>

Livre, Chap.
[13, 47]	ἑφθά; Ἔγχαλκα, ἔφη, παιδίον. Χαιρεφῶντος	ὸ	ἀκλήτου έπὶ δεῖπνον έλθόντος, προπιοῦσα
[13, 55]	ὡς έγώ, ἢ πέπαυσο» καὶ	ό	Αρίστιππος Ἆρά γε μή τί
[13, 50]	ἐστὶν ὁ Καταναῖος ἢ αὐτὸς	ό	βασιλεὺς, Αλέξανδρος, φησίν· Καὶ μὴν
[13, 10]	φησι Κτησίας, διὰ γυναῖκα ἐγένετο.	Ο	γὰρ Καμβύσης πυνθανόμενος τὰς Αἰγυπτίας
[13, 45]	μισθάριον ἔχουσαν ἐκέλευ' ἀποφέρειν θοἰμάτιον.	Ο	γναφεὺς δ' εἶπεν· Ἂν γ'
[13, 87]	οὕτως εὐφραντικὀν ὡς γυναικὸς κάλλος.	Ο	γοῦν τοῦ τραγικοῦ Χαιρήμονος Οἰνεὺς
[13, 3]	φυλάτταται τὴν πρὸς ἄλλην κοινωνίαν.	Ο	δ' Αγαμέμνων ὡς πολυγύναιος ὑπὸ
[13, 71]	Σαπφοῦς φορμίζων ἱμερόεντα πόθον, γινώσκεις.	Ο	δ' ἀοιδὸς ἀηδόνος ἠράσαθ' ὕμνων
[13, 85]	συνεκφερόντων καὶ συγκηδευόντων τὸν ἄνθρωπον.	Ο	δ' αὐτὸς ἱστορεῖ Φύλαρχος διὰ
[13, 14]	τὸ δ' ἐπὶ συγχύσει βιοτᾶς.	Ο	δ' αὐτὸς ποιητὴς καὶ περὶ
[13, 64]	ἴδιον ἀποκτείνασα τηλικαύτης τιμῆς ἀξιοῦται.	Ο	δ' αὐτὸς Φύλαρχος καὶ περὶ
[13, 79]	ὦ δυσχάριστε τῶν πυκνῶν φιλημάτων.	Ο	δ' ἐν Κολχίσιν περὶ Γανυμήδους
[13, 17]	τὰν ἐπ' ὄσσοις ἀμπέτασον χάριν.	Ο	δ' νακρέων τί φησίν; ὦ
[13, 42]	αὐτὸν γεγονέναι προσβολῆς οὔσης ποτέ.	Ο	δ' στρατιώτης ὑπό τι δὴ>
[13, 10]	δὲ τὴν Αρπίου θυγατέρα Νειτῆτιν.	Ο	δὲ Αρπίας ἐκπεπτώκει τῆς Αἰγυπτίων
[13, 36]	Εὔξενον παρακέκληκεν ἐπὶ τὴν θοίνην.	Ο	δὲ γάμος ἐγίγνετο τόνδε τὸν>
[13, 4]	οἶνον εἰς τὸ μεθύειν παρεσκευάσατο.	~Ο	δὲ Ηρακλῆς πλείστας δόξας ἐσχηκέναι
[13, 85]	ἱστορεῖ Δοῦρις ἐν τῇ ἐνάτῃ.	Ο	δὲ λόγος ἐστὶν αὐτῷ {ὁ}
[13, 17]	ὅτι τῆς ἐμῆς ψυχῆς ἡνιοχεύεις.	Ο	δὲ μαγαλοφωνότατος Πίνδαρος· Τὰς δὲ
[13, 37]	αὐτῷ καὶ ἡ Μιλησία παλλακίς.	Ο	δὲ μέγας Αλέξανδρος οὐ Θαίδα
[13, 12]	τῷ Ερωτι, ὡς Σωσικράτης ἱστορεῖ.	Ο	δὲ παρὰ Θηβαίοις ἱερὸς λόχος
[13, 19]	μὲν ὁ θαυμάσιος εἴρηκε Χρύσιππος.	~Ο	δὲ σοφὸς ἐκεῖνος Ζήνων, ὥς
[13, 66]	τὸν Βακχίδος ὅρμον διαβόητον ὄντα.	Ο	δὲ σφοδρῶς ἐρῶν ἠξίωσε τὴν
[13, 38]	ἐπὶ τούτῷ σεμνυμένων εἰσὶ βελτίους.	Ο	δὲ Τιμόθεος καὶ σκωπτόμενός ποτε
[13, 17]	κεχάλκευται μέλαιναν καρδίαν> ψυχρᾷ φλογί>	Ο	δὲ τοῦ Κυθηρίου Φιλοξένου Κύκλωψ
[13, 30]	μὲν οὖν, νὴ τὀν Δία.	~Ο	δὲ ὑμέτερος φιλοσοφομειρακίσκος τοιοῦτος οἷον
[13, 59]	ἄλλην δίκην, ὥς φησι Επρμιππος.	Ο	δὲ Υπερείδης συναγορεύων τῇ Φρύνῃ,
[13, 54]	ἡδονῆς τοῖχον ὑποσκάπτοντες, ὥς που	ό	Ἐρατοσθένης ἔφη. Κἀμοὶ μὲν τὰ
[13, 53]	ἡδονῆς τοῖχον ὑποσκάπτοντες, ὥς που	ό	Ἐρατοσθένης ἔφη. Κἀμοὶ μὲν τὰ
[13, 91]	ὁ ἄθεος. Αλλὰ καὶ Ηράκλειτος	ο	θεῖός φησι Πουλυμαθίη νόον {ἔχειν}
[13, 10]	μέγιτοι πόλεμοι διὰ γυναῖκας ἐγένοντο.	Ο	Ιλιακὸς δι' Ελένην, ὁ λοιμὸς
[13, 47]	καὶ εἰς κάδον τινὰ ἐμπεσόντος,	Ο	λάκκος, ἔφη, εἰς τὸν κάδον
[13, 51]	δὲ τῷ κατὰ Φιλωνίδου βιαίων	ό	Λυσίας, εἰ γνήσιος ὁ λόγος,
[13, 8]	ἀπόλοιθ' ὁ γήμας δεύτερος θνητῶν.	Ο	μὲν γὰρ πρῶτος οὐδὲν ἠδίκει
[13, 95]	Καί μοι ἀνάβητε τούτων μάρτυρες.	Ο	μὲν οὖν βίος τοῦ σοφιστοῦ
[13, 95]	οὖν βίος τοῦ σοφιστοῦ τοιοῦτος»	Ο	μὲν οὖν Λυσίας, ὦ Κύνουλκε,
[13, 82]	ἔξω τείχους ἀπήγαγε χρησόμενος αὐτῷ.	Ο	μὲν παῖς τὸ ἴδιον ἱμάτιον
[13, 45]	ἀποτηγανίζειν, φησί, μου τὸ λῄδιον.	Ο	τοῦ Σοφοκλέους Δημοφῶν ἐρώμενος τὴν
[13, 59]	Αφροδίτην ἀπεγράψατο. Καὶ Πραξιτέλης δὲ	ὁ	ἀγαλματοποιὸς ἐρῶν αὐτῆς τὴν Κνιδίαν
[13, 10]	διὰ τὸν Γλαύκης τῆς Κρέοντος,	ὁ	Αγαμέμνονος διὰ Κασσάνδραν. Καὶ ἡ
[13, 47]	Θάρρει, παιδίον· οὐ γὰρ στεφανίτης	ὁ	ἀγών ἐστιν, ἀλλ' ἀργυρίτης. Ως
[13, 90]	Επιτελεῖται δὲ καὶ μέχρι νῦν	ὁ	ἀγὼν οὗτος, καὶ αἱ ἀγωνιζόμεναι
[13, 10]	διὰ τὴν Φαίδρας τῆς Μίνωος,	ὁ	Αθάμαντος διὰ τὸν Θεμιστοῦς τῆς
[13, 91]	οὐ κενεώτερον οὐδέν. Ιππων ἔφη	ὁ	ἄθεος. Αλλὰ καὶ Ηράκλειτος ο
[13, 92]	δὲ διὰ ταῦτα καὶ Θεόδωρος	ὁ	ἄθεος καὶ Διαγόρας ἐξεκηρύχθη καὶ
[13, 28]	{τῆς} Αφροδίτης. Περὶ ἧς φησιν	ὁ	Αθηναῖος Απολλόδωρος ἐν τοῖς περὶ
[13, 78]	πεντάμετρον, καθάπερ ὕστερον καὶ Διονύσιος	ὁ	Αθηναῖος ἐποίησε ὁ ἐπικληθεὶς Χαλκοῦς
[13, 79]	δὲ Σπαρτιάταις, ὡς Αγνων φησὶ	ὁ	Ακαδημαικός, πρὸ τῶν γάμων ταῖς
[13, 72]	σκότῳ κρύπτειν τάδε Αίσχύλος ἔφη	ὁ	Αλεξανδρεὺς ἐν Αμφιτρύωνι. Οὗτος δέ
[13, 5]	οὐ νόθοι βασιλεῖς γεννηθήσονται. Καὶ	ὁ	Αλέξανδρος ἀκούσας ἔβαλεν ᾗ μετὰ
[13, 34]	δὲ δύο ἑταίρας παριήγετο αἰεὶ	ὁ	Αλκιβιάδης, Δαμασάνδραν τὴν Λαίδος τῆς
[13, 56]	τὴν Ἑλλάδα; ἦν δ' οὗτος	ὁ>	ἀνὴρ πρὸς ἀφροδίσια πάνυ καταφερής·
[13, 16]	γὰρ αἰδὼς ἄνθος ἐπισπείρει. Καὶ	ὁ	Αριστοτέλης δὲ ἔφη τοὺς ἐραστὰς
[13, 3]	δίδομεν. Ἀλλ' οὐκ εἰκός, φησὶν	ὁ	Αριστοτέλης, εἰς χρῆσιν εἶναι τὸ
[13, 92]	καθ' οὗ λόγον ἔγραψε Φίλων	ὁ	Αριστοτέλους γνώριμος, ἀπολογίαν ὑπὲρ τοῦ
[13, 16]	παλαιὸν παίδων ἤρων, ὡς καὶ	ὁ	Αρίστων ἔφη, ὅθεν καὶ καλεῖσθαι
[13, 75]	ὑψηλαῖς Βρομίου ψακάδεσσιν. ~Αρχύτας δ'	ὁ	ἁρμονικός, ὥς φησι Χαμαιλέων, Αλκμᾶνα
[13, 68]	~Μετὰ δὲ τήν Πυθιονίκης τελευτὴν	ὁ	Αρπαλος Γλυκέραν μετεπέμψατο καὶ ταύτην
[13, 50]	μετὰ τὸν τῆς Πυθιονίκης θάνατον	ὁ	Ἅρπαλος μετέπέμψατο τὴν Γλυκέραν Αθήνηθεν·
[13, 85]	τὸ δ' αὐτὸ ἐποίει καὶ	ὁ	ἄρρην ἐλέφας πολλάκις. ~Υμεῖς δὲ,
[13, 18]	χρωμένων αὐτῷ. Καὶ γὰρ Τιμόθεος	ὁ	αὐλητὴς πώγωνα μέγαν ἔχων ηὔλει,
[13, 90]	Ιστορικοῖς Παραδόξοις. Ενιαχοῦ δέ φησιν	ὁ	αὐτὸς Θεόφραστος καὶ κρίσεις γυναικῶν
[13, 38]	Χορηγίδος τῆς ἑταίρας παιδοποιησάμενος ὡς	ὁ	αὐτὸς ἱστορεῖ Καρύστιος ἐν τρίτῳ
[13, 22]	ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ δ' Ορεσταυτοκλείδης	ὁ>	αὐτος Τιμοκλῆς φησι· Περὶ δὲ
[13, 39]	Μάχων οὕτω γράφει· Δημήτριός ποθ'	ὁ	βασιλεὺς γένη μύρων Λαμίᾳ παρὰ
[13, 80]	δ' ἦν ἐκμανῶς καὶ Αλέξανδρος	ὁ	βασιλεύς. Δικαίαρχος γοῦν ἐν τῷ
[13, 68]	{ὁ} Βυζάντιος ἢ καὶ αὐτὸς	ὁ	βασιλεύς. Εδιδάχθη δὲ τὸ δρᾶμα
[13, 92]	ὄντας Οὕς οὐ μόνον Λυσίμαχος	ὁ	βασιλεὺς ἐξεκήρυξε τῆς ἰδίας βασιλείας
[13, 80]	Ζήνωνος Βίῳ γράφει οὕτως Αντίγονος	ὁ	βασιλεὺς ἐπεκώμαζε τῷ Ζήνωνι. Καί
[13, 89]	τὸν Λυσανδρίδαν ἐχθρὸν ὄντα Αγησίλαος	ὁ	βασιλεὺς καταστασιάτας φυγαδευθῆναι ἐποίησεν ὑπὸ
[13, 45]	ἔπειτα εἰς τὴν μεγάλην. Επειτεν	ὁ	βασιλεὺς λέγει· Εἰς τὴν λεκάνην
[13, 64]	τὴν Σαμίαν ἑταίραν Δημήτριος εἶχεν	ὁ	βασιλεὺς ὁ τῆς διαδοχῆς τελευταῖος
[13, 80]	λυπήσει. Ωσπερ γὰρ ἦν ἐρωτικὸς	ὁ	βασιλεὺς οὗτος, οὕτως καὶ πρὸς
[13, 80]	τὸν κιθαρῳδόν, οὗ σφόδρα ἤρα	ὁ	βασιλεύς. ~Φιλομεῖραξ δὲ ἦν ὁ
[13, 61]	τὸ φύσημα; καὶ Βίων δ'	ὁ	Βορυσθενίτης φιλόσοφος ἑταίρας ἦν υἱὸς
[13, 46]	ἔσχεν. Αναγέγραφε γοῦν Αριστοφάνης μὲν	ὁ	Βυζάντιος ἑκατὸν καὶ λε' Απολλόδωρος
[13, 68]	Πύθων ἦν ὁ Καταναῖος ἢ	{ὁ}	Βυζάντιος ἢ καὶ αὐτὸς ὁ
[13, 8]	ἐν Καλλωνίδῃ κακὀς κακῶς ἀπόλοιθ'	ὁ	γήμας δεύτερος θνητῶν. Ο μὲν
[13, 49]	κατάστυγνος ἦν, ὡς δ' ἐπιστρέφας	ὁ	γνώριμος αὐτήν ἠρώτησε τί λυπεῖται,
[13, 46]	λε' Απολλόδωρος δὲ τούτων πλείους,	ὁ	Γοργίας δὲ πλέονας, παραλειφθῆναι φάσκοντες
[13, 62]	καθάπερ καὶ Αλκιδάμας ὁ Ελαίτης	ὁ	Γοργίου μαθητὴς ἔγραψεν καὶ αὐτὸς
[13, 63]	περὶ γυναῖκας πολυτελής. Τοιγαροῦν καὶ	ὁ	γραμματεύς ποτ' αὐτοῦ εἶπε Τί
[13, 13]	Αραρὼς ἐν Καμπυλίωνι· Τίς ἦν	ὁ	γράψας πρῶτος ἀνθρώπων ἄρα ἢ
[13, 92]	πλέων ναυαγίῳ ἐχρήσατο Διότιμος δ'	ὁ	γράψας τὰ κατ' Επικούρου βιβλία
[13, 50]	κληθῆναι διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν.	Ὁ	δ' αὐτὸς Ὑπερείδης ἐν τῷ
[13, 62]	ὄνομα, ἧς Αρχίας κύριός ἐστιν,	ὁ	δ' Υμέναιος ἐπιτήδειος, ὁ Φιλωνίδης
[13, 8]	οἷον ἦν κακὸν ἐλάμβανεν γυναῖχ'	ὁ	δ' ὕστερον λαβὼν εἰς προὖπτον
[13, 11]	πλεῖστον ὑπάρχειν, καὶ προσομιλεῖν οὗτος	ὁ	δαίμων πάντων ἥδιστος ἔφυ θνητοῖς.
[13, 81]	φύσησον αὐτὸ, ἵνα μὴ πλύνοιντο	ὁ	δάκτυλός σευ. Προσαγαγόντος δ' αὐτοῦ
[13, 64]	τῆς βασιλείας, ὥς φησιν Νικόλαος	ὁ	Δαμασκηνός. Πτολεμαῖός τε ὁ τὴν
[13, 50]	ἐν ταῖς περὶ Αλέξανδρον Ιστορίαις.	Ὁ	δὲ γράψας τὸν Αγῆνα τὸ
[13, 35]	Μηδίας καὶ τῆς ὑποκάτω χώρας,	ὁ	δὲ Ζαριάδρης τῆς ὑπεράνω Κασπίων
[13, 56]	ἐν ταῖς τοῦ φιλοσόφου διαθήκαις.	Ὁ	δὲ καλὸς ἡμῶν Πλάτων οὐκ
[13, 13]	γυναικός, ἡ δ' ἄνοια μανίας,	ὁ	δὲ λόγος φρονοῦντος, ἡ σφοδρότης
[13, 13]	φρονοῦντος, ἡ σφοδρότης δὲ θηρός,	ὁ	δέ πόνος ἀδάμαντος, ἡ φιλοτιμία
[13, 85]	δἐ ὁ μὲν ἀλεκτρυὼν Κένταυρος,	ὁ	δὲ Σεκοῦνδος ἦν οἰκέτης Νικομήσους
[13, 20]	δὲ δευτέρῳ τὸν βοῦν ἄγειν,	ὁ	δὲ τρίτος τὰς θυηλὰς ἐπιτίθησιν.
[13, 5]	περὶ τοῦ τῆς Ελλάδος Βίου	ὁ	δὲ Φίλιππος αἰεὶ κατὰ πόλεμον
[13, 85]	ἐστι καὶ συνετώτατον τὸ ζῷον	ὁ	δελφὶς χάριν τε ἀποδιδόναι ἐπιστάμενον.
[13, 37]	τῶν ἐν Κύπρῳ βασιλεύς. Καὶ	ὁ	δεύτερος δὲ τῆς Αἰγύπτου βασιλεύς,
[13, 8]	ὁ πρῶτος ἦν γήμας, ἔπειθ'	ὁ	δεύτερος, εἶθ' ὁ τρίτος, εἶθ'
[13, 38]	Λεαίνης καὶ αὐτῆς ἑταίρας Αττικῆς	ὁ	Δημήτριος καὶ ἄλλων πλειόνων ~Μάχων
[13, 45]	καλήν, ἥν ποτ' ἠξίου λαβεῖν	ὁ	Δημοφῶν. Ἣ δ' εἶπε γελάσασ'
[13, 43]	ἄφνω καὶ τὸ παράδοξον καταπλαγεὶς	ὁ	Δίφιλος Νὴ τὴν Αθηνᾶν καὶ
[13, 22]	Τιμοκλέους ἐν Νεαίρᾳ· Αλλ' ἔγωγ'	ὁ	δυστυχὴς Φρύνης ἐρασθείς, ἡνίκ' ἔτι
[13, 62]	ὁ ῥήτωρ καθάπερ καὶ Αλκιδάμας	ὁ	Ελαίτης ὁ Γοργίου μαθητὴς ἔγραψεν
[13, 17]	{Γαλάτεια} χαριτόφωνε, θάλος Ερώτων. Τυφλὸς	ὁ	ἔπαινος καὶ κατ' οὐδεν ὅμοιος
[13, 64]	θυγατέρα ἑταιριζομένην καὶ αὐτὴν Σώφρων	ὁ	ἐπὶ τῆς Εφέσου δι' ἣν
[13, 37]	εἶναί φησι υἱόν. Κῦρος δὲ	ὁ	ἐπὶ τὸν ἀδελφὸν ἐπιστρατεύσας οὐχὶ
[13, 78]	καὶ Διονύσιος ὁ Αθηναῖος ἐποίησε	ὁ	ἐπικληθεὶς Χαλκοῦς ἐν τοῦς Ελεγείοις.
[13, 53]	Γραμμοδιδασκαλίδην, ἀναγωγότατον ζωόντων. Οὗτος οὖν	ὁ	Ἐπίκουρος οὐ Λεόντιον εἷχεν ἐρωμένην
[13, 54]	Γραμμοδιδασκαλίδην, ἀναγωγότατον ζωόντων. Οὗτος οὖν	ὁ	Ἐπίκουρος οὐ Λεόντιον εἷχεν ἐρωμένην
[13, 18]	νόμου ὄντος μὴ ξύρεσθαι οὐδ'	ὁ	ἐπιληψόμενος οὐδείς ἐστιν διὰ τὸ
[13, 78]	τῆς θρεψαμένης ᾧ καὶ ἐπαπέθανεν	ὁ	ἐραστὴς Αριστόδημος, λύσιν τ' ἔλαβε
[13, 81]	ἔρωτος. Καὶ πρὸς τόδε ἠμείφθη	ὁ	Ερετριεὺς ἢ Ερυθραῖος γραμμάτων ἐὼν
[13, 72]	ουδαμενον ἐξεφόρησε βίωι. ~Εν τούτοις	ὁ	Ερμησιάναξ σφάλλεται συγχρονεῖν οἰόμενος Σαπφὼ
[13, 12]	δημοτελέσι δὲ σπονδαῖς ὡς ἐπίπαν	ὁ	Ερως τιμᾶται. Λακεδαιμόνιοι δὲ πρὸ
[13, 35]	εἰδέναι ὅπου πεπόρευεται. Μνημονεύεται δὲ	ὁ	ἔρως οὗτος παρὰ τοῖς τὴν
[13, 37]	Φιλάδελφος δ' ἐπίκλην, ὡς ἱστορεῖ	ὁ	Εὐεργέτης Πτολεμαῖος ἐν τῷ τρίτῳ
[13, 59]	ἐπὶ θανάτῳ ἀπέφυγεν Διόπερ ὀργισθεὶς	ὁ	Εὐθίας οὐκ ἔτι εἶπεν ἄλλην
[13, 36]	τῆς δόσεως ἔχειν αὐτήν, ἔλαβεν	ὁ	Εὔξενος γυναῖκα καὶ στυνῴκει μεταθέμενος
[13, 35]	κατὰ τὴν Ασίαν γυναικῶν, καὶ	ὁ	Ζαριάδρης δὲ ἦν καλός. Πέμποντος
[13, 81]	Απόλλωνα· Χρυσέας γὰρ εἰ ἐποίησεν	ὁ	ζωγράφος τὰς τοῦ θεοῦ κόμας
[13, 81]	γνάθους τοῦ καλοῦ. Εἰ γὰρ	ὁ	ζωγράφος χρώματι πορφυρέῳ ἐναλείψειε τουδὶ
[13, 10]	πατρός διὰ τὸν Κλεοπάτρας γάμον,	ὁ	Ηρακλέους διὰ τὴν Ιόλην ἐπιγαμίαν
[13, 32]	ἐν Κορίνθῳ ὡς καὶ Χαμαιλέων	ὁ	Ηρακλεώτης ἱστορεῖ ἐν τῷ περὶ
[13, 69]	γάρ πως ἡ Ναύκρατις, ὡς	ὁ	Ηρόδοτός φησιν, ἐπαφροδίτους ἔχειν τὰς
[13, 56]	υἱοῦ γυναικὶ συνῆν, ὡς Στησίμρροτος	ὁ	Θάσιος ἱστορεῖ, κατὰ τοὺς αὐτοὺς
[13, 18]	χρῶνται αὐτῷ. Καὶ ταῦτα μὲν	ὁ	θαυμάσιος εἴρηκε Χρύσιππος. ~Ο δὲ
[13, 68]	μετεπέμψατο καὶ ταύτην ἑταίραν, ὡς	ὁ	Θεόπομπος ἱστορεῖ, φάσκων ἀπειρηκέναι τὸν
[13, 58]	Ἐπαμινώνδου φησὶν οὕτως· Ἐπαμινώνδας δ'	ὁ	Θηβαῖος σεμνότερον μὲν τούτων, οὐκ
[13, 10]	Ιόλην ἐπιγαμίαν τῆς Εὐρύτρου θυγατρός,	ὁ	Θησέως διὰ τὴν Φαίδρας τῆς
[13, 10]	διὰ τὸν Θεμιστοῦς τῆς Υψέως,	ὁ	Ιάσονος διὰ τὸν Γλαύκης τῆς
[13, 51]	μεμηνόσιν ἢ ὅτι αὐτὴν ἀναλαβὼν	ὁ	ἰατρὸς Νικόστρατος {καὶ} ἀποθντήσκων κατέλιπεν
[13, 10]	Αχιλλέως μῆνις διὰ Βρισηίδα, καὶ	ὁ	ἱερὸς δὲ καλούμενος πόλεμος δι'
[13, 18]	μὲν ἔφησε ζητεῖν τί ἐστιν	ὁ	ἱππόπορνος, νῦν δ' εὑρηκέναι. Εν
[13, 72]	Αμφιτρύωνι. Οὗτος δέ ἐστιν Αἰσχύλος	ὁ	καὶ τὰ Μεσσηνιακὰ ἔπη συνθείς,
[13, 68]	ὧδε Ἔστιν δ' ὅπου μὲν	ὁ	κάλαμος πέφυχ' ὅδε φέτωμ' ἄορνον.
[13, 27]	ὥστ' ἐχθρῶν συμμαχίαν καλέσαι, φησὶν	ὁ	Καλλίμαχος. Οὐ γὰρ αὐτάρκεις ἡμεῖς
[13, 20]	τὴν Σπάρτην θαυμάζεται μᾶλλον ἀνὴρ>	ὁ	κάλλιστος καὶ γύνη ἡ καλλίστη,
[13, 34]	τὸ προειρημένον εἰκόνιον. Αλκιβιάδης δὲ	ὁ	καλός, ἐφ οὗ τις κωμικῶν
[13, 2]	ἐλέχθησαν. ~Καὶ γὰρ τὰς γαμετὰς	ὁ	καλὸς ἡμῶν ἑστιάτωρ ἐπαινῶν Επμιππον
[13, 86]	τοῦ παρόντος καιροῦ, ὅτε> καὶ	ὁ	καλὸς κἀγαθὸς ἀνὴρ μεθυσθείη ἄν.
[13, 43]	Ὦ πρὸς τῶν θεῶν, μειράκιον,	ὁ	καλός, φησί, πῶς ἵστης; φράσον.
[13, 10]	ἀνῄρητο ὑπὸ Αμάσιδος. Ησθεὶς οὖν	ὁ	Καμβύσης τῇ Νειτήτιδι καὶ σφόδρα
[13, 80]	ὁ κιθαρῳδός, περὶ οὗ Αντίγονος	ὁ	Καρύστιος ἐν τῷ Ζήνωνος Βίῳ
[13, 86]	αὐλητρίδος διαπυκτεύσας. Φησὶν γὰρ Αντίγονος	ὁ	Καρύστιος ἐν τῷ περὶ Ζήνωνος
[13, 15]	παιδικοῖς δ' αἰεί, ὡς Αντίγονος	ὁ	Καρύστιος ἱστορεῖ ἐν τῷ περὶ
[13, 19]	ἐκεῖνος Ζήνων, ὥς φησιν Αντίγονος	ὁ	Καρύστιος, προμαντευόμενος ὑμῶν, ὡς τὀ
[13, 92]	τῆς ἰδίας βασιλείας ἀπελαύνων, ὡς	ὁ	Καρύστιός φησιν ἐν Ιστορικοῖς Υπομνήμασιν,
[13, 78]	ὑπὸ Επαμινώνδου ἱερὸς λόχος καὶ	ὁ	κατὰ τῶν Πεισιστρατιδῶν θάνατος ὑπὸ
[13, 50]	σατυρικὸν δραμάτιον, εἶτε Πύθων ἐστὶν	ὁ	Καταναῖος ἢ αὐτὸς ό βασιλεὺς,
[13, 68]	{τοῦ} ποταμοῦ εἴτε Πύθων ἦν	ὁ	Καταναῖος ἢ {ὁ} Βυζάντιος ἢ
[13, 15]	ἐρωμένους. Καί μοι δοκεῖ Αρίστων	ὁ	Κεῖος ὁ περιπατητικὸς οὐ κακῶς
[13, 80]	τοῦ βασιλέως ἐρώμενος ἦν Αριστοκλῆς	ὁ	κιθαρῳδός, περὶ οὗ Αντίγονος ὁ
[13, 86]	περὶ Ζήνωνος γράφων ὧδε Ζήνων	ὁ	Κιτιεὺς Περσαίου παρὰ πότον αὐλητρίδιον
[13, 68]	Οὑξ ἀριστερᾶς δ' ὅδε πόρνης	ὁ	κλεινὸς ναός, ὃν δὴ Παλλίδης
[13, 85]	ἀπολομένων μόνος ὑπὸ δελφῖνος ἐσώθη	ὁ	Κοίρανος. Τελευτήσαντος δ' αὐτοῦ γηραιοῦ
[13, 25]	γύναια πριάμενος, καθὰ καὶ Νίκανδρος	ὁ	Κολοφώνιος ἱστορεῖ ἐν τρίτῳ Κολοφωνιακῶν
[13, 39]	καὶ ἄλλων πλειόνων ~Μάχων δ'	ὁ	κομῳδιοποιὸς ἐν ταῖς ἐπιγραφομέναις Χρείαις
[13, 33]	νομίμου περὶ τὴν θὲον Ξενοφῶν	ὁ	Κορίνθιος ἐξιὼν εἰς Ολυμπίαν ἐπὶ
[13, 50]	περὶ μὲν τῆς Σινώπης Ηρόδικος	ὁ	Κρατήτειος ἐν ς' Κωμῳδουμένων φησὶν
[13, 78]	περὶ Τελετῶν, ἑκὼν αὐτὸν ἐπέδωκεν	{ὁ	Κρατῖνος} ὑπὲρ τῆς θρεψαμένης ᾧ
[13, 74]	Λέγει οὖν περὶ αὐτοῦ καὶ	ὁ	κράτιστος Κριτίας τάδε Τὸν δὲ
[13, 3]	ἀποκτείνει, ἣν εἰς τὴν Ελλάδα	ὁ	κρείων ἐπηγάγετο, ἐν ἔθει γενόμενος
[13, 10]	οἱ Θηβαῖοι τὴν Φωκίδα. Καὶ	ὁ	Κρισαικὸς δὲ πόλεμος ὀνομαζόμενος, ὥς
[13, 78]	μύση παλαιά, ὡς ἱστορεῖ Νεάνθης	ὁ	Κυζικηνὸς ἐν β' περὶ Τελετῶν,
[13, 37]	Ελλησιν φασὶ Θεμιστοκλέα. Νεάνθης δ'	ὁ	Κυζικηνὸς ἐν τῇ τρίτῃ καὶ
[13, 59]	Πραξιτέλης. Ὃν καὶ θεασάμενος Κράτης	ὁ	κυνικὸς ἔφη τῆς τῶν Ελλήνων
[13, 72]	ἐρωτομανὴ ὡς διαβάλλων μ' εἴρηκεν	ὁ	Κύνουλκος ἀλλ' ἐρωτικὸς μὲν εἶναι
[13, 91]	αὐτὸν ἐπὶ τῇ μνήμῃ θαυμασάντων	ὁ	Κύνουλκος ἔφη Πουλυμαθημοσύνης, τῆς οὐ
[13, 21]	τοὺς νέους ταῖς κόραις. ~Καὶ	ὁ	Κύνουλκος ταυτὶ καὶ τολμᾶς σὺ
[13, 28]	φιλίαν ἄδολον συντηρεῖν δυναμένων, ἃς	ὁ	Κύνουλκος τολμᾷ λοιδορεῖν, τὰς> μόνας
[13, 60]	Αναξιμένους φησὶν εἶναι. Ποσείδιππος δ'	ὁ	κωμικὸς ἐν Εφεσίᾳ τάδε φησὶν
[13, 60]	περὶ τοῦ πλούτου αὐτῆς Τιμοκλῆς	ὁ	κωμικὸς ἐν Νεαίριᾳ πρόκειται τὸ
[13, 92]	ὑμῶν καὶ τὸ ἀνόητον Ανάξιππος	ὁ	κωμῳδιοποίος ἐν Κεραυνουμένῳ λέγων οὕτως
[13, 1]	~Αντιφάνης	ὁ	κωμῳδιοποιός, ἑταῖρε Τιμόκρατες, ὡς ἀνεγίνωσκέ
[13, 72]	τοῦ ἔρωτος. Καὶ γὰρ Δίφιλος	ὁ	κωμῳδιοποιὸς πεποίηκεν ἐν Σαπφοῖ δράματι
[13, 46]	ὡς καὶ πρότερον εἴρηται, Δίφιλος	ὁ	κωμῳδιοποιός, ὡς καὶ Λυγκεὺς ὁ
[13, 81]	παρθένος, οὐδ' ὁ ποιητής, ἔφη	ὁ>	λέγων χρυσοκόμαν Απόλλωνα· Χρυσέας γὰρ
[13, 40]	Μύσταν καὶ Νῦσαν. Ηρακλείδης δὲ	ὁ	Λέμβος ἐν τῇ ἕκτῃ καὶ
[13, 20]	τὰς θυηλὰς ἐπιτίθησιν. Ηρακλείδης δ'	ὁ	Λέμβος ἱστορεῖ ὅτι κατὰ τὴν
[13, 90]	ὅπλα ἅπερ ἀνατίθεσθαί φησιν Διονύσιος	ὁ	Λευκρικὸς τῇ Αθηνᾷ, τὸν δὲ
[13, 7]	~Τοιαῦτα πολλὰ τοῦ Λαρηνσίον λέγοντος	ὁ	Λεωνίδης ψέγων τὸ τῆς γαμετῆς
[13, 62]	κατὰ Φιλωνίδου βιαίων, εἰ γνήσιος	ὁ	λόγος, ἐρωμένην φησὶ γενέσθαι Φιλωνίδου
[13, 51]	βιαίων ό Λυσίας, εἰ γνήσιος	ὁ	λόγος, καὶ Ναίδος τῆς ἑταίρας
[13, 62]	τῷ κατὰ Λαίδος, εἰ γνήσιος	ὁ	λόγος, μνημονεύει αὐτῆς, καταλέγων καὶ
[13, 21]	τῷ κατὰ Πατροκλέους, εἰ γνήσιος	ὁ	λόγος, τοὺς Αρεοπαγίτας φησιν ἀριστήσαντά
[13, 51]	πρὸς Λαίδα, εἴ {γε} γνήσιος	ὁ	λόγος, τούτων μνημονεύει· Φιλύρα γέ
[13, 10]	ἐγένοντο. Ο Ιλιακὸς δι' Ελένην,	ὁ	λοιμὸς διὰ Χρυσηίδα, Αχιλλέως μῆνις
[13, 47]	~Γναθαίνης δὲ πολλὰς ἀποκρίσεις ἀνέγραφεν	ὁ	Λυγκεύς. Παρασίτου γάρ τινος ὑπο
[13, 47]	δὲ ἡ Αἰξ έπικαλουμένη, φησὶν	ὁ	Λυγκεύς, παρασίτου τινὸς ἀπαντήσαντος λεπτοῦ
[13, 31]	ἐν πρώτῳ Ερωτικῶν· Γύγης, φησίν,	ὁ	Λυδῶν βασιλεὺς οὐ μόνον περὶ
[13, 62]	ἐρωμένην εἶναι. Ηττητο δἐ καὶ	ὁ	Λυσίας Λαγίδος τῆς ἑταίρας, ἧς
[13, 92]	ἐξαιτηθεὶς ἀνῃρέθη, ὥς φησι Δημήτριος	ὁ	Μάγνης ἐν τοῖς Ομωνύμοις. ~Συνελόντι
[13, 67]	οὐδεμιᾶς οὔσης χρηστῆς. ~Αρπαλος δ'	ὁ	Μακεδὼν ὁ τῶν Αλεξάνδρου πολλὰ
[13, 5]	Ιππολύτην Φαίδραν ἔσχεν. ~Φίλιππος δ'	ὁ	Μακεδὼν οὐκ ἐπήγετο μὲν εἰς
[13, 42]	τις ἀποκρίνασθαι, τάδε περὶ αὐτῆς	ὁ	Μάχων ἀναγράφει· Τῆς Μανίας ἤρα
[13, 39]	Πάλιν δὲ περὶ τῆς Λαμίας	ὁ	Μάχων οὕτω γράφει· Δημήτριός ποθ'
[13, 43]	~Καὶ ἄλλων δὲ ἑταιρῶν ἀπομνημονεύματα	ὁ	Μάχων συνήγαγεν, ὧν οὐκ ἄκαιρόν
[13, 41]	τοῦ εἰρημένου τῆς Μανίας ὀνόματος	ὁ	Μάχων τάδε φησίν· Ἴσως ἂν
[13, 20]	Αδώνιδι. Διὰ κάλλος δὲ καὶ	ὁ	μέγιστος τῶν θεῶν διὰ κεράμων
[13, 71]	ἄνδρα πολυφραδίῃ. Καὶ γὰρ τὴν	ὁ	μελιχρὸς ἐφωμίλησεν Ανακρέων στελλομένην πολλαῖς
[13, 85]	βασιλικοῦ οἰνοχόου ἀλεκτρυών· ἐκαλεῖτο δἐ	ὁ	μὲν ἀλεκτρυὼν Κένταυρος, ὁ δὲ
[13, 5]	γὰρ ἐν αὐτοῖς τοῖς γάμοις	ὁ	μὲν Ατταλος νῦν μέντοι γνήσιοι,
[13, 81]	καλῆς ποιήσειεν ἄν> Γελασάντων δὲ	ὁ	μὲν Ερετριεὺς ἐνωπήθη τῇ ἐπιραπὶζει,
[13, 35]	καὶ Αδώνιδος ἐγεννήθησαν. Εκυρίευσεν δὲ	ὁ	μὲν Υστάσπης Μηδίας καὶ τῆς
[13, 8]	τρίτος, εἶθ' ὁ τέταρτος, εἶθ'	ὁ	Μεταγένης. Καρκίνος δ' ὁ τραγικὸς
[13, 70]	ἑταίραν Λυδὴν ἥν ἠγάπα Λαμύνθιος	ὁ	Μιλήσιος. Εκάτερος γὰρ τούτων τῶν
[13, 85]	ἐν τῇ δωδεκάτῃ Κοίρανος, φησίν,	ὁ	Μιλήσιος ἰδὼν ἁλιέας τῃ δικτύῳ
[13, 35]	τινες ἠράσθησάν τινων, ὁπότε Χάρης	ὁ	Μιτυληναῖος ἐν τῇ δεκάτῃ τῶν
[13, 84]	τὸ ἄγαλμα, ὥς φησιν Αδαῖος	ὁ	Μιτυληναῖος ἐν τῷ περὶ Αγαλματοποιῶν.
[13, 45]	κἄπειτεν αἰτήσασαν αὐτον μνᾶν μίαν	ὁ	Μοίριχος Μέγ' εἶπεν· οὐ πρῴην
[13, 27]	εἰς τιμὴν τοῦ Μυρτίλου, φθάσας	ὁ	Μυρτίλος (διήχθευεν γὰρ τῷ Σύρῳ)
[13, 92]	ἐν τῇ τρίτῇ καὶ εἰκοστῇ»	ὁ	Μυρτίλος ἔφη εἶτ' οὐκ ἐγὼ
[13, 57]	γίγνεται τοῦτ' αὐτόθι. Πρὸς ὃν	ὁ	Μυρτίλος ἔφη· Ἐπείπερ ἡμῖν ἐμποδὼν
[13, 15]	ποιῶν. ~Τούτων τῶν Αλέξιδος ἀπομνημονεύσας	ὁ	Μυρτίλος κᾆτα ἀποβλέψας εἰς τοὺς
[13, 70]	τῷ περὶ Εταιρῶν. Επὶ τούτοις	ὁ	Μυρτίλος μέλλων σιωπᾶν ἀλλὰ μικροῦ,
[13, 54]	~Τοσαῦτ' εἰπὼν μετά τινος τροχιλίας	ὁ	Μυρτίλος Μή τι τοιοῦτοι ὑμεῖς
[13, 53]	~Τοσαῦτ' εἰπὼν μετά τινος τροχιλίας	ὁ	Μυρτίλος Μή τι τοιοῦτοι ὑμεῖς
[13, 92]	οὒτε αὐλητρίδας ἰδεῖν ἔστι. ~Καὶ	ὁ	Μυρτίλος Τοῦτο δὲ ποῦ εἴρηκεν
[13, 36]	αὐτῷ ὄνομα) ἦν ξένος. Οὗτος	ὁ	Νάνος ἐπιτελῶν γάμους τῆς θυγατρὸς
[13, 36]	χρώμενοι ἔκτισαν Μασσαλίαν. Εὔξενος δὲ	ὁ	Νάνῳ τῷ βασιλεῖ (τοῦτο δ'
[13, 10]	ἐν τοῖς Περσικοῖς καὶ Λυκέας	ὁ	Ναυκρατίτης ἐν τρίτῃ Αἰγυπτιακῶν τὴν
[13, 37]	ἀνατρέψασα τὴν βασιλείαν; Εὔμαχος δὲ	ὁ	Νεαπολίτης ἐν τῇ δευτέρᾳ τῶν
[13, 61]	Ολυμπίας Λακαίνης, ὥς φησι Νικίας	ὁ	Νικαιεὺς ἐν ταῖς τῶν φιλοσόφων
[13, 79]	νόμος ἐστὶν ὁμιλεῖν. Καὶ γὰρ	ὁ	νομοθέτης Σόλων ἔφη Μηρῶν ἱμειρων
[13, 48]	ἀρχὴν αὐτοῦ τήνδε παρέθετο· Ὁδε	ὁ	νόμος ἴσος ἐγράφη καὶ ὅμοιος,
[13, 56]	ὅσης ἤλθετε πυρκαιῆς. Περικλῆς δὲ	ὁ	Ολύμπιος, ὥς φησι Κλέαρχος ἐν
[13, 60]	τῶν Αρεοπαγιτῶν, ὡς καὶ Σάτυρος	ὁ	Ολύνθιος ὑποκριτὴς Παμφίλῃ. Αριστογείτων δὲ
[13, 35]	γῆμαι τὴν ἄνθρωπον, οὐ συνετίθετο	ὁ	Ομάρτης διὰ τὸ εἶναι ἀρρένων
[13, 35]	Καὶ μετ' οὐ πολὺν χρόνον	ὁ	Ομάρτης συναγαγὼν τοὺς ἐκ τῆς
[13, 57]	νεανίσκου μήτηρ φαρμάκοις ἀπέκτεινεν. ~Καὶ	ὁ	Οὐλπιανόύς, ὥσπερ ἕρμαιόν τι, ἔτι
[13, 42]	Τῆς Μανίας ἤρα Λεοντίσκος ποτὲ	ὁ	παγκρατιαστὴς καὶ συνεῖχ' αὐτὴν μόνος
[13, 82]	περιεβάλοντο. Μετ' οὖν τὴν ὁμιλίαν	ὁ	παῖς ἁρπάσας τὸ τοῦ Σοφοκλέους
[13, 83]	{χρυσοῦν} δάφνης, Εφεσίων ἀνάθημα. Οὗτος	ὁ	παῖς πρὸς Φίλιππον ἀχθεὶς ὑπὸ
[13, 20]	Αἰγινῃ. Σωκράτης δ' ὁ φιλόσοφος	ὁ	πάντων καταφρονῶν τοῦ Αλκιβιάδου κάλλους
[13, 95]	αὐτοῦ νομίζει εἶναι ἢ ἂ	ὁ	πατὴρ αὐτῷ κατέλιπεν. Αλλὰ γὰρ
[13, 35]	τῆς μέθης εἰσκαλέσας τὴν Οδάτιν	ὁ	πατὴρ εἰς τὸ συμπόσιον εἶπεν
[13, 89]	αὐτὴν ἐξέδωκε πρὸς γάμου κοινωνίαν	ὁ	Πεισίστρατος Ιππάρχῳ τῷ υἱῷ, ὡς
[13, 85]	Ο δὲ λόγος ἐστὶν αὐτῷ	{ὁ}	περὶ Αλεξάνδρου καὶ λέγει οὕτως
[13, 86]	Μήποτε αὐτό ἐστι {ὁ} Περσαῖος	ὁ	περὶ τῆς αὐλητρίδος διαπυκτεύσας. Φησὶν
[13, 60]	κατ' αὐτῆς Εὐθίου λόγον Διόδωρος	ὁ	περιηγητὴς Αναξιμένους φησὶν εἶναι. Ποσείδιππος
[13, 79]	καὶ Αριστόδημον πεπλάσθαι φησὶν Πολέμων	ὁ	περιηγητὴς ἐν ταῖς πρὸς τὸν
[13, 34]	δὲ Λακεδαίμονι, ὥς φησι Πολέμων	ὁ	περιηγητὴς ἐν τῷ περὶ τῶν
[13, 56]	μισθὸν ἔλαβε τῆς καθόδου αὐτοῦ	ὁ	Περικλῆς τὸ τῇ Ἐλπινίκῃ μιχθῆναι.
[13, 2]	Καλλισθένης, Δημήτριος ὁ Φαληρεύς, Σάτυρος	ὁ	περιπατητικός, Αριστόξενος, οἷς τὸ ἐνδόσιμον
[13, 15]	μοι δοκεῖ Αρίστων ὁ Κεῖος	ὁ	περιπατητικὸς οὐ κακῶς εἰρηκέναι ἐν
[13, 78]	τῆς πατρίδος συγγράματι. ~Ιερώνυμος δ'	ὁ	περιπατητικὸς περισπουδάστους φησίν γενέσθαι τοὺς
[13, 86]	τῇ αὐλητρίδι» Μήποτε αὐτό ἐστι	{ὁ}	Περσαῖος ὁ περὶ τῆς αὐλητρίδος
[13, 32]	τὴν Ελλάδα τὴν στρατείαν ἦγεν	ὁ	Περσής, ὡς καὶ Θεόπομπος ἱστορεῖ
[13, 76]	δὲ καὶ τοῦ Τενεδίου Θεοξένου	ὁ	Πίνδαρος, ὃς ἦν αὐτοῦ ἐρώμενος,
[13, 13]	θεὸν τοῦτου πράξεις. ~Τούτων λεχθέντων	ὁ	Πλούταρχος ἀπεμνημόνευσε τῶν ἐκ Φαίδρου
[13, 22]	μνημονεύει ἐν Κουρίδι λέγων· Τυφλὸς	ὁ	Πλοῦτος εἶναί μοι δοκεῖ, ὅστις
[13, 84]	περὶ Αγαλματοποιῶν. Πολέμων δὲ ἢ	ὁ	ποιήσας τὀν ἐπιγραφόμενον Ελλαδικὸν Ἐν
[13, 81]	ὡς Εὐριπίδης φιλογύνης. Ιων γοῦν	ὁ	ποιητὴς ἐν ταῖς ἐπιγραφομέναις Επιδημίαις
[13, 84]	πράξεως ταύτης μνημονεύει καὶ Αλεξις	ὁ	ποιητὴς ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ δράματι
[13, 81]	στόματος ἰεῖσα φωνὰν παρθένος, οὐδ'	ὁ	ποιητής, ἔφη ὁ> λέγων χρυσοκόμαν
[13, 66]	Πασιφίλη. Οτι δὲ καὶ Μένανδρος	ὁ	ποιητὴς ἤρα Γλυκέρας κοινόν ἐνεμεσήθη
[13, 5]	Φιλογύνης δ' ἦν καὶ Εὐριπίδης	ὁ	ποιητής. Ιερώνυμος γοῦν ἐν Ιστορικοῖς
[13, 88]	ἐξέτεινον αὐχένας. ~Επικατάφορος δὲ ὢν	ὁ	ποιητὴς οὗτος ἐπὶ τὰ ἄνθη
[13, 14]	δὲ καὶ διαταράττων χαλεπώτατος διόπερ	ὁ	ποιητὴς οὗτος οὐ κακῶς αὐτοῦ
[13, 38]	ἐν τρίτῳ Υπομνημάτων. Δημήτριος δ'	ὁ	Πολιορκητὴς οὐ δαιμονίως ἤρα Λαμίας
[13, 78]	τὰ παιδικά, ὥς φησιν Ηρακλείδης	ὁ	Ποντικὸς ἐν τῳ περὶ Ερωτικῶν.
[13, 30]	ἐν Υπνῳ παράγει· Διὰ ταῦθ'	ὁ	πόρνος οὗτος οὐδὲ τῶν πράσων
[13, 86]	ἄλλα οὐδ' ἀλλήλους. Ως δὲ	ὁ	πότος προέβαινεν καὶ εἰσῆλθεν ἄλλα
[13, 3]	θρησκεύεσθαι προσκυνοῦσι γοῦν αὐτην. Καὶ	ὁ	Πρίαμος δὲ πολλαῖς χρῆται γυναιξὶ
[13, 3]	Εκάβη οὐ δυσχεραίωει. Λέγει γοῦν	ὁ	Πρίαμος ἐννεακαίδεκα μέν μοι ἰης
[13, 20]	ἔοικεν. Εκπέπληκται οὖν καὶ αὐτὸς	ὁ	Πρίαμος ἐπὶ τῷ κάλλει {τῆς
[13, 50]	ἐπωνυμίαι αἱ ἀφύαι, περὶ ὧν	ὁ	προειρημένος Απολλόδωρός φησι· Σταγόνιον καὶ
[13, 92]	δι' οὓς Σωκράτης μὲν ἀπέθανεν	ὁ	πρὸς τοὺς εἰς δικαστήρια ἀποκληρουμένους
[13, 61]	τῷ Σοφοκλεῖ συνῆν ἡ Αρχίππη,	ὁ	πρότερος αὐτῆς ἐραστὴς Σμικρίνης ἐρωτώμενος
[13, 8]	Εμπιμπραμένῃ ἐξώλης ἀπόλοιθ' ὅστις ποτὲ	ὁ	πρῶτος ἦν γήμας, ἔπειθ' ὁ
[13, 89]	μητρὶ ᾔτει πρὸς γάμον Μόνιμος	ὁ	Πυθίωνος. Καὶ ἐπει ἦν ἀκόλαστος
[13, 76]	τοιαῦτα ᾄσματα οἱ θεαταί. ~Καὶ	ὁ	Ρηγῖνος δὲ Ιβυκος βοᾳ καὶ
[13, 70]	ἐναπέθανεν ταῖς βασάνοις. Στρατοκλῆς δ'	ὁ	ῥήτωρ εἶχε τὴν ἐπικληθεῖσαν Λήμην
[13, 58]	τὴν Λάκωνος γυναῖκα. Ὑπερείδης δ'	ὁ	ῥήτωρ ἐκ τῆς πατρῴας οἰκίας
[13, 93]	τοὺς τρόπους ὁποῖίον φησι Λυσίας	ὁ	ῥήτωρ ἐν τοῖς τῶν Συμβολαίων
[13, 34]	ὥρας ἐραστής, ὥς φησιν Λυσίας	ὁ	ῥήτωρ ἐν τῷ κατ' αὐτοῦ
[13, 31]	οἰκοῦσιν ἄποπτον εἶναι. Δημοσθένης δ'	ὁ	ῥήτωρ ἐν τῳ κατὰ Νεαίρας
[13, 30]	Τὰ αὐτὰ εἴρηκεν καὶ Αἰσχίνης	ὁ	ῥήτωρ ἐν τῷ κατὰ Τιμάρχου.
[13, 61]	~Ιστε δὲ ὅτι καὶ Δημάδης	ὁ	ῥήτωρ ἐξ αὐλητρίδος ἑταίρας ἐπαιδοποιήσατο
[13, 62]	ἑταίρας, ἧς ἔγραψεν ἐγκώμιον Κέφαλος	ὁ	ῥήτωρ καθάπερ καὶ Αλκιδάμας ὁ
[13, 38]	ἐν Ιστορικοῖς Υπομνήμασιν. Αριστοφῶν δ'	ὁ	ῥήτωρ ὁ τὸν νόμον εἰσενεγκὼν
[13, 65]	γενομένων φίλων Φρυνίων καὶ Στέφανος	ὁ	ῥήτωρ· ὃς καὶ τὴν Νεαίρας
[13, 94]	ὦ φιλόσοφοι· ἄρχεται δ' οὕτως	ὁ	ῥήτωρ Οὐκ ἄν ποτ' ᾠήθην,
[13, 63]	τὴν διαβολήν. Ακόλαστος δ' ἦν	ὁ	ῥήτωρ περὶ τὰ ἀφροδίσια, ὥς
[13, 94]	τῆς τέχνης. Εξῆς δὲ τούτοις	ὁ	ῥήτωρ τάδε λέγει. Πεισθεὶς δ'
[13, 82]	χρηστῶν Αθηναίων. ~Καὶ Ιερώνυμος δ'	ὁ	Ρόδιος ἐν τοῖς Ιστορικοῖς Υπομνήμασίν
[13, 2]	περὶ τῶν γυναικῶν ψήφισμα Ιερώνυμος	ὁ	Ρόδιος, ὅπερ σοι διαπέμψομαι εὐπορήσας
[13, 2]	περὶ τῶν Σωκράτους γυναικῶν Παναίτιος	ὁ	Ρόδιος. ~Παρὰ δὲ Πέρσαις ἀνέχεται
[13, 31]	Πόρνης ναὸν ἱδρύσασθαι. Αλεξις δ'	ὁ	Σάμιος ἐν δευτέρῳ Ωρων Σαμιακῶν
[13, 84]	καλλίστας διακοσίας, ὡς ἱστορεῖ Δοῦρις	ὁ	Σάμιος ἐν τῇ τρίτῃ τῶν
[13, 46]	ὁ κωμῳδιοποιός, ὡς καὶ Λυγκεὺς	ὁ	Σάμιος ἐν τοῖς Απομνημονεύμασιν ἱστορεῖ.
[13, 10]	Αἴγυπτον ποιήσασθαι στρατείαν. Δοῦρις δ'	ὁ	Σάμιος καὶ πρῶτον γενέσθαι πόλεμόν
[13, 78]	καὶ κατέσκαψαν· ὡς ἐποίησε Πολυκράτης	ὁ	Σαμίων τύραννος. ~Παρὰ δὲ Σπαρτιάταις,
[13, 57]	ἀλέτων ὄνος, ποτάμιος ἵππος, τοῖχος,	ὁ	Σελεύκου τίγρις. Ἔχων δὲ καὶ
[13, 73]	νοτίδος ἐνδεῶς ἔχῃ. Ερᾷ δ'	ὁ	σεμνὸς οὐρανὸς πληρούμενος ὄμβρου πεσεῖν
[13, 20]	οὐχ ἥττων ἐστίν; ὡς καὶ	ὁ	σεμνότατος Αριστοτέλης τοῦ Φασηλίτου μαθητοῦ.
[13, 73]	τε καὶ θάλλει γένος. Καὶ	ὁ	σεμνότατος δ' Αἰσχύλος ἐν ταῖς
[13, 84]	τούτοις ἀδυνάτων ἀπέστησαν, καθάπερ Κλείσοφος	ὁ	Σηλυμβριανός. Οὗτος γὰρ τοῦ ἐν
[13, 50]	καὶ πολίτην γεγονέναι. (Β) Γλυκέρας	ὁ	σῖτος οὗτος ἦν· ἐσται δ'
[13, 68]	καὶ πολίτην γεγονέναι. (Α) Γλυκέρας	ὁ	σῖτος οὗτος ἦν· ἔσται δ'
[13, 86]	καὶ τέλος εἰς πυγμὰς ἦλθεν	ὁ	σκληρὸς ἐκεῖνος φιλόσοφος καὶ ἐν
[13, 42]	ἀσπίδα, μὰ τὴν Αφροδίτην, ἀλλ'	ὁ	σοὶ χρήσας τότε. Εν συμποσίῳ
[13, 2]	ἐβουλεύετο περικαλλεστέραν ἀγαγέσθαι. Κλέαρχος δ'	ὁ	Σολεὺς ἐν τοῖς περὶ Παροιμιῶν
[13, 37]	δὲ Εἰρήνην, ἣν ἔγεμεν Εὔνοστος	ὁ	Σόλων τῶν ἐν Κύπρῳ βασιλεύς.
[13, 89]	καὶ σοφή, ὥς φησιν Ιππίας	ὁ	σοφιστὴς ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Συναγωγή.
[13, 82]	διὰ τὴν ἀκολασίαν καταφρονηθῆναι. Καὶ	ὁ	Σοφοκλῆς ἀκούσας ἐποίησε εἰς αὐτὸν
[13, 5]	ἔν γε ταῖς τραγῳδίαις, ἔφη	ὁ	Σοφοκλῆς ἐπεὶ ἔν γε τῇ
[13, 81]	ὁ βασιλεύς. ~Φιλομεῖραξ δὲ ἦν	ὁ	Σοφοκλῆς, ὡς Εὐριπίδης φιλογύνης. Ιων
[13, 74]	τὸν μέγιστον ἀνθρώποις θεόν. Ον	ὁ	σοφὸς ὑμνῶν αἰεί ποτε Ανακρέων
[13, 3]	ἔρρωντο τῷ γήρᾳ. Εοικεν οῦν	ὁ	Σπαρτιάτης αἰδεῖσθαι γαμετὴν οὖσαν τὴν
[13, 84]	κατὰ φύσιν δοκεῖ πεποιηκέναι Κλεώνυμος	ὁ	Σπαρτιάτης πρῶτος ἀνθρώπων εἰς ὁμηρείαν
[13, 56]	πρὸς τῷ Κρανείῳ. ~Αριστοτέλης δ'	ὁ	Σταγιρίτης οὐκ ἐξ Ἑρπυλλίδος τῆς
[13, 38]	καὶ ἀποδεῖξαι βασιλίδα. ~Τιμόθεος δ'	ὁ	στρατηγήσας Αθηναίων ἐπιφανῶς ἑταίρας ἦν
[13, 78]	παιδικοῖς. Εργῳ γοῦν τοῦτο ἔδειξεν	ὁ	συνταχθεὶς Θήβησιν ὑπὸ Επαμινώνδου ἱερὸς
[13, 55]	ᾖ πολλοὶ κέχρηνται. Νυμφόδωρος δ'	ὁ	Συρακόσιος ἐν τῷ περὶ τῶν
[13, 56]	Θουκυδίου καὶ Περικλέους. Αντισθένης δ'	ὁ	Σωκρατικὸς ἐρασθέντα φησὶν αὐτὸν Ασπασίας
[13, 8]	δεύτερος, εἶθ' ὁ τρίτος, εἶθ'	ὁ	τέταρτος, εἶθ' ὁ Μεταγένης. Καρκίνος
[13, 64]	Νικόλαος ὁ Δαμασκηνός. Πτολεμαῖός τε	ὁ	τὴν ἐν Εφέσῳ διέπων φρουρὰν
[13, 47]	ἐστιν, ἀλλ' ἀργυρίτης. Ως δ'	ὁ	τὴν μνᾶν τῇ θυγατρὶ δοὺς
[13, 67]	οὗ ἂν φανῇ τὸ πρῶτον	ὁ	τῆς Αθηνᾶς ἀφορώμενος νεώς καὶ
[13, 64]	ἑταίραν Δημήτριος εἶχεν ὁ βασιλεὺς	ὁ	τῆς διαδοχῆς τελευταῖος καὶ ἔξω
[13, 52]	Ὤκιμον καὶ Μετάνειρα Νικόστρατος δὲ	ὁ	τῆς μέσης κωμῳδίας ποιητὴς έν
[13, 91]	νόον {ἔχειν} οὐ διδάσκει. Καὶ	ὁ	Τίμων δὲ ἔφη Ἐν δὲ
[13, 76]	δίωκε, θυμέ, πρᾶξιν. Διόπερ καὶ	ὁ	Τίμων ἐν τοῖς Σίλλοις ἔφη
[13, 53]	φιλοσοφίαν ὥρμησαι. Ὅθεν αὐτὸν καὶ	ὁ	Τίμων φησὶν Γραμμοδιδασκαλίδην, ἀναγωγότατον ζωόντων.
[13, 54]	φιλοσοφίαν ὥρμησαι. Ὅθεν αὐτὸν καὶ	ὁ	Τίμων φησὶν Γραμμοδιδασκαλίδην, ἀναγωγότατον ζωόντων.
[13, 21]	γε ὁ τῶν Κορινθίων σοφιστής,	ὁ	τοῖς μαθηταῖς διηγούμενος ὅτι Ωκιμον
[13, 68]	συνοικοῦσαν. Συνεπιμαρτυρεῖ δὲ τούτοις καὶ	ὁ	τὸν Αγῆνα τὸ σατυρικὸν δραμάτιον
[13, 51]	ἢ Φιλυλλίου Αντειά ἐστιν. Καὶ	ὁ	τὸν κατὰ Νεαίρας δὲ λόγον
[13, 38]	Υπομνήμασιν. Αριστοφῶν δ' ὁ ῥήτωρ	ὁ	τὸν νόμον εἰσενεγκὼν ἐπ' Εὐκλείδου
[13, 81]	ἐπεὶ παρὰ τὸ πῦρ ἑστεὼς	ὁ	τὸν οἶνον ἐγχέων παῖς ἐὼν
[13, 40]	ἐστί, Λάμια, βασιλικῆς. ~Πτολεμαῖος δ'	ὁ	τοῦ Αγησάρχου ἐν ταῖς περὶ
[13, 21]	ἕως κενωθῇ, ὡς Ασκληπιάδης εἴρηκεν	ὁ	τοῦ Αρείου ἐν τῷ περὶ
[13, 85]	γένος Ωλένιον εἶναι, Ερμειάς δ'	ὁ	τοῦ Ερμοδώρου, Σάμιος δὲ γένος,
[13, 8]	εἶθ' ὁ Μεταγένης. Καρκίνος δ'	ὁ	τραγικὸς ἐν Σεμέλῃ, ἧς ἀρχή
[13, 61]	τῶν φιλοσόφων Διαδοχαῖς. Σοφοκλῆς δ'	ὁ	τραγῳδιοποιὸς ἤδη γέρων ὢν ἠράσθη
[13, 8]	γήμας, ἔπειθ' ὁ δεύτερος, εἶθ'	ὁ	τρίτος, εἶθ' ὁ τέταρτος, εἶθ'
[13, 89]	κάλλει. Ταύτην δ' ἀπεστάλκει δῶρον	ὁ	τῶν Αἰγυπτίων βασιλεὺς Στρατίρᾳ τῇ
[13, 67]	χρηστῆς. ~Αρπαλος δ' ὁ Μακεδὼν	ὁ	τῶν Αλεξάνδρου πολλὰ χρημάτων συλήσας
[13, 5]	εἷλεν, ἧκε πρὸς αὐτὸν Κοθήλας	ὁ	τῶν Θρᾳκῶν βασιλεὺς ἄγων Μήδαν
[13, 21]	κατελήρησα τὴν ἐξωμίδα. Καλός γε	ὁ	τῶν Κορινθίων σοφιστής, ὁ τοῖς
[13, 62]	κάθηται. ~Αλλὰ μὴν καὶ Ισοκράτης	ὁ	τῶν ῥητόρων αἰδημονέστατος Μετάνειραν εἶχεν
[13, 5]	τοὺς πολέμους γυναῖκας, ὥσπερ Δαρεῖος	ὁ	ὑπ' Αλεξάνδρου καταλυθείς, ὃς περὶ
[13, 34]	ἡ Λακεδαίμων μοιχὀν ἐπιθυμεῖ λαβεῖν;	ὁ>	ὑπὸ τῆς Αγιδος ἀναπώμενος γυναικὸς
[13, 65]	τῷ Σελεύκῳ διεπέμφθη. ~Δημήτριος δ'	ὁ	Φαληρεὺς Λαμπιτοῦς τῆς Σαμίας ἑταίρας
[13, 2]	ἐκείνου. Εἰσὶ δὲ Καλλισθένης, Δημήτριος	ὁ	Φαληρεύς, Σάτυρος ὁ περιπατητικός, Αριστόξενος,
[13, 81]	ἂν ἦν τὸ ζωγράφημα. Οὐδὲ	ὁ	φὰς ῥοδοδάκτυλον· εἰ γάρ τις
[13, 10]	καὶ ὅλοι οἶκοι διὰ γυναῖκας	ὁ	Φιλίππου τοῦ Αλεξάνδρου πατρός διὰ
[13, 67]	τοῖς βουλομένοις γιγνομένην, ταύτης ἐτόλμησεν	ὁ	φίλος εἶναι σοῦ φάσκων ἱερὸν
[13, 20]	καὶ ἐπ' Αἰγινῃ. Σωκράτης δ'	ὁ	φιλόσοφος ὁ πάντων καταφρονῶν τοῦ
[13, 18]	ἤθους ἐπιείκειαν. Λέγει δὲ οὕτως	ὁ	φιλόσοφος· Τὸ ξύρεσθαι τὸν πώγωνα
[13, 62]	ἐστιν, ὁ δ' Υμέναιος ἐπιτήδειος,	ὁ	Φιλωνίδης δ' ἐρᾶν φησι. Μνημονεύει
[13, 1]	δεδωκέναι πληγάς, ὥς φησι Λυκόφρων	ὁ	Χαλκιδεὺς ἐν τοῖς περὶ Κωμῳδιας.
[13, 25]	ἑταιρίδων ἡ Ελλάς, ὡς καὶ	ὁ	χαρίεις Αριστοφάνης παρασημαίνεται, λέγων {τὀν
[13, 78]	περὶ Σικελίαν δ' ἐν Ακράγαντι	ὁ	Χαρίτωνος και Μελανίππου ἔρως> Μελὰνιππος
[13, 80]	Κρατερῷ αὐτὸν ἐπῄνεσεν γενομένου πότου,	ὁ	Χάρων ἐκέλευσε τὸν παῖδα καταφιλῆσαι
[13, 80]	αὑτόθι Αφροδίτης Αργυννίδος. Λικύμνιος δ'	ὁ	Χῖος ἐν Διθυράμβοις Αργύννου φησὶν
[13, 77]	ὡς Ζῆνις ἢ Ζηνεύς φησιν	ὁ	Χῖος ἐν τῳ περὶ τῆς
[13, 17]	ἰόντος ὀρθοῦται κανών. ~Λικύμνιος δ'	ὁ	Χῖος τὸν Υπνον φήσας ἐρᾶν
[13, 78]	ἐν τοῦς Ελεγείοις. Εστὶν δὲ	ὁ	χρησμὸς ὅδε Εὐδαίμων Χαρίτων καὶ
[13, 18]	Αλέξανδρον εὑρημένους, ὥς φησιν ὑμῶν	ὁ	Χρύσιππος ἐν τῷ τετάρτῳ περὶ
[13, 71]	ἐσικέσθαι ἐρῶνθ' Ελικωνίδα κώμην ἔνθεν	ὅ	γ' Ηοίην μνώμενος Ασκραικὴν πόλλ'
[13, 94]	ἀμφὶ τὸν Ιδομενέα φασίν. ~Αλλ'	ὅ	γε Λυσίας ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ
[13, 51]	τοῦτο, ἄλλος ἔσται λόγος. Ἀλλ'	ὅ	γε Σοφοκλῆς ἐν Ποιμέσιν ὅτι
[13, 25]	αἱ προστᾶσαι τῶν οἰκημάτων. Αλλ'	ὅ	γε Φιλήμων οὕτως φησί· Σὺ
[13, 25]	ἀναγκαίαν φύσιν ἁμαρτάνοντάς τ' εἰς	ὅ	μὴ προσῆκον ἦν, στῆσαι πριάμενόν
[13, 92]	Διαγόρας ἐξεκηρύχθη καὶ Πρωταγόρας> ἐφυγαδεύσθη	ὅ	τε καὶ πλέων ναυαγίῳ ἐχρήσατο
[13, 13]	Αθηνᾶν καὶ θεούς, οὐκ οἶδ'	ὅ	τι ἐστίν, ἀλλ' ὅμως ἔχει
[13, 44]	δόρατ' ἀποβλέψασα δραχμὰς χιλίας ἔταξεν.	Ὃ	δ' ἄφνω καιρίμην πληγεὶς Παπαῖ,
[13, 70]	ἐποίησεν ὃ μὲν ἐν ἐλεγείος,	ὃ	δ' ἐν μέλει τὸ καλούμενον
[13, 75]	μὲν τὸν Αχιλλέως πρὸς Πάτροκλον,	ὃ	δ' ἐν τῇ Νιόβῃ τὸν
[13, 8]	ἦν ἄπειρος, οἶμαι, τοῦ κακοῦ,	ὃ	δ' οἷον ἦν γυνὴ κακὸν
[13, 49]	Γλυκέρα προσενέγκασα γάλα παρεκάλει ῤοφῆσαι·	ὃ	δ᾽ Οὐ θέλω» εἶπεν, ἦν
[13, 1]	βασιλεῖ Αλεξάνδρῳ τῶν ἑαυτοῦ κωμῳδιῶν,	ὃ	δὲ δῆλος ἦν οὐ πάνυ
[13, 43]	καλός, φησί, πῶς ἵστης; φράσον.	ὃ	δὲ μειδιάσας Κύβδ' ἔφη, τριωβόλου.
[13, 81]	μὲν Ερετριεὺς ἐνωπήθη τῇ ἐπιραπὶζει,	ὃ	δὲ πάλιν τοῦ παιδὸς τῷ
[13, 35]	ὅτι μέλλουσιν οἱ γάμοι συντελεῖσθαι.	Ὃ	δὲ στρατοπεδεύων ἐπὶ τοῦ Τανάιδος
[13, 64]	τῷ Σώφρονι, μηνύουσα τὴν ἐπιβουλήν.	Ὃ	δὲ συλλαβών καὶ προσποιηθεὶς περὶ
[13, 10]	αἰτῶν πρὸς γάμον τῶν θυγατέρων.	Ὃ	δὲ τῶν μὲν ἑαυτοῦ οὐκ
[13, 67]	διακοσίων δύο μνήματα κατεσκεύασεν αὐτῆς	ὃ	καὶ πάντες ἐθαύμαζον, ὅτι τῶν
[13, 86]	οἰνάριον, τὴν πᾶσαν ἀσχημοσύνην ἐπιδείκνυνται	ὃ	καὶ πρώην ἐγένετο ἐπὶ τῶν
[13, 8]	γὰρ πρῶτον οὐκ ἐρῶ κακῶς.	Ὃ	μὲν γὰρ ἦν ἄπειρος, οἶμαι,
[13, 6]	εἶτα, φησὶ, παιδίσκη δίπους. εἶθ'	ὃ	μὲν γνοὺς ταῦτ' ἀπῆλθεν εὐθὺς
[13, 70]	Λυδῆς εἰς ἐπιθυμίαν καταστὰς ἐποίησεν	ὃ	μὲν ἐν ἐλεγείος, ὃ δ'
[13, 75]	διὰ τῶν τραγῳδιῶν τοὺς ἔρωτας,	ὃ	μὲν τὸν Αχιλλέως πρὸς Πάτροκλον,
[13, 79]	τε καὶ Σοφοκλῆς ἀναφανδὸν ἔφασαν,	ὃ	μἐν Μυρμιδόσιν Σέβας δἐ μηρῶν
[13, 80]	παῖδα καταφιλῆσαι τὸν Αλέξανδρον καὶ	ὃ	μηδαμῶς, εῖπεν, οὐ γὰρ οὗτως
[13, 69]	φθεγγόμεναι σελίδες οὔνομα σὸν μακαριστόν,	ὃ	Ναύκρατις ὦδε φυλάξει, ἔστ' ἂν
[13, 69]	αὕτη, ἡ καὶ τοὺς περιβοήτους	ὀβελίσκους	ἀναθεῖσα ἐν Δελφοῖς, ὧν μέμνηται
[13, 25]	ἡ θύρα στ' ἀνεῳγμένη. Εἷς	ὀβολός·	εἰσπήδησον· οὐκ ἔστ' οὐδὲ εἷς
[13, 94]	καὶ οἴσω δέ σοι ἐννέ'	ὀβολοὺς	τῆς μνᾶς τόκους. Καλόν γε
[13, 35]	τῶν συνδείπνων· Ημεῖς, ὦ θύγατερ	Οδάτι,	νῦν ποιούμεθα τοὺς σοὺς γάμους.
[13, 35]	πλησίον στὰς παρ' αὐτὴν· Ὦ	Οδάτι,	πάρειμι δή σοι καθάπερ ἠξίωσας,
[13, 35]	τὴν αὐλὴν καὶ ἰδὼν τὴν	Οδάτιν	ἑστηκυῖαν πρὸ τοῦ κυλικείου καὶ
[13, 35]	οὖν τῆς μέθης εἰσκαλέσας τὴν	Οδάτιν	ὁ πατὴρ εἰς τὸ συμπόσιον
[13, 35]	ἅρμα καὶ ἔφυγεν ἔχων τὴν	Οδάτιν.	Οἱ δὲ παῖδες καὶ αἱ
[13, 35]	πολλοὶ τῶν δυναστῶν ὄνομα τιθένται	Οδάτιν.	~Τὸ ὅμοιον ἱστορεῖ γενέσθαι καὶ
[13, 35]	ὕπνον φαντασίαν. Ἦν δὲ ἡ	Οδάτις	καλλίστη τῶν κατὰ τὴν Ασίαν
[13, 35]	Τανάιδος Ομάρτῃ βασιλεῖ Μαραθῶν θυγάτηρ	Οδάτις·	περὶ ἧς ἐν ταῖς ἱστορίαις
[13, 48]	καὶ ἀρχὴν αὐτοῦ τήνδε παρέθετο·	Ὁδε	ὁ νόμος ἴσος ἐγράφη καὶ
[13, 78]	Ελεγείοις. Εστὶν δὲ ὁ χρησμὸς	ὅδε	Εὐδαίμων Χαρίτων καὶ Μελάνιππος ἔφυ,
[13, 68]	φέτωμ' ἄορνον. Οὑξ ἀριστερᾶς δ'	ὅδε	πόρνης ὁ κλεινὸς ναός, ὃν
[13, 68]	ὅπου μὲν ὁ κάλαμος πέφυχ'	ὅδε	φέτωμ' ἄορνον. Οὑξ ἀριστερᾶς δ'
[13, 67]	τὸ πόλισμα, ὄψεται παρὰ τὴν	ὁδὸν	αὐτὴν ῴκοδομήμενον μνῆμα οἷον οὐχ
[13, 76]	γυναικείῳ θράσει ψυχρὰν φορεῖται πᾶσαν	ὁδὸν	θεραπεύων. Αλλ' ἐγώ τᾶσδ' ἕκατι
[13, 67]	τὴν ἀπ' Ελευσῖνος τὴν ἱερὰν	ὁδὀν	καλουμένην. Καὶ γὰρ ἐνταῦθα οὗ
[13, 95]	αὐτῆς ἀπολαύων, ἧς ῥᾷον τοὺς	ὀδόντας	ἀριθμῆσαι {ὅσου ἐλάττους ἦσαν} ἢ
[13, 23]	τι· τοῦτο γύμνον δείκνυται. Εὐφυεῖς	ὀδόντας	ἔσχεν· ἐξ ἀνάγκης δεῖ γελᾶν,
[13, 44]	Επειτεν αὐταῖς ἐπί τινος στενῆς	ὁδοῦ	κακὸς παλαιστὴς ἐνέτυχέν τις τῶν
[13, 52]	οὑτωσὶ λέγων· Ἔπειτα τῆς αὐτῆς	ὁδοῦ	πρὸς Αερόπην ἐλθοῦσα πέμψαι στρώματα
[13, 44]	θᾶττον ἐκατήσῃ ποτε ἐκ τῆς	ὁδου,	τὰ γύναια ταυτὶ καταβαλῶ σὺν
[13, 25]	κλέπτουσι μεθυσοκότταβοι· κᾆθ' οἱ Μεγαρῆς	ὀδύναις	πεφυσιγγωμένοι ἀντεξέκλεψαν Ασπασίας πόρνα δύο·
[13, 71]	τυπέντα τόξου νυκτερινὰς οὐκ ἀποθέσθ'	ὀδύνας	ἀλλὰ Μακηδονίης πάσας κατενίσατο λαύρας
[13, 88]	παῖς. Περὶ δὲ ῥόδων ἐν	Οδυσσεῖ	φησιν οὕτως Κόμαισιν Ωρῶν ὄμματ'
[13, 15]	Δόλωνά μοι, φησί, δοκῶ παρ'	Οδυσσέως	ἀπάντησιν ἐπὶ σὲ μεταφέρειν· ἦ
[13, 91]	κατέλεξεν. Αλλὰ μὴν οὐδὲ τῶν	Οδυσσέως	ἑταίρων ἔχοις ἂν οὕτως εὐρύθμως
[13, 39]	γελάσασ' Αλλὰ τοῦτ' ἔφη, τάλαν,	ὄζειν	δοκεῖ μοι σαπρότατον πάντων πολύ.
[13, 53]	πάσης παιδείας ἐπὶ φιλοσοφίαν ὥρμησαι.	Ὅθεν	αὐτὸν καὶ ὁ Τίμων φησὶν
[13, 54]	πάσης παιδείας ἐπὶ φιλοσοφίαν ὥρμησαι.	Ὅθεν	αὐτὸν καὶ ὁ Τίμων φησὶν
[13, 16]	ὡς καὶ ὁ Αρίστων ἔφη,	ὅθεν	καὶ καλεῖσθαι τοὺς ἐρωμένους συνέβη
[13, 2]	δύο ἔχειν γυναῖκας τὸν βουλόμενον,	ὅθεν	καὶ τοὺς τῆς κωμῳδίας ποιητὰς
[13, 20]	καλλίστους βασιλέας, ὡς μέχρι νῦν	οἱ	Αθάνατοι καλούμενοι Αἰθίοπες, ὥς φησι
[13, 93]	μετὰ τὸν ἐκείνου θάνατον, ὡς	οἱ	ἀμφὶ τὸν Ιδομενέα φασίν. ~Αλλ'
[13, 86]	ὠχροῦντο, οὐκ ἔτι κατεῖχον αὑτοὺς	οἱ	ἄνδρες, ἀλλὰ ἐκ τῶν κλινῶν
[13, 87]	ἱμάτια περιέδυεν. ~Εσπουδάκεσαν δὲ καὶ	οἱ	βασιλεῖς περὶ τὰς μουσουργούς, ὡς
[13, 35]	ἐπεστάλκει γὰρ αὐτῷ ὅτι μέλλουσιν	οἱ	γάμοι συντελεῖσθαι. Ὃ δὲ στρατοπεδεύων
[13, 3]	Κοιμῶνται γοῦν παρ' αὐτῷ καὶ	οἱ	γέροντες μετὰ γυναικῶν, Νέστωρ και
[13, 6]	ἐκείνην, σῴζεται δ' ἄκων μόνος.	Οἱ	δ' ἐρᾶσθαι προσδοκῶντες εὐθύς εἰσιν
[13, 86]	καλὸς κἀγαθὸς ἀνὴρ μεθυσθείη ἄν.	Οἱ	δὲ βουλόμενοι σωφρονικοὶ εἶναι σφόδρα
[13, 95]	δικάζονται αὐτῷ συγκλείσαντες τὰ καπηλεῖα,	οἱ	δὲ γείτονες οὕτως ὑπ' αὐτοῦ
[13, 35]	καὶ ἔφυγεν ἔχων τὴν Οδάτιν.	Οἱ	δὲ παῖδες καὶ αἱ θεράπαιναι
[13, 77]	ἁρπάσαι τὸν Γανυμήδην ἀλλὰ Μίνωα.	Οἱ	δὲ προειρημένοι Χαλκιδεῖς παρ' αὑτοῖς
[13, 59]	ἤνυε λέγων ἐπίδοξοί τε ἦσαν	οἱ	δικασταὶ καταψηφιούμενοι, παραγαγὼν αὐτὴν εἰς
[13, 95]	κεχρημένους. Οὐχ οἱ μὲν κάπηλοι	οἱ	ἐγγὺς οἰκοῦντες, παρ' ὧν προδόσεις
[13, 91]	τίς σου πύθηται τίνες ἦσαν	οἱ	εἰς δούρειον ἵππον ἐγκατακλεισθέντες, ἑνὸς
[13, 77]	Κρῆτες γοῦν, ὡς ἔφην, καὶ	οἱ	ἐν Εὐβοίᾳ Χαλκιδεῖς περὶ τὰ
[13, 36]	τῇ Μασσαλιωτῶν Πολιτείᾳ οὕτως· Φωκαεῖς	οἱ	ἐν Ιωνίᾳ ἐμπορίᾳ χρώμενοι ἔκτισαν
[13, 95]	ἥκειν τούτου τεθνεῶτος. Οὓτω δ'	οἱ	ἐν τῷ Πειραιεῖ διάκεινται ὥστε
[13, 81]	καὶ δεξιῷ. Ερμησίλεω δὲ ξένου	οἱ	ἐόντος καὶ προξένου Αθηναίων ἐστιῶντος
[13, 35]	ἀδελφὸς Ζαριάδρη, περὶ ὧν λέγουσιν	οἱ	ἐπιχώριοι ὅτι ἐξ Αφροδίτης καὶ
[13, 84]	ἐστι τὸ τυχεῖν, μάθετε παύονται	οἱ	ἔρωτες, ὥς φησι Κλέαρχος. ῇ
[13, 13]	μοι. καί μοι δοκοῦσιν ἀγνοεῖν	οἱ	ζωγράφοι τὸν Ερωτα, συντομώτατον δ'
[13, 75]	καὶ ἐδέχοντο τὰ τοιαῦτα ᾄσματα	οἱ	θεαταί. ~Καὶ ὁ Ρηγῖνος δὲ
[13, 20]	πρὸς ἀλλήλας, καὶ διὰ κάλλος	οἱ	θεοὶ ἀνηρείψαντο Διὶ οἰνοχόον τὸν
[13, 92]	τοῦτο Ξενοκράτης Πόλλ' ἀγαθὰ δοῖεν	οἱ	θεοὶ Δημητρίῳ καὶ τοῖς νομοθέταις,
[13, 10]	πέρας ἔσχεν τότε γὰρ εἷλον	οἱ	Θηβαῖοι τὴν Φωκίδα. Καὶ ὁ
[13, 32]	Πέρσαις Ελλάνων ἀκρόπολιν προδόμεν. Καὶ	οἱ	ἰδιῶται δὲ κατεύχονται τῇ θεῷ
[13, 53]	τοιοῦτοι ὑμεῖς οἱ φιλόσοφοι, ἔφη,	οἱ	καὶ πρὸ τῶν Ἡδονικῶν καλουμένων
[13, 54]	τοιοῦτοι ὑμεῖς οἱ φιλόσοφοι, ἔφη,	οἱ	καὶ πρὸ τῶν Ἡδονικῶν καλουμένων
[13, 78]	πανταχόθεν αὐτοὺς ἐκκόπτοντες. Εἰσὶ δὲ	οἱ	καὶ τὰς παλαὶστρας ὥσπερ ἀντιτειχίσαμτα
[13, 81]	ἀσσοτέρα γένηται. Ως δ' ἦν	οἱ	κάρτα πλησίον, περιλαβὼν τῇ χειρὶ
[13, 23]	ἔστ' αὐταῖσι τούτων ὧν ἔχουσ'	οἱ	κωμικοί· ὀρθὰ προσθεῖσαι τοιαῦτα τοὔκλυτον
[13, 55]	κλεινοῖς Θετταλικοῖς πεδίοις. Αὐτοσχεδιάζουσιν οὖν	οἱ	λέγοντες αὐτὴν ἐν Κορίνθῳ τεθάφθαι
[13, 31]	Εταιρίδεια προσαγονεῦσαι. Θύουσι δὲ καὶ	οἱ	Μακεδόνων βασιλεῖς τὰ Εταιρίδεια. Πόρνης
[13, 25]	Μεγαράδε νεανίαι κλέπτουσι μεθυσοκότταβοι· κᾆθ'	οἱ	Μεγαρῆς ὀδύναις πεφυσιγγωμένοι ἀντεξέκλεψαν Ασπασίας
[13, 10]	οἴομαι, ἄνδρες φίλοι, ὅτι καὶ	οἱ	μέγιτοι πόλεμοι διὰ γυναῖκας ἐγένοντο.
[13, 95]	ἅπαντας τοὺς αὐτῷ κεχρημένους. Οὐχ	οἱ	μὲν κάπηλοι οἱ ἐγγὺς οἰκοῦντες,
[13, 24]	ἀνασχετὰ ἐν τῇ πόλει πράττουσιν	οἱ	νεώτεροι. Οπου γὰρ οὐσῶν μειράκων
[13, 84]	διαφθαρῆτε τρόπον. Τότε γὰρ καὶ	οἱ	παῖδές εἰσιν καλοί, ὡς Γλυκέρα
[13, 92]	Δημοσθένους ἀνεψιοῦ. Καὶ Ρωμαῖοι δ'	οἱ	πάντα ἄριστοι ἐξέβαλον τοὺς σοφιστὰς
[13, 9]	μόνον. ~Οὐκ αἰσθάνονται δ' οὐδ'	οἱ	παρ' ἠλικίαν νέας ἀγόμενοι γυναῖκας
[13, 20]	μὲν εἶδος ἄξιον τυραννίδος Καὶ	οἱ	παρ' Ομήρῳ δὲ δημογέροντες θαυμάζοντες
[13, 84]	οὖν καὶ ὑμεῖς, ὦ φιλόσοφοι,	οἱ	παρὰ φύσιν τῇ Αφροδίτῃ χρώμενοι
[13, 19]	τῆς προσποιητοῦ ἐπιτηδεύσεως ἔφη ὡς	οἱ	παρακούσαντες αὐτοῦ τῶν λόγων καὶ
[13, 23]	ἀνάγκης δεῖ γελᾶν, ἵνα θεωρώσ'	οἱ	παρόντες τὸ στόμ' ὡς κομψὸν
[13, 12]	καὶ Αθηναῖοι ἐλευθερίας ἔτυχον, καὶ	οἱ	Πεισιστρατίδαι ἐκπεσόντες ἐπεχείρησαν διαβάλλειν πρῶτον
[13, 7]	{τῶν ἐπῶν} ὦ δυστυχεῖς ἡμεῖς	οἱ>	πεπρακότες τὴν τοῦ βίου παρρησίαν
[13, 59]	Θεσπιαῖς. Αὐτῆς δὲ τῆς Φρύνης	οἱ	περικτίονες ἀνδριάντα ποιήσαντες ἀνέθηκαν ἐν
[13, 19]	Καὶ δὴ τοιοῦτοι ὑμῶν εἰσιν	οἱ	πλεῖστοι, συνεσπασμένοι καὶ κακοπινεῖς οὐ
[13, 64]	τὸ κρημνὸν εἰπεῖν ὡς δικαίως	οἱ	πολλοὶ καταφρονοῦσι τοῦ θείου, ὅτε
[13, 35]	οἰκίαις· καὶ ταῖς ἑαυτῶν θυγατράσιν	οἱ	πολλοὶ τῶν δυναστῶν ὄνομα τιθένται
[13, 94]	ποτε ἐπιχειρῆσαι οὐδὲ τολμῆσαι ἅπερ	οἱ	πονηρότατοι καὶ ἀδικώτατοι ἄνθρωποι ἐπιχειροῦσι
[13, 6]	ἕλκων ᾤχετ' ἐκ τῆς οἰκίας.	Οἱ	Σινώπῃ δ' αὖ συνόντες οὐχ
[13, 49]	τινι συμποσίῳ διὰ τίνα αἰτίαν	οἱ	στέφανοι κρήμνανται, εἶπεν Ὅτι φυχαγωγοῦσιν.
[13, 70]	ἀπὸ τῶν Ατρειδῶν σῴζουσα, ὡς	οἱ	τὰ Αργολικὰ γράψαντες ἱστοροῦσιν. Ενδοξος
[13, 7]	ἐν Υπνῳ φησίν· εἶτ' εἰσὶν	οἱ	τέττιγες οὐκ εὐδαίμονες, ὧν ταῖς
[13, 19]	ἔσονται ῥυπαροὶ καὶ ἀνελεύθεροι, καθάπερ	οἱ	τῆς Αριστίππου παρενεχθέντες αἱρέσεως ἄσωτοι
[13, 12]	πόλεως σωτηρίαν. Οτι δὲ καὶ	οἱ	τούτου πρεσβύτεροι κατὰ φιλοσοφίαν σεμνόν
[13, 78]	Διὰ τοὺς τοιούτους οὖν ἔρωτας	οἱ	τύραννοι (πολέμιοι γὰρ αὐτοῖς αὗται
[13, 91]	καταλέξαι τὰς προσηγορίας καὶ τίνες	οἱ	ὑπὸ τοῦ Κύκλωπος αὐτῶν καταβρωθέντες
[13, 54]	Μυρτίλος Μή τι τοιοῦτοι ὑμεῖς	οἱ	φιλόσοφοι, ἔφη, οἱ καὶ πρὸ
[13, 53]	Μυρτίλος Μή τι τοιοῦτοι ὑμεῖς	οἱ	φιλόσοφοι, ἔφη, οἱ καὶ πρὸ
[13, 2]	Μυρτώ, οὐ τοῦ δικαίου καλουμένου	(οἱ	χρόνοι γὰρ οὐ συγχωροῦσιν) ἀλλὰ
[13, 31]	οἵ μὲν ἐν καλάμοις καλοῦσιν,	οἵ	δὲ ἐν ἕλει, Αττικαί, φησὶν,
[13, 31]	Τὴν ἐν Σάμῳ Αφροδίτην, ἣν	οἵ	μὲν ἐν καλάμοις καλοῦσιν, οἵ
[13, 71]	μύθων κῆδος ἔχουσ' ἀρετή, οὐδ'	οἳ	δεινὸν ἔρωτος ἀπεστρέψαντο κυδοιμόν φαινόμενον,
[13, 7]	ἀνδρῶν ἐστι πρὸς ἐκείνην μέλι	οἳ	μέν γε συγγνώμην ἔχουσ' ἀδικούμενοι,
[13, 15]	στοίακες, ἔμποροι λήρου λόγων ὑποκριτῆρες,	οἳ	μόνοι πάντα τἀν τοῖς πίναξι,
[13, 71]	βαρύν ἠδὲ Φερεκλῆν ἐχθρὸν μισήσας	οἷ'	ἀνέπεμψεν ἔπη. Λυδῆς δ' Αντίμαχος
[13, 51]	ἑταίρας· τὸ γὰρ κύριον ἦν	Οἴα,	ὡς Ἀριστσφάνης εἴρηκεν έν τῷ
[13, 82]	τῷ Σοφοκλεῖ τὸ παιδικὸν ἱμάτιον.	Οἷα	δὲ εἰκὸς διαλαληθέντος τοῦ συμβεβηκότος
[13, 71]	Αἰολικοῦ κύματος ἀντιπέρας. Ατθὶς δ'	οἷα	μέλισσα πολυπρήωνα Κολώνην λείπουσ' ἐν
[13, 71]	ταμίην Μοῦσαι παίδευσάν τε Φιλόξενον,	οἷα	τιναχθεὶς ὠρυγῇ ταύτης ἦλθε διὰ
[13, 71]	~Οἵην μὲν φίλος υἱὸς ἀνήγαγεν	Οἰάγροιο	Αγριόπην Θρῇσσαν στειλάμενος κιθάρην Αιδόθεν
[13, 6]	ἡμῶν γυναῖκες οὔκ εἰσιν τοιαῦται	οἵας	Εὔβουλός φησι ἐν Στεφανοπώλισιν Μὰ
[13, 24]	τεταγμένας, ἐν λεπτοπήνοις ὕφεσιν ἑστώσας,	οἵας	Ηριδανὸς ἁγνοῖς ὕδασι κηπεύει κόρας·
[13, 24]	τεταγμένας, ἐν λεπτοπήνοις ὕφεσιν ἑστώσας,	οἵας	Ηριδανὸς ἁγνοῖς ὕδασι κήπεύει κόρας,
[13, 13]	τὴν Αθηνᾶν καὶ θεούς, οὐκ	οἶδ'	ὅ τι ἐστίν, ἀλλ' ὅμως
[13, 92]	διαφθείροντας τοὺς νέους, ἐπεὶ οὐκ	οἶδ'	ὅπως κατεδέξαντο. Εμφανίζει δ' ὑμῶν
[13, 44]	δέ· δὸς ὅσον ἐπιθυμεῖς, πάτερ·	οἶδα	γὰρ ἀκριβῶς καὶ πέποιθα τοῦθ'
[13, 31]	οὐχὶ γαμετῆς οὐδαμοῦ τῆς Ελλάδος.	Οἶδα	δὲ καὶ ἑορτήν τιν' Εταιρίδεια
[13, 90]	ἐν Τενέδῳ τῇ Τρωικῇ νήσῳ.	~Οἶδα	δὲ καὶ περὶ κάλλους γυναικῶν
[13, 86]	παιδίσκην καὶ συγκατέκλεισε τῷ Περσαίῳ.	Οἶδα	δὲ καὶ Πολύστρατον τὸν Αθηναῖον,
[13, 38]	Καὶ χάριν γε αὐτῇ, φησίν,	οἶδα,	ὅτι δι' αὐτὴν Κόνωνος εἰμι
[13, 50]	~Ἐπεὶ δὲ καὶ τῶν πολιτικῶν	οἶδά	τινας μνημονεύοντας αὐτῶν ἢ κατηγοροῦντας
[13, 57]	εἰρημένον τὸν τίγριν. Φιλήμονα γὰρ	οἷδα	τοῦτ' εἰρηκότα ἐν Νεαίρᾳ· Ὥσπερ
[13, 24]	διδάξαντος σκύτη βλέπειν. Ἢ οὐκ	οἶδας	κατὰ τὴν Εὐβούλον Παννυχίδα τὰς
[13, 91]	κατεβρώθησαν ὅστις {οὖν} οὐδέ τοτ'	οἷδας,	καίτοι συνεχῶς Φυλάρχου μνήμην ποιούμενος
[13, 74]	ἢ καλῶν ἄπειρος ὢν οὐκ	οἶδε	τὸν μέγιστον ἀνθρώποις θεόν. Ον
[13, 7]	καταφρονοῦσ' ἔνδον μένει, ἣ δ'	οἶδεν	ὅτι ἢ τοῖς τρόποις ὠνητέος
[13, 52]	ἕτερα μυρία; Θεολύτην δ' (οὐδ᾽	οἶδεν	οὐδεὶς ὅτε τὸ πρῶτον ἐγένετο.
[13, 6]	γνοὺς ταῦτ' ἀπῆλθεν εὐθὺς ὥσπερ	Οἰδίπους>	οὐδ' ἰδειν δόξας ἐκείνην, σῴζεται
[13, 47]	Ὡς ίσχνός» ἔφη. Τί γὰρ	οἴει	με έν τρισὶν ἡμέραις καταβεβρωκέναι;
[13, 47]	Ἱππόμαχον τὸν παιδοτρίβην μνᾶν δοὺς	οἶει	αἰεὶ φοιτήσειν; Φρύνης δὲ πικρότερον
[13, 47]	τὸ σωμάτιον διάκεισαι. Τί οὖν	οἶει,	εἰ μὴ ἐδευτεροποίτουν; Τῷ λιμῷ
[13, 50]	Γλυκέραν Αθήνηθεν· ἣν καὶ έλθοῦσαν	οἰεῖν	ἐν τοῖς βασιλείοις τοῖς ἐν
[13, 95]	ἀπαιτήσοντες τὰ ὀφειλόμενα ἔρχονται ὥστε	οἶεσθαι	τοὺς παριόντας ἐπ' ἐκφορὰν αὐτοὺς
[13, 71]	δεινὸν δ' ἦλθον ὑφ' ἡνιόχον.	Οἵη	μὲν Σάμιον μανίη κατέδησε Θεανοῦς
[13, 71]	ποιεῖται ἐρωτικῶν, οὑτωσί πως λέγων	~Οἵην	μὲν φίλος υἱὸς ἀνήγαγεν Οἰάγροιο
[13, 55]	ἄτοπον δοκεῖ εἶναι, Διόγενες, οἰκιαν	οἰκεῖν	ἐν ᾗ πρότερον ᾤκησαν ἄλλοι;
[13, 86]	αὐτὀν διὰ τὸ τὴν αὐτὴν	οἰκεῖν	οἰκίαν, συναισθόμενος εἰσείλκυσε τὴν παιδίσκην
[13, 20]	ἔοικε γάρ, τὸ κάλλος βασιλείας	οἰκεῖόν	ἐστιν. Θεαὶ περὶ κάλλους ἤρισαν
[13, 93]	πρὸς ὄσφρανσιν καὶ πρὸς τὸ	οἰκεῖον	καὶ ἀλλότριον θαυμαστὸν καὶ τῷ
[13, 35]	δοῦναι ἑνὶ τῶν περὶ αὑτὸν	οἰκείων.	Καὶ μετ' οὐ πολὺν χρόνον
[13, 5]	Φίλαν ἀδελφὴν Δέδρα καὶ Μαχάτα.	Οἰκειώσασθαι	δὲ θέλων καὶ τὸ Θετταλῶν
[13, 95]	ἐρήμην καταδικασθεὶς καὶ ὡς ἠνεχυράσθη	οἰκέτης	αὐτοῦ στιγματίασ, καὶ πολλὰ ἄλλα
[13, 21]	ἢ πιεῖν οὐδεὶς οὐδ' ἂν	οἰκέτης	ἐτόλμησεν. Σεμνύνεσθαι γὰρ ἐμελέτων, οὐ
[13, 85]	Κένταυρος, ὁ δὲ Σεκοῦνδος ἦν	οἰκέτης	Νικομήσους τοῦ Βιθυνῶν βασιλέως, ὡς
[13, 55]	τοῖς Ποσειδωνίοις· καὶ ὀνειδιζόμενος ὑπὸ	οἰκέτου,	ὅτι Σὺ μὲν αὐτῇ τοσοῦτον
[13, 34]	εἰκόνιον, ἧς διὰ τὴν ἐπιφάνειαν	οἴκημά	τι λέγεται καὶ νῦν ἐγγυτάτω
[13, 2]	ἱστορεῖν ὅτι ἐν Λακεδαίμονι εἰς	οἴκημά	τι σκοτεινὸν πᾶσαι ἐνεκλείοντο αἱ
[13, 37]	ἀγαγέσθαι γυναῖκα μίαν> τῶν ἐπ'	οἰκήματος	προεστυκυιῶν Πειθὼ ὄνομα καὶ ἀποδεῖξαι
[13, 25]	ὧν ἠργυρίσαντο αἱ προστᾶσαι τῶν	οἰκημάτων.	Αλλ' ὅ γε Φιλήμων οὕτως
[13, 24]	Θετταλὲ ποικιλόδιφρε, τὰς ἐπὶ τῶν	οἰκημάτων	ἀσπάζεσθαι καὶ μὴ καταναλίσκειν εἰς
[13, 25]	τῶν νέων ἀκμὴν ἔστηκεν ἐπὶ	οἰκημάτων	γύναια πριάμενος, καθὰ καὶ Νίκανδρος
[13, 71]	βαθείης ψυχῆς κουφοτέρας ἐξεπόνησ' ἀνίας,	οἰκί'	ἐς Ασπασίης πωλεύμενος οὐδέ τι
[13, 35]	βασιλείοις, ἔτι δἐ ταῖς ἰδιωτικαῖς	οἰκίαις·	καὶ ταῖς ἑαυτῶν θυγατράσιν οἱ
[13, 95]	διαφθείρονται. οσοῦτοι δὲ ἐπὶ τὴ	οἰκίαν	ἅμα τῇ ἡμέρᾳ ἀπαιτήσοντες τὰ
[13, 49]	δυσημερήσαντι καὶ εἰσελθόντι εἰς τὴν	οἰκίαν	Γλυκέρα προσενέγκασα γάλα παρεκάλει ῤοφῆσαι·
[13, 58]	τὴν προειρημένην Μυρρίνην εἰς τὴν	οἰκίαν	εἰσήγαγεν. ~Ἦν δ' ἡ Φρύνη
[13, 48]	κωμαζόντων καὶ ἀπειλούντων κατασκάφειν τὴν	οἰκίαν·	ἐνηνοχέναι γὰρ δικέλλας καὶ> ἄμας,
[13, 62]	Λαγίσκαν τὴν ἑταίραν εἰς τὴν	οἰκίαν,	ἐξ ἧς καὶ γενέσθαι αὐτῷ
[13, 63]	Αναλαβεῖν γοῦν καὶ εἰς τὴν	οἰκίαν	λέγεταί τινα Κνωσίωνα μειρακίσκον, καίτοι
[13, 55]	σοι ἄτοπον δοκεῖ εἶναι, Διόγενες,	οἰκιαν	οἰκεῖν ἐν ᾗ πρότερον ᾤκησαν
[13, 86]	διὰ τὸ τὴν αὐτὴν οἰκεῖν	οἰκίαν,	συναισθόμενος εἰσείλκυσε τὴν παιδίσκην καὶ
[13, 95]	πάσχουσιν ὥστ' ἐκλιπόντες τὰς αὑτῶν	οἰκίας	ἑτέρας πόρρω μισθοῦνται ὅσους δ'
[13, 6]	γὰρ ἕλκων ᾤχετ' ἐκ τῆς	οἰκίας.	Οἱ Σινώπῃ δ' αὖ συνόντες
[13, 58]	ὁ ῥήτωρ ἐκ τῆς πατρῴας	οἰκίας	τὸν ὑἱὸν ἀποβαλὼν Γλαύκιππον Μυρρίνην
[13, 37]	χερσίν. Αἱ δὲ κάλλισται τῶν	οἰκιῶν,	φησίν, οὐ Μυρτίου καὶ Μνησίδος
[13, 22]	συμφορά· εὐφραίνεται γὰρ κακὸν ἔχων	οἴκοι	μέγα. Διόπερ καὶ θρηνῶν τις
[13, 10]	Κίρρα. Ανετράπησαν δὲ καὶ ὅλοι	οἶκοι	διὰ γυναῖκας ὁ Φιλίππου τοῦ
[13, 33]	οὗ ἡ ἀρχή τρισολυμπιονίκαν ἐπαινέων	οἶκον,	ὕστερον δὲ καὶ σκόλιον τὸ
[13, 90]	γυναικῶν περὶ σωφροσύνης γίνεσθαι καὶ	οἰκονομίας,	ὥσπερ ἐν τοῖς βαρβάροις ἑτέρωθι
[13, 95]	οἱ μὲν κάπηλοι οἱ ἐγγὺς	οἰκοῦντες,	παρ' ὧν προδόσεις λαμβάνων οὐκ
[13, 58]	εἶχεν ἐλευθερώσας, ὕστερον δὲ καὶ	οἰκουρὸν	αὐτήν ἐποιήσατο, ὡς Ιδομενεὺς ἱστορεῖ.
[13, 93]	ἀλλότριον θαυμαστὸν καὶ τῷ συνανθρωπίζον	οἰκουρὸν	εἶναι καὶ φυλακτικὸν τοῦ τῶν
[13, 35]	οὗτος παρὰ τοῖς τὴν Ασίαν	οἰκοῦσι	βαρβάροις καὶ περισσῶς ἐστι ζηλωτὸς,
[13, 31]	καὶ πᾶσι τοῖς τὴν Λυδίαν	οἰκοῦσιν	ἄποπτον εἶναι. Δημοσθένης δ' ὁ
[13, 59]	ἐγράφη μετὰ ταῦτα ψήφισμα, μηδένα	οἰκτίζεσθαι	τῶν λεγόντων ὑπέρ τινος μηδὲ
[13, 59]	τὰ στέρνα ποιήσας τοὺς ἐπιλογικοὺς	οἴκτους	ἐκ τῆς ὄψεως αὐτῆς ἐπερρητόρευσεν
[13, 8]	Ὃ μὲν γὰρ ἦν ἄπειρος,	οἶμαι,	τοῦ κακοῦ, ὃ δ' οἷον
[13, 8]	χρηστή τις ἦν μέντοι τίς	οἴμοι	δείλαιος, ταχέως γέ μ' αἱ
[13, 92]	κωμῳδιοποίος ἐν Κεραυνουμένῳ λέγων οὕτως	Οἴμοι,	φιλοσοφεῖς. Αλλὰ τούς γε φιλοσόφους
[13, 25]	σὺ χὢν βούλει τρόπον. Εξῆλθες·	οἰμώζειν	λέγ' ἀλλοτρία στί σοι. Καὶ
[13, 88]	Κύπριδος εἰσορᾶν παρῆν, ἄκραισι περκάζουσαν	οἰνάνθαις	χρόνου. ~Επὶ κάλλει δὲ ἔτι
[13, 76]	παρθένων κῆπος ἀκήρατος, αἵ τ'	οἰνανθίδες	αὐξόμεναι σκιεροῖσιν ὑφ' ἕρνεσιν οἰναρέοις
[13, 76]	οἰνανθίδες αὐξόμεναι σκιεροῖσιν ὑφ' ἕρνεσιν	οἰναρέοις	θαλέθοισιν ἐμοὶ δ' ἔρος οὐδεμίαν
[13, 86]	τοιοῦτον εἶθ' ὅταν παρεισδυῇ τὸ	οἰνάριον,	τὴν πᾶσαν ἀσχημοσύνην ἐπιδείκνυνται ὃ
[13, 87]	Ο γοῦν τοῦ τραγικοῦ Χαιρήμονος	Οἰνεὺς	περὶ παρθένων τινῶν διηγούμενος ὧν
[13, 71]	λείπων Σάμον, ἄλλοτε δ' αὐτὴν	οἰνηρῇ	δείρῃ κεκλιμένην πατρίδα, Λέσβον ἐς
[13, 87]	ἐννέα, γαλακτουργοὺς τρισκαίδεκα, ποτηματοποιοὺς ἑπτακαίδεκα,	οἰνοηθητὰς	ἑβδομήκοντα, μυροποιοὺς τεσσαράκοντα. Καὶ ὑμῖν
[13, 81]	τὸ πῦρ ἑστεὼς ὁ τὸν	οἶνον	ἐγχέων παῖς ἐὼν δῆλος ἦν
[13, 3]	γέρας ἐπεὶ οὐδὲ τὸν πολὺν	οἶνον	εἰς τὸ μεθύειν παρεσκευάσατο. ~Ο
[13, 47]	κάδον ἐμπέπτωκεν. Ἐπιδόντος δέ τινος	οἶνον	ἐν ψυκτηριδίῳ μικρὸν καὶ εἰπόντος
[13, 81]	Λέσβον στρατηγός, ἀνδρὶ παιδιώδει παρ'	οἶνον	καὶ δεξιῷ. Ερμησίλεω δὲ ξένου
[13, 14]	τὸν τραγικὸν λέγειν, ὡς τὸν	οἶνον	τῶν χρωμένων τοῖς τρόποις> κεράννυσθαι,
[13, 49]	δέ τινος αὐτῇ τῶν γνωρίμων	οἶνον	χρηστὸν μέν, ὀλίγον δέ, καὶ
[13, 20]	κάλλος οἱ θεοὶ ἀνηρείψαντο Διὶ	οἰνοχόον	τὸν Γανυμήδη· Κάλλεος εἵνεκα οἷο,
[13, 85]	ἠράσθη Σεκούνδου μέν τινος βασιλικοῦ	οἰνοχόου	ἀλεκτρυών· ἐκαλεῖτο δἐ ὁ μὲν
[13, 37]	τῶν Ιστοριῶν Κλεινοῦς φησι τῆς	οἰνοχούσης	αὐτῳ εἰκόνας πολλὰς ἀνακεῖσθαι κατὰ
[13, 74]	θανεῖται, ἔς τ' ἄν ὕδωρ	οἴνῳ	συμμιγνύμενον κυλίκεσσι παῖς διαπομπεύῃ, προπόσεις
[13, 86]	ἀφροδισίων ἁρμοστὸν εἶναι ἐν τῷ	οἶνῳ	μνείαν ποιεῖσθαι καὶ γὰρ πρὸς
[13, 20]	οἰνοχόον τὸν Γανυμήδη· Κάλλεος εἵνεκα	οἷο,	ἵν' ἀθανάτοισι μετείῃ. Αἱ θεαὶ
[13, 10]	ἐξευρέθη. ~Οὐδένα δὲ ὑμῶν ἀγνοεῖν	οἴομαι,	ἄνδρες φίλοι, ὅτι καὶ οἱ
[13, 72]	τούτοις ὁ Ερμησιάναξ σφάλλεται συγχρονεῖν	οἰόμενος	Σαπφὼ καὶ Ανακρέοντα, τὸν μἐν
[13, 94]	αὐτοῦ τοιαῦτα λέγοντος καὶ ἅμα	οἰόμενος	τοῦτον {Αἰσχίνην} Σωκράτους γεγονότα μαθητὴν
[13, 30]	~Ο δὲ ὑμέτερος φιλοσοφομειρακίσκος τοιοῦτος	οἷον	Αλεξις ἢ Αντιφάνης ἐν Υπνῳ
[13, 8]	οἶμαι, τοῦ κακοῦ, ὃ δ'	οἷον	ἦν γυνὴ κακὸν περυσμένος. Καὶ
[13, 8]	ἠδίκει οὔπω γὰρ εἰδὼς οὗτος	οἷον	ἦν κακὸν ἐλάμβανεν γυναῖχ' ὁ
[13, 67]	τὴν ὁδὸν αὐτὴν ῴκοδομήμενον μνῆμα	οἷον	οὐχ ἕτερον οὐδὲ σύνεγγυς οὐδέν
[13, 45]	τῶν ὑείων ἐγένετο ἐπ' αἴγει	οἷός	ἐστιν ἀνακάμπτειν πάλιν; ~Μέχρι μὲν
[13, 5]	ἔτεσι γοῦν εἴκοσι καὶ δυσὶν	οἷς	ἐβασίλευεν, ὥς φησι Σάτυρος ἐν
[13, 66]	κοινῶς περιέπουσαι τὸν ἐραστήν. Εφ'	οἷς	Ιωνες ἀγασθέντες, ὥς φησι Μενέτωρ
[13, 20]	τίνας ἀναρπάζουσιν; οὐ τοὺς καλλίστους;	Οἷς	καὶ σύνεισιν· Ηὼς μὲν Κεφάλῳ
[13, 16]	ἀποβλέπειν ἢ τοὺς ὀφθαλμούς, ἐν	οἷς	τὴν αἰδῶ κατοικεῖν. Σοφοκλῆς δέ
[13, 11]	ἐλέχθησαν λόγοι φιλόσοφοι πάμπολλοι· ἐν	οἷς	τινες καὶ ἐμνημόνευσαν τοῦ σκηνικοῦ
[13, 2]	Φαληρεύς, Σάτυρος ὁ περιπατητικός, Αριστόξενος,	οἷς	τὸ ἐνδόσιμον Αριστοτέλης ἔδωκεν ἱρτορῶν
[13, 15]	καταρροφεῖτε κᾆθ' ἁλίσκεσθε ἐναντία πράσσοντες	οἷς	τραγῳδεῖτε, παιδοπῖπαι ὄντες καὶ τοῦτο
[13, 27]	γέρων ὢν τοὺς τρόπους. Οὐκ	οἶσθ'	ὅτι οὔκ ἐστιν ἥδιστον ἀποθανεῖν
[13, 26]	τούτων· Τὴν ἐκ Κορίνθου Λαίδ'	οἶσθα;	(Β) Πῶς γὰρ οὔ; τὴν
[13, 71]	αὐτοῖς μηλείοις θήκαθ' ὑπὸ προγόνοις.	Οἶσθα	δὲ καὶ τὸν ἀοιδόν, ὃν
[13, 67]	ἂν οὕτω τύχῃ τὴν Πυθιονίκην	οἶσθα	καὶ τὸν Αρπαλον. Μνημονεύει δ'
[13, 59]	ἐμέ. Φίλτρα δὲ βάλλω οὐκέτ'	ὀιστεύων,	ἀλλ' ἀτενιζόμενος. Εκλογὴν δὲ αὐτῇ
[13, 94]	μυρεψικήν ἀφορμῆς δὲ δέομαι, καὶ	οἴσω	δέ σοι ἐννέ' ὀβολοὺς τῆς
[13, 15]	σωμάτων ἀλλὰ τῆς ψυχῆς ἐρᾶν·	οἵτινες	μέχρι ὀκτὼ καὶ εἴκοσι ἐτῶν
[13, 24]	κέρματα. Οντως γὰρ ἄριστα χωλὸς	οἰφεις,	τοῦ κρηπιδοποιοῦ πατρός σου πολλά
[13, 71]	ἀκοὴν ἕλκεται εἰς ἄκατον ψυχὰς	οἰχομένων,	λίμνης δ' ἐπὶ μακρὁν ἀυτεῖ
[13, 71]	βαιῇ ἐνὶ σφαίρῃ πάντ' ἀπομασσόμενον.	Οἵῳ	δ' ἐχλίηνεν ὃν ἔξοχον ἔχρη
[13, 35]	γῆς πολλῆς, διώξας περὶ τοὺς	ὀκτακοσίους	σταδίους. Πλησίον δὲ τῆς κώμης
[13, 15]	τῆς ψυχῆς ἐρᾶν· οἵτινες μέχρι	ὀκτὼ	καὶ εἴκοσι ἐτῶν δεῖν λέγοντες
[13, 71]	ταμίην εἰσόκε δαίμων, Εὐριπίδη, εὕρετ'	ὄλεθρον,	Αμφιβίου στυγνῶν ἀντιάσαντι κυνῶν. Ανδρα
[13, 74]	τὴν Αφροδίτην, αἴτιον ἐγένετο τοῦ	ὀλέθρου·	καὶ οὔτε ἡ Αρτεμις ἡ
[13, 68]	ἦν· ἔσται δ' ἴσως αὐτοῖσιν	ὀλέθρου	κοὐχ ἑταίρας ἀρραβών. ~Ενδόξους δὲ
[13, 50]	ἦν· ἐσται δ' ἴσως αὐτοῖσιν	ὀλέθρου	κοὐχ ἑταίρας ἀρραβών. ~Λυσίας δ'
[13, 85]	ἐλέφας. Καὶ μετὰ ταῦτα δι'	ὅλης	τῆς ἡμέρας τοὺς καλάμους λαμβάνων
[13, 21]	ἑταιρῶν, μαστροπευούσας περὶ σαυτὸν οὐκ	ὀλίγας	ἔχων καὶ περιφέρων αἰεὶ τοιαυτὶ
[13, 71]	Πηνελόπης ἥν διὰ πολλὰ παθὼν	ὀλίγην	ἐσενάσσατο νῆσον, πολλὸν ἀπ' εὐρείης
[13, 67]	ἐπιτετελεσμένον. Ἣν γὰρ πάντες ᾔδεσαν	ὀλίγης	δαπάνης κοινὴν τοῖς βουλομένοις γιγνομένην,
[13, 49]	τῶν γνωρίμων οἶνον χρηστὸν μέν,	ὀλίγον	δέ, καὶ λέγοντος ὅτι δεκαέτης
[13, 10]	ἡ Κίρρα. Ανετράπησαν δὲ καὶ	ὅλοι	οἶκοι διὰ γυναῖκας ὁ Φιλίππου
[13, 47]	παιδὸς κελεύοντος τήν Γνάθαιναν προαναλῶσαι	Ὀλόμενε	παίδων, ἔφη, ποῖον εἴρηκας λόγον,
[13, 51]	ἑταίραν, ἀπὸ δὲ Αντείας καὶ	ὅλον	δρᾶμα ἐκιγραφόμενον, ὡς προεῖπον, Εὐνίκου
[13, 80]	ἡττᾶσθαι ὡς ἐν ὄψει θεάτρου	ὅλου	καταφιλεῖν αὐτὸν ἀνακλάσαντα, καὶ τῶν
[13, 5]	καὶ τὴν Μολοττῶν βασιλείαν γήμας	Ολυμπιάδα,	ἐξ ἧς ἔσχεν Αλέξανδρον καὶ
[13, 89]	δεκάτῃ τῶν Ιστοριῶν ὅτι παρ'	Ολυμπιάδι	οὖσαν τῇ Αλεξάνδρου μητρὶ ᾔτει
[13, 10]	πόλεμόν φησι δύο γυναικῶν τὸν>	Ολυμπιάδος	καὶ Εὐρυδίκης. ἐν ᾧ τὴν
[13, 33]	Ξενοφῶν ὁ Κορίνθιος ἐξιὼν εἰς	Ολυμπίαν	ἐπὶ τὸν ἀγώνα καὶ αὐτὸς
[13, 56]	ἦν Τίγρις ἡ Λευκαδία· ἣν	Ολυμπιὰς	ἡ τοῦ νεανίσκου μήτηρ φαρμάκοις
[13, 61]	Βορυσθενίτης φιλόσοφος ἑταίρας ἦν υἱὸς	Ολυμπίας	Λακαίνης, ὥς φησι Νικίας ὁ
[13, 5]	τῷ ποτηρίῳ. Καὶ μετὰ ταῦτα	Ολυμπιὰς	μὲν εἰς Μολοττοὺς ἔφυγεν, Αλέξανδρος
[13, 89]	ἀκόλαστος ἡ γυνή, ἔφη ἡ	Ολυμπίας	Ὦ πόνηρε, τοῖς ὀφθαλμοῖς γαμεῖς
[13, 5]	ἀδελφιδῆν καὶ ταύτην ἐπεισάγων τῇ	Ολυμπῖοιάδι	ἅπαντα τὸν βίον τὸν ἑαυτοῦ
[13, 42]	μαθεῖν γὰρ αἰσθέσθαι θ' ἅμα	Ολυμπιονικῶν	νυκτὸς ἀθλητῶν δυεῖν πληγὴν παρὰ
[13, 56]	ἤλθετε πυρκαιῆς. Περικλῆς δὲ ὁ	Ολύμπιος,	ὥς φησι Κλέαρχος ἐν πρώτῳ
[13, 5]	δὲ καὶ ταύτην ἐπεισήγαγεν τῇ	Ολυμποιάδι.	Επὶ πάσαις δ' ἔγημε Κλεοπάτραν
[13, 60]	Αρεοπαγιτῶν, ὡς καὶ Σάτυρος ὁ	Ολύνθιος	ὑποκριτὴς Παμφίλῃ. Αριστογείτων δὲ ἐν
[13, 5]	Αλεξάνδρου καταλυθείς, ὃς περὶ τῶν	ὅλων	πολεμῶν τριακοσίας ἑξήκοντα περιήγετο παλλακάς,
[13, 77]	ἔναιεν καὶ Χάρις υἱὸν Αγησιλάου.	~Ολως	δὲ τοὺ παιδικοὺς ἔρωτας τῶν
[13, 51]	ἀκρόπολιν ἄνεισι τὸ ζῷον οὐδ'	ὅλως	Αθηνᾷ θύεται διὰ τοῦτο, ἄλλος
[13, 8]	γήμας δ' οὐδε εἷς σέσωσθ'	ὅλως.	Εν δὲ Εμπιμπραμένῃ ἐξώλης ἀπόλοιθ'
[13, 35]	Τῶν δὲ ἐπέκεινα τοῦ Τανάιδος	Ομάρτῃ	βασιλεῖ Μαραθῶν θυγάτηρ Οδάτις· περὶ
[13, 35]	τὴν ἄνθρωπον, οὐ συνετίθετο ὁ	Ομάρτης	διὰ τὸ εἶναι ἀρρένων παίδων
[13, 35]	μετ' οὐ πολὺν χρόνον ὁ	Ομάρτης	συναγαγὼν τοὺς ἐκ τῆς βασιλείας
[13, 35]	οὖν τοῦ Ζαριάδρου πρὸς τὸν	Ομάστην	καὶ φιλοτιμουμένου γῆμαι τὴν ἄνθρωπον,
[13, 73]	δὲ γαῖαν λαμβάνει γάμου τυχεῖν	ὄμβρος	δ' ἀπ εὐναέντος οὐρανοῦ πεσὼν
[13, 73]	τὸ τῆς θεοῦ} ἐρᾷ μἐν	ὄμβρου	γαῖ' ὅτε ξηρὸν πέδον ἄκαρπον
[13, 73]	δ' ὁ σεμνὸς οὐρανὸς πληρούμενος	ὄμβρου	πεσεῖν εἰς γαῖαν Αφροδίτης ὕπο.
[13, 84]	ὁ Σπαρτιάτης πρῶτος ἀνθρώπων εἰς	ὁμηρείαν	λαβών παρὰ Μεταποντίνων γυναῖκας καὶ
[13, 61]	μέν ἐστιν ἐκ τῶν εἰς	Ομηρον	ἀναφερομένων. Τῆς δὲ Θεωρίδος μνημονεύει
[13, 3]	Αριστοτέλης ὅτι οὐδαμου τῆς Ιλιάδος	Ομηρος	ἐποίησε Μενελάῳ συγκοιμωμένην παλλακίδα, πᾶσι
[13, 71]	{δ' ῇσ' Ιθάκην ἐνετείνατο θεῖος	Ομηρος	ᾠδῇσιν πινυτῆς εἵνεκα Πηνελόπης ἥν
[13, 20]	ἄξιον τυραννίδος Καὶ οἱ παρ'	Ομήρῳ	δὲ δημογέροντες θαυμάζοντες τῆς Ελένης
[13, 79]	παρθένοις ὡς παιδικοῖς νόμος ἐστὶν	ὁμιλεῖν.	Καὶ γὰρ ὁ νομοθέτης Σόλων
[13, 41]	βραχύ τι καταδεεστέρα· φωνῇ δ'	ὁμιλίᾳ	τε κεχορηγημένη πάνυ τ' εὐπρόσωπος
[13, 82]	χλανίδα περιεβάλοντο. Μετ' οὖν τὴν	ὁμιλίαν	ὁ παῖς ἁρπάσας τὸ τοῦ
[13, 75]	δυναμένης δὲ καὶ διὰ τὴν	ὁμιλίαν	τοὺς ἐραστὰς προσελκὺσασθαι. Λέγει δ'
[13, 58]	οὐκ εὐσχημόνως δὲ περὶ τὰς	ὁμιλίας	ἐσφάλλετο τὴν γνώμην, εἴ τις
[13, 84]	ἐπιθυμήσαντά τινα συγκατακλεισθῆναι καὶ τῆς	ὁμιλίας	καταλιπεῖν στέφανον. φωραθέντος δ' αὐτοῦ
[13, 93]	συνανθρωπίζετε οὔτε διαγινώσκετε οὐδένα τῶν	ὁμιλούντων,	αἰσθήσει τε πολλῷ ὑστεροῦντες ἀργῶς
[13, 71]	φωνὴν τεθοωμένου, ἐν πυρὶ δ'	ὄμμα,	σκληρὸν τριστοίχοις δεῖμα φέρων κεφαλαῖς.
[13, 87]	ζῶσαν γραφὴν ἔφαινε χρῶμα δ'	ὄμμασι	λευκὸν μελαίνης ἔργον ἀντηύγει σκιᾶς.
[13, 88]	Οδυσσεῖ φησιν οὕτως Κόμαισιν Ωρῶν	ὄμματ'	εὐανθῆ ῥόδα εἶχον, τιθήνημ' ἔαρος
[13, 17]	δ' οὕτως· Υπνος δὲ χαίρων	ὀμμάτων	αὐγαῖς ἀναπεπταμένοις ὄσσοις ἐκοίμιζεν κοῦρον.
[13, 16]	λύγγα θηρατηρίαν ἔρωτος, ἀστραπήν τιν'	ὀμμάτων	ἔχει· ᾗ θάλπεται μὲν αὐτός,
[13, 50]	τολμῆσαι παρὰ τὴν έαυτοῦ. Τὰ	ὅμοια	δ' εἴρηκε καὶ Κλείταρχος ἐν
[13, 23]	τοὺς τρόπους μήτε τὰς ὄψεις	ὁμοίας	διατελεῖν οὔσας ἔτι. Τυγχάνει μικρά
[13, 36]	δυναστῶν ὄνομα τιθένται Οδάτιν. ~Τὸ	ὅμοιον	ἱστορεῖ γενέσθαι καὶ Αριστοτέλης ἐν
[13, 35]	ξένον ἄνδρα καὶ καλὸν καὶ	ὅμοιον	τῷ κατὰ τὸν ὕπνον ἑωραμένῳ
[13, 48]	ὁ νόμος ἴσος ἐγράφη καὶ	ὅμοιος,	στίχων τριακοσίων εἴκοσι τριῶν. ~Καλλίστιον
[13, 17]	ὁ ἔπαινος καὶ κατ' οὐδεν	ὅμοιος	τῷ Ιβυκείῳ ἐκείνῳ· Εὐρύαλε, γλυκέων
[13, 15]	τῷ δευτέρῳ περὶ τῶν Ερωτικῶν	Ομοίων	πρός τινα Αττικόν, μέγαν τινὰ
[13, 53]	ἀμύητος ὢν ἐμακάριζε καὶ τοὺς	ὁμοίως	αὐτῷ ἐπὶ φιλοσοφίαν παρερχομένους, τοιαύτας
[13, 54]	ἀμύητος ὢν ἐμακάριζε καὶ τοὺς	ὁμοίως	αὐτῷ ἐπὶ φιλοσοφίαν παρερχομένους, τοιαύτας
[13, 29]	πολέμιον, ἀλλὰ τοῖσι στρουθίοις χανοῦσ'	ὁμοίως·	ἧς ἐπαρεμυθήσατο ἐποίησέ θ' ἱλαρὸν
[13, 64]	τῶν ἄλλων αἰχμαλώτων καὶ πραθεῖσα	ὁμοίως	ταῖς ἑαυτῆς θεραπαινίσιν ἦλθεν εἰς
[13, 43]	Γνάθαινα καὶ ἤδη τελέως ἦν	ὁμολογουμένη	σοφός, εἰς τὴν ἀγορὰν λέγουσιν
[13, 43]	ταχέως ἀποφέρειν πρὸς τοὺς σπανίζειν	ὁμολογουμένους	ἁλῶν, τὴν χιόνα δ' εἰς
[13, 43]	ἔφη Γνάθαιν' ἔχεις τὸν λάκκον	ὁμολογουμένως.	Ἣ δ' εἶπε Τῶν σῶν
[13, 72]	Κύνουλκος ἀλλ' ἐρωτικὸς μὲν εἶναι	ὁμολογῶ,	ἐρωτομανὴς δὲ οὔ. Τίς δ'
[13, 58]	ὑπὲρ Φρύνης λόγῳ Ὑπερεί δης	ὁμολογῶν	ἐρᾶν τῆς γυναικὸς καὶ οὐδέπω
[13, 12]	ὧν ἐνωθέντων φιλία τε καὶ	ὁμόνοια	γεννᾶται, δι' ὧν ἡ καλλίστη
[13, 12]	καὶ ἐλευθερίας, ἔτι δὲ καὶ	ὁμονοίας	παρασκευαστικόν, ἄλλου δὲ οὐδενός. Διὸ
[13, 89]	ἡ Βαγαβάζου γυνή, ἥτις ἦν	ὁμοπάτριος	Ξέρξου ἀδελφή, ὄνομα Ανοῦτις, καλλίστη
[13, 88]	Θυέστῃ· Ρόδ' ὀξυφεγγῆ κρίνεσιν ἀργεννοῖς	ὁμοῦ.	Εν δὲ Μινύαις· Πολλὴν ὀπώραν
[13, 92]	Δημήτριος ὁ Μάγνης ἐν τοῖς	Ομωνύμοις.	~Συνελόντι δὲ εἰπεῖν κατὰ τὸν
[13, 70]	Λυδήν, προσέτι δὲ καὶ τὴν	ὁμώνυμον	ταύτης ἑταίραν Λυδὴν ἥν ἠγάπα
[13, 21]	ἔχων θάτερον σκέλος, ἐκείνου τοῦ	ὁμωνύμου	σοι ποιητοῦ τὴν κνήμην φορῶν,
[13, 87]	διηγούμενος ὧν ἐθεᾶτό φησιν ἐν	ὁμωνύμῳ	δράματι· Εκειτο γὰρ μέν λευκὸν
[13, 13]	οἶδ' ὅ τι ἐστίν, ἀλλ'	ὅμως	ἔχει γέ τι τοιοῦτον, ἐγγύς
[13, 81]	εἶ, ὦ Σοφόκλεις, ἐν ποιήσει	ὅμως	μέντοι γε οὐκ εὖ εἴρηκε
[13, 74]	οἶδε τὸν μέγιστον ἀνθρώποις θεόν.	Ον	ὁ σοφὸς ὑμνῶν αἰεί ποτε
[13, 67]	ὅταν ἐξετάσῃ Πυθιονίκης τῆς ἑταίρας	ὄν,	τίνα χρή προσδοκίαν λαβεῖν αὐτόν;
[13, 29]	βλάπτουσι τοῖς τρόποις γὰρ ὄντως	ὂν	καλόν. Αναξίλας Νεοττίδι· Εὰν δέ
[13, 21]	οὐδὲν ἐμιμήσω Θεόμανδρον τὸν Κυρηναῖον,	ὅν	φησι Θεόφραστος ἐν τῷ περὶ
[13, 72]	τᾶς καλλιγύναικος ἐσθλᾶς Τήιος χώρας	ὃν	ἄειδε τερπνῶς πρέσβυς ἀγαυός. Οτι
[13, 31]	κατὰ Νεαίρας λόγῳ, εἰ γνήσιος,	ὃν	Απολλόδωρος εἴρηκε, φησί· Τὰς μὲν
[13, 71]	πτόλεως, γινώσκεις, ἀίουσα μέγαν πόθον	ὃν	Γαλατείης αὐτοῖς μηλείοις θήκαθ' ὑπὸ
[13, 48]	καὶ νόμον συσσιτικὸν συνέγραφεν, καθ'	ὃν	δεῖ τοὺς ἐραστὰς ὡς αὐτὴν
[13, 68]	ὅδε πόρνης ὁ κλεινὸς ναός,	ὃν	δὴ Παλλίδης τεύξας κατέγνω διὰ
[13, 8]	Τὶ σύ λέγεις ἀληθινῶς γεγάμηκεν,	ὃν	ἐγὼ ζῶντα περιπατοῦντά τε> κατέλιπον
[13, 71]	κυνῶν. Ανδρα δὲ τὸν Κυθέρηθεν,	ὃν	ἐθρέψαντο τιθῆναι Βάκχου καὶ λωτοῦ
[13, 71]	ἀνερχόμενος. Αὐτὸς δ' οὗτος ἀοιδός,	ὃν	ἐκ Διὸς αἶσα φυλάσσει ἥδιστον
[13, 93]	ἐν τοῖς τῶν Συμβολαίων λόγοις	ὃν	ἐκ τῶν φερομένων ὡς αὐτοῦ
[13, 10]	ἐξ ἧς γεννηθῆναι τὸν Καμβύσην,	ὃν	ἐκδικοῦντα τῇ μητρὶ ἐπ' Αἴγυπτον
[13, 71]	πάντ' ἀπομασσόμενον. Οἵῳ δ' ἐχλίηνεν	ὃν	ἔξοχον ἔχρη Απόλλων ἀνθρώπων εἶναι
[13, 59]	σκηνὴν τοῦ θεάτρου ἐπέγραψε Πραξιτέλης	ὃν	ἔπασχε διηκρίβωσεν Ερωτα, ἐξ ἰδίης
[13, 71]	Οἶσθα δὲ καὶ τὸν ἀοιδόν,	ὃν	Εὐρυπόλου πολιῆται Κῷοι χάλκειον θῆκαν
[13, 34]	ἁβρόν, ὦ γῆ καὶ θεοί,	ὃν	ἡ Λακεδαίμων μοιχὀν ἐπιθυμεῖ λαβεῖν;
[13, 12]	ἀγομένην ἕορτην Ελευθέρια προσηγόρευσαν· δι'	ὃν	θέον καὶ Αθηναῖοι ἐλευθερίας ἔτυχον,
[13, 21]	ἄρα διαφέρεις Αμάσιος τοῦ Ηλείου,	ὃν	Θεόφραστος ἐν τῷ Ερωτικῷ περὶ
[13, 79]	ἐρασθέντα τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Χρυσίππου,	ὃν	καὶ ἁρπάσαντα καὶ ἀναθέμενον εἰς
[13, 59]	Πεντελικοῦ Κατεσκεύασε δ' αὐτὸν Πραξιτέλης.	Ὃν	καὶ θεασάμενος Κράτης ὁ κυνικὸς
[13, 29]	Μιλησία. Αντιφάνης Υδρίᾳ· Οὗτος δ'	ὃν	λέγω ἐν γειτόνων αὐτῷ κατοικούσης
[13, 57]	γὰρ γίγνεται τοῦτ' αὐτόθι. Πρὸς	ὃν	ὁ Μυρτίλος ἔφη· Ἐπείπερ ἡμῖν
[13, 67]	σαφῶς παρὰ τῶν ἐκ Βαβυλῶνος	ὃν	τρόπον Πυθιονίκην περιέστειλεν τελευτήσασαν. Ἣ
[13, 61]	ἐξ αὐλητρίδος ἑταίρας ἐπαιδοποιήσατο Δήμέαν	ὃν	φρυαττόμενόν ποτε ἐπι τοῦ βήματος
[13, 44]	ἐπ' ἀστράβης, τὰ πάντ' ἔχουσ'	ὀνάρια	μεθ' ἑαυτῆς τρία καὶ τρεῖς
[13, 44]	γύναια ταυτὶ καταβαλῶ σὺν τοῖς	ὀναρίοις,	φήσι, καὶ ταῖς ἀστράβαις. Γναθαίνον
[13, 55]	ἐν Αἰγινῃ τοῖς Ποσειδωνίοις· καὶ	ὀνειδιζόμενος	ὑπὸ οἰκέτου, ὅτι Σὺ μὲν
[13, 35]	τῶν Ιστοριῶν περὶ Αλέξανδρόν φησι	ὀνείρατι	θεασαμένους τινὰς οὓς μὴ πρότερον
[13, 44]	ἀλλὰ στενοχωρῶν εἶπεν Ὦ τρισάθλιε	ὀνηλάτ'	εἰ μὴ θᾶττον ἐκατήσῃ ποτε
[13, 37]	Θεμιστοκλῆς ἐξ ἑταίρας ἦν γεγενημένος	ὄνομα	Αβροτόνου; ὡς Αμφικράτης ἱστορεῖ ἐν
[13, 89]	ἥτις ἦν ὁμοπάτριος Ξέρξου ἀδελφή,	ὄνομα	Ανοῦτις, καλλίστη ἦν τῶν ἐν
[13, 36]	ἄλλην τινὰ αἰτίαν τῷ Εὐξένῳ·	ὄνομα	δ' ἦν τῇ παιδὶ Πέττα.
[13, 36]	βασιλεῖ (τοῦτο δ' ἦν αὐτῷ	ὄνομα)	ἦν ξένος. Οὗτος ὁ Νάνος
[13, 62]	Ἔστιν οὖν γυνὴ ἑταίρα Ναὶς	ὄνομα,	ἧς Αρχίας κύριός ἐστιν, ὁ
[13, 10]	ἐν δευτέρᾳ Ιστοριῶν, Θηβαίαν γένος,	ὄνομα	Θεανώ, ἁρπασθεῖσαν ὑπὸ Φωκέως τινός.
[13, 21]	μαθηταῖς διηγούμενος ὅτι Ωκιμον ἑταίρας	ὄνομα	καὶ ἄλλα δὲ πολλά, ὦναιδές,
[13, 37]	τῶν ἐπ' οἰκήματος προεστυκυιῶν Πειθὼ	ὄνομα	καὶ ἀποδεῖξαι βασιλίδα. ~Τιμόθεος δ'
[13, 51]	τῆς Τήθης ἀναφέρουσα ἐκ τριπορνείας	ὄνομα.	Καὶ Νεμεάδος δὲ τῆς αὐλητρίδος
[13, 91]	ἑνὸς καὶ δευτέρου ἴσως ἐρεῖς	ὄνομα	καὶ οὐδ' ταῦτ' ἐκ τῶν
[13, 60]	τὸ κύριόν φησιν αὐτῆς εἶναι	ὄνομα	Μνησαρέτην. Οὐκ ἀγνοῶ δὲ ὅτι
[13, 7]	Λεωνίδης ψέγων τὸ τῆς γαμετῆς	ὄνομα	τὰ ἐκ τών Μάντεων Αλέξιδος
[13, 15]	ὡς καλόν, ᾧ Δῶρος ἦν	ὄνομα·	τὴν πρὸς Δόλωνά μοι, φησί,
[13, 35]	θυγατράσιν οἱ πολλοὶ τῶν δυναστῶν	ὄνομα	τιθένται Οδάτιν. ~Τὸ ὅμοιον ἱστορεῖ
[13, 41]	ἐκ παιδἰου αὐτῇ Μέλιττ' ἦν	ὄνομα.	Τῳ μεγέθει μὲν ἦν> τῶν
[13, 21]	Φαληρέως συγγράμματι, τὸ κύριον αὐτῆς	ὄνομα	φάσκων εἶναι Μητίχην. ~Εστὶν δ'
[13, 41]	ἢ ἐνομίσθη Μανία. Αἰσχρὸν γὰρ	ὄνομα	Φρυγιακὸν γυναῖκ' ἔχειν, καὶ ταῦθ'
[13, 60]	μὲν παρὰ τοῖς ῥήτορσί φησιν	ὀνομαζομένην	Σηστὸν καλεῖσθαι διὰ τὸ ἀποσήθειν
[13, 10]	Καὶ ὁ Κρισαικὸς δὲ πόλεμος	ὀνομαζόμενος,	ὥς φησι Καλλισθένης ἐν τῷ
[13, 90]	καὶ αἱ ἀγωνιζόμεναι γυναῖκες χρυσοφόροι	ὀνομάζονται.	Θεόφραστος δὲ ἀγῶνα κάλλους φησὶ
[13, 83]	τὸν Φωκέων τύραννον, φιλόπαιδα δὲ	Ονόμαρχον	καὶ ἐκ τῶν τοῦ θεοῦ
[13, 83]	ὄντι καλῷ Δαμίππῳ Πλεισθένους ἀνάθημα	Ονόμαρχος	ἔδωκε. Φαρσαλίᾳ τῇ Θεσσαλίδι ὀρχηστρίδι
[13, 83]	Τριχονείου υἱῷ Φυκίδᾳ ὄντι καλῷ	Ονόμαρχος	ἔδωκεν, φησί, στέφανον {χρυσοῦν} δάφνης,
[13, 66]	ἑταίρας ἐρασθέντος καὶ χρηστὴν ταύτην	ὀνομάσαντος	διὰ τοῦ δράματος, ἀντέγραψεν Μένανδρος
[13, 51]	ἐκεκώλυτο γὰρ τὰ τοιαῦτα τίθεσθαι	ὀνόματα	οὐ μόνον ταῖς ἑταιρούσαις, ἀλλὰ
[13, 51]	προσαγορευομένην τὴν πόρνην, πανηγύρεως ένδοξοτάτης	ὀνόματι	κεχρημένην· ἐκεκώλυτο γὰρ τὰ τοιαῦτα
[13, 28]	ἄλλων γυναικῶν τῷ τῆς φιλίας	ὀνόματι	προσηγορευμένας {ἢ} ἀπὸ τῆς παρὰ
[13, 41]	δὲ τοῦ εἰρημένου τῆς Μανίας	ὀνόματος	ὁ Μάχων τάδε φησίν· Ἴσως
[13, 91]	Τί γὰρ ὄφελος τῶν τοσούτων	ὀνομάτων,	ὦ γραμματικέ, πάντων ἐπιτρῖψαι μᾶλλον
[13, 57]	ἐλάνθανον πάλαι περιπατῶν ἀνδριάς, ἀλέτων	ὄνος,	ποτάμιος ἵππος, τοῖχος, ὁ Σελεύκου
[13, 89]	ὅτε καὶ τὸν Λυσανδρίδαν ἐχθρὸν	ὄντα	Αγησίλαος ὁ βασιλεὺς καταστασιάτας φυγαδευθῆναι
[13, 43]	οὑπιτρέψων ἐστί σοι, φησίν, τάλαν,	ὄντα	γ' ἐν Αθήναις Καρικοῖς χρῆσθαι
[13, 28]	γὰρ ἀλλ' ἑταίρων> ταὐτὰ δ'	ὄντα	γράμματα τὴν προσαγόρευσιν οὐ σφόδρ'
[13, 75]	καὶ ἐκδοῦναι πρῶτον μέλος ἀκόλαστον,	ὄντα	καὶ περὶ τὰς γυναῖκας καὶ
[13, 66]	μισθὸν τὸν Βακχίδος ὅρμον διαβόητον	ὄντα.	Ο δὲ σφοδρῶς ἐρῶν ἠξίωσε
[13, 92]	μόνον, ἐν τοῖσι δ' ἔργοις	ὄντας	ἀνοήτους ὁρῶ. Εἰκότως οὖν πολλαὶ
[13, 92]	διαλεγόμενος περὶ τοῦ δικαίου κλεπτιστάτους	ὄντας	ἀπέθανεν δὲ διὰ ταῦτα καὶ
[13, 24]	εἰσέλκουσί τε τοὺς μὲν γέροντας	ὄντας	ἐπικαλούμεναι πατρίδια, τοὺς δ' ἀπφάρια,
[13, 92]	ὑμᾶς τοὺς φιλοσόφους μισῶ μισοφιλολόγους	ὄντας	Οὕς οὐ μόνον Λυσίμαχος ὁ
[13, 15]	ἐναντία πράσσοντες οἷς τραγῳδεῖτε, παιδοπῖπαι	ὄντες	καὶ τοῦτο μόνον ἐξηλωκότες τὸν
[13, 93]	βίον ἀσκεῖτε, κυνικὸν δὲ τῷ	ὄντι	ζῆτε καίτοι τοῦ ζῴου τούτου
[13, 83]	Τῷ Επιλύκου τοῦ Αμφιπολίτου υἱῷ	ὄντι	καλῷ Δαμίππῳ Πλεισθένους ἀνάθημα Ονόμαρχος
[13, 83]	{τῷ} τοῦ Τριχονείου υἱῷ Φυκίδᾳ	ὄντι	καλῷ Ονόμαρχος ἔδωκεν, φησί, στέφανον
[13, 83]	Σικυωνίου υἱῷ ἀποκερουμένῳ τὴν κόμην,	ὄντι	καλῷ συγγενόμενον τὰ Συβαριτῶν ἀναθήματα,
[13, 61]	κληρονόμον κατέλιπεν. Οτι δὲ γηραιῷ	ὄντι	τῷ Σοφοκλεῖ συνῆν ἡ Αρχίππη,
[13, 44]	ἔχειν τὸν ὑποκριτήν· τότε δ'	ὄντος	ἐν ἀποδημίᾳ, ἐξ οὗ γεγονὸς
[13, 65]	Ελευσῖνι προσαγούσῃ ἱερεῖον θύσειεν, νομίμου	ὄντος	ἐν ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ ἱερεῖα
[13, 49]	Πτωχελένην μαστιγίας έμισθώσατο. Θέρους δὲ	ὄντος	ἐπεὶ γυμνὸς κατέκειτο, τοὺς τύπους
[13, 18]	εὑρηκέναι. Εν Ρόδῳ δὲ νόμου	ὄντος	μὴ ξύρεσθαι οὐδ' ὁ ἐπιληψόμενος
[13, 49]	τάλαν; εἶπε. Καὶ ὃς Παιδὸς	ὄντος	μου ζωμὸς κατεχύθη. Ἣ δὲ
[13, 80]	ἀλλ' ὡς ἔτι τῇ βασιλείᾳ	ὄντος	πάντα αὐταῖς χορηγεῖσθαι ἐκέλευσεν. Διόπερ
[13, 2]	οὐσῶν τῶν συνόδων καὶ κοινογαμίων	ὄντων.	Διὸ καὶ ἔδοξέ τισιν διφυὴς
[13, 94]	διὰ τοὺς τόκους ἐκ τῶν	ὄντων	ἐκπεσόντα. Κατασκευάζομαι δ' ἔφη, τένχην
[13, 68]	δραμάτιον γεγραφώς, ὅπερ ἐδίδαξεν Διονυσίων	ὄντων	ἐπὶ τοῦ Υδάσπου {τοῦ} ποταμοῦ
[13, 24]	δέον τὰ τῶν υἱῶν κέρματα.	Οντως	γὰρ ἄριστα χωλὸς οἰφεις, τοῦ
[13, 29]	τι χρυσοῦν πρὸς ἀρετὴν κεκτημένης	ὄντως	ἑταίρας. Αἱ μὲν ἄλλαι τοὔνομα
[13, 28]	μισθοῦ ἔλυσαν, ἀλλὰ περὶ τῶν	ὄντως	ἑταιρῶν τὸν λόγον πεποίημαι τουτέστιν
[13, 91]	ὑπὸ τῶν Λαιστρυγόνων καὶ εἰ	ὄντως	κατεβρώθησαν ὅστις {οὖν} οὐδέ τοτ'
[13, 59]	τὴν κατηγορουμένην κρίνεσθαι. Ἦν δὲ	ὄντως	μᾶλλον ἡ Φρύνη καλὴ ἐν
[13, 29]	τοὔνομα βλάπτουσι τοῖς τρόποις γὰρ	ὄντως	ὂν καλόν. Αναξίλας Νεοττίδι· Εὰν
[13, 89]	τῇ ἐννεακαιδεκάτῃ Τιμῶσάν φησι τὴν	Οξυάρτου	παλλακίδα πάσας γυναῖκας ὑπερβεβληκέναι κάλλει.
[13, 40]	πατέρα αὐτοῦ Αντίγονον καὶ ἀποκτεῖναι	Οξύθεμιν	ὡς καὶ πολλὰ συνεξαμαρτάνοντα τῷ
[13, 71]	δεινὸν ὅτ' Απιδανῆς Λαίδος ἠράσατο	ὀξὺς	Αρίστιππος, πάσας δ' ἠνήνατο λέσχας
[13, 88]	ἐκπρεπέστατον. Καὶ ἐν Θυέστῃ· Ρόδ'	ὀξυφεγγῆ	κρίνεσιν ἀργεννοῖς ὁμοῦ. Εν δὲ
[13, 88]	πέριξ στρώσαντες. Εν δὲ Κενταὺρῳ,	ὅπερ	δρᾶμα πολύμετρόν ἐστιν, λειμῶνος τέκνα·
[13, 68]	Αγῆνα τὸ σατυρικὸν δραμάτιον γεγραφώς,	ὅπερ	ἐδίδαξεν Διονυσίων ὄντων ἐπὶ τοῦ
[13, 67]	Τοῦτο δὲ τὸ μὲν πρῶτον,	ὅπερ	εἰκός, ἢ Μιλτιάδου φήσειεν ἂν>
[13, 2]	γυναικῶν ψήφισμα Ιερώνυμος ὁ Ρόδιος,	ὅπερ	σοι διαπέμψομαι εὐπορήσας τοῦ βιβλίου.
[13, 24]	στησάμενον εἰσβῆναι λάθρᾳ μηδὲ δι'	ὀπῆς	κάτωθεν εἰσδῦναι στέγης μήδ' ἐν
[13, 90]	λαμβάνειν τε τοὺ νικήσαντας ἇθλα	ὅπλα	ἅπερ ἀνατίθεσθαί φησιν Διονύσιος ὁ
[13, 4]	Πρώτην μὲν γὰρ ἔγημε τὴν	Οπλητος	θυγατέρα, μεθ' ἣν τῶν Χαλκώδοντος
[13, 31]	Αβυδηνοῖς. Τοὺς δ' αὐτίκα μεθ'	ὅπλων	ἀφικομένους ἀνελεῖν μὲν τοὺς φύλακας,
[13, 93]	Σωκρατικὸν τοιοῦτον γεγενῆσθαι τοὺς τρόπους	ὁποῖίον	φησι Λυσίας ὁ ῥήτωρ ἐν
[13, 71]	τρυόμενον λαλιήν. Οὐδὲ μὲν οὐδ'	ὁπόσοι	σκληρὸν βίον ἐστήσαντο ἀνθρώπων, σκολιὴν
[13, 26]	νομίζοιτ' ἂν τέρας. Αὕτη γὰρ	ὁπότ'	ἦν μὲν> νεοττὸς καὶ νέα,
[13, 24]	βινεῖν δύνανται, τῶν Δρακοντείων νόμων	ὁπόταν	ἀναμνησθῶσι προσκινούμενοι; ~Καὶ Φιλήμων δὲ
[13, 35]	ἐξ ἀκοῆς τινες ἠράσθησάν τινων,	ὁπότε	Χάρης ὁ Μιτυληναῖος ἐν τῇ
[13, 24]	τῇ πόλει πράττουσιν οἱ νεώτεροι.	Οπου	γὰρ οὐσῶν μειράκων μάλ' εὐπρεπῶν
[13, 68]	Αρπάλου, λέγων ὧδε Ἔστιν δ'	ὅπου	μὲν ὁ κάλαμος πέφυχ' ὅδε
[13, 35]	πατρὸς λαλεῖν οὐκ ἔφασαν εἰδέναι	ὅπου	πεπόρευεται. Μνημονεύεται δὲ ὁ ἔρως
[13, 41]	καὶ πολίτας καὶ ξένους ἔχουσ'	ὅπου	περὶ τῆς> γυναικός τις λόγος
[13, 88]	ὁμοῦ. Εν δὲ Μινύαις· Πολλὴν	ὀπώραν	Κύπριδος εἰσορᾶν παρῆν, ἄκραισι περκάζουσαν
[13, 78]	ἐμφήνας τοῖς πυνθανομένοις τῆς Πυθίας	ὅπως	αὐτῷ ἐπιθῶνται. Εχρησεν δὲ καὶ
[13, 17]	τῶν βλεφάρων κοιμίζει τὸν ἐρώμενον,	ὅπως	διὰ παντὸς ἀπολαύῃ τῆς τοῦ
[13, 92]	τοὺς νέους, ἐπεὶ οὐκ οἶδ'	ὅπως	κατεδέξαντο. Εμφανίζει δ' ὑμῶν καὶ
[13, 68]	βασιλείοις τοῖς ἐν Ταρσῷ καὶ	ὁρᾷ	ὑπὸ τοῦ λαοῦ προσκυνουμένην καὶ
[13, 25]	Εστᾶσι γυμναί, μὴ ξαπατηθῇς· πάνθ'	ὅρα.	Οὐκ εὖ σεαυτοῦ τυγχάνεις ἔχων
[13, 24]	ἐπὶ τοῖσι πορνείοισιν, ἃς ἔξεσθ'	ὁρᾶν	εἰληθερούσας, στέρν' ἀπημφιεσμένας, γυμνὰς ἐφεξῆς
[13, 51]	Ἑωθινὸς γάρ, πρίν τιν' αὐλιτῶν	ὁρᾶν,	θαλλὸν χιμαίρᾳ προσφέρων νεοσπάδα εἶδον
[13, 20]	γυμνάσια καὶ τοὺς δρόμους καὶ	ὁρᾶν	προσπαλαίοντας τοὺς νέους ταῖς κόραις.
[13, 44]	μηδὲν λαμβάνειν, ἔπειθε πῶς Οὐχ	ὁρᾷς,	Γνάθαιν' ἔφη, ὑπερηφάνως μοι τὴν
[13, 73]	λαμβάνων λέγω Τὴν Αφροδίτην οὐχ	ὁρᾷς	ὅση θεὸς ἥν οὐδ' ἂν
[13, 18]	ἂν> πιττοκοπούμενόν τιν' ἢ ξυρούμενον	ὁρᾷς,	τοῦτον ἔχει τι θάτερον· ἢ
[13, 84]	τὸν τοῦ θεοῦ στέφανον ἀνῃρημένη.	~Ορᾶτε	οὖν καὶ ὑμεῖς, ὦ φιλόσοφοι,
[13, 67]	ἐπιστημοτάτων χορῷ μεγάλῳ καὶ παντοίοις	ὀργάνοις	καὶ συμφωνίαις παρέπεμπε τὸ σῶμα.
[13, 71]	εὐασμὸν κρυφίων ἐξεφόρει λογίων, Ράριον	ὀργειῶνι	νόμῳ διαποιπνύουσα Δήμητρα γνωστὴ δ'
[13, 49]	έσκυθρώπαων. Ἐπερωτήσαντος δὲ τὴν αἰτίαν	Ὀργίζομαί	σοι, εἶπεν, ὅτι πολλὰς ἔχεις.
[13, 44]	καθάπερ ταῖς πρότερον ἡμέραις ἀεί,	ὀργιζομένης	δὲ διὰ τὸ μηδὲν λαμβάνειν,
[13, 59]	τὴν ἐπὶ θανάτῳ ἀπέφυγεν Διόπερ	ὀργισθεὶς	ὁ Εὐθίας οὐκ ἔτι εἶπεν
[13, 42]	ἀγρίων ὑμῖν ποτε ἐν τοῖς	ὄρεσι	τάχιστα θηρίον τρέχειν; Η Μανία
[13, 22]	Καὶ ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ δ'	Ορεσταυτοκλείδης	ὁ> αὐτος Τιμοκλῆς φησι· Περὶ
[13, 23]	τούτων ὧν ἔχουσ' οἱ κωμικοί·	ὀρθὰ	προσθεῖσαι τοιαῦτα τοὔκλυτον τῆς κοιλίας
[13, 69]	τὸν χαρίεντα περιστέλλουσα Χάραξον σύγχρους	ὀρθινῶν	ἥψαο κισσυβίων Σαπφῷαι δὲ μένουσι
[13, 23]	κρανία, ξυλήφιον μυρρίνης ἔχουσα λεπτὸν	ὀρθὸν	ἐν τοῖς χείλεσιν· ὥστε τῷ
[13, 81]	ἐπιστασθαι. Αρ' οῦν οὐ κατ'	ὀρθόν	μοι πέπτωκεν τὸ στρατήγημα Τοιαῦτα
[13, 16]	ὥστε τέκτονος παρὰ στάθμην ἰόντος	ὀρθοῦται	κανών. ~Λικύμνιος δ' ὁ Χῖος
[13, 26]	νομίζεται τέρας. Καὶ Λαὶς οὖν>	ὀρθῶς	νομίζοιτ' ἂν τέρας. Αὕτη γὰρ
[13, 11]	μή ποτε φεύγειν, χρῆσθαι δ'	ὀρθῶς,	ὅταν ἔλθῃ. Καὶ κατὰ τὸν
[13, 4]	ἣν καὶ τοὺς πρὸς Αριάδνην	ὅρκους	παρέβη, ὥς φησι Κέκρωψ. Φερεκύδης
[13, 66]	ἀπολλύμενον. Καὶ ἡ Βακχὶς τὴν	ὁρμὴν	κατιδοῦσα τοῦ νεανίσκου ἔδωκε. Πλαγγὼν
[13, 35]	μόνου τοῦ ἁρματηλάτου καὶ νυκτὸς	ὁρμήσας	ἐπὶ τοῦ ἅρματος διῆλθεν διὰ
[13, 66]	τῆς συνουσίας μισθὸν τὸν Βακχίδος	ὅρμον	διαβόητον ὄντα. Ο δὲ σφοδρῶς
[13, 2]	πατέρα. Εκ τούτων οὖν τις	ὁρμώμενος	μέμψαιτ' ἂν τοὺς περιτιθέντας Σωκράτει
[13, 19]	ξυρουμένους τὴν ὑπήνην καὶ τὸν	ὄρρον	τοὺς ἀκολουθοῦντας ἐν τῷ Λυκείῳ
[13, 71]	ἔτλη παρὰ κῦμα μονόζωστος κιθαρίζων	Ορφεύς,	παντοίους δ' ἐξανέπεισε θεούς Κωκυτόν
[13, 40]	τοῦ Μακεδόνας αὐξήσαντος Φίλινναν τὴν	ὀρχηστρίδα,	ἐξ ἧς καὶ γεννῆσαι Αρριδαῖον
[13, 28]	ἢ τὸν Αρισταγόρου Μαμμάκυθον ὑμῖν	ὀρχηστρίδας	εἶπον ἑταίρας ὡραίας πρότερον, νῦν
[13, 86]	ἀκροάματα καὶ αἱ Θετταλαὶ αὗται	ὀρχηστριδες,	καθάπερ αὐταῖς ἔθος ἐστίν, ἐν
[13, 83]	Ονόμαρχος ἔδωκε. Φαρσαλίᾳ τῇ Θεσσαλίδι	ὀρχηστρίδι	δάφνης στέφανον χρυσοῦν Φιλόμηλος ἔδωκε,
[13, 47]	ἀπέθανες. Παυσανίου δὲ τοῦ Λάκκου	ὀρχουμένου	καὶ εἰς κάδον τινὰ ἐμπεσόντος,
[13, 92]	τοῖσι δ' ἔργοις ὄντας ἀνοήτους	ὁρῶ.	Εἰκότως οὖν πολλαὶ τῶν πόλεων
[13, 26]	ὅταν ὦσιν νέοι ἐκ τῶν	ὀρῶν	πρόβατ' ἐσθίουσι καὶ λαγὼς μετέωρ'
[13, 24]	δ' οὔτ' ἰδεῖν ἔστ' οὔθ'	ὁρῶντ'	ἰδεῖν σαφῶς, αἰεὶ δὲ τετρεμαίνοντα
[13, 25]	τοῦτ' ἐστὶν ἁρμοστόν, Σόλων) μεστὴν	ὁρῶντα	τὴν πόλιν νεωτέτων τούτους τ'
[13, 68]	δὴ τῶν βαρβάρων τινὲς μάγοι	ὁρῶντες	αὐτὸν παγκάκως διακείμενον ἔπεισαν ὡς
[13, 74]	τ' Ατλαντικῶν ναίουσιν εἴσω φῶς	ὁρῶντες	ἡλίου, τοὺς μὲν σέβοντας τἀμὰ
[13, 21]	δὲ Θαὶς καὶ Φάνιον, Αλέξιδος	Ορώπα,	Εὐβούλου Κλεψύδρα. Οὕτω δ' ἐκλήθη
[13, 43]	εἶπε πρὸς ἐραστήν τινα στραγγευόμενον	ὁρῶσα	περὶ τὰς συμβολάς· Στρατοκλῆς ἐπ'
[13, 26]	καὶ πότις, τὸ καθ' ἡμέραν	ὁρῶσα	πίνειν κἀσθίειν μὸνον, πεπονθέναι δὲ
[13, 82]	Ηλιος ἦν, οὐ παῖς, Εὐριπίδη,	ὅς	με χλιαίνων γυμνὸν ἐποίησεν σοὶ
[13, 17]	ἀκτῖνας πρὸς> ὄσσων μαμρμαριζοίσας δρακεὶς	ὅς	μὴ πόθῳ κυμαίνεται, ἐξ ἀδάμαντος
[13, 38]	νόμον εἰσενεγκὼν ἐπ' Εὐκλείδου ἄρχοντος,	ὃς	ἂν μὴ ἐξ ἀστῆς γένηται
[13, 35]	δίδωσιν αὐτῷ τὴν φιάλην· καὶ	ὃς	ἁρπάσας αὐτὴν ἀπήγαγεν ἐπὶ τό
[13, 47]	Γνάθαινα Λαβέ, ἔφησεν, ὑπερήφανε. Καὶ	ὃς	Ἐγὼ ὑπερήφανος; Τίς δὲ μᾶλλον»
[13, 21]	σοι ποιητοῦ τὴν κνήμην φορῶν,	ὃς	ἐν τοῖς καπηλείοις καὶ τοῖς
[13, 71]	παθέων. Μίμνερμος δὲ τὸν ἡδὺν	ὃς	εὕρετο πολλὸν ἀνατλὰς ἦχον καὶ
[13, 87]	μελανόφυκκα συγκλῶσαι πτερὰ κρόνον θ'	ὃς	ἡλιῶδες εἰς ὑφάσματα πέπλων σκιᾶς
[13, 76]	τοῦ Τενεδίου Θεοξένου ὁ Πίνδαρος,	ὃς	ἦν αὐτοῦ ἐρώμενος, τί φησιν
[13, 34]	πλεύσας εἰς Ελλήσποντον σύν Αξιόχῳ,	ὃς	ἦν αὐτοῦ τῆς ὥρας ἐραστής,
[13, 65]	ὑποκριτοῦ καὶ Φρυνίωνος τοῦ Παιανιέως,	ὃς	ἦν Δήμωνος μὲν υἱός, Δημοχάρους
[13, 56]	Πύρρου δὲ τοῦ Ἠπειρωτῶν βασιλέως,	ὃς	ἦν τρίτος ἀπὸ Πύρρου τοῦ
[13, 34]	τοῦ πάντα ἀρίστου Αδριανοῦ βασιλέως·	ὃς	καὶ ἀνέστησεν ἐπὶ τῷ μνήματι
[13, 65]	Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Νεαίρας.	Ὃς	καὶ περὶ Σινώπης τῆς ἑταίρας
[13, 65]	Φρυνίων καὶ Στέφανος ὁ ῥήτωρ·	ὃς	καὶ τὴν Νεαίρας θυγατέρας Στρυμβήλην
[13, 78]	ἐπὶ Κρατίνῳ τῷ Αθηναίῳ γενόμενα	ὃς	μεικάριον ὢν> εὔμορφον, Επιμενίδου καθαίροντος
[13, 85]	ταύτην Διονύσιός τις ἦν παῖς,	ὃς	μετὰ τῶν ἄλλων ἐκ παλαίστρας
[13, 14]	κεράννυσθαι, οὕτως καὶ τὸν Ερωτα·	ὃς	μετριάζων μέν ἐστιν εὔχαρις, ἐπιτεινόμενος
[13, 76]	Θεοξένου ἀκτῖνας προσώπου μαρμαριζοίσας δρακεὶς	ὃς	μὴ πόθῳ κυμαίνεται, ἐξ ἀδάμαντος
[13, 44]	ἐν τοῖς ἀγῶσιν ἐπιμελῶς ἡττῶμένων·	ὃς	οὐ δυνάμενος τότε παρελθεῖν ῥᾳδίως,
[13, 21]	φίλοι, τῆς τοῦ γραμματικοῦ τοῦδε,	ὃς	οὐδ' ἐγκαλύπτεται, ἀλλ' ἀναφανδὸν τὰ
[13, 47]	δὲ μᾶλλον» εἷπεν ἡ Γνάθαινα,	Ὃς	οὐδὲ καλούμενος ἐρχῃ; Νικὼ δὲ
[13, 15]	τῆς σόφιας Ζήνωνα τὸν Φοίνικα,	ὃς	οὐδέποτε γυναικὶ ἐχρήσατο, παιδικοῖς δ'
[13, 49]	Πόθεν οὗτοι, τάλαν; εἶπε. Καὶ	ὃς	Παιδὸς ὄντος μου ζωμὸς κατεχύθη.
[13, 5]	Δαρεῖος ὁ ὑπ' Αλεξάνδρου καταλυθείς,	ὃς	περὶ τῶν ὅλων πολεμῶν τριακοσίας
[13, 82]	ὡμίλησεν. Σὺ δ' οὐ σοφός,	ὃς	τὸ Ερωτα ἀλλοτρίαν σπείρων λωποδύτην
[13, 6]	δ' οὐδὲ ἓν ἔσθ' ἑταίρας	ὅσα	περ ἔστιν θηρί' ἐξωλέστερον. ~Τοιαῦτα
[13, 22]	κάππαριν συνέλεγεν οὔπω τ' εἶχεν	ὅσαπερ	νῦν ἔχει, πάμπολλ' ἀναλίσκων ἐφ'
[13, 73]	λέγω Τὴν Αφροδίτην οὐχ ὁρᾷς	ὅση	θεὸς ἥν οὐδ' ἂν εἴποις
[13, 73]	ἂν εἴποις οὐδὲ μετρήσειας ἂν	ὅση	πέφυκε κἀφ' ὅσον διέρχεται. Αὕτη
[13, 85]	ἱστορεῖ Φύλαρχος διὰ τῆς εἰκοστῆς	ὅσην	ἐλέφας τὸ ζῷον φιλοστοργίαν ἔσχεν
[13, 39]	καὶ εἴσει παρὰ τἄλλα διαφόραν	ὅσην	ἔχει. Κείνη δὲ γελάσασ' Αλλὰ
[13, 56]	νεότητος ἀπαντήσαντες ἐκείνης πρωτοπόρου, δι'	ὅσης	ἤλθετε πυρκαιῆς. Περικλῆς δὲ ὁ
[13, 74]	Εὐριπιδείῳ πάλιν ἡ Αφροδίτη φησίν	Ὅσοι	τε πόντον τερμόνων τ' Ατλαντικῶν
[13, 13]	τὸν Ερωτα, συντομώτατον δ' εἰπεῖν,	ὅσοι	τοῦ δαίμονος τούτου ποιοῦσιν εἰκόνας.
[13, 74]	τἀμὰ πρεσβεύς κράτη, σφάλλω δ'	ὅσοι	φρονοῦσιν εἰς ἡμᾶς μέγα. Νεανίσκῳ
[13, 27]	ὡς ἐν Μαραθωνίοις φησὶ Τιμοκλῆς,	Οσον	τὸ μεταξὺ μετὰ κορίσκης ἢ
[13, 46]	ἤνεγκαν ἑταιρῶν, περὶ ὧν ἐπεξελεύσομαι	ὅσον	γε δύναμαι, ὅσον ὄχλον εὐανδροῦσα
[13, 43]	τῳ παιδί τ' ἐπέταξ' ἐγχέανθ'	ὅσον	δέκα κυάθους προσενεγχεῖν Διφῖλῳ ποτήριον.
[13, 73]	μετρήσειας ἂν ὅση πέφυκε κἀφ'	ὅσον	διέρχεται. Αὕτη τρέφει σὲ κἀμὲ
[13, 84]	ὡς Γλυκέρα ἔφασκεν ἡ ἑταίρα	ὅσον	ἐοίκασι γυναιξὶ χρόνον, καθάπερ ἱστορεῖ
[13, 44]	σατράπην ἀπεδέξατο, εἶπεν δέ· δὸς	ὅσον	ἐπιθυμεῖς, πάτερ· οἶδα γὰρ ἀκριβῶς
[13, 42]	Αθήνησίν ποτε τὴν Μανίαν μετεπέμψαθ'	ὅσον	ᾔτησε δούς. Εἰς τὸν πότον>
[13, 46]	ὧν ἐπεξελεύσομαι ὅσον γε δύναμαι,	ὅσον	ὄχλον εὐανδροῦσα πόλις οὐκ ἔσχεν.
[13, 71]	κομψὰ γεωμετρίης εὑρόμενον, καὶ κύκλον	ὅσον	περιβάλλεται αἰθὴρ βαιῇ ἐνὶ σφαίρῃ
[13, 95]	ἧς ῥᾷον τοὺς ὀδόντας ἀριθμῆσαι	{ὅσου	ἐλάττους ἦσαν} ἢ τῆς χειρὸς
[13, 95]	αὑτῶν οἰκίας ἑτέρας πόρρω μισθοῦνται	ὅσους	δ' ἐράνους συνείλεκται, τὰς μὲν
[13, 95]	κάπηλον ὡς περὶ στήλην διαφθείρονται.	οσοῦτοι	δὲ ἐπὶ τὴ οἰκίαν ἅμα
[13, 17]	κἄντα, φίλος, καὶ τὰν ἐπ'	ὄσσοις	ἀμπέτασον χάριν. Ο δ' νακρέων
[13, 17]	δὲ χαίρων ὀμμάτων αὐγαῖς ἀναπεπταμένοις	ὄσσοις	ἐκοίμιζεν κοῦρον. Καὶ ἡ Σαπφὼ
[13, 17]	δὲ Θεοξένου, φησίν, ἀκτῖνας πρὸς>	ὄσσων	μαμρμαριζοίσας δρακεὶς ὅς μὴ πόθῳ
[13, 69]	μνημονεύσας. Εστὶ δὲ> τόδε Δωρίχα,	ὀστέα	μὲν σὰ πάλαι κόνιν, ἕσσατο
[13, 6]	Αναξίλας δὲ ἐν Νεοττίδι φησίν	Οστις	ἀνθρώπων ἑταίραν ἠγάπησε πώποτε, οὐ
[13, 74]	Κατὰ τὸν αὐτὸν οὖν ποιητήν.	Οστις	δ' Ερωτα μὴ μόνον κρίνει
[13, 24]	δρᾶμα καὶ μὴ Φιλίππου, φησίν·	Οστις	λέχη γὰρ σκότια νυμφεύει λάθρᾳ,
[13, 14]	τι βούλεται. Αλεξις Ελένῃ· Ως	ὅστις	αὐτῆς τῆς> ἀκμῆς τῶν σωμάτων
[13, 22]	ὁ Πλοῦτος εἶναί μοι δοκεῖ,	ὅστις	γε παρὰ ταύτην μὲν οὐκ
[13, 8]	ἐν Χρυσίλλᾳ· Κακὸς κακῶς ἀπόλοιθ'	ὅστις	γυναῖκα δεύτερος ἔγημε τὸν γὰρ
[13, 54]	μὲν μνησθήσομαι τοῦ φιλαληθεστάτου Επικούρου·	ὅστις	έγκυκλίου παιδείας ἀμύητος ὢν ἐμακάριζε
[13, 53]	μὲν μνησθήσομαι τοῦ φιλαληθεστάτου Επικούρου·	ὅστις	έγκυκλίου παιδείας ἀμύητος ὢν ἐμακάριζε
[13, 56]	ἀνὴρ πρὸς ἀφροδίσια πάνυ καταφερής·	ὅστις	καὶ τῇ τοῦ υἱοῦ γυναικὶ
[13, 91]	Λαιστρυγόνων καὶ εἰ ὄντως κατεβρώθησαν	ὅστις	{οὖν} οὐδέ τοτ' οἷδας, καίτοι
[13, 8]	Εν δὲ Εμπιμπραμένῃ ἐξώλης ἀπόλοιθ'	ὅστις	ποτὲ ὁ πρῶτος ἦν γήμας,
[13, 14]	πείσειν ἐμέ, ὡς ἔστ' ἐραστὴς	ὅστις	ὡραῖον φιλῶν τρόπων ἐραστής ἐστι,
[13, 39]	δακτύλοις Τουτί γε, Λάμια, φησίν,	ὀσφράνθητι	καὶ εἴσει παρὰ τἄλλα διαφόραν
[13, 93]	Αἰσθήσει τε γὰρ τῇ πρὸς	ὄσφρανσιν	καὶ πρὸς τὸ οἰκεῖον καὶ
[13, 85]	μὴ βλέποι τὸ παιδίον ἤσχαλλεν.	Οτ'	οὖν ἡ τροφὸς ἐμπλήσειεν αὐτὸ
[13, 71]	ἔσω πόθος ἔσπασεν Ισθμοῦ, δεινὸν	ὅτ'	Απιδανῆς Λαίδος ἠράσατο ὀξὺς Αρίστιππος,
[13, 41]	τοῦτο μάνίαν' ἀνεβόα, αὐτή θ'	ὅτ'	ἐπαινοίη τιν' ἢ ψέγοι πάλιν,
[13, 83]	τὴν Αριστέα τοῦ Προκονησίου ἐπιδημίαν,	ὅτ'	ἔφησεν ἐξ Υπερβορέων παραγεγονέναι, ὡς
[13, 14]	Ετάραττε κἀκείνους γὰρ ἐμβάλλων στάσεις,	ὅτ'	ἦν μετ' αὐτῶν. Ως δὲ
[13, 30]	τοιούτων Εφιππος ἐν Σαπφοῖ φησι·	Οταν	γὰρ ὦν νέος ἀλλότριον εἰσελθὼν
[13, 73]	πεσεῖν εἰς γαῖαν Αφροδίτης ὕπο.	Οταν	δὲ συμμιχθῆτον ἐς ταὐτὸν δύο,
[13, 26]	μετέωρ' ἀναπράζοντες ὑπὸ τῆς ἰσχύος·	ὅταν	δέ γηράσκωσιν ἤδη, τὸτε θεῶν>
[13, 11]	ποτε φεύγειν, χρῆσθαι δ' ὀρθῶς,	ὅταν	ἔλθῃ. Καὶ κατὰ τὸν Πίνδαρον
[13, 67]	μή, δεδομένον κατασκευάσασθαι. Πάλιν δ'	ὅταν	ἐξετάσῃ Πυθιονίκης τῆς ἑταίρας ὄν,
[13, 32]	ἱστορεῖ ἐν τῷ περὶ Πινδάρου,	ὅταν	ἡ πόλις εὔχηται περὶ μεγάλων
[13, 86]	τοῖς πότοις τὸ τοιοῦτον εἶθ'	ὅταν	παρεισδυῇ τὸ οἰνάριον, τὴν πᾶσαν
[13, 86]	καὶ γὰρ πρὸς ταῦτα ἡμᾶς	ὅταν	ὑποπίωμεν ἐπορρεπεῖς εἶναι. Καὶ ἐνταῦθα
[13, 26]	δοκεῖ τοῖς ἀετοῖς· οὗτοι γὰρ	ὅταν	ὦσιν νέοι ἐκ τῶν ὀρῶν
[13, 68]	καλοῦσιν ἤ πράττουσι τί. (Α)	Οτε	μὲν ἔφασκον δοῦλον ἐκτῆσθαι βίον,
[13, 85]	τοῦ βρέφους τὰς μυίας ἀπεσόβει	ὅτε	δὲ κλαίοι, τῇ προβοσκίδι τὴν
[13, 32]	ἐπὶ τοῖς ἱεροῖς παρεῖναι. Καἱ	ὅτε	δὴ ἐπἱ τὴν Ελλάδα τὴν
[13, 64]	οἱ πολλοὶ καταφρονοῦσι τοῦ θείου,	ὅτε	ἐγὼ μὲν τὸν γενόμενόν μοι
[13, 5]	Κλεοπάτραν. Καὶ τὴν Θρᾀκην δὲ	ὅτε	εἷλεν, ἧκε πρὸς αὐτὸν Κοθήλας
[13, 81]	τῷ ποιητῇ ἐν Χίῳ συνήντησα,	ὅτε	ἔπλει εἰς Λέσβον στρατηγός, ἀνδρὶ
[13, 31]	ἑταῖραι ἱδρύσαντο αἱ συνακολουθήσασαι Περικλεῖ	ὅτε	ἐπολιόρκει τὴν Σάμον, ἐργασάμεναι ἱκανῶς
[13, 86]	τις ποιεῖν τοῦ παρόντος καιροῦ,	ὅτε>	καὶ ὁ καλὸς κἀγαθὸς ἀνὴρ
[13, 89]	καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς Χρύσην,	ὅτε	καὶ τὸν Λυσανδρίδαν ἐχθρὸν ὄντα
[13, 10]	τῷ περὶ τοῦ Ιεροῦ Πολέμου	ὅτε	Κιρραῖοι πρὸς Φωκεῖς ἐπολέμησαν, δεκαέτης
[13, 73]	θεοῦ} ἐρᾷ μἐν ὄμβρου γαῖ'	ὅτε	ξηρὸν πέδον ἄκαρπον αὐχμῳ νοτίδος
[13, 43]	ποτ' ὢν ἀνείλετ' εἰς πυράν	ὅτε	παίζων μετά τινων ἡλικιωτῶν ἐνέπεσεν.
[13, 81]	δεξιῶς ἔλεγέν τε καὶ ἔπρησσεν	ὅτε	πίνοι {ἢ πράσσοι} Τὰ μέντοι
[13, 43]	τὴν πυγήν με νῦν αἰτεῖς,	ὅτε	τἀς ὗς ἐπὶ νομὴν καιρός
[13, 52]	Θεολύτην δ' (οὐδ᾽ οἶδεν οὐδεὶς	ὅτε	τὸ πρῶτον ἐγένετο. Οὐχὶ Λαὶς
[13, 56]	ὑπὲρ αὑτῆς πλείονα έδάκρυσεν ἢ	ὅτε	ὑπὲρ τοῦ βίου καὶ τῆς
[13, 53]	διαβόητον γενομένην; ἣ δὲ οὐδ'	ὅτε	φιλοσοφεῖν ἤρξατο ἐπαύσατο ἑταιροῦσα, πᾶσι
[13, 54]	διαβόητον γενομένην; ἣ δὲ οὐδ'	ὅτε	φιλοσοφεῖν ἤρξατο ἐπαύσατο ἑταιροῦσα, πᾶσι
[13, 42]	ἵν' εἶχες, φήσ' ἀποψᾶσθαι, τάλαν.	~Οτι	δ' ἦν καὶ ἀστεία τις
[13, 61]	καὶ τοῦ βίου κληρονόμον κατέλιπεν.	Οτι	δὲ γηραιῷ ὄντι τῷ Σοφοκλεῖ
[13, 33]	εὐθέως· Εδιδάξαμεν χρυσὸν καθαρᾷ βασάνῳ.	Οτι	δὲ καὶ Αφροδίσια ἴδια ἄγουσιν
[13, 66]	κορώνας, εὐήθης ξείνων δέκτρια Πασιφίλη.	Οτι	δὲ καὶ Μένανδρος ὁ ποιητὴς
[13, 12]	πρὸς τὴν τῆς πόλεως σωτηρίαν.	Οτι	δὲ καὶ οἱ τούτου πρεσβύτεροι
[13, 72]	ὃν ἄειδε τερπνῶς πρέσβυς ἀγαυός.	Οτι	δὲ οὔκ ἐστι Σαπφοῦς τοῦτο
[13, 50]	Κρατήτειος ἐν ς' Κωμῳδουμένων φησὶν	ὅτι	Ἄβυδος ἐλέγετο διὰ τὸ γραῦς
[13, 51]	τῷ κατὰ Πατροκλέους. Αὕτη δὲ	ὅτι	Αἴξ ἐπεκαλεῖτο προείπομεν, διὰ τὸ
[13, 60]	τὰς Θήβας, ἐὰν ἐπιγράψωσιν Θηβαῖοι	ὅτι	Αλέξανδρος μὲν κατέσκαψεν, ἀνέστησεν δὲ
[13, 18]	τι ἔχεις ἐγκαλεῖν τῇ φύσει,	ὅτι	ἄνδρα σὲ ἐποίησε καὶ οὐ
[13, 40]	πολλὰ συνεξαμαρτάνοντα τῷ Δημητρίῳ, καὶ	ὅτι	ἀπέκτεινε τὰς τῆς Δημοῦς θεραπαίνας
[13, 57]	Φοῖνιξ ἄττα γεραιέ. Μάθε οὖν	ὅτι	ἀρσενικῶς εἴρηκε τὸν τίγριν Ἄλεξις
[13, 51]	συνέπινε παρακινοῦσι καὶ μεμηνόσιν ἢ	ὅτι	αὐτὴν ἀναλαβὼν ὁ ἰατρὸς Νικόστρατος
[13, 20]	ζημιῶσαι τοὺς ἐφόρους αὐτον, ἐπιλέγοντας	ὅτι	βασιλίσκους ἀντὶ βασιλέων τᾷ Σπάρτᾳ
[13, 51]	τὸ Θαλλὸν τὸν κάπηλον ἐξαναλῶσαι,	ὅτι	δὲ θαλλῷ χαίρουσιν αἱ αἶγες,
[13, 15]	τοῦ Βίου αὐτου. Θρυλεῖτε γὰρ	ὅτι	δεῖ μὴ τῶν σωμάτων ἀλλὰ
[13, 49]	μέν, ὀλίγον δέ, καὶ λέγοντος	ὅτι	δεκαέτης ἐστίν, Μικρὸς ὡς πολλῶν
[13, 38]	χάριν γε αὐτῇ, φησίν, οἶδα,	ὅτι	δι' αὐτὴν Κόνωνος εἰμι υἱός.
[13, 48]	αὐτὴν εἰπόντος Πῶς; ἔφησεν· ἢ	ὅτι	δύο ποταμοὶ έμβάλλετέ μοι, Λύκος
[13, 44]	γὰρ ἀκριβῶς καὶ πέποιθα τοῦθ'	ὅτι	εἰς νύκτ' ἀποδώσεις τῳ θυγατρίῳ
[13, 80]	ἀλλ' οὐδὲ ἐκείνας μαθεῖν ἐποίησεν	ὅτι	εἰσὶν αἰχμάλωτοι, ἀλλ' ὡς ἔτι
[13, 47]	ἐν ψυκτηριδίῳ μικρὸν καὶ εἰπόντος	ὅτι	ἑκκαιδεκαέτης, Μικρός γε, ἔφη, ὡς
[13, 2]	ἐν τοῖς περὶ Νομοθετῶν ἱστορεῖν	ὅτι	ἐν Λακεδαίμονι εἰς οἴκημά τι
[13, 91]	καίτοι συνεχῶς Φυλάρχου μνήμην ποιούμενος	ὅτι	ἐν ταῖς Κείων πόλεσιν οὒτε
[13, 35]	περὶ ὧν λέγουσιν οἱ ἐπιχώριοι	ὅτι	ἐξ Αφροδίτης καὶ Αδώνιδος ἐγεννήθησαν.
[13, 86]	καὶ μακάριον τὸν βασιλέα άπεκάλουν,	ὅτι	ἔξεστι αὐτῷ τούτων ἀπολαύειν. Καὶ
[13, 3]	δὲ καίπερ εἰδυῖα τὸ ἔθος	ὅτι	ἐστὶ βαρβαρικὸν οὐ φέρει οὐδε
[13, 69]	δ' αὐτήν Ροδῶπιν καλεῖ, ἀγνοῶν	ὅτι	ἑτέρα τῆς Δωρίχης ἐστὶν αὕτη,
[13, 7]	ἔνδον μένει, ἣ δ' οἶδεν	ὅτι	ἢ τοῖς τρόποις ὠνητέος ἄνθρωπός
[13, 89]	Περσικῶν τῆς πρώτης συντάξεώς φησιν	ὅτι	ἡ Βαγαβάζου γυνή, ἥτις ἦν
[13, 86]	καὶ εὐσχημόνως, ὡς ᾤοντο, οὐχ	ὅτι	ἡμῶν τινα προσβλέποντες, ἄλλα οὐδ'
[13, 51]	ὅ γε Σοφοκλῆς ἐν Ποιμέσιν	ὅτι	θαλλοφαγεῖ τὸ ζῷόν φησιν οὕτως·
[13, 53]	προιέμενος· Μακαρίζω σε, ὦ οὗτος,	ὅτι	καθαρὸς πάσης παιδείας ἐπὶ φιλοσοφίαν
[13, 54]	προιέμενος· Μακαρίζω σε, ὦ οὗτος,	ὅτι	καθαρὸς πάσης παιδείας ἐπὶ φιλοσοφίαν
[13, 61]	τὴν ψυχὴν μόλις. ~Ιστε δὲ	ὅτι	καὶ Δημάδης ὁ ῥήτωρ ἐξ
[13, 10]	ὑμῶν ἀγνοεῖν οἴομαι, ἄνδρες φίλοι,	ὅτι	καὶ οἱ μέγιτοι πόλεμοι διὰ
[13, 20]	Ηρακλείδης δ' ὁ Λέμβος ἱστορεῖ	ὅτι	κατὰ τὴν Σπάρτην θαυμάζεται μᾶλλον
[13, 2]	ἄπροικον. Διὸ καὶ Λύσανδρος ἐζημίωσαν,	ὅτι	καταλιπὼν τὴν προτέραν ἑτέραν ἐβουλεύετο
[13, 50]	Ἄνθις ἀδελφαί· αὗται Αφύαι ἐκαλοῦντο,	ὅτι	λευκαὶ καὶ λεπταὶ οὖσαι τοὺς
[13, 35]	Ζαριάδρην ἰδεῖν· ἐπεστάλκει γὰρ αὐτῷ	ὅτι	μέλλουσιν οἱ γάμοι συντελεῖσθαι. Ὃ
[13, 50]	τοῖς περὶ τῆς Χίας Ἐπιστολῆς,	ὅτι	μετὰ τὸν τῆς Πυθιονίκης θάνατον
[13, 5]	φησι οὕτως Εἰπόντος Σοφοκλεῖ τινος	ὅτι	μισογύνης ἐστὶν Εὐριπίδης, ἔν γε
[13, 3]	δ' ἄν τις, φησὶν Αριστοτέλης	ὅτι	οὐδαμου τῆς Ιλιάδος Ομηρος ἐποίησε
[13, 87]	ὑμῖν δέ, ὦ ἑταῖροι, λέγω	ὅτι	οὐδέν ἐστιν ὀφθαλμῶν οὕτως εὐφραντικὀν
[13, 74]	τοῦτο μόνον τὸ ἁμάρτημα προσόν,	ὅτι	οὐκ ἐτίμα τὴν Αφροδίτην, αἴτιον
[13, 27]	ὢν τοὺς τρόπους. Οὐκ οἶσθ'	ὅτι	οὔκ ἐστιν ἥδιστον ἀποθανεῖν βινοῦνθ'
[13, 43]	τραύματα; Κἀκεῖνος αὐτῇ συντόμως ἀπεκρίνατο	ὅτι	παῖς ποτ' ὢν ἀνείλετ' εἰς
[13, 89]	ἐν τῇ δεκάτῃ τῶν Ιστοριῶν	ὅτι	παρ' Ολυμπιάδι οὖσαν τῇ Αλεξάνδρου
[13, 47]	Πρὸς δὲ ἀδολέσχην τινὰ διηγούμευον	ὅτι	παραγέγονεν ἀφ' Ελλησπόντου Πῶς οὖν,
[13, 25]	παρασημαίνεται, λέγων {τὀν Πελοποννησιακὸν πόλεμον}	ὅτι	Περικλῆς διὰ τὸν ἁρπασθείσας ἀπ'
[13, 78]	γενέσθαι τοὺς τῶν παίδων ἔρωτας,	ὅτι	πολλάκις ἡ τῶν νέων ἀκμὴ
[13, 49]	τὴν αἰτίαν Ὀργίζομαί σοι, εἶπεν,	ὅτι	πολλὰς ἔχεις. Φιλάργυρος δέ τις
[13, 41]	Γνάθαινα δ' εἰς τὰ στρώμαθ'	ὅτι	προίετο, ἐνουθετήθη τοῦτό πως ὑπὸ
[13, 33]	ξυνάορον ξυναῖς γυναιξί. Δῆλον γὰρ	ὅτι	πρὸς τὰς ἑταίρας διαλεγόμενος ἠγωνια
[13, 51]	Προσκήνιον, φησίν, ἐπεκαλεῖτο ἡ Νάννιον,	ὅτι	πρόσωπόν τε ἀστεῖον εἶχε καὶ
[13, 25]	Φιλήμων δὲ ἐν Αδελφοῖς προσιστορῶν	ὅτι	πρῶτος Σόλων διὰ τὴν τῶν
[13, 65]	ἄλλα τε κατηγορήθη αὐτοῦ καὶ	ὅτι	Σινώπῃ τῇ ἑταίρᾳ Αλῴοις ἐπὶ
[13, 82]	ἐν τοῖς Ιστορικοῖς Υπομνήμασίν φησι	ὅτι	Σοφοκλῆς εὐπρεπῆ παῖδα ἔξω τείχους
[13, 55]	Ποσειδωνίοις· καὶ ὀνειδιζόμενος ὑπὸ οἰκέτου,	ὅτι	Σὺ μὲν αὐτῇ τοσοῦτον ἀργύριον
[13, 51]	Αντικύραν αὐτὴν φάσκων κληθῆναι ἤτοι	ὅτι	συνέπινε παρακινοῦσι καὶ μεμηνόσιν ἢ
[13, 79]	Διὸς τυραννίδα. Οὐκ ἀγνοῶ δὲ	ὅτι	τὰ περὶ Κτατῖνον καὶ Αριστόδημον
[13, 17]	δ' οὐ κλύεις, οὐκ εἰδὼς	ὅτι	τῆς ἐμῆς ψυχῆς ἡνιοχεύεις. Ο
[13, 38]	δὲ Τιμόθεος καὶ σκωπτόμενός ποτε	ὅτι	τοιαύτης εἴη μητρὸς Καὶ χάριν
[13, 60]	ὄνομα Μνησαρέτην. Οὐκ ἀγνοῶ δὲ	ὅτι	τὸν ἐπιγραφόμενον κατ' αὐτῆς Εὐθίου
[13, 45]	αὐτὸς εἶχεν. Επεκαλεῖτο δ' Αἴξ,	ὅτι	τὸν μέγαν κατέφαγ' ἐραστήν ποτε
[13, 86]	δὲ Θεοφράστου, τὸν ἐπικαλούμενον Τυρρηνόν,	ὅτι	τῶν αὐλητρίδων τὰ ἱμάτια περιέδυεν.
[13, 67]	αὐτῆς ὃ καὶ πάντες ἐθαύμαζον,	ὅτι	τῶν μὲν ἐν Κιλικίᾳ τελευτησάντων
[13, 95]	τόκους οὔτε τἀρχαῖον ἀπεδίδου καὶ	ὅτι	ὑπερήμερος ἐγένετο γνώμῃ δικαστηρίου ἐρήμην
[13, 50]	τῷ περὶ τῶν Αθήνησιν Εταιρίδων	ὅτι	Φθειροπύλη ἐπεκαλεῖτο, ἐπειδήπερ ἐπὶ τῆς
[13, 49]	αἰτίαν οἱ στέφανοι κρήμνανται, εἶπεν	Ὅτι	φυχαγωγοῦσιν. Μαστιγίου δέ τινος μειρακιευομένου
[13, 21]	σοφιστής, ὁ τοῖς μαθηταῖς διηγούμενος	ὅτι	Ωκιμον ἑταίρας ὄνομα καὶ ἄλλα
[13, 78]	Παιδικῶν γὰρ παρόντων ἐραστὴς πᾶν	ὁτιοῦν	ἕλοιτ' ἂν παθεῖν ἢ δειλοὐ
[13, 7]	εὐδαίμονες, ὧν ταῖς γυναιξὶν οὐδ'	ὁτιοῦν	φωνῆς ἔνι Φιλέταιρος Κορινθιαστῇ· ὡς
[13, 35]	ἐποιεῖτο τοὺς γάμους, οὐ προειπῶν	ὅτῳ	μέλλοι διδόναι τὴν θυγατέρα. Ακμαζούσης
[13, 77]	Εχεμένης γοῦν ἐν τοῖς Κρητικοῖς	οὺ	τὸν Δία ἁρπάσαι τὸν Γανυμήδην
[13, 45]	καὶ σύ, φησίν, ἕως ἂν	οὐ	βινητιάσω, καὶ τοσοῦτον λήψομαι. Νικὼ
[13, 21]	οἰκέτης ἐτόλμησεν. Σεμνύνεσθαι γὰρ ἐμελέτων,	οὐ	βωμολοχεύσθαι. Υπερείδης δὲ ἐν τῷ
[13, 8]	δ' ἐν Αρρηφόρῳ ἢ Αὐλητρίδι	οὐ	γαμεῖς, ἂν νοῦν ἔχῃς, τοῦτον
[13, 27]	συμμαχίαν καλέσαι, φησὶν ὁ Καλλίμαχος.	Οὐ	γὰρ αὐτάρκεις ἡμεῖς ἀμύνασθαι, ὦ
[13, 57]	παρ' ἡμῶν ἀντιπέμψαι θηρίον τρυγέραυον·	οὐ	γὰρ γίγνεται τοῦτ' αὐτόθι. Πρὸς
[13, 51]	γράφειν ἀντὶ τῆς Ανθείας Αντειαν.	Οὐ	γὰρ εὑρίσκομεν παρ' οὐδενὶ Ἄνθειαν
[13, 55]	ἐν ᾗ πρότερον ᾤκησαν ἄλλοι;	Οὐ	γάρ» ἔφη. Τί δὲ ναῦν
[13, 3]	μετὰ γυναικῶν, Νέστωρ και Φοῖνιξ.	Οὐ	γὰρ ἦσαν οὗτοι ἐκλελυμένοι τοῖς
[13, 80]	Αλέξανδρον καὶ ὃ μηδαμῶς, εῖπεν,	οὐ	γὰρ οὗτως ἐμὲ εὐφρανεῖ ὡς
[13, 9]	ἐστι γυνὴ νέα ἀνδρὶ γέροντι	οὐ	γὰρ πηδαλίῳ πείθεται ὡς ἄκατος,
[13, 47]	πρὸς τὸν ἡττώμενον Θάρρει, παιδίον·	οὐ	γὰρ στεφανίτης ὁ ἀγών ἐστιν,
[13, 42]	παρὰ τοῦτο, φησὶ, λυποῦ, φίλατε·	οὐ	γὰρ σὺ φεύγων ἀπέβαλες τὴν
[13, 32]	πολιητᾶν ἔσταθεν εὔχεσθαι Κύπριδι δαιμονίᾳ·	οὐ	γὰρ τοξοφόροισιν ἐμήσατο δι' Αφροδίτα
[13, 6]	Οστις ἀνθρώπων ἑταίραν ἠγάπησε πώποτε,	οὐ	γένος τίς ἂν δύναιτο παρανομώτατον
[13, 18]	ὅτι ἄνδρα σὲ ἐποίησε καὶ	οὐ	γυναῖκα; Ἕτερον δέ τινα ἐπὶ
[13, 7]	Αμφις δ' ἐν Αθάμαντι· εἶτ'	οὐ	γυναικός ἐστιν εὐνοικώτερον γαμετῆς ἑταίρα
[13, 81]	τοὺς δακτύλους, πορφυροβάφου χεῖρας καὶ	οὐ	γυναικὸς καλῆς ποιήσειεν ἄν> Γελασάντων
[13, 38]	Υπομνημάτων. Δημήτριος δ' ὁ Πολιορκητὴς	οὐ	δαιμονίως ἤρα Λαμίας τῆς αὐλητρίδος,
[13, 19]	ἢ μικρῷ μαλακωτέραν ἠμφιεσμένους ἐσθῆτα.	Οὐ	δεῖ οὖν οὕτως ἐσταλμένους περὶ
[13, 62]	ῷ λέγει Ἐρᾷ δὲ Λαὶς	οὐ	διὰ σὲ Φιλωνίδου; Γραπτέον Ναὶς
[13, 31]	τιν' Εταιρίδεια ἀγομένην ἐν Μαγνησίᾳ	οὐ	διὰ τὰς ἑταίρας, ἀλλὰ δι'
[13, 91]	θεῖός φησι Πουλυμαθίη νόον {ἔχειν}	οὐ	διδάσκει. Καὶ ὁ Τίμων δὲ
[13, 14]	Αριστοφῶν δὲ ἐν Πυθαγοριστῇ· Εἶτ'	οὐ	δικαίως ἔστ' ἀπεψηφισμένος ὑπὸ τῶν
[13, 6]	τί νυνὶ διαφέρειν Σκύλλης δοκεῖ	Οὐ	δύ' ἀποπνίξασ' ἑταίρους τὸν τρίτον
[13, 49]	πέμψας ἐκέλευε παραγίνεσθαι. Ἣ δ'	Οὐ	δύναμαι» εἶπε· πηλός έστι. Θαὶς
[13, 44]	τοῖς ἀγῶσιν ἐπιμελῶς ἡττῶμένων· ὃς	οὐ	δυνάμενος τότε παρελθεῖν ῥᾳδίως, ἀλλὰ
[13, 3]	χρῆται γυναιξὶ καὶ ἡ Εκάβη	οὐ	δυσχεραίωει. Λέγει γοῦν ὁ Πρίαμος
[13, 37]	παλλακίς. Ο δὲ μέγας Αλέξανδρος	οὐ	Θαίδα εἶχε μεθ' ἑαυτοῦ τὴν
[13, 44]	τῆς Γναθαινίου ποτὲ τὸν Ανδρόνικον	οὐ	θελούσης παρὰ πότον φιλεῖν, καθάπερ
[13, 49]	γάλα παρεκάλει ῤοφῆσαι· ὃ δ᾽	Οὐ	θέλω» εἶπεν, ἦν γὰρ έφεστηκυῖα
[13, 37]	Σκιώνη και Σατύραι καὶ Νάννιον.	Οὐ	καὶ αὐτὸς Θεμιστοκλῆς ἐξ ἑταίρας
[13, 14]	χαλεπώτατος διόπερ ὁ ποιητὴς οὗτος	οὐ	κακῶς αὐτοῦ τὰς δυνάμεις διαιρῶν
[13, 15]	Αρίστων ὁ Κεῖος ὁ περιπατητικὸς	οὐ	κακῶς εἰρηκέναι ἐν τῷ δευτέρῳ
[13, 93]	εἰπεῖν κατὰ τὸν Σολέα Κλέαρχον	οὐ	καρτερικὸν βίον ἀσκεῖτε, κυνικὸν δὲ
[13, 81]	δ' οὐκ ἐπιστασθαι. Αρ' οῦν	οὐ	κατ' ὀρθόν μοι πέπτωκεν τὸ
[13, 28]	~Εγὼ γάρ, ὦ ἄνδρες σύσσιτοι,	οὐ	κατὰ τὰς Μεταγένους Αὔρας ἢ
[13, 57]	ἐμποδὼν ἐγένου κατάλογον γυναικῶν ποιουμὲνοις,	οὐ	κατὰ τοὺς Σωσικράτους τοῦ Φαναγορείιτου
[13, 95]	συνείλεκται, τὰς μὲν ὑπολοίπους φορὰς	οὐ	κατατίθησιν, ἀλλὰ περὶ τοῦτον τὸν
[13, 78]	λέγειν τοὺς συνειδότας οὐ μόνον	οὐ	κατεῖπον, ἀλλὰ καὶ τὸν Φάλαριν
[13, 91]	Ἐν δὲ πλατυσμὸς πουλυμαθημοσύνης, τῆς	οὐ	κενεώτερον ἄλλο. Τί γὰρ ὄφελος
[13, 91]	ὁ Κύνουλκος ἔφη Πουλυμαθημοσύνης, τῆς	οὐ	κενεώτερον οὐδέν. Ιππων ἔφη ὁ
[13, 17]	βλέπων, δίζημαί σε, σὺ δ'	οὐ	κλύεις, οὐκ εἰδὼς ὅτι τῆς
[13, 14]	ἄνθρωπος ἐνοχλῶν πολλάκις τοῖς εὐπροροῦσιν	οὐ	λαβεῖν τι βούλεται. Αλεξις Ελένῃ·
[13, 62]	σὲ Φιλωνίδου; Γραπτέον Ναὶς καὶ	οὐ	Λαίς. Ερμιππος δ' ἐν τῷ
[13, 52]	δὲ καὶ Γαλήνας καὶ Κορώνας	οὐ	λέγω· περὶ δὲ Ναίδος σιωπῶ·
[13, 54]	ζωόντων. Οὗτος οὖν ὁ Ἐπίκουρος	οὐ	Λεόντιον εἷχεν ἐρωμένην τὴν ἐπὶ
[13, 53]	ζωόντων. Οὗτος οὖν ὁ Ἐπίκουρος	οὐ	Λεόντιον εἷχεν ἐρωμένην τὴν ἐπὶ
[13, 8]	πέλαγος αὑτὸν ἐμβαλεῖς γὰρ πραγμάτων,	οὐ	Λιβυκὸν οὐδ' Αἰγαῖον οὐδὲ οὗ
[13, 68]	τὸν μάραθον ἔσθουσι, πυροὺς δ'	οὐ	μάλα (Β) Καὶ μὴν ἀκούω
[13, 21]	σοφιστά, ἐν τοῖς καπηλείοις συναναφύρῃ	οὐ	μετὰ ἑταίρων ἀλλὰ μετὰ ἑταιρῶν,
[13, 75]	δὲ καὶ ὡς τῆς Μεγαλοστράτης	οὐ	μετρίως ἐρασθείς, ποιητρίας μὲν οὔσης,
[13, 75]	ξανθὰ Μεγαλοστράτα. Καὶ Στησίχορος δ'	οὐ	μετρίως ἐρωτικὸς γενόμενος συνέστησε καὶ
[13, 76]	ἡμετέρας φρένας. Καὶ Πίνδαρος δ'	οὐ	μετρίως ὢν ἐρωτικός φησιν Εἴη
[13, 71]	Αγριόπην μαλακοῦ πνεῦμα λαβεῖν βιότου.	Οὐ	μὴν οὐδ' υἱὸς Μήνης ἀγέραστον
[13, 80]	τὴν γυναῖκα κάλλει διαπρεπεστάτην οὖσαν	οὐ	μόνον ἀπέσχετο, ἀλλ' οὐδὲ ἐκείνας
[13, 92]	φιλοσόφους μισῶ μισοφιλολόγους ὄντας Οὕς	οὐ	μόνον Λυσίμαχος ὁ βασιλεὺς ἐξεκήρυξε
[13, 78]	ἀναγκαζόμενοί τε λέγειν τοὺς συνειδότας	οὐ	μόνον οὐ κατεῖπον, ἀλλὰ καὶ
[13, 31]	Γύγης, φησίν, ὁ Λυδῶν βασιλεὺς	οὐ	μόνον περὶ ζῶσαν τὴν ἐρωμὲνην
[13, 51]	γὰρ τὰ τοιαῦτα τίθεσθαι ὀνόματα	οὐ	μόνον ταῖς ἑταιρούσαις, ἀλλὰ καὶ
[13, 19]	οἱ πλεῖστοι, συνεσπασμένοι καὶ κακοπινεῖς	οὐ	μόνον τοῖς ἤθεσιν ἀλλα καὶ
[13, 37]	δὲ κάλλισται τῶν οἰκιῶν, φησίν,	οὐ	Μυρτίου καὶ Μνησίδος καὶ Ποθεινῆς
[13, 20]	τῆς Ελένης τὸ κάλλος φασίν·	Οὐ	νέμεσις Τρῶας καὶ ἐυκνήμιδας Αχαιοὺς
[13, 5]	νῦν μέντοι γνήσιοι, ἔφη, καὶ	οὐ	νόθοι βασιλεῖς γεννηθήσονται. Καὶ ὁ
[13, 14]	καὐτὸς κιθαριστρίας ἐρῶν, παιδὸς κόρης,	οὐ	νοῦν ἔχω πρὸς τῶν θεῶν;
[13, 82]	μοιχείαν αὐτοῦ παραινιττόμενος Ηλιος ἦν,	οὐ	παῖς, Εὐριπίδη, ὅς με χλιαίνων
[13, 1]	κωμῳδιῶν, ὃ δὲ δῆλος ἦν	οὐ	πάνυ τι ἀποδεχόμενος, δεῖ γάρ,
[13, 24]	αἰσχίστην νόσων πασῶν, διώκειν, ὕβρεος	οὐ	πόθου χάριν. Ελλάδος ἔγωγε τῆς
[13, 35]	περὶ αὑτὸν οἰκείων. Καὶ μετ'	οὐ	πολὺν χρόνον ὁ Ομάρτης συναγαγὼν
[13, 35]	καὶ συγγενεῖς ἐποιεῖτο τοὺς γάμους,	οὐ	προειπῶν ὅτῳ μέλλοι διδόναι τὴν
[13, 92]	φησὶ ἐν τῷ περὶ Σιμωνίδου,	οὐ	προσίενται φιλοσοφίαν οὔτε> ῥητορικὴν διὰ
[13, 45]	μίαν ὁ Μοίριχος Μέγ' εἶπεν·	οὐ	πρῴην δύο χρυσοῦς λαβοῦσα παρεγένου
[13, 21]	ταυτὶ καὶ τολμᾶς σὺ λέγειν,	οὐ	ῥοδοδάκτυλος οὖσα» κατὰ τὸν Κρατῖνον,
[13, 61]	τοῦ βήματος ἐπεστόμισεν Υπερείδης εἰπών	Οὐ	σιωπήσῃ, μεικάριον, μεῖζον τῆς μητρὸς
[13, 82]	ἑταίραν Βορρᾶς ὡμίλησεν. Σὺ δ'	οὐ	σοφός, ὃς τὸ Ερωτα ἀλλοτρίαν
[13, 2]	δικαίου καλουμένου (οἱ χρόνοι γὰρ	οὐ	συγχωροῦσιν) ἀλλὰ τοῦ τρίτου ἀπ'
[13, 9]	Καὶ Θεόφιλος δὲ Νεοπτολέμῳ ἔφη	οὐ	σύμφορον νέα στι πρεσβύτῃ γυνή.
[13, 56]	συνέσεως καὶ πολιτικῆς δυνάμεως κτησάμενος,	οὐ	συνετάραξε πᾶσαν τὴν Ἑλλάδα; ἦν
[13, 35]	καὶ φιλοτιμουμένου γῆμαι τὴν ἄνθρωπον,	οὐ	συνετίθετο ὁ Ομάρτης διὰ τὸ
[13, 28]	δ' ὄντα γράμματα τὴν προσαγόρευσιν	οὐ	σφόδρ' εὔσχημον ποιεῖ. ~Περὶ δὲ
[13, 18]	ηὔλει, καὶ ἐν Αθήναις διατηροῦσιν	οὐ	σφόδρα ἀρχαῖον τὸν πρῶτον περικειράμενον
[13, 95]	πατὴρ αὐτῷ κατέλιπεν. Αλλὰ γὰρ	οὐ	τὴν οὐσίαν κέκτηται Ερμαίου τοῦ
[13, 56]	πρώτῳ Ἐρωτικῶν, οὐχ ἕνεκεν Ασπασίας	οὐ	τῆς νεωτέρας ἀλλὰ τῆς Σωκράτει
[13, 2]	Ξανθίππην καὶ τὴν Αριστείδου Μυρτώ,	οὐ	τοῦ δικαίου καλουμένου (οἱ χρόνοι
[13, 20]	Αἱ θεαὶ δὲ τίνας ἀναρπάζουσιν;	οὐ	τοὺς καλλίστους; Οἷς καὶ σύνεισιν·
[13, 89]	πόνηρε, τοῖς ὀφθαλμοῖς γαμεῖς καὶ	οὐ	τῷ νῷ. Καὶ τὴν καταγαγοῦσαν
[13, 16]	τῶν ἡδυσμάτων φησὶν ἐρᾶν πάντας,	οὐ	τῶν κρεῶν οὐδὲ τῶν ἰχθύων·
[13, 3]	τὸ ἔθος ὅτι ἐστὶ βαρβαρικὸν	οὐ	φέρει οὐδε αὐτὴ τὸν Γλαύκης
[13, 35]	Παρίου λίθου εἰκόνα τὸν Αλκιβιάδην.	~Οὐ	χρὴ δὲ θαυμάζειν εἰ ἐξ
[13, 18]	κατ' Αλέξανδρον προῆκται, τῶν προτέρων	οὐ	χρωμένων αὐτῷ. Καὶ γὰρ Τιμόθεος
[13, 26]	Λαίδ' οἶσθα; (Β) Πῶς γὰρ	οὔ;	τὴν ἡμετέρειόν γ' (Α) ν
[13, 72]	μὲν εἶναι ὁμολογῶ, ἐρωτομανὴς δὲ	οὔ.	Τίς δ' ἔστ' ἀνάγκη δυστυχεῖν
[13, 9]	τοῦ Μεγαρικοῦ ποιητοῦ παραινέσαντος αὐτοῖς	οὔ	τοι σύμφορόν ἐστι γυνὴ νέα
[13, 74]	αὐλῶν ἀντίπαλον, φιλοβάρβιτον, ἡδὺν, ἄλυπον.	Οὒ	ποτέ σου φιλότης γηράσεται οὐδὲ
[13, 31]	τὴν ἐντὸς τοῦ Τμώλου χώραν,	οὗ	ἂν ἐπιστραφεῖς τύχῃ, καθορᾶν τὸ
[13, 67]	ὁδὀν καλουμένην. Καὶ γὰρ ἐνταῦθα	οὗ	ἂν φανῇ τὸ πρῶτον ὁ
[13, 80]	ἦν Αριστοκλῆς ὁ κιθαρῳδός, περὶ	οὗ	Αντίγονος ὁ Καρύστιος ἐν τῷ
[13, 44]	δ' ὄντος ἐν ἀποδημίᾳ, ἐξ	οὗ	γεγονὸς ἦν ἄρρεν αὐτῷ παιδίον,
[13, 89]	Ακαδημίᾳ Ερωτα ἱδρύσασθαι πρῶτον, ἐφ'	οὗ	ἐπιγέγραπται Ποικιλομήχαν' Ερως, σοὶ τόνδ'
[13, 33]	πρῶτον ἔγραψεν εἰς αὐτὸν ἐγκώμιον,	οὗ	ἡ ἀρχή τρισολυμπιονίκαν ἐπαινέων οἶκον,
[13, 90]	γυναικῶν ἀγῶνά ποτε διατεθέντα περὶ	οὗ	ἱστορῶν Νικίας ἐν τοῖς Αρκαδικοῖς
[13, 92]	πάντας φιλοσόφους τῆς Αττικῆς, καθ'	οὗ	λόγον ἔγραψε Φίλων ὁ Αριστοτέλους
[13, 80]	αὑτῷ πρὸς Αριστοκλέα τὸν κιθαρῳδόν,	οὗ	σφόδρα ἤρα ὁ βασιλεύς. ~Φιλομεῖραξ
[13, 34]	Αλκιβιάδης δὲ ὁ καλός, ἐφ	οὗ	τις κωμικῶν ἔφη. Αλκιβιάδην τὸν
[13, 8]	οὐ Λιβυκὸν οὐδ' Αἰγαῖον οὐδὲ	οὗ	τῶν τριάκοντ' οὐκ ἀπόλλυται τρία
[13, 48]	γὰρ σύ, φησί, σαυτὸν ἐδωκας	οὗ	ψῆφοι εἰσίν. Διαπηδῶντος δ' αὐτοῦ
[13, 9]	γὰρ πηδαλίῳ πείθεται ὡς ἄκατος,	οὐδ'	ἄγκυραι ἔχουσιν· ἀπορρήξασα δὲ δεσμὰ
[13, 8]	ἐμβαλεῖς γὰρ πραγμάτων, οὐ Λιβυκὸν	οὐδ'	Αἰγαῖον οὐδὲ οὗ τῶν τριάκοντ'
[13, 86]	ὅτι ἡμῶν τινα προσβλέποντες, ἄλλα	οὐδ'	ἀλλήλους. Ως δὲ ὁ πότος
[13, 86]	ἐκεῖνος φιλόσοφος καὶ ἐν ἀρχῇ	οὐδ'	ἄν παρακαθίσαι ἐπιτρέπων τῇ αὐλητρίδι»
[13, 73]	οὐχ ὁρᾷς ὅση θεὸς ἥν	οὐδ'	ἂν εἴποις οὐδὲ μετρήσειας ἂν
[13, 21]	δὲ φαγεῖν ἢ πιεῖν οὐδεὶς	οὐδ'	ἂν οἰκέτης ἐτόλμησεν. Σεμνύνεσθαι γὰρ
[13, 64]	κίνδυνον, ἀνακρινομένην ὑπο τῆς Λοαδίκης	οὐδ'	ἀποκρίσεως αὐτὴν ἀξιῶσαι ἀπαγομένην τε
[13, 21]	τῆς τοῦ γραμματικοῦ τοῦδε, ὃς	οὐδ'	ἐγκαλύπτεται, ἀλλ' ἀναφανδὸν τὰ Εὐβούλου
[13, 51]	θαλλῷ χαίρουσιν αἱ αἶγες, διόπερ	οὐδ'	εἰς ἀκρόπολιν ἄνεισι τὸ ζῷον
[13, 22]	τοῦ βίου ἔνδον κάθητ' ἀπόπληκτος	οὐδ'	ἐξέρχεται. ~Αλεξις δ' ἐν τῷ
[13, 16]	τὸ κρέας οὐδὲ τὸν ἰχθὺν	οὐδ'	ἐπιθυμεῖ τῶν ὠμῶν καὶ τῶν
[13, 94]	ἀποδοκιμάσαντος, Σόλωνος δὲ τοῦ νομοθέτου	οὐδ'	ἐπιτρέποντος ἀνδρὶ τοιαύτης προίστασθαι τέχνης
[13, 6]	ταῦτ' ἀπῆλθεν εὐθὺς ὥσπερ Οἰδίπους>	οὐδ'	ἰδειν δόξας ἐκείνην, σῴζεται δ'
[13, 94]	μαγείραιναν εἶδε πώποτε οὔτε μὴν	οὐδ'	ἰχθυοπώλαιναν. Εκάστῳ γὰρ γένει ἁρμόζοντα
[13, 18]	δὲ νόμου ὄντος μὴ ξύρεσθαι	οὐδ'	ὁ ἐπιληψόμενος οὐδείς ἐστιν διὰ
[13, 81]	ἀπὸ στόματος ἰεῖσα φωνὰν παρθένος,	οὐδ'	ὁ ποιητής, ἔφη ὁ> λέγων
[13, 9]	εἴπἴς μόνον. ~Οὐκ αἰσθάνονται δ'	οὐδ'	οἱ παρ' ἠλικίαν νέας ἀγόμενοι
[13, 71]	δεινὴ μύθων κῆδος ἔχουσ' ἀρετή,	οὐδ'	οἳ δεινὸν ἔρωτος ἀπεστρέψαντο κυδοιμόν
[13, 52]	Τέλεσις ἕτερα μυρία; Θεολύτην δ'	(οὐδ᾽	οἶδεν οὐδεὶς ὅτε τὸ πρῶτον
[13, 51]	εἰς ἀκρόπολιν ἄνεισι τὸ ζῷον	οὐδ'	ὅλως Αθηνᾷ θύεται διὰ τοῦτο,
[13, 71]	πᾶσαν τρυόμενον λαλιήν. Οὐδὲ μὲν	οὐδ'	ὁπόσοι σκληρὸν βίον ἐστήσαντο ἀνθρώπων,
[13, 53]	έταιρείᾳ διαβόητον γενομένην; ἣ δὲ	οὐδ'	ὅτε φιλοσοφεῖν ἤρξατο ἐπαύσατο ἑταιροῦσα,
[13, 54]	έταιρείᾳ διαβόητον γενομένην; ἣ δὲ	οὐδ'	ὅτε φιλοσοφεῖν ἤρξατο ἐπαύσατο ἑταιροῦσα,
[13, 7]	οὐκ εὐδαίμονες, ὧν ταῖς γυναιξὶν	οὐδ'	ὁτιοῦν φωνῆς ἔνι Φιλέταιρος Κορινθιαστῇ·
[13, 20]	οὕτω ἐγὼν οὔπω ἴδον ὀφθαλμοῖσιν	οὐδ'	οὕτω γεραρόν· βασιλῆι δὲ ἀνδρὶ
[13, 91]	δευτέρου ἴσως ἐρεῖς ὄνομα καὶ	οὐδ'	ταῦτ' ἐκ τῶν Στησιχόρου, σχολῇ
[13, 71]	πνεῦμα λαβεῖν βιότου. Οὐ μὴν	οὐδ'	υἱὸς Μήνης ἀγέραστον ἔθηκεν Μουσαῖος
[13, 25]	οὐδὲ εἷς ἀκκισμὸς οὐδὲ λῆρος,	οὐδ'	ὑφήρπασεν· ἀλλ' εὐθὺς ὡς βούλει
[13, 6]	Μὰ Δι' οὐχὶ περιπεπλασμέναι ψιμυθίοις	οὐδ'	ὥσπερ ὑμεῖς συκαμίνῳ τὰς γνάθους
[13, 71]	πάσας δ' ἠνήνατο λέσχας φεύγων	ουδαμενον	ἐξεφόρησε βίωι. ~Εν τούτοις ὁ
[13, 7]	ἐστι πανταχοῦ, ἀλ' οὐχὶ γαμετῆς	οὐδαμοῦ	τῆς Ελλάδος. Αμφις δ' ἐν
[13, 31]	ἐστι πανταχοῦ, ἀλλ' οὐχὶ γαμετῆς	οὐδαμοῦ	τῆς Ελλάδος. Οἶδα δὲ καὶ
[13, 3]	ἄν τις, φησὶν Αριστοτέλης ὅτι	οὐδαμου	τῆς Ιλιάδος Ομηρος ἐποίησε Μενελάῳ
[13, 3]	ὅτι ἐστὶ βαρβαρικὸν οὐ φέρει	οὐδε	αὐτὴ τὸν Γλαύκης γάμον, ἤδη
[13, 14]	σωμάτων ἐρᾷ, τὸν ἄλλον δ'	οὐδὲ	γινώσκει λόγον, τῆς ἡδονῆς ἐστ'
[13, 55]	οὐδὲ τοῦτο» ἐφη. Οὕτως οὖν	οὐδὲ	γυναικὶ συνεῖναι ἄτοπόν ἐστιν ᾖ
[13, 16]	ἄρρενος οὔτε παρθένων τῶν χρυσοφόρων	οὐδὲ	γυναικῶν βαθυκόλπων καλὸν τὸ πρόσωπον,
[13, 25]	Εἷς ὀβολός· εἰσπήδησον· οὐκ ἔστ'	οὐδὲ	εἷς ἀκκισμὸς οὐδὲ λῆρος, οὐδ'
[13, 8]	ἀπόλλυται τρία πλοιάρια γήμας δ'	οὐδε	εἷς σέσωσθ' ὅλως. Εν δὲ
[13, 80]	οὖσαν οὐ μόνον ἀπέσχετο, ἀλλ'	οὐδὲ	ἐκείνας μαθεῖν ἐποίησεν ὅτι εἰσὶν
[13, 65]	τῇ ἡμέρᾳ ἱερεῖα μὴ θύειν,	οὐδὲ	ἐκείνου οὔσης τῆς θυσίας, ἀλλὰ
[13, 6]	ὑψοῦ πρὸς αἴθραν συντεμόντι δ'	οὐδὲ	ἓν ἔσθ' ἑταίρας ὅσα περ
[13, 7]	δ' ἄρχειν ἐχρῆν ἀμελοῦσιν, ἐπιορκοῦσιν,	οὐδὲ	ἓν κακὸν ἔχουσι καὶ κάμνειν
[13, 74]	Οὒ ποτέ σου φιλότης γηράσεται	οὐδὲ	θανεῖται, ἔς τ' ἄν ὕδωρ
[13, 17]	Υπνον φήσας ἐρᾶν τοῦ Ενδυμίωνος	οὐδὲ	καθεύδοντος αὐτοῦ κατακαλύπτει τοὺς ὀφθαλμούς,
[13, 47]	μᾶλλον» εἷπεν ἡ Γνάθαινα, Ὃς	οὐδὲ	καλούμενος ἐρχῃ; Νικὼ δὲ ἡ
[13, 25]	οὐκ ἔστ' οὐδὲ εἷς ἀκκισμὸς	οὐδὲ	λῆρος, οὐδ' ὑφήρπασεν· ἀλλ' εὐθὺς
[13, 71]	ῥήματα καὶ πᾶσαν τρυόμενον λαλιήν.	Οὐδὲ	μὲν οὐδ' ὁπόσοι σκληρὸν βίον
[13, 73]	θεὸς ἥν οὐδ' ἂν εἴποις	οὐδὲ	μετρήσειας ἂν ὅση πέφυκε κἀφ'
[13, 9]	πρεσβύτῃ γυνή. Ωσπερ γὰρ ἄκατος	οὐδὲ	μικρὸν πείθεται ἑνὶ πηδαλίῳ, τὸ
[13, 81]	χεῖρον ἂν ἦν τὸ ζωγράφημα.	Οὐδὲ	ὁ φὰς ῥοδοδάκτυλον· εἰ γάρ
[13, 8]	πραγμάτων, οὐ Λιβυκὸν οὐδ' Αἰγαῖον	οὐδὲ	οὗ τῶν τριάκοντ' οὐκ ἀπόλλυται
[13, 59]	ἐν τοῖς μὴ βλεπομένοις. Διόπερ	οὐδὲ	ῥᾳδίως ἦν αὐτὴν ἰδεῖν γυμνήν·
[13, 67]	ῴκοδομήμενον μνῆμα οἷον οὐχ ἕτερον	οὐδὲ	σύνεγγυς οὐδέν ἐστι τῷ μεγέθει.
[13, 71]	ἀνίας, οἰκί' ἐς Ασπασίης πωλεύμενος	οὐδέ	τι τέκμαρ εὗρε, λόγῳ πολλὰς
[13, 81]	Γελάσας ἐπὶ τῷ Ερετριεῖ Σοφοκλῆς	Οὐδὲ	τόδε σοι ἀρέσκει ἄρα, ῷ
[13, 94]	λόγους οὐκ ἄν ποτε ἐπιχειρῆσαι	οὐδὲ	τολμῆσαι ἅπερ οἱ πονηρότατοι καὶ
[13, 16]	ἡδέως ἔτι προσφέρεται τὸ κρέας	οὐδὲ	τὸν ἰχθὺν οὐδ' ἐπιθυμεῖ τῶν
[13, 3]	γυναικῶν, ἀλλ' εἰς γέρας ἐπεὶ	οὐδὲ	τὸν πολὺν οἶνον εἰς τὸ
[13, 91]	εἰ ὄντως κατεβρώθησαν ὅστις {οὖν}	οὐδέ	τοτ' οἷδας, καίτοι συνεχῶς Φυλάρχου
[13, 55]	ναῦν ἐν ᾗ πολλοὶ πεπλεύκασιν;	οὐδὲ	τοῦτο» ἐφη. Οὕτως οὖν οὐδὲ
[13, 16]	ἐρᾶν πάντας, οὐ τῶν κρεῶν	οὐδὲ	τῶν ἰχθύων· ἀπογενομένων γοῦν τούτων
[13, 91]	παμπόλλους τινὰς κατέλεξεν. Αλλὰ μὴν	οὐδὲ	τῶν Οδυσσέως ἑταίρων ἔχοις ἂν
[13, 30]	Διὰ ταῦθ' ὁ πόρνος οὗτος	οὐδὲ	τῶν πράσων ἑκάστοτ' ἐπεδείπνει μεθ'
[13, 18]	μὴ ξύρεσθαι οὐδ' ὁ ἐπιληψόμενος	οὐδείς	ἐστιν διὰ τὸ πάντας ξύρεσθαι.
[13, 75]	περὶ τὰ ἐρωτικὰ πραγματεία, καὶ	οὐδεὶς	ἡγεῖτο φορτικοὺς τοὺ ἐρωτικούς, ὥστε
[13, 16]	τῶν ἰχθύων· ἀπογενομένων γοῦν τούτων	οὐδεὶς	ἡδέως ἔτι προσφέρεται τὸ κρέας
[13, 52]	μυρία; Θεολύτην δ' (οὐδ᾽ οἶδεν	οὐδεὶς	ὅτε τὸ πρῶτον ἐγένετο. Οὐχὶ
[13, 21]	καπηλείῳ δὲ φαγεῖν ἢ πιεῖν	οὐδεὶς	οὐδ' ἂν οἰκέτης ἐτόλμησεν. Σεμνύνεσθαι
[13, 94]	ἡμέρας. Εἶθ' ἑξῆς φησι· Αὐτίκ'	οὐδεὶς	οὔτε μαγείραιναν εἶδε πώποτε οὔτε
[13, 67]	νῦν οὔτε ἐκεῖνος οὔτ' ἄλλος	οὐδεὶς	τῶν ἐπιστατῶν κεκόσμηκε τὸν τάφον,
[13, 76]	οἰναρέοις θαλέθοισιν ἐμοὶ δ' ἔρος	οὐδεμίαν	κατακητος ὥραν, ἅθ' ὑπὸ στεροπᾶς
[13, 66]	τοῦ δράματος, ἀντέγραψεν Μένανδρος ὡς	οὐδεμιᾶς	οὔσης χρηστῆς. ~Αρπαλος δ' ὁ
[13, 6]	καλεῖν, αἳ λαλοῦσ' ἁπλῶς μὲν	οὐδέν,	ἀλλ' ἐν αἰνιγμοῖς τισιν, ὡς
[13, 14]	τοῦ βίου τὰς ἡδονάς, καταλείπετ'	οὐδὲν	ἄλλο πλὴν τεθνηκέναι. Εγὼ μὲν
[13, 16]	δὲ ἔφη τοὺς ἐραστὰς εἰς	οὐδὲν	ἄλλο τοῦ σώματος τῶν ἐρωμένων
[13, 21]	περιιόντα ἐπαγγέλλεσθαι διδάσκειν εὐτυχίαν, ἐρωτοδιδάσκαλε·	οὐδὲν	ἄρα διαφέρεις Αμάσιος τοῦ Ηλείου,
[13, 93]	εἰς τὸ τοῦ βίου χρήσιμον.	Οὐδὲν	γάρ ἐστι τῶν καλουμένων φιλοσόφων
[13, 24]	ἀσπάζεσθαι καὶ μὴ καταναλίσκειν εἰς	οὐδὲν	δέον τὰ τῶν υἱῶν κέρματα.
[13, 21]	καλῆς σου πολυμαθίας, ὡς κατ'	οὐδὲν	ἐμιμήσω Θεόμανδρον τὸν Κυρηναῖον, ὅν
[13, 70]	τῶν περὶ Ιππίαν τὸν τὺραννον	οὐδὲν	ἐξειποῦσα ἐναπέθανεν ταῖς βασάνοις. Στρατοκλῆς
[13, 67]	οἷον οὐχ ἕτερον οὐδὲ σύνεγγυς	οὐδέν	ἐστι τῷ μεγέθει. Τοῦτο δὲ
[13, 87]	δέ, ὦ ἑταῖροι, λέγω ὅτι	οὐδέν	ἐστιν ὀφθαλμῶν οὕτως εὐφραντικὀν ὡς
[13, 47]	μνᾶν τῇ θυγατρὶ δοὺς αὐτῆς	οὐδὲν	ἐτι ἐφερεν, ἀλλ' έφοίτα μόνον,
[13, 13]	ἢ κηροπλαστήσας Ερωθ' ὑπόπτερον; Ως	οὐδὲν	ᾔδει πλὴν χελιδόνας γράφειν, ἀλλ'
[13, 8]	θνητῶν. Ο μὲν γὰρ πρῶτος	οὐδὲν	ἠδίκει οὔπω γὰρ εἰδὼς οὗτος
[13, 59]	Υπερείδης συναγορεύων τῇ Φρύνῃ, ὡς	οὐδὲν	ἤνυε λέγων ἐπίδοξοί τε ἦσαν
[13, 18]	ἐπικειμένης τῷ ἔχοντι {κουρεῖ} ξυρὸν	οὐδὲν	ἧππον πάντες χρῶνται αὐτῷ. Καὶ
[13, 46]	ἐκ τοῦ θεάτρου συνέβη καὶ	οὐδὲν	ἧττον ἐλθεῖν πρὸς τὴν Γνάθαιναν.
[13, 91]	ἔφη Πουλυμαθημοσύνης, τῆς οὐ κενεώτερον	οὐδέν.	Ιππων ἔφη ὁ ἄθεος. Αλλὰ
[13, 51]	αὐτῇ πολὺν έλλέβορον, ἄλλο δὲ	οὐδέν.	Καὶ Λυκοῦργος ἐν τῷ κατὰ
[13, 83]	ὑπὸ τοῦ πατρὸς κἀκεῖ προαγωγευόμενος	οὐδὲν	λαβὼν ἀπερστάλη. Τῷ Επιλύκου τοῦ
[13, 17]	Τυφλὸς ὁ ἔπαινος καὶ κατ'	οὐδεν	ὅμοιος τῷ Ιβυκείῳ ἐκείνῳ· Εὐρύαλε,
[13, 64]	τῆς Δανάης κατεκρήμνισεν τὴν ἄνθρωπον,	οὐδὲν	τῶν προγεγενημένων φιλανθρώπων ἐπὶ νοῦν
[13, 10]	νυκτὸς ἕτερον λιμέν' ἔχουσ' ἐξευρέθη.	~Οὐδένα	δὲ ὑμῶν ἀγνοεῖν οἴομαι, ἄνδρες
[13, 93]	οὔτε γὰρ συνανθρωπίζετε οὔτε διαγινώσκετε	οὐδένα	τῶν ὁμιλούντων, αἰσθήσει τε πολλῷ
[13, 51]	Αντειαν. Οὐ γὰρ εὑρίσκομεν παρ'	οὐδενὶ	Ἄνθειαν άναγεγραμμένην ἑταίραν, ἀπὸ δὲ
[13, 12]	καὶ ὁμονοίας παρασκευαστικόν, ἄλλου δὲ	οὐδενός.	Διὸ καὶ ἐν τῇ Πολιτείᾳ
[13, 44]	Ὦ τάλαν, μὴ δῆτ' ἄνερ·	οὐδέποτε	γὰρ τοῦτ' ἐστί σοι πεπραγμένου.
[13, 15]	σόφιας Ζήνωνα τὸν Φοίνικα, ὃς	οὐδέποτε	γυναικὶ ἐχρήσατο, παιδικοῖς δ' αἰεί,
[13, 67]	καὶ τῆς τῶν Ελλήνων ἐλευθερίας	οὐδέπω	νῦν οὔτε ἐκεῖνος οὔτ' ἄλλος
[13, 58]	ὁμολογῶν ἐρᾶν τῆς γυναικὸς καὶ	οὐδέπω	τοῦ ἔρωτος ἀπηλλαγμένος τὴν προειρημένην
[13, 93]	δρώντων βίου πάντων περιττότατον ὧν	οὐδέτερον	πρόσεστιν ὑμῖν τοῖς τὸν κυνικὸν
[13, 24]	ἃς δ' οὔτ' ἰδεῖν ἔστ'	οὔθ'	ὁρῶντ' ἰδεῖν σαφῶς, αἰεὶ δὲ
[13, 14]	γ' ἀληθῶς. Οὔτε τοῦτο πείθομαι	οὔθ'	ὡς πένης ἄνθρωπος ἐνοχλῶν πολλάκις
[13, 37]	Τοῦ δὲ Φιλοπάτορος βασιλέως Πτολεμαίου	ούκ	Αγαθόκλεια ἡ ἑταίρα ἐκράτει, ἡ
[13, 70]	Ασίας. Νικαρέτη δἐ ἡ Μεγαρὶς	οὐκ	ἀγεννὴς ἦν ἑταίρα, ἀλλὰ καὶ
[13, 79]	Μηροῖς ὑπαίθων τὴν Διὸς τυραννίδα.	Οὐκ	ἀγνοῶ δὲ ὅτι τὰ περὶ
[13, 60]	φησιν αὐτῆς εἶναι ὄνομα Μνησαρέτην.	Οὐκ	ἀγνοῶ δὲ ὅτι τὸν ἐπιγραφόμενον
[13, 9]	εἴη, κἂν γυναῖκ' εἴπἴς μόνον.	~Οὐκ	αἰσθάνονται δ' οὐδ' οἱ παρ'
[13, 45]	γάρ, ἔφη, τίς εἶ γύναι;	οὐκ>	αἰσχροποιός; Ἣ δὲ γελάσασ' ἀπεκρίθη
[13, 43]	ἀπομνημονεύματα ὁ Μάχων συνήγαγεν, ὧν	οὐκ	ἄκαιρόν ἐστιν κατὰ τὸ ἑξῆς
[13, 18]	τοῦ Καλοῦ καὶ τῆς Ηδονῆς.	Οὐκ	ἀκαίρως δ' ὡς ἐμαυτὸν πείθω,
[13, 72]	Ιππώνακτα. Ταῦθ' ὑμῖν, ὦ ἑταῖροι,	οὐκ	ἀμερίμνως δοκῶ τὸν ἐρωτικὸν τοῦτον
[13, 94]	ἄρχεται δ' οὕτως ὁ ῥήτωρ	Οὐκ	ἄν ποτ' ᾠήθην, ὦ> ἄνδρες
[13, 94]	πολλοὺς καὶ σεμνοὺς λέγοντα λόγους	οὐκ	ἄν ποτε ἐπιχειρῆσαι οὐδὲ τολμῆσαι
[13, 21]	τοὺς ἔρωτας δεινὸν γεγονέναι λέγει.	Οὐκ	ἂν ἁμάρτοι δέ τίς σε
[13, 81]	τουδὶ τοῦ παιδὸς τὰς γνάθους,	οὐκ	ἂν ἔτι καλὸς φαίνοιτο. ὐ
[13, 94]	αἰσχρὰν δίκην δικάσασθαι, νομίζω δ'	οὐκ	ἂν ῥᾳδίως αὐτὸν ἑτέραν ταύτῆς
[13, 48]	ἦν πάνυ ἡ Γνάθαινα καὶ	οὐκ	ἀνάστειος ἀποφθέγξασθαι· ἥτις καὶ νόμον
[13, 3]	γυναῖκες. Παρὰ δὲ τοῖς Ελλησι	οὐκ	ἀνέρχεται ἡ τοῦ Φοίνικος μήτηρ
[13, 80]	τῶν θεατῶν ἐπιφωνησάντων μετὰ κρότου	οὐκ	ἀπειθήσας πάλιν ἀνακλάσας ἐφίλησεν. Καρύστιος
[13, 95]	οἰκοῦντες, παρ' ὧν προδόσεις λαμβάνων	οὐκ	ἀποδίδωσι, δικάζονται αὐτῷ συγκλείσαντες τὰ
[13, 71]	ὑπὸ σκολιοῖο τυπέντα τόξου νυκτερινὰς	οὐκ	ἀποθέσθ' ὀδύνας ἀλλὰ Μακηδονίης πάσας
[13, 8]	Αἰγαῖον οὐδὲ οὗ τῶν τριάκοντ'	οὐκ	ἀπόλλυται τρία πλοιάρια γήμας δ'
[13, 46]	δι' ἀργίαν ψυχῆς φρόνησιν ἐντὸς	οὐκ	ἀργὸν φορεῖ. ~Γναθαίνης δὲ πολλὰς
[13, 56]	Ὁ δὲ καλὸς ἡμῶν Πλάτων	οὐκ	Αρχεάνασσαν τὴν Κολοφωνίαν ἑταίραν ἠγάπα;
[13, 92]	εἰκοστῇ» ὁ Μυρτίλος ἔφη εἶτ'	οὐκ	ἐγὼ δικαίως πάντας ὑμᾶς τοὺς
[13, 44]	φασι τὴν Γναθαίνον· Περιλαμβάνειν γὰρ	οὐκ	ἐδοκίμαζον, τάλαν, ἄνθρωπον ἄχρι τοῦ
[13, 10]	Ὃ δὲ τῶν μὲν ἑαυτοῦ	οὐκ	ἔδωκεν, ὑπονοήσας μὴ γυναικὸς ἕξειν
[13, 2]	καὶ ἔδοξέ τισιν διφυὴς νομισθῆναι,	οὐκ	εἰδότων τῶν πρότερον διὰ τὸ
[13, 17]	σε, σὺ δ' οὐ κλύεις,	οὐκ	εἰδὼς ὅτι τῆς ἐμῆς ψυχῆς
[13, 3]	τοι Αχαιοὶ πρωτίστῳ δίδομεν. Ἀλλ'	οὐκ	εἰκός, φησὶν ὁ Αριστοτέλης, εἰς
[13, 95]	Αλλὰ γάρ, ὦ ἄνδρες δικασταί,	οὐκ	εἰς ἐμὲ μόνον τοιοῦτός ἐστιν,
[13, 22]	ὅστις γε παρὰ ταύτην μὲν	οὐκ	εἰσέρχεται, παρὰ δὲ Σινώπῃ καὶ
[13, 85]	δὲ μὴ τοῦτο πεποιήκοι, τροφὴν	οὐκ	ἐλάμβανεν ἡ ἐλέφας. Καὶ μετὰ
[13, 50]	τὸν Αρπαλον αὐτοῖσι τῶν Αγῆνος	οὐκ	ἐλάπονας σίτου παραπέμψαι καὶ πολίτην
[13, 68]	τὸν Αρπαλον αὐτοῖσι τῶν Αγῆνος	οὐκ	ἐλάσσονας σίτου διαπέμψαι καὶ πολίτην
[13, 6]	ὑπερβολὴν ἀφῖκται τοῦ καταπτύστου γένους	Οὐκ	ἔνεσθ' αὖται δ' ἁπάντων ὑπερέχουσι
[13, 56]	Κρανείῳ. ~Αριστοτέλης δ' ὁ Σταγιρίτης	οὐκ	ἐξ Ἑρπυλλίδος τῆς ἑταίρας ἐπαιδοποίησε
[13, 51]	Μένανδρος δ' ἐν Ψευδηρακλεῖ φησιν·	Οὐκ	ἐπείρα Νάννιον; Αντιφάνης δὲ ἐν
[13, 86]	αὐτῷ, βουλομένης τῆς παιδίσκης παρακαθίσαι	οὐκ	ἐπέτρεψεν, ἀλλὰ σκληρὸν αὑτὸν εἰσῆγεν.
[13, 5]	ἔσχεν. ~Φίλιππος δ' ὁ Μακεδὼν	οὐκ	ἐπήγετο μὲν εἰς τοὺς πολέμους
[13, 79]	Μυρμιδόσιν Σέβας δἐ μηρῶν ἁγνὸν	οὐκ	ἐπῃδέσω, ὦ δυσχάριστε τῶν πυκνῶν
[13, 81]	μέν με> ἔφη, στρατηγεῖν δ'	οὐκ	ἐπιστασθαι. Αρ' οῦν οὐ κατ'
[13, 8]	δεύτερος ἔγημε τὸν γὰρ πρῶτον	οὐκ	ἐρῶ κακῶς. Ὃ μὲν γὰρ
[13, 25]	στ' ἀνεῳγμένη. Εἷς ὀβολός· εἰσπήδησον·	οὐκ	ἔστ' οὐδὲ εἷς ἀκκισμὸς οὐδὲ
[13, 46]	δύναμαι, ὅσον ὄχλον εὐανδροῦσα πόλις	οὐκ	ἔσχεν. Αναγέγραφε γοῦν Αριστοφάνης μὲν
[13, 59]	ἀπέφυγεν Διόπερ ὀργισθεὶς ὁ Εὐθίας	οὐκ	ἔτι εἶπεν ἄλλην δίκην, ὥς
[13, 86]	ἐν ταῖς διαζώστραις γυμναὶ ὠχροῦντο,	οὐκ	ἔτι κατεῖχον αὑτοὺς οἱ ἄνδρες,
[13, 28]	τὸ ἐπὶ συνουσίαις μισθαρνεῖν ἑταιρεῖν,	οὐκ	ἔτι πρὸς τὸ ἔτυμον ἀναφέροντες,
[13, 74]	μόνον τὸ ἁμάρτημα προσόν, ὅτι	οὐκ	ἐτίμα τὴν Αφροδίτην, αἴτιον ἐγένετο
[13, 31]	Φιλέταιρος ἐν Κυνηγίδι τάδε φησίν·	Οὐκ	ἐτὸς Εταίρας ἱερόν ἐστι πανταχοῦ,
[13, 7]	καὶ μαλακὸν τὸ βλέμμ' ἔχει.	Οὐκ	ἐτὸς Εταίρας ἱερόν ἐστι πανταχοῦ,
[13, 81]	ἐν ποιήσει ὅμως μέντοι γε	οὐκ	εὖ εἴρηκε Φρύνιχος πορφυρέας εἰπὼν
[13, 25]	γυμναί, μὴ ξαπατηθῇς· πάνθ' ὅρα.	Οὐκ	εὖ σεαυτοῦ τυγχάνεις ἔχων ἔχεις
[13, 7]	φησίν· εἶτ' εἰσὶν οἱ τέττιγες	οὐκ	εὐδαίμονες, ὧν ταῖς γυναιξὶν οὐδ'
[13, 58]	ὁ Θηβαῖος σεμνότερον μὲν τούτων,	οὐκ	εὐσχημόνως δὲ περὶ τὰς ὁμιλίας
[13, 35]	καὶ κελεύοντος τοῦ πατρὸς λαλεῖν	οὐκ	ἔφασαν εἰδέναι ὅπου πεπόρευεται. Μνημονεύεται
[13, 86]	τινὶ θᾶττον προσθέντι ἠμφισβήτει καὶ	οὐκ	ἔφη αὐτὸν πεπρακέναι καὶ τέλος
[13, 52]	δὲ Ναίδος σιωπῶ· γομφίους γὰρ	οὐκ	ἔχει. Θεόφιλος Φιλαύλῳ· τοῦ μή
[13, 23]	ἐξέρχεται· τοῦτο τοῦ μήκους ἀφεῖλεν.	Οὐκ	ἔχει τις ἰσχία· ὑπενέδυσ' ἐρραμέν'
[13, 7]	ἀδικοῦσαι καὶ προσεγκαλοῦσ' ἔτι ὧν	οὐκ	ἐχρῆν ἄρχουσιν, ὧν δ' ἄρχειν
[13, 59]	χιτώνιον ἠμπείχετο καὶ τοῖς δημοσίοις	οὐκ	ἐχρῆτο βαλανείοις. Τῇ δὲ τῶν
[13, 46]	ἣ δὲ τί γάρ, εἶπεν,	οὐκ	ἠρμένος ἥκεις; Σφόδρα δ' ἧν
[13, 13]	μὰ τὴν Αθηνᾶν καὶ θεούς,	οὐκ	οἶδ' ὅ τι ἐστίν, ἀλλ'
[13, 92]	ὡς διαφθείροντας τοὺς νέους, ἐπεὶ	οὐκ	οἶδ' ὅπως κατεδέξαντο. Εμφανίζει δ'
[13, 24]	καὶ διδάξαντος σκύτη βλέπειν. Ἢ	οὐκ	οἶδας κατὰ τὴν Εὐβούλον Παννυχίδα
[13, 74]	ἐστιν ἢ καλῶν ἄπειρος ὢν	οὐκ	οἶδε τὸν μέγιστον ἀνθρώποις θεόν.
[13, 27]	Παῦσαι γέρων ὢν τοὺς τρόπους.	Οὐκ	οἶσθ' ὅτι οὔκ ἐστιν ἥδιστον
[13, 21]	μετὰ ἑταιρῶν, μαστροπευούσας περὶ σαυτὸν	οὐκ	ὀλίγας ἔχων καὶ περιφέρων αἰεὶ
[13, 72]	τὸν ἐρωτικὸν τοῦτον πεποιῆσθαι κατάλογον,	οὐκ	ὢν οὕτως ἐρωτομανὴ ὡς διαβάλλων
[13, 6]	~Αἱ δὲ γαμεταὶ ἡμῶν γυναῖκες	οὔκ	εἰσιν τοιαῦται οἵας Εὔβουλός φησι
[13, 72]	τερπνῶς πρέσβυς ἀγαυός. Οτι δὲ	οὔκ	ἐστι Σαπφοῦς τοῦτο τὸ ᾆσμα
[13, 27]	τοὺς τρόπους. Οὐκ οἶσθ' ὅτι	οὔκ	ἐστιν ἥδιστον ἀποθανεῖν βινοῦνθ' ἅμα,
[13, 59]	διδοὺς ἐμέ. Φίλτρα δὲ βάλλω	οὐκέτ'	ὀιστεύων, ἀλλ' ἀτενιζόμενος. Εκλογὴν δὲ
[13, 44]	εὐφυής, καταλελυκυίας τῆς Γναθαινίου σχεδὸν	οὐκέτι	θ' ἑταιρεῖν ὑπομενούσης διὰ τό
[13, 57]	μήτηρ φαρμάκοις ἀπέκτεινεν. ~Καὶ ὁ	Οὐλπιανόύς,	ὥσπερ ἕρμαιόν τι, ἔτι λαλοῦντος
[13, 3]	εἰκότως ἔρρωντο τῷ γήρᾳ. Εοικεν	οῦν	ὁ Σπαρτιάτης αἰδεῖσθαι γαμετὴν οὖσαν
[13, 81]	στρατηγεῖν δ' οὐκ ἐπιστασθαι. Αρ'	οῦν	οὐ κατ' ὀρθόν μοι πέπτωκεν
[13, 35]	πάθος συμπεσεῖν πρὸς αὐτὴν. Διετέλουν	οὖν	ἀλλήλων ἐπιτυμοῦντες διὰ τὴν κατὰ
[13, 95]	ἀνάβητε τούτων μάρτυρες. Ο μὲν	οὖν	βίος τοῦ σοφιστοῦ τοιοῦτος» Ο
[13, 62]	γενέσθαι Φιλωνίδου γράφων ὧδε Ἔστιν	οὖν	γυνὴ ἑταίρα Ναὶς ὄνομα, ἧς
[13, 46]	διδάσκοντα, ἐμέ τε ὡσαύτως. Μηθὲν	οὖν	διαφέρειν ἐπιτριβουμένοις καὶ κακῶς πάσχουσιν
[13, 45]	λέγει· Εἰς τὴν λεκάνην μὲν	οὖν·	δοκεῖς γάρ μοι πολύν, Ιππη,
[13, 78]	τὸ δεινόν. Διὰ τοὺς τοιούτους	οὖν	ἔρωτας οἱ τύραννοι (πολέμιοι γὰρ
[13, 13]	βαρὺς δὲ κομιδῇ. Πῶς ἂν	οὖν	ἔχοι πτερὰ τοιοῦτο πρᾶγμα; Λῆρος,
[13, 85]	βλέποι τὸ παιδίον ἤσχαλλεν. Οτ'	οὖν	ἡ τροφὸς ἐμπλήσειεν αὐτὸ {τοῦ}
[13, 20]	θεῇς εἰς ὦπα ἔοικεν. Εκπέπληκται	οὖν	καὶ αὐτὸς ὁ Πρίαμος ἐπὶ
[13, 35]	ποιούμεθα τοὺς σοὺς γάμους. Περιβλέψασα	οὖν	καὶ θεωρήσασα πάντας λαβοῦσα χρυσῆν
[13, 84]	τοῦ θεοῦ στέφανον ἀνῃρημένη. ~Ορᾶτε	οὖν	καὶ ὑμεῖς, ὦ φιλόσοφοι, οἱ
[13, 14]	ἄλλο πλὴν τεθνηκέναι. Εγὼ μὲν	οὖν	καὐτὸς κιθαριστρίας ἐρῶν, παιδὸς κόρης,
[13, 95]	τοῦ σοφιστοῦ τοιοῦτος» Ο μὲν	οὖν	Λυσίας, ὦ Κύνουλκε, οὕτως. Εγὼ
[13, 73]	ἔπη συνθείς, ἀνήρ εὐπαίδευτος. ~Υπολαμβάνων	οὖν	μέγαν εἶναι δαίμονα καὶ δυνατώτατον
[13, 29]	ἁπλῆ τις; Β. ἀστεία μὲν	οὖν,	νὴ τὀν Δία. ~Ο δὲ
[13, 53]	φησὶν Γραμμοδιδασκαλίδην, ἀναγωγότατον ζωόντων. Οὗτος	οὖν	ὁ Ἐπίκουρος οὐ Λεόντιον εἷχεν
[13, 54]	φησὶν Γραμμοδιδασκαλίδην, ἀναγωγότατον ζωόντων. Οὗτος	οὖν	ὁ Ἐπίκουρος οὐ Λεόντιον εἷχεν
[13, 10]	καὶ ἀνῄρητο ὑπὸ Αμάσιδος. Ησθεὶς	οὖν	ὁ Καμβύσης τῇ Νειτήτιδι καὶ
[13, 55]	ἐν κλεινοῖς Θετταλικοῖς πεδίοις. Αὐτοσχεδιάζουσιν	οὖν	οἱ λέγοντες αὐτὴν ἐν Κορίνθῳ
[13, 47]	νεανίσκε, τὸ σωμάτιον διάκεισαι. Τί	οὖν	οἶει, εἰ μὴ ἐδευτεροποίτουν; Τῷ
[13, 26]	εἶναι νομίζεται τέρας. Καὶ Λαὶς	οὖν>	ὀρθῶς νομίζοιτ' ἂν τέρας. Αὕτη
[13, 57]	πεῦσιν, Φοῖνιξ ἄττα γεραιέ. Μάθε	οὖν	ὅτι ἀρσενικῶς εἴρηκε τὸν τίγριν
[13, 55]	πεπλεύκασιν; οὐδὲ τοῦτο» ἐφη. Οὕτως	οὖν	οὐδὲ γυναικὶ συνεῖναι ἄτοπόν ἐστιν
[13, 91]	καὶ εἰ ὄντως κατεβρώθησαν ὅστις	{οὖν}	οὐδέ τοτ' οἷδας, καίτοι συνεχῶς
[13, 19]	μαλακωτέραν ἠμφιεσμένους ἐσθῆτα. Οὐ δεῖ	οὖν	οὕτως ἐσταλμένους περὶ ἀργύριον ἐπτοῆσθαι
[13, 74]	πᾶσίν ἐστιν διὰ στόματος. Λέγει	οὖν	περὶ αὐτοῦ καὶ ὁ κράτιστος
[13, 74]	ἐβοήθησεν αὐτῷ. Κατὰ τὸν αὐτὸν	οὖν	ποιητήν. Οστις δ' Ερωτα μὴ
[13, 92]	ἔργοις ὄντας ἀνοήτους ὁρῶ. Εἰκότως	οὖν	πολλαὶ τῶν πόλεων καὶ μάλιστα
[13, 46]	τοῖς Απομνημονεύμασιν ἱστορεῖ. Εν ἀγῶνι	οὖν	ποτε αὐτὸν ἀσχημονήσαντα σφόδρα ἀρθῆναι
[13, 66]	ἔχων ἐρωμένην τὴν Σαμίαν. Λόγους	οὖν	προσενέγκαντος τοῦ νεανίσκου πρὸς αὐτὴν
[13, 87]	τῆς Δαρείου ἐγκρατὴς γενέσθαι. Καταριθμησάμενος	οὖν	τὰ αἰχμάλωτα γράφει καὶ ταῦτα
[13, 61]	ἠράσθη Θεωρίδος τῆς ἑταίρας. Ικετεύων	οὖν	τὴν Αφροδίτην φησίν· Κλῦθί μευ
[13, 82]	τοῦ Σοφοκλέους χλανίδα περιεβάλοντο. Μετ'	οὖν	τὴν ὁμιλίαν ὁ παῖς ἁρπάσας
[13, 35]	μέλλοι διδόναι τὴν θυγατέρα. Ακμαζούσης	οὖν	τῆς μέθης εἰσκαλέσας τὴν Οδάτιν
[13, 2]	πλῆθος τὸν πατέρα. Εκ τούτων	οὖν	τις ὁρμώμενος μέμψαιτ' ἂν τοὺς
[13, 1]	ἐν τοῖς περὶ Κωμῳδιας. Ημεις	οὖν	τὸν περὶ ἐρωτικῶν λόγον ἐνταῦθα
[13, 46]	ἐλθεῖν πρὸς τὴν Γνάθαιναν. Κελεύοντος	οὖν	τοῦ Διφίλου ὑπονίψαι τοὺς πόδας
[13, 35]	Ζαριάδρης δὲ ἦν καλός. Πέμποντος	οὖν	τοῦ Ζαριάδρου πρὸς τὸν Ομάστην
[13, 48]	ἐμισθώσαντο, στρατιώτης καὶ μαστιγίας· ἀναγωγότέρον	οὖν	τοῦ στρατιώτου λάκκον αὐτὴν εἰπόντος
[13, 33]	αὐτῇ καὶ τὰς ἑταίρας. ~Υπάρχοντος	οὖν	τοῦ τοιούτου νομίμου περὶ τὴν
[13, 45]	συμπίνειν αἰεὶ αὐτῷ. Λέγει δ'	οὖν	ὑστεροῦσα παρὰ πολύ. Πτολεμαῖε, διψῶ,
[13, 47]	ὅτι παραγέγονεν ἀφ' Ελλησπόντου Πῶς	οὖν,	φησίν, εἰς τὴν πρώτην πόλιν
[13, 55]	κοινῇ συνοικεῖς πόρνῃ. Ἢ κύνιζε	οὖν,	ὡς έγώ, ἢ πέπαυσο» καὶ
[13, 26]	πᾶσιν ἐκ τριῶν λαικαστριῶν. ~Τῶν	οὗν	μεγαλομίσθων ἑταιρῶν ἀποτρέπω σε, γραμματικώτατε,
[13, 41]	ἅπαντές εἰσ' ἐπηνορθωμένοι. Τὸ μὲν	οὗν	ὑπάρχον εὐθέως ἐκ παιδἰου αὐτῇ
[13, 69]	ῴδῆς αἱ λευκαὶ φθεγγόμεναι σελίδες	οὔνομα	σὸν μακαριστόν, ὃ Ναύκρατις ὦδε
[13, 68]	κάλαμος πέφυχ' ὅδε φέτωμ' ἄορνον.	Οὑξ	ἀριστερᾶς δ' ὅδε πόρνης ὁ
[13, 68]	Γλυκέρας ἐν Ροσσῷ τῆς Συρίας,	οὗπερ	καὶ σὲ καὶ αὑτὸν ἀνατιθέναι
[13, 43]	Κύβδ' ἔφη, τριωβόλου. Τίς δ'	οὑπιτρέψων	ἐστί σοι, φησίν, τάλαν, ὄντα
[13, 8]	μὲν γὰρ πρῶτος οὐδὲν ἠδίκει	οὔπω	γὰρ εἰδὼς οὗτος οἷον ἦν
[13, 20]	ἐκφωνῶν· Καλὸν δ' οὕτω ἐγὼν	οὔπω	ἴδον ὀφθαλμοῖσιν οὐδ' οὕτω γεραρόν·
[13, 22]	ἡνίκ' ἔτι τὴν κάππαριν συνέλεγεν	οὔπω	τ' εἶχεν ὅσαπερ νῦν ἔχει,
[13, 33]	δάκρη θυμιᾶτε, πολλάκι ματέρ' Ερώτων	οὐράνιαι	πτάμεναι νοήμα ποττὰν Αφροδίταν· ὑμῖν
[13, 14]	ἵνα μὴ πέτηται πρὸς τὸν	οὐρανὸν	πάλιν, δεῦρ' αὐτὸν ἐφυγάδευσαν ὡς
[13, 73]	ἔχῃ. Ερᾷ δ' ὁ σεμνὸς	οὐρανὸς	πληρούμενος ὄμβρου πεσεῖν εἰς γαῖαν
[13, 73]	Αφροδίτην λέγουσαν Ερᾷ μὲν ἁγνὸς	οὐρανὸς	τρῶσαι χθόνα, ἔρως δὲ γαῖαν
[13, 73]	τυχεῖν ὄμβρος δ' ἀπ εὐναέντος	οὐρανοῦ	πεσὼν ἔκυσε γαῖαν Ἣ δὲ
[13, 92]	τοὺς φιλοσόφους μισῶ μισοφιλολόγους ὄντας	Οὕς	οὐ μόνον Λυσίμαχος ὁ βασιλεὺς
[13, 71]	ἐστήσαντο ἀνθρώπων, σκολιὴν μαιόμενοι σοφίην,	οὓς	αὐτὴ περὶ πικρὰ λόγοις ἐσφίγξαντο
[13, 14]	φησι τοὺς ἐρῶντας ζῆν μόνους,	οὓς>	δεῖ γε πρῶτον μὲν στρατευτικωτάτους
[13, 27]	γάρ μοι ἐκείνων εἷς εἶναι	οὓς	ἐδίδαξαν ἀριστερὰ γράμματα Μοῦσαι, ὥς
[13, 35]	Αλέξανδρόν φησι ὀνείρατι θεασαμένους τινὰς	οὓς	μὴ πρότερον εἶδον ἐρασθῆναι αὐτῶν·
[13, 92]	καὶ τοὺς ἀκαίρους ἐλέγχους δι'	οὓς	Σωκράτης μὲν ἀπέθανεν ὁ πρὸς
[13, 23]	οὔσας ἔτι. Τυγχάνει μικρά τις	οὔσα·	φελλὸς ἐν ταῖς βαυκίσιν ἐγκεκάττυται.
[13, 41]	τε κεχορηγημένη πάνυ τ' εὐπρόσωπος	οὖσα	καὶ καταπλητικὴ πολλοὺς ἐραστὰς καὶ
[13, 62]	ἐπαύσατο πορνευομένη {καὶ} ἔτι νέα	οὖσα	καὶ Σκιώνη καὶ Ιππάφεσις καὶ
[13, 51]	τοι ἐπαύσατο πορνευομένη ἐτι νέα	οὖσα	καὶ Σκιώνη καὶ Ἱππάφεσις καὶ
[13, 89]	ἥτις καὶ τεσσαρεσκαίδεκα ἀνδράσιν ἐγαμήθη,	οὖσα	καὶ τὸ εἶδος πάνυ καλὴ
[13, 21]	τολμᾶς σὺ λέγειν, οὐ ῥοδοδάκτυλος	οὖσα»	κατὰ τὸν Κρατῖνον, ἀλλὰ βολίτινον
[13, 64]	αὐτῆς τὰ πάντα, Λεοντίου δ'	οὖσα	τῆς μετ' Επικούρου τοῦ φυσικοῦ
[13, 50]	ἐκαλοῦντο, ὅτι λευκαὶ καὶ λεπταὶ	οὖσαι	τοὺς ὀφθαλμοὺς μεγάλους εἶχον. Αντιφάνης
[13, 67]	πολλὰ εἰς αὐτὴν κατανάλωσεν ἑταίραν	οὖσαν	καὶ ἀποθανούσῃ πολυτάλαντον μνημεῖον κατεσκεύασεν
[13, 80]	καὶ τὴν γυναῖκα κάλλει διαπρεπεστάτην	οὖσαν	οὐ μόνον ἀπέσχετο, ἀλλ' οὐδὲ
[13, 45]	ἐρώμενος τὴν Αἶγα Νικὼ πρεσβυτέραν	οὖσαν	ποτὲ νέος ὢν ἔτ' αὐτὸς
[13, 89]	τῶν Ιστοριῶν ὅτι παρ' Ολυμπιάδι	οὖσαν	τῇ Αλεξάνδρου μητρὶ ᾔτει πρὸς
[13, 3]	οῦν ὁ Σπαρτιάτης αἰδεῖσθαι γαμετὴν	οὖσαν	τὴν Ελένην, ὑπερ ἧς καὶ
[13, 37]	τὸν ἀδελφὸν ἐπιστρατεύσας οὐχὶ ἑταίραν	οὖσαν	τὴν Φωκαίδα τὴν σοφωτάτην καὶ>
[13, 89]	πολεμαρχήσαντος θυγατέρα ἔλαβεν Ιππίᾳ περικαλλεστάτην	οὖσαν	τῷ μετ' αὐτὸν τυραννεύσαντι. Συνέβη
[13, 23]	μήτε τὰς ὄψεις ὁμοίας διατελεῖν	οὔσας	ἔτι. Τυγχάνει μικρά τις οὔσα·
[13, 75]	οὐ μετρίως ἐρασθείς, ποιητρίας μὲν	οὔσης,	δυναμένης δὲ καὶ διὰ τὴν
[13, 86]	συμπίνων ἡμῖν εἰσελθούσης αὐλητρίδος καὶ	οὔσης	εὐρυχωρίας παρ' αὐτῷ, βουλομένης τῆς
[13, 66]	ἡ Μιλησία Πλαγγών ἧς περικαλλεστάτης	οὔσης	ἠράσθη τις Κολοφώνιος νεανίσκος, Βακχίδα
[13, 68]	μέμνηται, τῆς δὲ Γλυκέρας ὡς	οὔσης	παρ' αὐτῷ καὶ τοῖς Αθηναίοις
[13, 44]	Αργος δωρεὰν θέλοντ' ἔχειν. Πανηγύρεως	οὔσης	ποθ' ἡ Γναθαίνιον εἰς Πειραιᾶ
[13, 42]	τ' ἔφη αὐτὸν γεγονέναι προσβολῆς	οὔσης	ποτέ. Ο δ' στρατιώτης ὑπό
[13, 65]	ἱερεῖα μὴ θύειν, οὐδὲ ἐκείνου	οὔσης	τῆς θυσίας, ἀλλὰ τῆς ἱερείας.
[13, 66]	δράματος, ἀντέγραψεν Μένανδρος ὡς οὐδεμιᾶς	οὔσης	χρηστῆς. ~Αρπαλος δ' ὁ Μακεδὼν
[13, 95]	κατέλιπεν. Αλλὰ γὰρ οὐ τὴν	οὐσίαν	κέκτηται Ερμαίου τοῦ μυροπώλου, τὴν
[13, 56]	ὑπὲρ τοῦ βίου καὶ τῆς	οὐσίας	ἐκινδύνευε. Καὶ Κίμωνος δ' Ἐλπινίκῃ
[13, 24]	πράττουσιν οἱ νεώτεροι. Οπου γὰρ	οὐσῶν	μειράκων μάλ' εὐπρεπῶν ἐπὶ τοῖσι
[13, 2]	ἑνὶ ἔζευξεν, ἀνέδην τὸ πρότερον	οὐσῶν	τῶν συνόδων καὶ κοινογαμίων ὄντων.
[13, 13]	πάλιν οὔτε θέος οὔτ' ἄνθρωπος,	οὔτ'	ἀβέλτερος οὔτ' αὖθις ἔμφρων, ἀλλὰ
[13, 67]	ἐλευθερίας οὐδέπω νῦν οὔτε ἐκεῖνος	οὔτ'	ἄλλος οὐδεὶς τῶν ἐπιστατῶν κεκόσμηκε
[13, 13]	οὔτ' ἄρσην, πάλιν οὔτε θέος	οὔτ'	ἄνθρωπος, οὔτ' ἀβέλτερος οὔτ' αὖθις
[13, 13]	εἰκόνας. Εστὶν γὰρ οὔτε θῆλυς	οὔτ'	ἄρσην, πάλιν οὔτε θέος οὔτ'
[13, 13]	θέος οὔτ' ἄνθρωπος, οὔτ' ἀβέλτερος	οὔτ'	αὖθις ἔμφρων, ἀλλὰ συνενηνεγμένος πανταχόθεν
[13, 24]	ἑσπέραν, πάντας τρόπους· ἃς δ'	οὔτ'	ἰδεῖν ἔστ' οὔθ' ὁρῶντ' ἰδεῖν
[13, 85]	τοῦ θηρίου πρὸς τὸ παιδίον	οὔτε	γὰρ ἀπ' αὐτοῦ χωριζόμενον τὸ
[13, 93]	τοῖς τὸν κυνικὸν βίον μιμουμένοις	οὔτε	γὰρ συνανθρωπίζετε οὔτε διαγινώσκετε οὐδένα
[13, 93]	βίον μιμουμένοις οὔτε γὰρ συνανθρωπίζετε	οὔτε	διαγινώσκετε οὐδένα τῶν ὁμιλούντων, αἰσθήσει
[13, 67]	τῶν Ελλήνων ἐλευθερίας οὐδέπω νῦν	οὔτε	ἐκεῖνος οὔτ' ἄλλος οὐδεὶς τῶν
[13, 74]	αἴτιον ἐγένετο τοῦ ὀλέθρου· καὶ	οὔτε	ἡ Αρτεμις ἡ περισσῶς ἀγαπήσασα
[13, 13]	οὔτε θῆλυς οὔτ' ἄρσην, πάλιν	οὔτε	θέος οὔτ' ἄνθρωπος, οὔτ' ἀβέλτερος
[13, 13]	τούτου ποιοῦσιν εἰκόνας. Εστὶν γὰρ	οὔτε	θῆλυς οὔτ' ἄρσην, πάλιν οὔτε
[13, 13]	τῶν τοῦ θεοῦ. Εστὶν γὰρ	οὔτε	κοῦφος οὔτε ῥᾀδιος ἀπαλλαγῆναι τῷ
[13, 94]	Εἶθ' ἑξῆς φησι· Αὐτίκ' οὐδεὶς	οὔτε	μαγείραιναν εἶδε πώποτε οὔτε μὴν
[13, 94]	οὐδεὶς οὔτε μαγείραιναν εἶδε πώποτε	οὔτε	μὴν οὐδ' ἰχθυοπώλαιναν. Εκάστῳ γὰρ
[13, 16]	τῶν Ερωτικῶν, Λυκοφρονίδην εἰρηκέναι φησίν·	Οὔτε	παιδὸς ἄρρενος οὔτε παρθένων τῶν
[13, 16]	εἰρηκέναι φησίν· Οὔτε παιδὸς ἄρρενος	οὔτε	παρθένων τῶν χρυσοφόρων οὐδὲ γυναικῶν
[13, 13]	θεοῦ. Εστὶν γὰρ οὔτε κοῦφος	οὔτε	ῥᾀδιος ἀπαλλαγῆναι τῷ φέροντι τὴν
[13, 81]	Τὰ μέντοι πολιτικὰ οὔτε σοφὸς	οὔτε	ῥεκτήριος ἦν, ἀλλ' ὡς ἄν
[13, 92]	περὶ Σιμωνίδου, οὐ προσίενται φιλοσοφίαν	οὔτε>	ῥητορικὴν διὰ τὰς ἐν τοῖς
[13, 81]	{ἢ πράσσοι} Τὰ μέντοι πολιτικὰ	οὔτε	σοφὸς οὔτε ῥεκτήριος ἦν, ἀλλ'
[13, 95]	ποιησάμενος, ὡς δανεισάμενος οὔτε τόκους	οὔτε	τἀρχαῖον ἀπεδίδου καὶ ὅτι ὑπερήμερος
[13, 95]	καταδρομὴν αὐτοῦ ποιησάμενος, ὡς δανεισάμενος	οὔτε	τόκους οὔτε τἀρχαῖον ἀπεδίδου καὶ
[13, 14]	ὄψιν παρείς; ἄφρων γ' ἀληθῶς.	Οὔτε	τοῦτο πείθομαι οὔθ' ὡς πένης
[13, 74]	ἡ Αρτεμις ἡ περισσῶς ἀγαπήσασα	οὔτε	τῶν ἄλλων θεῶν τις ἢ
[13, 91]	ταῖς Κείων πόλεσιν οὒτε ἑταίρας	οὒτε	αὐλητρίδας ἰδεῖν ἔστι. ~Καὶ ὁ
[13, 91]	ὅτι ἐν ταῖς Κείων πόλεσιν	οὒτε	ἑταίρας οὒτε αὐλητρίδας ἰδεῖν ἔστι.
[13, 26]	ταὐτά μοι δοκεῖ τοῖς ἀετοῖς·	οὗτοι	γὰρ ὅταν ὦσιν νέοι ἐκ
[13, 3]	και Φοῖνιξ. Οὐ γὰρ ἦσαν	οὗτοι	ἐκλελυμένοι τοῖς σώμασι ἐν τοῖς
[13, 49]	τύπους τῶν πληγῶν ἰδοῦσα Πόθεν	οὗτοι,	τάλαν; εἶπε. Καὶ ὃς Παιδὸς
[13, 78]	Ποντικὸς ἐν τῳ περὶ Ερωτικῶν.	Οὗτοι	φανέντες ἐπιβουλεύοντες Φαλάριδι καὶ βασανιζόμενοι
[13, 71]	πρώτης παιδὸς ἀνερχόμενος. Αὐτὸς δ'	οὗτος	ἀοιδός, ὃν ἐκ Διὸς αἶσα
[13, 91]	Αγία τοῦ Αργείου Ιλίου Πέρσιδος	οὗτος	γὰρ παμπόλλους τινὰς κατέλεξεν. Αλλὰ
[13, 84]	ἀπέστησαν, καθάπερ Κλείσοφος ὁ Σηλυμβριανός.	Οὗτος	γὰρ τοῦ ἐν Σάμῳ Παρίου
[13, 94]	αὐτὸν ἑτέραν ταύτῆς συκοφαντωδεστέραν ἐξευρεῖν.	Οὗτος	γάρ, ὦ ἄνδρες δικασταί, ὀφείλων
[13, 10]	Φωκέως τινός. Δεκαετὴς δὲ καὶ	οὗτος	γενόμενος τῷ δεκάτῳ ἔτει Φιλίππου
[13, 29]	ὥσπερ παρθένος Μιλησία. Αντιφάνης Υδρίᾳ·	Οὗτος	δ' ὃν λέγω ἐν γειτόνων
[13, 72]	ἔφη ὁ Αλεξανδρεὺς ἐν Αμφιτρύωνι.	Οὗτος	δέ ἐστιν Αἰσχύλος ὁ καὶ
[13, 88]	~Επικατάφορος δὲ ὢν ὁ ποιητὴς	οὗτος	ἐπὶ τὰ ἄνθη καὶ ἐν
[13, 50]	γεγονέναι. (Β) Γλυκέρας ὁ σῖτος	οὗτος	ἦν· ἐσται δ' ἴσως αὐτοῖσιν
[13, 68]	γεγονέναι. (Α) Γλυκέρας ὁ σῖτος	οὗτος	ἦν· ἔσται δ' ἴσως αὐτοῖσιν
[13, 90]	καὶ μέχρι νῦν ὁ ἀγὼν	οὗτος,	καὶ αἱ ἀγωνιζόμεναι γυναῖκες χρυσοφόροι
[13, 56]	πᾶσαν τὴν Ἑλλάδα; ἦν δ'	οὗτος	ὁ> ἀνὴρ πρὸς ἀφροδίσια πάνυ
[13, 11]	ἀρετῆς πλεῖστον ὑπάρχειν, καὶ προσομιλεῖν	οὗτος	ὁ δαίμων πάντων ἥδιστος ἔφυ
[13, 36]	ἦν αὐτῷ ὄνομα) ἦν ξένος.	Οὗτος	ὁ Νάνος ἐπιτελῶν γάμους τῆς
[13, 83]	στέφανον {χρυσοῦν} δάφνης, Εφεσίων ἀνάθημα.	Οὗτος	ὁ παῖς πρὸς Φίλιππον ἀχθεὶς
[13, 8]	οὐδὲν ἠδίκει οὔπω γὰρ εἰδὼς	οὗτος	οἷον ἦν κακὸν ἐλάμβανεν γυναῖχ'
[13, 53]	φωνὰς προιέμενος· Μακαρίζω σε, ὦ	οὗτος,	ὅτι καθαρὸς πάσης παιδείας ἐπὶ
[13, 54]	φωνὰς προιέμενος· Μακαρίζω σε, ὦ	οὗτος,	ὅτι καθαρὸς πάσης παιδείας ἐπὶ
[13, 14]	διαταράττων χαλεπώτατος διόπερ ὁ ποιητὴς	οὗτος	οὐ κακῶς αὐτοῦ τὰς δυνάμεις
[13, 30]	παράγει· Διὰ ταῦθ' ὁ πόρνος	οὗτος	οὐδὲ τῶν πράσων ἑκάστοτ' ἐπεδείπνει
[13, 54]	Τίμων φησὶν Γραμμοδιδασκαλίδην, ἀναγωγότατον ζωόντων.	Οὗτος	οὖν ὁ Ἐπίκουρος οὐ Λεόντιον
[13, 53]	Τίμων φησὶν Γραμμοδιδασκαλίδην, ἀναγωγότατον ζωόντων.	Οὗτος	οὖν ὁ Ἐπίκουρος οὐ Λεόντιον
[13, 80]	γὰρ ἦν ἐρωτικὸς ὁ βασιλεὺς	οὗτος,	οὕτως καὶ πρὸς τὸ καθῆκον
[13, 35]	πεπόρευεται. Μνημονεύεται δὲ ὁ ἔρως	οὗτος	παρὰ τοῖς τὴν Ασίαν οἰκοῦσι
[13, 20]	ἐγὼν οὔπω ἴδον ὀφθαλμοῖσιν οὐδ'	οὕτω	γεραρόν· βασιλῆι δὲ ἀνδρὶ ἔοικεν.
[13, 39]	περὶ τῆς Λαμίας ὁ Μάχων	οὕτω	γράφει· Δημήτριός ποθ' ὁ βασιλεὺς
[13, 21]	Φάνιον, Αλέξιδος Ορώπα, Εὐβούλου Κλεψύδρα.	Οὕτω	δ' ἐκλήθη αὕτη ἡ ἑταίρα,
[13, 75]	παλαιὸν ἐκαλεῖτο παίδεια καὶ παιδικά.	Οὕτω	δ' ἐναγώνιος ἦν ἡ περὶ
[13, 26]	δὲ καὶ γέροντα καὶ νέον·	οὕτω	δὲ τιθασὸς γέγονεν ὥστε, ὦ
[13, 95]	ἔτη γεγονυῖαν ἧς ἐρᾶν προσποιησάμενος	οὕτω	διέθηκεν ὥστε τὸν μὲν ἄνδρα
[13, 20]	Αγαμέμνονα τοιαῦτα ἐκφωνῶν· Καλὸν δ'	οὕτω	ἐγὼν οὔπω ἴδον ὀφθαλμοῖσιν οὐδ'
[13, 67]	Βαβυλωνίῳ Βασίλισσ' ἔσῃ Βανυλῶνος, ἂν	οὕτω	τύχῃ τὴν Πυθιονίκην οἶσθα καὶ
[13, 95]	ἐκφορὰν αὐτοὺς ἥκειν τούτου τεθνεῶτος.	Οὓτω	δ' οἱ ἐν τῷ Πειραιεῖ
[13, 94]	ὦ> ἄνδρες δικασταί, Αἰσχίνην τολμῆσαι	οὕτως	αἰσχρὰν δίκην δικάσασθαι, νομίζω δ'
[13, 57]	τὸν τίγριν Ἄλεξις έν Πυραύνῳ	οὕτως·	Ἄνοιγ᾽ ἄνοιγε τὴν θύραν· ἐλάνθανον
[13, 80]	ἐν τῷ Ζήνωνος Βίῳ γράφει	οὕτως	Αντίγονος ὁ βασιλεὺς ἐπεκώμαζε τῷ
[13, 80]	Ιλίῳ Θυσίας Βαγώου τοῦ εὐνούχου	οὕτως	αὐτόν φησιν ἡττᾶσθαι ὡς ἐν
[13, 95]	μὲν οὖν Λυσίας, ὦ Κύνουλκε,	οὕτως.	Εγὼ δὲ κατὰ τὸν Αρίσταρχον
[13, 5]	γοῦν ἐν Ιστορικοῖς Υπομνήμασίν φησι	οὕτως	Εἰπόντος Σοφοκλεῖ τινος ὅτι μισογύνης
[13, 23]	δι' ἐπιτεχνήσεως κομμώσεις τῶν ἑταιρῶν	οὕτως	ἐκτίθεται· Πρῶτα μὲν γὰρ πρὸς
[13, 33]	ἀνάγκᾳ πᾶν καλόν. Αρξάμενος δ'	οὕτως	ἑξῆς φησιν· Αλλὰ θαυμάζω τί
[13, 58]	~Κλέαρχος γὰρ περὶ Ἐπαμινώνδου φησὶν	οὕτως·	Ἐπαμινώνδας δ' ὁ Θηβαῖος σεμνότερον
[13, 85]	Εν δὲ Λευκαδίᾳ φησὶν Κλέαρχος	οὕτως	ἐρασθῆναι ταὼν παρθένου ὡς καὶ
[13, 95]	δὲ ἀντὶ καπήλου μυροπώλην ἀπέδειξεν	οὕτως	ἐρωτικῶς τὸ κόριον μετεχειρίζετο τῆς
[13, 72]	τοῦτον πεποιῆσθαι κατάλογον, οὐκ ὢν	οὕτως	ἐρωτομανὴ ὡς διαβάλλων μ' εἴρηκεν
[13, 19]	ἠμφιεσμένους ἐσθῆτα. Οὐ δεῖ οὖν	οὕτως	ἐσταλμένους περὶ ἀργύριον ἐπτοῆσθαι καὶ
[13, 28]	Απολλόδωρος ἐν τοῖς περὶ Θεῶν	οὕτως.	Εταίραν δὲ τὴν Αφροδίτην τὴν
[13, 91]	τῶν Οδυσσέως ἑταίρων ἔχοις ἂν	οὕτως	εὐρύθμως καταλέξαι τὰς προσηγορίας καὶ
[13, 87]	λέγω ὅτι οὐδέν ἐστιν ὀφθαλμῶν	οὕτως	εὐφραντικὀν ὡς γυναικὸς κάλλος. Ο
[13, 18]	ὑπονοεῖς; Διογένης δὲ ἰδών τινα	οὕτως	ἔχοντα τὸ γένειον ἔφησεν· Μή
[13, 51]	ὅτι θαλλοφαγεῖ τὸ ζῷόν φησιν	οὕτως·	Ἑωθινὸς γάρ, πρίν τιν' αὐλιτῶν
[13, 80]	ἦν ἐρωτικὸς ὁ βασιλεὺς οὗτος,	οὕτως	καὶ πρὸς τὸ καθῆκον ἐγκρατὴς
[13, 34]	καὶ βοῦν ἀναθεῖναι χαλκῆν, γράφων	οὕτως.	Καὶ τὸ Κοττίνας δὲ τῆς
[13, 14]	τῶν χρωμένων τοῖς τρόποις> κεράννυσθαι,	οὕτως	καὶ τὸν Ερωτα· ὃς μετριάζων
[13, 90]	προκεῖσθαι σωφροσύνης. Τὸ κάλλος γὰρ	οὕτως	καλόν, εἰ δὲ μὴ, κίνδυνον
[13, 88]	δὲ ῥόδων ἐν Οδυσσεῖ φησιν	οὕτως	Κόμαισιν Ωρῶν ὄμματ' εὐανθῆ ῥόδα
[13, 85]	{ὁ} περὶ Αλεξάνδρου καὶ λέγει	οὕτως	Μετεπέμψατο δὲ καὶ τὸν ἐκ
[13, 64]	Μύστας ἱστορεῖ ἐν τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ	οὕτως	Μύστα Σελεύκου τοῦ βασιλέως ἐρωμένη
[13, 51]	Ναννίου καὶ Ἄλεξις ἐν Ταραντίνοις	οὕτως·	Νάννιον δὲ μαίνεται ἐπὶ τῷ
[13, 94]	πολύν, ὦ φιλόσοφοι· ἄρχεται δ'	οὕτως	ὁ ῥήτωρ Οὐκ ἄν ποτ'
[13, 18]	τοῦ ἤθους ἐπιείκειαν. Λέγει δὲ	οὕτως	ὁ φιλόσοφος· Τὸ ξύρεσθαι τὸν
[13, 92]	ὁ κωμῳδιοποίος ἐν Κεραυνουμένῳ λέγων	οὕτως	Οἴμοι, φιλοσοφεῖς. Αλλὰ τούς γε
[13, 55]	πολλοὶ πεπλεύκασιν; οὐδὲ τοῦτο» ἐφη.	Οὕτως	οὖν οὐδὲ γυναικὶ συνεῖναι ἄτοπόν
[13, 43]	τὸ ἑξῆς μνημονεῦσαι. Γναθαίνης μὲν	οὕτως·	{Παρὰ Γναθαίνῃ Δίφιλος πίνων ποτὲ
[13, 51]	ἄξιον θαυμάζειν πῶς περιεῖδον ΑΘηναῖοι	οὕτως	προσαγορευομένην τὴν πόρνην, πανηγύρεως ένδοξοτάτης
[13, 14]	ἐν τῷ ἐπιφραφομένῷ Τραυματίᾳ φησὶν	οὕτως·	Τίς οὐχί φησι τοὺς ἐρῶντας
[13, 33]	ἐπήγαγ' εὐχωλαῖς ἰανθείς. Ητξατο δ'	οὕτως	τοῦ μέλους· Πολύξεναι νεάνιδες ἀμφίπολοι
[13, 85]	ἔσχεν εἰς παιδίον γράφει δ'	οὕτως	Τούτῳ δὲ τῷ ἐλέφαντι συνετρέφετο
[13, 95]	τὰ καπηλεῖα, οἱ δὲ γείτονες	οὕτως	ὑπ' αὐτοῦ δεινὰ πάσχουσιν ὥστ'
[13, 39]	ἐν ταῖς ἐπιγραφομέναις Χρείαις φησὶν	οὕτως·	Υπερβολῇ δὲ τῆς Λεαίνης σχῆμά
[13, 17]	τοῦ θεωρεῖν ἡδονῆς. Λέγει δ'	οὕτως·	Υπνος δὲ χαίρων ὀμμάτων αὐγαῖς
[13, 35]	εἶδον ἐρασθῆναι αὐτῶν· γράφει δὲ	οὕτως·	Υστάσπῃ νεώτερος ἦν ἀδελφὸς Ζαριάδρη,
[13, 25]	οἰκημάτων. Αλλ' ὅ γε Φιλήμων	οὕτως	φησί· Σὺ δ' εἰς ἃπαντας
[13, 61]	μνημονεύει λέγων ἔν τινι στασίμῳ	οὕτως	φίλη γὰρ ἡ Θεωρίς. Επὶ
[13, 36]	Αριστοτέλης ἐν τῇ Μασσαλιωτῶν Πολιτείᾳ	οὕτως·	Φωκαεῖς οἱ ἐν Ιωνίᾳ ἐμπορίᾳ
[13, 52]	τῷ κατὰ Αρισταγόρας β' λέγων	οὕτως·	Ὥστε Λαὶς μὲν ἡ δοκοῦσα
[13, 81]	ἐν ταῖς ἐπιγραφομέναις Επιδημίαις γράφει	οὓτως	Σοφοκλεῖ τῷ ποιητῇ ἐν Χίῳ
[13, 80]	ὃ μηδαμῶς, εῖπεν, οὐ γὰρ	οὗτως	ἐμὲ εὐφρανεῖ ὡς σἐ λυπήσει.
[13, 75]	τοὺς ἐραστὰς προσελκὺσασθαι. Λέγει δ'	οὗτως	περὶ αὐτῆς Τοῦθ' ἁδειᾶν Μουσᾶν
[13, 52]	μέσης κωμῳδίας ποιητὴς έν Πανδρόσῳ	οὑτωσὶ	λέγων· Ἔπειτα τῆς αὐτῆς ὁδοῦ
[13, 94]	Λυσίας ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ λόγώ	οὑτωσὶ	Πρὸς Αἰσχίνην τὸν Σωκρατικὸν χρέως»
[13, 70]	τῷ τρίτῳ κατάλογον ποιεῖται ἐρωτικῶν,	οὑτωσί	πως λέγων ~Οἵην μὲν φίλος
[13, 27]	(διήχθευεν γὰρ τῷ Σύρῳ) ἔφη·	Ουχ	ὧδ' ἐμόγησαν ἐλπίδες ὥστ' ἐχθρῶν
[13, 37]	~Θεμιστοκλῆς τε, ὥς φησι Ιδομενεύς,	οὐχ	ἅρμα ζευξάμενος ἑταιρῶν πληθούσης ἀγορᾶς
[13, 56]	φησι Κλέαρχος ἐν πρώτῳ Ἐρωτικῶν,	οὐχ	ἕνεκεν Ασπασίας οὐ τῆς νεωτέρας
[13, 28]	ἑταίρους διαστέλλων φησί· Πεποιήκατ' ἔργον	οὐχ	ἑταίρων γὰρ ἀλλ' ἑταίρων> ταὐτὰ
[13, 67]	ὁδὸν αὐτὴν ῴκοδομήμενον μνῆμα οἷον	οὐχ	ἕτερον οὐδὲ σύνεγγυς οὐδέν ἐστι
[13, 47]	φησίν, εἰς τὴν πρώτην πόλιν	οὐχ	ἧκες τῶν έκεῖ; Τοῦ δ'
[13, 20]	πάντων καταφρονῶν τοῦ Αλκιβιάδου κάλλους	οὐχ	ἥττων ἐστίν; ὡς καὶ ὁ
[13, 55]	πολλά, ἵνα αὐτὸς αὐτῆς ἀπολαύω,	οὐχ	ἵνα μὴ ἄλλος. Τοῦ δὲ
[13, 95]	ἄλλους ἅπαντας τοὺς αὐτῷ κεχρημένους.	Οὐχ	οἱ μὲν κάπηλοι οἱ ἐγγὺς
[13, 44]	τὸ μηδὲν λαμβάνειν, ἔπειθε πῶς	Οὐχ	ὁρᾷς, Γνάθαιν' ἔφη, ὑπερηφάνως μοι
[13, 73]	νοῦν λαμβάνων λέγω Τὴν Αφροδίτην	οὐχ	ὁρᾷς ὅση θεὸς ἥν οὐδ'
[13, 86]	σκυθρωπῶς καὶ εὐσχημόνως, ὡς ᾤοντο,	οὐχ	ὅτι ἡμῶν τινα προσβλέποντες, ἄλλα
[13, 6]	Οἱ Σινώπῃ δ' αὖ συνόντες	οὐχ	Υδρᾳ σύνεισι νῦν Γραῦς μὲν
[13, 28]	ἑταίρας ὡραίας πρότερον, νῦν δ'	οὐχ	ὑμῖν ἀγορεύω ἄρτι χνοαζούσας αὐλητρίδας,
[13, 95]	Αρίσταρχον τὸν τραγικὸν ποιητήν Τάδ'	οὐχ	ὑπάρχων, ἀλλὰ τιμωρούμενος, καταπαύσω τὸν
[13, 44]	γεγονὸς ἦν ἄρρεν αὐτῷ παιδίον,	οὐχ	ὑπομένουσαν τὴν Γναθαίνιον λαβεῖν μίσθωμα,
[13, 29]	τοὔνομα προσηγορεύθη. Καὶ σὺ νῦν	οὐχ	ὡς λέγεις πόρνης, ἑταίρας δ'
[13, 29]	φησίν· Ως δ' ἐδείπνει κοσμίως,	οὐχ	ὥσπερ ἄλλαι τῶν πράσων ποιούμεναι
[13, 7]	Εταίρας ἱερόν ἐστι πανταχοῦ, ἀλ'	οὐχὶ	γαμετῆς οὐδαμοῦ τῆς Ελλάδος. Αμφις
[13, 31]	Εταίρας ἱερόν ἐστι πανταχοῦ, ἀλλ'	οὐχὶ	γαμετῆς οὐδαμοῦ τῆς Ελλάδος. Οἶδα
[13, 37]	ὁ ἐπὶ τὸν ἀδελφὸν ἐπιστρατεύσας	οὐχὶ	ἑταίραν οὖσαν τὴν Φωκαίδα τὴν
[13, 20]	τοῦ Φασηλίτου μαθητοῦ. Ημεῖς δ'	οὐχι	καὶ τῶν ἀψύχων τὰ κάλλιστα
[13, 52]	ὡραίαν σφόδρα. Φιλέταιρος ἐν Χυναγίδι·	οὐχὶ	Κερκώπη μὲν ἤδη γέγον' ἔτη
[13, 52]	οὐδεὶς ὅτε τὸ πρῶτον ἐγένετο.	Οὐχὶ	Λαὶς μὲν τελευτῶσ' ἀπέθανεν βινουμένη,
[13, 14]	Φιλαύλῳ· Τίς φησὶ τοὺς ἐρῶντας	οὐχὶ	νοῦν ἔχειν; ἦ πού τίς
[13, 24]	γὰρ σκότια νυμφεύει λάθρᾳ, πῶς	οὐχὶ	πάντων ἐστὶν ἀθλιώτατος; Εξον θεωρήσαντι
[13, 6]	φησι ἐν Στεφανοπώλισιν Μὰ Δι'	οὐχὶ	περιπεπλασμέναι ψιμυθίοις οὐδ' ὥσπερ ὑμεῖς
[13, 6]	ἡ δὲ Φρύνη τὴν Χάρυβδιν	οὐχὶ	πόρρω που ποιεῖ τόν τε
[13, 6]	αὐτῷ σκάφει. Η Θεανὼ δ'	οὐχὶ	Σειρήν ἐστιν ἀποτετιλμένη Βλέμμα καὶ
[13, 43]	ἐγώ, τῇ μητρὶ συνεδείπνουν ἄν,	οὐχὶ	σοί, γύναι. Επεὶ προέβη τοῖς
[13, 29]	τις ὑμῶν, ἐκολάκευσεν ἡδέως· ἐφίλησεν	οὐχὶ	συμπιέσασα τὸ στόμα ὥσπερ πολέμιον,
[13, 7]	ἀντ' ἐλευθέρων. Επειτ' ἔχειν προῖκ'	οὐχὶ	τιμὴν πάσχομεν Πικράν γε καὶ
[13, 14]	γινώσκει λόγον, τῆς ἡδονῆς ἐστ'	οὐχὶ	τῶν φίλων φίλος, ἀδικεῖ τε
[13, 14]	ἐπιφραφομένῷ Τραυματίᾳ φησὶν οὕτως· Τίς	οὐχί	φησι τοὺς ἐρῶντας ζῆν μόνους,
[13, 95]	ἅμα τῇ ἡμέρᾳ ἀπαιτήσοντες τὰ	ὀφειλόμενα	ἔρχονται ὥστε οἶεσθαι τοὺς παριόντας
[13, 94]	Οὗτος γάρ, ὦ ἄνδρες δικασταί,	ὀφείλων	ἀργύριον ἐπὶ τρισὶ δραχμαῖς Σωσινόμῳ
[13, 91]	οὐ κενεώτερον ἄλλο. Τί γὰρ	ὄφελος	τῶν τοσούτων ὀνομάτων, ὦ γραμματικέ,
[13, 89]	ἡ Ολυμπίας Ὦ πόνηρε, τοῖς	ὀφθαλμοῖς	γαμεῖς καὶ οὐ τῷ νῷ.
[13, 20]	δ' οὕτω ἐγὼν οὔπω ἴδον	ὀφθαλμοῖσιν	οὐδ' οὕτω γεραρόν· βασιλῆι δὲ
[13, 16]	ἐξοπτᾷ δ' ἐμέ, ἴσον μετρῶν	ὀφθαλμόν,	ὥστε τέκτονος παρὰ στάθμην ἰόντος
[13, 17]	οὐδὲ καθεύδοντος αὐτοῦ κατακαλύπτει τοὺς	ὀφθαλμούς,	ἀλλὰ ἀναπεπταμένων τῶν βλεφάρων κοιμίζει
[13, 16]	τῶν ἐρωμένων ἀποβλέπειν ἢ τοὺς	ὀφθαλμούς,	ἐν οἷς τὴν αἰδῶ κατοικεῖν.
[13, 50]	λευκαὶ καὶ λεπταὶ οὖσαι τοὺς	ὀφθαλμοὺς	μεγάλους εἶχον. Αντιφάνης δὲ ἐν
[13, 63]	εἰς Νικόδημον ἐξέκοψεν αὐτοῦ τοὺς	ὀφθαλμούς.	Παραδέδοται δὲ καὶ περὶ ὄψα
[13, 17]	μᾶλλον αὐτῆς ἐπαινεῖ ἢ τῶν	ὀφθαλμῶν	μνημονεύει, λέγων ὧδε· ὦ καλλιπρόσωπε,
[13, 87]	ἑταῖροι, λέγω ὅτι οὐδέν ἐστιν	ὀφθαλμῶν	οὕτως εὐφραντικὀν ὡς γυναικὸς κάλλος.
[13, 6]	τοῦ θέρους, ἀπὸ τῶν μὲν	ὀφθαλμῶν	ὑδρορρόαι δύο ῥέουσι μέλανος, ἐκ
[13, 23]	εἰς τὸ πρόσθ' ἀπήγαγον. Τὰς	ὀφρῦς	πυρρὰς ἔχει τις· ζωγραφοῦσιν ἀσβόλῳ.
[13, 71]	θεούς Κωκυτόν τ' ἀθέμιστον ἐπ'	ὀφρύσι	μηνίσαντα ἠδὲ καὶ αἰνοτάτου βλέμμ'
[13, 46]	ἐπεξελεύσομαι ὅσον γε δύναμαι, ὅσον	ὄχλον	εὐανδροῦσα πόλις οὐκ ἔσχεν. Αναγέγραφε
[13, 63]	ὀφθαλμούς. Παραδέδοται δὲ καὶ περὶ	ὄψα	καὶ περὶ νέους καὶ περὶ
[13, 45]	χόρτου τότε γενόμενον. Αὕτη δ'	ὀψὲ	τῆς ὥρας ποτὲ εἰσῆλθεν ἐπὶ
[13, 80]	αὐτόν φησιν ἡττᾶσθαι ὡς ἐν	ὄψει	θεάτρου ὅλου καταφιλεῖν αὐτὸν ἀνακλάσαντα,
[13, 16]	τὴν Ιπποδάμειάν φησι· Τοιάνδ' ἐν	ὄψει	λύγγα θηρατηρίαν ἔρωτος, ἀστραπήν τιν'
[13, 59]	καὶ τῇ τῶν Ποσειδωνίων ἐν	ὄψει	τῶν Πανελλήνων πάντων ἀποθεμένη θοἰμάτιον
[13, 23]	τε βούλητ' ἄν τε μή.	{Οψεις	διὰ τούτων σκευοποιοῦσι τῶν τεχνῶν.
[13, 88]	Αλφεσιβοίᾳ φησίν· Καὶ σώματος μὲν	ὄψεις	κατειργάζετο στίλβοντα λευκῷ χρώματι διαπρεπῆ
[13, 23]	μήτε τοὺς τρόπους μήτε τὰς	ὄψεις	ὁμοίας διατελεῖν οὔσας ἔτι. Τυγχάνει
[13, 67]	ἀφορώμενος νεώς καὶ τὸ πόλισμα,	ὄψεται	παρὰ τὴν ὁδὸν αὐτὴν ῴκοδομήμενον
[13, 59]	τοὺς ἐπιλογικοὺς οἴκτους ἐκ τῆς	ὄψεως	αὐτῆς ἐπερρητόρευσεν δεισιδαιμονῆσαί τε ἐποίησεν
[13, 37]	ἐπιχωρίων γυναικῶν μάλ' εὐπρεπεστάτην τὴν	ὄψιν	καὶ Βιλιστίχην, ἔτι δὲ Αγαθόκλειαν
[13, 52]	δοκοῦσα τῶν πώποτε διενηνοχέναι τὴν	ὄψιν	καὶ Ὤκιμον καὶ Μετάνειρα Νικόστρατος
[13, 14]	φιλῶν τρόπων ἐραστής ἐστι, τὴν	ὄψιν	παρείς; ἄφρων γ' ἀληθῶς. Οὔτε
[13, 30]	γὰρ ὦν νέος ἀλλότριον εἰσελθὼν	ὄψον	ἐσθίειν μάθῃ ἀσύμβολόν τε χεῖρα
[13, 43]	μύρον, στεφάνους, τραγήματ' ἔριφον, ταινίας,	ὄψον,	μάγειρον, τὰ μετὰ ταῦτ' αὐλητρίδα.
[13, 87]	ἄνδρας στεφανοπλόκους ἕξ καὶ τεσσαράκοντα	ὀψοποιοὺς	διακοσίους ἑβδομήκοντα ἑπτά, χυτρεψοὺς εἵκοσι