>

Livre, Chap.
[13, 22]	καὶ Ναννίῳ ἑτέραις τε τοιαύταισι	παγίσι	τοῦ βίου ἔνδον κάθητ' ἀπόπληκτος
[13, 68]	βαρβάρων τινὲς μάγοι ὁρῶντες αὐτὸν	παγκάκως	διακείμενον ἔπεισαν ὡς ἄξουσι τὴν
[13, 42]	Μανίας ἤρα Λεοντίσκος ποτὲ ὁ	παγκρατιαστὴς	καὶ συνεῖχ' αὐτὴν μόνος γαμετῆς
[13, 21]	ἐν καπηλείῳ κωλῦσαι εἰς Αρειον	πάγον.	Σὺ δὲ, ὦ σοφιστά, ἐν
[13, 78]	ἐραστὴς πᾶν ὁτιοῦν ἕλοιτ' ἂν	παθεῖν	ἢ δειλοὐ δόξαν ἀπενέγκασθαι παρά
[13, 71]	Αμύκλου καὶ Σπάρτην, ἰδίων ἁπτόμενος	παθέων.	Μίμνερμος δὲ τὸν ἡδὺν ὃς
[13, 67]	Τροφωνίου Καταβάσεώς φησι Ταὐτὸ δὲ	πάθοι	τις ἂν ἐπὶ τὴν Αθηναίων
[13, 94]	Παννυχίδι φησίν Κᾆτα μυροπωλεῖν τί	παθόντ'	ἄνδρ' ἐχρῆν καθήμενον ὑψηλῶς ὑπὸ
[13, 35]	τὸ δ' αὐτὸ τοῦτο κἀκείνῳ	πάθος	συμπεσεῖν πρὸς αὐτὴν. Διετέλουν οὖν
[13, 71]	εἵνεκα Πηνελόπης ἥν διὰ πολλὰ	παθὼν	ὀλίγην ἐσενάσσατο νῆσον, πολλὸν ἀπ'
[13, 41]	ἐλοιδορεῖτο καὶ λέγει Τί τοῦτο,	παῖ,	εἰ καὶ λίθον εἶχες; Υπολαβοῦσ'
[13, 42]	ἐπιστρέψασα μετὰ μικρὸν λέγει Αγαμέμνονος	παῖ,	νῦν ἐκεῖν' ἔξεστί σοι. Εἶναι
[13, 17]	δ' νακρέων τί φησίν; ὦ	παῖ	παρθένιον βλέπων, δίζημαί σε, σὺ
[13, 65]	τοῦ ὑποκριτοῦ καὶ Φρυνίωνος τοῦ	Παιανιέως,	ὃς ἦν Δήμωνος μὲν υἱός,
[13, 26]	(Β) Καὶ τοῦθ' ἡμέτερον ἦν	παίγνιον.	(Α) Νὴ τὸν Δί' ἤνθει
[13, 82]	Υπομνήμασίν φησι ὅτι Σοφοκλῆς εὐπρεπῆ	παῖδα	ἔξω τείχους ἀπήγαγε χρησόμενος αὐτῷ.
[13, 80]	πότου, ὁ Χάρων ἐκέλευσε τὸν	παῖδα	καταφιλῆσαι τὸν Αλέξανδρον καὶ ὃ
[13, 81]	βοῇ ὡς εὖ ὑπηγάγετο τὸν	παῖδα,	Μελετῶ, εἶπεν, στρατηγεῖν, ὦ ἄνδρες
[13, 85]	καὶ τὸν ἐκ τῆς Ιασοῦ	παῖδα.	Περὶ γὰρ τὴν πόλιν ταύτην
[13, 45]	αὐτήν, λέγειν πρὸς τὸν μετιόντα	παῖδα·	Πύθων, φήσ' ἐπεὶ ἤδη διάμεστος
[13, 85]	ἐν πτώτῳ Ερωτικῶν. Τὸν δὲ	παῖδα	τοῦτον Θεόφραστος ἐν τῷ Ερωτικῷ
[13, 36]	μετὰ τὸ δεῖπνον εἰσελθοῦσαν τὴν	παῖδα	φιάλην κεκερασμένην ᾦ βούλοιτο δοῦναι
[13, 75]	δὴ καὶ τὸ παλαιὸν ἐκαλεῖτο	παίδεια	καὶ παιδικά. Οὕτω δ' ἐναγώνιος
[13, 70]	ἀλλὰ καὶ γονέων καὶ κατὰ	παιδείαν	ἐπέραστος ἦν, ἠκροᾶτο δὲ Στίλπωνος
[13, 53]	τοῦ φιλαληθεστάτου Επικούρου· ὅστις έγκυκλίου	παιδείας	ἀμύητος ὢν ἐμακάριζε καὶ τοὺς
[13, 54]	τοῦ φιλαληθεστάτου Επικούρου· ὅστις έγκυκλίου	παιδείας	ἀμύητος ὢν ἐμακάριζε καὶ τοὺς
[13, 46]	ἑταῖραι μέγα ἐφρόνουν ἐφ' αὑταῖς,	παιδείας	ἀντεχόμεναι καὶ τοῖς μαθήμασι χρόνον
[13, 54]	ὦ οὗτος, ὅτι καθαρὸς πάσης	παιδείας	ἐπὶ φιλοσοφίαν ὥρμησαι. Ὅθεν αὐτὸν
[13, 53]	ὦ οὗτος, ὅτι καθαρὸς πάσης	παιδείας	ἐπὶ φιλοσοφίαν ὥρμησαι. Ὅθεν αὐτὸν
[13, 79]	ἐστιν ἔρωτας ἡδέως μελετᾶτε Τοῦ	παιδεραστεῖν	παρὰ πρώτων Κρητῶν εἰς τοὺς
[13, 75]	τὸν τῶν παίδων· Διὸ καὶ	παιδεράστριάν	τινες καλοῦσι τὴν τραγῳδίαν· καὶ
[13, 23]	ψιμυθίῳ. Λευκόχρως λίαν τίς ἐστιν·	παιδέρωτ'	ἐντρίβεται. Καλὸν ἔχει τοῦ σώματός
[13, 55]	τούτων· Εἰσὶν δὲ πόθεν αἱ	παῖδες	αὗται καὶ τίνες; Β. Νυνὶ
[13, 84]	τρόπον. Τότε γὰρ καὶ οἱ	παῖδές	εἰσιν καλοί, ὡς Γλυκέρα ἔφασκεν
[13, 84]	φησίν, ἐν τῷ Σπινατῶν θησαυρῷ	παίδές	εἰσιν λίθινοι δύο, ὧν τοῦ
[13, 33]	ὑμῖν ἄνωθεν ἀπαγορίας ἔπορεν, ὦ	παῖδες,	ἐρατειναῖς ἐν> εὐναῖς μαλθακᾶς ὥρας
[13, 35]	ἔχων τὴν Οδάτιν. Οἱ δὲ	παῖδες	καὶ αἱ θεράπαιναι συνειδυῖαι τὸν
[13, 11]	Εὐριπίδου ἀσμάτων, ὧν ἦν τάδε·	Παίδευμα	δ' Ερως σοφίας ἀρετῆς πλεῖστον
[13, 71]	καὶ λωτοῦ πιστότατον ταμίην Μοῦσαι	παίδευσάν	τε Φιλόξενον, οἷα τιναχθεὶς ὠρυγῇ
[13, 82]	ποτε ὐφη τούτῳ χεχρῆσθαι τῷ	παιδί,	ἀλλὰ μηδὲν προσθεῖναι, τὸν δὲ
[13, 36]	Εὐξένῳ· ὄνομα δ' ἦν τῇ	παιδὶ	Πέττα. Τούτου δὲ συμπεσόντος καὶτοῦ
[13, 43]	τὸν ἄκρατον ἐνσεῖσαι λάθρᾳ· τῳ	παιδί	τ' ἐπέταξ' ἐγχέανθ' ὅσον δέκα
[13, 77]	ἐν Εὐβοίᾳ Χαλκιδεῖς περὶ τὰ	παιδικὰ	δαιμονίως ἐπτόηνται. Εχεμένης γοῦν ἐν
[13, 80]	Ηρακλείᾳ Εὐρυσθέα φησὶν Ηρακλέους γενέσται	παιδικά,	διόπερ καὶ τοὺς ἄθλους ὑπομεῖναι.
[13, 75]	τὸ παλαιὸν ἐκαλεῖτο παίδεια καὶ	παιδικά.	Οὕτω δ' ἐναγώνιος ἦν ἡ
[13, 16]	καὶ καλεῖσθαι τοὺς ἐρωμένους συνέβη	παιδικά.	Πρὸς ἀλήθειαν γάρ, καθάπερ φησί
[13, 78]	ἔρως> Μελὰνιππος δ' ἦν τὰ	παιδικά,	ὥς φησιν Ηρακλείδης ὁ Ποντικὸς
[13, 15]	Φοίνικα, ὃς οὐδέποτε γυναικὶ ἐχρήσατο,	παιδικοῖς	δ' αἰεί, ὡς Αντίγονος ὁ
[13, 78]	δειλοὐ δόξαν ἀπενέγκασθαι παρά τοῖς	παιδικοῖς.	Εργῳ γοῦν τοῦτο ἔδειξεν ὁ
[13, 79]	βαρβάρων καίτοι καλλίστας ἔχοντες γυναῖκας	παιδικοῖς	μᾶλλον χαίρουσιν ὡς πολλάκις ἐνίους
[13, 79]	τῶν γάμων ταῖς παρθένοις ὡς	παιδικοῖς	νόμος ἐστὶν ὁμιλεῖν. Καὶ γὰρ
[13, 82]	ᾤχετο, καταλιπὼν τῷ Σοφοκλεῖ τὸ	παιδικὸν	ἱμάτιον. Οἷα δὲ εἰκὸς διαλαληθέντος
[13, 78]	φιλίαι) τὸ παράπαν ἐκώλυον τοὺς	παιδικοὺς	ἔρωτας, πανταχόθεν αὐτοὺς ἐκκόπτοντες. Εἰσὶ
[13, 77]	υἱὸν Αγησιλάου. ~Ολως δὲ τοὺ	παιδικοὺς	ἔρωτας τῶν ἐπὶ ταῖς θηλείαις
[13, 79]	τοιαῦτα τῶν ποιημάτων ἃ περὶ	παιδικούς	ἐστιν ἔρωτας ἡδέως μελετᾶτε Τοῦ
[13, 78]	ἑταιρισκὸν συμφρονῆσαν πολλὰς τυραννίδας καθεῖλεν.	Παιδικῶν	γὰρ παρόντων ἐραστὴς πᾶν ὁτιοῦν
[13, 85]	ἡ τοῦ τρέφοντος Ινδοῦ γυνὴ	παιδίον	αὑτῆς τριακοσταῖον παρακατέθετο. Αποθανούσης δὲ
[13, 85]	τὸ ζῷον φιλοστοργίαν ἔσχεν εἰς	παιδίον	γράφει δ' οὕτως Τούτῳ δὲ
[13, 47]	ἐτι ἐφερεν, ἀλλ' έφοίτα μόνον,	Παιδίον,	ἐφη, ὤσπερ πρὸς Ἱππόμαχον τὸν
[13, 85]	δὲ εἰ μὴ βλέποι τὸ	παιδίον	ἤσχαλλεν. Οτ' οὖν ἡ τροφὸς
[13, 47]	ἔφη πρὸς τὸν ἡττώμενον Θάρρει,	παιδίον·	οὐ γὰρ στεφανίτης ὁ ἀγών
[13, 85]	γέγονε τοῦ θηρίου πρὸς τὸ	παιδίον	οὔτε γὰρ ἀπ' αὐτοῦ χωριζόμενον
[13, 44]	οὗ γεγονὸς ἦν ἄρρεν αὐτῷ	παιδίον,	οὐχ ὑπομένουσαν τὴν Γναθαίνιον λαβεῖν
[13, 47]	Γνάθαινα, ἢ ἑφθά; Ἔγχαλκα, ἔφη,	παιδίον.	Χαιρεφῶντος ὸ ἀκλήτου έπὶ δεῖπνον
[13, 41]	μὲν οὗν ὑπάρχον εὐθέως ἐκ	παιδἰου	αὐτῇ Μέλιττ' ἦν ὄνομα. Τῳ
[13, 6]	δὴ τρίπους τις' εἶτα, φησὶ,	παιδίσκη	δίπους. εἶθ' ὃ μὲν γνοὺς
[13, 86]	οἰκεῖν οἰκίαν, συναισθόμενος εἰσείλκυσε τὴν	παιδίσκην	καὶ συγκατέκλεισε τῷ Περσαίῳ. Οἶδα
[13, 47]	συμβαλλομένων εἰς βολροφακῆν καὶ τῆς	παιδίσκης	έν τῷ καθαίρειν εἰς τὸν
[13, 86]	εὐρυχωρίας παρ' αὐτῷ, βουλομένης τῆς	παιδίσκης	παρακαθίσαι οὐκ ἐπέτρεψεν, ἀλλὰ σκληρὸν
[13, 81]	ἔπλει εἰς Λέσβον στρατηγός, ἀνδρὶ	παιδιώδει	παρ' οἶνον καὶ δεξιῷ. Ερμησίλεω
[13, 76]	ἀζαλέιας μανίαισιν ἐρεμνὸς ἀθαμβὴς ἐγκρατέως	παιδόθεν	φυλάσσει ἡμετέρας φρένας. Καὶ Πίνδαρος
[13, 15]	ἁλίσκεσθε ἐναντία πράσσοντες οἷς τραγῳδεῖτε,	παιδοπῖπαι	ὄντες καὶ τοῦτο μόνον ἐξηλωκότες
[13, 31]	θεραπείας, τὰς δὲ γυναῖκας τοῦ	παιδοποιεῖσθαι	γνησίως καὶ τῶν ἔνδον φύλακα
[13, 38]	κωμικοῦ ἐκ Χορηγίδος τῆς ἑταίρας	παιδοποιησάμενος	ὡς ὁ αὐτὸς ἱστορεῖ Καρύστιος
[13, 71]	ἀνεγράψατο βίβλους, ὑμνῶν ἐκ πρώτης	παιδὸς	ἀνερχόμενος. Αὐτὸς δ' οὗτος ἀοιδός,
[13, 16]	Ερωτικῶν, Λυκοφρονίδην εἰρηκέναι φησίν· Οὔτε	παιδὸς	ἄρρενος οὔτε παρθένων τῶν χρυσοφόρων
[13, 81]	Ετι πολὺ μᾶλλον ἐρυθριάσαντος τοῦ	παιδὸς	εἶπε πρὸς τὸν συγκατακείμενον Ὡς
[13, 85]	συναποθανεῖν. Δελφῖνα δ' ἐν Ιασῷ	παιδὸς	ἐρασθῆναι λόγος, ὡς ἱστορεῖ Δοῦρις
[13, 85]	ἕκτῳ Περιπετειῶν. Εν Αἰγιῳ δὲ	παιδὸς	ἠράσθη χήν, ὡς Κλέαρχος ἱστορεῖ
[13, 47]	μέλλοντος παρ᾽ αὐτῇ καὶ τοῦ	παιδὸς	κελεύοντος τήν Γνάθαιναν προαναλῶσαι Ὀλόμενε
[13, 14]	μὲν οὖν καὐτὸς κιθαριστρίας ἐρῶν,	παιδὸς	κόρης, οὐ νοῦν ἔχω πρὸς
[13, 49]	οὗτοι, τάλαν; εἶπε. Καὶ ὃς	Παιδὸς	ὄντος μου ζωμὸς κατεχύθη. Ἣ
[13, 77]	διελύσατο Μίνως, καίπερ ἐπὶ θανάτῳ	παιδὸς	συστᾶσαν, Θησέως ἐρασθεὶς καὶ τὴν
[13, 81]	χρώματι πορφυρέῳ ἐναλείψειε τουδὶ τοῦ	παιδὸς	τὰς γνάθους, οὐκ ἂν ἔτι
[13, 81]	ἐπιραπὶζει, ὃ δὲ πάλιν τοῦ	παιδὸς	τῷ λόγῳ εἴχετο. Εἴρετο γάρ
[13, 47]	ἐφη, ὤσπερ πρὸς Ἱππόμαχον τὸν	παιδοτρίβην	μνᾶν δοὺς οἶει αἰεὶ φοιτήσειν;
[13, 75]	ἐν τῇ Νιόβῃ τὸν τῶν	παίδων·	Διὸ καὶ παιδεράστριάν τινες καλοῦσι
[13, 35]	Ομάρτης διὰ τὸ εἶναι ἀρρένων	παίδων	ἕρημος· ἤθελεν γὰρ αὐτὴν δοῦναι
[13, 78]	περισπουδάστους φησίν γενέσθαι τοὺς τῶν	παίδων	ἔρωτας, ὅτι πολλάκις ἡ τῶν
[13, 47]	κελεύοντος τήν Γνάθαιναν προαναλῶσαι Ὀλόμενε	παίδων,	ἔφη, ποῖον εἴρηκας λόγον, Πρὸς
[13, 16]	ἀνηδύντων. Καὶ γὰρ τὸ παλαιὸν	παίδων	ἤρων, ὡς καὶ ὁ Αρίστων
[13, 76]	μελισσᾶν τήκομαι, εὖτ' ἂν ἴδω	παίδων	νεόγυιον ἐς ἥβαν. Εν δ'
[13, 72]	που δῆλον. Εγὼ δὲ ἡγοῦμαι	παίζειν	τὸν Ερμησιάνακτα περὶ τοῦ ἔρωτος.
[13, 42]	θ' ἅμα, τῆς Μανίας ἄριστα	παιζούσης	σφόδρα ἀνισταμένης τε πολλάκις, εἰς
[13, 43]	ὢν ἀνείλετ' εἰς πυράν ὅτε	παίζων	μετά τινων ἡλικιωτῶν ἐνέπεσεν. Νὴ
[13, 82]	Μετ' οὖν τὴν ὁμιλίαν ὁ	παῖς	ἁρπάσας τὸ τοῦ Σοφοκλέους χλανίδιον
[13, 74]	ἄν ὕδωρ οἴνῳ συμμιγνύμενον κυλίκεσσι	παῖς	διαπομπεύῃ, προπόσεις ἐπιδέξια νωμῶν, παννυχίδας
[13, 36]	τοῦτον εῖναι νυμφίον. Η δὲ	παῖς	εἰσελθοῦσα δίδωσι εἴτε ἀπὸ τύχης
[13, 82]	αὐτοῦ παραινιττόμενος Ηλιος ἦν, οὐ	παῖς,	Εὐριπίδη, ὅς με χλιαίνων γυμνὸν
[13, 81]	ἑστεὼς ὁ τὸν οἶνον ἐγχέων	παῖς	ἐὼν δῆλος ἦν εἶπέ τε
[13, 80]	Υπομνήμασι Χάρωνι, φησί, τῷ Χαλκιδεῖ	παῖς	καλὸς ἦν καὶ εἴχεν εὖ
[13, 85]	πόλιν ταύτην Διονύσιός τις ἦν	παῖς,	ὃς μετὰ τῶν ἄλλων ἐκ
[13, 88]	Χορῶν ἐραστὴς κισσός, ἐνιαυτοῦ δὲ	παῖς.	Περὶ δὲ ῥόδων ἐν Οδυσσεῖ
[13, 43]	Κἀκεῖνος αὐτῇ συντόμως ἀπεκρίνατο ὅτι	παῖς	ποτ' ὢν ἀνείλετ' εἰς πυράν
[13, 83]	δάφνης, Εφεσίων ἀνάθημα. Οὗτος ὁ	παῖς	πρὸς Φίλιππον ἀχθεὶς ὑπὸ τοῦ
[13, 82]	ἀπήγαγε χρησόμενος αὐτῷ. Ο μὲν	παῖς	τὸ ἴδιον ἱμάτιον ἐπὶ τᾖ
[13, 79]	Ελλήνων φησὶν Ηρόδοτος μαθεῖν τὸ	παισὶν	χρῆσθαι. ~Φιλόπαις δ' ἦν ἐκμανῶς
[13, 71]	Λυδηίδος ἐκ μὲν ἔρωτος πληγεὶς	Πακτωλοῦ	ῥεῦμ' ἐπέβη ποταμοῦ δαρδάνη δὲ
[13, 69]	τόδε Δωρίχα, ὀστέα μὲν σὰ	πάλαι	κόνιν, ἕσσατο δ' ἑσμος χαίτης
[13, 57]	Ἄνοιγ᾽ ἄνοιγε τὴν θύραν· ἐλάνθανον	πάλαι	περιπατῶν ἀνδριάς, ἀλέτων ὄνος, ποτάμιος
[13, 24]	παχείᾳ, στρογγύλῃ, μακρᾷ, ῥικνῇ, νέᾳ,	παλαιᾷ,	μεσοκόπῳ, πεπαιτέρᾳ· μὴ κλίμακα στησάμενον
[13, 78]	ἀνθρωπείῳ αἵματι διά τινα μύση	παλαιά,	ὡς ἱστορεῖ Νεάνθης ὁ Κυζικηνὸς
[13, 75]	ᾳσμάτων· ἃ δὴ καὶ τὸ	παλαιὸν	ἐκαλεῖτο παίδεια καὶ παιδικά. Οὕτω
[13, 16]	τῶν ἀνηδύντων. Καὶ γὰρ τὸ	παλαιὸν	παίδων ἤρων, ὡς καὶ ὁ
[13, 44]	ἐπί τινος στενῆς ὁδοῦ κακὸς	παλαιστὴς	ἐνέτυχέν τις τῶν ἀεὶ ἐν
[13, 85]	ὃς μετὰ τῶν ἄλλων ἐκ	παλαίστρας	παραγινόμενος ἐπὶ τὴν θάλατταν ἐκολύβα.
[13, 78]	Εἰσὶ δὲ οἱ καὶ τὰς	παλαὶστρας	ὥσπερ ἀντιτειχίσαμτα ταῖς ἰδίαις ἀκροπόλεσιν
[13, 24]	Εὐβούλον Παννυχίδα τὰς φιλῳδοὺς κερμάτων	παλευτρίας,	πώλους Κύπριδος ἐξησκημένας» γυμνὰς ἐφεξῆς
[13, 80]	ἐπιφωνησάντων μετὰ κρότου οὐκ ἀπειθήσας	πάλιν	ἀνακλάσας ἐφίλησεν. Καρύστιος δ' ἐν
[13, 85]	ἔφερεν ἐπὶ πλεῖστον νηχόμενος καὶ	πάλιν	ἀποκαθίστα εἰς τὴν γῆν. Φιλανθρωπότατον
[13, 67]	εἰ δὲ μή, δεδομένον κατασκευάσασθαι.	Πάλιν	δ' ὅταν ἐξετάσῃ Πυθιονίκης τῆς
[13, 39]	καὶ Γνάθαινα, περὶ ἧς ἐροῦμεν.	Πάλιν	δὲ περὶ τῆς Λαμίας ὁ
[13, 14]	μὴ πέτηται πρὸς τὸν οὐρανὸν	πάλιν,	δεῦρ' αὐτὸν ἐφυγάδευσαν ὡς ἡμᾶς
[13, 57]	ἣν εἴδομεν ἡμεῖς, τῷ Σελεύκῳ	πάλιν	ἔδει {τι} ἡμᾶς παρ' ἡμῶν
[13, 41]	ὅτ' ἐπαινοίη τιν' ἢ ψέγοι	πάλιν,	ἐπ' ἀμφοτέρων προσέκειτο μανία τῶν
[13, 74]	ἐγὼ παραίτιος. ~Εν Ιππολύτῳ Εὐριπιδείῳ	πάλιν	ἡ Αφροδίτη φησίν Ὅσοι τε
[13, 42]	Μετὰ ταῦτα δ' ὡς εἰσῆλθε	πάλιν	ἡ Μανία, τὸν αὐτόμολον ἔσκωπτε
[13, 95]	ἐπιχειροῦσι πράττειν ~Καὶ μετά ταῦτα	πάλιν	καταδρομὴν αὐτοῦ ποιησάμενος, ὡς δανεισάμενος
[13, 45]	ἐπ' αἴγει οἷός ἐστιν ἀνακάμπτειν	πάλιν;	~Μέχρι μὲν τούτων μνημονεύω τῶν
[13, 13]	γὰρ οὔτε θῆλυς οὔτ' ἄρσην,	πάλιν	οὔτε θέος οὔτ' ἄνθρωπος, οὔτ'
[13, 50]	τῷ κατὰ Αρισταγόρας φησί Καὶ	πάλιν	τὰς Αφύας καλουμένας τὸν αὐτὸν
[13, 81]	ἐνωπήθη τῇ ἐπιραπὶζει, ὃ δὲ	πάλιν	τοῦ παιδὸς τῷ λόγῳ εἴχετο.
[13, 31]	ἡδονῆς ἕνεκα ἔχομεν, τὰ δὲ	παλλακὰς	τῆς καθ' ἡμέραν θεραπείας, τὰς
[13, 5]	ὅλων πολεμῶν τριακοσίας ἑξήκοντα περιήγετο	παλλακάς,	ὡς ἱστορεῖ Δικαίαρχος ἐν τρίτῳ
[13, 62]	Καὶ τὴν Λαγίσκαν τὴν Ισοκράτους	παλλακὴν	ἰδεῖν με συκάζουσαν εὐναίαν ἔτι,
[13, 3]	Φοίνικος μήτηρ τὴν τοῦ Αμύντορος	παλλακίδα.	Μήδεια δὲ καίπερ εἰδυῖα τὸ
[13, 89]	ἐννεακαιδεκάτῃ Τιμῶσάν φησι τὴν Οξυάρτου	παλλακίδα	πάσας γυναῖκας ὑπερβεβληκέναι κάλλει. Ταύτην
[13, 3]	Ιλιάδος Ομηρος ἐποίησε Μενελάῳ συγκοιμωμένην	παλλακίδα,	πᾶσι δοὺς γυναῖκας. Κοιμῶνται γοῦν
[13, 87]	τὰ αἰχμάλωτα γράφει καὶ ταῦτα	Παλλακίδας	εὗρον μουσουργοὺς τοῦ βασιλέως τριακοσίας
[13, 10]	γυναικὸς ἕξειν αὐτὴν τιμὴν ἀλλὰ	παλλακίδος	ἔπεμψε δὲ τὴν Αρπίου θυγατέρα
[13, 3]	ἡ βασίλεια τοῦ πλήθους τῶν	παλλακίδων	διὰ τὸ ὡς δεσπότην ἄρχειν
[13, 3]	ἐν τοῖς Περσικοῖς, ὑπὸ τῶν	παλλακίδων	θρησκεύεσθαι προσκυνοῦσι γοῦν αὐτην. Καὶ
[13, 37]	δὲ αὐτῷ καὶ ἡ Μιλησία	παλλακίς.	Ο δὲ μέγας Αλέξανδρος οὐ
[13, 68]	τὴν ψυχὴν ἄνω τὴν Πυθιονίκης.	Παλλίδην	δ' ἐνταῦθα ἐκάλεσε τὸν Αρπαλον.
[13, 68]	ὁ κλεινὸς ναός, ὃν δὴ	Παλλίδης	τεύξας κατέγνω διὰ τὸ πρᾶγμ'
[13, 22]	τ' εἶχεν ὅσαπερ νῦν ἔχει,	πάμπολλ'	ἀναλίσκων ἐφ' ἑκάστῳ τῆς θύρας
[13, 11]	κάλλους. Καὶ ἐλέχθησαν λόγοι φιλόσοφοι	πάμπολλοι·	ἐν οἷς τινες καὶ ἐμνημόνευσαν
[13, 91]	Αργείου Ιλίου Πέρσιδος οὗτος γὰρ	παμπόλλους	τινὰς κατέλεξεν. Αλλὰ μὴν οὐδὲ
[13, 93]	ἀφυλάκτως ζῆτε. Λοιδόρου δὲ καὶ	παμφάγου	τοῦ ζῴου πεφυκότος. Ετι δὲ
[13, 60]	καὶ Σάτυρος ὁ Ολύνθιος ὑποκριτὴς	Παμφίλῃ.	Αριστογείτων δὲ ἐν τῷ κατὰ
[13, 31]	ἐστι παρὰ Αβυδηνοῖς, ὥς φησι	Πάμφιλος·	κατεχομένης γὰρ τῆς πόλεως δουλείᾳ
[13, 12]	Ερωτίδεια τιμῶσιν καθάπερ Αθηναῖοι τὰ	Παν>	αθήναια καὶ τὠλύμπια Ηλεῖοι Ρόδιοί
[13, 29]	θ' ἱλαρὸν εὐθέως τ' ἀφεῖλε	πᾶν	αὐτοῦ τὸ λυποῦν κἀπέδειξεν ἵλεων.
[13, 33]	καρπὸν δρέπεσθαι σύν δ' ἀνάγκᾳ	πᾶν	καλόν. Αρξάμενος δ' οὕτως ἑξῆς
[13, 78]	καθεῖλεν. Παιδικῶν γὰρ παρόντων ἐραστὴς	πᾶν	ὁτιοῦν ἕλοιτ' ἂν παθεῖν ἢ
[13, 43]	θῄταίρᾳ ποτε Γνάθαινα, τοὔψον ἀποτιθείσης	πᾶν	σχεδὸν τῆς Δεξιθέας τῇ μητρί,
[13, 22]	Τιμοκλῆς φησι· Περὶ δὲ τὸν	πανάθλιον	εὕδουσι γρᾶες, Νάννιον, Πλαγγών, Λύκα,
[13, 2]	λέγουσι περὶ τῶν Σωκράτους γυναικῶν	Παναίτιος	ὁ Ρόδιος. ~Παρὰ δὲ Πέρσαις
[13, 25]	τρίτῳ Κολοφωνιακῶν φάσκων αὐτὸν καὶ	πανδήμου	Αφροδίτης ἱερὸν πρῶτον ἱδρύσασθαι ἀφ'
[13, 49]	πορεύεται, εἶπεν· Αἰγεῖ συνοικήοουσα τῷ	Πανδίονος.	Φρύνη συνδειπνοῦσά ποτε γράσωνι ἄρασα
[13, 21]	ἐν τοῖς καπηλείοις καὶ τοῖς	πανδοκείοις	αἰεὶ διαιτᾷ, καίτοι Ισοκράτους τοῦ
[13, 52]	τῆς μέσης κωμῳδίας ποιητὴς έν	Πανδρόσῳ	οὑτωσὶ λέγων· Ἔπειτα τῆς αὐτῆς
[13, 59]	τῶν Ποσειδωνίων ἐν ὄψει τῶν	Πανελλήνων	πάντων ἀποθεμένη θοἰμάτιον καὶ λύσασα
[13, 59]	βαλανείοις. Τῇ δὲ τῶν Ελευσινίων	πανηγύρει	καὶ τῇ τῶν Ποσειδωνίων ἐν
[13, 51]	ΑΘηναῖοι οὕτως προσαγορευομένην τὴν πόρνην,	πανηγύρεως	ένδοξοτάτης ὀνόματι κεχρημένην· ἐκεκώλυτο γὰρ
[13, 44]	κοῖλον Αργος δωρεὰν θέλοντ' ἔχειν.	Πανηγύρεως	οὔσης ποθ' ἡ Γναθαίνιον εἰς
[13, 27]	δαίμονες. Τὸ μὴ σφόδρ' εἶναι	πάνθ'	ἕτοιμα, δεῖν δέ τι ἀγωνιᾶσαι
[13, 25]	κατεσκευασμένας. Εστᾶσι γυμναί, μὴ ξαπατηθῇς·	πάνθ'	ὅρα. Οὐκ εὖ σεαυτοῦ τυγχάνεις
[13, 24]	οὐκ οἶδας κατὰ τὴν Εὐβούλον	Παννυχίδα	τὰς φιλῳδοὺς κερμάτων παλευτρίας, πώλους
[13, 74]	παῖς διαπομπεύῃ, προπόσεις ἐπιδέξια νωμῶν,	παννυχίδας	θ' ἱερὰς θήλεις χοροὶ ἀμφιέπωσιν,
[13, 94]	καὶ Φερεκράτης ἐν Ιπνῷ ἢ	Παννυχίδι	φησίν Κᾆτα μυροπωλεῖν τί παθόντ'
[13, 71]	περιβάλλεται αἰθὴρ βαιῇ ἐνὶ σφαίρῃ	πάντ'	ἀπομασσόμενον. Οἵῳ δ' ἐχλίηνεν ὃν
[13, 44]	ἐραστὴν εὐτελῶς ἐπ' ἀστράβης, τὰ	πάντ'	ἔχουσ' ὀνάρια μεθ' ἑαυτῆς τρία
[13, 92]	ἀνεψιοῦ. Καὶ Ρωμαῖοι δ' οἱ	πάντα	ἄριστοι ἐξέβαλον τοὺς σοφιστὰς τῆς
[13, 34]	θύεται βοῦς, διακελευσαμένου τοῦτο τοῦ	πάντα	ἀρίστου Αδριανοῦ βασιλέως· ὃς καὶ
[13, 80]	ὡς ἔτι τῇ βασιλείᾳ ὄντος	πάντα	αὐταῖς χορηγεῖσθαι ἐκέλευσεν. Διόπερ καὶ
[13, 10]	ἐρεθισθεὶς ἐκμανθάνει παρ' αὐτῆς τὰ	πάντα	καὶ δεηθείσης ἐκδικῆσαι τοῦ Αρπίου
[13, 39]	τε τὸν Δημήτριον. Αποδοκιμαζούσης δὲ	πάντα	καὶ πάνυ κατεγχλιδώσης τῷ βασιλεῖ,
[13, 73]	ἐς ταὐτὸν δύο, φύουσιν ἡμῖν	πάντα	καὶ τρέφουσ' ἃμα, δι' ὧν
[13, 64]	Δανάη, πιστευομένη ὑπ' αὐτῆς τὰ	πάντα,	Λεοντίου δ' οὖσα τῆς μετ'
[13, 17]	τὸ κάλλος, προμαντευόμενος τὴν τύφλωσιν	πάντα	μᾶλλον αὐτῆς ἐπαινεῖ ἢ τῶν
[13, 6]	τις αὐτῆς τὸν βίον παρείλετο	πάντα	τὰ σκεύη γὰρ ἕλκων ᾤχετ'
[13, 23]	καὶ τὸ συλᾶν τοὺς πέλας	πάντα	τἄλλ' αὐταῖς πάρεργα γίνεται, ῥάπτουσι
[13, 15]	λήρου λόγων ὑποκριτῆρες, οἳ μόνοι	πάντα	τἀν τοῖς πίναξι, πρίν τι
[13, 18]	στρατεύειν ἐπινοεῖν μοι φαίνεται καὶ	πάντα	τῷ πώγωνι δρᾶν ἐναντία, ἢ
[13, 71]	πλατάνῳ Βιττίδα μολπάζοντα θοήν, περὶ	πάντα	Φιλητᾶν ῥήματα καὶ πᾶσαν τρυόμενον
[13, 35]	γὰρ κεκλήσῃ γυνή. Κἀκείνη περιβλέψασα	πάντας	ἀπῄει δακρύουσα, ποθοῦσα τὸν Ζαριάδρην
[13, 73]	Αὕτη τρέφει σὲ κἀμὲ καὶ	πάντας	βροτούς. Τεκμήριον δέ, μὴ λόγῳ
[13, 31]	τοὺς ἐκ τῆς χώρας Λυδοὺς	πάντας	ἔχωσε μὲν {Λυδίας} τὸ νῦν
[13, 35]	γάμους. Περιβλέψασα οὖν καὶ θεωρήσασα	πάντας	λαβοῦσα χρυσῆν φιάλην καὶ πληρώσασα
[13, 18]	ἐπιληψόμενος οὐδείς ἐστιν διὰ τὸ	πάντας	ξύρεσθαι. Εν Βυζαντίῳ δὲ ζημίας
[13, 16]	Υπομνήμασι τῶν ἡδυσμάτων φησὶν ἐρᾶν	πάντας,	οὐ τῶν κρεῶν οὐδὲ τῶν
[13, 24]	εὐτελῶς, μεθ' ἡμέραν, πρὸς ἑσπέραν,	πάντας	τρόπους· ἃς δ' οὔτ' ἰδεῖν
[13, 92]	ἔφη εἶτ' οὐκ ἐγὼ δικαίως	πάντας	ὑμᾶς τοὺς φιλοσόφους μισῶ μισοφιλολόγους
[13, 92]	Σοφοκλῆς δέ τις ψηφίσματι ἐξήλασε	πάντας	φιλοσόφους τῆς Αττικῆς, καθ' οὗ
[13, 78]	παράπαν ἐκώλυον τοὺς παιδικοὺς ἔρωτας,	πανταχόθεν	αὐτοὺς ἐκκόπτοντες. Εἰσὶ δὲ οἱ
[13, 13]	οὔτ' αὖθις ἔμφρων, ἀλλὰ συνενηνεγμένος	πανταχόθεν	ἑνὶ τύπῳ τε> πόλλ' εἴδη
[13, 26]	ἐστιν ἢ πτύσαι· ἐξέρχεταί τε	πανταχόσ'	ἤδη πιομένη, δέχεται δὲ καὶ
[13, 7]	Οὐκ ἐτὸς Εταίρας ἱερόν ἐστι	πανταχοῦ,	ἀλ' οὐχὶ γαμετῆς οὐδαμοῦ τῆς
[13, 31]	Οὐκ ἐτὸς Εταίρας ἱερόν ἐστι	πανταχοῦ,	ἀλλ' οὐχὶ γαμετῆς οὐδαμοῦ τῆς
[13, 89]	καλλίονάς φησι γίνεσθαι γυναῖκας τῶν	πανταχοῦ	γυναικῶν ἐν Τενέδῳ τῇ Τρωικῇ
[13, 44]	Ανάγωγος ὢν δὲ καὶ βάναυσος	παντελῶς	ἐν σκυτοτομείῳ μετά τινων καθήμενος
[13, 84]	Επικράτους Αντιλαίδα Τἀρωτίκ' ἐκμεμάθηκα ταῦθα	παντελῶς	Σαπφοῦς, Μελήτου, Κλεομένους, Λαμυνθίου. Υμεῖς
[13, 43]	ὡς ἀνώμαλον τὸ νῶτον εἶχε	παντελῶς,	Τάλαν, τάλαν ἄνερ, πόθεν ἔχεις
[13, 67]	μνήματα κατεσκεύασεν αὐτῆς ὃ καὶ	πάντες	ἐθαύμαζον, ὅτι τῶν μὲν ἐν
[13, 67]	ἤδη χρόνον ἐπιτετελεσμένον. Ἣν γὰρ	πάντες	ᾔδεσαν ὀλίγης δαπάνης κοινὴν τοῖς
[13, 18]	ἔχοντι {κουρεῖ} ξυρὸν οὐδὲν ἧππον	πάντες	χρῶνται αὐτῷ. Καὶ ταῦτα μὲν
[13, 72]	ἐστι Σαπφοῦς τοῦτο τὸ ᾆσμα	παντί	που δῆλον. Εγὼ δὲ ἡγοῦμαι
[13, 89]	Λακεδαιμονίων. Καλλίστη δ' ἦν καὶ	Παντίκα	ἡ Κυπρία, περὶ ἧς φησι
[13, 39]	γένη μύρων Λαμίᾳ παρὰ πότον	παντοδαπῶν	ἐπεδείκνυτο. Η Λάμια δ' ἦν
[13, 67]	τῶν ἐπιστημοτάτων χορῷ μεγάλῳ καὶ	παντοίοις	ὀργάνοις καὶ συμφωνίαις παρέπεμπε τὸ
[13, 71]	παρὰ κῦμα μονόζωστος κιθαρίζων Ορφεύς,	παντοίους	δ' ἐξανέπεισε θεούς Κωκυτόν τ'
[13, 12]	σεμνόν τινα τὸν Ερωτα καὶ	παντὸς	αἰσχροῦ κεχωρισμένον ᾔδεσαν δῆλον ἐκ
[13, 17]	κοιμίζει τὸν ἐρώμενον, ὅπως διὰ	παντὸς	ἀπολαύῃ τῆς τοῦ θεωρεῖν ἡδονῆς.
[13, 71]	δ' ἐνεπλήσατο βίβλους ἱράς, ἐκ	παντὸς	παυσάμενος καμάτου. Λέσβιος Αλκαῖος δὲ
[13, 59]	Ποσειδωνίων ἐν ὄψει τῶν Πανελλήνων	πάντων	ἀποθεμένη θοἰμάτιον καὶ λύσασα τὰς
[13, 85]	ναυαγίᾳ χρησάμενος περὶ Μὺκονον καὶ	πάντων	ἀπολομένων μόνος ὑπὸ δελφῖνος ἐσώθη
[13, 8]	γυναῖκας νὴ Δί' ἀπολοίμην ἄρα	πάντων	ἄριστον κτημάτων. Εἰ δ' ἐγένετο
[13, 91]	τοῦ Μυρτίλου ἑξῆς καταλέξαντος καὶ	πάντων	αὐτὸν ἐπὶ τῇ μνήμῃ θαυμασάντων
[13, 71]	ἐκ Διὸς αἶσα φυλάσσει ἥδιστον	πάντων	δαίμονα μουσοπόλον, λεπτὴν {δ' ῇσ'
[13, 91]	τῶν τοσούτων ὀνομάτων, ὦ γραμματικέ,	πάντων	ἐπιτρῖψαι μᾶλλον ἢ σωφρονίσαι δυναμένων
[13, 24]	σκότια νυμφεύει λάθρᾳ, πῶς οὐχὶ	πάντων	ἐστὶν ἀθλιώτατος; Εξον θεωρήσαντι πρὸς
[13, 11]	καὶ προσομιλεῖν οὗτος ὁ δαίμων	πάντων	ἥδιστος ἔφυ θνητοῖς. Καὶ παρὰ
[13, 20]	Σωκράτης δ' ὁ φιλόσοφος ὁ	πάντων	καταφρονῶν τοῦ Αλκιβιάδου κάλλους οὐχ
[13, 71]	τὸν αἰεὶ πεφυλαγμένον ἄνδρα καὶ	πάντων	μῖσος κτώμενον ἐκ συνοχῶν πάσας
[13, 93]	τοῦ τῶν εὖ δρώντων βίου	πάντων	περιττότατον ὧν οὐδέτερον πρόσεστιν ὑμῖν
[13, 39]	τάλαν, ὄζειν δοκεῖ μοι σαπρότατον	πάντων	πολύ. Δημήτριος δ' εἶπ' Αλλὰ
[13, 81]	τῇ χειρὶ ἐφίλησεν. Επικροτησάντων δὲ	πάντων	σύν γέλωτι καὶ βοῇ ὡς
[13, 21]	ἔτι δὲ Γοργίου τοῦ Αθηναίου,	πάντων	τούτων συγγεγραφότων περὶ τῶν Αθήνησι
[13, 44]	τὰς Αθήνας παρεπιδημήσας ξένος σατράπης	πάνυ	γέρων, ὡς ἐνενήκοντ' ὢν> ἐτῶν,
[13, 48]	ἂν ἀπεστείλατε, Ἐμμελής δ' ἦν	πάνυ	ἡ Γνάθαινα καὶ οὐκ ἀνάστειος
[13, 42]	παρεδέξατ' αὐτὴν τῶν πονηρῶν τις	πάνυ.	κᾆθ' ὡς ἐπηρώτησε Πότερ' ἄνω
[13, 43]	Ιδοῦσ' ἔφηβον ἡ Γνάθαιν' ἰσχνὸν	πάνυ	καὶ μέλανα λεπτὸν θ' ὡς
[13, 89]	ἐγαμήθη, οὖσα καὶ τὸ εἶδος	πάνυ	καλὴ καὶ σοφή, ὥς φησιν
[13, 45]	ἐκείνην τὴν γυναῖκ' ἐσχηκέναι πυγὴν	πάνυ	καλήν, ἥν ποτ' ἠξίου λαβεῖν
[13, 56]	οὗτος ὁ> ἀνὴρ πρὸς ἀφροδίσια	πάνυ	καταφερής· ὅστις καὶ τῇ τοῦ
[13, 39]	Δημήτριον. Αποδοκιμαζούσης δὲ πάντα καὶ	πάνυ	κατεγχλιδώσης τῷ βασιλεῖ, νάδρον τινὰ
[13, 86]	γίνεσθαι, ἐν τε τῷ ἀγοράζειν	πάνυ	νεανικὸς ἦν καὶ τῷ πωλοῦντι
[13, 86]	ἀπολαύειν. Καὶ ἕτερα τούτοις παραπλήσια	πάνυ	πολλὰ τῶν φορτικῶν ἐποίουν. Τῶν
[13, 41]	φωνῇ δ' ὁμιλίᾳ τε κεχορηγημένη	πάνυ	τ' εὐπρόσωπος οὖσα καὶ καταπλητικὴ
[13, 26]	ὑπέφαιν' ἐσομένη δ' Ωκιμον λαμπρὰ	πάνυ.	~Ταυτά σοι παραινεῖν ἔχω, ἑταῖρε
[13, 43]	τύχην ἱστῶντα κρεοπῶλην τιν' ἀστεῖον	πάνυ	τῇ θ' ἡλικίᾳ σφόδρα νέον
[13, 1]	ὃ δὲ δῆλος ἦν οὐ	πάνυ	τι ἀποδεχόμενος, δεῖ γάρ, ἔφησεν,
[13, 18]	μεμνήσομαι τῆς λέξεως· χαίρω γὰρ	πάνυ	τῷ ἀνδρὶ διά τε τὴν
[13, 45]	δοκεῖς γάρ μοι πολύν, Ιππη,	πάνυ	χόρτον, φησί, καταβεβρωκέναι. Φρύνην ἐπείρα
[13, 44]	Ὃ δ' ἄφνω καιρίμην πληγεὶς	Παπαῖ,	ζωγρεῖς, γύναι, φήσ' ἕνεκα τοῦ
[13, 45]	παρὰ πολύ. Πτολεμαῖε, διψῶ, φησί,	παππία,	σφόδρα· ἀλλ' ἐγχεάτω μοι τέτταρας
[13, 47]	τοὺς Ἐπιγόνους εὐημερήκει, πίνειν μέλλοντος	παρ᾽	αὐτῇ καὶ τοῦ παιδὸς κελεύοντος
[13, 47]	προπετεστέραν ἔχειν. Τῶν δὲ πινόντων	παρ᾽	αὐτῇ συμβαλλομένων εἰς βολροφακῆν καὶ
[13, 35]	τὴν φιάλην εἶπεν πλησίον στὰς	παρ'	αὐτὴν· Ὦ Οδάτι, πάρειμι δή
[13, 44]	μὲν ἀξιοῦντα μὴ τετευχέναι τούτου	παρ'	αὐτῆς μηδέποτε τοῦ σχήματος, ἐν
[13, 10]	Νειτήτιδι καὶ σφόδρα ἐρεθισθεὶς ἐκμανθάνει	παρ'	αὐτῆς τὰ πάντα καὶ δεηθείσης
[13, 77]	Μίνωα. Οἱ δὲ προειρημένοι Χαλκιδεῖς	παρ'	αὑτοῖς φασιν ἁρπασθῆναι τὸν Γανυμήδην
[13, 86]	εἰσελθούσης αὐλητρίδος καὶ οὔσης εὐρυχωρίας	παρ'	αὐτῷ, βουλομένης τῆς παιδίσκης παρακαθίσαι
[13, 3]	πᾶσι δοὺς γυναῖκας. Κοιμῶνται γοῦν	παρ'	αὐτῷ καὶ οἱ γέροντες μετὰ
[13, 68]	τῆς δὲ Γλυκέρας ὡς οὔσης	παρ'	αὐτῷ καὶ τοῖς Αθηναίοις αἰτίας
[13, 79]	δύο ἐρωμένον ἀναπαύεσθαι. Πέρσας δὲ	παρ'	Ελλήνων φησὶν Ηρόδοτος μαθεῖν τὸ
[13, 45]	ἵνα Σοφοκλεῖ λαβὼν δῷς, φησί,	παρ'	ἐμοῦ, φίλτατε. Καλλιστίου δὲ τῆς
[13, 45]	χρωμένοις δοκεῖ; Η Γλυκέριον λαβοῦσα	παρ'	ἐραστοῦ τινος Κορίνθιον παράπηχυ καινόν
[13, 9]	~Οὐκ αἰσθάνονται δ' οὐδ' οἱ	παρ'	ἠλικίαν νέας ἀγόμενοι γυναῖκας εἰς
[13, 65]	Τὴν δὲ Νέαιραν εἶχον ἡμέραν	παρ'	ἡμέραν διαιτητῶν γενομένων φίλων Φρυνίων
[13, 57]	Σελεύκῳ πάλιν ἔδει {τι} ἡμᾶς	παρ'	ἡμῶν ἀντιπέμψαι θηρίον τρυγέραυον· οὐ
[13, 1]	εἰ δ' ἄγε νῦν, Ερατώ,	πάρ	θ' ἵστατο καί μοι ἔνισπε,
[13, 15]	πρὸς Δόλωνά μοι, φησί, δοκῶ	παρ'	Οδυσσέως ἀπάντησιν ἐπὶ σὲ μεταφέρειν·
[13, 81]	εἰς Λέσβον στρατηγός, ἀνδρὶ παιδιώδει	παρ'	οἶνον καὶ δεξιῷ. Ερμησίλεω δὲ
[13, 89]	τῇ δεκάτῃ τῶν Ιστοριῶν ὅτι	παρ'	Ολυμπιάδι οὖσαν τῇ Αλεξάνδρου μητρὶ
[13, 20]	εἶδος ἄξιον τυραννίδος Καὶ οἱ	παρ'	Ομήρῳ δὲ δημογέροντες θαυμάζοντες τῆς
[13, 51]	Ανθείας Αντειαν. Οὐ γὰρ εὑρίσκομεν	παρ'	οὐδενὶ Ἄνθειαν άναγεγραμμένην ἑταίραν, ἀπὸ
[13, 52]	στρώματα αὐτὴν κέλευε, φησί, καὶ	παρ'	Ὠκίμου χαλκώματα. Μένανδρος δ' ἐν
[13, 24]	Ηριδανὸς ἁγνοῖς ὕδασι κηπεύει κόρας·	παρ'	ὧν βεβαίως ἀσφαλῶς τ' ἔξεστί
[13, 95]	μὲν κάπηλοι οἱ ἐγγὺς οἰκοῦντες,	παρ'	ὧν προδόσεις λαμβάνων οὐκ ἀποδίδωσι,
[13, 31]	Πόρνης δὲ Αφροδίτης ἱερόν ἐστι	παρὰ	Αβυδηνοῖς, ὥς φησι Πάμφιλος· κατεχομένης
[13, 68]	αἰτίας γινομένης τοῦ δωρεὰς λαμβάνειν	παρὰ	Αρπάλου, λέγων ὧδε Ἔστιν δ'
[13, 77]	ἐπὶ ταῖς θηλείαις προκρίνουσι πολλοί.	Παρὰ	γὰρ τὰς ἄλλας ταῖς εὐνομουμέναις
[13, 43]	ἑξῆς μνημονεῦσαι. Γναθαίνης μὲν οὕτως·	{Παρὰ	Γναθαίνῃ Δίφιλος πίνων ποτὲ Ψυχρόν
[13, 3]	Σωκράτους γυναικῶν Παναίτιος ὁ Ρόδιος.	~Παρὰ	δὲ Πέρσαις ἀνέχεται ἡ βασίλεια
[13, 22]	παρὰ ταύτην μὲν οὐκ εἰσέρχεται,	παρὰ	δὲ Σινώπῃ καὶ Λύκᾳ καὶ
[13, 79]	ἐποίησε Πολυκράτης ὁ Σαμίων τύραννος.	~Παρὰ	δὲ Σπαρτιάταις, ὡς Αγνων φησὶ
[13, 3]	μοι ἔτικτον ἐνὶ μεγάροισι γυναῖκες.	Παρὰ	δὲ τοῖς Ελλησι οὐκ ἀνέρχεται
[13, 43]	ἄνθρωπε, φησίν, ἐξεδάρης ἀκόλαστος ὤν.	Παρὰ	Δεξιθέᾳ δειπνοῦσα θῄταίρᾳ ποτε Γνάθαινα,
[13, 90]	δὲ ἀγῶνα κάλλους φησὶ γίνεσθαι	παρὰ	Ηλείοις, καὶ τὴν κρίσιν ἐπιτελεῖσθαι
[13, 67]	Πυθιονίκης Αφροδίτης, ἃμα τῆς τε	παρὰ	θεῶν τιμωρίας καταφρονῶν καὶ τὰς
[13, 12]	ὡς Σωσικράτης ἱστορεῖ. Ο δὲ	παρὰ	Θηβαίοις ἱερὸς λόχος καλούμενος συνέστηκεν
[13, 80]	πρὸς αὐτόν. Ως δ' Αλέξανδρος	παρὰ	Κρατερῷ αὐτὸν ἐπῄνεσεν γενομένου πότου,
[13, 71]	μεγάλων ῥυομένης δονάκων. Πόλλ' ἔτλη	παρὰ	κῦμα μονόζωστος κιθαρίζων Ορφεύς, παντοίους
[13, 10]	Μακεδονικῶς καθωπλισμένην, ἀσκηθεῖσαν τὰ πολεμικὰ	παρὰ	Κύννῃ τῇ Ιλλυρίδι. ~Επὶ τούτοις
[13, 76]	στεροπᾶς φλέγων Θρηίκιος βορέας, ἀίσσων	παρὰ	Κύπριδος ἀζαλέιας μανίαισιν ἐρεμνὸς ἀθαμβὴς
[13, 11]	πάντων ἥδιστος ἔφυ θνητοῖς. Καὶ	παρὰ	λυπῶν τέρψιν τιν' ἔχων εἰς
[13, 84]	πρῶτος ἀνθρώπων εἰς ὁμηρείαν λαβών	παρὰ	Μεταποντίνων γυναῖκας καὶ παρθένους τὰς
[13, 71]	ἥ τε πολὺν μὺστῃσιν Ελευσῖνος	παρὰ	πέζαν εὐασμὸν κρυφίων ἐξεφόρει λογίων,
[13, 79]	τοιούτων ἐρώτων κατάρξασθαι Λάιον ξενωθέντα	παρὰ	Πέλοπι καὶ ἐρασθέντα τοῦ υἱοῦ
[13, 42]	Ολυμπιονικῶν νυκτὸς ἀθλητῶν δυεῖν πληγὴν	παρὰ	πληγὴν> τί δύναταί ποτ' ἤθελον.
[13, 49]	Θαὶς ἐραστοῦ τινος αὐτῆς ἀλαζόνος	παρὰ	πολλῶν ποτήρια χρησαμένου καὶ λεγοντος
[13, 45]	αὐτῷ. Λέγει δ' οὖν ὑστεροῦσα	παρὰ	πολύ. Πτολεμαῖε, διψῶ, φησί, παππία,
[13, 86]	ὧδε Ζήνων ὁ Κιτιεὺς Περσαίου	παρὰ	πότον αὐλητρίδιον πριαμένου καὶ διοκνοῦντος
[13, 39]	ὁ βασιλεὺς γένη μύρων Λαμίᾳ	παρὰ	πότον παντοδαπῶν ἐπεδείκνυτο. Η Λάμια
[13, 47]	τοσούτον ἐτῶν. Νεανίσκων δέ τινων	παρὰ	πότον ὑπὲρ αὐτῆς τυπτόντων ἑαυτοὺς
[13, 44]	ποτὲ τὸν Ανδρόνικον οὐ θελούσης	παρὰ	πότον φιλεῖν, καθάπερ ταῖς πρότερον
[13, 46]	Κατηγοροῦντος γοῦν ποτε Στίλπωνος Γλυκέρας	παρὰ	πότον ὡς διαφθειρούσης τοὺς νέους,
[13, 79]	ἔρωτας ἡδέως μελετᾶτε Τοῦ παιδεραστεῖν	παρὰ	πρώτων Κρητῶν εἰς τοὺς Ελληνας
[13, 57]	Ἀβδηρίτου, μικρὸν ἐπισχὼν ἐπὶ τὴν	παρὰ	σοῦ τρέψομαι πεῦσιν, Φοῖνιξ ἄττα
[13, 16]	ἴσον μετρῶν ὀφθαλμόν, ὥστε τέκτονος	παρὰ	στάθμην ἰόντος ὀρθοῦται κανών. ~Λικύμνιος
[13, 65]	δικαστηρίῳ ὡς ἀσεβοῦντα καὶ θύοντα	παρὰ	τὰ πάτρια τὰς θυσίας ἐκολάσατε
[13, 39]	Λάμια, φησίν, ὀσφράνθητι καὶ εἴσει	παρὰ	τἄλλα διαφόραν ὅσην ἔχει. Κείνη
[13, 22]	εἶναί μοι δοκεῖ, ὅστις γε	παρὰ	ταύτην μὲν οὐκ εἰσέρχεται, παρὰ
[13, 39]	Λεαίνης σχῆμά τι περαινομένης εὖ	παρά	τε τῷ Δημητρίῳ εὐημερούσης, φασὶ
[13, 90]	καὶ τοῦτο τιμᾶσθαι, καθάπερ καὶ	παρὰ	Τενεδίοις καὶ Λεσβίοις ταύτην δὲ
[13, 42]	Εν συμποσίῳ δ' ὥς φασι,	παρὰ	τῇ Μανίᾳ παρεδέξατ' αὐτὴν τῶν
[13, 50]	εἰκόνα χαλκῆν αὐτῆς ἱστάναι τολμῆσαι	παρὰ	τὴν έαυτοῦ. Τὰ ὅμοια δ'
[13, 85]	τῇ πατρίδι καὶ τῆς ἐκφορᾶς	παρὰ	τὴν θάλατταν γιγνομένης κατὰ τύχην
[13, 33]	ὕστερον δὲ καὶ σκόλιον τὸ	παρὰ	τὴν θυσίαν ᾀσθέν, ἐν ᾧ
[13, 67]	νεώς καὶ τὸ πόλισμα, ὄψεται	παρὰ	τὴν ὁδὸν αὐτὴν ῴκοδομήμενον μνῆμα
[13, 81]	προξένου Αθηναίων ἐστιῶντος αὐτόν, ἐπεὶ	παρὰ	τὸ πῦρ ἑστεὼς ὁ τὸν
[13, 28]	ὀνόματι προσηγορευμένας {ἢ} ἀπὸ τῆς	παρὰ	τοῖς Αθηναίοις καλουμένης Εταίρας {τῆς}
[13, 78]	παθεῖν ἢ δειλοὐ δόξαν ἀπενέγκασθαι	παρά	τοῖς παιδικοῖς. Εργῳ γοῦν τοῦτο
[13, 60]	ἐν ἕκτῳ Κωμῳδουμένων τὴν μὲν	παρὰ	τοῖς ῥήτορσί φησιν ὀνομαζομένην Σηστὸν
[13, 35]	Μνημονεύεται δὲ ὁ ἔρως οὗτος	παρὰ	τοῖς τὴν Ασίαν οἰκοῦσι βαρβάροις
[13, 44]	προσφάτως ἀφιγμένος πικρῶς τε λοιδορούμενος	παρὰ	τὸν πότον ταῦτ' ἔλεγε τῇ
[13, 64]	μοι ἄνδρα σώσατα τοιαύτην χάριτα	παρὰ	τοῦ δαιμονίου λαμβάνω, Λαοδίκη δὲ
[13, 42]	διαλιποῦσα δ' ἡ ἑταίρα Μήθεν	παρὰ	τοῦτο, φησὶ, λυποῦ, φίλατε· οὐ
[13, 55]	Αφροδίτης. Δείκνυσθαι δ' αὐτῆς τάφον	παρὰ	τῷ Πηνειῷ σημεῖον ἔχοντα ὑδρίαν
[13, 67]	Ἐπίσκεψαι δἐ καὶ διάκουσον σαφῶς	παρὰ	τῶν ἐκ Βαβυλῶνος ὃν τρόπον
[13, 84]	καὶ ὑμεῖς, ὦ φιλόσοφοι, οἱ	παρὰ	φύσιν τῇ Αφροδίτῃ χρώμενοι καὶ
[13, 59]	τε ἦσαν οἱ δικασταὶ καταψηφιούμενοι,	παραγαγὼν	αὐτὴν εἰς τοὐμφρανὲς καὶ περιρήξας
[13, 47]	δὲ ἀδολέσχην τινὰ διηγούμευον ὅτι	παραγέγονεν	ἀφ' Ελλησπόντου Πῶς οὖν, φησίν,
[13, 83]	ἐπιδημίαν, ὅτ' ἔφησεν ἐξ Υπερβορέων	παραγεγονέναι,	ὡς τάχιστα ὤφθη εἰς τὴν
[13, 30]	Αλεξις ἢ Αντιφάνης ἐν Υπνῳ	παράγει·	Διὰ ταῦθ' ὁ πόρνος οὗτος
[13, 73]	Αἰσχύλος ἐν ταῖς Δαναίσιν αὐτὴν	παράγει	τὴν Αφροδίτην λέγουσαν Ερᾷ μὲν
[13, 36]	γάμους τῆς θυγατρὸς κατὰ τύχην	παραγενόμενον	τὸν Εὔξενον παρακέκληκεν ἐπὶ τὴν
[13, 33]	πεποίηται πρὸς τὰς ἑταίρας, αἳ	παραγενομένου	τοῦ Ξενοφῶντος καὶ θύοντος τῇ
[13, 83]	θεοῦ χαρίσασθαι τοῦτον εἰς Δελφοὺς	παραγενομένῳ	τῷ Πυθοδώρου τοῦ Σικυωνίου υἱῷ
[13, 86]	ἐξ Αρκαδίας θεωρῶν πρὸς Αντίγονον	παραγενομένων.	Εκεῖνοι {τε} γὰρ ἠρίστων σφόδρα
[13, 22]	Διόπερ καὶ θρηνῶν τις αὑτὸν	παράγεται	ὑπὸ Τιμοκλέους ἐν Νεαίρᾳ· Αλλ'
[13, 49]	Κορινθίαν ἐραστὴς ἀποσφράγισμα πέμψας ἐκέλευε	παραγίνεσθαι.	Ἣ δ' Οὐ δύναμαι» εἶπε·
[13, 90]	καὶ πομπεύοντα ἕως τοῦ ἱεροῦ	παραγίνεσθαι.	Τὸν στέφανον δ' αὐτοῖς δίδοσθαι
[13, 85]	μετὰ τῶν ἄλλων ἐκ παλαίστρας	παραγινόμενος	ἐπὶ τὴν θάλατταν ἐκολύβα. Δελφὶς
[13, 63]	Νικόδημον ἐξέκοψεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς.	Παραδέδοται	δὲ καὶ περὶ ὄψα καὶ
[13, 92]	τῶν λόγων, ὥς φασι, δυνάμεις	παραδιδόντας	τοῖς νέοις ἐς κόρακας ἐρρίφασιν
[13, 90]	μυρρίνης ἱστορεῖ Μυσρίλος ἐν Ιστορικοῖς	Παραδόξοις.	Ενιαχοῦ δέ φησιν ὁ αὐτὸς
[13, 43]	κύλικ' ἐκπίων ἄφνω καὶ τὸ	παράδοξον	καταπλαγεὶς ὁ Δίφιλος Νὴ τὴν
[13, 4]	μεθ' ἣν τῶν Χαλκώδοντος μίαν.	Παραδοὺς	δ' ἀμφοτέρας φίλοις συνῆν πολλαῖς
[13, 89]	καὶ Ιππάρχῳ τῷ υἱεῖ τὴν	παραιβατήσασαν	αὑτῷ γυναῖκα Φύην τὴν Σωκράτους
[13, 27]	Ωκιμον λαμπρὰ πάνυ. ~Ταυτά σοι	παραινεῖν	ἔχω, ἑταῖρε Μυρτίλε. Καὶ κατὰ
[13, 9]	ἐμβάλλοντες, καίτοι τοῦ Μεγαρικοῦ ποιητοῦ	παραινέσαντος	αὐτοῖς οὔ τοι σύμφορόν ἐστι
[13, 82]	καί τι πρὸς μοιχείαν αὐτοῦ	παραινιττόμενος	Ηλιος ἦν, οὐ παῖς, Εὐριπίδη,
[13, 8]	γὰρ καὐτος διὰ τοῦτό σοι	παραινῶ	μὴ γαμεῖν. (Β) Δεδογμένον τὸ
[13, 85]	μέλλοντας κατακόπτειν ἀργύριον δοὺς καὶ	παραιτησάμενος	ἀφῆκεν εἰς τὸ πέλαγος. Καὶ
[13, 73]	τέλειος ἐστί. Τῶν δ' ἐγὼ	παραίτιος.	~Εν Ιππολύτῳ Εὐριπιδείῳ πάλιν ἡ
[13, 86]	καὶ ἐν ἀρχῇ οὐδ' ἄν	παρακαθίσαι	ἐπιτρέπων τῇ αὐλητρίδι» Μήποτε αὐτό
[13, 86]	παρ' αὐτῷ, βουλομένης τῆς παιδίσκης	παρακαθίσαι	οὐκ ἐπέτρεψεν, ἀλλὰ σκληρὸν αὑτὸν
[13, 28]	καθὸ δή καὶ Μένανδρος ἐν	Παρακαταθήκῃ	ἀπο τῶν ἑταιρῶν τοὺς ἑταίρους
[13, 85]	Ινδοῦ γυνὴ παιδίον αὑτῆς τριακοσταῖον	παρακατέθετο.	Αποθανούσης δὲ τῆς ἀνθρώπου δεινή
[13, 23]	ἔνδον, ὥσπερ τοῖς μαγείροις ἅ	παράκειθ'	ἑκάστοτε, ἡνίκ' ἂν πολώσιν αἰγων
[13, 36]	κατὰ τύχην παραγενόμενον τὸν Εὔξενον	παρακέκληκεν	ἐπὶ τὴν θοίνην. Ο δὲ
[13, 51]	φάσκων κληθῆναι ἤτοι ὅτι συνέπινε	παρακινοῦσι	καὶ μεμηνόσιν ἢ ὅτι αὐτὴν
[13, 64]	Σώφρονος δὲ γεγονυῖα πρότερον ἐρωμένη,	παρακολουθοῦσα	διότι ἀποκτεῖναι βούλεται τὸν Σώφρονα
[13, 19]	προσποιητοῦ ἐπιτηδεύσεως ἔφη ὡς οἱ	παρακούσαντες	αὐτοῦ τῶν λόγων καὶ μὴ
[13, 46]	πλείους, ὁ Γοργίας δὲ πλέονας,	παραλειφθῆναι	φάσκοντες ὑπὸ τοῦ Αριστοφάνους μετὰ
[13, 51]	προσφέρων νεοσπάδα εἶδον στρατὸν στείχοντα	παραλίαν	ἄκραν. Μνημονεύει τῆς Ναννίου καὶ
[13, 56]	Κίμωνος δ' Ἐλπινίκῃ τῇ ἀδελφῇ	παρανόμως	συνόντος, εἶθ' ὕστερον ἐκδοθείσης Καλλίᾳ,
[13, 6]	οὐ γένος τίς ἂν δύναιτο	παρανομώτατον	φράσαι τίς γὰρ ἢ δράκαιν'
[13, 78]	αὐτοῖς αὗται αἱ φιλίαι) τὸ	παράπαν	ἐκώλυον τοὺς παιδικοὺς ἔρωτας, πανταχόθεν
[13, 50]	τῶν Αγῆνος οὐκ ἐλάπονας σίτου	παραπέμψαι	καὶ πολίτην γεγονέναι. (Β) Γλυκέρας
[13, 6]	σύνεισι νῦν Γραῦς μὲν αὐτή,	παραπέφυκε	δ' ἡ Γνάθαινα πλησίον, ὥστ'
[13, 45]	λαβοῦσα παρ' ἐραστοῦ τινος Κορίνθιον	παράπηχυ	καινόν λῄδιον ἔδωκεν εἰς γναφεῖον·
[13, 86]	τούτων ἀπολαύειν. Καὶ ἕτερα τούτοις	παραπλήσια	πάνυ πολλὰ τῶν φορτικῶν ἐποίουν.
[13, 18]	δέ τινα ἐπὶ ἵππου ἰδὼν	παραπλησίως	ἔχοντα καὶ μεμυρισμένον καὶ τούτοις
[13, 24]	καὶ Ξέναρχος ἐν Πεντάθλῳ τοῖς	παραπλησίως	σοι βιοῦσιν καὶ ἐσπουδακόσι περὶ
[13, 25]	ὡς καὶ ὁ χαρίεις Αριστοφάνης	παρασημαίνεται,	λέγων {τὀν Πελοποννησιακὸν πόλεμον} ὅτι
[13, 47]	πολλὰς ἀποκρίσεις ἀνέγραφεν ὁ Λυγκεύς.	Παρασίτου	γάρ τινος ὑπο γραὸς τρεφομένου
[13, 48]	δὲ ἡ ἑταίρα, Δημοκλέους τοῦ	παρασίτου	Λαγυνίωνος ἐπίκλην καταπεσόντος ἔν τινι
[13, 47]	Αἰξ έπικαλουμένη, φησὶν ὁ Λυγκεύς,	παρασίτου	τινὸς ἀπαντήσαντος λεπτοῦ έξ ἀρρωστίας,
[13, 12]	ἐλευθερίας, ἔτι δὲ καὶ ὁμονοίας	παρασκευαστικόν,	ἄλλου δὲ οὐδενός. Διὸ καὶ
[13, 23]	ἐπιγραφομένῳ δράματι Ισοστάσιον τὴν ἑταιρικὴν	παρασκευὴν	καὶ τὰς δι' ἐπιτεχνήσεως κομμώσεις
[13, 43]	ὥστε τὴν πυγὴν ἅπαξ αὐτῷ	παρασχεῖν·	τὴν δὲ τοῦτ' εἰπεῖν Τάλαν,
[13, 12]	Καὶ Κρῆτες δ' ἐν ταῖς	παρατάξεσι	τοὺς καλλίστους τῶν πολιτῶν κοσμήσαντες
[13, 12]	τιμᾶται. Λακεδαιμόνιοι δὲ πρὸ τῶν	παρατάξεων	Ερωτι προθύονται, ὡς ἐν τῇ
[13, 12]	προθύονται, ὡς ἐν τῇ τῶν	παραταττομένων	φιλίᾳ κειμένης τῆς σωτηρίας τε
[13, 85]	τοὺς καλάμους λαμβάνων ἐκ τῶν	παρατιθεμένων	χορτασμάτων καθεὺδοντος τοῦ βρέφους τὰς
[13, 29]	δ' ἐν Καμπυλίωνι κοσμίαν ἑταίραν	παράφων	φησίν· Ως δ' ἐδείπνει κοσμίως,
[13, 4]	καὶ τοὺς πρὸς Αριάδνην ὅρκους	παρέβη,	ὥς φησι Κέκρωψ. Φερεκύδης προστίθησι
[13, 45]	μέγαν κατέφαγ' ἐραστήν ποτε Θαλλόν·	παρεγενήθη	γὰρ εἰς τὴν Αττικὴν ὠνησόμενος
[13, 45]	οὐ πρῴην δύο χρυσοῦς λαβοῦσα	παρεγένου	ξένῳ τινί; Περίμενε τοίνυν καὶ
[13, 42]	ὥς φασι, παρὰ τῇ Μανίᾳ	παρεδέξατ'	αὐτὴν τῶν πονηρῶν τις πάνυ.
[13, 64]	διὰ τῆς δωδεκάτης τάδε Ἡ	πάρεδρος	τῆς Λαοδίκης Δανάη, πιστευομένη ὑπ'
[13, 68]	σὲ καὶ αὑτὸν ἀνατιθέναι μέλλει.	Παρέδωκέν	τε αὐτῇ κατοικεῖν ἐν τοῖς
[13, 2]	τοῦτο, πολλάκις τοῦ Σωκράτους μνημονεύοντας.	Παρέθετο	δὲ περὶ τῶν γυναικῶν ψήφισμα
[13, 48]	Νόμων καὶ ἀρχὴν αὐτοῦ τήνδε	παρέθετο·	Ὁδε ὁ νόμος ἴσος ἐγράφη
[13, 6]	ἱππεύς τις αὐτῆς τὸν βίον	παρείλετο	πάντα τὰ σκεύη γὰρ ἕλκων
[13, 35]	στὰς παρ' αὐτὴν· Ὦ Οδάτι,	πάρειμι	δή σοι καθάπερ ἠξίωσας, ἐγὼ
[13, 32]	καὶ ὕστερον ἐπὶ τοῖς ἱεροῖς	παρεῖναι.	Καἱ ὅτε δὴ ἐπἱ τὴν
[13, 14]	τρόπων ἐραστής ἐστι, τὴν ὄψιν	παρείς;	ἄφρων γ' ἀληθῶς. Οὔτε τοῦτο
[13, 86]	πότοις τὸ τοιοῦτον εἶθ' ὅταν	παρεισδυῇ	τὸ οἰνάριον, τὴν πᾶσαν ἀσχημοσύνην
[13, 49]	τὴν οἰκίαν Γλυκέρα προσενέγκασα γάλα	παρεκάλει	ῤοφῆσαι· ὃ δ᾽ Οὐ θέλω»
[13, 44]	ἡττῶμένων· ὃς οὐ δυνάμενος τότε	παρελθεῖν	ῥᾳδίως, ἀλλὰ στενοχωρῶν εἶπεν Ὦ
[13, 79]	πρώτων Κρητῶν εἰς τοὺς Ελληνας	παρελθόντος,	ὡς ἱστορεῖ Τίμαιος. Αλλοι δέ
[13, 35]	προῆγεν ἐνδεδυκὼς στολὴν Σκυθικήν. Καὶ	παρελθὼν	εἰς τὴν αὐλὴν καὶ ἰδὼν
[13, 70]	μέλει τὸ καλούμενον ποίημα Λυδήν.	Παρέλιπον	δὲ καὶ τὴν Μιμνέρμου αὐλητρίδα
[13, 19]	ἀνελεύθεροι, καθάπερ οἱ τῆς Αριστίππου	παρενεχθέντες	αἱρέσεως ἄσωτοι καὶ θρασεῖς. Καὶ
[13, 67]	καὶ παντοίοις ὀργάνοις καὶ συμφωνίαις	παρέπεμπε	τὸ σῶμα. Δικαίαρχος δ' ἐν
[13, 42]	δοκῶν αὐτόμολος ἄνθρωπος ξένος καὶ	παρεπιδημήσας	Αθήνησίν ποτε τὴν Μανίαν μετεπέμψαθ'
[13, 44]	τάδε ἀναγράφει· Εἰς τὰς Αθήνας	παρεπιδημήσας	ξένος σατράπης πάνυ γέρων, ὡς
[13, 23]	τοὺς πέλας πάντα τἄλλ' αὐταῖς	πάρεργα	γίνεται, ῥάπτουσι δὲ πᾶσιν ἐπιβουλάς.
[13, 41]	τῶν ἐραστῶν Μανίαν· μᾶλον τὸ	πάρεργον	ἐπεκράτησ' ἢ τοὔνομα. Εδόκει δὲ
[13, 53]	τοὺς ὁμοίως αὐτῷ ἐπὶ φιλοσοφίαν	παρερχομένους,	τοιαύτας φωνὰς προιέμενος· Μακαρίζω σε,
[13, 54]	τοὺς ὁμοίως αὐτῷ ἐπὶ φιλοσοφίαν	παρερχομένους,	τοιαύτας φωνὰς προιέμενος· Μακαρίζω σε,
[13, 60]	μαρτύριον καὶ Αμφις ἐν Κουρίδι.	Παρεσίτει	δὲ τῇ Φρύνῃ Γρυλλίων εἷς
[13, 3]	πολὺν οἶνον εἰς τὸ μεθύειν	παρεσκευάσατο.	~Ο δὲ Ηρακλῆς πλείστας δόξας
[13, 88]	Μινύαις· Πολλὴν ὀπώραν Κύπριδος εἰσορᾶν	παρῆν,	ἄκραισι περκάζουσαν οἰνάνθαις χρόνου. ~Επὶ
[13, 43]	δ' ὑπ' αὐτῆς ἐκτενῶς ἀγαπώμενος)	παρῆν	ἔχων δύο Χῖα, Θάσια τέτταρα,
[13, 81]	εἴπας λάμπει δ' ἐπί πορφυρέαις	παρῇσι	φῶς ἔρωτος. Καὶ πρὸς τόδε
[13, 17]	Τρωίλου ἔφη λάμπειν ἐπὶ πορφυραῖς	παρῇσι	φῶς ἔρωτος. ~Υμεῖς δὲ ξυρουμένους
[13, 64]	περὶ ὧν λέγει δύ' ἡμέρας	παρῃτήσατο	εἰς σκέψιν καὶ συγχωρησάσης νυκτὸς
[13, 17]	νακρέων τί φησίν; ὦ παῖ	παρθένιον	βλέπων, δίζημαί σε, σὺ δ'
[13, 28]	ἔτι καὶ νῦν καὶ αἱ	παρθένοι	τὰς συνήθεις καὶ φίλας ἑταίρας,
[13, 79]	Ακαδημαικός, πρὸ τῶν γάμων ταῖς	παρθένοις	ὡς παιδικοῖς νόμος ἐστὶν ὁμιλεῖν.
[13, 29]	ἑκάστου μικρὸν ἂν ἀπεγεύεθ' ὥσπερ	παρθένος	Μιλησία. Αντιφάνης Υδρίᾳ· Οὗτος δ'
[13, 81]	πορφυρέου ἀπὸ στόματος ἰεῖσα φωνὰν	παρθένος,	οὐδ' ὁ ποιητής, ἔφη ὁ>
[13, 85]	φησὶν Κλέαρχος οὕτως ἐρασθῆναι ταὼν	παρθένου	ὡς καὶ τὸν βίον ἐκλιπούσῃ
[13, 84]	λαβών παρὰ Μεταποντίνων γυναῖκας καὶ	παρθένους	τὰς ἐνδοξοτάτας καὶ καλλίστας διακοσίας,
[13, 20]	τὸ ἔθος τὸ γυμνοῦν τὰς	παρθένους	τοῖς ξένοις. Εν Χίῳ δὲ
[13, 75]	ἁδειᾶν Μουσᾶν ἔδειξε δῶρον μάραικα	παρθένων	ἁ ξανθὰ Μεγαλοστράτα. Καὶ Στησίχορος
[13, 76]	ἀρδόμεναι ῥοὰν ἐκ ποταμῶν, ἵνα	παρθένων	κῆπος ἀκήρατος, αἵ τ' οἰνανθίδες
[13, 87]	τοῦ τραγικοῦ Χαιρήμονος Οἰνεὺς περὶ	παρθένων	τινῶν διηγούμενος ὧν ἐθεᾶτό φησιν
[13, 16]	φησίν· Οὔτε παιδὸς ἄρρενος οὔτε	παρθένων	τῶν χρυσοφόρων οὐδὲ γυναικῶν βαθυκόλπων
[13, 34]	Καὶ ἑτέρας δὲ δύο ἑταίρας	παριήγετο	αἰεὶ ὁ Αλκιβιάδης, Δαμασάνδραν τὴν
[13, 95]	ὀφειλόμενα ἔρχονται ὥστε οἶεσθαι τοὺς	παριόντας	ἐπ' ἐκφορὰν αὐτοὺς ἥκειν τούτου
[13, 84]	Οὗτος γὰρ τοῦ ἐν Σάμῳ	Παρίου	ἀγάλματός ἐρασθεὶς κατέκλεισεν αὑτὸν ἐν
[13, 34]	καὶ ἀνέστησεν ἐπὶ τῷ μνήματι	Παρίου	λίθου εἰκόνα τὸν Αλκιβιάδην. ~Οὐ
[13, 87]	τὰς μουσουργούς, ὡς δῆλον ποιεῖ	Παρμενίων	ἐν τῇ πρὸς Αλέξανρον Επιστολῇ,
[13, 2]	ὁ Σολεὺς ἐν τοῖς περὶ	Παροιμιῶν	ἐν Λακεδαίμονιν φησί, τοὺς ἀγάμους
[13, 63]	ἐρασθεὶς μειρακίου καὶ δι' αὐτὸν	παροινήσας	εἰς Νικόδημον ἐξέκοψεν αὐτοῦ τοὺς
[13, 46]	ἑταιρῶν πλειόνων καὶ τάσδε, τὴν	Πάροινον	ἐπικληθεῖσαν καὶ Λαμπυρίδα καὶ Εὐφροσύνην·
[13, 23]	δεῖ γελᾶν, ἵνα θεωρώσ' οἱ	παρόντες	τὸ στόμ' ὡς κομψὸν φορεῖ.
[13, 86]	αὐτοὺς ὑπολάβοι τις ποιεῖν τοῦ	παρόντος	καιροῦ, ὅτε> καὶ ὁ καλὸς
[13, 78]	πολλὰς τυραννίδας καθεῖλεν. Παιδικῶν γὰρ	παρόντων	ἐραστὴς πᾶν ὁτιοῦν ἕλοιτ' ἂν
[13, 36]	κεκερασμένην ᾦ βούλοιτο δοῦναι τῶν	παρόντων	μνηστήρων· ᾦ δὲ δοίη, τοῦτον
[13, 70]	ἐπικληθεῖσαν Λήμην ἑταίραν, τὴν καλουμένην	Παρόραμα	διὰ τὸ καὶ δυὸ δραχμῶν
[13, 32]	ποιησαμένας τὴν ἱκετείαν καὶ ὕστερον	παρούσας	συνέθηκε τόδε τὸ ἐπίγραμμα· Αἵδε
[13, 11]	τούτοις τοῖς λόγοις ἔδοξε τοῖς	παροῦσι	τῶν φιλοσόφων περὶ τοῦ ἔρωτος
[13, 90]	τὸν Αλφειόν εἰς ἣν κατοικίσαντα	Παρρασίων	τινὰς τέμενος καὶ βωμὸν ἀναστῆσαι
[13, 7]	οἱ> πεπρακότες τὴν τοῦ βίου	παρρησίαν	καὶ τὴν τρυφήν γυναιξὶ δοῦλοι
[13, 83]	Δεινιάδου δὲ αὐλητρίδι Βρομιάδι Φάυλλος	παρχήσιον	ἀργυροῦν Φωκαέων καὶ στέφανον χρυσοῦν
[13, 27]	Μοῦσαι, ὥς τις ἔφη τῶν	παρῳδῶν.	~Εγὼ γάρ, ὦ ἄνδρες σύσσιτοι,
[13, 18]	σφόδρα ἀρχαῖον τὸν πρῶτον περικειράμενον	παρωνύμιον	ἔχει Κόρσην. Διὸ καὶ Αλεξις
[13, 2]	Λακεδαίμονι εἰς οἴκημά τι σκοτεινὸν	πᾶσαι	ἐνεκλείοντο αἱ κόραι, συνεγκλειομένων καὶ
[13, 5]	ταύτην ἐπεισήγαγεν τῇ Ολυμποιάδι. Επὶ	πάσαις	δ' ἔγημε Κλεοπάτραν ἐρασθεὶς τὴν
[13, 31]	τε καὶ τὴν ἀρχὴν ἐκείνῃ	πᾶσαν,	ἀλλὰ καὶ τελευσάσης συναγαγὼν τοὺς
[13, 37]	ἡ ἑταίρα ἐκράτει, ἡ καὶ	πᾶσαν	ἀνατρέψασα τὴν βασιλείαν; Εὔμαχος δὲ
[13, 74]	ἡμᾶς μέγα. Νεανίσκῳ γὰρ τὴν	πᾶσαν	ἀρετὴν ἔχοντι τοῦτο μόνον τὸ
[13, 86]	ὅταν παρεισδυῇ τὸ οἰνάριον, τὴν	πᾶσαν	ἀσχημοσύνην ἐπιδείκνυνται ὃ καὶ πρώην
[13, 76]	ἢ γυναικείῳ θράσει ψυχρὰν φορεῖται	πᾶσαν	ὁδὸν θεραπεύων. Αλλ' ἐγώ τᾶσδ'
[13, 56]	πολιτικῆς δυνάμεως κτησάμενος, οὐ συνετάραξε	πᾶσαν	τὴν Ἑλλάδα; ἦν δ' οὗτος
[13, 92]	εἴρηκεν Φύλαρχος Κατανέγνων γὰρ αὐτοῦ	πᾶσαν	τὴν Ιστορίαν. Εἰπόντος δ' ἐν
[13, 71]	περὶ πάντα Φιλητᾶν ῥήματα καὶ	πᾶσαν	τρυόμενον λαλιήν. Οὐδὲ μὲν οὐδ'
[13, 71]	πάντων μῖσος κτώμενον ἐκ συνοχῶν	πάσας	ἀμφὶ γυναῖκας ὑπὸ σκολιοῖο τυπέντα
[13, 26]	ἄλλας ἔστιν αὐλούσας ἰδεῖν αὐλητρίδας	πάσας	Απόλλωνος νόμον, Διὸς νόμον· αὖται
[13, 89]	Τιμῶσάν φησι τὴν Οξυάρτου παλλακίδα	πάσας	γυναῖκας ὑπερβεβληκέναι κάλλει. Ταύτην δ'
[13, 71]	Απιδανῆς Λαίδος ἠράσατο ὀξὺς Αρίστιππος,	πάσας	δ' ἠνήνατο λέσχας φεύγων ουδαμενον
[13, 71]	Ηοίην μνώμενος Ασκραικὴν πόλλ' ἔπαθεν,	πάσας	δὲ λόγων ἀνεγράψατο βίβλους, ὑμνῶν
[13, 6]	δὲ κοψίχου. Σφίγγα Θηβαίαν δὲ	πάσας	ἔστι τὰς πόρνας καλεῖν, αἳ
[13, 71]	οὐκ ἀποθέσθ' ὀδύνας ἀλλὰ Μακηδονίης	πάσας	κατενίσατο λαύρας Αἰγείων, μέθεπεν δ'
[13, 71]	καὶ Βοιωτὸν ἀποπρολιπόντα μέλαθρον Ησίοδον	πάσης	ἤρανον ἱστορίης Ασκραίων ἐσικέσθαι ἐρῶνθ'
[13, 54]	σε, ὦ οὗτος, ὅτι καθαρὸς	πάσης	παιδείας ἐπὶ φιλοσοφίαν ὥρμησαι. Ὅθεν
[13, 53]	σε, ὦ οὗτος, ὅτι καθαρὸς	πάσης	παιδείας ἐπὶ φιλοσοφίαν ὥρμησαι. Ὅθεν
[13, 53]	ὅτε φιλοσοφεῖν ἤρξατο ἐπαύσατο ἑταιροῦσα,	πᾶσι	δὲ τοῖς Ἐπικουρείοις συνῆν ἐν
[13, 54]	ὅτε φιλοσοφεῖν ἤρξατο ἐπαύσατο ἑταιροῦσα,	πᾶσι	δὲ τοῖς Ἐπικουρείοις συνῆν ἐν
[13, 3]	Ομηρος ἐποίησε Μενελάῳ συγκοιμωμένην παλλακίδα,	πᾶσι	δοὺς γυναῖκας. Κοιμῶνται γοῦν παρ'
[13, 50]	πλῆθους βασίλισσαν προσαγορευομένην· Ἀπειρῆσθαι τε	πᾶσι	μὴ στεφανοῦν Ἅρπαλον, ἐὰν μὴ
[13, 14]	ἐμφανῶς θνητὸς θεόν, ἄπιστον αὐτον	πᾶσι	τοῖς ἄμμοις ποιῶν. ~Τούτων τῶν
[13, 31]	τύχῃ, καθορᾶν τὸ μνῆμα καὶ	πᾶσι	τοῖς τὴν Λυδίαν οἰκοῦσιν ἄποπτον
[13, 84]	προσῆλθον καὶ ἐπεπήδησαν φανέντων δὲ	πᾶσι	τούτοις ἀδυνάτων ἀπέστησαν, καθάπερ Κλείσοφος
[13, 25]	ἀρχὴ τοῦ πολέμου κατερράγη Ελλησι	πᾶσιν	ἐκ τριῶν λαικαστριῶν. ~Τῶν οὗν
[13, 23]	αὐταῖς πάρεργα γίνεται, ῥάπτουσι δὲ	πᾶσιν	ἐπιβουλάς. Επειδὰν δ' εὐπορήσωσίν ποτε,
[13, 74]	σοφὸς ὑμνῶν αἰεί ποτε Ανακρέων	πᾶσίν	ἐστιν διὰ στόματος. Λέγει οὖν
[13, 66]	Μενέτωρ ἐν τῷ περὶ Αναθημάτων,	Πασιφίλαν	ἐκάλεσαν τὴν Πλαγγόνα. Μαρτυρεῖ δὲ
[13, 66]	βόσκουσα κορώνας, εὐήθης ξείνων δέκτρια	Πασιφίλη.	Οτι δὲ καὶ Μένανδρος ὁ
[13, 20]	ἀμφὶ γυναικὶ πολὺν χρόνον ἄλγεα	πάσχειν·	αἰνῶς ἀθανάτῃσι θεῇς εἰς ὦπα
[13, 7]	Επειτ' ἔχειν προῖκ' οὐχὶ τιμὴν	πάσχομεν	Πικράν γε καὶ μεστὴν γυναικείας
[13, 46]	οὖν διαφέρειν ἐπιτριβουμένοις καὶ κακῶς	πάσχουσιν	{ἢ} μετὰ φιλοσόφου ζῆν ἢ
[13, 95]	γείτονες οὕτως ὑπ' αὐτοῦ δεινὰ	πάσχουσιν	ὥστ' ἐκλιπόντες τὰς αὑτῶν οἰκίας
[13, 24]	μὴ λαθραίαν Κύπριν αἰσχίστην νόσων	πασῶν,	διώκειν, ὕβρεος οὐ πόθου χάριν.
[13, 89]	Ιστοριῶν Ξενοπείθειαν τὴν Λυσανδρίδου μητέρα	πασῶν	τῶν κατὰ Πελοπόννησον γυναικῶν γεγονέναι
[13, 44]	εἶπεν δέ· δὸς ὅσον ἐπιθυμεῖς,	πάτερ·	οἶδα γὰρ ἀκριβῶς καὶ πέποιθα
[13, 40]	Δημητρίου· ᾗ ἐπιμανῆναι καὶ τὸν	πατέρα	αὐτοῦ Αντίγονον καὶ ἀποκτεῖναι Οξύθεμιν
[13, 2]	πρότερον διὰ τὸ πλῆθος τὸν	πατέρα.	Εκ τούτων οὖν τις ὁρμώμενος
[13, 72]	δἐ κατ' Αλυάττην τὸν Κροίσου	πατέρα.	Χαμαιλέων δ' ἐν τῷ περὶ
[13, 95]	νομίζει εἶναι ἢ ἂ ὁ	πατὴρ	αὐτῷ κατέλιπεν. Αλλὰ γὰρ οὐ
[13, 35]	μέθης εἰσκαλέσας τὴν Οδάτιν ὁ	πατὴρ	εἰς τὸ συμπόσιον εἶπεν ἀκουόντων
[13, 65]	ἀσεβοῦντα καὶ θύοντα παρὰ τὰ	πάτρια	τὰς θυσίας ἐκολάσατε καὶ ἄλλα
[13, 71]	δ' αὐτὴν οἰνηρῇ δείρῃ κεκλιμένην	πατρίδα,	Λέσβον ἐς εὕοινον τὸ δὲ
[13, 85]	δ' αὐτοῦ γηραιοῦ ἐν τῇ	πατρίδι	καὶ τῆς ἐκφορᾶς παρὰ τὴν
[13, 24]	τοὺς μὲν γέροντας ὄντας ἐπικαλούμεναι	πατρίδια,	τοὺς δ' ἀπφάρια, τοὺς νεωτέρους.
[13, 71]	νῆσον, πολλὸν ἀπ' εὐρείης λειπόμενος	πατρίδος	Εκλεε δ' Ικαρίου τε γένος
[13, 77]	Χῖος ἐν τῳ περὶ τῆς	πατρίδος	συγγράματι. ~Ιερώνυμος δ' ὁ περιπατητικὸς
[13, 51]	ὙπερεΙδης μνημονεύει ἐν τῷ κατὰ	Πατροκλέους.	Αὕτη δὲ ὅτι Αἴξ ἐπεκαλεῖτο
[13, 21]	Υπερείδης δὲ ἐν τῷ κατὰ	Πατροκλέους,	εἰ γνήσιος ὁ λόγος, τοὺς
[13, 51]	Ὑπερείδης μνημονεύει έν τῷ κατὰ	Πατροκλέους.	Περὶ ἧς ἄξιον θαυμάζειν πῶς
[13, 75]	ὃ μὲν τὸν Αχιλλέως πρὸς	Πάτροκλον,	ὃ δ' ἐν τῇ Νιόβῃ
[13, 36]	Πέττα. Τούτου δὲ συμπεσόντος καὶτοῦ	πατρὸς	ἀξιοῦντος ὡς κατὰ θεὸν γενομένης
[13, 10]	γυναῖκας ὁ Φιλίππου τοῦ Αλεξάνδρου	πατρός	διὰ τὸν Κλεοπάτρας γάμον, ὁ
[13, 83]	πρὸς Φίλιππον ἀχθεὶς ὑπὸ τοῦ	πατρὸς	κἀκεῖ προαγωγευόμενος οὐδὲν λαβὼν ἀπερστάλη.
[13, 35]	ἔρωτα κατεσιώπησαν καὶ κελεύοντος τοῦ	πατρὸς	λαλεῖν οὐκ ἔφασαν εἰδέναι ὅπου
[13, 24]	ἄριστα χωλὸς οἰφεις, τοῦ κρηπιδοποιοῦ	πατρός	σου πολλά σε σωφρονίστατος καὶ
[13, 58]	δ' ὁ ῥήτωρ ἐκ τῆς	πατρῴας	οἰκίας τὸν ὑἱὸν ἀποβαλὼν Γλαύκιππον
[13, 84]	ἀδύνατόν ἐστι τὸ τυχεῖν, μάθετε	παύονται	οἱ ἔρωτες, ὥς φησι Κλέαρχος.
[13, 27]	Καὶ κατὰ τὴν Φιλεταίρου Κυνηγίδα·	Παῦσαι	γέρων ὢν τοὺς τρόπους. Οὐκ
[13, 71]	ἐνεπλήσατο βίβλους ἱράς, ἐκ παντὸς	παυσάμενος	καμάτου. Λέσβιος Αλκαῖος δὲ πόσους
[13, 55]	Στράττις δ' ἐν Μακεδόσιν ἢ	Παυσανίᾳ	Κορινθίαν αὐτὴν εἶναί φησιν διὰ
[13, 47]	Τῷ λιμῷ ἄν, ἔφη, ἀπέθανες.	Παυσανίου	δὲ τοῦ Λάκκου ὀρχουμένου καὶ
[13, 55]	γυναικῶν ἐν Θετταλίᾳ, ἐρασθεῖσάν τινος	Παυσανίου	Θετταλοῦ, κατὰ φθόνον καὶ δυσζηλίαν
[13, 21]	πορνογράφον καλῶν, ὡς Αριστείδην καὶ	Παυσίαν	ἔτι τε Νικοφάνη τοὺς ζωγράφους.
[13, 38]	αὐλητρίδος ἑταίρας τὸ γένος ἀπὸ	Παφλαγονίας	υἱόν φησι γενέσθαι Καρύστιος ἐν
[13, 24]	ἐκλεξάμενον ᾗ τις ἥδεται, λεπτῇ,	παχείᾳ,	στρογγύλῃ, μακρᾷ, ῥικνῇ, νέᾳ, παλαιᾷ,
[13, 45]	ποτ' ἀπολιπόντος, Εὔαδριν δὲ τὴν	παχεῖαν	ἀναλαβόντος, εἶπεν ὕστερον μεταπεμπομένου ποθ'
[13, 55]	κεῖται δ' ἐν κλεινοῖς Θετταλικοῖς	πεδίοις.	Αὐτοσχεδιάζουσιν οὖν οἱ λέγοντες αὐτὴν
[13, 90]	Κύψελον, πόλιν κτίσαντα ἐν τῷ	πεδίῳ	περὶ τὸν Αλφειόν εἰς ἣν
[13, 73]	μἐν ὄμβρου γαῖ' ὅτε ξηρὸν	πέδον	ἄκαρπον αὐχμῳ νοτίδος ἐνδεῶς ἔχῃ.
[13, 71]	τε πολὺν μὺστῃσιν Ελευσῖνος παρὰ	πέζαν	εὐασμὸν κρυφίων ἐξεφόρει λογίων, Ράριον
[13, 10]	ἐκδικῆσαι τοῦ Αρπίου τὸν φόνον	πείθει	πολεμῆσαι Αἰγυπτίοις. Δίνων δ' ἐν
[13, 9]	Ωσπερ γὰρ ἄκατος οὐδὲ μικρὸν	πείθεται	ἑνὶ πηδαλίῳ, τὸ πεῖσμ' ἀπορρήξασα
[13, 9]	ἀνδρὶ γέροντι οὐ γὰρ πηδαλίῳ	πείθεται	ὡς ἄκατος, οὐδ' ἄγκυραι ἔχουσιν·
[13, 14]	ἄφρων γ' ἀληθῶς. Οὔτε τοῦτο	πείθομαι	οὔθ' ὡς πένης ἄνθρωπος ἐνοχλῶν
[13, 33]	τοῦ μέλους· Πολύξεναι νεάνιδες ἀμφίπολοι	Πειθοῦς	ἐν ἀφνειῷ Κορίνθῳ, αἵτε τὰς
[13, 18]	Οὐκ ἀκαίρως δ' ὡς ἐμαυτὸν	πείθω,	μεμνήσομαι τῆς λέξεως· χαίρω γὰρ
[13, 37]	μίαν> τῶν ἐπ' οἰκήματος προεστυκυιῶν	Πειθὼ	ὄνομα καὶ ἀποδεῖξαι βασιλίδα. ~Τιμόθεος
[13, 17]	μὲν Κύπρις ἃ τ' ἀγανοβλέφαρος	Πειθὼ	ῥοδέοισιν ἐν ἄνθεσιν θρέψαν. Φρύνιχός
[13, 76]	Εν δ' ἄρα καὶ Τενέδῳ	Πειθώ	τ' ἔναιεν καὶ Χάρις υἱὸν
[13, 26]	θεῶν> ἐπὶ τοὺς νεώς ἵζουσι	πεινῶντες	κακῶς· κἄπειτα τοῦτ' εἶναι νομίζεται
[13, 44]	οὔσης ποθ' ἡ Γναθαίνιον εἰς	Πειραιᾶ	κατέβαινε πρὸς ξένον τινὰ ἔμπορον
[13, 58]	μὲν ἐν ἄστει εἶχεν, ἐν	Πειραιεῖ	δὲ Ἀρισταγόραν, Φίλαν δ' ἐν
[13, 95]	Οὓτω δ' οἱ ἐν τῷ	Πειραιεῖ	διάκεινται ὥστε πολὺ ἀσφαλέστερον εἶναι
[13, 13]	ἐκ Φαίδρου Αλέξιδος· Πορευομένῳ ἐκ	Πειραιῶς	ὑπὸ τῶν κακῶν καὶ τῆς
[13, 89]	ἐπὶ τὴν τυραννίδα, ὡς Αθηνᾶς	πειραν	εἶδος ἔχουσαν, καλήν φησι γεγονέναι,
[13, 84]	ῇ τε γὰρ περὶ τὴν	Πειρήνην	χαλκῇ βοὶ βοῦς ἐπανέβη· καὶ
[13, 14]	Τί φῄς; σὺ ταυτὶ προσδοκᾷς	πείσειν	ἐμέ, ὡς ἔστ' ἐραστὴς ὅστις
[13, 94]	τούτοις ὁ ῥήτωρ τάδε λέγει.	Πεισθεὶς	δ' ὑπ' αὐτοῦ τοιαῦτα λέγοντος
[13, 12]	Αθηναῖοι ἐλευθερίας ἔτυχον, καὶ οἱ	Πεισιστρατίδαι	ἐκπεσόντες ἐπεχείρησαν διαβάλλειν πρῶτον τὰς
[13, 78]	λόχος καὶ ὁ κατὰ τῶν	Πεισιστρατιδῶν	θάνατος ὑπὸ Αρμοδίου καὶ Αριστογείτονος
[13, 89]	νῷ. Καὶ τὴν καταγαγοῦσαν δὲ	Πεισίστρατον	ἐπὶ τὴν τυραννίδα, ὡς Αθηνᾶς
[13, 89]	ἐξέδωκε πρὸς γάμου κοινωνίαν ὁ	Πεισίστρατος	Ιππάρχῳ τῷ υἱῷ, ὡς Κλείδημος
[13, 9]	μικρὸν πείθεται ἑνὶ πηδαλίῳ, τὸ	πεῖσμ'	ἀπορρήξασα δὲ> ἐκ νυκτὸς ἕτερον
[13, 69]	ἦν Νείλου ναῦς ἐφ' ἁλὸς	πελάγη.	Καὶ Αρχεδίκη δ' ἦν ἐκ
[13, 10]	δεκαέτης ἦν, ἁρπασάντων Κιρραίων τὴν	Πελάγοντος	τοῦ Φωκέως θυγατέρα Μεγιστὼ καὶ
[13, 8]	σωθείης δέ νῦν ἀληθινὸν εἰς	πέλαγος	αὑτὸν ἐμβαλεῖς γὰρ πραγμάτων, οὐ
[13, 85]	καὶ παραιτησάμενος ἀφῆκεν εἰς τὸ	πέλαγος.	Καὶ μετὰ ταῦτα ναυαγίᾳ χρησάμενος
[13, 85]	δὲ πρὸς αὐτὸν ἐκ τοῦ	πελάγους	ἀπήντα καὶ ἀναλαμβάνων ἐπὶ τὰ
[13, 23]	κέρδος καὶ τὸ συλᾶν τοὺς	πέλας	πάντα τἄλλ' αὐταῖς πάρεργα γίνεται,
[13, 79]	ἐρώτων κατάρξασθαι Λάιον ξενωθέντα παρὰ	Πέλοπι	καὶ ἐρασθέντα τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ
[13, 25]	χαρίεις Αριστοφάνης παρασημαίνεται, λέγων {τὀν	Πελοποννησιακὸν	πόλεμον} ὅτι Περικλῆς διὰ τὸν
[13, 56]	τὴν Προκλέους θυγατἑρα Μέλισσαν ἰδόντα	Πελοποννησιακῶς	ἠσθημένην (ἀναμπέχονος γὰρ καὶ μονοχίτων
[13, 89]	Λυσανδρίδου μητέρα πασῶν τῶν κατὰ	Πελοπόννησον	γυναικῶν γεγονέναι καλλίονα ἀπέκτειναν δὲ
[13, 16]	που περὶ τοῦ κάλλους τοῦ	Πέλοπος	διαλεγομένην ποιήσας τὴν Ιπποδάμειάν φησι·
[13, 35]	ὁ Ζαριάδρης δὲ ἦν καλός.	Πέμποντος	οὖν τοῦ Ζαριάδρου πρὸς τὸν
[13, 49]	Λαβέ, εἶπε, καὶ, ταῦτα τράγε.	Πέμφαντος	δέ τινος αὐτῇ τῶν γνωρίμων
[13, 10]	τρίτῃ Αἰγυπτιακῶν τὴν Νειτῆτιν Κύρῳ	πεμφθῆναί	φασιν ὑπὸ Αμάσιδος· ἐξ ἧς
[13, 52]	αὐτῆς ὁδοῦ πρὸς Αερόπην ἐλθοῦσα	πέμψαι	στρώματα αὐτὴν κέλευε, φησί, καὶ
[13, 43]	τῶν ἐραστῶν Συριακοῦ τινος ξένου	πέμψαντος	αὐτῃ χιόνα σαπέδρην θ' ἕνα,
[13, 49]	Λαίδα τὴν Κορινθίαν ἐραστὴς ἀποσφράγισμα	πέμψας	ἐκέλευε παραγίνεσθαι. Ἣ δ' Οὐ
[13, 45]	εἶτ' ἐπεὶ τέλος ἔδοξ' ἔχειν,	πέμψασα	τὴν θεραπαινίδα τὸ μισθάριον ἔχουσαν
[13, 14]	Οὔτε τοῦτο πείθομαι οὔθ' ὡς	πένης	ἄνθρωπος ἐνοχλῶν πολλάκις τοῖς εὐπροροῦσιν
[13, 24]	Επιτιμᾷ δὲ καὶ Ξέναρχος ἐν	Πεντάθλῳ	τοῖς παραπλησίως σοι βιοῦσιν καὶ
[13, 44]	ἑξῆς καθιππάσθαι, δ' ὑπ' αὐτῆς	πεντάκις.	Μετὰ ταῦτ' ἀκούσας Ανδρόνικος τὸ
[13, 78]	Χαρίτωνα, προτάξας τοῦ ἑξαμέτρου τὸ	πεντάμετρον,	καθάπερ ὕστερον καὶ Διονύσιος ὁ
[13, 71]	ἦχον καὶ μαλακοῦ πνεῦμ' ἀπὸ	πενταμέτρου.	Καίετο μὲν Ναννοῦς πολιῷ δ'
[13, 44]	τοῦ στρατιωτικοῦ· μνᾶς πραξαμένη δὲ	πέντε	τὰς σπονδὰς ποοῦ καὶ στρῶσον
[13, 59]	ἐν Δελφοῖς χρύσεον ἐπὶ κίονος	Πεντελικοῦ	Κατεσκεύασε δ' αὐτὸν Πραξιτέλης. Ὃν
[13, 4]	Εν ἑπτὰ μέντοι γε ἡμέραις	πεντήκοντα	διεπαρθένευσε Θεστίου κόρας, ὡς Ηρόδορος
[13, 89]	δὲ ἐν τῇ ἕκτῃ καὶ	πεντηκοστῇ	τῶν Ιστοριῶν Ξενοπείθειαν τὴν Λυσανδρίδου
[13, 24]	μακρᾷ, ῥικνῇ, νέᾳ, παλαιᾷ, μεσοκόπῳ,	πεπαιτέρᾳ·	μὴ κλίμακα στησάμενον εἰσβῆναι λάθρᾳ
[13, 83]	Φωκαέων καὶ στέφανον χρυσοῦν κιττοῦ	Πεπαρηθίων.	Αὕτη δέ, φησί, καὶ ἔμελλε
[13, 76]	ὥρη δὲ γαμεῖν, ὥρη δὲ	πεπαῦσθαι,	καὶ μὴ ἀναμένειν ἔστ' ἂν
[13, 55]	κύνιζε οὖν, ὡς έγώ, ἢ	πέπαυσο»	καὶ ό Αρίστιππος Ἆρά γε
[13, 54]	τὰ καλὰ τῶν ἑταιρῶν ἀποφθέγματα	πεπεράνθω	μέχρι τούτων· ἐπ' ἄλλο δ'
[13, 53]	τὰ καλὰ τῶν ἑταιρῶν ἀποφθέγματα	πεπεράνθω	μέχρι τούτων· ἐπ' ἄλλο δ'
[13, 79]	τὰ περὶ Κτατῖνον καὶ Αριστόδημον	πεπλάσθαι	φησὶν Πολέμων ὁ περιηγητὴς ἐν
[13, 55]	δὲ ναῦν ἐν ᾗ πολλοὶ	πεπλεύκασιν;	οὐδὲ τοῦτο» ἐφη. Οὕτως οὖν
[13, 87]	θ' ὃς ἡλιῶδες εἰς ὑφάσματα	πέπλων	σκιᾶς εἴδωλον ἐξωμόργυντο, ἕρσῃ δὲ
[13, 28]	ἑταιρῶν τοὺς ἑταίρους διαστέλλων φησί·	Πεποιήκατ'	ἔργον οὐχ ἑταίρων γὰρ ἀλλ'
[13, 72]	Καὶ γὰρ Δίφιλος ὁ κωμῳδιοποιὸς	πεποίηκεν	ἐν Σαπφοῖ δράματι Σαπφοῦς ἐραστὰς
[13, 33]	Πιστεύων δέ, ὡς ἕοικεν, αὐτῷ	πεποίηκεν	εὐθέως· Εδιδάξαμεν χρυσὸν καθαρᾷ βασάνῳ.
[13, 84]	γὰρ καὶ κατὰ φύσιν δοκεῖ	πεποιηκέναι	Κλεώνυμος ὁ Σπαρτιάτης πρῶτος ἀνθρώπων
[13, 85]	σκάφῃ. Εἰ δὲ μὴ τοῦτο	πεποιήκοι,	τροφὴν οὐκ ἐλάμβανεν ἡ ἐλέφας.
[13, 92]	ἀπολογίαν ὑπὲρ τοῦ Σοφοκλέους Δημοχάρους	πεποιηκότος	τοῦ Δημοσθένους ἀνεψιοῦ. Καὶ Ρωμαῖοι
[13, 28]	τῶν ὄντως ἑταιρῶν τὸν λόγον	πεποίημαι	τουτέστιν τῶν φιλίαν ἄδολον συντηρεῖν
[13, 72]	ἀμερίμνως δοκῶ τὸν ἐρωτικὸν τοῦτον	πεποιῆσθαι	κατάλογον, οὐκ ὢν οὕτως ἐρωτομανὴ
[13, 72]	λέγειν τινάς φησιν εἰς αὐτὴν	πεποιῆσθαι	ὑπὸ Ανακρέοντος τάδε Σφαίρῃ δεῦτέ
[13, 33]	ἐν ᾧ τὴν ἀρχὴν εὐθέως	πεποίηται	πρὸς τὰς ἑταίρας, αἳ παραγενομένου
[13, 44]	πάτερ· οἶδα γὰρ ἀκριβῶς καὶ	πέποιθα	τοῦθ' ὅτι εἰς νύκτ' ἀποδώσεις
[13, 26]	ἡμέραν ὁρῶσα πίνειν κἀσθίειν μὸνον,	πεπονθέναι	δὲ ταὐτά μοι δοκεῖ τοῖς
[13, 35]	λαλεῖν οὐκ ἔφασαν εἰδέναι ὅπου	πεπόρευεται.	Μνημονεύεται δὲ ὁ ἔρως οὗτος
[13, 44]	οὐδέποτε γὰρ τοῦτ' ἐστί σοι	πεπραγμένου.	~Εξῆς δὲ καὶ ταῦτ' ἀναγράφει·
[13, 86]	ἠμφισβήτει καὶ οὐκ ἔφη αὐτὸν	πεπρακέναι	καὶ τέλος εἰς πυγμὰς ἦλθεν
[13, 7]	ἐπῶν} ὦ δυστυχεῖς ἡμεῖς οἱ>	πεπρακότες	τὴν τοῦ βίου παρρησίαν καὶ
[13, 89]	Συναγωγή. Δίνων δ' ἐν τῇ	πέπτῃ	τῶν Περσικῶν τῆς πρώτης συντάξεώς
[13, 81]	οῦν οὐ κατ' ὀρθόν μοι	πέπτωκεν	τὸ στρατήγημα Τοιαῦτα πολλὰ δεξιῶς
[13, 6]	οὐδὲ ἓν ἔσθ' ἑταίρας ὅσα	περ	ἔστιν θηρί' ἐξωλέστερον. ~Τοιαῦτα πολλὰ
[13, 8]	τὸ πρᾶγμ' ἀνερρίφθω κύβος. (Α)	Πέραινε,	σωθείης δέ νῦν ἀληθινὸν εἰς
[13, 39]	δὲ τῆς Λεαίνης σχῆμά τι	περαινομένης	εὖ παρά τε τῷ Δημητρίῳ
[13, 10]	τῷ δεκάτῳ ἔτει Φιλίππου συμμαχήσαντος	πέρας	ἔσχεν τότε γὰρ εἷλον οἱ
[13, 38]	εἰμι υἱός. Φιλέταιρον δὲ τὸν	Περγάμου	καὶ τῆς Καινῆς ταύτης λεγομένης
[13, 84]	Σάμιος ἐν τῇ τρίτῃ τῶν	περὶ	Αγαθοκλέα Ιστοριῶν. Κἀγὼ δὲ κατὰ
[13, 84]	Αδαῖος ὁ Μιτυληναῖος ἐν τῷ	περὶ	Αγαλματοποιῶν. Πολέμων δὲ ἢ ὁ
[13, 56]	μιχθῆναι. Πυθαίνέτος δ' ἐν τριτῳ	περὶ	Αἰγίνης Περίανδρόν φησιν ἐξ Επιδαύρου
[13, 51]	ὥς φησι Πολέμων έν τοῖς	περὶ	Ἀκροπόλεως. ~Καὶ Ὠκίμου δὲ τῆς
[13, 50]	εἴρηκε καὶ Κλείταρχος ἐν ταῖς	περὶ	Αλέξανδρον Ιστορίαις. Ὁ δὲ γράψας
[13, 35]	ἐν τῇ δεκάτῃ τῶν Ιστοριῶν	περὶ	Αλέξανδρόν φησι ὀνείρατι θεασαμένους τινὰς
[13, 85]	δὲ λόγος ἐστὶν αὐτῷ {ὁ}	περὶ	Αλεξάνδρου καὶ λέγει οὕτως Μετεπέμψατο
[13, 66]	ὥς φησι Μενέτωρ ἐν τῷ	περὶ	Αναθημάτων, Πασιφίλαν ἐκάλεσαν τὴν Πλαγγόνα.
[13, 37]	Νεαπολίτης ἐν τῇ δευτέρᾳ τῶν	περὶ	Αννίβαν Ιστοριῶν Ιερώνυμόν φησι τὸν
[13, 19]	Οὐ δεῖ οὖν οὕτως ἐσταλμένους	περὶ	ἀργύριον ἐπτοῆσθαι καὶ ἐρωμένους περιάγεσθαι
[13, 56]	ὥς φησιν Ἕρμιππος ἐν τῷ	περὶ	Ἀριστοτέλους πρώτῳ, ἐπιμελείας φάσκων τῆς
[13, 66]	Πλαγγόνα. Μαρτυρεῖ δὲ καὶ Αρχίλοχος	περὶ	αὐτῆς ἐν τούτοις Συκῆ πετραίη
[13, 42]	καὶ ἀστεία τις ἀποκρίνασθαι, τάδε	περὶ	αὐτῆς ὁ Μάχων ἀναγράφει· Τῆς
[13, 75]	ἐραστὰς προσελκὺσασθαι. Λέγει δ' οὗτως	περὶ	αὐτῆς Τοῦθ' ἁδειᾶν Μουσᾶν ἔδειξε
[13, 60]	κωμικὸς ἐν Εφεσίᾳ τάδε φησὶν	περὶ	αὐτῆς Φρύνη ποθ' ἡμῶν γέγονεν
[13, 35]	γὰρ αὐτὴν δοῦναι ἑνὶ τῶν	περὶ	αὑτὸν οἰκείων. Καὶ μετ' οὐ
[13, 74]	ἐστιν διὰ στόματος. Λέγει οὖν	περὶ	αὐτοῦ καὶ ὁ κράτιστος Κριτίας
[13, 1]	καί μοι ἔνισπε, τίνες λόγοι	περὶ	αὐτοῦ τοῦ ἔρωτος καὶ τῶν
[13, 86]	Συμποτικοῖς Υπομνήμασιν βοῶντος καὶ λέγοντος	περὶ	ἀφροδισίων ἁρμοστὸν εἶναι ἐν τῷ
[13, 1]	μέλλοντες κατατάττειν (ἐγένοντο γὰρ καὶ	περὶ	γαμετῶν καὶ ἑταιρῶν πολλάκις λόγοι)
[13, 79]	φιλημάτων. Ο δ' ἐν Κολχίσιν	περὶ	Γανυμήδους τὸν λόγον ποιούμενος Μηροῖς
[13, 85]	τὸν ἐκ τῆς Ιασοῦ παῖδα.	Περὶ	γὰρ τὴν πόλιν ταύτην Διονύσιός
[13, 50]	ἐν τῷ κατὰ Μαντιθέου αίκίας	περὶ	Γλυκέρας τάδε λέγει Ἄγων Γλυκέραν
[13, 63]	ὄψα καὶ περὶ νέους καὶ	περὶ	γυναῖκας πολυτελής. Τοιγαροῦν καὶ ὁ
[13, 52]	Γαλήνας καὶ Κορώνας οὐ λέγω·	περὶ	δὲ Ναίδος σιωπῶ· γομφίους γὰρ
[13, 88]	ἐραστὴς κισσός, ἐνιαυτοῦ δὲ παῖς.	Περὶ	δὲ ῥόδων ἐν Οδυσσεῖ φησιν
[13, 50]	Κλεορουλίνῃ καὶ Καλλικράτης ἐν Μοσχίωνι.	Περὶ	δὲ τῆς Φανοστράτης Απολλόδωρός φησιν
[13, 22]	Ορεσταυτοκλείδης ὁ> αὐτος Τιμοκλῆς φησι·	Περὶ	δὲ τὸν πανάθλιον εὕδουσι γρᾶες,
[13, 41]	τὰς τῆς Δημοῦς θεραπαίνας στρεβλῶν.	~Περὶ	δὲ τοῦ εἰρημένου τῆς Μανίας
[13, 14]	περιφανὲς σκῦλον ἀπὸ τῶν πολεμίων.	Περὶ	δὲ τοῦ ἐρᾶν Αμφις ἐν
[13, 29]	προσαγόρευσιν οὐ σφόδρ' εὔσχημον ποιεῖ.	~Περὶ	δὲ τῶν ἑταιρῶν Εφιππος ἐν
[13, 31]	ῥήτωρ ἐν τῷ κατὰ Τιμάρχου.	~Περὶ	δὲ τῶν ἑταιρῶν καὶ Φιλέταιρος
[13, 21]	ὁ τοῦ Αρείου ἐν τῷ	περὶ	Δημητρίου τοῦ Φαληρέως συγγράμματι, τὸ
[13, 63]	εἶπε Τί δ' ἄν τις	περὶ	Δημοσθένους λέγειν δύναιτο; τὰ γὰρ
[13, 94]	{Αἰσχίνην} Σωκράτους γεγονότα μαθητὴν καὶ	περὶ	δικαιοσύνης καὶ ἀρετῆς πολλοὺς καὶ
[13, 37]	ὡς Αμφικράτης ἱστορεῖ ἐν τῷ	περὶ	Ενδόξων Ανδρῶν συγγράμματι· Αβρότονον Θρηίσσα
[13, 58]	καλῶν γυναικῶν κατάλογον. ~Κλέαρχος γὰρ	περὶ	Ἐπαμινώνδου φησὶν οὕτως· Ἐπαμινώνδας δ'
[13, 78]	Ηρακλείδης ὁ Ποντικὸς ἐν τῳ	περὶ	Ερωτικῶν. Οὗτοι φανέντες ἐπιβουλεύοντες Φαλάριδι
[13, 1]	περὶ Κωμῳδιας. Ημεις οὖν τὸν	περὶ	ἐρωτικῶν λόγον ἐνταῦθα μέλλοντες κατατάττειν
[13, 1]	συμβόλων τε πολλάκις δεδειπνηκέναι καὶ	περὶ	ἑταίρας πλεονάκις καὶ εἰληφέναι καὶ
[13, 60]	Αναθημάτων. ~Απολλόδωρος δ' ἐν τῷ	περὶ	Εταιρῶν δύο ἀναγράφει Φρύνας γεγονέναι,
[13, 60]	ὡς ἱστορεῖ Καλλίστρατος ἐν τῷ	περὶ	Εταιρῶν. Εἴρηκεν δὲ περὶ τοῦ
[13, 70]	ὥς φησι Γοργίας ἐν τῷ	περὶ	Εταιρῶν. Επὶ τούτοις ὁ Μυρτίλος
[13, 51]	ὡς Ἀριστσφάνης εἴρηκεν έν τῷ	περὶ	Ἑταιρῶν, Αντικύραν αὐτὴν φάσκων κληθῆναι
[13, 32]	ῥῆσιν ἐκτείνας κατὰ τὸν Αἰσχύλου	περὶ	ἑταιρῶν, ἀρξάμενος ἀπὸ τῆς καλῆς
[13, 50]	εἶχον. Αντιφάνης δὲ ἐν τῷ	περὶ	Ἑταιρῶν Νικοστρατίδα φησὶν Αφύην κληθῆναι
[13, 51]	Νάννιον; Αντιφάνης δὲ ἐν τῷ	περὶ	Ἑταιρῶν Προσκήνιον, φησίν, ἐπεκαλεῖτο ἡ
[13, 2]	ἔδωκεν ἱρτορῶν τοῦτο ἐν τῷ	περὶ	Εὐγενείας Εἰ μὴ ἄρα συγκεχωρημένον
[13, 21]	ὅν φησι Θεόφραστος ἐν τῷ	περὶ	Εὐδαιμονίας περιιόντα ἐπαγγέλλεσθαι διδάσκειν εὐτυχίαν,
[13, 86]	Αντίγονος ὁ Καρύστιος ἐν τῷ	περὶ	Ζήνωνος γράφων ὧδε Ζήνων ὁ
[13, 31]	ὁ Λυδῶν βασιλεὺς οὐ μόνον	περὶ	ζῶσαν τὴν ἐρωμὲνην περιβόητος γέγονεν,
[13, 50]	αὕτη ἐστὶν ἡ Αρπάλῳ συνοῦσα·	περὶ	ἦς φησιν Θεόπομπος ἐν τοῖς
[13, 51]	μνημονεύει έν τῷ κατὰ Πατροκλέους.	Περὶ	ἧς ἄξιον θαυμάζειν πῶς περιεῖδον
[13, 35]	Ομάρτῃ βασιλεῖ Μαραθῶν θυγάτηρ Οδάτις·	περὶ	ἧς ἐν ταῖς ἱστορίαις γέγραπται
[13, 39]	τὰς ἀποκρίσεις, καθάπερ καὶ Γνάθαινα,	περὶ	ἧς ἐροῦμεν. Πάλιν δὲ περὶ
[13, 37]	μεθ' ἑαυτοῦ τὴν Αττικὴν ἑταίραν;	περὶ	ἧς φησι Κλείταρχος ὡς αἰτίας
[13, 89]	ἦν καὶ Παντίκα ἡ Κυπρία,	περὶ	ἧς φησι Φύλαρχος ἐν τῇ
[13, 28]	Αθηναίοις καλουμένης Εταίρας {τῆς} Αφροδίτης.	Περὶ	ἧς φησιν ὁ Αθηναῖος Απολλόδωρος
[13, 56]	ἑωρακὼς αὐτόν, ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ	περὶ	Θεμιστοκλέους καὶ Θουκυδίου καὶ Περικλέους.
[13, 28]	ὁ Αθηναῖος Απολλόδωρος ἐν τοῖς	περὶ	Θεῶν οὕτως. Εταίραν δὲ τὴν
[13, 70]	ἥτις καὶ αἰκιζομένη ὑπὸ τῶν	περὶ	Ιππίαν τὸν τὺραννον οὐδὲν ἐξειποῦσα
[13, 62]	Λαίς. Ερμιππος δ' ἐν τῷ	περὶ	Ισοκράτους προβαίνοντά φησι τῇ ἡλικίᾳ
[13, 90]	Τρωικῇ νήσῳ. ~Οἶδα δὲ καὶ	περὶ	κάλλους γυναικῶν ἀγῶνά ποτε διατεθέντα
[13, 20]	κάλλος βασιλείας οἰκεῖόν ἐστιν. Θεαὶ	περὶ	κάλλους ἤρισαν πρὸς ἀλλήλας, καὶ
[13, 11]	καὶ αὐτούς τι εἰπεῖν καὶ	περὶ	κάλλους. Καὶ ἐλέχθησαν λόγοι φιλόσοφοι
[13, 79]	Οὐκ ἀγνοῶ δὲ ὅτι τὰ	περὶ	Κτατῖνον καὶ Αριστόδημον πεπλάσθαι φησὶν
[13, 1]	Λυκόφρων ὁ Χαλκιδεὺς ἐν τοῖς	περὶ	Κωμῳδιας. Ημεις οὖν τὸν περὶ
[13, 32]	Πινδάρου, ὅταν ἡ πόλις εὔχηται	περὶ	μεγάλων τῇ Αφροδίτῃ, συμπαραλαμβάνεσθαι πρὸς
[13, 50]	Σινώπης μέμνηται καὶ Φανοστράτης. Καὶ	περὶ	μὲν τῆς Σινώπης Ηρόδικος ὁ
[13, 85]	Καὶ μετὰ ταῦτα ναυαγίᾳ χρησάμενος	περὶ	Μὺκονον καὶ πάντων ἀπολομένων μόνος
[13, 64]	Ο δ' αὐτὸς Φύλαρχος καὶ	περὶ	Μύστας ἱστορεῖ ἐν τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ
[13, 63]	δὲ καὶ περὶ ὄψα καὶ	περὶ	νέους καὶ περὶ γυναῖκας πολυτελής.
[13, 2]	ἐπαινῶν Επμιππον ἔφη ἐν τοῖς	περὶ	Νομοθετῶν ἱστορεῖν ὅτι ἐν Λακεδαίμονι
[13, 80]	ἐρώμενος ἦν Αριστοκλῆς ὁ κιθαρῳδός,	περὶ	οὗ Αντίγονος ὁ Καρύστιος ἐν
[13, 90]	κάλλους γυναικῶν ἀγῶνά ποτε διατεθέντα	περὶ	οὗ ἱστορῶν Νικίας ἐν τοῖς
[13, 63]	τοὺς ὀφθαλμούς. Παραδέδοται δὲ καὶ	περὶ	ὄψα καὶ περὶ νέους καὶ
[13, 79]	τὰ τοιαῦτα τῶν ποιημάτων ἃ	περὶ	παιδικούς ἐστιν ἔρωτας ἡδέως μελετᾶτε
[13, 71]	ὑπὸ πλατάνῳ Βιττίδα μολπάζοντα θοήν,	περὶ	πάντα Φιλητᾶν ῥήματα καὶ πᾶσαν
[13, 87]	γοῦν τοῦ τραγικοῦ Χαιρήμονος Οἰνεὺς	περὶ	παρθένων τινῶν διηγούμενος ὧν ἐθεᾶτό
[13, 2]	δ' ὁ Σολεὺς ἐν τοῖς	περὶ	Παροιμιῶν ἐν Λακεδαίμονιν φησί, τοὺς
[13, 71]	σκολιὴν μαιόμενοι σοφίην, οὓς αὐτὴ	περὶ	πικρὰ λόγοις ἐσφίγξαντο μῆτις καὶ
[13, 32]	ὁ Ηρακλεώτης ἱστορεῖ ἐν τῷ	περὶ	Πινδάρου, ὅταν ἡ πόλις εὔχηται
[13, 72]	πατέρα. Χαμαιλέων δ' ἐν τῷ	περὶ	Σαπφοῦς καὶ λέγειν τινάς φησιν
[13, 21]	ἑταίρων ἀλλὰ μετὰ ἑταιρῶν, μαστροπευούσας	περὶ	σαυτὸν οὐκ ὀλίγας ἔχων καὶ
[13, 78]	ὑπὸ Αρμοδίου καὶ Αριστογείτονος γενόμενος,	περὶ	Σικελίαν δ' ἐν Ακράγαντι ὁ
[13, 92]	ὡς Χαμαιλέων φησὶ ἐν τῷ	περὶ	Σιμωνίδου, οὐ προσίενται φιλοσοφίαν οὔτε>
[13, 65]	τῷ κατὰ Νεαίρας. Ὃς καὶ	περὶ	Σινώπης τῆς ἑταίρας τάδε λέγει
[13, 95]	περὶ τοῦτον τὸν κάπηλον ὡς	περὶ	στήλην διαφθείρονται. οσοῦτοι δὲ ἐπὶ
[13, 83]	ἀπάγεις. ~Θεόπομπος δὲ ἐν τῷ	περὶ	συληθέντων ἐκ Δελφῶν Χρημάτων Ασώπιχόν
[13, 86]	εἰ διαλεκτικοὶ συνελθόντες εἰς πότον	περὶ	συλλογισμῶν διαλέγοιντο ἀλλοτρίως ἂν αὐτοὺς
[13, 90]	αὐτὸς Θεόφραστος καὶ κρίσεις γυναικῶν	περὶ	σωφροσύνης γίνεσθαι καὶ οἰκονομίας, ὥσπερ
[13, 63]	Ακόλαστος δ' ἦν ὁ ῥήτωρ	περὶ	τὰ ἀφροδίσια, ὥς φησιν Ιδομενεύς.
[13, 75]	Οὕτω δ' ἐναγώνιος ἦν ἡ	περὶ	τὰ ἐρωτικὰ πραγματεία, καὶ οὐδεὶς
[13, 77]	καὶ οἱ ἐν Εὐβοίᾳ Χαλκιδεῖς	περὶ	τὰ παιδικὰ δαιμονίως ἐπτόηνται. Εχεμένης
[13, 75]	πρῶτον μέλος ἀκόλαστον, ὄντα καὶ	περὶ	τὰς γυναῖκας καὶ τὴν τοιαύτην
[13, 24]	παραπλησίως σοι βιοῦσιν καὶ ἐσπουδακόσι	περὶ	τὰς μαγαλομίσθους ἑταίρας καὶ τὰς
[13, 87]	~Εσπουδάκεσαν δὲ καὶ οἱ βασιλεῖς	περὶ	τὰς μουσουργούς, ὡς δῆλον ποιεῖ
[13, 58]	μὲν τούτων, οὐκ εὐσχημόνως δὲ	περὶ	τὰς ὁμιλίας ἐσφάλλετο τὴν γνώμην,
[13, 43]	πρὸς ἐραστήν τινα στραγγευόμενον ὁρῶσα	περὶ	τὰς συμβολάς· Στρατοκλῆς ἐπ' ἐρίφοις,
[13, 78]	Νεάνθης ὁ Κυζικηνὸς ἐν β'	περὶ	Τελετῶν, ἑκὼν αὐτὸν ἐπέδωκεν {ὁ
[13, 33]	~Υπάρχοντος οὖν τοῦ τοιούτου νομίμου	περὶ	τὴν θὲον Ξενοφῶν ὁ Κορίνθιος
[13, 58]	τις θέωροίη τὰ πραχθέντα αὐτῷ	περὶ	τὴν Λάκωνος γυναῖκα. Ὑπερείδης δ'
[13, 84]	φησι Κλέαρχος. ῇ τε γὰρ	περὶ	τὴν Πειρήνην χαλκῇ βοὶ βοῦς
[13, 86]	αὐτό ἐστι {ὁ} Περσαῖος ὁ	περὶ	τῆς αὐλητρίδος διαπυκτεύσας. Φησὶν γὰρ
[13, 41]	πολίτας καὶ ξένους ἔχουσ' ὅπου	περὶ	τῆς> γυναικός τις λόγος γένοιτο,
[13, 67]	σῶμα. Δικαίαρχος δ' ἐν τοῖς	περὶ	τῆς εἰς Τροφωνίου Καταβάσεώς φησι
[13, 80]	βασιλεύς. Δικαίαρχος γοῦν ἐν τῷ	περὶ	τῆς ἐν Ιλίῳ Θυσίας Βαγώου
[13, 38]	Λάμιαν Πολέμων φήσι ἐν τῷ	περὶ	τῆς ἐν Σικυῶνι Ποικίλης Στοᾶς
[13, 39]	περὶ ἧς ἐροῦμεν. Πάλιν δὲ	περὶ	τῆς Λαμίας ὁ Μάχων οὕτω
[13, 77]	φησιν ὁ Χῖος ἐν τῳ	περὶ	τῆς πατρίδος συγγράματι. ~Ιερώνυμος δ'
[13, 26]	Αντιλαίδι, ἐν ᾧ δράματι καὶ	περὶ	τῆς πολυθρυλήτου Λαίδος τάδε λέγει·
[13, 50]	ἦς φησιν Θεόπομπος ἐν τοῖς	περὶ	τῆς Χίας Ἐπιστολῆς, ὅτι μετὰ
[13, 90]	πόλιν κτίσαντα ἐν τῷ πεδίῳ	περὶ	τὸν Αλφειόν εἰς ἣν κατοικίσαντα
[13, 2]	αἱ γυναῖκες ἐν ἑορτῇ τινι	περὶ	τὸν βωμὸν ἕλκουσαι ῥαπίζουσιν, ἵνα
[13, 12]	ἐκπεσόντες ἐπεχείρησαν διαβάλλειν πρῶτον τὰς	περὶ	τὸν θεὸν τοῦτου πράξεις. ~Τούτων
[13, 40]	ὁ τοῦ Αγησάρχου ἐν ταῖς	περὶ	τὸν Φιλοπάτορα Ιστορίας βασιλέων ἐρωμένας
[13, 5]	ὥς φησι Σάτυρος ἐν τῷ	περὶ	τοῦ Βίου αὐτοῦ, Αὐδάταν Ιλλυρίδα
[13, 15]	ὁ Καρύστιος ἱστορεῖ ἐν τῷ	περὶ	τοῦ Βίου αὐτου. Θρυλεῖτε γὰρ
[13, 19]	προμαντευόμενος ὑμῶν, ὡς τὀ εἰκός,	περὶ	τοῦ βίου καὶ τῆς προσποιητοῦ
[13, 92]	τοὺς εἰς δικαστήρια ἀποκληρουμένους διαλεγόμενος	περὶ	τοῦ δικαίου κλεπτιστάτους ὄντας ἀπέθανεν
[13, 11]	ἔδοξε τοῖς παροῦσι τῶν φιλοσόφων	περὶ	τοῦ ἔρωτος καὶ αὐτούς τι
[13, 72]	δὲ ἡγοῦμαι παίζειν τὸν Ερμησιάνακτα	περὶ	τοῦ ἔρωτος. Καὶ γὰρ Δίφιλος
[13, 82]	τὸ τοιοῦτον ἐπίγραμμα, χρησάμενος τῷ	περὶ	τοῦ Ηλίου καὶ Βορέου λόγῳ,
[13, 10]	ὥς φησι Καλλισθένης ἐν τῷ	περὶ	τοῦ Ιεροῦ Πολέμου ὅτε Κιρραῖοι
[13, 16]	αἰδῶ κατοικεῖν. Σοφοκλῆς δέ που	περὶ	τοῦ κάλλους τοῦ Πέλοπος διαλεγομένην
[13, 18]	ὁ Χρύσιππος ἐν τῷ τετάρτῳ	περὶ	τοῦ Καλοῦ καὶ τῆς Ηδονῆς.
[13, 60]	τῷ περὶ Εταιρῶν. Εἴρηκεν δὲ	περὶ	τοῦ πλούτου αὐτῆς Τιμοκλῆς ὁ
[13, 60]	μείζους βλάβας τὴν ἡλιαίαν εἷλε	περὶ	τοῦ σώματος καὶ τῶν δικαστῶν
[13, 5]	ὡς ἱστορεῖ Δικαίαρχος ἐν τρίτῳ	περὶ	τοῦ τῆς Ελλάδος Βίου ὁ
[13, 21]	ὃν Θεόφραστος ἐν τῷ Ερωτικῷ	περὶ	τοὺς ἔρωτας δεινὸν γεγονέναι λέγει.
[13, 35]	διῆλθεν διὰ γῆς πολλῆς, διώξας	περὶ	τοὺς ὀκτακοσίους σταδίους. Πλησίον δὲ
[13, 95]	ὑπολοίπους φορὰς οὐ κατατίθησιν, ἀλλὰ	περὶ	τοῦτον τὸν κάπηλον ὡς περὶ
[13, 21]	τοῦ Αθηναίου, πάντων τούτων συγγεγραφότων	περὶ	τῶν Αθήνησι Εταιρίδων. Ὢ τῆς
[13, 50]	Φανοστράτης Απολλόδωρός φησιν έν τῷ	περὶ	τῶν Αθήνησιν Εταιρίδων ὅτι Φθειροπύλη
[13, 78]	αὐτῷ ἐπιθῶνται. Εχρησεν δὲ καὶ	περὶ	τῶν ἀμφὶ τὸν Χαρίτωνα, προτάξας
[13, 2]	τοῦ Σωκράτους μνημονεύοντας. Παρέθετο δὲ	περὶ	τῶν γυναικῶν ψήφισμα Ιερώνυμος ὁ
[13, 55]	δ' ὁ Συρακόσιος ἐν τῷ	περὶ	τῶν έν Σικελίᾳ Θαυμαζομένων ἐξ
[13, 59]	ὥς φησιν Αλκέτας ἐν β'	περὶ	τῶν ἐν Δελφοῖς Αναθημάτων. ~Απολλόδωρος
[13, 34]	Πολέμων ὁ περιηγητὴς ἐν τῷ	περὶ	τῶν ἐν Λακεδαίμονι Αναθημάτων, εἰκών
[13, 21]	καλῶς γραφόντων Πολέμων ἐν τῷ	περὶ	τῶν ἐν Σικυῶνι Πινάκων. Ὢ
[13, 14]	Ο δ' αὐτὸς ποιητὴς καὶ	περὶ	τῶν ἐρώντων ἐν τῷ ἐπιφραφομένῷ
[13, 15]	κακῶς εἰρηκέναι ἐν τῷ δευτέρῳ	περὶ	τῶν Ερωτικῶν Ομοίων πρός τινα
[13, 57]	νῦν, ἕως ἂν ἀπομνημονεύσω τὸν	{περὶ}	τῶν καλῶν γυναικῶν κατάλογον. ~Κλέαρχος
[13, 5]	ὁ ὑπ' Αλεξάνδρου καταλυθείς, ὃς	περὶ	τῶν ὅλων πολεμῶν τριακοσίας ἑξήκοντα
[13, 28]	ὑπὸ γούνατα μισθοῦ ἔλυσαν, ἀλλὰ	περὶ	τῶν ὄντως ἑταιρῶν τὸν λόγον
[13, 2]	βιβλίου. Αντεῖπε δὲ τοῖς λέγουσι	περὶ	τῶν Σωκράτους γυναικῶν Παναίτιος ὁ
[13, 30]	τὸν ἐραστὴν φιλῶν. Καλῶς δὲ	περὶ	τῶν τοιούτων Εφιππος ἐν Σαπφοῖ
[13, 76]	δ' Αφροδίτας ἀτιμασθεὶς ἑλικοβλεφάρου ἢ	περὶ	χρήμασι μοχθίζει βιαίως ἢ γυναικείῳ
[13, 63]	λόγος. Αὐτὸς γοῦν ἐν τῷ	περὶ	Χρυσίου λόγῳ προαγήοχε τὰ τέκνα
[13, 32]	δὲ κατεύχονται τῇ θεῷ τελεσθέντων	περὶ	ὧν ἂν ποιῶνται τὴν δέησιν
[13, 46]	Αθῆναι τοσοῦτον πλῆθος ἤνεγκαν ἑταιρῶν,	περὶ	ὧν ἐπεξελεύσομαι ὅσον γε δύναμαι,
[13, 64]	Ὃ δὲ συλλαβών καὶ προσποιηθεὶς	περὶ	ὧν λέγει δύ' ἡμέρας παρῃτήσατο
[13, 35]	Υστάσπῃ νεώτερος ἦν ἀδελφὸς Ζαριάδρη,	περὶ	ὧν λέγουσιν οἱ ἐπιχώριοι ὅτι
[13, 50]	ἐκαλέσατε. Ἑταιρῶν ἐπωνυμίαι αἱ ἀφύαι,	περὶ	ὧν ὁ προειρημένος Απολλόδωρός φησι·
[13, 19]	περὶ ἀργύριον ἐπτοῆσθαι καὶ ἐρωμένους	περιάγεσθαι	ξυρουμένους τὴν ὑπήνην καὶ τὸν
[13, 56]	δ' ἐν τριτῳ περὶ Αἰγίνης	Περίανδρόν	φησιν ἐξ Επιδαύρου τὴν Προκλέους
[13, 71]	γεωμετρίης εὑρόμενον, καὶ κύκλον ὅσον	περιβάλλεται	αἰθὴρ βαιῇ ἐνὶ σφαίρῃ πάντ'
[13, 19]	θύραις ῥυπαρῶς ζῶντες καὶ τριβωνάρια	περιβαλλόμενοι	μικρὰ καὶ {τῶν} ἥλων ἐμπιπλάντες
[13, 35]	νῦν ποιούμεθα τοὺς σοὺς γάμους.	Περιβλέψασα	οὖν καὶ θεωρήσασα πάντας λαβοῦσα
[13, 35]	τούτου γὰρ κεκλήσῃ γυνή. Κἀκείνη	περιβλέψασα	πάντας ἀπῄει δακρύουσα, ποθοῦσα τὸν
[13, 31]	μόνον περὶ ζῶσαν τὴν ἐρωμὲνην	περιβόητος	γέγονεν, ἐγχειρίσας αὑτόν τε καὶ
[13, 70]	Σαπφὼ τοῦ καλοῦ Φάωνος ἐρασθεῖσα	περιβόητος	ἦν, ὥς φησι Νύμφις ἐν
[13, 69]	ἐστὶν αὕτη, ἡ καὶ τοὺς	περιβοήτους	ὀβελίσκους ἀναθεῖσα ἐν Δελφοῖς, ὧν
[13, 82]	τὴν δὲ τοῦ Σοφοκλέους χλανίδα	περιεβάλοντο.	Μετ' οὖν τὴν ὁμιλίαν ὁ
[13, 86]	ὅτι τῶν αὐλητρίδων τὰ ἱμάτια	περιέδυεν.	~Εσπουδάκεσαν δὲ καὶ οἱ βασιλεῖς
[13, 51]	Περὶ ἧς ἄξιον θαυμάζειν πῶς	περιεῖδον	ΑΘηναῖοι οὕτως προσαγορευομένην τὴν πόρνην,
[13, 66]	τοῦ λοιποῦ φίλαι ἐγένοντο, κοινῶς	περιέπουσαι	τὸν ἐραστήν. Εφ' οἷς Ιωνες
[13, 67]	ἐκ Βαβυλῶνος ὃν τρόπον Πυθιονίκην	περιέστειλεν	τελευτήσασαν. Ἣ βακχίδος μὲν ἦν
[13, 5]	τῶν ὅλων πολεμῶν τριακοσίας ἑξήκοντα	περιήγετο	παλλακάς, ὡς ἱστορεῖ Δικαίαρχος ἐν
[13, 60]	αὐτῆς Εὐθίου λόγον Διόδωρος ὁ	περιηγητὴς	Αναξιμένους φησὶν εἶναι. Ποσείδιππος δ'
[13, 79]	Αριστόδημον πεπλάσθαι φησὶν Πολέμων ὁ	περιηγητὴς	ἐν ταῖς πρὸς τὸν Νεάνθην
[13, 34]	Λακεδαίμονι, ὥς φησι Πολέμων ὁ	περιηγητὴς	ἐν τῷ περὶ τῶν ἐν
[13, 66]	ἐρῶν ἠξίωσε τὴν Βακχίδα μὴ	περιιδεῖν	αὐτον ἀπολλύμενον. Καὶ ἡ Βακχὶς
[13, 94]	προσελθὼν πρὸς ἐμὲ ἐδεῖτο μὴ	περιιδεῖν	αὐτὸν διὰ τοὺς τόκους ἐκ
[13, 21]	Θεόφραστος ἐν τῷ περὶ Εὐδαιμονίας	περιιόντα	ἐπαγγέλλεσθαι διδάσκειν εὐτυχίαν, ἐρωτοδιδάσκαλε· οὐδὲν
[13, 89]	τοῦ πολεμαρχήσαντος θυγατέρα ἔλαβεν Ιππίᾳ	περικαλλεστάτην	οὖσαν τῷ μετ' αὐτὸν τυραννεύσαντι.
[13, 66]	καὶ ἡ Μιλησία Πλαγγών ἧς	περικαλλεστάτης	οὔσης ἠράσθη τις Κολοφώνιος νεανίσκος,
[13, 2]	καταλιπὼν τὴν προτέραν ἑτέραν ἐβουλεύετο	περικαλλεστέραν	ἀγαγέσθαι. Κλέαρχος δ' ὁ Σολεὺς
[13, 18]	οὐ σφόδρα ἀρχαῖον τὸν πρῶτον	περικειράμενον	παρωνύμιον ἔχει Κόρσην. Διὸ καὶ
[13, 31]	φησὶν, ἑταῖραι ἱδρύσαντο αἱ συνακολουθήσασαι	Περικλεῖ	ὅτε ἐπολιόρκει τὴν Σάμον, ἐργασάμεναι
[13, 56]	περὶ Θεμιστοκλέους καὶ Θουκυδίου καὶ	Περικλέους.	Αντισθένης δ' ὁ Σωκρατικὸς ἐρασθέντα
[13, 67]	Μιλτιάδου φήσειεν ἂν> σαφῶς ἢ	Περικλέους	ἢ Κίμωνος ἢ τινος ἑτέρου
[13, 56]	πρωτοπόρου, δι' ὅσης ἤλθετε πυρκαιῆς.	Περικλῆς	δὲ ὁ Ολύμπιος, ὥς φησι
[13, 25]	λέγων {τὀν Πελοποννησιακὸν πόλεμον} ὅτι	Περικλῆς	διὰ τὸν ἁρπασθείσας ἀπ' αὐτῆς
[13, 81]	εἶπεν, στρατηγεῖν, ὦ ἄνδρες ἐπειδήπερ	Περικλῆς	ποιεῖν μέν με> ἔφη, στρατηγεῖν
[13, 56]	ἔλαβε τῆς καθόδου αὐτοῦ ὁ	Περικλῆς	τὸ τῇ Ἐλπινίκῃ μιχθῆναι. Πυθαίνέτος
[13, 59]	Αὐτῆς δὲ τῆς Φρύνης οἱ	περικτίονες	ἀνδριάντα ποιήσαντες ἀνέθηκαν ἐν Δελφοῖς
[13, 44]	δ' ἀγανακτήσασα Τάλαν, ἔφη, τέκνοι	περίλαβε,	φησί, καὶ φίλησον, εἰ θέλει.
[13, 44]	ὡς μάλιστα καὶ ἐλάχιστον αὐτοῦ	περιλάβω	τοῦ σώματος. Επειτα, φασί, τῆς
[13, 81]	δ' ἦν οἱ κάρτα πλησίον,	περιλαβὼν	τῇ χειρὶ ἐφίλησεν. Επικροτησάντων δὲ
[13, 44]	Ἔπειτεν εἰπεῖν φασι τὴν Γναθαίνον·	Περιλαμβάνειν	γὰρ οὐκ ἐδοκίμαζον, τάλαν, ἄνθρωπον
[13, 43]	τῆς Γναθαίνης ἀπὸ τύχης ἀνεπαύετο.	Περιλαμβάνουσα	δ' αὐτόν, ὡς ἀνώμαλον τὸ
[13, 45]	χρυσοῦς λαβοῦσα παρεγένου ξένῳ τινί;	Περίμενε	τοίνυν καὶ σύ, φησίν, ἕως
[13, 88]	τὰ ἄνθη· Ἀνθηροῦ τέκνα ἔαρος	πέριξ	στρώσαντες. Εν δὲ Κενταὺρῳ, ὅπερ
[13, 31]	μνῆμα, εἰς ὕψος ἄρας ὥστε	περιοδεύοντος	αὐτοῦ τὴν ἐντὸς τοῦ Τμώλου
[13, 3]	ἐκδεδιῃτημένη. Και ἡ Κλυταιμνήστρα δὲ	περιπαθὴς	γενομένη τὴν Κασσάνδραν σὺν αὐτῷ
[13, 2]	Δημήτριος ὁ Φαληρεύς, Σάτυρος ὁ	περιπατητικός,	Αριστόξενος, οἷς τὸ ἐνδόσιμον Αριστοτέλης
[13, 15]	δοκεῖ Αρίστων ὁ Κεῖος ὁ	περιπατητικὸς	οὐ κακῶς εἰρηκέναι ἐν τῷ
[13, 78]	πατρίδος συγγράματι. ~Ιερώνυμος δ' ὁ	περιπατητικὸς	περισπουδάστους φησίν γενέσθαι τοὺς τῶν
[13, 8]	ἀληθινῶς γεγάμηκεν, ὃν ἐγὼ ζῶντα	περιπατοῦντά	τε> κατέλιπον Μένανδρος δ' ἐν
[13, 57]	ἄνοιγε τὴν θύραν· ἐλάνθανον πάλαι	περιπατῶν	ἀνδριάς, ἀλέτων ὄνος, ποτάμιος ἵππος,
[13, 6]	ἐν Στεφανοπώλισιν Μὰ Δι' οὐχὶ	περιπεπλασμέναι	ψιμυθίοις οὐδ' ὥσπερ ὑμεῖς συκαμίνῳ
[13, 85]	ὡς ἱστορεῖ Νίκανδρος ἐν ἕκτῳ	Περιπετειῶν.	Εν Αἰγιῳ δὲ παιδὸς ἠράσθη
[13, 70]	ἦν, ὥς φησι Νύμφις ἐν	Περίπλῳ	Ασίας. Νικαρέτη δἐ ἡ Μεγαρὶς
[13, 89]	δ' ἐν τῷ τῆς Ασίας	Περίπλῳ	καλλίονάς φησι γίνεσθαι γυναῖκας τῶν
[13, 59]	παραγαγὼν αὐτὴν εἰς τοὐμφρανὲς καὶ	περιρήξας	τοὺς χιτωνίσκους γυμνά τε τὰ
[13, 78]	συγγράματι. ~Ιερώνυμος δ' ὁ περιπατητικὸς	περισπουδάστους	φησίν γενέσθαι τοὺς τῶν παίδων
[13, 64]	ἔνθα ἐκφήνασα ἑαυτήν ἥτις ἦν	περισπουδάστως	ὑπὸ τῶν Ροδίων τῷ Σελεύκῳ
[13, 74]	καὶ οὔτε ἡ Αρτεμις ἡ	περισσῶς	ἀγαπήσασα οὔτε τῶν ἄλλων θεῶν
[13, 35]	τὴν Ασίαν οἰκοῦσι βαρβάροις καὶ	περισσῶς	ἐστι ζηλωτὸς, καὶ τὸν μῦθον
[13, 69]	ἀμπεχόνη, ᾗ ποτε τὸν χαρίεντα	περιστέλλουσα	Χάραξον σύγχρους ὀρθινῶν ἥψαο κισσυβίων
[13, 84]	ἐπανέβη· καὶ γεγραμμένῃ κυνὶ καὶ	περιστερᾳ	καὶ χηνὶ τῇ μὲν κύων,
[13, 84]	τῇ μὲν κύων, τῇ δὲ	περιστερά,	τῇ δὲ χὴν προσῆλθον καὶ
[13, 2]	τις ὁρμώμενος μέμψαιτ' ἂν τοὺς	περιτιθέντας	Σωκράτει δύο γαμετὰς γυναῖκας, Ξανθίππην
[13, 93]	τούτου ἐν τέτταρσι τὴν φύσιν	περιττὴν	ἔχοντος, ὧνπερ ὑμεῖς τὰ χείρω
[13, 93]	τῶν εὖ δρώντων βίου πάντων	περιττότατον	ὧν οὐδέτερον πρόσεστιν ὑμῖν τοῖς
[13, 14]	εἶχε τῇ Νίκῃ φορεῖν ἔδοσαν,	περιφανὲς	σκῦλον ἀπὸ τῶν πολεμίων. Περὶ
[13, 18]	~Υμεῖς δὲ ξυρουμένους τὰ γένεια	περιφέρετε	τοὺς ἐρωμένους· τοῦ ξύρεσθαι τὸν
[13, 21]	σαυτὸν οὐκ ὀλίγας ἔχων καὶ	περιφέρων	αἰεὶ τοιαυτὶ βιβλία Αριστοφάνους καὶ
[13, 35]	τῷ κατὰ τὸν ὕπνον ἑωραμένῳ	περιχαρὴς	γενομένη δίδωσιν αὐτῷ τὴν φιάλην·
[13, 88]	ὀπώραν Κύπριδος εἰσορᾶν παρῆν, ἄκραισι	περκάζουσαν	οἰνάνθαις χρόνου. ~Επὶ κάλλει δὲ
[13, 86]	αὐλητρίδι» Μήποτε αὐτό ἐστι {ὁ}	Περσαῖος	ὁ περὶ τῆς αὐλητρίδος διαπυκτεύσας.
[13, 86]	γράφων ὧδε Ζήνων ὁ Κιτιεὺς	Περσαίου	παρὰ πότον αὐλητρίδιον πριαμένου καὶ
[13, 86]	ἀγριώτεροι ἔτι τε ἀνημερώτεροι. Καίτοι	Περσαίου	τοῦ Κιτιέως ἐν τοῖς Συμποτικοῖς
[13, 3]	Παναίτιος ὁ Ρόδιος. ~Παρὰ δὲ	Πέρσαις	ἀνέχεται ἡ βασίλεια τοῦ πλήθους
[13, 32]	γὰρ τοξοφόροισιν ἐμήσατο δι' Αφροδίτα	Πέρσαις	Ελλάνων ἀκρόπολιν προδόμεν. Καὶ οἱ
[13, 86]	τὴν παιδίσκην καὶ συγκατέκλεισε τῷ	Περσαίῳ.	Οἶδα δὲ καὶ Πολύστρατον τὸν
[13, 79]	δοραῖς μετὰ δύο ἐρωμένον ἀναπαύεσθαι.	Πέρσας	δὲ παρ' Ελλήνων φησὶν Ηρόδοτος
[13, 37]	γενομένης τοῦ ἐμπρησθῆναι τὰ ἐν	Περσεπόλει	βασίλεια. Αὕτη δὲ ἡ Θαὶς
[13, 32]	Ελλάδα τὴν στρατείαν ἦγεν ὁ	Περσής,	ὡς καὶ Θεόπομπος ἱστορεῖ καὶ
[13, 91]	τῆς Αγία τοῦ Αργείου Ιλίου	Πέρσιδος	οὗτος γὰρ παμπόλλους τινὰς κατέλεξεν.
[13, 10]	Αἰγυπτίοις. Δίνων δ' ἐν τοῖς	Περσικοῖς	καὶ Λυκέας ὁ Ναυκρατίτης ἐν
[13, 3]	ὥς φησιν Δίνων ἐν τοῖς	Περσικοῖς,	ὑπὸ τῶν παλλακίδων θρησκεύεσθαι προσκυνοῦσι
[13, 89]	δ' ἐν τῇ πέπτῃ τῶν	Περσικῶν	τῆς πρώτης συντάξεώς φησιν ὅτι
[13, 8]	δ' οἷον ἦν γυνὴ κακὸν	περυσμένος.	Καὶ προελθών φησιν ὦ Ζεῦ
[13, 73]	ὁ σεμνὸς οὐρανὸς πληρούμενος ὄμβρου	πεσεῖν	εἰς γαῖαν Αφροδίτης ὕπο. Οταν
[13, 73]	ὄμβρος δ' ἀπ εὐναέντος οὐρανοῦ	πεσὼν	ἔκυσε γαῖαν Ἣ δὲ τίκτεται
[13, 13]	λόγος ὑπὸ τῶν σοφιστῶν μὴ	πέτεσθαι	τὀν θεὸν τὸν Ερωτα, τοὺς
[13, 14]	αὐτοῦ τὰ πτερά, ἵνα μὴ	πέτηται	πρὸς τὸν οὐρανὸν πάλιν, δεῦρ'
[13, 66]	περὶ αὐτῆς ἐν τούτοις Συκῆ	πετραίη	πολλὰς βόσκουσα κορώνας, εὐήθης ξείνων
[13, 36]	ὄνομα δ' ἦν τῇ παιδὶ	Πέττα.	Τούτου δὲ συμπεσόντος καὶτοῦ πατρὸς
[13, 57]	ἐπὶ τὴν παρὰ σοῦ τρέψομαι	πεῦσιν,	Φοῖνιξ ἄττα γεραιέ. Μάθε οὖν
[13, 77]	ἐν ῷ καὶ μυρρίναι διάφοροι	πεφύκασιν.	Καὶ τὴν πρὸς Αθηναίους δ'
[13, 73]	εἴποις οὐδὲ μετρήσειας ἂν ὅση	πέφυκε	κἀφ' ὅσον διέρχεται. Αὕτη τρέφει
[13, 16]	καλὸν τὸ πρόσωπον, ἐὰν κόσμιον	πεφύκῃ.	Η γὰρ αἰδὼς ἄνθος ἐπισπείρει.
[13, 93]	δὲ καὶ παμφάγου τοῦ ζῴου	πεφυκότος.	Ετι δὲ ταλαιπώρου καὶ γυμνοῦ
[13, 71]	δὲ καὶ κεῖνον τὸν αἰεὶ	πεφυλαγμένον	ἄνδρα καὶ πάντων μῖσος κτώμενον
[13, 25]	μεθυσοκότταβοι· κᾆθ' οἱ Μεγαρῆς ὀδύναις	πεφυσιγγωμένοι	ἀντεξέκλεψαν Ασπασίας πόρνα δύο· κἀντεῦθεν
[13, 68]	δ' ὅπου μὲν ὁ κάλαμος	πέφυχ'	ὅδε φέτωμ' ἄορνον. Οὑξ ἀριστερᾶς
[13, 9]	νέα ἀνδρὶ γέροντι οὐ γὰρ	πηδαλίῳ	πείθεται ὡς ἄκατος, οὐδ' ἄγκυραι
[13, 9]	ἄκατος οὐδὲ μικρὸν πείθεται ἑνὶ	πηδαλίῳ,	τὸ πεῖσμ' ἀπορρήξασα δὲ> ἐκ
[13, 49]	Ἣ δ' Οὐ δύναμαι» εἶπε·	πηλός	έστι. Θαὶς πρὸς γράσωνα πορευομένη
[13, 55]	δ' αὐτῆς τάφον παρὰ τῷ	Πηνειῷ	σημεῖον ἔχοντα ὑδρίαν λιθίνην καὶ
[13, 8]	δ' ἐγένετο κακὴ γυνὴ Μήδεια,	Πηνελόπη	δέ γε> μέγα πρᾶγμ' Ερεῖ
[13, 71]	θεῖος Ομηρος ᾠδῇσιν πινυτῆς εἵνεκα	Πηνελόπης	ἥν διὰ πολλὰ παθὼν ὀλίγην
[13, 21]	ἐν καπηλείῳ δὲ φαγεῖν ἢ	πιεῖν	οὐδεὶς οὐδ' ἂν οἰκέτης ἐτόλμησεν.
[13, 71]	μαιόμενοι σοφίην, οὓς αὐτὴ περὶ	πικρὰ	λόγοις ἐσφίγξαντο μῆτις καὶ δεινὴ
[13, 7]	ἔχειν προῖκ' οὐχὶ τιμὴν πάσχομεν	Πικράν	γε καὶ μεστὴν γυναικείας χολῆς.
[13, 56]	ἑταίρην, ἧς καὶ ἐπὶ ῥυτίδων	πικρὸς	ἔπεστιν ἔρως. Ἆ δειλοὶ νεότητος
[13, 47]	οἶει αἰεὶ φοιτήσειν; Φρύνης δὲ	πικρότερον	εἰπούσης αὐτῇ Εἱ δὲ λίθον,
[13, 44]	ἐκ τῆς Κορίνθου προσφάτως ἀφιγμένος	πικρῶς	τε λοιδορούμενος παρὰ τὸν πότον
[13, 32]	καὶ Σιμωνίδης ἀναθέντων τῶν Κορινθίων	πίνακα	τῇ θεῷ τὸν ἔτι καὶ
[13, 48]	αὐτὸν Καλλίμαχος ἐν τῷ τρίτῳ	πίνακι	τῶν Νόμων καὶ ἀρχὴν αὐτοῦ
[13, 45]	Εὐριπίδην ἰδοῦσαν ἐν κήπῳ τινὶ	πινακίδα	καὶ γραφεῖον ἐξηρτημένον ἔχοντ' Απόκριναι,
[13, 21]	τῷ περὶ τῶν ἐν Σικυῶνι	Πινάκων.	Ὢ τῆς καλῆς πολυμαθίας, ἄνδρες
[13, 15]	οἳ μόνοι πάντα τἀν τοῖς	πίναξι,	πρίν τι τῷ σόφῳ δοῦναι,
[13, 11]	ὅταν ἔλθῃ. Καὶ κατὰ τὸν	Πίνδαρον	δὲ ἄλλος τις ἔφη Εἴη
[13, 76]	παιδόθεν φυλάσσει ἡμετέρας φρένας. Καὶ	Πίνδαρος	δ' οὐ μετρίως ὢν ἐρωτικός
[13, 76]	καὶ τοῦ Τενεδίου Θεοξένου ὁ	Πίνδαρος,	ὃς ἦν αὐτοῦ ἐρώμενος, τί
[13, 17]	ψυχῆς ἡνιοχεύεις. Ο δὲ μαγαλοφωνότατος	Πίνδαρος·	Τὰς δὲ Θεοξένου, φησίν, ἀκτῖνας
[13, 33]	ἑταίρας εὔξατο τῇ θεῷ νικήσας.	Πίνδαρός	τε τὸ μὲν πρῶτον ἔγραψεν
[13, 32]	Ηρακλεώτης ἱστορεῖ ἐν τῷ περὶ	Πινδάρου,	ὅταν ἡ πόλις εὔχηται περὶ
[13, 26]	πότις, τὸ καθ' ἡμέραν ὁρῶσα	πίνειν	κἀσθίειν μὸνον, πεπονθέναι δὲ ταὐτά
[13, 47]	έν ᾧ τοὺς Ἐπιγόνους εὐημερήκει,	πίνειν	μέλλοντος παρ᾽ αὐτῇ καὶ τοῦ
[13, 81]	εἶπέ τε Βούλει με ἡδέως	πίνειν	φάντος δ' αὐτοῦ Βραδέως τοίνυν
[13, 81]	ἔλεγέν τε καὶ ἔπρησσεν ὅτε	πίνοι	{ἢ πράσσοι} Τὰ μέντοι πολιτικὰ
[13, 47]	κοιλίαν προπετεστέραν ἔχειν. Τῶν δὲ	πινόντων	παρ᾽ αὐτῇ συμβαλλομένων εἰς βολροφακῆν
[13, 71]	Ιθάκην ἐνετείνατο θεῖος Ομηρος ᾠδῇσιν	πινυτῆς	εἵνεκα Πηνελόπης ἥν διὰ πολλὰ
[13, 43]	μὲν οὕτως· {Παρὰ Γναθαίνῃ Δίφιλος	πίνων	ποτὲ Ψυχρόν γ' ἔφη, τἀγγεῖον,
[13, 26]	πτύσαι· ἐξέρχεταί τε πανταχόσ' ἤδη	πιομένη,	δέχεται δὲ καὶ στατῆρα και
[13, 79]	κἂν ψευδεῖς ὦσιν, ἀληθεῖς εἶναι	πιστεύετε,	καὶ τὰ τοιαῦτα τῶν ποιημάτων
[13, 64]	Ἡ πάρεδρος τῆς Λαοδίκης Δανάη,	πιστευομένη	ὑπ' αὐτῆς τὰ πάντα, Λεοντίου
[13, 33]	φανήσεται τοῖς Κορινθίοις τὸ πρᾶγμα.	Πιστεύων	δέ, ὡς ἕοικεν, αὐτῷ πεποίηκεν
[13, 31]	γνησίως καὶ τῶν ἔνδον φύλακα	πιστὴν	ἔχειν. ~Καταλέξω δέ σοι, Κύνουλκε,
[13, 71]	ἐθρέψαντο τιθῆναι Βάκχου καὶ λωτοῦ	πιστότατον	ταμίην Μοῦσαι παίδευσάν τε Φιλόξενον,
[13, 4]	πολλαῖς χωρὶς γάμων. Επειτα τὴν	Πιτθέως	ἔλαβεν Αἴθραν, μεθ' ἣν Μήδειαν.
[13, 18]	καὶ Αλεξις ἔφη που· ἂν>	πιττοκοπούμενόν	τιν' ἢ ξυρούμενον ὁρᾷς, τοῦτον
[13, 6]	ἀπ' ἀρχῆς πρῶτα μὲν τὴν	Πλαγγόνα,	ἥτις ὥσπερ ἡ Χίμαιρα πυρπολεῖ
[13, 66]	περὶ Αναθημάτων, Πασιφίλαν ἐκάλεσαν τὴν	Πλαγγόνα.	Μαρτυρεῖ δὲ καὶ Αρχίλοχος περὶ
[13, 66]	τοῦ νεανίσκου πρὸς αὐτὴν ἡ	Πλαγγὼν	ἀκούουσα τῆς Βακχίδος τὸ κάλλος
[13, 66]	ὁρμὴν κατιδοῦσα τοῦ νεανίσκου ἔδωκε.	Πλαγγὼν	δὲ τὸ ἄζηλον συνιδοῦσα τῆς
[13, 66]	ἑταιρα γέγονε καὶ ἡ Μιλησία	Πλαγγών	ἧς περικαλλεστάτης οὔσης ἠράσθη τις
[13, 22]	τὸν πανάθλιον εὕδουσι γρᾶες, Νάννιον,	Πλαγγών,	Λύκα, Γνάθαινα, Φρύνη, Πυνθιονίκη, Μυρρίνη,
[13, 74]	θ' ἱερὰς θήλεις χοροὶ ἀμφιέπωσιν,	πλάστιγξ	θ' ἡ χαλκοῦ θυγάτηρ ἐπ'
[13, 71]	πολιῆται Κῷοι χάλκειον θῆκαν ὑπὸ	πλατάνῳ	Βιττίδα μολπάζοντα θοήν, περὶ πάντα
[13, 6]	Αλλ' ἐξέπεσεν ἡ> πορθμὶς ἐλατίνῳ	πλάτῃ	ἡ δὲ Φρύνη τὴν Χάρυβδιν
[13, 91]	Τίμων δὲ ἔφη Ἐν δὲ	πλατυσμὸς	πουλυμαθημοσύνης, τῆς οὐ κενεώτερον ἄλλο.
[13, 56]	διαθήκαις. Ὁ δὲ καλὸς ἡμῶν	Πλάτων	οὐκ Αρχεάνασσαν τὴν Κολοφωνίαν ἑταίραν
[13, 3]	ὡς πολυγύναιος ὑπὸ Θερσίτου λοιδορεῖται	Πλεῖαί	τοι χαλκοῦ κλισίαι, πολλαὶ δὲ
[13, 95]	εἶναι δοκεῖν εἰς τὸν Ανδρίαν	πλεῖν	τούτῳ συμβάλλειν. Πολὺ γὰρ μᾶλλον
[13, 41]	εἶναι, καὶ προσεξειργάζετο αὐτὴ τὸ	πλεῖον.	Ηνίκα σκώψειε γάρ ῥημάτιον εὐθὺ
[13, 56]	γραφὴν ἀσεβείας λέγων ὑπὲρ αὑτῆς	πλείονα	έδάκρυσεν ἢ ὅτε ὑπὲρ τοῦ
[13, 31]	τοῖς Μυθικοῖς, καὶ μεθυσθένθας ἑταίρας	πλείονας	προσλαβεῖν, ὧν μίαν κατακοιμηθέντας αὐτοὺς
[13, 67]	ἀλλὰ καὶ τρίπορνον αὐτήν. Απὸ	πλειόνων	δὲ ταλάντων ἢ διακοσίων δύο
[13, 46]	ὑπὸ τοῦ Αριστοφάνους μετὰ ἑταιρῶν	πλειόνων	καὶ τάσδε, τὴν Πάροινον ἐπικληθεῖσαν
[13, 38]	Αττικῆς ὁ Δημήτριος καὶ ἄλλων	πλειόνων	~Μάχων δ' ὁ κομῳδιοποιὸς ἐν
[13, 72]	δ' ἔστ' ἀνάγκη δυστυχεῖν ἐν	πλείοσιν,	ἐξὸν σιωπᾶν κἀν σκότῳ κρύπτειν
[13, 46]	καὶ λε' Απολλόδωρος δὲ τούτων	πλείους,	ὁ Γοργίας δὲ πλέονας, παραλειφθῆναι
[13, 83]	Αμφιπολίτου υἱῷ ὄντι καλῷ Δαμίππῳ	Πλεισθένους	ἀνάθημα Ονόμαρχος ἔδωκε. Φαρσαλίᾳ τῇ
[13, 4]	μεθύειν παρεσκευάσατο. ~Ο δὲ Ηρακλῆς	πλείστας	δόξας ἐσχηκέναι γυναῖκας (ἦν γὰρ
[13, 37]	καὶ Μύρτιον καὶ ἄλλας δὲ	πλείστας,	ἐπιρρεπέστερος ὢν πρὸς ἀφροδίσια. Πολύβιος
[13, 37]	ἐν τῷ τρίτῳ τῶν Υπομνημάτων,	πλείστας	ἔσχεν ἐρωμένας, Διδύμην μὲν μίαν
[13, 32]	τὴν ἱκετείαν τὰς ἑταίρας ὡς	πλείστας,	καὶ ταύτας προσεύχεσθαι τῇ θεῷ
[13, 19]	δὴ τοιοῦτοι ὑμῶν εἰσιν οἱ	πλεῖστοι,	συνεσπασμένοι καὶ κακοπινεῖς οὐ μόνον
[13, 85]	ἐπὶ τὰ νῶτα ἔφερεν ἐπὶ	πλεῖστον	νηχόμενος καὶ πάλιν ἀποκαθίστα εἰς
[13, 11]	Παίδευμα δ' Ερως σοφίας ἀρετῆς	πλεῖστον	ὑπάρχειν, καὶ προσομιλεῖν οὗτος ὁ
[13, 74]	τάδε Τὸν δὲ γυναικείον μελέων	πλέξαντα	πότ' ῴδας ἡδὺν Ανακρείοντα Τέως
[13, 1]	πολλάκις δεδειπνηκέναι καὶ περὶ ἑταίρας	πλεονάκις	καὶ εἰληφέναι καὶ δεδωκέναι πληγάς,
[13, 46]	τούτων πλείους, ὁ Γοργίας δὲ	πλέονας,	παραλειφθῆναι φάσκοντες ὑπὸ τοῦ Αριστοφάνους
[13, 34]	ἐξ ἀκοῆς ἐρασθεὶς ἔστερξε καὶ	πλεύσας	εἰς Ελλήσποντον σύν Αξιόχῳ, ὃς
[13, 92]	Πρωταγόρας> ἐφυγαδεύσθη ὅ τε καὶ	πλέων	ναυαγίῳ ἐχρήσατο Διότιμος δ' ὁ
[13, 27]	ἀγωνιᾶσαι καὶ ῥαπισθῆναί τε καὶ	πληγὰς	λαβεῖν ἁπαλαῖσι χερσίν· ἡδύ γε
[13, 1]	πλεονάκις καὶ εἰληφέναι καὶ δεδωκέναι	πληγάς,	ὥς φησι Λυκόφρων ὁ Χαλκιδεὺς
[13, 71]	Αντίμαχος Λυδηίδος ἐκ μὲν ἔρωτος	πληγεὶς	Πακτωλοῦ ῥεῦμ' ἐπέβη ποταμοῦ δαρδάνη
[13, 44]	ἔταξεν. Ὃ δ' ἄφνω καιρίμην	πληγεὶς	Παπαῖ, ζωγρεῖς, γύναι, φήσ' ἕνεκα
[13, 42]	ἅμα Ολυμπιονικῶν νυκτὸς ἀθλητῶν δυεῖν	πληγὴν	παρὰ πληγὴν> τί δύναταί ποτ'
[13, 42]	νυκτὸς ἀθλητῶν δυεῖν πληγὴν παρὰ	πληγὴν>	τί δύναταί ποτ' ἤθελον. Αἰτουμένην
[13, 49]	γυμνὸς κατέκειτο, τοὺς τύπους τῶν	πληγῶν	ἰδοῦσα Πόθεν οὗτοι, τάλαν; εἶπε.
[13, 25]	Ασπασία δὲ ἡ Σωκρατικὴ ἐνεπορεύετο	πλήθη	καλῶν γυναικῶν, καὶ ἐπλήθυνεν ἀπὸ
[13, 85]	τῇ Μιλήτῳ} ἐν τῷ λιμένι	πλῆθος	δελφίνων ἐφάνη ἐν τῇ ἡμέρᾳ
[13, 4]	καὶ τὸ τῶν τέκνων αὐτῷ	πλῆθος	ἐγένετο. Εν ἑπτὰ μέντοι γε
[13, 46]	γὰρ καλαὶ ἡμῶν Αθῆναι τοσοῦτον	πλῆθος	ἤνεγκαν ἑταιρῶν, περὶ ὧν ἐπεξελεύσομαι
[13, 2]	εἰδότων τῶν πρότερον διὰ τὸ	πλῆθος	τὸν πατέρα. Εκ τούτων οὖν
[13, 3]	Αριστοτέλης, εἰς χρῆσιν εἶναι τὸ	πλῆθος	τῶν γυναικῶν, ἀλλ' εἰς γέρας
[13, 50]	Ταρσῷ καὶ προσκυνεῖσθαι ὑπὸ τοῦ	πλῆθους	βασίλισσαν προσαγορευομένην· Ἀπειρῆσθαι τε πᾶσι
[13, 83]	αὐλεῖν, εἰ μὴ ὑπὸ τοῦ	πλήθους	ἐκωλύθη. Τῷ δὲ Λυκόλα {τῷ}
[13, 3]	Πέρσαις ἀνέχεται ἡ βασίλεια τοῦ	πλήθους	τῶν παλλακίδων διὰ τὸ ὡς
[13, 37]	Ιδομενεύς, οὐχ ἅρμα ζευξάμενος ἑταιρῶν	πληθούσης	ἀγορᾶς εἰσήλασεν εἰς τὸ ἅστυ;
[13, 45]	διαφέρονται Τί γάρ, ἔφησεν, ἄλλο	πλὴν	ἄλλ' ἡ Κορώνης, ἕτερ' ἐκείνη
[13, 93]	θαυμάζομεν ὡς ἐπιεικῇ καὶ μέτριον,	πλήν	εἰ μὴ ὡς ἀληθῶς τοῦ
[13, 14]	τὰς ἡδονάς, καταλείπετ' οὐδὲν ἄλλο	πλὴν	τεθνηκέναι. Εγὼ μὲν οὖν καὐτὸς
[13, 13]	Ερωθ' ὑπόπτερον; Ως οὐδὲν ᾔδει	πλὴν	χελιδόνας γράφειν, ἀλλ' ἦν ἄπειρος
[13, 73]	Ερᾷ δ' ὁ σεμνὸς οὐρανὸς	πληρούμενος	ὄμβρου πεσεῖν εἰς γαῖαν Αφροδίτης
[13, 35]	πάντας λαβοῦσα χρυσῆν φιάλην καὶ	πληρώσασα	δὸς ᾧ θέλεις {γαμηθῆναι} τούτου
[13, 84]	αὑτὸν ἐν τῷ ναῷ, ὡς	πλησιάσαι	δυνησόμενος καὶ ὡς ἠδυνάτει διά
[13, 35]	διώξας περὶ τοὺς ὀκτακοσίους σταδίους.	Πλησίον	δὲ τῆς κώμης γενόμενος ἐν
[13, 48]	Διαπηδῶντος δ' αὐτοῦ ἐπὶ τὴν	πλησίον	κλινην Πρόσεχε, φησί, μὴ ἀνατραπῇς.
[13, 81]	Ως δ' ἦν οἱ κάρτα	πλησίον,	περιλαβὼν τῇ χειρὶ ἐφίλησεν. Επικροτησάντων
[13, 35]	τε βραδέως τὴν φιάλην εἶπεν	πλησίον	στὰς παρ' αὐτὴν· Ὦ Οδάτι,
[13, 6]	αὐτή, παραπέφυκε δ' ἡ Γνάθαινα	πλησίον,	ὥστ' ἀπαλλαγεῖσι ταύτης ἔστι διπλάσιον
[13, 8]	τῶν τριάκοντ' οὐκ ἀπόλλυται τρία	πλοιάρια	γήμας δ' οὐδε εἷς σέσωσθ'
[13, 18]	τῷ πώγωνι δρᾶν ἐναντία, ἢ	πλουσιακὸν	τούτῳ τι> προσπίπτει κακόν. Τί
[13, 20]	πλουσίας, ὡς ἀπέκλινεν ἐπὶ τὴν	πλουσίαν,	ζημιῶσαι τοὺς ἐφόρους αὐτον, ἐπιλέγοντας
[13, 20]	φαινομένης, ἑτέρας δὲ αἰσχρᾶς καὶ	πλουσίας,	ὡς ἀπέκλινεν ἐπὶ τὴν πλουσίαν,
[13, 13]	τοῦτου πράξεις. ~Τούτων λεχθέντων ὁ	Πλούταρχος	ἀπεμνημόνευσε τῶν ἐκ Φαίδρου Αλέξιδος·
[13, 22]	ἐν Κουρίδι λέγων· Τυφλὸς ὁ	Πλοῦτος	εἶναί μοι δοκεῖ, ὅστις γε
[13, 60]	Εταιρῶν. Εἴρηκεν δὲ περὶ τοῦ	πλούτου	αὐτῆς Τιμοκλῆς ὁ κωμικὸς ἐν
[13, 62]	Γηρυτάδῃ. Μήποτε δὲ κἀν τῷ	Πλούτῳ	ἐν ῷ λέγει Ἐρᾷ δὲ
[13, 81]	τοίνυν φύσησον αὐτὸ, ἵνα μὴ	πλύνοιντο	ὁ δάκτυλός σευ. Προσαγαγόντος δ'
[13, 71]	πολλὸν ἀνατλὰς ἦχον καὶ μαλακοῦ	πνεῦμ'	ἀπὸ πενταμέτρου. Καίετο μὲν Ναννοῦς
[13, 27]	Βαβαί, ἡ στιφρότης, τὸ χρῶμα,	πνεῦμα,	δαίμονες. Τὸ μὴ σφόδρ' εἶναι
[13, 71]	μεγάλους ἀνέπεισεν ἄνακτας Αγριόπην μαλακοῦ	πνεῦμα	λαβεῖν βιότου. Οὐ μὴν οὐδ'
[13, 82]	τὸ ἴδιον ἱμάτιον ἐπὶ τᾖ	πόᾳ	ὑπέστρωσεν, τὴν δὲ τοῦ Σοφοκλέους
[13, 46]	οὖν τοῦ Διφίλου ὑπονίψαι τοὺς	πόδας	αὐτοῦ τὴν Γνάθαιναν, ἣ δὲ
[13, 85]	{τοῦ} γάλακτος, ἀνὰ μέσον τῶν	ποδῶν	τοῦ θηρίου ἐτίθει αὐτὸ ἐν
[13, 44]	δωρεὰν θέλοντ' ἔχειν. Πανηγύρεως οὔσης	ποθ'	ἡ Γναθαίνιον εἰς Πειραιᾶ κατέβαινε
[13, 55]	λιθίνην καὶ έπίγραμμα τόδε· Τῆσδέ	ποθ'	ἡ μεγάλαυχος ἀνίκητός τε πρὸς
[13, 60]	τάδε φησὶν περὶ αὐτῆς Φρύνη	ποθ'	ἡμῶν γέγονεν ἐπιφανεστάτη πολὺ τῶν
[13, 39]	ὁ Μάχων οὕτω γράφει· Δημήτριός	ποθ'	ὁ βασιλεὺς γένη μύρων Λαμίᾳ
[13, 45]	παχεῖαν ἀναλαβόντος, εἶπεν ὕστερον μεταπεμπομένου	ποθ'	ὡς ἔοικ' αὐτήν, λέγειν πρὸς
[13, 37]	Μνησὶς μὲν ἦν αὐλητρὶς και	Ποθεινὴ	Μύρτιον δὲ μία τῶν ἀποδεδειγμένων
[13, 37]	οὐ Μυρτίου καὶ Μνησίδος καὶ	Ποθεινῆς	προσαγορεύονται; καίτοι Μνησὶς μὲν ἦν
[13, 55]	φησιν διὰ τούτων· Εἰσὶν δὲ	πόθεν	αἱ παῖδες αὗται καὶ τίνες;
[13, 43]	εἶχε παντελῶς, Τάλαν, τάλαν ἄνερ,	πόθεν	ἔχεις ταῦτ' ἔφη, τὰ τραύματα;
[13, 49]	τοὺς τύπους τῶν πληγῶν ἰδοῦσα	Πόθεν	οὗτοι, τάλαν; εἶπε. Καὶ ὃς
[13, 71]	ἀνεδέξατο κώμους, Σαπφοῦς φορμίζων ἱμερόεντα	πόθον,	γινώσκεις. Ο δ' ἀοιδὸς ἀηδόνος
[13, 71]	διὰ πτόλεως, γινώσκεις, ἀίουσα μέγαν	πόθον	ὃν Γαλατείης αὐτοῖς μηλείοις θήκαθ'
[13, 71]	διόδους. Ανδρα δὲ> Κυπρηναῖον ἔσω	πόθος	ἔσπασεν Ισθμοῦ, δεινὸν ὅτ' Απιδανῆς
[13, 24]	νόσων πασῶν, διώκειν, ὕβρεος οὐ	πόθου	χάριν. Ελλάδος ἔγωγε τῆς ταλαιπώρου
[13, 35]	Κἀκείνη περιβλέψασα πάντας ἀπῄει δακρύουσα,	ποθοῦσα	τὸν Ζαριάδρην ἰδεῖν· ἐπεστάλκει γὰρ
[13, 17]	ὄσσων μαμρμαριζοίσας δρακεὶς ὅς μὴ	πόθῳ	κυμαίνεται, ἐξ ἀδάμαντος ἢ σιδάρου
[13, 76]	προσώπου μαρμαριζοίσας δρακεὶς ὃς μὴ	πόθῳ	κυμαίνεται, ἐξ ἀδάμαντος ἢ σιδάρου
[13, 68]	αὐτόν φησιν Ἐκμαθεῖν δέ σου	ποθῶ	μακρὰν άποικῶν κεῖθεν, Ατθίδα χθόνα
[13, 14]	μάλιστα προσεδρεύειν τ' ἀρίστους τῷ	πόθῳ,	ποιητικούς, ἰταμούς, προθύμους, εὐπόρους ἐν
[13, 47]	έκεῖ; Τοῦ δ' είπόντος Εἰς	ποίαν;	Εἰς Σίγειον» εἶπεν, Εἰσελθόντος δέ
[13, 6]	ἐπὶ τὸν τράχηλον ἄλοκα μιλτώδη	ποιεῖ,	ἐπὶ τῷ προσώπῳ δ' αἱ
[13, 43]	Στρατοκλῆς ἐπ' ἐρίφοις, φησί, χειμῶνας	ποιεῖ.	Ιδοῦσ' ἔφηβον ἡ Γνάθαιν' ἰσχνὸν
[13, 87]	περὶ τὰς μουσουργούς, ὡς δῆλον	ποιεῖ	Παρμενίων ἐν τῇ πρὸς Αλέξανρον
[13, 28]	τὴν προσαγόρευσιν οὐ σφόδρ' εὔσχημον	ποιεῖ.	~Περὶ δὲ τῶν ἑταιρῶν Εφιππος
[13, 6]	τὴν Χάρυβδιν οὐχὶ πόρρω που	ποιεῖ	τόν τε ναύκληρον λαβοῦσα καταπέπωκ'
[13, 47]	ἡ Γνάθαινα ἔφη Κολποφακῆν διανοεῖται	ποιεῖν»	Ανδρονίκου δὲ τοῦ τραγῳδοῦ ἀπ'
[13, 81]	στρατηγεῖν, ὦ ἄνδρες ἐπειδήπερ Περικλῆς	ποιεῖν	μέν με> ἔφη, στρατηγεῖν δ'
[13, 86]	ἀλλοτρίως ἂν αὐτοὺς ὑπολάβοι τις	ποιεῖν	τοῦ παρόντος καιροῦ, ὅτε> καὶ
[13, 86]	εἶναι ἐν τῷ οἶνῳ μνείαν	ποιεῖσθαι	καὶ γὰρ πρὸς ταῦτα ἡμᾶς
[13, 70]	ὧν ἐν τῷ τρίτῳ κατάλογον	ποιεῖται	ἐρωτικῶν, οὑτωσί πως λέγων ~Οἵην
[13, 64]	Μαθοῦσα δὲ ἡ Λαοδίκη τὸ	ποιηθὲν	ὑπὸ τῆς Δανάης κατεκρήμνισεν τὴν
[13, 70]	δ' ἐν μέλει τὸ καλούμενον	ποίημα	Λυδήν. Παρέλιπον δὲ καὶ τὴν
[13, 79]	πιστεύετε, καὶ τὰ τοιαῦτα τῶν	ποιημάτων	ἃ περὶ παιδικούς ἐστιν ἔρωτας
[13, 32]	ἑταίρας ἰδίᾳ γραψάντων τὰς τότε	ποιησαμένας	τὴν ἱκετείαν καὶ ὕστερον παρούσας
[13, 95]	μετά ταῦτα πάλιν καταδρομὴν αὐτοῦ	ποιησάμενος,	ὡς δανεισάμενος οὔτε τόκους οὔτε
[13, 59]	τῆς Φρύνης οἱ περικτίονες ἀνδριάντα	ποιήσαντες	ἀνέθηκαν ἐν Δελφοῖς χρύσεον ἐπὶ
[13, 16]	τοῦ κάλλους τοῦ Πέλοπος διαλεγομένην	ποιήσας	τὴν Ιπποδάμειάν φησι· Τοιάνδ' ἐν
[13, 84]	Αγαλματοποιῶν. Πολέμων δὲ ἢ ὁ	ποιήσας	τὀν ἐπιγραφόμενον Ελλαδικὸν Ἐν Δελφοῖς,
[13, 59]	χιτωνίσκους γυμνά τε τὰ στέρνα	ποιήσας	τοὺς ἐπιλογικοὺς οἴκτους ἐκ τῆς
[13, 10]	ἐκδικοῦντα τῇ μητρὶ ἐπ' Αἴγυπτον	ποιήσασθαι	στρατείαν. Δοῦρις δ' ὁ Σάμιος
[13, 81]	γε εἶ, ὦ Σοφόκλεις, ἐν	ποιήσει	ὅμως μέντοι γε οὐκ εὖ
[13, 81]	χεῖρας καὶ οὐ γυναικὸς καλῆς	ποιήσειεν	ἄν> Γελασάντων δὲ ὁ μὲν
[13, 69]	τὴν Ναύκτατιν ἀπαίροντος διὰ τῆς	ποιήσεως	διαβάλλει ὡς πολλὰ τοῦ Χαράξου
[13, 1]	ἐκεῖνον κατάλογον, ἐντεῦθεν τὴν καταρχὴν	ποιησόμεθα	εἰ δ' ἄγε νῦν, Ερατώ,
[13, 45]	ἐξηρτημένον ἔχοντ' Απόκριναι, φησίν, ὦ	ποιητά	μοι, τί βουλόμενος ἔγραψας ἐν
[13, 2]	ὅθεν καὶ τοὺς τῆς κωμῳδίας	ποιητὰς	ἀποσιωπῆσαι τοῦτο, πολλάκις τοῦ Σωκράτους
[13, 49]	δὲ Δηλαδή μόσχειος. Μενάνδρῳ τῷ	ποιητῇ	δυσημερήσαντι καὶ εἰσελθόντι εἰς τὴν
[13, 81]	Επιδημίαις γράφει οὓτως Σοφοκλεῖ τῷ	ποιητῇ	ἐν Χίῳ συνήντησα, ὅτε ἔπλει
[13, 74]	αὐτῷ. Κατὰ τὸν αὐτὸν οὖν	ποιητήν.	Οστις δ' Ερωτα μὴ μόνον
[13, 95]	κατὰ τὸν Αρίσταρχον τὸν τραγικὸν	ποιητήν	Τάδ' οὐχ ὑπάρχων, ἀλλὰ τιμωρούμενος,
[13, 52]	δὲ ὁ τῆς μέσης κωμῳδίας	ποιητὴς	έν Πανδρόσῳ οὑτωσὶ λέγων· Ἔπειτα
[13, 81]	Εὐριπίδης φιλογύνης. Ιων γοῦν ὁ	ποιητὴς	ἐν ταῖς ἐπιγραφομέναις Επιδημίαις γράφει
[13, 84]	ταύτης μνημονεύει καὶ Αλεξις ὁ	ποιητὴς	ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ δράματι Γραφῇ
[13, 81]	ἰεῖσα φωνὰν παρθένος, οὐδ' ὁ	ποιητής,	ἔφη ὁ> λέγων χρυσοκόμαν Απόλλωνα·
[13, 66]	Οτι δὲ καὶ Μένανδρος ὁ	ποιητὴς	ἤρα Γλυκέρας κοινόν ἐνεμεσήθη δέ.
[13, 5]	δ' ἦν καὶ Εὐριπίδης ὁ	ποιητής.	Ιερώνυμος γοῦν ἐν Ιστορικοῖς Υπομνήμασίν
[13, 14]	συγχύσει βιοτᾶς. Ο δ' αὐτὸς	ποιητὴς	καὶ περὶ τῶν ἐρώντων ἐν
[13, 75]	ὥστε καὶ Αἰσχύλος μέγας ὢν	ποιητὴς	καὶ Σοφοκλῆς ἦγον εἰς τὰ
[13, 88]	αὐχένας. ~Επικατάφορος δὲ ὢν ὁ	ποιητὴς	οὗτος ἐπὶ τὰ ἄνθη καὶ
[13, 14]	καὶ διαταράττων χαλεπώτατος διόπερ ὁ	ποιητὴς	οὗτος οὐ κακῶς αὐτοῦ τὰς
[13, 14]	προσεδρεύειν τ' ἀρίστους τῷ πόθῳ,	ποιητικούς,	ἰταμούς, προθύμους, εὐπόρους ἐν τοῖς
[13, 65]	ἦν {Στρατοκλείδου} ἐρωμένη Ξενοκλείδου τοῦ	ποιητοῦ	καὶ Ιππάρχου τοῦ ὑποκριτοῦ καὶ
[13, 9]	αὑτοὺς ἐμβάλλοντες, καίτοι τοῦ Μεγαρικοῦ	ποιητοῦ	παραινέσαντος αὐτοῖς οὔ τοι σύμφορόν
[13, 21]	σκέλος, ἐκείνου τοῦ ὁμωνύμου σοι	ποιητοῦ	τὴν κνήμην φορῶν, ὃς ἐν
[13, 75]	τῆς Μεγαλοστράτης οὐ μετρίως ἐρασθείς,	ποιητρίας	μὲν οὔσης, δυναμένης δὲ καὶ
[13, 70]	Μιλήσιος. Εκάτερος γὰρ τούτων τῶν	ποιητῶν,	ὥς φησι Κλέαρχος ἐν τοῖς
[13, 38]	τῷ περὶ τῆς ἐν Σικυῶνι	Ποικίλης	Στοᾶς θυγατέρα μὲν εἶναι Κλεάνδρος
[13, 72]	πορφυρεῇ βάλλων χρυσοκόμης Ερως νήνι	ποικιλισαμβάλῳ	συμπαίζειν προκαλεῖται. ἥ δ' (ἐστὶν
[13, 24]	τεχνῶν. ~Διὸ συμβουλεύς σοι, Θετταλὲ	ποικιλόδιφρε,	τὰς ἐπὶ τῶν οἰκημάτων ἀσπάζεσθαι
[13, 89]	ἱδρύσασθαι πρῶτον, ἐφ' οὗ ἐπιγέγραπται	Ποικιλομήχαν'	Ερως, σοὶ τόνδ' ἱδρύσατο βωμὸν
[13, 51]	Ἀλλ' ὅ γε Σοφοκλῆς ἐν	Ποιμέσιν	ὅτι θαλλοφαγεῖ τὸ ζῷόν φησιν
[13, 47]	Γνάθαιναν προαναλῶσαι Ὀλόμενε παίδων, ἔφη,	ποῖον	εἴρηκας λόγον, Πρὸς δὲ ἀδολέσχην
[13, 33]	πρὸς τὰς ἑταίρας διαλεγόμενος ἠγωνια	ποῖόν	τι φανήσεται τοῖς Κορινθίοις τὸ
[13, 35]	Ημεῖς, ὦ θύγατερ Οδάτι, νῦν	ποιούμεθα	τοὺς σοὺς γάμους. Περιβλέψασα οὖν
[13, 29]	οὐχ ὥσπερ ἄλλαι τῶν πράσων	ποιούμεναι	τολύπας ἔσσατον τὰς γνάθους καὶ
[13, 57]	ἡμῖν ἐμποδὼν ἐγένου κατάλογον γυναικῶν	ποιουμὲνοις,	οὐ κατὰ τοὺς Σωσικράτους τοῦ
[13, 53]	ἀναφανδόν· ὥστ' ἐκεῖνον πολλἠν φροντίδα	ποιούμενον	αὐτῆς τοῦτ' ἐμφανίζειν διὰ τῶν
[13, 54]	ἀναφανδόν· ὥστ' ἐκεῖνον πολλἠν φροντίδα	ποιούμενον	αὐτῆς τοῦτ' ἐμφανίζειν διὰ τῶν
[13, 79]	Κολχίσιν περὶ Γανυμήδους τὸν λόγον	ποιούμενος	Μηροῖς ὑπαίθων τὴν Διὸς τυραννίδα.
[13, 91]	οἷδας, καίτοι συνεχῶς Φυλάρχου μνήμην	ποιούμενος	ὅτι ἐν ταῖς Κείων πόλεσιν
[13, 13]	εἰπεῖν, ὅσοι τοῦ δαίμονος τούτου	ποιοῦσιν	εἰκόνας. Εστὶν γὰρ οὔτε θῆλυς
[13, 14]	ἄπιστον αὐτον πᾶσι τοῖς ἄμμοις	ποιῶν.	~Τούτων τῶν Αλέξιδος ἀπομνημονεύσας ὁ
[13, 32]	θεῷ τελεσθέντων περὶ ὧν ἂν	ποιῶνται	τὴν δέησιν ἀπάξειν αὐτῇ καὶ
[13, 34]	πολλοῖς ἐγνωσμένου τῶν ἐν τῇ	πόλει.	Ανάθημα δ' αὐτῆς ἐστιν ὑπὲρ
[13, 24]	δεινὰ κοὐκ ἀνασχετὰ ἐν τῇ	πόλει	πράττουσιν οἱ νεώτεροι. Οπου γὰρ
[13, 89]	Σωκράτους θυγατέρα, καὶ Χάρμου τοῦ	πολεμαρχήσαντος	θυγατέρα ἔλαβεν Ιππίᾳ περικαλλεστάτην οὖσαν
[13, 10]	τοῦ Αρπίου τὸν φόνον πείθει	πολεμῆσαι	Αἰγυπτίοις. Δίνων δ' ἐν τοῖς
[13, 10]	Εὐρυδίκην Μακεδονικῶς καθωπλισμένην, ἀσκηθεῖσαν τὰ	πολεμικὰ	παρὰ Κύννῃ τῇ Ιλλυρίδι. ~Επὶ
[13, 78]	τοιούτους οὖν ἔρωτας οἱ τύραννοι	(πολέμιοι	γὰρ αὐτοῖς αὗται αἱ φιλίαι)
[13, 29]	οὐχὶ συμπιέσασα τὸ στόμα ὥσπερ	πολέμιον,	ἀλλὰ τοῖσι στρουθίοις χανοῦσ' ὁμοίως·
[13, 14]	ἔδοσαν, περιφανὲς σκῦλον ἀπὸ τῶν	πολεμίων.	Περὶ δὲ τοῦ ἐρᾶν Αμφις
[13, 10]	φίλοι, ὅτι καὶ οἱ μέγιτοι	πόλεμοι	διὰ γυναῖκας ἐγένοντο. Ο Ιλιακὸς
[13, 5]	ὁ δὲ Φίλιππος αἰεὶ κατὰ	πόλεμον	ἐγάμει. Εν ἔτεσι γοῦν εἴκοσι
[13, 25]	Αριστοφάνης παρασημαίνεται, λέγων {τὀν Πελοποννησιακὸν	πόλεμον}	ὅτι Περικλῆς διὰ τὸν ἁρπασθείσας
[13, 10]	ὁ Σάμιος καὶ πρῶτον γενέσθαι	πόλεμόν	φησι δύο γυναικῶν τὸν> Ολυμπιάδος
[13, 10]	καὶ ὁ ἱερὸς δὲ καλούμενος	πόλεμος	δι' ἑτέραν γαμετήν, φησὶν Δοῦρις
[13, 10]	Φωκίδα. Καὶ ὁ Κρισαικὸς δὲ	πόλεμος	ὀνομαζόμενος, ὥς φησι Καλλισθένης ἐν
[13, 25]	πόρνα δύο· κἀντεῦθεν ἀρχὴ τοῦ	πολέμου	κατερράγη Ελλησι πᾶσιν ἐκ τριῶν
[13, 10]	ἐν τῷ περὶ τοῦ Ιεροῦ	Πολέμου	ὅτε Κιρραῖοι πρὸς Φωκεῖς ἐπολέμησαν,
[13, 5]	οὐκ ἐπήγετο μὲν εἰς τοὺς	πολέμους	γυναῖκας, ὥσπερ Δαρεῖος ὁ ὑπ'
[13, 84]	Μιτυληναῖος ἐν τῷ περὶ Αγαλματοποιῶν.	Πολέμων	δὲ ἢ ὁ ποιήσας τὀν
[13, 55]	Ιστοριῶν ἐξ Ὑκκάρων· καθὰ καὶ	Πολέμων	εἴηκεν, ἀναιρεθῆναι φάσκων αὐτὴν ὑπό
[13, 51]	ταῖς ἄλλαις δούλαις, ὥς φησι	Πολέμων	έν τοῖς περὶ Ἀκροπόλεως. ~Καὶ
[13, 21]	αὐτῶν ὡς ταῦτα καλῶς γραφόντων	Πολέμων	ἐν τῷ περὶ τῶν ἐν
[13, 79]	Κτατῖνον καὶ Αριστόδημον πεπλάσθαι φησὶν	Πολέμων	ὁ περιηγητὴς ἐν ταῖς πρὸς
[13, 34]	~Εν δὲ Λακεδαίμονι, ὥς φησι	Πολέμων	ὁ περιηγητὴς ἐν τῷ περὶ
[13, 5]	καταλυθείς, ὃς περὶ τῶν ὅλων	πολεμῶν	τριακοσίας ἑξήκοντα περιήγετο παλλακάς, ὡς
[13, 38]	θυγατέρα Φίλαν; τὴν δὲ Λάμιαν	Πολέμων	φήσι ἐν τῷ περὶ τῆς
[13, 77]	γὰρ τὰς ἄλλας ταῖς εὐνομουμέναις	πόλεσιν	ἐπὶ τῆς Ελλἀδος σπουδασθῆναι τὸδε
[13, 91]	ποιούμενος ὅτι ἐν ταῖς Κείων	πόλεσιν	οὒτε ἑταίρας οὒτε αὐλητρίδας ἰδεῖν
[13, 92]	ὁρῶ. Εἰκότως οὖν πολλαὶ τῶν	πόλεων	καὶ μάλιστα ἡ Λακεδαιμονίων, ὡς
[13, 67]	καὶ> μάλιστα μὲν ὑπὸ τῆς	πόλεως	δημοσίᾳ κατεσκευασμένον, εἰ δὲ μή,
[13, 31]	φησι Πάμφιλος· κατεχομένης γὰρ τῆς	πόλεως	δουλείᾳ τοὺς φρουροὺς τοὺς αὐτῇ
[13, 12]	συνεργὸν ὑπάρχοντα πρὸς τὴν τῆς	πόλεως	σωτηρίαν. Οτι δὲ καὶ οἱ
[13, 42]	ἧν συμπαρειληφώς τινας ἐκ τῆς	πόλεως	τῶν ἐπιγελᾶν εἰθισμένων ἅπαντα τοῖς
[13, 6]	δ' αἱ τρίχες φορούμεναι εἴξασι	πολιαῖς	ἀνάπλεῳ ψιμυθίου. Αναξίλας δὲ ἐν
[13, 71]	καὶ τὸν ἀοιδόν, ὃν Εὐρυπόλου	πολιῆται	Κῷοι χάλκειον θῆκαν ὑπὸ πλατάνῳ
[13, 32]	ὑπὲρ Ελλήνων τε καὶ εὐθυμάχων	πολιητᾶν	ἔσταθεν εὔχεσθαι Κύπριδι δαιμονίᾳ· οὐ
[13, 67]	τις ἂν ἐπὶ τὴν Αθηναίων	πόλιν	ἀφικνούμενος κατὰ τὴν ἀπ' Ελευσῖνος
[13, 90]	Αρκαδικοῖς διαθεῖναί φησι αὐτὸν Κύψελον,	πόλιν	κτίσαντα ἐν τῷ πεδίῳ περὶ
[13, 25]	ἁρμοστόν, Σόλων) μεστὴν ὁρῶντα τὴν	πόλιν	νεωτέτων τούτους τ' ἔχοντας τὴν
[13, 47]	οὖν, φησίν, εἰς τὴν πρώτην	πόλιν	οὐχ ἧκες τῶν έκεῖ; Τοῦ
[13, 85]	Ιασοῦ παῖδα. Περὶ γὰρ τὴν	πόλιν	ταύτην Διονύσιός τις ἦν παῖς,
[13, 41]	μὴ τὴν Αθηναίων τι κωλῦσαι	πόλιν,	ὑφ' ἧς ἅπαντές εἰσ' ἐπηνορθωμένοι.
[13, 61]	καὶ εὐνήν, ἣ δ' ἐπιτερπέσθω	πολιοκροτάφοισι	γέρουσιν, ὧν ἰσχὺς μὲν ἀπήμβλυνται,
[13, 38]	τρίτῳ Υπομνημάτων. Δημήτριος δ' ὁ	Πολιορκητὴς	οὐ δαιμονίως ἤρα Λαμίας τῆς
[13, 40]	Αλέξανδρον βασιλεύοντα, Δημητρίου δὲ τοῦ	Πολιορκητοῦ	μετὰ τὰς προειρημένας Μανίαν, Αντιγόνου
[13, 33]	Αφροδίσι' ἦγε ταῖς ἑταίρας ἡ	πόλις,	ἕτερα δὲ χωρίς ἐστι ταῖς
[13, 32]	τῷ περὶ Πινδάρου, ὅταν ἡ	πόλις	εὔχηται περὶ μεγάλων τῇ Αφροδίτῃ,
[13, 46]	γε δύναμαι, ὅσον ὄχλον εὐανδροῦσα	πόλις	οὐκ ἔσχεν. Αναγέγραφε γοῦν Αριστοφάνης
[13, 67]	Αθηνᾶς ἀφορώμενος νεώς καὶ τὸ	πόλισμα,	ὄψεται παρὰ τὴν ὁδὸν αὐτὴν
[13, 41]	καὶ καταπλητικὴ πολλοὺς ἐραστὰς καὶ	πολίτας	καὶ ξένους ἔχουσ' ὅπου περὶ
[13, 12]	οὐδενός. Διὸ καὶ ἐν τῇ	Πολιτείᾳ	ἔφη τὸν Ερωτα θεὸν εἶναι
[13, 36]	καὶ Αριστοτέλης ἐν τῇ Μασσαλιωτῶν	Πολιτείᾳ	οὕτως· Φωκαεῖς οἱ ἐν Ιωνίᾳ
[13, 68]	οὐκ ἐλάσσονας σίτου διαπέμψαι καὶ	πολίτην	γεγονέναι. (Α) Γλυκέρας ὁ σῖτος
[13, 50]	οὐκ ἐλάπονας σίτου παραπέμψαι καὶ	πολίτην	γεγονέναι. (Β) Γλυκέρας ὁ σῖτος
[13, 81]	πίνοι {ἢ πράσσοι} Τὰ μέντοι	πολιτικὰ	οὔτε σοφὸς οὔτε ῥεκτήριος ἦν,
[13, 56]	καίπερ τηλικοῦτον ἀξίωμα συνέσεως καὶ	πολιτικῆς	δυνάμεως κτησάμενος, οὐ συνετάραξε πᾶσαν
[13, 50]	Φειδίου. ~Ἐπεὶ δὲ καὶ τῶν	πολιτικῶν	οἶδά τινας μνημονεύοντας αὐτῶν ἢ
[13, 12]	ταῖς παρατάξεσι τοὺς καλλίστους τῶν	πολιτῶν	κοσμήσαντες διὰ τούτων θύουσι τῷ
[13, 71]	ἀπὸ πενταμέτρου. Καίετο μὲν Ναννοῦς	πολιῷ	δ' ἐπὶ πολλάκι λωτᾤ κνημωσθεὶς
[13, 92]	Τοῦτ' ἔστιν Ακαδήμεια, τοῦτο Ξενοκράτης	Πόλλ'	ἀγαθὰ δοῖεν οἱ θεοὶ Δημητρίῳ
[13, 13]	συνενηνεγμένος πανταχόθεν ἑνὶ τύπῳ τε>	πόλλ'	εἴδη φέρων. Η τόλμα μὲν
[13, 71]	ὅ γ' Ηοίην μνώμενος Ασκραικὴν	πόλλ'	ἔπαθεν, πάσας δὲ λόγων ἀνεγράψατο
[13, 71]	ῥεῦμα διὲκ μεγάλων ῥυομένης δονάκων.	Πόλλ'	ἔτλη παρὰ κῦμα μονόζωστος κιθαρίζων
[13, 95]	ἠνεχυράσθη οἰκέτης αὐτοῦ στιγματίασ, καὶ	πολλὰ	ἄλλα κατειπὼν αὐτοῦ ἐπιλέγει ταῦτα
[13, 5]	Μήδαν τὴν θυγατέρα καὶ δῶρα	πολλά.	Γήμας δὲ καὶ ταύτην ἐπεισήγαγεν
[13, 81]	μοι πέπτωκεν τὸ στρατήγημα Τοιαῦτα	πολλὰ	δεξιῶς ἔλεγέν τε καὶ ἔπρησσεν
[13, 67]	καταφυγὼν εἰς Αθήνας ἐρασθεὶς Πυθιονίκης	πολλὰ	εἰς αὐτὴν κατανάλωσεν ἑταίραν οὖσαν
[13, 78]	βασάνων ἤγαγον, ὡς ἀπολῦσαι αὐτοὺς	πολλὰ	ἐπαινέσαντα. Διὸ καὶ Απόλλων ἡσθεὶς
[13, 94]	ἀπομνημονεύσω δ' ἐγώ, εἰ καί	πολλά	ἐστι τὰ λεχθέντα, διὰ τὸν
[13, 55]	συγκυλίεται» ἀπεκρίνατο Ἐγὼ Λαίδι χορηγῶ	πολλά,	ἵνα αὐτὸς αὐτῆς ἀπολαύω, οὐχ
[13, 71]	πινυτῆς εἵνεκα Πηνελόπης ἥν διὰ	πολλὰ	παθὼν ὀλίγην ἐσενάσσατο νῆσον, πολλὸν
[13, 24]	οἰφεις, τοῦ κρηπιδοποιοῦ πατρός σου	πολλά	σε σωφρονίστατος καὶ διδάξαντος σκύτη
[13, 40]	καὶ ἀποκτεῖναι Οξύθεμιν ὡς καὶ	πολλὰ	συνεξαμαρτάνοντα τῷ Δημητρίῳ, καὶ ὅτι
[13, 27]	τὸν Δία τὸν μέγιστον. Ετι	πολλὰ	τοῦ Κυνούλκου θέλοντος λέγειν καὶ
[13, 7]	περ ἔστιν θηρί' ἐξωλέστερον. ~Τοιαῦτα	πολλὰ	τοῦ Λαρηνσίον λέγοντος ὁ Λεωνίδης
[13, 69]	διὰ τῆς ποιήσεως διαβάλλει ὡς	πολλὰ	τοῦ Χαράξου νοσφισαμένην. Ηρόδοτος δ'
[13, 86]	Καὶ ἕτερα τούτοις παραπλήσια πάνυ	πολλὰ	τῶν φορτικῶν ἐποίουν. Τῶν φιλοσόφων
[13, 67]	ὁ Μακεδὼν ὁ τῶν Αλεξάνδρου	πολλὰ	χρημάτων συλήσας καὶ καταφυγὼν εἰς
[13, 21]	ἑταίρας ὄνομα καὶ ἄλλα δὲ	πολλά,	ὦναιδές, δράματα ἀπὸ ἑταιρῶν ἔσχε
[13, 3]	λοιδορεῖται Πλεῖαί τοι χαλκοῦ κλισίαι,	πολλαὶ	δὲ γυναῖκες εἰσὶν ἐνὶ κλισίῃς
[13, 92]	ὄντας ἀνοήτους ὁρῶ. Εἰκότως οὖν	πολλαὶ	τῶν πόλεων καὶ μάλιστα ἡ
[13, 71]	ὁ μελιχρὸς ἐφωμίλησεν Ανακρέων στελλομένην	πολλαῖς	ἄμμιγα Λεσβιάσι φοίτα δ' ἄλλοτε
[13, 49]	μειρακιευομένου πρὸς αὐτὴν καὶ φαμένου	πολλαῖς	συμπεπλέχθαι, καθ' ὑπόκρισιν έσκυθρώπαων. Ἐπερωτήσαντος
[13, 3]	αὐτην. Καὶ ὁ Πρίαμος δὲ	πολλαῖς	χρῆται γυναιξὶ καὶ ἡ Εκάβη
[13, 4]	Παραδοὺς δ' ἀμφοτέρας φίλοις συνῆν	πολλαῖς	χωρὶς γάμων. Επειτα τὴν Πιτθέως
[13, 71]	μὲν Ναννοῦς πολιῷ δ' ἐπὶ	πολλάκι	λωτᾤ κνημωσθεὶς κώμους εἶχε σὺν
[13, 33]	χλωρᾶς λιβάνου ξανθὰ δάκρη θυμιᾶτε,	πολλάκι	ματέρ' Ερώτων οὐράνιαι πτάμεναι νοήμα
[13, 71]	τὸ δὲ Μύσιον εἴσιδε Λέκτον	πολλάκις	Αἰολικοῦ κύματος ἀντιπέρας. Ατθὶς δ'
[13, 69]	{καίτοι} καὶ ἐν τῇ Αἰθιοπίᾳ	πολλάκις	αὐτῆς μνημονεύσας. Εστὶ δὲ> τόδε
[13, 1]	ταῦτα ἀποδεξόμενον ἀπὸ συμβόλων τε	πολλάκις	δεδειπνηκέναι καὶ περὶ ἑταίρας πλεονάκις
[13, 42]	ἄριστα παιζούσης σφόδρα ἀνισταμένης τε	πολλάκις,	εἰς δασύποδα αὐτὴν ἐπικροῦσαι βουλόμενος
[13, 9]	ἄγκυραι ἔχουσιν· ἀπορρήξασα δὲ δεσμὰ	πολλάκις	ἐκ νυκτῶν ἄλλον ἔχει λιμένα.
[13, 79]	γυναῖκας παιδικοῖς μᾶλλον χαίρουσιν ὡς	πολλάκις	ἐνίους ἐπι ταῖς δοραῖς μετὰ
[13, 78]	τοὺς τῶν παίδων ἔρωτας, ὅτι	πολλάκις	ἡ τῶν νέων ἀκμὴ καὶ
[13, 1]	καὶ περὶ γαμετῶν καὶ ἑταιρῶν	πολλάκις	λόγοι) εἰδόσιν ἐκτιθέμενοι τὴν ἱστορίαν
[13, 14]	οὔθ' ὡς πένης ἄνθρωπος ἐνοχλῶν	πολλάκις	τοῖς εὐπροροῦσιν οὐ λαβεῖν τι
[13, 2]	τῆς κωμῳδίας ποιητὰς ἀποσιωπῆσαι τοῦτο,	πολλάκις	τοῦ Σωκράτους μνημονεύοντας. Παρέθετο δὲ
[13, 85]	ἐποίει καὶ ὁ ἄρρην ἐλέφας	πολλάκις.	~Υμεῖς δὲ, ὦ φιλοσόφοι, καὶ
[13, 20]	ἔρχεται, ταῦρος γίνεται, ἀετὸς πτεροῦται	πολλάκις,	ὥσπερ καὶ ἐπ' Αἰγινῃ. Σωκράτης
[13, 37]	φησι τῆς οἰνοχούσης αὐτῳ εἰκόνας	πολλὰς	ἀνακεῖσθαι κατὰ τὴν Αλεξάνδρειαν μονοχίτωνας
[13, 47]	οὐκ ἀργὸν φορεῖ. ~Γναθαίνης δὲ	πολλὰς	ἀποκρίσεις ἀνέγραφεν ὁ Λυγκεύς. Παρασίτου
[13, 66]	αὐτῆς ἐν τούτοις Συκῆ πετραίη	πολλὰς	βόσκουσα κορώνας, εὐήθης ξείνων δέκτρια
[13, 71]	οὐδέ τι τέκμαρ εὗρε, λόγῳ	πολλὰς	εὑρόμενος διόδους. Ανδρα δὲ> Κυπρηναῖον
[13, 49]	αἰτίαν Ὀργίζομαί σοι, εἶπεν, ὅτι	πολλὰς	ἔχεις. Φιλάργυρος δέ τις ἐραστἠς
[13, 8]	δ' αὖ πονηρῶν ἔτι λέγειν	πολλὰς	ἔχω. Αριστοφῶν δ' ἐν Καλλωνίδῃ
[13, 78]	τὸ πρὸς ἀλλήλους ἑταιρισκὸν συμφρονῆσαν	πολλὰς	τυραννίδας καθεῖλεν. Παιδικῶν γὰρ παρόντων
[13, 88]	ἀργεννοῖς ὁμοῦ. Εν δὲ Μινύαις·	Πολλὴν	ὀπώραν Κύπριδος εἰσορᾶν παρῆν, ἄκραισι
[13, 54]	δὲ καὶ ἀναφανδόν· ὥστ' ἐκεῖνον	πολλἠν	φροντίδα ποιούμενον αὐτῆς τοῦτ' ἐμφανίζειν
[13, 53]	δὲ καὶ ἀναφανδόν· ὥστ' ἐκεῖνον	πολλἠν	φροντίδα ποιούμενον αὐτῆς τοῦτ' ἐμφανίζειν
[13, 35]	τοῦ ἅρματος διῆλθεν διὰ γῆς	πολλῆς,	διώξας περὶ τοὺς ὀκτακοσίους σταδίους.
[13, 64]	κρημνὸν εἰπεῖν ὡς δικαίως οἱ	πολλοὶ	καταφρονοῦσι τοῦ θείου, ὅτε ἐγὼ
[13, 55]	γυναικὶ συνεῖναι ἄτοπόν ἐστιν ᾖ	πολλοὶ	κέχρηνται. Νυμφόδωρος δ' ὁ Συρακόσιος
[13, 77]	τῶν ἐπὶ ταῖς θηλείαις προκρίνουσι	πολλοί.	Παρὰ γὰρ τὰς ἄλλας ταῖς
[13, 55]	Τί δὲ ναῦν ἐν ᾗ	πολλοὶ	πεπλεύκασιν; οὐδὲ τοῦτο» ἐφη. Οὕτως
[13, 20]	ἀνδρὶ ἔοικεν. Καθίστων δὲ καὶ	πολλοὶ	τοὺς καλλίστους βασιλέας, ὡς μέχρι
[13, 35]	καὶ ταῖς ἑαυτῶν θυγατράσιν οἱ	πολλοὶ	τῶν δυναστῶν ὄνομα τιθένται Οδάτιν.
[13, 34]	τὸ Διονύσιόν ἐστι, ἐπιφανὲς καὶ	πολλοῖς	ἐγνωσμένου τῶν ἐν τῇ πόλει.
[13, 71]	δὲ τὸν ἡδὺν ὃς εὕρετο	πολλὸν	ἀνατλὰς ἦχον καὶ μαλακοῦ πνεῦμ'
[13, 71]	πολλὰ παθὼν ὀλίγην ἐσενάσσατο νῆσον,	πολλὸν	ἀπ' εὐρείης λειπόμενος πατρίδος Εκλεε
[13, 41]	τ' εὐπρόσωπος οὖσα καὶ καταπλητικὴ	πολλοὺς	ἐραστὰς καὶ πολίτας καὶ ξένους
[13, 94]	καὶ περὶ δικαιοσύνης καὶ ἀρετῆς	πολλοὺς	καὶ σεμνοὺς λέγοντα λόγους οὐκ
[13, 93]	οὐδένα τῶν ὁμιλούντων, αἰσθήσει τε	πολλῷ	ὑστεροῦντες ἀργῶς καὶ ἀφυλάκτως ζῆτε.
[13, 49]	ὅτι δεκαέτης ἐστίν, Μικρὸς ὡς	πολλῶν	ἐτῶν» ἔφη. Ζητουμένου δὲ ἔν
[13, 49]	ἐραστοῦ τινος αὐτῆς ἀλαζόνος παρὰ	πολλῶν	ποτήρια χρησαμένου καὶ λεγοντος θέλειν
[13, 58]	Φίλαν δ' ἐν Ἐλευσῖνι, ἣν	πολλῶν	ὠνησάμενος χρημάτων εἶχεν ἐλευθερώσας, ὕστερον
[13, 95]	ἐν τῷ Πειραιεῖ διάκεινται ὥστε	πολὺ	ἀσφαλέστερον εἶναι δοκεῖν εἰς τὸν
[13, 95]	τὸν Ανδρίαν πλεῖν τούτῳ συμβάλλειν.	Πολὺ	γὰρ μᾶλλον ἃ ἂν δανείσηται
[13, 7]	γυναικός ἐστιν εὐνοικώτερον γαμετῆς ἑταίρα	πολύ	γε καὶ μάλ' εἰκότως. Ἣ
[13, 44]	μίσθωμα, λιπαρῶν δὲ καὶ προσκείμενος	πολὺ	δαπανήσας ἔσχεν αὐτὴν χρυσίον. Ανάγωγος
[13, 39]	ὄζειν δοκεῖ μοι σαπρότατον πάντων	πολύ.	Δημήτριος δ' εἶπ' Αλλὰ μήν,
[13, 44]	στόματος ἠσβολωμένον· διὰ τοῦθ' ὑπέμεινα	πολὺ	λαβοῦσα χρυσίον, ἐφιλοσόφησά θ' ἵν'
[13, 43]	μή τις καταμάθῃ φυλαττομένη τε	πόλυ	μάλιστα Δίφιλον, μὴ δῷ δίκην
[13, 81]	καὶ ἀπόγερε τὴν κύλικα. Ετι	πολὺ	μᾶλλον ἐρυθριάσαντος τοῦ παιδὸς εἶπε
[13, 45]	Λέγει δ' οὖν ὑστεροῦσα παρὰ	πολύ.	Πτολεμαῖε, διψῶ, φησί, παππία, σφόδρα·
[13, 60]	Φρύνη ποθ' ἡμῶν γέγονεν ἐπιφανεστάτη	πολὺ	τῶν ἑταιρῶν. Καὶ γὰρ εἰ
[13, 37]	πλείστας, ἐπιρρεπέστερος ὢν πρὸς ἀφροδίσια.	Πολύβιος	δὲ ἐν τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τῶν
[13, 4]	Θεστίου κόρας, ὡς Ηρόδορος ἱστορεῖ.	Πολυγύναιος	δ' ἐγένετο καὶ Αἰγεύς Πρώτην
[13, 3]	κοινωνίαν. Ο δ' Αγαμέμνων ὡς	πολυγύναιος	ὑπὸ Θερσίτου λοιδορεῖται Πλεῖαί τοι
[13, 26]	ᾧ δράματι καὶ περὶ τῆς	πολυθρυλήτου	Λαίδος τάδε λέγει· Αὕτη δὲ
[13, 72]	τὸν μἐν κατὰ Κῦρον καὶ	Πολυκράτην	γενόμενον, τὴν δἐ κατ' Αλυάττην
[13, 78]	τε καὶ κατέσκαψαν· ὡς ἐποίησε	Πολυκράτης	ὁ Σαμίων τύραννος. ~Παρὰ δὲ
[13, 18]	τῷ ἀνδρὶ διά τε τὴν	πολυμαθίαν	καὶ τὴν τοῦ ἤθους ἐπιείκειαν.
[13, 21]	Σικυῶνι Πινάκων. Ὢ τῆς καλῆς	πολυμαθίας,	ἄνδρες φίλοι, τῆς τοῦ γραμματικοῦ
[13, 21]	Εταιρίδων. Ὢ τῆς καλῆς σου	πολυμαθίας,	ὡς κατ' οὐδὲν ἐμιμήσω Θεόμανδρον
[13, 88]	Εν δὲ Κενταὺρῳ, ὅπερ δρᾶμα	πολύμετρόν	ἐστιν, λειμῶνος τέκνα· Ἔνθ' αἵ
[13, 51]	Νικόστρατος {καὶ} ἀποθντήσκων κατέλιπεν αὐτῇ	πολὺν	έλλέβορον, ἄλλο δὲ οὐδέν. Καὶ
[13, 67]	τὸ δ' ἐν Βαβυλῶνι μνῆμα	πολὺν	ἤδη χρόνον ἐπιτετελεσμένον. Ἣν γὰρ
[13, 45]	μὲν οὖν· δοκεῖς γάρ μοι	πολύν,	Ιππη, πάνυ χόρτον, φησί, καταβεβρωκέναι.
[13, 71]	Χαρίτων ἤρανος Αντιόπην ἥ τε	πολὺν	μὺστῃσιν Ελευσῖνος παρὰ πέζαν εὐασμὸν
[13, 3]	εἰς γέρας ἐπεὶ οὐδὲ τὸν	πολὺν	οἶνον εἰς τὸ μεθύειν παρεσκευάσατο.
[13, 20]	ἐυκνήμιδας Αχαιοὺς τοιῇδ' ἀμφὶ γυναικὶ	πολὺν	χρόνον ἄλγεα πάσχειν· αἰνῶς ἀθανάτῃσι
[13, 35]	αὑτὸν οἰκείων. Καὶ μετ' οὐ	πολὺν	χρόνον ὁ Ομάρτης συναγαγὼν τοὺς
[13, 94]	διὰ τὸν βρένθον ὑμῶν τὸν	πολύν,	ὦ φιλόσοφοι· ἄρχεται δ' οὕτως
[13, 33]	Ητξατο δ' οὕτως τοῦ μέλους·	Πολύξεναι	νεάνιδες ἀμφίπολοι Πειθοῦς ἐν ἀφνειῷ
[13, 43]	ἐξίναι καὶ τοὔψον ἐφορᾶν καὶ	πολυπραγμονεῖν	πόσου πωλεῖθ' ἕκαστον. Εἴτ' ἰδοῦσα
[13, 71]	ἀντιπέρας. Ατθὶς δ' οἷα μέλισσα	πολυπρήωνα	Κολώνην λείπουσ' ἐν τραγικαῖς ᾖδε
[13, 86]	τῷ Περσαίῳ. Οἶδα δὲ καὶ	Πολύστρατον	τὸν Αθηναῖον, μαθητὴν δὲ Θεοφράστου,
[13, 67]	κατανάλωσεν ἑταίραν οὖσαν καὶ ἀποθανούσῃ	πολυτάλαντον	μνημεῖον κατεσκεύασεν Ἐκφέρων τε αὐτὴν
[13, 51]	καὶ έχρῆτο χρυσίοις καὶ ἱματίοις	πολυτελέσι,	έκδῦσα δὲ ἦν αἰσχροτάτη. Ἦν
[13, 58]	ὑἱὸν ἀποβαλὼν Γλαύκιππον Μυρρίνην τὴν	πολυτελεστάτην	ἑταίραν ἀνέλαβε, καὶ ταύτην μὲν
[13, 63]	περὶ νέους καὶ περὶ γυναῖκας	πολυτελής.	Τοιγαροῦν καὶ ὁ γραμματεύς ποτ'
[13, 8]	Καὶ προελθών φησιν ὦ Ζεῦ	πολυτίμητ'	εἶτ' ἐγὼ κακῶς ποτε ἐρῶ
[13, 71]	ἠράσαθ' ὕμνων Τήιον ἀλγύνων ἄνδρα	πολυφραδίῃ.	Καὶ γὰρ τὴν ὁ μελιχρὸς
[13, 23]	ἅ παράκειθ' ἑκάστοτε, ἡνίκ' ἂν	πολώσιν	αἰγων κρανία, ξυλήφιον μυρρίνης ἔχουσα
[13, 90]	ταινιούμενον ὑπὸ τῶν φίλων καὶ	πομπεύοντα	ἕως τοῦ ἱεροῦ παραγίνεσθαι. Τὸν
[13, 14]	γε πρῶτον μὲν στρατευτικωτάτους εἶναι	πονεῖν	τε δυναμένους τοῖς σώμασιν μάλιστα
[13, 89]	γυνή, ἔφη ἡ Ολυμπίας Ὦ	πόνηρε,	τοῖς ὀφθαλμοῖς γαμεῖς καὶ οὐ
[13, 94]	ἐπιχειρῆσαι οὐδὲ τολμῆσαι ἅπερ οἱ	πονηρότατοι	καὶ ἀδικώτατοι ἄνθρωποι ἐπιχειροῦσι πράττειν
[13, 8]	γυναῖκες ἐπέλιπον, τῶν δ' αὖ	πονηρῶν	ἔτι λέγειν πολλὰς ἔχω. Αριστοφῶν
[13, 42]	τῇ Μανίᾳ παρεδέξατ' αὐτὴν τῶν	πονηρῶν	τις πάνυ. κᾆθ' ὡς ἐπηρώτησε
[13, 13]	σφοδρότης δὲ θηρός, ὁ δέ	πόνος	ἀδάμαντος, ἡ φιλοτιμία δὲ δαίμονος.
[13, 24]	ἃς πῶς ποτ' ὦ δέσποινα	ποντία	Κύπρι, βινεῖν δύνανται, τῶν Δρακοντείων
[13, 6]	ἢ Χάρυβδις ἢ τρίκρανος Σκύλλα,	ποντία	κύων, Σφίγξ, Υδρα, λέαιν' ἔχιδνα,
[13, 12]	ἀφαρεθήσῃ χάριτας αἷς τιμῶσί σε.	~Ποντιανὸς	δὲ Ζήνωνα ἔφη τὸν Κιτιέα
[13, 43]	τέκνον, νὴ τὼ θεώ Λέγουσι	Ποντικόν	τι μειρακύλλιον ἀναπαυόμενον μετὰ Γναθαίνης
[13, 78]	παιδικά, ὥς φησιν Ηρακλείδης ὁ	Ποντικὸς	ἐν τῳ περὶ Ερωτικῶν. Οὗτοι
[13, 74]	ἡ Αφροδίτη φησίν Ὅσοι τε	πόντον	τερμόνων τ' Ατλαντικῶν ναίουσιν εἴσω
[13, 11]	Τοῖς δ' ἀτελέστοις τῶν τοῦδε	πόνων	μήτε συνείην χωρίς τ' ἀγρων
[13, 44]	πραξαμένη δὲ πέντε τὰς σπονδὰς	ποοῦ	καὶ στρῶσον ἡμῖν ἔνδον. Ἣ
[13, 49]	ἐπεὶ τις αὐτὴν ἠρώτα ποῦ	πορεύεται,	εἶπεν· Αἰγεῖ συνοικήοουσα τῷ Πανδίονος.
[13, 49]	πηλός έστι. Θαὶς πρὸς γράσωνα	πορευομένη	ἐραστήν, ἐπεὶ τις αὐτὴν ἠρώτα
[13, 13]	ἀπεμνημόνευσε τῶν ἐκ Φαίδρου Αλέξιδος·	Πορευομένῳ	ἐκ Πειραιῶς ὑπὸ τῶν κακῶν
[13, 6]	ἔτι λαβεῖν; Αλλ' ἐξέπεσεν ἡ>	πορθμὶς	ἐλατίνῳ πλάτῃ ἡ δὲ Φρύνη
[13, 25]	Μεγαρῆς ὀδύναις πεφυσιγγωμένοι ἀντεξέκλεψαν Ασπασίας	πόρνα	δύο· κἀντεῦθεν ἀρχὴ τοῦ πολέμου
[13, 6]	Θηβαίαν δὲ πάσας ἔστι τὰς	πόρνας	καλεῖν, αἳ λαλοῦσ' ἁπλῶς μὲν
[13, 67]	ἐξ Αἰγίνης Αθήναζε μετενεγκαμένης τὴν	πορνείαν	ὥστε γίνεσθαι μὴ μόνον τρίδουλον,
[13, 24]	μειράκων μάλ' εὐπρεπῶν ἐπὶ τοῖσι	πορνείοισιν,	ἃς ἔξεσθ' ὁρᾶν εἰληθερούσας, στέρν'
[13, 51]	μνημονεύει· Φιλύρα γέ τοι ἐπαύσατο	πορνευομένη	ἐτι νέα οὖσα καὶ Σκιώνη
[13, 62]	τούτοις. Φιλύρα γέ τοι ἐπαύσατο	πορνευομένη	{καὶ} ἔτι νέα οὖσα καὶ
[13, 31]	ἐγκρατεῖς τῆς ἐλευθερίας χαριστήρια τῇ	πόρνῃ	ἀποδιδόντας Αφροδίτης Πόρνης ναὸν ἱδρύσασθαι.
[13, 55]	εἰπόντος αὐτῷ· Ἀρίστιππε, κοινῇ συνοικεῖς	πόρνῃ.	Ἢ κύνιζε οὖν, ὡς έγώ,
[13, 25]	ὑπὸ Μεγαρέων ἀνερρίπισεν τὸ δεινόν·	πόρνην	δὲ Σιμαίθαν ἰόντες Μεγαράδε νεανίαι
[13, 68]	μή τις στεφανώσειε καὶ τὴν	πόρνην.	Εστησέν τε εἰκόνα χαλκῆν τῆς
[13, 51]	περιεῖδον ΑΘηναῖοι οὕτως προσαγορευομένην τὴν	πόρνην,	πανηγύρεως ένδοξοτάτης ὀνόματι κεχρημένην· ἐκεκώλυτο
[13, 31]	οἱ Μακεδόνων βασιλεῖς τὰ Εταιρίδεια.	Πόρνης	δὲ Αφροδίτης ἱερόν ἐστι παρὰ
[13, 29]	σὺ νῦν οὐχ ὡς λέγεις	πόρνης,	ἑταίρας δ' εἰς ἔρωτα τυγχάνεις
[13, 31]	χαριστήρια τῇ πόρνῃ ἀποδιδόντας Αφροδίτης	Πόρνης	ναὸν ἱδρύσασθαι. Αλεξις δ' ὁ
[13, 68]	ἄορνον. Οὑξ ἀριστερᾶς δ' ὅδε	πόρνης	ὁ κλεινὸς ναός, ὃν δὴ
[13, 21]	ἁμάρτοι δέ τίς σε καὶ	πορνογράφον	καλῶν, ὡς Αριστείδην καὶ Παυσίαν
[13, 30]	Υπνῳ παράγει· Διὰ ταῦθ' ὁ	πόρνος	οὗτος οὐδὲ τῶν πράσων ἑκάστοτ'
[13, 95]	ἐκλιπόντες τὰς αὑτῶν οἰκίας ἑτέρας	πόρρω	μισθοῦνται ὅσους δ' ἐράνους συνείλεκται,
[13, 6]	δὲ Φρύνη τὴν Χάρυβδιν οὐχὶ	πόρρω	που ποιεῖ τόν τε ναύκληρον
[13, 17]	τοῦ Τρωίλου ἔφη λάμπειν ἐπὶ	πορφυραῖς	παρῇσι φῶς ἔρωτος. ~Υμεῖς δὲ
[13, 44]	Η Γνάθαινα δ' εἰς τὴν	πορφύραν	καὶ τὰ δόρατ' ἀποβλέψασα δραχμὰς
[13, 81]	ἐποίησεν εἴπας λάμπει δ' ἐπί	πορφυρέαις	παρῇσι φῶς ἔρωτος. Καὶ πρὸς
[13, 81]	γε οὐκ εὖ εἴρηκε Φρύνιχος	πορφυρέας	εἰπὼν τὰς γνάθους τοῦ καλοῦ.
[13, 72]	Ανακρέοντος τάδε Σφαίρῃ δεῦτέ με	πορφυρεῇ	βάλλων χρυσοκόμης Ερως νήνι ποικιλισαμβάλῳ
[13, 81]	δοκέον τοῖς Ελλησιν εὖ εἰρῆσθαι	πορφυρέου	ἀπὸ στόματος ἰεῖσα φωνὰν παρθένος,
[13, 81]	Εἰ γὰρ ὁ ζωγράφος χρώματι	πορφυρέῳ	ἐναλείψειε τουδὶ τοῦ παιδὸς τὰς
[13, 81]	ῥόδεον χρῶμα βάψειε τοὺς δακτύλους,	πορφυροβάφου	χεῖρας καὶ οὐ γυναικὸς καλῆς
[13, 60]	ὁ περιηγητὴς Αναξιμένους φησὶν εἶναι.	Ποσείδιππος	δ' ὁ κωμικὸς ἐν Εφεσίᾳ
[13, 69]	τὴν Δωρίχαν τόδ' ἐποίησε τοὐπίγραμμα	Ποσείδιππος,	{καίτοι} καὶ ἐν τῇ Αἰθιοπίᾳ
[13, 55]	συνδιημερέυεν αὐτῇ ἐν Αἰγινῃ τοῖς	Ποσειδωνίοις·	καὶ ὀνειδιζόμενος ὑπὸ οἰκέτου, ὅτι
[13, 67]	ἐπὶ τὰς ταφάς, ὥς φησι	Ποσειδώνιος	ἐν τῇ δευτέρᾳ καὶ εἰκοστῇ
[13, 59]	Ελευσινίων πανηγύρει καὶ τῇ τῶν	Ποσειδωνίων	ἐν ὄψει τῶν Πανελλήνων πάντων
[13, 44]	τε καταμαθὼν ἐπυνθάνετο μίσθωμα πράσσεται	πόσον	τῆς νυκτός. Η Γνάθαινα δ'
[13, 43]	καὶ τοὔψον ἐφορᾶν καὶ πολυπραγμονεῖν	πόσου	πωλεῖθ' ἕκαστον. Εἴτ' ἰδοῦσα κατὰ
[13, 71]	παυσάμενος καμάτου. Λέσβιος Αλκαῖος δὲ	πόσους	ἀνεδέξατο κώμους, Σαπφοῦς φορμίζων ἱμερόεντα
[13, 45]	τὴν Αἶγα, Πύθωνός τινος αὐτήν	ποτ'	ἀπολιπόντος, Εὔαδριν δὲ τὴν παχεῖαν
[13, 52]	ἔχει. Θεόφιλος Φιλαύλῳ· τοῦ μή	ποτ'	αὐτὸν ἐμπεσεῖν εἰς Λαίδα φερόμενον
[13, 63]	πολυτελής. Τοιγαροῦν καὶ ὁ γραμματεύς	ποτ'	αὐτοῦ εἶπε Τί δ' ἄν
[13, 42]	πληγὴν παρὰ πληγὴν> τί δύναταί	ποτ'	ἤθελον. Αἰτουμένην λέγουσι τὴν πυγήν
[13, 45]	ἐσχηκέναι πυγὴν πάνυ καλήν, ἥν	ποτ'	ἠξίου λαβεῖν ὁ Δημοφῶν. Ἣ
[13, 24]	τὴν ψυχὴν ἔχοντα} ἃς πῶς	ποτ'	ὦ δέσποινα ποντία Κύπρι, βινεῖν
[13, 74]	Τὸν δὲ γυναικείον μελέων πλέξαντα	πότ'	ῴδας ἡδὺν Ανακρείοντα Τέως εἰς
[13, 94]	οὕτως ὁ ῥήτωρ Οὐκ ἄν	ποτ'	ᾠήθην, ὦ> ἄνδρες δικασταί, Αἰσχίνην
[13, 43]	αὐτῇ συντόμως ἀπεκρίνατο ὅτι παῖς	ποτ'	ὢν ἀνείλετ' εἰς πυράν ὅτε
[13, 57]	πάλαι περιπατῶν ἀνδριάς, ἀλέτων ὄνος,	ποτάμιος	ἵππος, τοῖχος, ὁ Σελεύκου τίγρις.
[13, 48]	Πῶς; ἔφησεν· ἢ ὅτι δύο	ποταμοὶ	έμβάλλετέ μοι, Λύκος καὶ Ἐλεύθερος;
[13, 71]	ἔρωτος πληγεὶς Πακτωλοῦ ῥεῦμ' ἐπέβη	ποταμοῦ	δαρδάνη δὲ θανοῦσαν ὑπὸ ξηρὴν
[13, 68]	ὄντων ἐπὶ τοῦ Υδάσπου {τοῦ}	ποταμοῦ	εἴτε Πύθων ἦν ὁ Καταναῖος
[13, 80]	αὐτὸν (συνεχῶς γὰρ ἐν τῷ	ποταμῷ	τούτῳ ἀπελούετο) θάψας εἴσατο καὶ
[13, 76]	Κυδώνιαι μηλίδες ἀρδόμεναι ῥοὰν ἐκ	ποταμῶν,	ἵνα παρθένων κῆπος ἀκήρατος, αἵ
[13, 74]	Ον ὁ σοφὸς ὑμνῶν αἰεί	ποτε	Ανακρέων πᾶσίν ἐστιν διὰ στόματος.
[13, 23]	πᾶσιν ἐπιβουλάς. Επειδὰν δ' εὐπορήσωσίν	ποτε,	ἀνέβαλον καινὰς ἑταίρας, πρωτοπείρους τῆς
[13, 84]	Σάμῳ μὲν τοῦ λιθίνου ζῴου	ποτὲ	ἄνθρωπος ἠράσθη τις εἶ τ'
[13, 56]	ἀσπάζεσθαι τὴν ἄνθρωπον, καὶ φευγούσης	ποτὲ	αὐτῆς γραφὴν ἀσεβείας λέγων ὑπὲρ
[13, 46]	Απομνημονεύμασιν ἱστορεῖ. Εν ἀγῶνι οὖν	ποτε	αὐτὸν ἀσχημονήσαντα σφόδρα ἀρθῆναι ἐκ
[13, 43]	ὤν. Παρὰ Δεξιθέᾳ δειπνοῦσα θῄταίρᾳ	ποτε	Γνάθαινα, τοὔψον ἀποτιθείσης πᾶν σχεδὸν
[13, 49]	συνοικήοουσα τῷ Πανδίονος. Φρύνη συνδειπνοῦσά	ποτε	γράσωνι ἄρασα φορίνην Λαβέ, εἶπε,
[13, 84]	δέ, ὦ φιλόσοφοι, κἂν ἐρασθέντες	ποτὲ	γυναικῶν ἐν ἐννοίᾳ λάβητε ὡς
[13, 90]	καὶ περὶ κάλλους γυναικῶν ἀγῶνά	ποτε	διατεθέντα περὶ οὗ ἱστορῶν Νικίας
[13, 45]	Αὕτη δ' ὀψὲ τῆς ὥρας	ποτὲ	εἰσῆλθεν ἐπὶ κώθωνα πρὸς τὸν
[13, 44]	ὀνηλάτ' εἰ μὴ θᾶττον ἐκατήσῃ	ποτε	ἐκ τῆς ὁδου, τὰ γύναια
[13, 42]	τί δοκεῖ τῶν ἀγρίων ὑμῖν	ποτε	ἐν τοῖς ὄρεσι τάχιστα θηρίον
[13, 39]	Λάμιαν τὸν βασιλέ' εὐμελῶς κελητίσαι	ποτὲ	ἐπαινεθῆναι θ' Ἣ δὲ τοῦτ'
[13, 43]	Πρὸς τὴν Γνάθαιναν Δίφιλος κληθείς	ποτε	ἐπὶ δεῖπνον, ὡς λέγουσι, τοῖς
[13, 61]	ἑταίρας ἐπαιδοποιήσατο Δήμέαν ὃν φρυαττόμενόν	ποτε	ἐπι τοῦ βήματος ἐπεστόμισεν Υπερείδης
[13, 94]	σεμνοὺς λέγοντα λόγους οὐκ ἄν	ποτε	ἐπιχειρῆσαι οὐδὲ τολμῆσαι ἅπερ οἱ
[13, 8]	Ζεῦ πολυτίμητ' εἶτ' ἐγὼ κακῶς	ποτε	ἐρῶ γυναῖκας νὴ Δί' ἀπολοίμην
[13, 45]	ἀναγράφει· Λαίδα λέγουσι τὴν Κορινθίαν	ποτὲ	Εὐριπίδην ἰδοῦσαν ἐν κήπῳ τινὶ
[13, 45]	ὅτι τὸν μέγαν κατέφαγ' ἐραστήν	ποτε	Θαλλόν· παρεγενήθη γὰρ εἰς τὴν
[13, 31]	δουλείᾳ τοὺς φρουροὺς τοὺς αὐτῇ	ποτε	θύσαντας, ὡς ἱστορεῖ Νεάνθης ἐν
[13, 80]	βασιλεὺς ἐπεκώμαζε τῷ Ζήνωνι. Καί	ποτε	καὶ μεθ' ἡμέραν ἐλθὼν ἔκ
[13, 45]	καλουμένης πρὸς τὴν ἑαυτῆς λοιδορουμένης	ποτὲ	μητέρα (Κορώνη δ' ἐπεκαλεῖτο τοὔνομα)
[13, 45]	τὴν Αἶγα Νικὼ πρεσβυτέραν οὖσαν	ποτὲ	νέος ὢν ἔτ' αὐτὸς εἶχεν.
[13, 42]	ἔφη αὐτὸν γεγονέναι προσβολῆς οὔσης	ποτέ.	Ο δ' στρατιώτης ὑπό τι
[13, 42]	ἀναγράφει· Τῆς Μανίας ἤρα Λεοντίσκος	ποτὲ	ὁ παγκρατιαστὴς καὶ συνεῖχ' αὐτὴν
[13, 8]	δὲ Εμπιμπραμένῃ ἐξώλης ἀπόλοιθ' ὅστις	ποτὲ	ὁ πρῶτος ἦν γήμας, ἔπειθ'
[13, 38]	Ο δὲ Τιμόθεος καὶ σκωπτόμενός	ποτε	ὅτι τοιαύτης εἴη μητρὸς Καὶ
[13, 74]	ἀντίπαλον, φιλοβάρβιτον, ἡδὺν, ἄλυπον. Οὒ	ποτέ	σου φιλότης γηράσεται οὐδὲ θανεῖται,
[13, 46]	τὰς ἀπαντήσεις ἦσαν. Κατηγοροῦντος γοῦν	ποτε	Στίλπωνος Γλυκέρας παρὰ πότον ὡς
[13, 42]	ἄνθρωπος ξένος καὶ παρεπιδημήσας Αθήνησίν	ποτε	τὴν Μανίαν μετεπέμψαθ' ὅσον ᾔτησε
[13, 44]	σώματος. Επειτα, φασί, τῆς Γναθαινίου	ποτὲ	τὸν Ανδρόνικον οὐ θελούσης παρὰ
[13, 69]	τε μύρων ἔκπνοος ἀμπεχόνη, ᾗ	ποτε	τὸν χαρίεντα περιστέλλουσα Χάραξον σύγχρους
[13, 42]	ἤθελον. Αἰτουμένην λέγουσι τὴν πυγήν	ποτε	ὑπὸ τοῦ βασιλέως Μανίαν Δημητρίου
[13, 82]	ἐπιτωθάζων τὸ γεγονὸς καὶ αὐτός	ποτε	ὐφη τούτῳ χεχρῆσθαι τῷ παιδί,
[13, 11]	ἐρᾶν προλέγω τοῖσι νέοισιν μή	ποτε	φεύγειν, χρῆσθαι δ' ὀρθῶς, ὅταν
[13, 43]	οὕτως· {Παρὰ Γναθαίνῃ Δίφιλος πίνων	ποτὲ	Ψυχρόν γ' ἔφη, τἀγγεῖον, ὦ
[13, 42]	τις πάνυ. κᾆθ' ὡς ἐπηρώτησε	Πότερ'	ἄνω θέλεις ἔλθοῦσ' ἅμα βαλεῖν
[13, 87]	χυτρεψοὺς εἵκοσι ἐννέα, γαλακτουργοὺς τρισκαίδεκα,	ποτηματοποιοὺς	ἑπτακαίδεκα, οἰνοηθητὰς ἑβδομήκοντα, μυροποιοὺς τεσσαράκοντα.
[13, 49]	τινος αὐτῆς ἀλαζόνος παρὰ πολλῶν	ποτήρια	χρησαμένου καὶ λεγοντος θέλειν ταῦτα
[13, 47]	ἀκλήτου έπὶ δεῖπνον έλθόντος, προπιοῦσα	ποτήριον	αὐτῷ ἡ Γνάθαινα Λαβέ, ἔφησεν,
[13, 43]	ὅσον δέκα κυάθους προσενεγχεῖν Διφῖλῳ	ποτήριον.	ὑπερηδέως δὲ τὴν κύλικ' ἐκπίων
[13, 5]	Ατταλον, ἔπειτα κἀκεῖνος αὐτὸν τῷ	ποτηρίῳ.	Καὶ μετὰ ταῦτα Ολυμπιὰς μὲν
[13, 26]	δὲ Λαὶς ἀργός ἐστι καὶ	πότις,	τὸ καθ' ἡμέραν ὁρῶσα πίνειν
[13, 86]	καθάπερ ἔθος ἐστὶν ἐν τοῖς	πότοις	γίνεσθαι, ἐν τε τῷ ἀγοράζειν
[13, 86]	μέχρι τινὸς διατηροῦσιν ἐν τοῖς	πότοις	τὸ τοιοῦτον εἶθ' ὅταν παρεισδυῇ
[13, 86]	Ζήνων ὁ Κιτιεὺς Περσαίου παρὰ	πότον	αὐλητρίδιον πριαμένου καὶ διοκνοῦντος εἰσαγαγεῖν
[13, 42]	ὅσον ᾔτησε δούς. Εἰς τὸν	πότον>	δ' ἧν συμπαρειληφώς τινας ἐκ
[13, 39]	βασιλεὺς γένη μύρων Λαμίᾳ παρὰ	πότον	παντοδαπῶν ἐπεδείκνυτο. Η Λάμια δ'
[13, 86]	Καὶ εἰ διαλεκτικοὶ συνελθόντες εἰς	πότον	περὶ συλλογισμῶν διαλέγοιντο ἀλλοτρίως ἂν
[13, 44]	πικρῶς τε λοιδορούμενος παρὰ τὸν	πότον	ταῦτ' ἔλεγε τῇ Γναθαινίῳ, αὐτὸν
[13, 47]	ἐτῶν. Νεανίσκων δέ τινων παρὰ	πότον	ὑπὲρ αὐτῆς τυπτόντων ἑαυτοὺς ἔφη
[13, 44]	τὸν Ανδρόνικον οὐ θελούσης παρὰ	πότον	φιλεῖν, καθάπερ ταῖς πρότερον ἡμέραις
[13, 46]	γοῦν ποτε Στίλπωνος Γλυκέρας παρὰ	πότον	ὡς διαφθειρούσης τοὺς νέους, ὥς
[13, 86]	οὐδ' ἀλλήλους. Ως δὲ ὁ	πότος	προέβαινεν καὶ εἰσῆλθεν ἄλλα τε
[13, 80]	μεθ' ἡμέραν ἐλθὼν ἔκ τινος	πότου	καὶ ἀναπηδήσας πρὸς τὸν Ζήνωνα
[13, 80]	παρὰ Κρατερῷ αὐτὸν ἐπῄνεσεν γενομένου	πότου,	ὁ Χάρων ἐκέλευσε τὸν παῖδα
[13, 33]	ματέρ' Ερώτων οὐράνιαι πτάμεναι νοήμα	ποττὰν	Αφροδίταν· ὑμῖν ἄνωθεν ἀπαγορίας ἔπορεν,
[13, 18]	Κόρσην. Διὸ καὶ Αλεξις ἔφη	που·	ἂν> πιττοκοπούμενόν τιν' ἢ ξυρούμενον
[13, 72]	Σαπφοῦς τοῦτο τὸ ᾆσμα παντί	που	δῆλον. Εγὼ δὲ ἡγοῦμαι παίζειν
[13, 92]	~Καὶ ὁ Μυρτίλος Τοῦτο δὲ	ποῦ	εἴρηκεν Φύλαρχος Κατανέγνων γὰρ αὐτοῦ
[13, 53]	τῆς ἡδονῆς τοῖχον ὑποσκάπτοντες, ὥς	που	ό Ἐρατοσθένης ἔφη. Κἀμοὶ μὲν
[13, 54]	τῆς ἡδονῆς τοῖχον ὑποσκάπτοντες, ὥς	που	ό Ἐρατοσθένης ἔφη. Κἀμοὶ μὲν
[13, 16]	τὴν αἰδῶ κατοικεῖν. Σοφοκλῆς δέ	που	περὶ τοῦ κάλλους τοῦ Πέλοπος
[13, 6]	Φρύνη τὴν Χάρυβδιν οὐχὶ πόρρω	που	ποιεῖ τόν τε ναύκληρον λαβοῦσα
[13, 49]	ἐραστήν, ἐπεὶ τις αὐτὴν ἠρώτα	ποῦ	πορεύεται, εἶπεν· Αἰγεῖ συνοικήοουσα τῷ
[13, 14]	ἐρῶντας οὐχὶ νοῦν ἔχειν; ἦ	πού	τίς ἐστι τοὺς τρόπους ἀβέλτερος.
[13, 91]	δὲ ἔφη Ἐν δὲ πλατυσμὸς	πουλυμαθημοσύνης,	τῆς οὐ κενεώτερον ἄλλο. Τί
[13, 91]	μνήμῃ θαυμασάντων ὁ Κύνουλκος ἔφη	Πουλυμαθημοσύνης,	τῆς οὐ κενεώτερον οὐδέν. Ιππων
[13, 91]	καὶ Ηράκλειτος ο θεῖός φησι	Πουλυμαθίη	νόον {ἔχειν} οὐ διδάσκει. Καὶ
[13, 8]	μὴ γαμεῖν. (Β) Δεδογμένον τὸ	πρᾶγμ'	ἀνερρίφθω κύβος. (Α) Πέραινε, σωθείης
[13, 68]	Παλλίδης τεύξας κατέγνω διὰ τὸ	πρᾶγμ'	αὑτοῦ φυγήν. Ενταῦθα δὴ τῶν
[13, 8]	Μήδεια, Πηνελόπη δέ γε> μέγα	πρᾶγμ'	Ερεῖ τις ὡς Κλυταιμνήστρα κακή
[13, 25]	πρῶτον, μόνον δημοτικόν, ὦ Ζεῦ,	πρᾶγμα	καὶ ὶσωτήριον, (καί μοι λέγειν
[13, 13]	ἂν οὖν ἔχοι πτερὰ τοιοῦτο	πρᾶγμα;	Λῆρος, εἰ {κὰν} φήσειέ τις.
[13, 33]	τι φανήσεται τοῖς Κορινθίοις τὸ	πρᾶγμα.	Πιστεύων δέ, ὡς ἕοικεν, αὐτῷ
[13, 75]	ἦν ἡ περὶ τὰ ἐρωτικὰ	πραγματεία,	καὶ οὐδεὶς ἡγεῖτο φορτικοὺς τοὺ
[13, 2]	ῥαπίζουσιν, ἵνα τὴν ἐκ τοῦ	πράγματος	ὕβριν φεύγοντες φιλοστοργῶσί τε καὶ
[13, 8]	εἰς πέλαγος αὑτὸν ἐμβαλεῖς γὰρ	πραγμάτων,	οὐ Λιβυκὸν οὐδ' Αἰγαῖον οὐδὲ
[13, 64]	μετὰ τῶν ἄλλων αἰχμαλώτων καὶ	πραθεῖσα	ὁμοίως ταῖς ἑαυτῆς θεραπαινίσιν ἦλθεν
[13, 44]	φήσ' ἕνεκα τοῦ στρατιωτικοῦ· μνᾶς	πραξαμένη	δὲ πέντε τὰς σπονδὰς ποοῦ
[13, 12]	τὰς περὶ τὸν θεὸν τοῦτου	πράξεις.	~Τούτων λεχθέντων ὁ Πλούταρχος ἀπεμνημόνευσε
[13, 84]	προβαλλόμενος τὸ σαρκίον ἐπλησίασεν. Τῆς	πράξεως	ταύτης μνημονεύει καὶ Αλεξις ὁ
[13, 79]	εἰς ἃρμα εἰς Θήβας φυγεῖν.	Πράξιλλα	δ' ἡ Σικυωνία ὑπὸ Διός
[13, 76]	μὴ πρεσβυτέραν ἀριθμοῦ δίωκε, θυμέ,	πρᾶξιν.	Διόπερ καὶ ὁ Τίμων ἐν
[13, 59]	τὴν Αναδυομένην Αφροδίτην ἀπεγράψατο. Καὶ	Πραξιτέλης	δὲ ὁ ἀγαλματοποιὸς ἐρῶν αὐτῆς
[13, 59]	τὴν σκηνὴν τοῦ θεάτρου ἐπέγραψε	Πραξιτέλης	ὃν ἔπασχε διηκρίβωσεν Ερωτα, ἐξ
[13, 59]	κίονος Πεντελικοῦ Κατεσκεύασε δ' αὐτὸν	Πραξιτέλης.	Ὃν καὶ θεασάμενος Κράτης ὁ
[13, 49]	ὑποκοριβόμενος αὐτὴν εἶπεν Ἀφροδίσιον εἶ	Πραξιτέλους·	Ἣ δὲ Σὺ δ' Ἔρως
[13, 44]	ῥυθμούς τε καταμαθὼν ἐπυνθάνετο μίσθωμα	πράσσεται	πόσον τῆς νυκτός. Η Γνάθαινα
[13, 81]	καὶ ἔπρησσεν ὅτε πίνοι {ἢ	πράσσοι}	Τὰ μέντοι πολιτικὰ οὔτε σοφὸς
[13, 15]	αὐτοὶ καταρροφεῖτε κᾆθ' ἁλίσκεσθε ἐναντία	πράσσοντες	οἷς τραγῳδεῖτε, παιδοπῖπαι ὄντες καὶ
[13, 30]	ὁ πόρνος οὗτος οὐδὲ τῶν	πράσων	ἑκάστοτ' ἐπεδείπνει μεθ' ῆμῶν· τοῦτο
[13, 29]	κοσμίως, οὐχ ὥσπερ ἄλλαι τῶν	πράσων	ποιούμεναι τολύπας ἔσσατον τὰς γνάθους
[13, 61]	Σμικρίνης ἐρωτώμενος ὑπό τινος τί	πράττει	Αρχίππη χαριέντως ἔφη Ὥσπερ αἱ
[13, 43]	βουλομένοις τὸν ἑωθινόν, μακρὰς δὲ	πράττειν	εἰς τὰ λοιπὰ ξυμβολὰς. Γνάθαινα
[13, 94]	πονηρότατοι καὶ ἀδικώτατοι ἄνθρωποι ἐπιχειροῦσι	πράττειν	~Καὶ μετά ταῦτα πάλιν καταδρομὴν
[13, 68]	χθόνα τίνες τύχαι καλοῦσιν ἤ	πράττουσι	τί. (Α) Οτε μὲν ἔφασκον
[13, 24]	κοὐκ ἀνασχετὰ ἐν τῇ πόλει	πράττουσιν	οἱ νεώτεροι. Οπου γὰρ οὐσῶν
[13, 58]	γνώμην, εἴ τις θέωροίη τὰ	πραχθέντα	αὐτῷ περὶ τὴν Λάκωνος γυναῖκα.
[13, 68]	ταῖς ἄλλαις δωρεαῖς τιμωμένην, αἷς	πρέπον	ἦν τὴν σὴν μητέρα καὶ
[13, 80]	τὸ καθῆκον ἐγκρατὴς καὶ πρὸς	πρεπωδέστατον.	Αἰχμαλώτους γοῦν λαβὼν τὰς Δαρείου
[13, 74]	ἡλίου, τοὺς μὲν σέβοντας τἀμὰ	πρεσβεύς	κράτη, σφάλλω δ' ὅσοι φρονοῦσιν
[13, 72]	Τήιος χώρας ὃν ἄειδε τερπνῶς	πρέσβυς	ἀγαυός. Οτι δὲ οὔκ ἐστι
[13, 76]	ἔρωτι χαρίζεσθαι κατὰ καιρόν μὴ	πρεσβυτέραν	ἀριθμοῦ δίωκε, θυμέ, πρᾶξιν. Διόπερ
[13, 45]	Δημοφῶν ἐρώμενος τὴν Αἶγα Νικὼ	πρεσβυτέραν	οὖσαν ποτὲ νέος ὢν ἔτ'
[13, 12]	Οτι δὲ καὶ οἱ τούτου	πρεσβύτεροι	κατὰ φιλοσοφίαν σεμνόν τινα τὸν
[13, 9]	ἔφη οὐ σύμφορον νέα στι	πρεσβύτῃ	γυνή. Ωσπερ γὰρ ἄκατος οὐδὲ
[13, 25]	ὅ μὴ προσῆκον ἦν, στῆσαι	πριάμενόν	τοι γυναῖκας κατὰ τόπους κοινὰς
[13, 25]	ἀκμὴν ἔστηκεν ἐπὶ οἰκημάτων γύναια	πριάμενος,	καθὰ καὶ Νίκανδρος ὁ Κολοφώνιος
[13, 86]	Κιτιεὺς Περσαίου παρὰ πότον αὐλητρίδιον	πριαμένου	καὶ διοκνοῦντος εἰσαγαγεῖν πρὸς αὐτὀν
[13, 3]	προσκυνοῦσι γοῦν αὐτην. Καὶ ὁ	Πρίαμος	δὲ πολλαῖς χρῆται γυναιξὶ καὶ
[13, 3]	οὐ δυσχεραίωει. Λέγει γοῦν ὁ	Πρίαμος	ἐννεακαίδεκα μέν μοι ἰης ἐκ
[13, 20]	Εκπέπληκται οὖν καὶ αὐτὸς ὁ	Πρίαμος	ἐπὶ τῷ κάλλει {τῆς γυναικὸς}
[13, 24]	ἀσφαλῶς τ' ἔξεστί σοι μικροῦ	πρίασθαι	κέρματος τὴν ἡδονήν. Καὶ ἐν
[13, 24]	ἁγνοῖς ὕδασι κήπεύει κόρας, μικροῦ	πρίασθαι	κέρματος τὴν ἡδονήν, καὶ μὴ
[13, 15]	μόνοι πάντα τἀν τοῖς πίναξι,	πρίν	τι τῷ σόφῳ δοῦναι, αὐτοὶ
[13, 51]	ζῷόν φησιν οὕτως· Ἑωθινὸς γάρ,	πρίν	τιν' αὐλιτῶν ὁρᾶν, θαλλὸν χιμαίρᾳ
[13, 4]	Κέκρωψ. Φερεκύδης προστίθησι καὶ Φερέβοιαν.	Πρὸ	δὲ τῆς Ελένης καὶ ἐκ
[13, 35]	καὶ ἰδὼν τὴν Οδάτιν ἑστηκυῖαν	πρὸ	τοῦ κυλικείου καὶ δακρύουσαν κιρνᾶσάν
[13, 79]	ὡς Αγνων φησὶ ὁ Ακαδημαικός,	πρὸ	τῶν γάμων ταῖς παρθένοις ὡς
[13, 54]	οἱ φιλόσοφοι, ἔφη, οἱ καὶ	πρὸ	τῶν Ἡδονικῶν καλουμένων αὐτοὶ τὸν
[13, 53]	οἱ φιλόσοφοι, ἔφη, οἱ καὶ	πρὸ	τῶν Ἡδονικῶν καλουμένων αὐτοὶ τὸν
[13, 12]	ὁ Ερως τιμᾶται. Λακεδαιμόνιοι δὲ	πρὸ	τῶν παρατάξεων Ερωτι προθύονται, ὡς
[13, 63]	ἐν τῷ περὶ Χρυσίου λόγῳ	προαγήοχε	τὰ τέκνα ἐπὶ τὸ δικαστήριον
[13, 83]	ἀχθεὶς ὑπὸ τοῦ πατρὸς κἀκεῖ	προαγωγευόμενος	οὐδὲν λαβὼν ἀπερστάλη. Τῷ Επιλύκου
[13, 20]	ἀντὶ βασιλέων τᾷ Σπάρτᾳ γεννᾶν	προαιρεῖται.	Εὐριπίδης τε ἔφη· Πρῶτον μὲν
[13, 47]	τοῦ παιδὸς κελεύοντος τήν Γνάθαιναν	προαναλῶσαι	Ὀλόμενε παίδων, ἔφη, ποῖον εἴρηκας
[13, 62]	δ' ἐν τῷ περὶ Ισοκράτους	προβαίνοντά	φησι τῇ ἡλικίᾳ τὸν Ισοκράτη
[13, 84]	τηνικαῦτα τῆς ἐπιθυμίας ἀπέστη καὶ	προβαλλόμενος	τὸ σαρκίον ἐπλησίασεν. Τῆς πράξεως
[13, 26]	ὦσιν νέοι ἐκ τῶν ὀρῶν	πρόβατ'	ἐσθίουσι καὶ λαγὼς μετέωρ' ἀναπράζοντες
[13, 85]	ἀπεσόβει ὅτε δὲ κλαίοι, τῇ	προβοσκίδι	τὴν σκάφην ἐκίνει καὶ κατεκοίμιζεν
[13, 64]	κατεκρήμνισεν τὴν ἄνθρωπον, οὐδὲν τῶν	προγεγενημένων	φιλανθρώπων ἐπὶ νοῦν βαλομένη. Τὴν
[13, 71]	Γαλατείης αὐτοῖς μηλείοις θήκαθ' ὑπὸ	προγόνοις.	Οἶσθα δὲ καὶ τὸν ἀοιδόν,
[13, 32]	δι' Αφροδίτα Πέρσαις Ελλάνων ἀκρόπολιν	προδόμεν.	Καὶ οἱ ἰδιῶται δὲ κατεύχονται
[13, 95]	οἱ ἐγγὺς οἰκοῦντες, παρ' ὧν	προδόσεις	λαμβάνων οὐκ ἀποδίδωσι, δικάζονται αὐτῷ
[13, 86]	ἀλλήλους. Ως δὲ ὁ πότος	προέβαινεν	καὶ εἰσῆλθεν ἄλλα τε ἀκροάματα
[13, 43]	ἄν, οὐχὶ σοί, γύναι. Επεὶ	προέβη	τοῖς ἔτεσιν ἡ Γνάθαινα καὶ
[13, 51]	Αὕτη δὲ ὅτι Αἴξ ἐπεκαλεῖτο	προείπομεν,	διὰ τὸ Θαλλὸν τὸν κάπηλον
[13, 51]	καὶ ὅλον δρᾶμα ἐκιγραφόμενον, ὡς	προεῖπον,	Εὐνίκου ἢ Φιλυλλίου Αντειά ἐστιν.
[13, 15]	τοῦ Κουριέως ἐκ τῶν Ιάμβων	προειπών·	Ακούσατ' ὦ στοίακες, ἔμποροι λήρου
[13, 35]	συγγενεῖς ἐποιεῖτο τοὺς γάμους, οὐ	προειπῶν	ὅτῳ μέλλοι διδόναι τὴν θυγατέρα.
[13, 40]	δὲ τοῦ Πολιορκητοῦ μετὰ τὰς	προειρημένας	Μανίαν, Αντιγόνου δὲ Δημώ, ἐξ
[13, 58]	οὐδέπω τοῦ ἔρωτος ἀπηλλαγμένος τὴν	προειρημένην	Μυρρίνην εἰς τὴν οἰκίαν εἰσήγαγεν.
[13, 77]	Γανυμήδην ἀλλὰ Μίνωα. Οἱ δὲ	προειρημένοι	Χαλκιδεῖς παρ' αὑτοῖς φασιν ἁρπασθῆναι
[13, 34]	βοίδιόν τι χαλκοῦν καὶ τὸ	προειρημένον	εἰκόνιον. Αλκιβιάδης δὲ ὁ καλός,
[13, 50]	αἱ ἀφύαι, περὶ ὧν ὁ	προειρημένος	Απολλόδωρός φησι· Σταγόνιον καὶ Ἄνθις
[13, 10]	τὴν μὲν βακχικώτερον μετὰ τυμπάνων	προελθεῖν,	τὴν δ' Εὐρυδίκην Μακεδονικῶς καθωπλισμένην,
[13, 8]	ἦν γυνὴ κακὸν περυσμένος. Καὶ	προελθών	φησιν ὦ Ζεῦ πολυτίμητ' εἶτ'
[13, 12]	ἀπέσχον τοῦ συνουσίας τινὸς διαλαβεῖν	προεστάναι	τὸν Ερωτα ὥστε τῆς Ακαδημίας
[13, 37]	γυναῖκα μίαν> τῶν ἐπ' οἰκήματος	προεστυκυιῶν	Πειθὼ ὄνομα καὶ ἀποδεῖξαι βασιλίδα.
[13, 12]	μὲν λόγου, τῷ δ' ἀλκῆς	προεστῶτι·	ὧν ἐνωθέντων φιλία τε καὶ
[13, 35]	τόπῳ αὐτῷ ἅρματι τὸν ἁρματηλάτην	προῆγεν	ἐνδεδυκὼς στολὴν Σκυθικήν. Καὶ παρελθὼν
[13, 18]	ξύρεσθαι τὸν πώγωνα κατ' Αλέξανδρον	προῆκται,	τῶν προτέρων οὐ χρωμένων αὐτῷ.
[13, 7]	τὰ ἐκ τών Μάντεων Αλέξιδος	προηνέγκατο	ταυτί {τῶν ἐπῶν} ὦ δυστυχεῖς
[13, 14]	ἀρίστους τῷ πόθῳ, ποιητικούς, ἰταμούς,	προθύμους,	εὐπόρους ἐν τοῖς ἀπόροις, βλέποντας
[13, 12]	δὲ πρὸ τῶν παρατάξεων Ερωτι	προθύονται,	ὡς ἐν τῇ τῶν παραταττομένων
[13, 53]	ἐπὶ φιλοσοφίαν παρερχομένους, τοιαύτας φωνὰς	προιέμενος·	Μακαρίζω σε, ὦ οὗτος, ὅτι
[13, 54]	ἐπὶ φιλοσοφίαν παρερχομένους, τοιαύτας φωνὰς	προιέμενος·	Μακαρίζω σε, ὦ οὗτος, ὅτι
[13, 41]	δ' εἰς τὰ στρώμαθ' ὅτι	προίετο,	ἐνουθετήθη τοῦτό πως ὑπὸ Διφίλου.
[13, 43]	χρῆσθαι σταθμοῖς; Στρατοκλῆς δύ' ἐρίφους	προῖκ'	ἐδίδου τοῖς γνωρίμοις λοπάδας συνάλμους
[13, 7]	ζῶμεν ἀντ' ἐλευθέρων. Επειτ' ἔχειν	προῖκ'	οὐχὶ τιμὴν πάσχομεν Πικράν γε
[13, 55]	τοσοῦτον ἀργύριον δίδως, ἣ δὲ	προῖκα	Διογένει τῷ κυνὶ συγκυλίεται» ἀπεκρίνατο
[13, 94]	νομοθέτου οὐδ' ἐπιτρέποντος ἀνδρὶ τοιαύτης	προίστασθαι	τέχνης διὸ καὶ Φερεκράτης ἐν
[13, 72]	χρυσοκόμης Ερως νήνι ποικιλισαμβάλῳ συμπαίζειν	προκαλεῖται.	ἥ δ' (ἐστὶν γὰρ ἀπ'
[13, 38]	Αθηναίου, κατασκευάσαι δὲ Σικυωνίοις τὴν	προκειμένην	στοάν. Ηρα δὲ καὶ Λεαίνης
[13, 90]	ἢ φύσεως εἶναι τιμήν, δέον	προκεῖσθαι	σωφροσύνης. Τὸ κάλλος γὰρ οὕτως
[13, 60]	Τιμοκλῆς ὁ κωμικὸς ἐν Νεαίριᾳ	πρόκειται	τὸ μαρτύριον καὶ Αμφις ἐν
[13, 56]	Περίανδρόν φησιν ἐξ Επιδαύρου τὴν	Προκλέους	θυγατἑρα Μέλισσαν ἰδόντα Πελοποννησιακῶς ἠσθημένην
[13, 83]	Μεταποντῖνοι κατὰ τὴν Αριστέα τοῦ	Προκονησίου	ἐπιδημίαν, ὅτ' ἔφησεν ἐξ Υπερβορέων
[13, 20]	καὶ τῶν ἀψύχων τὰ κάλλιστα	προκρίνομεν;	ἐπαινοῦντες τῶν Σπαρτιατῶν τὸ ἔθος
[13, 77]	ἔρωτας τῶν ἐπὶ ταῖς θηλείαις	προκρίνουσι	πολλοί. Παρὰ γὰρ τὰς ἄλλας
[13, 11]	ναίοιμι τρόπων. Τὸ δ' ἐρᾶν	προλέγω	τοῖσι νέοισιν μή ποτε φεύγειν,
[13, 37]	μετὰ τὸν Αλεξάνδρου θάνατον καὶ	Προλεμαίῳ	ἐγαμήθη τῷ πρώτῳ βασιλεύσαντι Αἰγύπτου
[13, 43]	ἐπιμελῶς εἰς αὐτὸν αἰεὶ τοὺς	προλόγους	ἐμβάλλομεν. Μαστιγίας μώλωπας ὑψηλοὺς ἔχων
[13, 17]	καὶ ἐπαινῶν αὐτῆς τὸ κάλλος,	προμαντευόμενος	τὴν τύφλωσιν πάντα μᾶλλον αὐτῆς
[13, 19]	ὥς φησιν Αντίγονος ὁ Καρύστιος,	προμαντευόμενος	ὑμῶν, ὡς τὀ εἰκός, περὶ
[13, 81]	δὲ ξένου οἱ ἐόντος καὶ	προξένου	Αθηναίων ἐστιῶντος αὐτόν, ἐπεὶ παρὰ
[13, 42]	γὰρ δέδοικά σε, μή μου	προπεσούσης	τοὐμπλόκιον ὑπερτράγῃς. ~Καὶ ἄλλων δὲ
[13, 47]	ἐχουσα λιθιᾶν, ἣ δὲ κοιλίαν	προπετεστέραν	ἔχειν. Τῶν δὲ πινόντων παρ᾽
[13, 67]	καταφρονῶν καὶ τὰς σὰς τιμὰς	προπηλακίζειν	ἐπιχειρῶν. Μνημονεύει τούτων καὶ Φιλήμων
[13, 47]	ὸ ἀκλήτου έπὶ δεῖπνον έλθόντος,	προπιοῦσα	ποτήριον αὐτῷ ἡ Γνάθαινα Λαβέ,
[13, 74]	οἴνῳ συμμιγνύμενον κυλίκεσσι παῖς διαπομπεύῃ,	προπόσεις	ἐπιδέξια νωμῶν, παννυχίδας θ' ἱερὰς
[13, 52]	λέγων· Ἔπειτα τῆς αὐτῆς ὁδοῦ	πρὸς	Αερόπην ἐλθοῦσα πέμψαι στρώματα αὐτὴν
[13, 77]	μυρρίναι διάφοροι πεφύκασιν. Καὶ τὴν	πρὸς	Αθηναίους δ' ἔχθραν διελύσατο Μίνως,
[13, 6]	εἰσιν ἠρμένοι καὶ φέρονθ' ὑψοῦ	πρὸς	αἴθραν συντεμόντι δ' οὐδὲ ἓν
[13, 94]	ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ λόγώ οὑτωσὶ	Πρὸς	Αἰσχίνην τὸν Σωκρατικὸν χρέως» ἀπομνημονεύσω
[13, 89]	τοῦ Ιππίου γενέσθαι καὶ τὸν	πρὸς	Ακαδημίᾳ Ερωτα ἱδρύσασθαι πρῶτον, ἐφ'
[13, 67]	αὐτόν; Θεόπομπος δ' ἐν τῇ	πρὸς	Αλέξανδρον Επιστολῇ τὴν Αρπάλου διαβάλλων
[13, 87]	δῆλον ποιεῖ Παρμενίων ἐν τῇ	πρὸς	Αλέξανρον Επιστολῇ, ἣν ἐπέστειλεν αὐτῷ
[13, 16]	καλεῖσθαι τοὺς ἐρωμένους συνέβη παιδικά.	Πρὸς	ἀλήθειαν γάρ, καθάπερ φησί Κλέαρχος
[13, 55]	ποθ' ἡ μεγάλαυχος ἀνίκητός τε	πρὸς	ἀλκήν Ἑλλὰς δουλώθη κάλλεος ἰσοθέου,
[13, 20]	ἐστιν. Θεαὶ περὶ κάλλους ἤρισαν	πρὸς	ἀλλήλας, καὶ διὰ κάλλος οἱ
[13, 78]	τῶν νέων ἀκμὴ καὶ τὸ	πρὸς	ἀλλήλους ἑταιρισκὸν συμφρονῆσαν πολλὰς τυραννίδας
[13, 3]	στρατείαν ἤθροισεν διόπερ φυλάτταται τὴν	πρὸς	ἄλλην κοινωνίαν. Ο δ' Αγαμέμνων
[13, 7]	τρόποις ὠνητέος ἄνθρωπός ἐστιν ἢ	πρὸς	ἄλλον ἀπιτέον. ~Εὔβουλος δ' ἐν
[13, 10]	συνουσίαις διαφέρειν τῶν ἄλλων ἔπεμψεν	πρὸς	Αμασιν τὸν Αἰγυπτίων βασιλέα, μίαν
[13, 86]	ἐπὶ τῶν ἐξ Αρκαδίας θεωρῶν	πρὸς	Αντίγονον παραγενομένων. Εκεῖνοι {τε} γὰρ
[13, 29]	καὶ συγγενῶν, ἦθός τι χρυσοῦν	πρὸς	ἀρετὴν κεκτημένης ὄντως ἑταίρας. Αἱ
[13, 4]	Αἴγλην, δι' ἣν καὶ τοὺς	πρὸς	Αριάδνην ὅρκους παρέβη, ὥς φησι
[13, 80]	Ζήνωνα ἔπεισεν αὐτὸν συγκωμάσαι αὑτῷ	πρὸς	Αριστοκλέα τὸν κιθαρῳδόν, οὗ σφόδρα
[13, 35]	αὐτὸ τοῦτο κἀκείνῳ πάθος συμπεσεῖν	πρὸς	αὐτὴν. Διετέλουν οὖν ἀλλήλων ἐπιτυμοῦντες
[13, 66]	Λόγους οὖν προσενέγκαντος τοῦ νεανίσκου	πρὸς	αὐτὴν ἡ Πλαγγὼν ἀκούουσα τῆς
[13, 49]	φυχαγωγοῦσιν. Μαστιγίου δέ τινος μειρακιευομένου	πρὸς	αὐτὴν καὶ φαμένου πολλαῖς συμπεπλέχθαι,
[13, 66]	ἀποστρέψαι θέλουσα τὸν νεανίσκον τοῦ	πρὸς	αὑτὴν ἔρωτος, ὡς ἀδύνατον ἦν,
[13, 85]	τὴν θάλατταν ἐκολύβα. Δελφὶς δὲ	πρὸς	αὐτὸν ἐκ τοῦ πελάγους ἀπήντα
[13, 5]	Θρᾀκην δὲ ὅτε εἷλεν, ἧκε	πρὸς	αὐτὸν Κοθήλας ὁ τῶν Θρᾳκῶν
[13, 72]	χάσκει. Καὶ τὴν Σαπφώ δὲ	πρὸς	αὐτὸν ταῦτά φησιν εἰπεῖν κεῖνον,
[13, 80]	καλὸς ἦν καὶ εἴχεν εὖ	πρὸς	αὐτόν. Ως δ' Αλέξανδρος παρὰ
[13, 86]	αὐλητρίδιον πριαμένου καὶ διοκνοῦντος εἰσαγαγεῖν	πρὸς	αὐτὀν διὰ τὸ τὴν αὐτὴν
[13, 56]	ἦν δ' οὗτος ὁ> ἀνὴρ	πρὸς	ἀφροδίσια πάνυ καταφερής· ὅστις καὶ
[13, 37]	ἄλλας δὲ πλείστας, ἐπιρρεπέστερος ὢν	πρὸς	ἀφροδίσια. Πολύβιος δὲ ἐν τῇ
[13, 89]	οὖσαν τῇ Αλεξάνδρου μητρὶ ᾔτει	πρὸς	γάμον Μόνιμος ὁ Πυθίωνος. Καὶ
[13, 10]	τὸν Αἰγυπτίων βασιλέα, μίαν αἰτῶν	πρὸς	γάμον τῶν θυγατέρων. Ὃ δὲ
[13, 89]	δ' ἦν καὶ αὐτὴν ἐξέδωκε	πρὸς	γάμου κοινωνίαν ὁ Πεισίστρατος Ιππάρχῳ
[13, 49]	δύναμαι» εἶπε· πηλός έστι. Θαὶς	πρὸς	γράσωνα πορευομένη ἐραστήν, ἐπεὶ τις
[13, 72]	ἐμὴν κόμην (λευκὴ γάρ) καταμέμφεται,	πρὸς	δ' ἄλλην τινὰ χάσκει. Καὶ
[13, 76]	κεχάλκευεται μέλαιναν καρδίαν ψυχρᾷ φλογί,	πρὸς	δ' Αφροδίτας ἀτιμασθεὶς ἑλικοβλεφάρου ἢ
[13, 47]	παίδων, ἔφη, ποῖον εἴρηκας λόγον,	Πρὸς	δὲ ἀδολέσχην τινὰ διηγούμευον ὅτι
[13, 15]	ᾧ Δῶρος ἦν ὄνομα· τὴν	πρὸς	Δόλωνά μοι, φησί, δοκῶ παρ'
[13, 7]	Η τῶν γὰρ ἀνδρῶν ἐστι	πρὸς	ἐκείνην μέλι οἳ μέν γε
[13, 37]	μέγα μνημεῖον ὑπῆρχεν ἐπὶ τῇ	πρὸς	Ελευσῖνι θαλάσσῃ, καὶ Μύρτιον καὶ
[13, 94]	τῷ τραπεζίτῃ καὶ Αριστογείτονι προσελθὼν	πρὸς	ἐμὲ ἐδεῖτο μὴ περιιδεῖν αὐτὸν
[13, 43]	ξυμβολὰς. Γνάθαινα δ' αὑτῆς εἶπε	πρὸς	ἐραστήν τινα στραγγευόμενον ὁρῶσα περὶ
[13, 54]	αὐτῆς τοῦτ' ἐμφανίζειν διὰ τῶν	πρὸς	Ερμαρχον Ἐπιστολῶν. ~Αρίστιππος δὲ κατ'
[13, 53]	αὐτῆς τοῦτ' ἐμφανίζειν διὰ τῶν	πρὸς	Ερμαρχον Ἐπιστολῶν. ~Τοσαῦτ' εἰπὼν μετά
[13, 24]	ἔστιν ἀδεῶς, εὐτελῶς, μεθ' ἡμέραν,	πρὸς	ἑσπέραν, πάντας τρόπους· ἃς δ'
[13, 18]	γὰρ αἱ τρίχες λυποῦσιν ἡμᾶς,	πρὸς	θεῶν; Δι' ἃς ἀνὴρ ἕκαστος
[13, 47]	έφοίτα μόνον, Παιδίον, ἐφη, ὤσπερ	πρὸς	Ἱππόμαχον τὸν παιδοτρίβην μνᾶν δοὺς
[13, 21]	ἐκλήθη αὕτη ἡ ἑταίρα, ἐπειδὴ	πρὸς	κλεψύδραν συνουσιάζεν ἕως κενωθῇ, ὡς
[13, 10]	βασιλείας διὰ τὴν γενομένην ἧτταν	πρὸς	Κυρηναίους καὶ ἀνῄρητο ὑπὸ Αμάσιδος.
[13, 51]	ἀρραβών. ~Λυσίας δ' ἐν τῷ	πρὸς	Λαίδα, εἴ {γε} γνήσιος ὁ
[13, 49]	Ἡ ὑστερα με λυπεῖ» ἐφη.	Πρὸς	Λαίδα τὴν Κορινθίαν ἐραστὴς ἀποσφράγισμα
[13, 51]	τῆς ἑταίρας μέμνηται, κἀν τῷ	πρὸς	Μέδοντα ψευδομαρτυριῶν (Αντικύρας) Ἐπώνυμον ἐστὶ
[13, 82]	καὶ Βορέου λόγῳ, καί τι	πρὸς	μοιχείαν αὐτοῦ παραινιττόμενος Ηλιος ἦν,
[13, 44]	ἡ Γναθαίνιον εἰς Πειραιᾶ κατέβαινε	πρὸς	ξένον τινὰ ἔμπορον ἐραστὴν εὐτελῶς
[13, 57]	οὐ γὰρ γίγνεται τοῦτ' αὐτόθι.	Πρὸς	ὃν ὁ Μυρτίλος ἔφη· Ἐπείπερ
[13, 17]	Τὰς δὲ Θεοξένου, φησίν, ἀκτῖνας	πρὸς>	ὄσσων μαμρμαριζοίσας δρακεὶς ὅς μὴ
[13, 93]	τηρεῖτε. Αἰσθήσει τε γὰρ τῇ	πρὸς	ὄσφρανσιν καὶ πρὸς τὸ οἰκεῖον
[13, 75]	ἔρωτας, ὃ μὲν τὸν Αχιλλέως	πρὸς	Πάτροκλον, ὃ δ' ἐν τῇ
[13, 80]	πρὸς τὸ καθῆκον ἐγκρατὴς καὶ	πρὸς	πρεπωδέστατον. Αἰχμαλώτους γοῦν λαβὼν τὰς
[13, 95]	ὑπάρχων, ἀλλὰ τιμωρούμενος, καταπαύσω τὸν	πρὸς	σὲ καὶ τοὺς ἄλλους κύνας
[13, 46]	χρόνον ἀπομερίζουσαι· διόπερ καὶ εὔθικτοι	πρὸς	τὰς ἀπαντήσεις ἦσαν. Κατηγοροῦντος γοῦν
[13, 46]	ἥκεις; Σφόδρα δ' ἧν εὔθικτος	πρὸς	τὰς ἀποκρίσεις ἡ Γνάθαινα. Καὶ
[13, 39]	Λάμια σφόδρα εὔθικτος καὶ ἀστικη	πρὸς	τὰς ἀποκρίσεις, καθάπερ καὶ Γνάθαινα,
[13, 33]	ᾧ τὴν ἀρχὴν εὐθέως πεποίηται	πρὸς	τὰς ἑταίρας, αἳ παραγενομένου τοῦ
[13, 33]	ξυναῖς γυναιξί. Δῆλον γὰρ ὅτι	πρὸς	τὰς ἑταίρας διαλεγόμενος ἠγωνια ποῖόν
[13, 86]	οἶνῳ μνείαν ποιεῖσθαι καὶ γὰρ	πρὸς	ταῦτα ἡμᾶς ὅταν ὑποπίωμεν ἐπορρεπεῖς
[13, 39]	θ' Ἣ δὲ τοῦτ' ἀπεκρίθη·	Πρὸς	ταῦτα καὶ Λέαιναν, εἰ βούλει,
[13, 93]	ταῦτα μελετᾶτε, κακολόγοι καὶ βοροὶ	πρός	τε τούτοις ἄνοικοι καὶ ἀνέστοι
[13, 43]	αὐτό γ' αἰεὶ δραμάτων ἐμβάλλομεν.	Πρὸς	τὴν Γνάθαιναν Δίφιλος κληθείς ποτε
[13, 46]	συνέβη καὶ οὐδὲν ἧττον ἐλθεῖν	πρὸς	τὴν Γνάθαιναν. Κελεύοντος οὖν τοῦ
[13, 45]	Καλλιστίου δὲ τῆς Υὸς καλουμένης	πρὸς	τὴν ἑαυτῆς λοιδορουμένης ποτὲ μητέρα
[13, 32]	περὶ μεγάλων τῇ Αφροδίτῃ, συμπαραλαμβάνεσθαι	πρὸς	τὴν ἱκετείαν τὰς ἑταίρας ὡς
[13, 81]	Προσαγαγόντος δ' αὐτοῦ τὸ πρόσωπον	πρὸς	τὴν κύλικα ἐγγυτέρω τὴν κύλικα
[13, 41]	Μετὰ ταῦτα δ' ἡ Γνάθαινα	πρὸς	τὴν Μανίαν ἐλοιδορεῖτο καὶ λέγει
[13, 12]	Ερωτα θεὸν εἶναι συνεργὸν ὑπάρχοντα	πρὸς	τὴν τῆς πόλεως σωτηρίαν. Οτι
[13, 15]	δευτέρῳ περὶ τῶν Ερωτικῶν Ομοίων	πρός	τινα Αττικόν, μέγαν τινὰ κατὰ
[13, 28]	συνουσίαις μισθαρνεῖν ἑταιρεῖν, οὐκ ἔτι	πρὸς	τὸ ἔτυμον ἀναφέροντες, ἀλλὰ πρὸς
[13, 28]	πρὸς τὸ ἔτυμον ἀναφέροντες, ἀλλὰ	πρὸς	τὸ εὐσχημονέστερον, καθὸ δή καὶ
[13, 80]	ὁ βασιλεὺς οὗτος, οὕτως καὶ	πρὸς	τὸ καθῆκον ἐγκρατὴς καὶ πρὸς
[13, 23]	οὕτως ἐκτίθεται· Πρῶτα μὲν γὰρ	πρὸς	τὸ κέρδος καὶ τὸ συλᾶν
[13, 93]	γὰρ τῇ πρὸς ὄσφρανσιν καὶ	πρὸς	τὸ οἰκεῖον καὶ ἀλλότριον θαυμαστὸν
[13, 85]	τις φιλοστοργία γέγονε τοῦ θηρίου	πρὸς	τὸ παιδίον οὔτε γὰρ ἀπ'
[13, 81]	πορφυρέαις παρῇσι φῶς ἔρωτος. Καὶ	πρὸς	τόδε ἠμείφθη ὁ Ερετριεὺς ἢ
[13, 45]	ὥρας ποτὲ εἰσῆλθεν ἐπὶ κώθωνα	πρὸς	τὸν βασιλέα Πτολεμαῖον· εἰώθει δὲ
[13, 70]	τὸ καὶ δυὸ δραχμῶν φοιτᾶν	πρὸς	τὸν βουλόμενον, ὥς φησι Γοργίας
[13, 80]	ἔκ τινος πότου καὶ ἀναπηδήσας	πρὸς	τὸν Ζήνωνα ἔπεισεν αὐτὸν συγκωμάσαι
[13, 24]	πάντων ἐστὶν ἀθλιώτατος; Εξον θεωρήσαντι	πρὸς	τὸν ἥλιον γυμνὰς ἐφεξῆς ἐπὶ
[13, 47]	ὑπὲρ αὐτῆς τυπτόντων ἑαυτοὺς ἔφη	πρὸς	τὸν ἡττώμενον Θάρρει, παιδίον· οὐ
[13, 45]	ποθ' ὡς ἔοικ' αὐτήν, λέγειν	πρὸς	τὸν μετιόντα παῖδα· Πύθων, φήσ'
[13, 79]	Πολέμων ὁ περιηγητὴς ἐν ταῖς	πρὸς	τὸν Νεάνθην Αντιγραφαῖς. Υμεῖς δἐ,
[13, 35]	καλός. Πέμποντος οὖν τοῦ Ζαριάδρου	πρὸς	τὸν Ομάστην καὶ φιλοτιμουμένου γῆμαι
[13, 14]	τὰ πτερά, ἵνα μὴ πέτηται	πρὸς	τὸν οὐρανὸν πάλιν, δεῦρ' αὐτὸν
[13, 81]	μᾶλλον ἐρυθριάσαντος τοῦ παιδὸς εἶπε	πρὸς	τὸν συγκατακείμενον Ὡς καλῶς Φρύνιχος
[13, 17]	κοῦρον. Καὶ ἡ Σαπφὼ δὲ	πρὸς	τὸν ὑπερβαλλόντως θαυμαζόμενον τὴν μορφὴν
[13, 92]	οὓς Σωκράτης μὲν ἀπέθανεν ὁ	πρὸς	τοὺς εἰς δικαστήρια ἀποκληρουμένους διαλεγόμενος
[13, 43]	μὲν τάριχος εἶπε ταχέως ἀποφέρειν	πρὸς	τοὺς σπανίζειν ὁμολογουμένους ἁλῶν, τὴν
[13, 55]	λέγοντες αὐτὴν ἐν Κορίνθῳ τεθάφθαι	πρὸς	τῷ Κρανείῳ. ~Αριστοτέλης δ' ὁ
[13, 14]	παιδὸς κόρης, οὐ νοῦν ἔχω	πρὸς	τῶν θεῶν; κάλλει καλῆς, μεγέθει
[13, 42]	εἰς δασύποδα αὐτὴν ἐπικροῦσαι βουλόμενος	Πρὸς	τῶν θεῶν μειράκια, τί δοκεῖ
[13, 43]	θ' ἡλικίᾳ σφόδρα νέον Ὦ	πρὸς	τῶν θεῶν, μειράκιον, ὁ καλός,
[13, 83]	Εφεσίων ἀνάθημα. Οὗτος ὁ παῖς	πρὸς	Φίλιππον ἀχθεὶς ὑπὸ τοῦ πατρὸς
[13, 10]	τοῦ Ιεροῦ Πολέμου ὅτε Κιρραῖοι	πρὸς	Φωκεῖς ἐπολέμησαν, δεκαέτης ἦν, ἁρπασάντων
[13, 42]	εἰθισμένων ἅπαντα τοῖς τρέφουσιν αἰεὶ	πρὸς	χάριν· βουλόμενος εἶωαι γλαφυρὸς ἀστεῖός
[13, 29]	λέγουσα τοῖς δεομένοις τινων ὑπουργῇ	πρὸς	χάριν, ἐκ τῆς ἑταιρείας ἑταίρα
[13, 81]	μὴ πλύνοιντο ὁ δάκτυλός σευ.	Προσαγαγόντος	δ' αὐτοῦ τὸ πρόσωπον πρὸς
[13, 31]	θῦσαι καὶ τὴν ἑορτὴν Εταιρίδεια	προσαγονεῦσαι.	Θύουσι δὲ καὶ οἱ Μακεδόνων
[13, 50]	προσκυνεῖσθαι ὑπὸ τοῦ πλῆθους βασίλισσαν	προσαγορευομένην·	Ἀπειρῆσθαι τε πᾶσι μὴ στεφανοῦν
[13, 68]	τοῦ λαοῦ προσκυνουμένην καὶ βασίλισσαν	προσαγορευομένην	καὶ ταῖς ἄλλαις δωρεαῖς τιμωμένην,
[13, 51]	θαυμάζειν πῶς περιεῖδον ΑΘηναῖοι οὕτως	προσαγορευομένην	τὴν πόρνην, πανηγύρεως ένδοξοτάτης ὀνόματι
[13, 37]	Μυρτίου καὶ Μνησίδος καὶ Ποθεινῆς	προσαγορεύονται;	καίτοι Μνησὶς μὲν ἦν αὐλητρὶς
[13, 67]	ἱερὸν καὶ τέμενος ἱδρύσασθαι καὶ	προσαγορεῦσαι	τὸν ναὸν καὶ τὸν βωμὸν
[13, 28]	ταὐτὰ δ' ὄντα γράμματα τὴν	προσαγόρευσιν	οὐ σφόδρ' εὔσχημον ποιεῖ. ~Περὶ
[13, 65]	τῆς ἐν τῇ αὐλῇ Ελευσῖνι	προσαγούσῃ	ἱερεῖον θύσειεν, νομίμου ὄντος ἐν
[13, 87]	δ' ἐγύμνου καλλίχειρας ὠλένας, ἄλλης	προσαμπέχουσα	θῆλυν αὐχένα δὲ ῥαγέντων χλανιδίων
[13, 30]	ἐσθίειν μάθῃ ἀσύμβολόν τε χεῖρα	προσβάλῃ	βορᾷ, διδόναι νόμιζ' αὐτὸν σὺ
[13, 19]	κιναίδους καλοῦντες τοὺς ἢ μύρου	προσβάλλοντας	ἢ μικρῷ μαλακωτέραν ἠμφιεσμένους ἐσθῆτα.
[13, 86]	ᾤοντο, οὐχ ὅτι ἡμῶν τινα	προσβλέποντες,	ἄλλα οὐδ' ἀλλήλους. Ως δὲ
[13, 42]	ῥίψασπίν τ' ἔφη αὐτὸν γεγονέναι	προσβολῆς	οὔσης ποτέ. Ο δ' στρατιώτης
[13, 14]	φησίν· Τί φῄς; σὺ ταυτὶ	προσδοκᾷς	πείσειν ἐμέ, ὡς ἔστ' ἐραστὴς
[13, 67]	τῆς ἑταίρας ὄν, τίνα χρή	προσδοκίαν	λαβεῖν αὐτόν; Θεόπομπος δ' ἐν
[13, 6]	ἄκων μόνος. Οἱ δ' ἐρᾶσθαι	προσδοκῶντες	εὐθύς εἰσιν ἠρμένοι καὶ φέρονθ'
[13, 7]	ἀδικούμενοι, αὗται δ' ἀδικοῦσαι καὶ	προσεγκαλοῦσ'	ἔτι ὧν οὐκ ἐχρῆν ἄρχουσιν,
[13, 14]	τε δυναμένους τοῖς σώμασιν μάλιστα	προσεδρεύειν	τ' ἀρίστους τῷ πόθῳ, ποιητικούς,
[13, 11]	κατὰ καιρόν. Ετερος δέ τις	προσέθηκε	τῶν Εὐριπίδου τάδε· Σὺ δ'
[13, 41]	ἢ ψέγοι πάλιν, ἐπ' ἀμφοτέρων	προσέκειτο	μανία τῶν λόγων. Διὸ τῆς
[13, 5]	Φίλιννα, ἐξ ἧς Αρριδαῖον ἐτέκνωσε.	προσεκτήσατο	δὲ καὶ τὴν Μολοττῶν βασιλείαν
[13, 94]	Σωσινόμῳ τῷ τραπεζίτῃ καὶ Αριστογείτονι	προσελθὼν	πρὸς ἐμὲ ἐδεῖτο μὴ περιιδεῖν
[13, 75]	διὰ τὴν ὁμιλίαν τοὺς ἐραστὰς	προσελκὺσασθαι.	Λέγει δ' οὗτως περὶ αὐτῆς
[13, 66]	ἐρωμένην τὴν Σαμίαν. Λόγους οὖν	προσενέγκαντος	τοῦ νεανίσκου πρὸς αὐτὴν ἡ
[13, 49]	εἰσελθόντι εἰς τὴν οἰκίαν Γλυκέρα	προσενέγκασα	γάλα παρεκάλει ῤοφῆσαι· ὃ δ᾽
[13, 45]	γ' ἐλᾳδίου ταρτημόριά μοι, φησὶ,	προσενέγκῃς	τρία κόμισαι. Τὸ κωλῦον γάρ
[13, 43]	ἐπέταξ' ἐγχέανθ' ὅσον δέκα κυάθους	προσενεγχεῖν	Διφῖλῳ ποτήριον. ὑπερηδέως δὲ τὴν
[13, 41]	ὡς καλὴν ἔφασκον εἶναι, καὶ	προσεξειργάζετο	αὐτὴ τὸ πλεῖον. Ηνίκα σκώψειε
[13, 93]	βίου πάντων περιττότατον ὧν οὐδέτερον	πρόσεστιν	ὑμῖν τοῖς τὸν κυνικὸν βίον
[13, 70]	εἰπεῖν τήν τε Αντιμάχου Λυδήν,	προσέτι	δὲ καὶ τὴν ὁμώνυμον ταύτης
[13, 73]	δαίμονα καὶ δυνατώτατον τὸν Ερωτα,	προσέτι	τε καὶ τήν Αφροδίτην τὴν
[13, 32]	ἑταίρας ὡς πλείστας, καὶ ταύτας	προσεύχεσθαι	τῇ θεῷ καὶ ὕστερον ἐπὶ
[13, 48]	αὐτοῦ ἐπὶ τὴν πλησίον κλινην	Πρόσεχε,	φησί, μὴ ἀνατραπῇς. Τοῦτο ἱστορεῖ
[13, 49]	τοῦ ἐραστοῦ αὐτῆς ταύτῃ μᾶλλον	προσέχοντος,	κατάστυγνος ἦν, ὡς δ' ἐπιστρέφας
[13, 88]	δὲ τῇ Ιοῖ ἔαρος τέκνα	προσηγόρευε	τὰ ἄνθη· Ἀνθηροῦ τέκνα ἔαρος
[13, 41]	ἀκροατῶν, εἴ τις Αττικὴ γυνὴ	προσηγορεύετ'	ἢ ἐνομίσθη Μανία. Αἰσχρὸν γὰρ
[13, 65]	ἡδέως δι' αὐτὴν καὶ Λαμπιτὼ	προσηγορεύετο,	ὥς φησι Δίυλλος· ἐκαλεῖτο δἐ
[13, 29]	ἐκ τῆς ἑταιρείας ἑταίρα τοὔνομα	προσηγορεύθη.	Καὶ σὺ νῦν οὐχ ὡς
[13, 28]	γυναικῶν τῷ τῆς φιλίας ὀνόματι	προσηγορευμένας	{ἢ} ἀπὸ τῆς παρὰ τοῖς
[13, 12]	διὰ τοῦτον ἀγομένην ἕορτην Ελευθέρια	προσηγόρευσαν·	δι' ὃν θέον καὶ Αθηναῖοι
[13, 91]	ἂν οὕτως εὐρύθμως καταλέξαι τὰς	προσηγορίας	καὶ τίνες οἱ ὑπὸ τοῦ
[13, 25]	ἁμαρτάνοντάς τ' εἰς ὅ μὴ	προσῆκον	ἦν, στῆσαι πριάμενόν τοι γυναῖκας
[13, 84]	δὲ περιστερά, τῇ δὲ χὴν	προσῆλθον	καὶ ἐπεπήδησαν φανέντων δὲ πᾶσι
[13, 23]	ὡσπερεὶ κοντοῖσι τούτοις εἰς τὸ	πρόσθ'	ἀπήγαγον. Τὰς ὀφρῦς πυρρὰς ἔχει
[13, 82]	χεχρῆσθαι τῷ παιδί, ἀλλὰ μηδὲν	προσθεῖναι,	τὸν δὲ Σοφοκλέα διὰ τὴν
[13, 23]	ὧν ἔχουσ' οἱ κωμικοί· ὀρθὰ	προσθεῖσαι	τοιαῦτα τοὔκλυτον τῆς κοιλίας ὡσπερεὶ
[13, 86]	τῷ πωλοῦντι ἄλλῳ τινὶ θᾶττον	προσθέντι	ἠμφισβήτει καὶ οὐκ ἔφη αὐτὸν
[13, 92]	ἐν τῷ περὶ Σιμωνίδου, οὐ	προσίενται	φιλοσοφίαν οὔτε> ῥητορικὴν διὰ τὰς
[13, 26]	δὲ καὶ στατῆρα και τριώβολον,	προσίεται	δὲ καὶ γέροντα καὶ νέον·
[13, 25]	~Καὶ Φιλήμων δὲ ἐν Αδελφοῖς	προσιστορῶν	ὅτι πρῶτος Σόλων διὰ τὴν
[13, 2]	φιλοστοργῶσί τε καὶ ἐν ὥρᾳ	προσίωσιν	τοῖς γάμοις. Εν δὲ Αθήναις
[13, 44]	λαβεῖν μίσθωμα, λιπαρῶν δὲ καὶ	προσκείμενος	πολὺ δαπανήσας ἔσχεν αὐτὴν χρυσίον.
[13, 51]	δὲ ἐν τῷ περὶ Ἑταιρῶν	Προσκήνιον,	φησίν, ἐπεκαλεῖτο ἡ Νάννιον, ὅτι
[13, 24]	τῶν Δρακοντείων νόμων ὁπόταν ἀναμνησθῶσι	προσκινούμενοι;	~Καὶ Φιλήμων δὲ ἐν Αδελφοῖς
[13, 50]	βασιλείοις τοῖς ἐν Ταρσῷ καὶ	προσκυνεῖσθαι	ὑπὸ τοῦ πλῆθους βασίλισσαν προσαγορευομένην·
[13, 68]	καὶ ὁρᾷ ὑπὸ τοῦ λαοῦ	προσκυνουμένην	καὶ βασίλισσαν προσαγορευομένην καὶ ταῖς
[13, 3]	Περσικοῖς, ὑπὸ τῶν παλλακίδων θρησκεύεσθαι	προσκυνοῦσι	γοῦν αὐτην. Καὶ ὁ Πρίαμος
[13, 31]	Μυθικοῖς, καὶ μεθυσθένθας ἑταίρας πλείονας	προσλαβεῖν,	ὧν μίαν κατακοιμηθέντας αὐτοὺς ἰδοῦσαν
[13, 11]	σοφίας ἀρετῆς πλεῖστον ὑπάρχειν, καὶ	προσομιλεῖν	οὗτος ὁ δαίμων πάντων ἥδιστος
[13, 74]	ἔχοντι τοῦτο μόνον τὸ ἁμάρτημα	προσόν,	ὅτι οὐκ ἐτίμα τὴν Αφροδίτην,
[13, 20]	καὶ τοὺς δρόμους καὶ ὁρᾶν	προσπαλαίοντας	τοὺς νέους ταῖς κόραις. ~Καὶ
[13, 18]	ἐναντία, ἢ πλουσιακὸν τούτῳ τι>	προσπίπτει	κακόν. Τί γὰρ αἱ τρίχες
[13, 64]	ἐπιβουλήν. Ὃ δὲ συλλαβών καὶ	προσποιηθεὶς	περὶ ὧν λέγει δύ' ἡμέρας
[13, 95]	ἑβδομήκοντα ἔτη γεγονυῖαν ἧς ἐρᾶν	προσποιησάμενος	οὕτω διέθηκεν ὥστε τὸν μὲν
[13, 19]	περὶ τοῦ βίου καὶ τῆς	προσποιητοῦ	ἐπιτηδεύσεως ἔφη ὡς οἱ παρακούσαντες
[13, 25]	ἱδρύσασθαι ἀφ' ὧν ἠργυρίσαντο αἱ	προστᾶσαι	τῶν οἰκημάτων. Αλλ' ὅ γε
[13, 88]	δ' ἐπερρύθμιζεν ἠπιώτατον ἐρύθημα λαμπρῷ	προστιθεῖσα	χρώματι κόμαι δὲ κηροχρῶτος ὡς
[13, 4]	παρέβη, ὥς φησι Κέκρωψ. Φερεκύδης	προστίθησι	καὶ Φερέβοιαν. Πρὸ δὲ τῆς
[13, 44]	τὸ γεγονὸς ἐκ τῆς Κορίνθου	προσφάτως	ἀφιγμένος πικρῶς τε λοιδορούμενος παρὰ
[13, 16]	γοῦν τούτων οὐδεὶς ἡδέως ἔτι	προσφέρεται	τὸ κρέας οὐδὲ τὸν ἰχθὺν
[13, 51]	τιν' αὐλιτῶν ὁρᾶν, θαλλὸν χιμαίρᾳ	προσφέρων	νεοσπάδα εἶδον στρατὸν στείχοντα παραλίαν
[13, 16]	οὐδὲ γυναικῶν βαθυκόλπων καλὸν τὸ	πρόσωπον,	ἐὰν κόσμιον πεφύκῃ. Η γὰρ
[13, 81]	σευ. Προσαγαγόντος δ' αὐτοῦ τὸ	πρόσωπον	πρὸς τὴν κύλικα ἐγγυτέρω τὴν
[13, 51]	φησίν, ἐπεκαλεῖτο ἡ Νάννιον, ὅτι	πρόσωπόν	τε ἀστεῖον εἶχε καὶ έχρῆτο
[13, 76]	ἡλικίᾳ τὰς δὲ Θεοξένου ἀκτῖνας	προσώπου	μαρμαριζοίσας δρακεὶς ὃς μὴ πόθῳ
[13, 6]	ἄλοκα μιλτώδη ποιεῖ, ἐπὶ τῷ	προσώπῳ	δ' αἱ τρίχες φορούμεναι εἴξασι
[13, 78]	περὶ τῶν ἀμφὶ τὸν Χαρίτωνα,	προτάξας	τοῦ ἑξαμέτρου τὸ πεντάμετρον, καθάπερ
[13, 2]	Λύσανδρος ἐζημίωσαν, ὅτι καταλιπὼν τὴν	προτέραν	ἑτέραν ἐβουλεύετο περικαλλεστέραν ἀγαγέσθαι. Κλέαρχος
[13, 2]	διφυὴς νομισθῆναι, οὐκ εἰδότων τῶν	πρότερον	διὰ τὸ πλῆθος τὸν πατέρα.
[13, 35]	ὀνείρατι θεασαμένους τινὰς οὓς μὴ	πρότερον	εἶδον ἐρασθῆναι αὐτῶν· γράφει δὲ
[13, 46]	Γναθαίνης ἤρα δεινῶς, ὡς καὶ	πρότερον	εἴρηται, Δίφιλος ὁ κωμῳδιοποιός, ὡς
[13, 64]	σχολασάσης θυγάτηρ, Σώφρονος δὲ γεγονυῖα	πρότερον	ἐρωμένη, παρακολουθοῦσα διότι ἀποκτεῖναι βούλεται
[13, 44]	παρὰ πότον φιλεῖν, καθάπερ ταῖς	πρότερον	ἡμέραις ἀεί, ὀργιζομένης δὲ διὰ
[13, 18]	μεμυρισμένον καὶ τούτοις ἀκολούθως ἠμφιεσμένον,	πρότερον	μὲν ἔφησε ζητεῖν τί ἐστιν
[13, 37]	εἶχε συστρατευομένην; ἣν Ζηνοφάνης φησὶ	πρότερον	Μιλτὼ καλουμένην Ασπασίαν μετονομασθῆναι. Συνηκολούθει
[13, 28]	ὑμῖν ὀρχηστρίδας εἶπον ἑταίρας ὡραίας	πρότερον,	νῦν δ' οὐχ ὑμῖν ἀγορεύω
[13, 2]	μίαν ἑνὶ ἔζευξεν, ἀνέδην τὸ	πρότερον	οὐσῶν τῶν συνόδων καὶ κοινογαμίων
[13, 55]	Διόγενες, οἰκιαν οἰκεῖν ἐν ᾗ	πρότερον	ᾤκησαν ἄλλοι; Οὐ γάρ» ἔφη.
[13, 61]	Σοφοκλεῖ συνῆν ἡ Αρχίππη, ὁ	πρότερος	αὐτῆς ἐραστὴς Σμικρίνης ἐρωτώμενος ὑπό
[13, 18]	πώγωνα κατ' Αλέξανδρον προῆκται, τῶν	προτέρων	οὐ χρωμένων αὐτῷ. Καὶ γὰρ
[13, 8]	ὁ δ' ὕστερον λαβὼν εἰς	προὖπτον	εἰδως αὑτὸν ἐνέβαλεν κακόν. Καὶ
[13, 9]	ἠλικίαν νέας ἀγόμενοι γυναῖκας εἰς	προὖπτον	κακὸν αὑτοὺς ἐμβάλλοντες, καίτοι τοῦ
[13, 45]	ὁ Μοίριχος Μέγ' εἶπεν· οὐ	πρῴην	δύο χρυσοῦς λαβοῦσα παρεγένου ξένῳ
[13, 86]	πᾶσαν ἀσχημοσύνην ἐπιδείκνυνται ὃ καὶ	πρώην	ἐγένετο ἐπὶ τῶν ἐξ Αρκαδίας
[13, 43]	μειρακύλλιον ἀναπαυόμενον μετὰ Γναθαίνης ἀξιοῦν	πρῷον	γενόμενον, ὥστε τὴν πυγὴν ἅπαξ
[13, 23]	κομμώσεις τῶν ἑταιρῶν οὕτως ἐκτίθεται·	Πρῶτα	μὲν γὰρ πρὸς τὸ κέρδος
[13, 6]	Εστι δὲ σκοπεῖν ἀπ' ἀρχῆς	πρῶτα	μὲν τὴν Πλαγγόνα, ἥτις ὥσπερ
[13, 92]	ἄθεος καὶ Διαγόρας ἐξεκηρύχθη καὶ	Πρωταγόρας>	ἐφυγαδεύσθη ὅ τε καὶ πλέων
[13, 4]	Πολυγύναιος δ' ἐγένετο καὶ Αἰγεύς	Πρώτην	μὲν γὰρ ἔγημε τὴν Οπλητος
[13, 47]	Πῶς οὖν, φησίν, εἰς τὴν	πρώτην	πόλιν οὐχ ἧκες τῶν έκεῖ;
[13, 71]	λόγων ἀνεγράψατο βίβλους, ὑμνῶν ἐκ	πρώτης	παιδὸς ἀνερχόμενος. Αὐτὸς δ' οὗτος
[13, 89]	τῇ πέπτῃ τῶν Περσικῶν τῆς	πρώτης	συντάξεώς φησιν ὅτι ἡ Βαγαβάζου
[13, 36]	ἀπὸ τῆς ἀνθρώπου μέχρι νῦν	Πρωτιάδαι	καλούμενον· Πρῶτις γὰρ ἐγένετο υἱὸς
[13, 36]	ἀνθρώπου μέχρι νῦν Πρωτιάδαι καλούμενον·	Πρῶτις	γὰρ ἐγένετο υἱὸς Εὐξένου καὶ
[13, 3]	κλισίῃς ἐξαίρετοι, ἅς τοι Αχαιοὶ	πρωτίστῳ	δίδομεν. Ἀλλ' οὐκ εἰκός, φησὶν
[13, 90]	κάλλους ἀγῶνα ἐπιτελέσαι καὶ νικῆσαι	πρῶτον	αὐτοῦ τὴν γυναῖκα Ηροδίκην. Επιτελεῖται
[13, 10]	Δοῦρις δ' ὁ Σάμιος καὶ	πρῶτον	γενέσθαι πόλεμόν φησι δύο γυναικῶν
[13, 52]	(οὐδ᾽ οἶδεν οὐδεὶς ὅτε τὸ	πρῶτον	ἐγένετο. Οὐχὶ Λαὶς μὲν τελευτῶσ'
[13, 33]	νικήσας. Πίνδαρός τε τὸ μὲν	πρῶτον	ἔγραψεν εἰς αὐτὸν ἐγκώμιον, οὗ
[13, 89]	τὸν πρὸς Ακαδημίᾳ Ερωτα ἱδρύσασθαι	πρῶτον,	ἐφ' οὗ ἐπιγέγραπται Ποικιλομήχαν' Ερως,
[13, 31]	ἑορτὴν συντελοῦσι Μάγνητες. Ιστοροῦσι δὲ	πρῶτον	Ιάσοντα τὸν Αἴσονος συναγαγόντα τοὺς
[13, 25]	αὐτὸν καὶ πανδήμου Αφροδίτης ἱερὸν	πρῶτον	ἱδρύσασθαι ἀφ' ὧν ἠργυρίσαντο αἱ
[13, 75]	ἐρωτικῶν μελῶν ἡγεμόνα καὶ ἐκδοῦναι	πρῶτον	μέλος ἀκόλαστον, ὄντα καὶ περὶ
[13, 20]	γεννᾶν προαιρεῖται. Εὐριπίδης τε ἔφη·	Πρῶτον	μὲν εἶδος ἄξιον τυραννίδος Καὶ
[13, 54]	δ' εἶδος μεταβήσομαι λόγων. Καὶ	πρῶτον	μὲν μνησθήσομαι τοῦ φιλαληθεστάτου Επικούρου·
[13, 53]	δ' εἶδος μεταβήσομαι λόγων. Καὶ	πρῶτον	μὲν μνησθήσομαι τοῦ φιλαληθεστάτου Επικούρου·
[13, 14]	ζῆν μόνους, οὓς> δεῖ γε	πρῶτον	μὲν στρατευτικωτάτους εἶναι πονεῖν τε
[13, 25]	σὲ γὰρ λέγουσιν τοῦτ' ἰδεῖν	πρῶτον,	μόνον δημοτικόν, ὦ Ζεῦ, πρᾶγμα
[13, 67]	ἐνταῦθα οὗ ἂν φανῇ τὸ	πρῶτον	ὁ τῆς Αθηνᾶς ἀφορώμενος νεώς
[13, 67]	μεγέθει. Τοῦτο δὲ τὸ μὲν	πρῶτον,	ὅπερ εἰκός, ἢ Μιλτιάδου φήσειεν
[13, 8]	γυναῖκα δεύτερος ἔγημε τὸν γὰρ	πρῶτον	οὐκ ἐρῶ κακῶς. Ὃ μὲν
[13, 18]	διατηροῦσιν οὐ σφόδρα ἀρχαῖον τὸν	πρῶτον	περικειράμενον παρωνύμιον ἔχει Κόρσην. Διὸ
[13, 12]	οἱ Πεισιστρατίδαι ἐκπεσόντες ἐπεχείρησαν διαβάλλειν	πρῶτον	τὰς περὶ τὸν θεὸν τοῦτου
[13, 23]	εὐπορήσωσίν ποτε, ἀνέβαλον καινὰς ἑταίρας,	πρωτοπείρους	τῆς τέχνης· εὐθὺς ἀναπλάττουσι ταύτας,
[13, 56]	Ἆ δειλοὶ νεότητος ἀπαντήσαντες ἐκείνης	πρωτοπόρου,	δι' ὅσης ἤλθετε πυρκαιῆς. Περικλῆς
[13, 13]	Καμπυλίωνι· Τίς ἦν ὁ γράψας	πρῶτος	ἀνθρώπων ἄρα ἢ κηροπλαστήσας Ερωθ'
[13, 84]	δοκεῖ πεποιηκέναι Κλεώνυμος ὁ Σπαρτιάτης	πρῶτος	ἀνθρώπων εἰς ὁμηρείαν λαβών παρὰ
[13, 8]	ἐξώλης ἀπόλοιθ' ὅστις ποτὲ ὁ	πρῶτος	ἦν γήμας, ἔπειθ' ὁ δεύτερος,
[13, 2]	τοῖς γάμοις. Εν δὲ Αθήναις	πρῶτος	Κέκροψ μίαν ἑνὶ ἔζευξεν, ἀνέδην
[13, 8]	δεύτερος θνητῶν. Ο μὲν γὰρ	πρῶτος	οὐδὲν ἠδίκει οὔπω γὰρ εἰδὼς
[13, 25]	δὲ ἐν Αδελφοῖς προσιστορῶν ὅτι	πρῶτος	Σόλων διὰ τὴν τῶν νέων
[13, 20]	τοὺς καλλίστους ἐγκρίνουσι καὶ τούτους	πρωτοφορεῖν	ἐπιτρέπουσιν. Εν Ηλιδι δὲ καὶ
[13, 37]	θάνατον καὶ Προλεμαίῳ ἐγαμήθη τῷ	πρώτῳ	βασιλεύσαντι Αἰγύπτου καὶ ἐγένησεν αὐτῷ
[13, 56]	Ἕρμιππος ἐν τῷ περὶ Ἀριστοτέλους	πρώτῳ,	ἐπιμελείας φάσκων τῆς δεούσης τετυχηκέναι
[13, 31]	Εταίρᾳ Αφροδίτῃ. Κλέαρχος δ' ἐν	πρώτῳ	Ερωτικῶν· Γύγης, φησίν, ὁ Λυδῶν
[13, 56]	Ολύμπιος, ὥς φησι Κλέαρχος ἐν	πρώτῳ	Ἐρωτικῶν, οὐχ ἕνεκεν Ασπασίας οὐ
[13, 20]	κρίσις γίνεται κάλλους, καὶ τῷ	πρώτῳ	τὰ τῆς θεοῦ φέρειν τεύχη
[13, 16]	καθάπερ φησί Κλέαρχος ἐν τῷ	πρώτῳ	τῶν Ερωτικῶν, Λυκοφρονίδην εἰρηκέναι φησίν·
[13, 79]	ἡδέως μελετᾶτε Τοῦ παιδεραστεῖν παρὰ	πρώτων	Κρητῶν εἰς τοὺς Ελληνας παρελθόντος,
[13, 33]	θυμιᾶτε, πολλάκι ματέρ' Ερώτων οὐράνιαι	πτάμεναι	νοήμα ποττὰν Αφροδίταν· ὑμῖν ἄνωθεν
[13, 14]	καὶ σοβαρός, ἀποκόψαντες αὐτοῦ τὰ	πτερά,	ἵνα μὴ πέτηται πρὸς τὸν
[13, 87]	ἔπι, ἴων τε μελανόφυκκα συγκλῶσαι	πτερὰ	κρόνον θ' ὃς ἡλιῶδες εἰς
[13, 13]	κομιδῇ. Πῶς ἂν οὖν ἔχοι	πτερὰ	τοιοῦτο πρᾶγμα; Λῆρος, εἰ {κὰν}
[13, 20]	χρυσὸς ἔρχεται, ταῦρος γίνεται, ἀετὸς	πτεροῦται	πολλάκις, ὥσπερ καὶ ἐπ' Αἰγινῃ.
[13, 14]	ὡς ἡμᾶς κάτω, τὰς δὲ	πτέρυγας	ἃς εἶχε τῇ Νίκῃ φορεῖν
[13, 13]	ἠγνοηκότας δὲ τοὺς γραφεῖς ἔχοντα	πτέρυγας	αὐτὸν ζωγραφεῖν. ~(Θεόφραστος δ' ἐν
[13, 6]	κύων, Σφίγξ, Υδρα, λέαιν' ἔχιδνα,	πτηνά	θ' Αρπυιῶν γένη, εἰς ὑπερβολὴν
[13, 45]	δ' οὖν ὑστεροῦσα παρὰ πολύ.	Πτολεμαῖε,	διψῶ, φησί, παππία, σφόδρα· ἀλλ'
[13, 45]	ἐπὶ κώθωνα πρὸς τὸν βασιλέα	Πτολεμαῖον·	εἰώθει δὲ συμπίνειν αἰεὶ αὐτῷ.
[13, 40]	βαλάνου τοῦτ' ἐστί, Λάμια, βασιλικῆς.	~Πτολεμαῖος	δ' ὁ τοῦ Αγησάρχου ἐν
[13, 37]	ἐπίκλην, ὡς ἱστορεῖ ὁ Εὐεργέτης	Πτολεμαῖος	ἐν τῷ τρίτῳ τῶν Υπομνημάτων,
[13, 64]	ὥς φησιν Νικόλαος ὁ Δαμασκηνός.	Πτολεμαῖός	τε ὁ τὴν ἐν Εφέσῳ
[13, 64]	Θρᾳκῶν ἐν Εφέσῳ ἐπιβουλευομένου τοῦ	Πτολεμαίου	καὶ καταφυγόντος εἰς τὀ τῆς
[13, 37]	δεικτηριάδων. Τοῦ δὲ Φιλοπάτορος βασιλέως	Πτολεμαίου	ούκ Αγαθόκλεια ἡ ἑταίρα ἐκράτει,
[13, 71]	τιναχθεὶς ὠρυγῇ ταύτης ἦλθε διὰ	πτόλεως,	γινώσκεις, ἀίουσα μέγαν πόθον ὃν
[13, 26]	μὲν αὐτὴν ῥᾷόν ἐστιν ἢ	πτύσαι·	ἐξέρχεταί τε πανταχόσ' ἤδη πιομένη,
[13, 87]	αὐχένα δὲ ῥαγέντων χλανιδίων ὑπὸ	πτύχας	ἔφαινε μηρὸν, κἀξεπεσφραγίζετο ὥρας γελώσης
[13, 85]	χήν, ὡς Κλέαρχος ἱστορεῖ ἐν	πτώτῳ	Ερωτικῶν. Τὸν δὲ παῖδα τοῦτον
[13, 49]	τριῶν. ~Καλλίστιον δὲ τήν έπικληθεῖσαν	Πτωχελένην	μαστιγίας έμισθώσατο. Θέρους δὲ ὄντος
[13, 95]	ἄνδρα αὐτῆς καὶ τοὺς υἱοὺς	πτωχοὺς	ἐποίησεν, αὐτὸν δὲ ἀντὶ καπήλου
[13, 48]	δὲ τὴν θυγατέρα τῆς Γναθαίνης	πτωχῶν	έραστῶν κωμαζόντων καὶ ἀπειλούντων κατασκάφειν
[13, 43]	ἀξιοῦν πρῷον γενόμενον, ὥστε τὴν	πυγὴν	ἅπαξ αὐτῷ παρασχεῖν· τὴν δὲ
[13, 43]	τοῦτ' εἰπεῖν Τάλαν, ἔπειτα τὴν	πυγήν	με νῦν αἰτεῖς, ὅτε τἀς
[13, 45]	δ' ἐκείνην τὴν γυναῖκ' ἐσχηκέναι	πυγὴν	πάνυ καλήν, ἥν ποτ' ἠξίου
[13, 42]	ποτ' ἤθελον. Αἰτουμένην λέγουσι τὴν	πυγήν	ποτε ὑπὸ τοῦ βασιλέως Μανίαν
[13, 86]	αὐτὸν πεπρακέναι καὶ τέλος εἰς	πυγμὰς	ἦλθεν ὁ σκληρὸς ἐκεῖνος φιλόσοφος
[13, 71]	μὲν Σάμιον μανίη κατέδησε Θεανοῦς	Πυθαγόρην,	ἑλίκων κομψὰ γεωμετρίης εὑρόμενον, καὶ
[13, 14]	διανέμειν ἑκάστοτε. Αριστοφῶν δὲ ἐν	Πυθαγοριστῇ·	Εἶτ' οὐ δικαίως ἔστ' ἀπεψηφισμένος
[13, 56]	Περικλῆς τὸ τῇ Ἐλπινίκῃ μιχθῆναι.	Πυθαίνέτος	δ' ἐν τριτῳ περὶ Αἰγίνης
[13, 91]	Καὶ ἐὰν μέν τίς σου	πύθηται	τίνες ἦσαν οἱ εἰς δούρειον
[13, 83]	δέ, φησί, καὶ ἔμελλε τὰ	Πύθια	αὐλεῖν, εἰ μὴ ὑπὸ τοῦ
[13, 78]	τοῦτο ἐμφήνας τοῖς πυνθανομένοις τῆς	Πυθίας	ὅπως αὐτῷ ἐπιθῶνται. Εχρησεν δὲ
[13, 10]	Αργείων θυγατέρας ἐπανιούσας ἐκ τοῦ	Πυθικοῦ	ἱεροῦ. Δεκάτῳ δὲ ἔτει ἑάλω
[13, 67]	Βανυλῶνος, ἂν οὕτω τύχῃ τὴν	Πυθιονίκην	οἶσθα καὶ τὸν Αρπαλον. Μνημονεύει
[13, 67]	τῶν ἐκ Βαβυλῶνος ὃν τρόπον	Πυθιονίκην	περιέστειλεν τελευτήσασαν. Ἣ βακχίδος μὲν
[13, 67]	τὸν ναὸν καὶ τὸν βωμὸν	Πυθιονίκης	Αφροδίτης, ἃμα τῆς τε παρὰ
[13, 67]	τῶν ἐπιστατῶν κεκόσμηκε τὸν τάφον,	Πυθιονίκης	δὲ τῆς ἑταίρας φανήσεται τὸ
[13, 50]	Ἐπιστολῆς, ὅτι μετὰ τὸν τῆς	Πυθιονίκης	θάνατον ὁ Ἅρπαλος μετέπέμψατο τὴν
[13, 68]	ἄξουσι τὴν ψυχὴν ἄνω τὴν	Πυθιονίκης.	Παλλίδην δ' ἐνταῦθα ἐκάλεσε τὸν
[13, 67]	καὶ καταφυγὼν εἰς Αθήνας ἐρασθεὶς	Πυθιονίκης	πολλὰ εἰς αὐτὴν κατανάλωσεν ἑταίραν
[13, 68]	ἐν Λυκίσκῳ. ~Μετὰ δὲ τήν	Πυθιονίκης	τελευτὴν ὁ Αρπαλος Γλυκέραν μετεπέμψατο
[13, 67]	κατασκευάσασθαι. Πάλιν δ' ὅταν ἐξετάσῃ	Πυθιονίκης	τῆς ἑταίρας ὄν, τίνα χρή
[13, 68]	καὶ ἀποστάντος. Καὶ τῆς μὲν	Πυθιονίκης	ὡς τεθνηκυίας μέμνηται, τῆς δὲ
[13, 89]	ᾔτει πρὸς γάμον Μόνιμος ὁ	Πυθίωνος.	Καὶ ἐπει ἦν ἀκόλαστος ἡ
[13, 83]	τοῦτον εἰς Δελφοὺς παραγενομένῳ τῷ	Πυθοδώρου	τοῦ Σικυωνίου υἱῷ ἀποκερουμένῳ τὴν
[13, 82]	εἰκὸς διαλαληθέντος τοῦ συμβεβηκότος Εὐριπίδης	πυθόμενος	καὶ ἐπιτωθάζων τὸ γεγονὸς καὶ
[13, 50]	Αγῆνα τὸ σατυρικὸν δραμάτιον, εἶτε	Πύθων	ἐστὶν ὁ Καταναῖος ἢ αὐτὸς
[13, 68]	τοῦ Υδάσπου {τοῦ} ποταμοῦ εἴτε	Πύθων	ἦν ὁ Καταναῖος ἢ {ὁ}
[13, 45]	λέγειν πρὸς τὸν μετιόντα παῖδα·	Πύθων,	φήσ' ἐπεὶ ἤδη διάμεστος τῶν
[13, 45]	τοσοῦτον λήψομαι. Νικὼ τὴν Αἶγα,	Πύθωνός	τινος αὐτήν ποτ' ἀπολιπόντος, Εὔαδριν
[13, 79]	οὐκ ἐπῃδέσω, ὦ δυσχάριστε τῶν	πυκνῶν	φιλημάτων. Ο δ' ἐν Κολχίσιν
[13, 35]	δὲ Ζαριάδρης τῆς ὑπεράνω Κασπίων	πυλῶν	μέχρι τοῦ Τανάιδος. Τῶν δὲ
[13, 78]	Φαλάριδι ἐχαρίσατο, τοῦτο ἐμφήνας τοῖς	πυνθανομένοις	τῆς Πυθίας ὅπως αὐτῷ ἐπιθῶνται.
[13, 10]	γυναῖκα ἐγένετο. Ο γὰρ Καμβύσης	πυνθανόμενος	τὰς Αἰγυπτίας γυναῖκας ἐν ταῖς
[13, 22]	Νάννιον, Πλαγγών, Λύκα, Γνάθαινα, Φρύνη,	Πυνθιονίκη,	Μυρρίνη, Χρυσίς, Κοναλίς, Ιερόκλεια, Λοπάδιον.
[13, 81]	ἐστιῶντος αὐτόν, ἐπεὶ παρὰ τὸ	πῦρ	ἑστεὼς ὁ τὸν οἶνον ἐγχέων
[13, 43]	παῖς ποτ' ὢν ἀνείλετ' εἰς	πυράν	ὅτε παίζων μετά τινων ἡλικιωτῶν
[13, 57]	εἴρηκε τὸν τίγριν Ἄλεξις έν	Πυραύνῳ	οὕτως· Ἄνοιγ᾽ ἄνοιγε τὴν θύραν·
[13, 71]	πυρὶ μὲν φωνὴν τεθοωμένου, ἐν	πυρὶ	δ' ὄμμα, σκληρὸν τριστοίχοις δεῖμα
[13, 71]	αἰνοτάτου βλέμμ' ὑπέμεινε κυνός, ἐν	πυρὶ	μὲν φωνὴν τεθοωμένου, ἐν πυρὶ
[13, 56]	ἐκείνης πρωτοπόρου, δι' ὅσης ἤλθετε	πυρκαιῆς.	Περικλῆς δὲ ὁ Ολύμπιος, ὥς
[13, 71]	Σωκράτη ἐν σοφίῃ Κύπρις μηνίουσα	πυρὸς	μένει. Εκ δὲ βαθείης ψυχῆς
[13, 68]	μόνον καὶ τὸν μάραθον ἔσθουσι,	πυροὺς	δ' οὐ μάλα (Β) Καὶ
[13, 6]	ἢ δράκαιν' ἄμικτος ἢ Χίμαιρα	πυρπνόος	ἢ Χάρυβδις ἢ τρίκρανος Σκύλλα,
[13, 6]	Πλαγγόνα, ἥτις ὥσπερ ἡ Χίμαιρα	πυρπολεῖ	τοὺς βαρβάρους εἷς μόνος δ'
[13, 23]	τὸ πρόσθ' ἀπήγαγον. Τὰς ὀφρῦς	πυρρὰς	ἔχει τις· ζωγραφοῦσιν ἀσβόλῳ. Συμβέβηκ'
[13, 56]	ᾠνοχοει τοῖς ἐργαζομένοις) ἐρασθέντα γῆμαι.	Πύρρου	δὲ τοῦ Ἠπειρωτῶν βασιλέως, ὃς
[13, 56]	βασιλέως, ὃς ἦν τρίτος ἀπὸ	Πύρρου	τοῦ ἐπ' Ἰταλίαν στρατεύσαντος, ἐρωμένη
[13, 18]	τοὺς ἐρωμένους· τοῦ ξύρεσθαι τὸν	πώγωνα	κατ' Αλέξανδρον εὑρημένους, ὥς φησιν
[13, 18]	ὁ φιλόσοφος· Τὸ ξύρεσθαι τὸν	πώγωνα	κατ' Αλέξανδρον προῆκται, τῶν προτέρων
[13, 18]	Καὶ γὰρ Τιμόθεος ὁ αὐλητὴς	πώγωνα	μέγαν ἔχων ηὔλει, καὶ ἐν
[13, 18]	μοι φαίνεται καὶ πάντα τῷ	πώγωνι	δρᾶν ἐναντία, ἢ πλουσιακὸν τούτῳ
[13, 43]	τοὔψον ἐφορᾶν καὶ πολυπραγμονεῖν πόσου	πωλεῖθ'	ἕκαστον. Εἴτ' ἰδοῦσα κατὰ τύχην
[13, 71]	ἐξεπόνησ' ἀνίας, οἰκί' ἐς Ασπασίης	πωλεύμενος	οὐδέ τι τέκμαρ εὗρε, λόγῳ
[13, 86]	σκληρὸν αὑτὸν εἰσῆγεν. Εἶθ' ὕστερον	πώλουμένης	τῆς αὐλητρίδος, καθάπερ ἔθος ἐστὶν
[13, 86]	πάνυ νεανικὸς ἦν καὶ τῷ	πωλοῦντι	ἄλλῳ τινὶ θᾶττον προσθέντι ἠμφισβήτει
[13, 24]	Παννυχίδα τὰς φιλῳδοὺς κερμάτων παλευτρίας,	πώλους	Κύπριδος ἐξησκημένας» γυμνὰς ἐφεξῆς ἐπὶ
[13, 52]	Λαὶς μὲν ἡ δοκοῦσα τῶν	πώποτε	διενηνοχέναι τὴν ὄψιν καὶ Ὤκιμον
[13, 6]	φησίν Οστις ἀνθρώπων ἑταίραν ἠγάπησε	πώποτε,	οὐ γένος τίς ἂν δύναιτο
[13, 94]	Αὐτίκ' οὐδεὶς οὔτε μαγείραιναν εἶδε	πώποτε	οὔτε μὴν οὐδ' ἰχθυοπώλαιναν. Εκάστῳ
[13, 13]	τὴν νόσον, βαρὺς δὲ κομιδῇ.	Πῶς	ἂν οὖν ἔχοι πτερὰ τοιοῦτο
[13, 26]	ἐκ Κορίνθου Λαίδ' οἶσθα; (Β)	Πῶς	γὰρ οὔ; τὴν ἡμετέρειόν γ'
[13, 44]	θέλει. Ἣ δ' εἶπε Μῆτερ,	πῶς,	ἔφη, μέλλω φιλεῖν τὸν μηδὲν
[13, 48]	τοῦ στρατιώτου λάκκον αὐτὴν εἰπόντος	Πῶς;	ἔφησεν· ἢ ὅτι δύο ποταμοὶ
[13, 25]	εὖ σεαυτοῦ τυγχάνεις ἔχων ἔχεις	πως·	ἡ θύρα στ' ἀνεῳγμένη. Εἷς
[13, 69]	αὐτὴ ἑταίρα καλή. Φιλεῖ γάρ	πως	ἡ Ναύκρατις, ὡς ὁ Ηρόδοτός
[13, 43]	θεῶν, μειράκιον, ὁ καλός, φησί,	πῶς	ἵστης; φράσον. ὃ δὲ μειδιάσας
[13, 21]	λέγει· Κόρινθον ἦλθον. Ηδέως ἐνταῦθά	πως	λάχανόν τι τρώγων Ωκιμον διεφθάρην·
[13, 70]	τρίτῳ κατάλογον ποιεῖται ἐρωτικῶν, οὑτωσί	πως	λέγων ~Οἵην μὲν φίλος υἱὸς
[13, 47]	διηγούμευον ὅτι παραγέγονεν ἀφ' Ελλησπόντου	Πῶς	οὖν, φησίν, εἰς τὴν πρώτην
[13, 44]	διὰ τὸ μηδὲν λαμβάνειν, ἔπειθε	πῶς	Οὐχ ὁρᾷς, Γνάθαιν' ἔφη, ὑπερηφάνως
[13, 24]	λέχη γὰρ σκότια νυμφεύει λάθρᾳ,	πῶς	οὐχὶ πάντων ἐστὶν ἀθλιώτατος; Εξον
[13, 51]	Πατροκλέους. Περὶ ἧς ἄξιον θαυμάζειν	πῶς	περιεῖδον ΑΘηναῖοι οὕτως προσαγορευομένην τὴν
[13, 24]	χειρὶ τὴν ψυχὴν ἔχοντα} ἃς	πῶς	ποτ' ὦ δέσποινα ποντία Κύπρι,
[13, 44]	θ' ἑταιρεῖν ὑπομενούσης διὰ τό	πως	τὸν Ανδρόνικον ἡδέως αὐτῆς ἔχειν
[13, 43]	ἔσκωπτεν εἰς Αδωνιν. Αναγώγως δέ	πως	τοῦ μειρακίσκου καὶ τυραννικώτερον αὐτῇ
[13, 41]	στρώμαθ' ὅτι προίετο, ἐνουθετήθη τοῦτό	πως	ὑπὸ Διφίλου. Μετὰ ταῦτα δ'