητέρα καὶ τὴν σοὶ
[13, 85]   ὅτε δὲ κλαίοι, τῇ προβοσκίδι  τὴν   σκάφην ἐκίνει καὶ κατεκοίμιζεν αὐτό,
[13, 59]   τοῦ Ερωτος βάσει τῇ ὑπὸ  τὴν   σκηνὴν τοῦ θεάτρου ἐπέγραψε Πραξιτέλης
[13, 68]   ἦν τὴν σὴν μητέρα καὶ  τὴν   σοὶ συνοικοῦσαν. Συνεπιμαρτυρεῖ δὲ τούτοις
[13, 37]   οὐχὶ ἑταίραν οὖσαν τὴν Φωκαίδα  τὴν   σοφωτάτην καὶ> καλλίστην γενομένην εἶχε
[13, 20]   Λέμβος ἱστορεῖ ὅτι κατὰ  τὴν   Σπάρτην θαυμάζεται μᾶλλον ἀνὴρ>
[13, 32]   ὅτε δὴ ἐπἱ τὴν Ελλάδα  τὴν   στρατείαν ἦγεν Περσής, ὡς
[13, 3]   τὴν Ελένην, ὑπερ ἧς καὶ  τὴν   στρατείαν ἤθροισεν διόπερ φυλάτταται τὴν
[13, 35]   ἐπὶ τοῦ Τανάιδος {καὶ} διαλαθὼν  τὴν   στρατοπεδείαν διέβη μετὰ μόνου τοῦ
[13, 89]   τὴν παραιβατήσασαν αὑτῷ γυναῖκα Φύην  τὴν   Σωκράτους θυγατέρα, καὶ Χάρμου τοῦ
[13, 12]   θεὸν εἶναι συνεργὸν ὑπάρχοντα πρὸς  τὴν   τῆς πόλεως σωτηρίαν. Οτι δὲ
[13, 57]   Νεαίρᾳ· Ὥσπερ Σέλευκος δεῦρ' ἔπεμφε  τὴν   τίγριν, ἣν εἴδομεν ἡμεῖς, τῷ
[13, 75]   καὶ περὶ τὰς γυναῖκας καὶ  τὴν   τοιαύτην μοῦσαν εἰς τὰς διατθριβάς.
[13, 94]   Σωκράτους φιλοσοφίά, ἀνδρὸς τοῦ καὶ  τὴν   {τοιαύτην} χρῆσιν τῶν μύρων ἀποδοκιμάσαντος,
[13, 45]   Ερρ' αἰσχροποιέ; Καταπλαγεὶς δ' Εὐριπίδης  τὴν   τόλμαν αὐτῆς Σὺ γάρ, ἔφη,
[13, 3]   ἀνέρχεται τοῦ Φοίνικος μήτηρ  τὴν   τοῦ Αμύντορος παλλακίδα. Μήδεια δὲ
[13, 7]   δυστυχεῖς ἡμεῖς οἱ> πεπρακότες  τὴν   τοῦ βίου παρρησίαν καὶ τὴν
[13, 18]   διά τε τὴν πολυμαθίαν καὶ  τὴν   τοῦ ἤθους ἐπιείκειαν. Λέγει δὲ
[13, 12]   συνέστηκεν ἐξ ἐραστῶν και ἐρωμένων,  τὴν   τοῦ θεοῦ σεμνότητα ἐμφαίνων, ἀσπαζομένων
[13, 28]   οὕτως. Εταίραν δὲ τὴν Αφροδίτην  τὴν   τοὺς ἑταίρους καὶ τὰς ἑταίρας
[13, 75]   Διὸ καὶ παιδεράστριάν τινες καλοῦσι  τὴν   τραγῳδίαν· καὶ ἐδέχοντο τὰ τοιαῦτα
[13, 7]   τὴν τοῦ βίου παρρησίαν καὶ  τὴν   τρυφήν γυναιξὶ δοῦλοι ζῶμεν ἀντ'
[13, 89]   τὴν καταγαγοῦσαν δὲ Πεισίστρατον ἐπὶ  τὴν   τυραννίδα, ὡς Αθηνᾶς πειραν εἶδος
[13, 17]   ἐπαινῶν αὐτῆς τὸ κάλλος, προμαντευόμενος  τὴν   τύφλωσιν πάντα μᾶλλον αὐτῆς ἐπαινεῖ
[13, 25]   προσιστορῶν ὅτι πρῶτος Σόλων διὰ  τὴν   τῶν νέων ἀκμὴν ἔστηκεν ἐπὶ
[13, 19]   ἐπτοῆσθαι καὶ ἐρωμένους περιάγεσθαι ξυρουμένους  τὴν   ὑπήνην καὶ τὸν ὄρρον τοὺς
[13, 59]   δεισιδαιμονῆσαί τε ἐποίησεν τοὺς δικαστὰς  τὴν   ὑποφῆτιν καὶ ζάκορον Αφροδίτης ἐλέῳ
[13, 65]   καὶ τὴν Νεαίρας θυγατέρας Στρυμβήλην  τὴν   ὕστερον Φανὼ κληθεῖσαν ὡς ἰδίαν
[13, 10]   Εὐρύτρου θυγατρός, Θησέως διὰ  τὴν   Φαίδρας τῆς Μίνωος, Αθάμαντος
[13, 35]   καὶ δακρύουσαν κιρνᾶσάν τε βραδέως  τὴν   φιάλην εἶπεν πλησίον στὰς παρ'
[13, 35]   ἑωραμένῳ περιχαρὴς γενομένη δίδωσιν αὐτῷ  τὴν   φιάλην· καὶ ὃς ἁρπάσας αὐτὴν
[13, 27]   ἔχω, ἑταῖρε Μυρτίλε. Καὶ κατὰ  τὴν   Φιλεταίρου Κυνηγίδα· Παῦσαι γέρων ὢν
[13, 43]   μετά τινων ἡλικιωτῶν ἐνέπεσεν. Νὴ  τὴν   φίλην Δήμητρα, δικαίως τοιγαρ, ἄνθρωπε,
[13, 93]   τοῦ ζῴου τούτου ἐν τέτταρσι  τὴν   φύσιν περιττὴν ἔχοντος, ὧνπερ ὑμεῖς
[13, 37]   ἀδελφὸν ἐπιστρατεύσας οὐχὶ ἑταίραν οὖσαν  τὴν   Φωκαίδα τὴν σοφωτάτην καὶ> καλλίστην
[13, 10]   τότε γὰρ εἷλον οἱ Θηβαῖοι  τὴν   Φωκίδα. Καὶ Κρισαικὸς δὲ
[13, 6]   ἐλατίνῳ πλάτῃ δὲ Φρύνη  τὴν   Χάρυβδιν οὐχὶ πόρρω που ποιεῖ
[13, 43]   πρὸς τοὺς σπανίζειν ὁμολογουμένους ἁλῶν,  τὴν   χιόνα δ' εἰς τὸν ἄκρατον
[13, 73]   προσέτι τε καὶ τήν Αφροδίτην  τὴν   χρυσῆν, τὰ Εὐριπίδου ἐπὶ νοῦν
[13, 68]   παγκάκως διακείμενον ἔπεισαν ὡς ἄξουσι  τὴν   ψυχὴν ἄνω τὴν Πυθιονίκης. Παλλίδην
[13, 24]   φοβούμενον {Δεδιότα, ἐν τῇ χειρὶ  τὴν   ψυχὴν ἔχοντα} ἃς πῶς ποτ'
[13, 60]   ἕνα δεξιουμένη μετὰ δακρύων διέσωσε  τὴν   ψυχὴν μόλις. ~Ιστε δὲ ὅτι
[13, 84]   καὶ ὡς ἠδυνάτει διά τε  τὴν   ψυχρότητα καὶ τὸν ἀντίτυπον τοῦ




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 15/09/2005