>

Livre, Chap.
[13, 47]	ἢ ἑφθά; Ἔγχαλκα, ἔφη, παιδίον.	Χαιρεφῶντος	ὸ ἀκλήτου έπὶ δεῖπνον έλθόντος,
[13, 23]	κομψὸν φορεῖ. Ἂν δὲ μὴ	χαίρῃ	γελώσα, διατελεῖ τὴν ἡμέραν ἔνδον,
[13, 14]	~(Θεόφραστος δ' ἐν τῷ Ερωτικῷ	Χαιρήμονά	φησι τὸν τραγικὸν λέγειν, ὡς
[13, 87]	κάλλος. Ο γοῦν τοῦ τραγικοῦ	Χαιρήμονος	Οἰνεὺς περὶ παρθένων τινῶν διηγούμενος
[13, 51]	κάπηλον ἐξαναλῶσαι, ὅτι δὲ θαλλῷ	χαίρουσιν	αἱ αἶγες, διόπερ οὐδ' εἰς
[13, 79]	καλλίστας ἔχοντες γυναῖκας παιδικοῖς μᾶλλον	χαίρουσιν	ὡς πολλάκις ἐνίους ἐπι ταῖς
[13, 18]	ἐμαυτὸν πείθω, μεμνήσομαι τῆς λέξεως·	χαίρω	γὰρ πάνυ τῷ ἀνδρὶ διά
[13, 17]	Λέγει δ' οὕτως· Υπνος δὲ	χαίρων	ὀμμάτων αὐγαῖς ἀναπεπταμένοις ὄσσοις ἐκοίμιζεν
[13, 69]	πάλαι κόνιν, ἕσσατο δ' ἑσμος	χαίτης	ἥ τε μύρων ἔκπνοος ἀμπεχόνη,
[13, 14]	εὔχαρις, ἐπιτεινόμενος δὲ καὶ διαταράττων	χαλεπώτατος	διόπερ ὁ ποιητὴς οὗτος οὐ
[13, 71]	ἀοιδόν, ὃν Εὐρυπόλου πολιῆται Κῷοι	χάλκειον	θῆκαν ὑπὸ πλατάνῳ Βιττίδα μολπάζοντα
[13, 84]	τε γὰρ περὶ τὴν Πειρήνην	χαλκῇ	βοὶ βοῦς ἐπανέβη· καὶ γεγραμμένῃ
[13, 50]	Ἐν Ῥωσσῷ δὲ καὶ εἰκόνα	χαλκῆν	αὐτῆς ἱστάναι τολμῆσαι παρὰ τὴν
[13, 34]	ἥν φησι καὶ βοῦν ἀναθεῖναι	χαλκῆν,	γράφων οὕτως. Καὶ τὸ Κοττίνας
[13, 68]	τὴν πόρνην. Εστησέν τε εἰκόνα	χαλκῆν	τῆς Γλυκέρας ἐν Ροσσῷ τῆς
[13, 83]	φωνῆς ἐκ τῆς δάφνης τῆς	χαλκῆς,	ἥν ἔστησαν Μεταποντῖνοι κατὰ τὴν
[13, 89]	τρίτῳ Μελαμποδίας τὴν ἐν Εὐβοίᾳ	Χαλκίδα	καλλιγύναικα εἶπεν. Εὐπρεπεῖς γὰρ αὐτόθι
[13, 80]	Ιστορικοῖς Υπομνήμασι Χάρωνι, φησί, τῷ	Χαλκιδεῖ	παῖς καλὸς ἦν καὶ εἴχεν
[13, 77]	ἀλλὰ Μίνωα. Οἱ δὲ προειρημένοι	Χαλκιδεῖς	παρ' αὑτοῖς φασιν ἁρπασθῆναι τὸν
[13, 77]	ἔφην, καὶ οἱ ἐν Εὐβοίᾳ	Χαλκιδεῖς	περὶ τὰ παιδικὰ δαιμονίως ἐπτόηνται.
[13, 1]	πληγάς, ὥς φησι Λυκόφρων ὁ	Χαλκιδεὺς	ἐν τοῖς περὶ Κωμῳδιας. Ημεις
[13, 34]	αὐτῆς ἐστιν ὑπὲρ τὸ τῆς	Χαλκιοίκου	βοίδιόν τι χαλκοῦν καὶ τὸ
[13, 44]	μου διπλοῦν. Εν ταῖς Αθήναις	χαλκοτύπος	σφόδρ' εὐφυής, καταλελυκυίας τῆς Γναθαινίου
[13, 74]	χοροὶ ἀμφιέπωσιν, πλάστιγξ θ' ἡ	χαλκοῦ	θυγάτηρ ἐπ' ἄρκαισι καθίζῃ κοττάβου
[13, 3]	ὑπὸ Θερσίτου λοιδορεῖται Πλεῖαί τοι	χαλκοῦ	κλισίαι, πολλαὶ δὲ γυναῖκες εἰσὶν
[13, 34]	τὸ τῆς Χαλκιοίκου βοίδιόν τι	χαλκοῦν	καὶ τὸ προειρημένον εἰκόνιον. Αλκιβιάδης
[13, 78]	ὁ Αθηναῖος ἐποίησε ὁ ἐπικληθεὶς	Χαλκοῦς	ἐν τοῦς Ελεγείοις. Εστὶν δὲ
[13, 4]	Οπλητος θυγατέρα, μεθ' ἣν τῶν	Χαλκώδοντος	μίαν. Παραδοὺς δ' ἀμφοτέρας φίλοις
[13, 52]	κέλευε, φησί, καὶ παρ' Ὠκίμου	χαλκώματα.	Μένανδρος δ' ἐν Κόλακι τάσδε
[13, 75]	δ' ὁ ἁρμονικός, ὥς φησι	Χαμαιλέων,	Αλκμᾶνα γενομέναι τῶν ἐρωτικῶν μελῶν
[13, 72]	κατ' Αλυάττην τὸν Κροίσου πατέρα.	Χαμαιλέων	δ' ἐν τῷ περὶ Σαπφοῦς
[13, 32]	ἀρχαῖον ἐν Κορίνθῳ ὡς καὶ	Χαμαιλέων	ὁ Ηρακλεώτης ἱστορεῖ ἐν τῷ
[13, 92]	καὶ μάλιστα ἡ Λακεδαιμονίων, ὡς	Χαμαιλέων	φησὶ ἐν τῷ περὶ Σιμωνίδου,
[13, 27]	μεταξὺ μετὰ κορίσκης ἢ μετὰ	χαμαιτύπης	τὴν νὺκτα κοιμᾶσθαι. Βαβαί, ἡ
[13, 29]	ὥσπερ πολέμιον, ἀλλὰ τοῖσι στρουθίοις	χανοῦσ'	ὁμοίως· ἧς ἐπαρεμυθήσατο ἐποίησέ θ'
[13, 69]	ᾗ ποτε τὸν χαρίεντα περιστέλλουσα	Χάραξον	σύγχρους ὀρθινῶν ἥψαο κισσυβίων Σαπφῷαι
[13, 69]	ποιήσεως διαβάλλει ὡς πολλὰ τοῦ	Χαράξου	νοσφισαμένην. Ηρόδοτος δ' αὐτήν Ροδῶπιν
[13, 69]	ἡ καλὴ Σαπφὼ ἐρωμένην γενομένην	Χαράξου	τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῆς κατ' ἐμπορίαν
[13, 35]	ἀκοῆς τινες ἠράσθησάν τινων, ὁπότε	Χάρης	ὁ Μιτυληναῖος ἐν τῇ δεκάτῃ
[13, 25]	ἡ Ελλάς, ὡς καὶ ὁ	χαρίεις	Αριστοφάνης παρασημαίνεται, λέγων {τὀν Πελοποννησιακὸν
[13, 69]	ἔκπνοος ἀμπεχόνη, ᾗ ποτε τὸν	χαρίεντα	περιστέλλουσα Χάραξον σύγχρους ὀρθινῶν ἥψαο
[13, 47]	καὶ τὸ σῶμα εὖ ἔχοντος,	Χαριέντως	γ' ἔφη, ὦ νεανίσκε, τὸ
[13, 61]	ὑπό τινος τί πράττει Αρχίππη	χαριέντως	ἔφη Ὥσπερ αἱ γλαῦκες ἐπὶ
[13, 11]	Εἴη καὶ ἐρᾶν καὶ ἔρωτι	χαρίζεσθαι	κατὰ καιρόν. Ετερος δέ τις
[13, 76]	Εἴη καὶ ἐρᾶν καὶ ἔρωτι	χαρίζεσθαι	κατὰ καιρόν μὴ πρεσβυτέραν ἀριθμοῦ
[13, 42]	ἅπαντα τοῖς τρέφουσιν αἰεὶ πρὸς	χάριν·	βουλόμενος εἶωαι γλαφυρὸς ἀστεῖός θ'
[13, 38]	ὅτι τοιαύτης εἴη μητρὸς Καὶ	χάριν	γε αὐτῇ, φησίν, οἶδα, ὅτι
[13, 29]	τοῖς δεομένοις τινων ὑπουργῇ πρὸς	χάριν,	ἐκ τῆς ἑταιρείας ἑταίρα τοὔνομα
[13, 24]	πασῶν, διώκειν, ὕβρεος οὐ πόθου	χάριν.	Ελλάδος ἔγωγε τῆς ταλαιπώρου στένω,
[13, 17]	καὶ τὰν ἐπ' ὄσσοις ἀμπέτασον	χάριν.	Ο δ' νακρέων τί φησίν;
[13, 85]	συνετώτατον τὸ ζῷον ὁ δελφὶς	χάριν	τε ἀποδιδόναι ἐπιστάμενον. Φύλαρχος γοῦν
[13, 76]	Τενέδῳ Πειθώ τ' ἔναιεν καὶ	Χάρις	υἱὸν Αγησιλάου. ~Ολως δὲ τοὺ
[13, 59]	ὑποφῆτιν καὶ ζάκορον Αφροδίτης ἐλέῳ	χαρισαμένους	μὴ ἀποκτεῖναι. Καὶ ἀφεσθείσης ἐγράφη
[13, 83]	καὶ ἐκ τῶν τοῦ θεοῦ	χαρίσασθαι	τοῦτον εἰς Δελφοὺς παραγενομένῳ τῷ
[13, 31]	καὶ γενομένους ἐγκρατεῖς τῆς ἐλευθερίας	χαριστήρια	τῇ πόρνῃ ἀποδιδόντας Αφροδίτης Πόρνης
[13, 64]	γενόμενόν μοι ἄνδρα σώσατα τοιαύτην	χάριτα	παρὰ τοῦ δαιμονίου λαμβάνω, Λαοδίκη
[13, 11]	αὐτοῦ τοῦ διδάσκεσθαι φιλεῖν ἀφαρεθήσῃ	χάριτας	αἷς τιμῶσί σε. ~Ποντιανὸς δὲ
[13, 65]	φησι Δίυλλος· ἐκαλεῖτο δἐ καὶ	Χαριτοβλέφαρος.	Νικαρέτη δὲ ἡ ἑταίρα ἐρωμένη
[13, 17]	ὧδε· ὦ καλλιπρόσωπε, χρυσεοβόστρυχε {Γαλάτεια}	χαριτόφωνε,	θάλος Ερώτων. Τυφλὸς ὁ ἔπαινος
[13, 71]	υἱὸς Μήνης ἀγέραστον ἔθηκεν Μουσαῖος	Χαρίτων	ἤρανος Αντιόπην ἥ τε πολὺν
[13, 17]	τῷ Ιβυκείῳ ἐκείνῳ· Εὐρύαλε, γλυκέων	Χαρίτων	θάλος, καλλικόμων μελέδημα, σὲ μὲν
[13, 78]	δὲ ὁ χρησμὸς ὅδε Εὐδαίμων	Χαρίτων	καὶ Μελάνιππος ἔφυ, θείας ἁγητῆρες
[13, 14]	δίδυμα {γὰρ} τόξα αὐτὸν ἐντείνεσθαι	χαρίτων,	τὸ μὲν ἐπ' εὐαίωνι τύχᾳ,
[13, 78]	καὶ περὶ τῶν ἀμφὶ τὸν	Χαρίτωνα,	προτάξας τοῦ ἑξαμέτρου τὸ πεντάμετρον,
[13, 78]	Σικελίαν δ' ἐν Ακράγαντι ὁ	Χαρίτωνος	και Μελανίππου ἔρως> Μελὰνιππος δ'
[13, 89]	Συνέβη δέ ὥς φησι, τὸν	Χάρμον	ἐραστὴν τοῦ Ιππίου γενέσθαι καὶ
[13, 89]	Ερως, σοὶ τόνδ' ἱδρύσατο βωμὸν	Χάρμος	ἐπὶ σκιεροῖς τέρμασι γυμνασίου. Ησίοδος
[13, 89]	Φύην τὴν Σωκράτους θυγατέρα, καὶ	Χάρμου	τοῦ πολεμαρχήσαντος θυγατέρα ἔλαβεν Ιππίᾳ
[13, 6]	πλάτῃ ἡ δὲ Φρύνη τὴν	Χάρυβδιν	οὐχὶ πόρρω που ποιεῖ τόν
[13, 6]	ἄμικτος ἢ Χίμαιρα πυρπνόος ἢ	Χάρυβδις	ἢ τρίκρανος Σκύλλα, ποντία κύων,
[13, 71]	κακὸν καὶ ἀπειθέα χῶρον. Ενθα	Χάρων	ἀκοὴν ἕλκεται εἰς ἄκατον ψυχὰς
[13, 80]	αὐτὸν ἐπῄνεσεν γενομένου πότου, ὁ	Χάρων	ἐκέλευσε τὸν παῖδα καταφιλῆσαι τὸν
[13, 80]	Καρύστιος δ' ἐν Ιστορικοῖς Υπομνήμασι	Χάρωνι,	φησί, τῷ Χαλκιδεῖ παῖς καλὸς
[13, 72]	καταμέμφεται, πρὸς δ' ἄλλην τινὰ	χάσκει.	Καὶ τὴν Σαπφώ δὲ πρὸς
[13, 68]	ἰκανὸν ἐδείπνουν νῦν δὲ τὸν	χέδροπα	μόνον καὶ τὸν μάραθον ἔσθουσι,
[13, 23]	ἔχουσα λεπτὸν ὀρθὸν ἐν τοῖς	χείλεσιν·	ὥστε τῷ χρόνῳ σέσηρεν, ἄν
[13, 43]	συμβολάς· Στρατοκλῆς ἐπ' ἐρίφοις, φησί,	χειμῶνας	ποιεῖ. Ιδοῦσ' ἔφηβον ἡ Γνάθαιν'
[13, 30]	ὄψον ἐσθίειν μάθῃ ἀσύμβολόν τε	χεῖρα	προσβάλῃ βορᾷ, διδόναι νόμιζ' αὐτὸν
[13, 80]	μαθὼν ηὔξατο τῷ Ηλίῳ τὰς	χεῖρας	ἀνατείνας ἢ αὐτὸν βασιλεύειν ἢ
[13, 5]	Αλέξανδρος ἀκούσας ἔβαλεν ᾗ μετὰ	χεῖρας	εἶχεν κύλικι τὸν Ατταλον, ἔπειτα
[13, 81]	χρῶμα βάψειε τοὺς δακτύλους, πορφυροβάφου	χεῖρας	καὶ οὐ γυναικὸς καλῆς ποιήσειεν
[13, 81]	οἱ κάρτα πλησίον, περιλαβὼν τῇ	χειρὶ	ἐφίλησεν. Επικροτησάντων δὲ πάντων σύν
[13, 39]	τινὰ διένευσ' ἐνεγκεῖν εὐχερῆ, τῇ	χειρί	τε ταἰδοῖον ἀποτρίψας {καὶ} θιγὼν
[13, 24]	καὶ φοβούμενον {Δεδιότα, ἐν τῇ	χειρὶ	τὴν ψυχὴν ἔχοντα} ἃς πῶς
[13, 81]	θεοῦ κόμας καὶ μὴ μελαίνας,	χεῖρον	ἂν ἦν τὸ ζωγράφημα. Οὐδὲ
[13, 26]	ὦ φίλτατε, τἀργύριον ἐκ τῆς	χειρὸς	ἤδη λαμβάνει. Μνημονεύει δὲ τῆς
[13, 95]	{ὅσου ἐλάττους ἦσαν} ἢ τῆς	χειρὸς	τοὺς δακτύλους. Καί μοι ἀνάβητε
[13, 93]	περιττὴν ἔχοντος, ὧνπερ ὑμεῖς τὰ	χείρω	μερισάμενοι τηρεῖτε. Αἰσθήσει τε γὰρ
[13, 13]	ὑπόπτερον; Ως οὐδὲν ᾔδει πλὴν	χελιδόνας	γράφειν, ἀλλ' ἦν ἄπειρος τῶν
[13, 45]	γὰρ εἰς τὴν Αττικὴν ὠνησόμενος	χελιδονείους	ἰσχάδας Υμήττιόν τε φορτιούμενος μέλι.
[13, 55]	φθόνον καὶ δυσζηλίαν {ταῖς} ξυλίναις	χελώναις	τυπτομένην ἐν Αφροδίτης ἱερῷ. Διὸ
[13, 37]	καὶ ῥυτὸν ἐχούσας ἐν ταῖς	χερσίν.	Αἱ δὲ κάλλισται τῶν οἰκιῶν,
[13, 27]	τε καὶ πληγὰς λαβεῖν ἁπαλαῖσι	χερσίν·	ἡδύ γε νὴ τὸν Δία
[13, 82]	καὶ αὐτός ποτε ὐφη τούτῳ	χεχρῆσθαι	τῷ παιδί, ἀλλὰ μηδὲν προσθεῖναι,
[13, 84]	τῇ δὲ περιστερά, τῇ δὲ	χὴν	προσῆλθον καὶ ἐπεπήδησαν φανέντων δὲ
[13, 85]	Εν Αἰγιῳ δὲ παιδὸς ἠράσθη	χήν,	ὡς Κλέαρχος ἱστορεῖ ἐν πτώτῳ
[13, 84]	γεγραμμένῃ κυνὶ καὶ περιστερᾳ καὶ	χηνὶ	τῇ μὲν κύων, τῇ δὲ
[13, 73]	Ερᾷ μὲν ἁγνὸς οὐρανὸς τρῶσαι	χθόνα,	ἔρως δὲ γαῖαν λαμβάνει γάμου
[13, 68]	ποθῶ μακρὰν άποικῶν κεῖθεν, Ατθίδα	χθόνα	τίνες τύχαι καλοῦσιν ἤ πράττουσι
[13, 43]	ἐκτενῶς ἀγαπώμενος) παρῆν ἔχων δύο	Χῖα,	Θάσια τέτταρα, μύρον, στεφάνους, τραγήματ'
[13, 50]	Θεόπομπος ἐν τοῖς περὶ τῆς	Χίας	Ἐπιστολῆς, ὅτι μετὰ τὸν τῆς
[13, 44]	καὶ τὰ δόρατ' ἀποβλέψασα δραχμὰς	χιλίας	ἔταξεν. Ὃ δ' ἄφνω καιρίμην
[13, 46]	καὶ Γρυμέα καὶ Θρυαλλίς, ἔτι	Χίμαιρα	καὶ Λαμπάς. Τῆς δὲ Γναθαίνης
[13, 51]	πρίν τιν' αὐλιτῶν ὁρᾶν, θαλλὸν	χιμαίρᾳ	προσφέρων νεοσπάδα εἶδον στρατὸν στείχοντα
[13, 6]	γὰρ ἢ δράκαιν' ἄμικτος ἢ	Χίμαιρα	πυρπνόος ἢ Χάρυβδις ἢ τρίκρανος
[13, 6]	τὴν Πλαγγόνα, ἥτις ὥσπερ ἡ	Χίμαιρα	πυρπολεῖ τοὺς βαρβάρους εἷς μόνος
[13, 43]	τοὺς σπανίζειν ὁμολογουμένους ἁλῶν, τὴν	χιόνα	δ' εἰς τὸν ἄκρατον ἐνσεῖσαι
[13, 43]	Συριακοῦ τινος ξένου πέμψαντος αὐτῃ	χιόνα	σαπέδρην θ' ἕνα, αἰσχυνομένη τὰ
[13, 80]	Αφροδίτης Αργυννίδος. Λικύμνιος δ' ὁ	Χῖος	ἐν Διθυράμβοις Αργύννου φησὶν ἐρώμενον
[13, 77]	Ζῆνις ἢ Ζηνεύς φησιν ὁ	Χῖος	ἐν τῳ περὶ τῆς πατρίδος
[13, 17]	ὀρθοῦται κανών. ~Λικύμνιος δ' ὁ	Χῖος	τὸν Υπνον φήσας ἐρᾶν τοῦ
[13, 59]	αὐτὴν ἰδεῖν γυμνήν· ἐχέσαρκον γὰρ	χιτώνιον	ἠμπείχετο καὶ τοῖς δημοσίοις οὐκ
[13, 59]	εἰς τοὐμφρανὲς καὶ περιρήξας τοὺς	χιτωνίσκους	γυμνά τε τὰ στέρνα ποιήσας
[13, 20]	τὰς παρθένους τοῖς ξένοις. Εν	Χίῳ	δὲ τῇ νήσῳ καὶ βαδίζειν
[13, 81]	οὓτως Σοφοκλεῖ τῷ ποιητῇ ἐν	Χίῳ	συνήντησα, ὅτε ἔπλει εἰς Λέσβον
[13, 82]	ὑπέστρωσεν, τὴν δὲ τοῦ Σοφοκλέους	χλανίδα	περιεβάλοντο. Μετ' οὖν τὴν ὁμιλίαν
[13, 82]	παῖς ἁρπάσας τὸ τοῦ Σοφοκλέους	χλανίδιον	ᾤχετο, καταλιπὼν τῷ Σοφοκλεῖ τὸ
[13, 87]	προσαμπέχουσα θῆλυν αὐχένα δὲ ῥαγέντων	χλανιδίων	ὑπὸ πτύχας ἔφαινε μηρὸν, κἀξεπεσφραγίζετο
[13, 82]	οὐ παῖς, Εὐριπίδη, ὅς με	χλιαίνων	γυμνὸν ἐποίησεν σοὶ δὲ φιλοῦντι
[13, 33]	ἐν ἀφνειῷ Κορίνθῳ, αἵτε τὰς	χλωρᾶς	λιβάνου ξανθὰ δάκρη θυμιᾶτε, πολλάκι
[13, 28]	δ' οὐχ ὑμῖν ἀγορεύω ἄρτι	χνοαζούσας	αὐλητρίδας, αἵ τε τάχιστα ἀνδρῶν
[13, 7]	Πικράν γε καὶ μεστὴν γυναικείας	χολῆς.	Η τῶν γὰρ ἀνδρῶν ἐστι
[13, 87]	λελυμένης ἐπωμίδος. Τῆς δ' αὖ	χορεία	λαγόνα τὴν ἀριστερὰν ἔλυσε γυμνὴ
[13, 80]	τῇ βασιλείᾳ ὄντος πάντα αὐταῖς	χορηγεῖσθαι	ἐκέλευσεν. Διόπερ καὶ Δαρεῖος τοῦτο
[13, 38]	ὑπὸ Καλλιάδου τοῦ κωμικοῦ ἐκ	Χορηγίδος	τῆς ἑταίρας παιδοποιησάμενος ὡς ὁ
[13, 55]	κυνὶ συγκυλίεται» ἀπεκρίνατο Ἐγὼ Λαίδι	χορηγῶ	πολλά, ἵνα αὐτὸς αὐτῆς ἀπολαύω,
[13, 74]	νωμῶν, παννυχίδας θ' ἱερὰς θήλεις	χοροὶ	ἀμφιέπωσιν, πλάστιγξ θ' ἡ χαλκοῦ
[13, 71]	Κολώνην λείπουσ' ἐν τραγικαῖς ᾖδε	χοροστασίαις	Βάκχον καὶ τὸν Ερωτα Θεωρίδος
[13, 85]	καλάμους λαμβάνων ἐκ τῶν παρατιθεμένων	χορτασμάτων	καθεὺδοντος τοῦ βρέφους τὰς μυίας
[13, 45]	γάρ μοι πολύν, Ιππη, πάνυ	χόρτον,	φησί, καταβεβρωκέναι. Φρύνην ἐπείρα Μοίριχος
[13, 45]	ἔχειν ἐραστὴν τὸν ἐπὶ τοῦ	χόρτου	τότε γενόμενον. Αὕτη δ' ὀψὲ
[13, 67]	τῶν Ιστοριῶν, τεχνιτῶν τῶν ἐπιστημοτάτων	χορῷ	μεγάλῳ καὶ παντοίοις ὀργάνοις καὶ
[13, 88]	λειμώνων τέκνα. Εν δὲ Διονύσῳ·	Χορῶν	ἐραστὴς κισσός, ἐνιαυτοῦ δὲ παῖς.
[13, 39]	ὁ κομῳδιοποιὸς ἐν ταῖς ἐπιγραφομέναις	Χρείαις	φησὶν οὕτως· Υπερβολῇ δὲ τῆς
[13, 94]	οὑτωσὶ Πρὸς Αἰσχίνην τὸν Σωκρατικὸν	χρέως»	ἀπομνημονεύσω δ' ἐγώ, εἰ καί
[13, 8]	νύκτες, φησίν ὦ Ζεῦ, τί	χρὴ	γυναῖκας ἐξειπεῖν κακόν ἀρκοῦν ἂν
[13, 35]	λίθου εἰκόνα τὸν Αλκιβιάδην. ~Οὐ	χρὴ	δὲ θαυμάζειν εἰ ἐξ ἀκοῆς
[13, 67]	Πυθιονίκης τῆς ἑταίρας ὄν, τίνα	χρή	προσδοκίαν λαβεῖν αὐτόν; Θεόπομπος δ'
[13, 76]	Αφροδίτας ἀτιμασθεὶς ἑλικοβλεφάρου ἢ περὶ	χρήμασι	μοχθίζει βιαίως ἢ γυναικείῳ θράσει
[13, 83]	τῷ περὶ συληθέντων ἐκ Δελφῶν	Χρημάτων	Ασώπιχόν φησι τὸν Επαμινώνδου ἐρώμενον
[13, 58]	ἐν Ἐλευσῖνι, ἣν πολλῶν ὠνησάμενος	χρημάτων	εἶχεν ἐλευθερώσας, ὕστερον δὲ καὶ
[13, 67]	Μακεδὼν ὁ τῶν Αλεξάνδρου πολλὰ	χρημάτων	συλήσας καὶ καταφυγὼν εἰς Αθήνας
[13, 76]	ἦν αὐτοῦ ἐρώμενος, τί φησιν	Χρῆν	μὲν κατὰ καιρὸν ἐρώτων δρέπεσθαι,
[13, 85]	πέλαγος. Καὶ μετὰ ταῦτα ναυαγίᾳ	χρησάμενος	περὶ Μὺκονον καὶ πάντων ἀπολομένων
[13, 82]	εἰς αὐτὸν τὸ τοιοῦτον ἐπίγραμμα,	χρησάμενος	τῷ περὶ τοῦ Ηλίου καὶ
[13, 49]	αὐτῆς ἀλαζόνος παρὰ πολλῶν ποτήρια	χρησαμένου	καὶ λεγοντος θέλειν ταῦτα συγκόψαι,
[13, 42]	τὴν Αφροδίτην, ἀλλ' ὁ σοὶ	χρήσας	τότε. Εν συμποσίῳ δ' ὥς
[13, 11]	τοῖσι νέοισιν μή ποτε φεύγειν,	χρῆσθαι	δ' ὀρθῶς, ὅταν ἔλθῃ. Καὶ
[13, 43]	ὄντα γ' ἐν Αθήναις Καρικοῖς	χρῆσθαι	σταθμοῖς; Στρατοκλῆς δύ' ἐρίφους προῖκ'
[13, 79]	φησὶν Ηρόδοτος μαθεῖν τὸ παισὶν	χρῆσθαι.	~Φιλόπαις δ' ἦν ἐκμανῶς καὶ
[13, 93]	ἐστὲ> εἰς τὸ τοῦ βίου	χρήσιμον.	Οὐδὲν γάρ ἐστι τῶν καλουμένων
[13, 3]	εἰκός, φησὶν ὁ Αριστοτέλης, εἰς	χρῆσιν	εἶναι τὸ πλῆθος τῶν γυναικῶν,
[13, 94]	ἀνδρὸς τοῦ καὶ τὴν {τοιαύτην}	χρῆσιν	τῶν μύρων ἀποδοκιμάσαντος, Σόλωνος δὲ
[13, 78]	τοῦς Ελεγείοις. Εστὶν δὲ ὁ	χρησμὸς	ὅδε Εὐδαίμων Χαρίτων καὶ Μελάνιππος
[13, 82]	εὐπρεπῆ παῖδα ἔξω τείχους ἀπήγαγε	χρησόμενος	αὐτῷ. Ο μὲν παῖς τὸ
[13, 8]	δείλαιος, ταχέως γέ μ' αἱ	χρησταὶ	γυναῖκες ἐπέλιπον, τῶν δ' αὖ
[13, 8]	κακῶς τις ἀλλὰ νὴ Δία	χρηστή	τις ἦν μέντοι τίς οἴμοι
[13, 8]	ὡς Κλυταιμνήστρα κακή Αλκηστιν ἀντέθηκα	χρηστήν.	Αλλ' ἴσως Φαίδραν ἐρεῖ κακῶς
[13, 66]	Φιλήμονος γὰρ ἑταίρας ἐρασθέντος καὶ	χρηστὴν	ταύτην ὀνομάσαντος διὰ τοῦ δράματος,
[13, 66]	ἀντέγραψεν Μένανδρος ὡς οὐδεμιᾶς οὔσης	χρηστῆς.	~Αρπαλος δ' ὁ Μακεδὼν ὁ
[13, 49]	τινος αὐτῇ τῶν γνωρίμων οἶνον	χρηστὸν	μέν, ὀλίγον δέ, καὶ λέγοντος
[13, 81]	ὡς ἄν τις εἷς τῶν	χρηστῶν	Αθηναίων. ~Καὶ Ιερώνυμος δ' ὁ
[13, 3]	Καὶ ὁ Πρίαμος δὲ πολλαῖς	χρῆται	γυναιξὶ καὶ ἡ Εκάβη οὐ
[13, 2]	οὐ τοῦ δικαίου καλουμένου (οἱ	χρόνοι	γὰρ οὐ συγχωροῦσιν) ἀλλὰ τοῦ
[13, 3]	σώμασι ἐν τοῖς τῆς νεότητος	χρόνοις	ἢ διὰ μέθης ἢ δι'
[13, 20]	Αχαιοὺς τοιῇδ' ἀμφὶ γυναικὶ πολὺν	χρόνον	ἄλγεα πάσχειν· αἰνῶς ἀθανάτῃσι θεῇς
[13, 46]	παιδείας ἀντεχόμεναι καὶ τοῖς μαθήμασι	χρόνον	ἀπομερίζουσαι· διόπερ καὶ εὔθικτοι πρὸς
[13, 67]	ἐν Βαβυλῶνι μνῆμα πολὺν ἤδη	χρόνον	ἐπιτετελεσμένον. Ἣν γὰρ πάντες ᾔδεσαν
[13, 84]	ἡ ἑταίρα ὅσον ἐοίκασι γυναιξὶ	χρόνον,	καθάπερ ἱστορεῖ Κλέαρχος. Εμοὶ μὲν
[13, 35]	οἰκείων. Καὶ μετ' οὐ πολὺν	χρόνον	ὁ Ομάρτης συναγαγὼν τοὺς ἐκ
[13, 88]	εἰσορᾶν παρῆν, ἄκραισι περκάζουσαν οἰνάνθαις	χρόνου.	~Επὶ κάλλει δὲ ἔτι γὰρ
[13, 56]	ἱστορεῖ, κατὰ τοὺς αὐτοὺς αὐτᾡ	χρόνους	γενόμενος καὶ ἑωρακὼς αὐτόν, ἐν
[13, 23]	ἐν τοῖς χείλεσιν· ὥστε τῷ	χρόνῳ	σέσηρεν, ἄν τε βούλητ' ἄν
[13, 60]	γὰρ εἰ νεωτέρα τῶν τότε	χρόνων	εἶ, τόν γ' ἀγῶν' ἀκήκοας.
[13, 83]	συγγενόμενον τὰ Συβαριτῶν ἀναθήματα, στλεγγίδια	χρυσᾶ	τέσσαρα. Τῇ Δεινιάδου δὲ αὐλητρίδι
[13, 81]	ἔφη ὁ> λέγων χρυσοκόμαν Απόλλωνα·	Χρυσέας	γὰρ εἰ ἐποίησεν ὁ ζωγράφος
[13, 17]	μνημονεύει, λέγων ὧδε· ὦ καλλιπρόσωπε,	χρυσεοβόστρυχε	{Γαλάτεια} χαριτόφωνε, θάλος Ερώτων. Τυφλὸς
[13, 59]	ἀνδριάντα ποιήσαντες ἀνέθηκαν ἐν Δελφοῖς	χρύσεον	ἐπὶ κίονος Πεντελικοῦ Κατεσκεύασε δ'
[13, 10]	δι' Ελένην, ὁ λοιμὸς διὰ	Χρυσηίδα,	Αχιλλέως μῆνις διὰ Βρισηίδα, καὶ
[13, 89]	Λακεδαιμόνιο καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς	Χρύσην,	ὅτε καὶ τὸν Λυσανδρίδαν ἐχθρὸν
[13, 73]	τε καὶ τήν Αφροδίτην τὴν	χρυσῆν,	τὰ Εὐριπίδου ἐπὶ νοῦν λαμβάνων
[13, 35]	οὖν καὶ θεωρήσασα πάντας λαβοῦσα	χρυσῆν	φιάλην καὶ πληρώσασα δὸς ᾧ
[13, 52]	ἐν Κόλακι τάσδε καταλέγει έταίρας·	Χρυσίδα,	Κορώνην, Αντίκυραν, Ισχάδα, καὶ Ναννάριον
[13, 8]	ἄλλον ἀπιτέον. ~Εὔβουλος δ' ἐν	Χρυσίλλᾳ·	Κακὸς κακῶς ἀπόλοιθ' ὅστις γυναῖκα
[13, 51]	τε ἀστεῖον εἶχε καὶ έχρῆτο	χρυσίοις	καὶ ἱματίοις πολυτελέσι, έκδῦσα δὲ
[13, 44]	προσκείμενος πολὺ δαπανήσας ἔσχεν αὐτὴν	χρυσίον.	Ανάγωγος ὢν δὲ καὶ βάναυσος
[13, 44]	διὰ τοῦθ' ὑπέμεινα πολὺ λαβοῦσα	χρυσίον,	ἐφιλοσόφησά θ' ἵν' ἄκρον ὡς
[13, 63]	Αὐτὸς γοῦν ἐν τῷ περὶ	Χρυσίου	λόγῳ προαγήοχε τὰ τέκνα ἐπὶ
[13, 79]	ὑπὸ Διός φησιν ἁρπασθῆναι τὸν	Χρύσιππον	καὶ Κελτοὶ δὲ τῶν βαρβάρων
[13, 18]	εὑρημένους, ὥς φησιν ὑμῶν ὁ	Χρύσιππος	ἐν τῷ τετάρτῳ περὶ τοῦ
[13, 18]	ταῦτα μὲν ὁ θαυμάσιος εἴρηκε	Χρύσιππος.	~Ο δὲ σοφὸς ἐκεῖνος Ζήνων,
[13, 79]	καὶ ἐρασθέντα τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ	Χρυσίππου,	ὃν καὶ ἁρπάσαντα καὶ ἀναθέμενον
[13, 22]	Λύκα, Γνάθαινα, Φρύνη, Πυνθιονίκη, Μυρρίνη,	Χρυσίς,	Κοναλίς, Ιερόκλεια, Λοπάδιον. Τούτων τῶν
[13, 72]	ταῦτά φησιν εἰπεῖν κεῖνον, ὦ	χρυσόθρονε	Μοῦσ' ἔνισπες ὕμνον, ἐκ τᾶς
[13, 81]	ὁ ποιητής, ἔφη ὁ> λέγων	χρυσοκόμαν	Απόλλωνα· Χρυσέας γὰρ εἰ ἐποίησεν
[13, 72]	Σφαίρῃ δεῦτέ με πορφυρεῇ βάλλων	χρυσοκόμης	Ερως νήνι ποικιλισαμβάλῳ συμπαίζειν προκαλεῖται.
[13, 33]	ἕοικεν, αὐτῷ πεποίηκεν εὐθέως· Εδιδάξαμεν	χρυσὸν	καθαρᾷ βασάνῳ. Οτι δὲ καὶ
[13, 20]	μέγιστος τῶν θεῶν διὰ κεράμων	χρυσὸς	ἔρχεται, ταῦρος γίνεται, ἀετὸς πτεροῦται
[13, 83]	καλῷ Ονόμαρχος ἔδωκεν, φησί, στέφανον	{χρυσοῦν}	δάφνης, Εφεσίων ἀνάθημα. Οὗτος ὁ
[13, 83]	παρχήσιον ἀργυροῦν Φωκαέων καὶ στέφανον	χρυσοῦν	κιττοῦ Πεπαρηθίων. Αὕτη δέ, φησί,
[13, 29]	ἐπιτρόπου καὶ συγγενῶν, ἦθός τι	χρυσοῦν	πρὸς ἀρετὴν κεκτημένης ὄντως ἑταίρας.
[13, 83]	τῇ Θεσσαλίδι ὀρχηστρίδι δάφνης στέφανον	χρυσοῦν	Φιλόμηλος ἔδωκε, Λαμψακηνῶν ἀνάθημα. Αὕτη
[13, 45]	Μέγ' εἶπεν· οὐ πρῴην δύο	χρυσοῦς	λαβοῦσα παρεγένου ξένῳ τινί; Περίμενε
[13, 90]	οὗτος, καὶ αἱ ἀγωνιζόμεναι γυναῖκες	χρυσοφόροι	ὀνομάζονται. Θεόφραστος δὲ ἀγῶνα κάλλους
[13, 16]	παιδὸς ἄρρενος οὔτε παρθένων τῶν	χρυσοφόρων	οὐδὲ γυναικῶν βαθυκόλπων καλὸν τὸ
[13, 49]	Ἀποφύσα, εἶπε, καὶ τῷ κάτω	χρῶ.	Θαὶς ἐραστοῦ τινος αὐτῆς ἀλαζόνος
[13, 81]	εἰ γάρ τις εἰς ῥόδεον	χρῶμα	βάψειε τοὺς δακτύλους, πορφυροβάφου χεῖρας
[13, 87]	αἰθέρος θεάμασιν ζῶσαν γραφὴν ἔφαινε	χρῶμα	δ' ὄμμασι λευκὸν μελαίνης ἔργον
[13, 27]	κοιμᾶσθαι. Βαβαί, ἡ στιφρότης, τὸ	χρῶμα,	πνεῦμα, δαίμονες. Τὸ μὴ σφόδρ'
[13, 88]	μὲν ὄψεις κατειργάζετο στίλβοντα λευκῷ	χρώματι	διαπρεπῆ αἰδὼς δ' ἐπερρύθμιζεν ἠπιώτατον
[13, 88]	ἐπερρύθμιζεν ἠπιώτατον ἐρύθημα λαμπρῷ προστιθεῖσα	χρώματι	κόμαι δὲ κηροχρῶτος ὡς ἀγάλματος
[13, 81]	καλοῦ. Εἰ γὰρ ὁ ζωγράφος	χρώματι	πορφυρέῳ ἐναλείψειε τουδὶ τοῦ παιδὸς
[13, 36]	Φωκαεῖς οἱ ἐν Ιωνίᾳ ἐμπορίᾳ	χρώμενοι	ἔκτισαν Μασσαλίαν. Εὔξενος δὲ ὁ
[13, 84]	οἱ παρὰ φύσιν τῇ Αφροδίτῃ	χρώμενοι	καὶ ἀσεβοῦντες εἰς τὴν θεόν,
[13, 45]	δ' αἰσχρόν, εί μὴ τοῖσι	χρωμένοις	δοκεῖ; Η Γλυκέριον λαβοῦσα παρ'
[13, 84]	φωραθέντος δ' αὐτοῦ τὸν θεὸν	χρωμένοις	τοῖς Δελφοῖς συντάξαι ἀφεῖναι τὸν
[13, 86]	ἡμέρως τε καὶ μετρίως αὐτοῖς	χρωμένους	ἐπαινεῖν δεῖ, τοὺς δὲ θηριωδῶς
[13, 18]	Αλέξανδρον προῆκται, τῶν προτέρων οὐ	χρωμένων	αὐτῷ. Καὶ γὰρ Τιμόθεος ὁ
[13, 44]	ἔφη, ὑπερηφάνως μοι τὴν θυγατέρα	χρωμένων;	Η γραῦς δ' ἀγανακτήσασα Τάλαν,
[13, 14]	λέγειν, ὡς τὸν οἶνον τῶν	χρωμένων	τοῖς τρόποις> κεράννυσθαι, οὕτως καὶ
[13, 18]	{κουρεῖ} ξυρὸν οὐδὲν ἧππον πάντες	χρῶνται	αὐτῷ. Καὶ ταῦτα μὲν ὁ
[13, 52]	ἔσχηκας ὡραίαν σφόδρα. Φιλέταιρος ἐν	Χυναγίδι·	οὐχὶ Κερκώπη μὲν ἤδη γέγον'
[13, 87]	τεσσαράκοντα ὀψοποιοὺς διακοσίους ἑβδομήκοντα ἑπτά,	χυτρεψοὺς	εἵκοσι ἐννέα, γαλακτουργοὺς τρισκαίδεκα, ποτηματοποιοὺς
[13, 24]	υἱῶν κέρματα. Οντως γὰρ ἄριστα	χωλὸς	οἰφεις, τοῦ κρηπιδοποιοῦ πατρός σου
[13, 25]	ἀλλ' εὐθὺς ὡς βούλει σὺ	χὢν	βούλει τρόπον. Εξῆλθες· οἰμώζειν λέγ'
[13, 31]	αὐτοῦ τὴν ἐντὸς τοῦ Τμώλου	χώραν,	οὗ ἂν ἐπιστραφεῖς τύχῃ, καθορᾶν
[13, 38]	τῆς Καινῆς ταύτης λεγομένης βασιλεύσαντα	χώρας	Βόας αὐλητρίδος ἑταίρας τὸ γένος
[13, 31]	τελευσάσης συναγαγὼν τοὺς ἐκ τῆς	χώρας	Λυδοὺς πάντας ἔχωσε μὲν {Λυδίας}
[13, 35]	Υστάσπης Μηδίας καὶ τῆς ὑποκάτω	χώρας,	ὁ δὲ Ζαριάδρης τῆς ὑπεράνω
[13, 72]	ἐκ τᾶς καλλιγύναικος ἐσθλᾶς Τήιος	χώρας	ὃν ἄειδε τερπνῶς πρέσβυς ἀγαυός.
[13, 4]	στρατευόμενος καὶ κατἀ διάφορα γιγνόμενος	χωρία	ἐξ ὧν καὶ τὸ τῶν
[13, 85]	παιδίον οὔτε γὰρ ἀπ' αὐτοῦ	χωριζόμενον	τὸ βρέφος ὑπέμενεν, τὸ δὲ
[13, 4]	δ' ἀμφοτέρας φίλοις συνῆν πολλαῖς	χωρὶς	γάμων. Επειτα τὴν Πιτθέως ἔλαβεν
[13, 87]	ἔφαινε μηρὸν, κἀξεπεσφραγίζετο ὥρας γελώσης	χωρὶς	ἐλπίδων ἔρως. Υπνωμέναι δ' ἔπιπτον
[13, 33]	ἑταίρας ἡ πόλις, ἕτερα δὲ	χωρίς	ἐστι ταῖς ἐλευθέραις. Ταῖς ἡμέραις
[13, 11]	τῶν τοῦδε πόνων μήτε συνείην	χωρίς	τ' ἀγρων ναίοιμι τρόπων. Τὸ
[13, 63]	ὡς δι' ἐκείνων ἕλεον ἕξων	χωρὶς	τῆς μητρός, καίτοι ἔθος ἐχόντων
[13, 71]	ἔπλευσεν δὲ κακὸν καὶ ἀπειθέα	χῶρον.	Ενθα Χάρων ἀκοὴν ἕλκεται εἰς

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 15/09/2005