>

Livre, Chap.
[13, 42]	ψυχή, μελέτω· μαθεῖν γὰρ αἰσθέσθαι	θ'	ἅμα Ολυμπιονικῶν νυκτὸς ἀθλητῶν δυεῖν
[13, 42]	χάριν· βουλόμενος εἶωαι γλαφυρὸς ἀστεῖός	θ'	ἅμα, τῆς Μανίας ἄριστα παιζούσης
[13, 41]	Ἴσως ἂν ἀπορήσαι τις εὐλόγως	θ'	ἅμα τῶν νῦν ἀκροατῶν, εἴ
[13, 6]	Σφίγξ, Υδρα, λέαιν' ἔχιδνα, πτηνά	θ'	Αρπυιῶν γένη, εἰς ὑπερβολὴν ἀφῖκται
[13, 84]	Λιθίνης ἐπεθύμησεν κόρης ἄνθρωπος ἐγκατέκλεισέ	θ'	αὑτὸν τῷ νεῷ. Φιλήμων τοῦ
[13, 43]	ξένου πέμψαντος αὐτῃ χιόνα σαπέδρην	θ'	ἕνα, αἰσχυνομένη τὰ δῶρα μή
[13, 44]	καταλελυκυίας τῆς Γναθαινίου σχεδὸν οὐκέτι	θ'	ἑταιρεῖν ὑπομενούσης διὰ τό πως
[13, 74]	ἱερὰς θήλεις χοροὶ ἀμφιέπωσιν, πλάστιγξ	θ'	ἡ χαλκοῦ θυγάτηρ ἐπ' ἄρκαισι
[13, 39]	βασιλέ' εὐμελῶς κελητίσαι ποτὲ ἐπαινεθῆναι	θ'	Ἣ δὲ τοῦτ' ἀπεκρίθη· Πρὸς
[13, 43]	κρεοπῶλην τιν' ἀστεῖον πάνυ τῇ	θ'	ἡλικίᾳ σφόδρα νέον Ὦ πρὸς
[13, 74]	διαπομπεύῃ, προπόσεις ἐπιδέξια νωμῶν, παννυχίδας	θ'	ἱερὰς θήλεις χοροὶ ἀμφιέπωσιν, πλάστιγξ
[13, 29]	χανοῦσ' ὁμοίως· ἧς ἐπαρεμυθήσατο ἐποίησέ	θ'	ἱλαρὸν εὐθέως τ' ἀφεῖλε πᾶν
[13, 44]	ὑπέμεινα πολὺ λαβοῦσα χρυσίον, ἐφιλοσόφησά	θ'	ἵν' ἄκρον ὡς μάλιστα καὶ
[13, 1]	δ' ἄγε νῦν, Ερατώ, πάρ	θ'	ἵστατο καί μοι ἔνισπε, τίνες
[13, 87]	τε μελανόφυκκα συγκλῶσαι πτερὰ κρόνον	θ'	ὃς ἡλιῶδες εἰς ὑφάσματα πέπλων
[13, 41]	εὐθὺ τοῦτο μάνίαν' ἀνεβόα, αὐτή	θ'	ὅτ' ἐπαινοίη τιν' ἢ ψέγοι
[13, 43]	ἰσχνὸν πάνυ καὶ μέλανα λεπτὸν	θ'	ὡς ἔοιχ' ὑπερβολῇ καὶ λιπαρόν,
[13, 37]	Ο δὲ μέγας Αλέξανδρος οὐ	Θαίδα	εἶχε μεθ' ἑαυτοῦ τὴν Αττικὴν
[13, 49]	εἶπε, καὶ τῷ κάτω χρῶ.	Θαὶς	ἐραστοῦ τινος αὐτῆς ἀλαζόνος παρὰ
[13, 37]	Περσεπόλει βασίλεια. Αὕτη δὲ ἡ	Θαὶς	{καὶ} μετὰ τὸν Αλεξάνδρου θάνατον
[13, 21]	ἢ Φιλυλλίου Αντεια, Μενάνδρου δὲ	Θαὶς	καὶ Φάνιον, Αλέξιδος Ορώπα, Εὐβούλου
[13, 49]	Οὐ δύναμαι» εἶπε· πηλός έστι.	Θαὶς	πρὸς γράσωνα πορευομένη ἐραστήν, ἐπεὶ
[13, 37]	ὑπῆρχεν ἐπὶ τῇ πρὸς Ελευσῖνι	θαλάσσῃ,	καὶ Μύρτιον καὶ ἄλλας δὲ
[13, 50]	λέγει Ἄγων Γλυκέραν τε τὴν	Θαλασσίδος,	ζεῦγος ἔχων. Ἄδηλον εἰ αὕτη
[13, 21]	ἀπὸ ἑταιρῶν ἔσχε τὰς ἐπιγραφάς,	Θάλαττα	Διοκλέους, Φερεκράτους Κοριαννώ, Εὐνίκου ἢ
[13, 85]	καὶ τῆς ἐκφορᾶς παρὰ τὴν	θάλατταν	γιγνομένης κατὰ τύχην {ἐν τῇ
[13, 85]	ἐκ παλαίστρας παραγινόμενος ἐπὶ τὴν	θάλατταν	ἐκολύβα. Δελφὶς δὲ πρὸς αὐτὸν
[13, 68]	ἤδη φυγόντος τοῦ Αρπάλου ἐπὶ	θάλατταν	καὶ ἀποστάντος. Καὶ τῆς μὲν
[13, 59]	καὶ λύσασα τὰς κόμας ἐνέβαινε	θαλάττῃ·	καὶ ἀπ' αὐτῆς Απελλῆς τὴν
[13, 76]	αὐξόμεναι σκιεροῖσιν ὑφ' ἕρνεσιν οἰναρέοις	θαλέθοισιν	ἐμοὶ δ' ἔρος οὐδεμίαν κατακητος
[13, 87]	σκιᾶς εἴδωλον ἐξωμόργυντο, ἕρσῃ δὲ	θαλερὸς	ἐκτραφεὶς ἀμάρακος λειμῶσι μαλακοῖς ἐξέτεινον
[13, 73]	ὧν βρότειον ζῇ τε καὶ	θάλλει	γένος. Καὶ ὁ σεμνότατος δ'
[13, 45]	τὸν μέγαν κατέφαγ' ἐραστήν ποτε	Θαλλόν·	παρεγενήθη γὰρ εἰς τὴν Αττικὴν
[13, 51]	Αἴξ ἐπεκαλεῖτο προείπομεν, διὰ τὸ	Θαλλὸν	τὸν κάπηλον ἐξαναλῶσαι, ὅτι δὲ
[13, 51]	γάρ, πρίν τιν' αὐλιτῶν ὁρᾶν,	θαλλὸν	χιμαίρᾳ προσφέρων νεοσπάδα εἶδον στρατὸν
[13, 52]	ἢ Σισύμβριον ἢ Βάραθρον ἢ	Θάλλουσαν	ἢ τούτων τινά, ὧν ἐμπλέκουσι
[13, 51]	γε Σοφοκλῆς ἐν Ποιμέσιν ὅτι	θαλλοφαγεῖ	τὸ ζῷόν φησιν οὕτως· Ἑωθινὸς
[13, 51]	τὸν κάπηλον ἐξαναλῶσαι, ὅτι δὲ	θαλλῷ	χαίρουσιν αἱ αἶγες, διόπερ οὐδ'
[13, 17]	ὦ καλλιπρόσωπε, χρυσεοβόστρυχε {Γαλάτεια} χαριτόφωνε,	θάλος	Ερώτων. Τυφλὸς ὁ ἔπαινος καὶ
[13, 17]	Ιβυκείῳ ἐκείνῳ· Εὐρύαλε, γλυκέων Χαρίτων	θάλος,	καλλικόμων μελέδημα, σὲ μὲν Κύπρις
[13, 16]	ἀστραπήν τιν' ὀμμάτων ἔχει· ᾗ	θάλπεται	μὲν αὐτός, ἐξοπτᾷ δ' ἐμέ,
[13, 12]	τοῦ θεοῦ σεμνότητα ἐμφαίνων, ἀσπαζομένων	θάνατον	ἔνδοξον ἀντ' αἰσχροῦ καὶ ἐπονειδίστου
[13, 37]	Θαὶς {καὶ} μετὰ τὸν Αλεξάνδρου	θάνατον	καὶ Προλεμαίῳ ἐγαμήθη τῷ πρώτῳ
[13, 50]	ὅτι μετὰ τὸν τῆς Πυθιονίκης	θάνατον	ὁ Ἅρπαλος μετέπέμψατο τὴν Γλυκέραν
[13, 93]	Σωκράτους γυναικὸς μετὰ τὸν ἐκείνου	θάνατον,	ὡς οἱ ἀμφὶ τὸν Ιδομενέα
[13, 78]	καὶ ὁ κατὰ τῶν Πεισιστρατιδῶν	θάνατος	ὑπὸ Αρμοδίου καὶ Αριστογείτονος γενόμενος,
[13, 78]	ἡσθεὶς ἐπὶ τούτοις ἀναβολὴν τοῦ	θανάτου	τῷ Φαλάριδι ἐχαρίσατο, τοῦτο ἐμφήνας
[13, 56]	Νικόμαχον καὶ συνῆν ταύτῃ μέχρι	θανάτου,	ὥς φησιν Ἕρμιππος ἐν τῷ
[13, 59]	δὲ ὑπὸ Εὐθίου τὴν ἐπὶ	θανάτῳ	ἀπέφυγεν Διόπερ ὀργισθεὶς ὁ Εὐθίας
[13, 77]	ἔχθραν διελύσατο Μίνως, καίπερ ἐπὶ	θανάτῳ	παιδὸς συστᾶσαν, Θησέως ἐρασθεὶς καὶ
[13, 74]	ποτέ σου φιλότης γηράσεται οὐδὲ	θανεῖται,	ἔς τ' ἄν ὕδωρ οἴνῳ
[13, 71]	ῥεῦμ' ἐπέβη ποταμοῦ δαρδάνη δὲ	θανοῦσαν	ὑπὸ ξηρὴν θέτο γαῖαν κλαίων,
[13, 89]	κατὰ Εὐριπίδην διαβόητοι γεγόνασι γυναῖκες.	Θαργηλία	ἡ Μιλησία, ἥτις καὶ τεσσαρεσκαίδεκα
[13, 47]	ἑαυτοὺς ἔφη πρὸς τὸν ἡττώμενον	Θάρρει,	παιδίον· οὐ γὰρ στεφανίτης ὁ
[13, 43]	ἀγαπώμενος) παρῆν ἔχων δύο Χῖα,	Θάσια	τέτταρα, μύρον, στεφάνους, τραγήματ' ἔριφον,
[13, 56]	γυναικὶ συνῆν, ὡς Στησίμρροτος ὁ	Θάσιος	ἱστορεῖ, κατὰ τοὺς αὐτοὺς αὐτᾡ
[13, 18]	ξυρούμενον ὁρᾷς, τοῦτον ἔχει τι	θάτερον·	ἢ γὰρ στρατεύειν ἐπινοεῖν μοι
[13, 21]	τὸν Κρατῖνον, ἀλλὰ βολίτινον ἔχων	θάτερον	σκέλος, ἐκείνου τοῦ ὁμωνύμου σοι
[13, 26]	εἶδες δ' ἂν αὐτῆς Φαρνάβαζον	θᾶττον	ἄν. ἐπεὶ δὲ δολιχὸν τοῖς
[13, 44]	Ὦ τρισάθλιε ὀνηλάτ' εἰ μὴ	θᾶττον	ἐκατήσῃ ποτε ἐκ τῆς ὁδου,
[13, 86]	καὶ τῷ πωλοῦντι ἄλλῳ τινὶ	θᾶττον	προσθέντι ἠμφισβήτει καὶ οὐκ ἔφη
[13, 20]	γυναικὸς} καίτοι ἐν δεινοῖς ὑπάρχων.	Θαυμάζει	γοῦν ἐπὶ κάλλει τὸν Αγαμέμνονα
[13, 35]	τὸν Αλκιβιάδην. ~Οὐ χρὴ δὲ	θαυμάζειν	εἰ ἐξ ἀκοῆς τινες ἠράσθησάν
[13, 51]	κατὰ Πατροκλέους. Περὶ ἧς ἄξιον	θαυμάζειν	πῶς περιεῖδον ΑΘηναῖοι οὕτως προσαγορευομένην
[13, 20]	ἱστορεῖ ὅτι κατὰ τὴν Σπάρτην	θαυμάζεται	μᾶλλον ἀνὴρ> ὁ κάλλιστος καὶ
[13, 93]	τῶν φερομένων ὡς αὐτοῦ διαλόγων	θαυμάζομεν	ὡς ἐπιεικῇ καὶ μέτριον, πλήν
[13, 17]	Σαπφὼ δὲ πρὸς τὸν ὑπερβαλλόντως	θαυμαζόμενον	τὴν μορφὴν καὶ καλὸν εἶναι
[13, 55]	τῷ περὶ τῶν έν Σικελίᾳ	Θαυμαζομένων	ἐξ Ὑκκάρου φησὶν Σικελικοῦ φρουρίου
[13, 20]	οἱ παρ' Ομήρῳ δὲ δημογέροντες	θαυμάζοντες	τῆς Ελένης τὸ κάλλος φασίν·
[13, 33]	δ' οὕτως ἑξῆς φησιν· Αλλὰ	θαυμάζω	τί με λεξοῦντι Ισθμου δεσπόται
[13, 46]	δ' εἰσὶν αὐτῷ Μεγίστη, Αγαλλίς,	Θαυμάριον,	Θεόκλεια (αὕτη δ' ἐπεκαλεῖτο Κορώνη,
[13, 3]	ἐν ἔθει γενόμενος βαρβαρικῶν γάμων.	Θαυμάσαι	δ' ἄν τις, φησὶν Αριστοτέλης
[13, 91]	πάντων αὐτὸν ἐπὶ τῇ μνήμῃ	θαυμασάντων	ὁ Κύνουλκος ἔφη Πουλυμαθημοσύνης, τῆς
[13, 18]	αὐτῷ. Καὶ ταῦτα μὲν ὁ	θαυμάσιος	εἴρηκε Χρύσιππος. ~Ο δὲ σοφὸς
[13, 93]	πρὸς τὸ οἰκεῖον καὶ ἀλλότριον	θαυμαστὸν	καὶ τῷ συνανθρωπίζον οἰκουρὸν εἶναι
[13, 86]	κλινῶν ἀνώρμων καὶ ἐβόων ὡς	θαυμαστόν	τι θέαμα θεώμενοι καὶ μακάριον
[13, 83]	ἔχειν ἐπὶ τῆς ἀσπίδος καὶ	θαυμαστῶς	αὐτὸν κινδυνεύειν, ἀνακεῖσθαί τε τὴν
[13, 80]	ἐν τῷ ποταμῷ τούτῳ ἀπελούετο)	θάψας	εἴσατο καὶ ἱερὸν αὑτόθι Αφροδίτης
[13, 20]	οἷο, ἵν' ἀθανάτοισι μετείῃ. Αἱ	θεαὶ	δὲ τίνας ἀναρπάζουσιν; οὐ τοὺς
[13, 20]	τὸ κάλλος βασιλείας οἰκεῖόν ἐστιν.	Θεαὶ	περὶ κάλλους ἤρισαν πρὸς ἀλλήλας,
[13, 86]	καὶ ἐβόων ὡς θαυμαστόν τι	θέαμα	θεώμενοι καὶ μακάριον τὸν βασιλέα
[13, 87]	ἀριστερὰν ἔλυσε γυμνὴ δ' αἰθέρος	θεάμασιν	ζῶσαν γραφὴν ἔφαινε χρῶμα δ'
[13, 71]	Οἵη μὲν Σάμιον μανίη κατέδησε	Θεανοῦς	Πυθαγόρην, ἑλίκων κομψὰ γεωμετρίης εὑρόμενον,
[13, 10]	δευτέρᾳ Ιστοριῶν, Θηβαίαν γένος, ὄνομα	Θεανώ,	ἁρπασθεῖσαν ὑπὸ Φωκέως τινός. Δεκαετὴς
[13, 6]	λαβοῦσα καταπέπωκ' αὐτῷ σκάφει. Η	Θεανὼ	δ' οὐχὶ Σειρήν ἐστιν ἀποτετιλμένη
[13, 59]	δ' αὐτὸν Πραξιτέλης. Ὃν καὶ	θεασάμενος	Κράτης ὁ κυνικὸς ἔφη τῆς
[13, 35]	Ιστοριῶν περὶ Αλέξανδρόν φησι ὀνείρατι	θεασαμένους	τινὰς οὓς μὴ πρότερον εἶδον
[13, 75]	ἐδέχοντο τὰ τοιαῦτα ᾄσματα οἱ	θεαταί.	~Καὶ ὁ Ρηγῖνος δὲ Ιβυκος
[13, 75]	καὶ Σοφοκλῆς ἦγον εἰς τὰ	θέατρα	διὰ τῶν τραγῳδιῶν τοὺς ἔρωτας,
[13, 59]	τῇ ὑπὸ τὴν σκηνὴν τοῦ	θεάτρου	ἐπέγραψε Πραξιτέλης ὃν ἔπασχε διηκρίβωσεν
[13, 80]	φησιν ἡττᾶσθαι ὡς ἐν ὄψει	θεάτρου	ὅλου καταφιλεῖν αὐτὸν ἀνακλάσαντα, καὶ
[13, 46]	ἀσχημονήσαντα σφόδρα ἀρθῆναι ἐκ τοῦ	θεάτρου	συνέβη καὶ οὐδὲν ἧττον ἐλθεῖν
[13, 80]	καταφιλεῖν αὐτὸν ἀνακλάσαντα, καὶ τῶν	θεατῶν	ἐπιφωνησάντων μετὰ κρότου οὐκ ἀπειθήσας
[13, 20]	χρόνον ἄλγεα πάσχειν· αἰνῶς ἀθανάτῃσι	θεῇς	εἰς ὦπα ἔοικεν. Εκπέπληκται οὖν
[13, 78]	Εὐδαίμων Χαρίτων καὶ Μελάνιππος ἔφυ,	θείας	ἁγητῆρες ἐφαμερίοις φιλότατος. Διαβόητα δ'
[13, 71]	λεπτὴν {δ' ῇσ' Ιθάκην ἐνετείνατο	θεῖος	Ομηρος ᾠδῇσιν πινυτῆς εἵνεκα Πηνελόπης
[13, 91]	ἄθεος. Αλλὰ καὶ Ηράκλειτος ο	θεῖός	φησι Πουλυμαθίη νόον {ἔχειν} οὐ
[13, 64]	δικαίως οἱ πολλοὶ καταφρονοῦσι τοῦ	θείου,	ὅτε ἐγὼ μὲν τὸν γενόμενόν
[13, 44]	περίλαβε, φησί, καὶ φίλησον, εἰ	θέλει.	Ἣ δ' εἶπε Μῆτερ, πῶς,
[13, 49]	πολλῶν ποτήρια χρησαμένου καὶ λεγοντος	θέλειν	ταῦτα συγκόψαι, ἄλλα δἐ κατασκευάσαι,
[13, 35]	φιάλην καὶ πληρώσασα δὸς ᾧ	θέλεις	{γαμηθῆναι} τούτου γὰρ κεκλήσῃ γυνή.
[13, 42]	κᾆθ' ὡς ἐπηρώτησε Πότερ' ἄνω	θέλεις	ἔλθοῦσ' ἅμα βαλεῖν ἢ κάτω;
[13, 59]	ἀγαλμάτων ἔδωκεν, εἴτε τὸν Ερωτα	θέλοι	λαβεῖν εἴτε τὸν ἐπὶ Τριπόδων
[13, 44]	στέγας τὸν κοῖλον Αργος δωρεὰν	θέλοντ'	ἔχειν. Πανηγύρεως οὔσης ποθ' ἡ
[13, 27]	μέγιστον. Ετι πολλὰ τοῦ Κυνούλκου	θέλοντος	λέγειν καὶ τοῦ Μάγνου ἐπιραπίσαι
[13, 66]	Βακχίδος τὸ κάλλος καὶ ἀποστρέψαι	θέλουσα	τὸν νεανίσκον τοῦ πρὸς αὑτὴν
[13, 44]	Γναθαινίου ποτὲ τὸν Ανδρόνικον οὐ	θελούσης	παρὰ πότον φιλεῖν, καθάπερ ταῖς
[13, 49]	παρεκάλει ῤοφῆσαι· ὃ δ᾽ Οὐ	θέλω»	εἶπεν, ἦν γὰρ έφεστηκυῖα γραῦς
[13, 5]	Δέδρα καὶ Μαχάτα. Οἰκειώσασθαι δὲ	θέλων	καὶ τὸ Θετταλῶν ὲθνος ἐπαιδοποιήσατο
[13, 37]	τεκέσθαι τὸν μέγαν Ελλησιν φασὶ	Θεμιστοκλέα.	Νεάνθης δ' ὁ Κυζικηνὸς ἐν
[13, 56]	αὐτόν, ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ περὶ	Θεμιστοκλέους	καὶ Θουκυδίου καὶ Περικλέους. Αντισθένης
[13, 37]	καὶ Νάννιον. Οὐ καὶ αὐτὸς	Θεμιστοκλῆς	ἐξ ἑταίρας ἦν γεγενημένος ὄνομα
[13, 37]	υἱὸς Εὐξένου καὶ τῆς Αριστοξένης.	~Θεμιστοκλῆς	τε, ὥς φησι Ιδομενεύς, οὐχ
[13, 10]	Μίνωος, ὁ Αθάμαντος διὰ τὸν	Θεμιστοῦς	τῆς Υψέως, ὁ Ιάσονος διὰ
[13, 48]	ὑμεῖς, εἶπεν ἡ Γνάθαινα, ἐνέχυρα	θέντες	τὸ μίσθωμα ἂν ἀπεστείλατε, Ἐμμελής
[13, 34]	Λαίδος τῆς νεωτέρας μητέρα καὶ	Θεοδότην·	ὑφ' ἧς καὶ ἀποθανὼν ἐκηδεύθη
[13, 45]	μέμφεται. Ιππην λέγουσι τὴν ἑταίραν	Θεόδοτον	ἔχειν ἐραστὴν τὸν ἐπὶ τοῦ
[13, 92]	ἀπέθανεν δὲ διὰ ταῦτα καὶ	Θεόδωρος	ὁ ἄθεος καὶ Διαγόρας ἐξεκηρύχθη
[13, 20]	ἀλλήλας, καὶ διὰ κάλλος οἱ	θεοὶ	ἀνηρείψαντο Διὶ οἰνοχόον τὸν Γανυμήδη·
[13, 92]	Ξενοκράτης Πόλλ' ἀγαθὰ δοῖεν οἱ	θεοὶ	Δημητρίῳ καὶ τοῖς νομοθέταις, διότι
[13, 34]	τὸν ἁβρόν, ὦ γῆ καὶ	θεοί,	ὃν ἡ Λακεδαίμων μοιχὀν ἐπιθυμεῖ
[13, 11]	Καὶ ταῦτα μὲν δρῶν τίμιος	θεοῖς	ἔσῃ, μὴ δρῶν δ' ὑπ'
[13, 46]	εἰσὶν αὐτῷ Μεγίστη, Αγαλλίς, Θαυμάριον,	Θεόκλεια	(αὕτη δ' ἐπεκαλεῖτο Κορώνη, Ληναιτόκυστος,
[13, 51]	καὶ Σκιώνη καὶ Ἱππάφεσις καὶ	Θεόκλεια	καὶ Ψαμάθη καὶ Λαγίσκα καὶ
[13, 62]	καὶ Σκιώνη καὶ Ιππάφεσις καὶ	Θεόκλεια	καὶ Ψαμάθη καὶ Λαγίσκα καὶ
[13, 26]	τότε Λαγίσκ' ἤνθει τότε καὶ	Θεολύτη	μάλ' εὐπρόσωπος καὶ καλή, ὑπέφαιν'
[13, 52]	Διοπείθους ἀηδὴς Τέλεσις ἕτερα μυρία;	Θεολύτην	δ' (οὐδ᾽ οἶδεν οὐδεὶς ὅτε
[13, 21]	πολυμαθίας, ὡς κατ' οὐδὲν ἐμιμήσω	Θεόμανδρον	τὸν Κυρηναῖον, ὅν φησι Θεόφραστος
[13, 14]	τε τὸν Ερωτ' ἐμφανῶς θνητὸς	θεόν,	ἄπιστον αὐτον πᾶσι τοῖς ἄμμοις
[13, 36]	καὶτοῦ πατρὸς ἀξιοῦντος ὡς κατὰ	θεὸν	γενομένης τῆς δόσεως ἔχειν αὐτήν,
[13, 12]	τῇ Πολιτείᾳ ἔφη τὸν Ερωτα	θεὸν	εἶναι συνεργὸν ὑπάρχοντα πρὸς τὴν
[13, 12]	τὸν Κιτιέα ὑπολαμβάνειν τὸν Ερωτα	θεὸν	εἶναι φιλίας καὶ ἐλευθερίας, ἔτι
[13, 74]	δ' Ερωτα μὴ μόνον κρίνει	θέον,	ἢ σκαιός ἐστιν ἢ καλῶν
[13, 12]	ἕορτην Ελευθέρια προσηγόρευσαν· δι' ὃν	θέον	καὶ Αθηναῖοι ἐλευθερίας ἔτυχον, καὶ
[13, 84]	χρώμενοι καὶ ἀσεβοῦντες εἰς τὴν	θεόν,	μὴ τὸν αὐτὸν διαφθαρῆτε τρόπον.
[13, 33]	τοῦ τοιούτου νομίμου περὶ τὴν	θὲον	Ξενοφῶν ὁ Κορίνθιος ἐξιὼν εἰς
[13, 74]	οὐκ οἶδε τὸν μέγιστον ἀνθρώποις	θεόν.	Ον ὁ σοφὸς ὑμνῶν αἰεί
[13, 13]	τῶν σοφιστῶν μὴ πέτεσθαι τὀν	θεὸν	τὸν Ερωτα, τοὺς δ' ἐρῶντας·
[13, 12]	διαβάλλειν πρῶτον τὰς περὶ τὸν	θεὸν	τοῦτου πράξεις. ~Τούτων λεχθέντων ὁ
[13, 84]	στέφανον. φωραθέντος δ' αὐτοῦ τὸν	θεὸν	χρωμένοις τοῖς Δελφοῖς συντάξαι ἀφεῖναι
[13, 76]	θυμέ, σὺν ἡλικίᾳ τὰς δὲ	Θεοξένου	ἀκτῖνας προσώπου μαρμαριζοίσας δρακεὶς ὃς
[13, 76]	Μνησθεὶς δὲ καὶ τοῦ Τενεδίου	Θεοξένου	ὁ Πίνδαρος, ὃς ἦν αὐτοῦ
[13, 17]	δὲ μαγαλοφωνότατος Πίνδαρος· Τὰς δὲ	Θεοξένου,	φησίν, ἀκτῖνας πρὸς> ὄσσων μαμρμαριζοίσας
[13, 67]	τίνα χρή προσδοκίαν λαβεῖν αὐτόν;	Θεόπομπος	δ' ἐν τῇ πρὸς Αλέξανδρον
[13, 89]	βασιλεὺς Στρατίρᾳ τῇ βασιλέως γυναικί.	Θεόπομπος	δὲ ἐν τῇ ἕκτῃ καὶ
[13, 83]	Ερωτα ἀλλοτρίαν σπείρων λωποδύτην ἀπάγεις.	~Θεόπομπος	δὲ ἐν τῷ περὶ συληθέντων
[13, 50]	Αρπάλῳ συνοῦσα· περὶ ἦς φησιν	Θεόπομπος	ἐν τοῖς περὶ τῆς Χίας
[13, 32]	ἦγεν ὁ Περσής, ὡς καὶ	Θεόπομπος	ἱστορεῖ καὶ Τίμαιος ἐν τῇ
[13, 68]	καὶ ταύτην ἑταίραν, ὡς ὁ	Θεόπομπος	ἱστορεῖ, φάσκων ἀπειρηκέναι τὸν Αρπαλον
[13, 83]	Εν δὲ τῷ αὐτῷ συγγράμματι	Θεόπομπος	φιλογύναιον μέν φησι γεγονέναι Φάυλλον
[13, 73]	Τὴν Αφροδίτην οὐχ ὁρᾷς ὅση	θεὸς	ἥν οὐδ' ἂν εἴποις οὐδὲ
[13, 13]	θῆλυς οὔτ' ἄρσην, πάλιν οὔτε	θέος	οὔτ' ἄνθρωπος, οὔτ' ἀβέλτερος οὔτ'
[13, 73]	δείξω τὸ σθένος τὸ τῆς	θεοῦ}	ἐρᾷ μἐν ὄμβρου γαῖ' ὅτε
[13, 13]	ἄπειρος τῶν τρόπων τῶν τοῦ	θεοῦ.	Εστὶν γὰρ οὔτε κοῦφος οὔτε
[13, 81]	ἐποίησεν ὁ ζωγράφος τὰς τοῦ	θεοῦ	κόμας καὶ μὴ μελαίνας, χεῖρον
[13, 12]	ἐραστῶν και ἐρωμένων, τὴν τοῦ	θεοῦ	σεμνότητα ἐμφαίνων, ἀσπαζομένων θάνατον ἔνδοξον
[13, 83]	αἰτίαν εὑρέθη διὰ τὸν τοῦ	θεοῦ	στέφανον ἀνῃρημένη. ~Ορᾶτε οὖν καὶ
[13, 20]	καὶ τῷ πρώτῳ τὰ τῆς	θεοῦ	φέρειν τεύχη δίδοται, τῷ δὲ
[13, 83]	Ονόμαρχον καὶ ἐκ τῶν τοῦ	θεοῦ	χαρίσασθαι τοῦτον εἰς Δελφοὺς παραγενομένῳ
[13, 39]	εἶπ' Αλλὰ μήν, νὴ τοὺς	θεούς,	ἀπὸ βαλάνου τοῦτ' ἐστί, Λάμια,
[13, 71]	κιθαρίζων Ορφεύς, παντοίους δ' ἐξανέπεισε	θεούς	Κωκυτόν τ' ἀθέμιστον ἐπ' ὀφρύσι
[13, 13]	ἐγώ, μὰ τὴν Αθηνᾶν καὶ	θεούς,	οὐκ οἶδ' ὅ τι ἐστίν,
[13, 43]	Δίφιλος Νὴ τὴν Αθηνᾶν καὶ	θεοὺς,	ψυχρόν γ' ἔφη Γνάθαιν' ἔχεις
[13, 14]	ἐν τοῖς ἀπόροις, βλέποντας ἀθλιωτάτους.	Θεόφιλος	δ' ἐν τῷ Φιλαύλῳ· Τίς
[13, 9]	νυκτῶν ἄλλον ἔχει λιμένα. Καὶ	Θεόφιλος	δὲ Νεοπτολέμῳ ἔφη οὐ σύμφορον
[13, 52]	σιωπῶ· γομφίους γὰρ οὐκ ἔχει.	Θεόφιλος	Φιλαύλῳ· τοῦ μή ποτ' αὐτὸν
[13, 14]	γραφεῖς ἔχοντα πτέρυγας αὐτὸν ζωγραφεῖν.	~(Θεόφραστος	δ' ἐν τῷ Ερωτικῷ Χαιρήμονά
[13, 90]	αἱ ἀγωνιζόμεναι γυναῖκες χρυσοφόροι ὀνομάζονται.	Θεόφραστος	δὲ ἀγῶνα κάλλους φησὶ γίνεσθαι
[13, 89]	αὐτόθι γίγνονται γυναῖκες, ὡς καὶ	Θεόφραστος	εἴρηκεν. Καὶ Νυμφόδωρος δ' ἐν
[13, 85]	Ερωτικῶν. Τὸν δὲ παῖδα τοῦτον	Θεόφραστος	ἐν τῷ Ερωτικῷ Αμφίλοχον καλεῖσθαί
[13, 21]	διαφέρεις Αμάσιος τοῦ Ηλείου, ὃν	Θεόφραστος	ἐν τῷ Ερωτικῷ περὶ τοὺς
[13, 21]	Θεόμανδρον τὸν Κυρηναῖον, ὅν φησι	Θεόφραστος	ἐν τῷ περὶ Εὐδαιμονίας περιιόντα
[13, 90]	Ενιαχοῦ δέ φησιν ὁ αὐτὸς	Θεόφραστος	καὶ κρίσεις γυναικῶν περὶ σωφροσύνης
[13, 86]	Πολύστρατον τὸν Αθηναῖον, μαθητὴν δὲ	Θεοφράστου,	τὸν ἐπικαλούμενον Τυρρηνόν, ὅτι τῶν
[13, 35]	Οἱ δὲ παῖδες καὶ αἱ	θεράπαιναι	συνειδυῖαι τὸν ἔρωτα κατεσιώπησαν καὶ
[13, 44]	μεθ' ἑαυτῆς τρία καὶ τρεῖς	θεραπαίνας	καὶ νέαν τιθὴν μίαν. Επειτεν
[13, 40]	ὅτι ἀπέκτεινε τὰς τῆς Δημοῦς	θεραπαίνας	στρεβλῶν. ~Περὶ δὲ τοῦ εἰρημένου
[13, 25]	διὰ τὸν ἁρπασθείσας ἀπ' αὐτῆς	θεραπαίνας	ὑπὸ Μεγαρέων ἀνερρίπισεν τὸ δεινόν·
[13, 45]	τέλος ἔδοξ' ἔχειν, πέμψασα τὴν	θεραπαινίδα	τὸ μισθάριον ἔχουσαν ἐκέλευ' ἀποφέρειν
[13, 64]	βασιλικὴν ἐσθῆτα καὶ ῥάκια λαβοῦσα	θεραπαινίδος	τῆς τυχούσης συλληφθεῖσα ἀπήχθη μετὰ
[13, 64]	καὶ πραθεῖσα ὁμοίως ταῖς ἑαυτῆς	θεραπαινίσιν	ἦλθεν εἰς Ρόδον ἔνθα ἐκφήνασα
[13, 31]	δὲ παλλακὰς τῆς καθ' ἡμέραν	θεραπείας,	τὰς δὲ γυναῖκας τοῦ παιδοποιεῖσθαι
[13, 76]	θράσει ψυχρὰν φορεῖται πᾶσαν ὁδὸν	θεραπεύων.	Αλλ' ἐγώ τᾶσδ' ἕκατι κηρὸς
[13, 6]	γνάθους κεχριμέναι. Κἂν ἐξίητε τοῦ	θέρους,	ἀπὸ τῶν μὲν ὀφθαλμῶν ὑδρορρόαι
[13, 49]	τήν έπικληθεῖσαν Πτωχελένην μαστιγίας έμισθώσατο.	Θέρους	δὲ ὄντος ἐπεὶ γυμνὸς κατέκειτο,
[13, 3]	δ' Αγαμέμνων ὡς πολυγύναιος ὑπὸ	Θερσίτου	λοιδορεῖται Πλεῖαί τοι χαλκοῦ κλισίαι,
[13, 59]	τὸν Ερωτα ἀνέθηκεν αὐτὸν ἐν	Θεσπιαῖς.	Αὐτῆς δὲ τῆς Φρύνης οἱ
[13, 12]	τὸν Ερωτα ἱδρυσάμενοι συνθύουσιν αὐτῷ.	Θεσπιεῖς	τε τὰ Ερωτίδεια τιμῶσιν καθάπερ
[13, 59]	Αμύντου, ἔχουσα ἐπιγραφὴν Φρύνη Επικλέους	Θεσπική»	ὥς φησιν Αλκέτας ἐν β'
[13, 60]	τοὺς συνόντας αὐτῇ, τὴν δὲ	Θεσπικήν.	Επλούτει δὲ σφόδρα ἡ Φρύνη
[13, 45]	καταβεβρωκέναι. Φρύνην ἐπείρα Μοίριχος τὴν	Θεσπικήν·	κἄπειτεν αἰτήσασαν αὐτον μνᾶν μίαν
[13, 59]	~Ἦν δ' ἡ Φρύνη ἐκ	Θεσπιῶν.	Κρινομένη δὲ ὑπὸ Εὐθίου τὴν
[13, 83]	ἀνάθημα Ονόμαρχος ἔδωκε. Φαρσαλίᾳ τῇ	Θεσσαλίδι	ὀρχηστρίδι δάφνης στέφανον χρυσοῦν Φιλόμηλος
[13, 4]	μέντοι γε ἡμέραις πεντήκοντα διεπαρθένευσε	Θεστίου	κόρας, ὡς Ηρόδορος ἱστορεῖ. Πολυγύναιος
[13, 71]	δαρδάνη δὲ θανοῦσαν ὑπὸ ξηρὴν	θέτο	γαῖαν κλαίων, αἰάζων δ' ἦλθεν
[13, 86]	ἄλλα τε ἀκροάματα καὶ αἱ	Θετταλαὶ	αὗται ὀρχηστριδες, καθάπερ αὐταῖς ἔθος
[13, 24]	τῶν τεχνῶν. ~Διὸ συμβουλεύς σοι,	Θετταλὲ	ποικιλόδιφρε, τὰς ἐπὶ τῶν οἰκημάτων
[13, 55]	αὐτὴν ὑπό τινων γυναικῶν ἐν	Θετταλίᾳ,	ἐρασθεῖσάν τινος Παυσανίου Θετταλοῦ, κατὰ
[13, 5]	Θετταλῶν ὲθνος ἐπαιδοποιήσατο ἐκ δύο	Θετταλίδων	γυναικῶν, ὧν ἥ μὲν ἦν
[13, 55]	Κόρινθος· κεῖται δ' ἐν κλεινοῖς	Θετταλικοῖς	πεδίοις. Αὐτοσχεδιάζουσιν οὖν οἱ λέγοντες
[13, 5]	Φεραία Νικησίπολις, ἥτις αὐτῷ ἐγέννησε	Θετταλονίκην,	δὲ Λαρισαία Φίλιννα, ἐξ ἧς
[13, 55]	ἐν Θετταλίᾳ, ἐρασθεῖσάν τινος Παυσανίου	Θετταλοῦ,	κατὰ φθόνον καὶ δυσζηλίαν {ταῖς}
[13, 5]	Οἰκειώσασθαι δὲ θέλων καὶ τὸ	Θετταλῶν	ὲθνος ἐπαιδοποιήσατο ἐκ δύο Θετταλίδων
[13, 89]	φησι γεγονέναι, ἥτις καὶ τῇ	θεῷ	εἶκαστο τὴν μορφήν. Στεφανόπωλις δ'
[13, 32]	πλείστας, καὶ ταύτας προσεύχεσθαι τῇ	θεῷ	καὶ ὕστερον ἐπὶ τοῖς ἱεροῖς
[13, 43]	ἦν, ὦ τέκνον, νὴ τὼ	θεώ	Λέγουσι Ποντικόν τι μειρακύλλιον ἀναπαυόμενον
[13, 33]	αὐτὸς ἀπάξειν ἑταίρας εὔξατο τῇ	θεῷ	νικήσας. Πίνδαρός τε τὸ μὲν
[13, 32]	οἱ ἰδιῶται δὲ κατεύχονται τῇ	θεῷ	τελεσθέντων περὶ ὧν ἂν ποιῶνται
[13, 32]	ἀναθέντων τῶν Κορινθίων πίνακα τῇ	θεῷ	τὸν ἔτι καὶ νῦν διαμένοντα
[13, 86]	ἐβόων ὡς θαυμαστόν τι θέαμα	θεώμενοι	καὶ μακάριον τὸν βασιλέα άπεκάλουν,
[13, 18]	αἱ τρίχες λυποῦσιν ἡμᾶς, πρὸς	θεῶν;	Δι' ἃς ἀνὴρ ἕκαστος ἡμῶν
[13, 20]	δὲ καὶ ὁ μέγιστος τῶν	θεῶν	διὰ κεράμων χρυσὸς ἔρχεται, ταῦρος
[13, 26]	ὅταν δέ γηράσκωσιν ἤδη, τὸτε	θεῶν>	ἐπὶ τοὺς νεώς ἵζουσι πεινῶντες
[13, 14]	οὐ νοῦν ἔχω πρὸς τῶν	θεῶν;	κάλλει καλῆς, μεγέθει μεγάλης, τέχνῃ
[13, 42]	αὐτὴν ἐπικροῦσαι βουλόμενος Πρὸς τῶν	θεῶν	μειράκια, τί δοκεῖ τῶν ἀγρίων
[13, 43]	σφόδρα νέον Ὦ πρὸς τῶν	θεῶν,	μειράκιον, ὁ καλός, φησί, πῶς
[13, 28]	Αθηναῖος Απολλόδωρος ἐν τοῖς περὶ	Θεῶν	οὕτως. Εταίραν δὲ τὴν Αφροδίτην
[13, 11]	τάδε· Σὺ δ' ὦ τύραννε	θεῶν	τε κἀνθρώπων Ερως, ἢ μὴ
[13, 67]	Αφροδίτης, ἃμα τῆς τε παρὰ	θεῶν	τιμωρίας καταφρονῶν καὶ τὰς σὰς
[13, 74]	περισσῶς ἀγαπήσασα οὔτε τῶν ἄλλων	θεῶν	τις ἢ δαιμόνων ἐβοήθησεν αὐτῷ.
[13, 14]	δικαίως ἔστ' ἀπεψηφισμένος ὑπὸ τῶν	θεῶν	τῶν δώδεκ' εἰκότως τ' Ερως;
[13, 17]	διὰ παντὸς ἀπολαύῃ τῆς τοῦ	θεωρεῖν	ἡδονῆς. Λέγει δ' οὕτως· Υπνος
[13, 24]	οὐχὶ πάντων ἐστὶν ἀθλιώτατος; Εξον	θεωρήσαντι	πρὸς τὸν ἥλιον γυμνὰς ἐφεξῆς
[13, 35]	σοὺς γάμους. Περιβλέψασα οὖν καὶ	θεωρήσασα	πάντας λαβοῦσα χρυσῆν φιάλην καὶ
[13, 71]	χοροστασίαις Βάκχον καὶ τὸν Ερωτα	Θεωρίδος	Ζεὺς ἔπορεν Σοφοκλεῖ. Φημὶ δὲ
[13, 61]	εἰς Ομηρον ἀναφερομένων. Τῆς δὲ	Θεωρίδος	μνημονεύει λέγων ἔν τινι στασίμῳ
[13, 61]	τραγῳδιοποιὸς ἤδη γέρων ὢν ἠράσθη	Θεωρίδος	τῆς ἑταίρας. Ικετεύων οὖν τὴν
[13, 14]	ἐστ' ἰδειν ἥδιον ἢ τὸ	θεωρίκον	ἔχουσιν ὑμιν διανέμειν ἑκάστοτε. Αριστοφῶν
[13, 61]	στασίμῳ οὕτως φίλη γὰρ ἡ	Θεωρίς.	Επὶ δὲ δυσμαῖς ὢν τοῦ
[13, 58]	ἐσφάλλετο τὴν γνώμην, εἴ τις	θέωροίη	τὰ πραχθέντα αὐτῷ περὶ τὴν
[13, 84]	τοῦ ἑτέρου Δελφοί φασι τῶν	θεωρῶν	ἐπιθυμήσαντά τινα συγκατακλεισθῆναι καὶ τῆς
[13, 86]	ἐγένετο ἐπὶ τῶν ἐξ Αρκαδίας	θεωρῶν	πρὸς Αντίγονον παραγενομένων. Εκεῖνοι {τε}
[13, 23]	ἐξ ἀνάγκης δεῖ γελᾶν, ἵνα	θεωρώσ'	οἱ παρόντες τὸ στόμ' ὡς
[13, 10]	φησὶν Δοῦρις ἐν δευτέρᾳ Ιστοριῶν,	Θηβαίαν	γένος, ὄνομα Θεανώ, ἁρπασθεῖσαν ὑπὸ
[13, 6]	τὰ σκέλη δὲ κοψίχου. Σφίγγα	Θηβαίαν	δὲ πάσας ἔστι τὰς πόρνας
[13, 60]	τειχιεῖν τὰς Θήβας, ἐὰν ἐπιγράψωσιν	Θηβαῖοι	ὅτι Αλέξανδρος μὲν κατέσκαψεν, ἀνέστησεν
[13, 10]	ἔσχεν τότε γὰρ εἷλον οἱ	Θηβαῖοι	τὴν Φωκίδα. Καὶ ὁ Κρισαικὸς
[13, 12]	Σωσικράτης ἱστορεῖ. Ο δὲ παρὰ	Θηβαίοις	ἱερὸς λόχος καλούμενος συνέστηκεν ἐξ
[13, 58]	φησὶν οὕτως· Ἐπαμινώνδας δ' ὁ	Θηβαῖος	σεμνότερον μὲν τούτων, οὐκ εὐσχημόνως
[13, 60]	Φρύνη καὶ ὑπισχνεῖτο τειχιεῖν τὰς	Θήβας,	ἐὰν ἐπιγράψωσιν Θηβαῖοι ὅτι Αλέξανδρος
[13, 79]	καὶ ἀναθέμενον εἰς ἃρμα εἰς	Θήβας	φυγεῖν. Πράξιλλα δ' ἡ Σικυωνία
[13, 78]	γοῦν τοῦτο ἔδειξεν ὁ συνταχθεὶς	Θήβησιν	ὑπὸ Επαμινώνδου ἱερὸς λόχος καὶ
[13, 71]	πόθον ὃν Γαλατείης αὐτοῖς μηλείοις	θήκαθ'	ὑπὸ προγόνοις. Οἶσθα δὲ καὶ
[13, 71]	ὃν Εὐρυπόλου πολιῆται Κῷοι χάλκειον	θῆκαν	ὑπὸ πλατάνῳ Βιττίδα μολπάζοντα θοήν,
[13, 85]	Τούτῳ δὲ τῷ ἐλέφαντι συνετρέφετο	θήλεια	ἐλέφας, ἥν Νίκαιαν ἐκάλουν ᾧ
[13, 77]	παιδικοὺς ἔρωτας τῶν ἐπὶ ταῖς	θηλείαις	προκρίνουσι πολλοί. Παρὰ γὰρ τὰς
[13, 74]	ἐπιδέξια νωμῶν, παννυχίδας θ' ἱερὰς	θήλεις	χοροὶ ἀμφιέπωσιν, πλάστιγξ θ' ἡ
[13, 87]	ἐγύμνου καλλίχειρας ὠλένας, ἄλλης προσαμπέχουσα	θῆλυν	αὐχένα δὲ ῥαγέντων χλανιδίων ὑπὸ
[13, 13]	ποιοῦσιν εἰκόνας. Εστὶν γὰρ οὔτε	θῆλυς	οὔτ' ἄρσην, πάλιν οὔτε θέος
[13, 16]	φησι· Τοιάνδ' ἐν ὄψει λύγγα	θηρατηρίαν	ἔρωτος, ἀστραπήν τιν' ὀμμάτων ἔχει·
[13, 6]	δύ' ἀποπνίξασ' ἑταίρους τὸν τρίτον	θηρεύεται	ἔτι λαβεῖν; Αλλ' ἐξέπεσεν ἡ>
[13, 6]	ἔσθ' ἑταίρας ὅσα περ ἔστιν	θηρί'	ἐξωλέστερον. ~Τοιαῦτα πολλὰ τοῦ Λαρηνσίον
[13, 42]	ποτε ἐν τοῖς ὄρεσι τάχιστα	θηρίον	τρέχειν; Η Μανία δ' αὐτόμολος,
[13, 57]	{τι} ἡμᾶς παρ' ἡμῶν ἀντιπέμψαι	θηρίον	τρυγέραυον· οὐ γὰρ γίγνεται τοῦτ'
[13, 85]	ἀνὰ μέσον τῶν ποδῶν τοῦ	θηρίου	ἐτίθει αὐτὸ ἐν σκάφῃ. Εἰ
[13, 85]	δεινή τις φιλοστοργία γέγονε τοῦ	θηρίου	πρὸς τὸ παιδίον οὔτε γὰρ
[13, 86]	χρωμένους ἐπαινεῖν δεῖ, τοὺς δὲ	θηριωδῶς	καὶ ἀπλήστως ψέγειν. Καὶ εἰ
[13, 13]	λόγος φρονοῦντος, ἡ σφοδρότης δὲ	θηρός,	ὁ δέ πόνος ἀδάμαντος, ἡ
[13, 88]	στράτον ἀνθέων ἄλογχον ἐστράτευσαν, ἡδοναῖς	θηρώμενου	τὰ λειμώνων τέκνα. Εν δὲ
[13, 84]	Δελφοῖς, φησίν, ἐν τῷ Σπινατῶν	θησαυρῷ	παίδές εἰσιν λίθινοι δύο, ὧν
[13, 4]	ἔλαβεν Αἴθραν, μεθ' ἣν Μήδειαν.	Θησεὺς	δἐ Ελένην ἁρπάσας ἑξῆς καὶ
[13, 4]	τῶν Αττικῶν καταλέγων τὰς τοῦ	Θησέως	γενομένας γυναῖκάς φησι τὰς μὲν
[13, 10]	ἐπιγαμίαν τῆς Εὐρύτρου θυγατρός, ὁ	Θησέως	διὰ τὴν Φαίδρας τῆς Μίνωος,
[13, 77]	καίπερ ἐπὶ θανάτῳ παιδὸς συστᾶσαν,	Θησέως	ἐρασθεὶς καὶ τὴν θυγατέρα τούτῳ
[13, 43]	ἀκόλαστος ὤν. Παρὰ Δεξιθέᾳ δειπνοῦσα	θῄταίρᾳ	ποτε Γνάθαινα, τοὔψον ἀποτιθείσης πᾶν
[13, 39]	χειρί τε ταἰδοῖον ἀποτρίψας {καὶ}	θιγὼν	τοῖς δακτύλοις Τουτί γε, Λάμια,
[13, 11]	ὁ δαίμων πάντων ἥδιστος ἔφυ	θνητοῖς.	Καὶ παρὰ λυπῶν τέρψιν τιν'
[13, 14]	ἀδικεῖ τε τὸν Ερωτ' ἐμφανῶς	θνητὸς	θεόν, ἄπιστον αὐτον πᾶσι τοῖς
[13, 8]	κακῶς ἀπόλοιθ' ὁ γήμας δεύτερος	θνητῶν.	Ο μὲν γὰρ πρῶτος οὐδὲν
[13, 71]	θῆκαν ὑπὸ πλατάνῳ Βιττίδα μολπάζοντα	θοήν,	περὶ πάντα Φιλητᾶν ῥήματα καὶ
[13, 59]	ὄψει τῶν Πανελλήνων πάντων ἀποθεμένη	θοἰμάτιον	καὶ λύσασα τὰς κόμας ἐνέβαινε
[13, 45]	τὸ μισθάριον ἔχουσαν ἐκέλευ' ἀποφέρειν	θοἰμάτιον.	Ο γναφεὺς δ' εἶπεν· Ἂν
[13, 36]	τὸν Εὔξενον παρακέκληκεν ἐπὶ τὴν	θοίνην.	Ο δὲ γάμος ἐγίγνετο τόνδε
[13, 56]	τῷ ἐπιγραφομένῳ περὶ Θεμιστοκλέους καὶ	Θουκυδίου	καὶ Περικλέους. Αντισθένης δ' ὁ
[13, 5]	Αλέξανδρον καὶ Κλεοπάτραν. Καὶ τὴν	Θρᾀκην	δὲ ὅτε εἷλεν, ἧκε πρὸς
[13, 5]	πρὸς αὐτὸν Κοθήλας ὁ τῶν	Θρᾳκῶν	βασιλεὺς ἄγων Μήδαν τὴν θυγατέρα
[13, 64]	εἶχε τὴν ἑταίραν, ἥτις ὑπὸ	Θρᾳκῶν	ἐν Εφέσῳ ἐπιβουλευομένου τοῦ Πτολεμαίου
[13, 76]	χρήμασι μοχθίζει βιαίως ἢ γυναικείῳ	θράσει	ψυχρὰν φορεῖται πᾶσαν ὁδὸν θεραπεύων.
[13, 19]	Αριστίππου παρενεχθέντες αἱρέσεως ἄσωτοι καὶ	θρασεῖς.	Καὶ δὴ τοιοῦτοι ὑμῶν εἰσιν
[13, 14]	αὐτῶν. Ως δὲ λίαν ἦν	θρασὺς	καὶ σοβαρός, ἀποκόψαντες αὐτοῦ τὰ
[13, 67]	αὐλητρίδος, ἐκείνη δὲ Σινώπης τῆς	Θρᾳττης	τῆς ἐξ Αἰγίνης Αθήναζε μετενεγκαμένης
[13, 38]	Αθηναίων ἐπιφανῶς ἑταίρας ἦν υἱὸς	Θρᾀττης	τὸ γένος, σεμνῆς δ' ἄλλως
[13, 78]	ἐπέδωκεν {ὁ Κρατῖνος} ὑπὲρ τῆς	θρεψαμένης	ᾧ καὶ ἐπαπέθανεν ὁ ἐραστὴς
[13, 17]	ἀγανοβλέφαρος Πειθὼ ῥοδέοισιν ἐν ἄνθεσιν	θρέψαν.	Φρύνιχός τε ἐπὶ τοῦ Τρωίλου
[13, 55]	ἰσοθέου, Λαίδος· ἣν ἐτέκνωσεν Ἔρως,	θρέψεν	δὲ Κόρινθος· κεῖται δ' ἐν
[13, 76]	ὥραν, ἅθ' ὑπὸ στεροπᾶς φλέγων	Θρηίκιος	βορέας, ἀίσσων παρὰ Κύπριδος ἀζαλέιας
[13, 37]	περὶ Ενδόξων Ανδρῶν συγγράμματι· Αβρότονον	Θρηίσσα	γυνή γένος· ἀλλὰ τεκέσθαι τὸν
[13, 22]	ἔχων οἴκοι μέγα. Διόπερ καὶ	θρηνῶν	τις αὑτὸν παράγεται ὑπὸ Τιμοκλέους
[13, 3]	τοῖς Περσικοῖς, ὑπὸ τῶν παλλακίδων	θρησκεύεσθαι	προσκυνοῦσι γοῦν αὐτην. Καὶ ὁ
[13, 71]	φίλος υἱὸς ἀνήγαγεν Οἰάγροιο Αγριόπην	Θρῇσσαν	στειλάμενος κιθάρην Αιδόθεν ἔπλευσεν δὲ
[13, 6]	μοι γένοιτο, φησὶ τήνπρος ἢ,	θρόνος,	εἶτα δὴ τρίπους τις' εἶτα,
[13, 46]	καὶ Εὔκλεια καὶ Γρυμέα καὶ	Θρυαλλίς,	ἔτι Χίμαιρα καὶ Λαμπάς. Τῆς
[13, 15]	τῷ περὶ τοῦ Βίου αὐτου.	Θρυλεῖτε	γὰρ ὅτι δεῖ μὴ τῶν
[13, 46]	Εὐφροσύνην· αὕτη δὲ ἦν γναφέως	θυγάθηρ.	Αγραφοι δ' εἰσὶν αὐτῷ Μεγίστη,
[13, 35]	ἀκουόντων τῶν συνδείπνων· Ημεῖς, ὦ	θύγατερ	Οδάτι, νῦν ποιούμεθα τοὺς σοὺς
[13, 35]	προειπῶν ὅτῳ μέλλοι διδόναι τὴν	θυγατέρα.	Ακμαζούσης οὖν τῆς μέθης εἰσκαλέσας
[13, 37]	αὐτῷ τέκνον Λεοντίσκον καὶ Λάγον,	θυγατέρα	δὲ Εἰρήνην, ἣν ἔγεμεν Εὔνοστος
[13, 48]	ἐραστὰς ὡς αὐτὴν καὶ τὴν	θυγατέρα	εἰσιέναι, κατὰ ζῆλον τῶν τὰ
[13, 89]	θυγατέρα, καὶ Χάρμου τοῦ πολεμαρχήσαντος	θυγατέρα	ἔλαβεν Ιππίᾳ περικαλλεστάτην οὖσαν τῷ
[13, 65]	ὕστερον Φανὼ κληθεῖσαν ὡς ἰδίαν	θυγατέρα	ἐξέδοτο Φράστορι τῷ Αἰγιαλεῖ, ὥς
[13, 64]	δὲ τὴν Λεοντίου τῆς Επικουρείου	θυγατέρα	ἑταιριζομένην καὶ αὐτὴν Σώφρων ὁ
[13, 5]	Θρᾳκῶν βασιλεὺς ἄγων Μήδαν τὴν	θυγατέρα	καὶ δῶρα πολλά. Γήμας δὲ
[13, 89]	αὑτῷ γυναῖκα Φύην τὴν Σωκράτους	θυγατέρα,	καὶ Χάρμου τοῦ πολεμαρχήσαντος θυγατέρα
[13, 5]	Ιλλυρίδα γήμας ἔσχεν ἐξ αὐτῆς	θύγατέρα	Κύνναν ἔγημεν δὲ καὶ Φίλαν
[13, 10]	Κιρραίων τὴν Πελάγοντος τοῦ Φωκέως	θυγατέρα	Μεγιστὼ καὶ τὰς Αργείων θυγατέρας
[13, 4]	μὲν γὰρ ἔγημε τὴν Οπλητος	θυγατέρα,	μεθ' ἣν τῶν Χαλκώδοντος μίαν.
[13, 38]	τῆς ἐν Σικυῶνι Ποικίλης Στοᾶς	θυγατέρα	μὲν εἶναι Κλεάνδρος Αθηναίου, κατασκευάσαι
[13, 10]	παλλακίδος ἔπεμψε δὲ τὴν Αρπίου	θυγατέρα	Νειτῆτιν. Ο δὲ Αρπίας ἐκπεπτώκει
[13, 5]	Κλεοπάτρα δ' ἐγέννησε τῷ Φιλίππῳ	θυγατέρα	τὴν κληθεῖσαν Εὐρώπη, Φιλογύνης δ'
[13, 48]	καὶ Ἐλεύθερος; Ἐπὶ δὲ τὴν	θυγατέρα	τῆς Γναθαίνης πτωχῶν έραστῶν κωμαζόντων
[13, 77]	συστᾶσαν, Θησέως ἐρασθεὶς καὶ τὴν	θυγατέρα	τούτῳ γυναῖκα ἔδωκε Φαίδραν, ὡς
[13, 38]	αὐλητρίδος, ἐξ ἧς ἔσχε καὶ	θυγατέρα	Φίλαν; τὴν δὲ Λάμιαν Πολέμων
[13, 44]	Γνάθαιν' ἔφη, ὑπερηφάνως μοι τὴν	θυγατέρα	χρωμένων; Η γραῦς δ' ἀγανακτήσασα
[13, 56]	φησιν ἐξ Επιδαύρου τὴν Προκλέους	θυγατἑρα	Μέλισσαν ἰδόντα Πελοποννησιακῶς ἠσθημένην (ἀναμπέχονος
[13, 10]	θυγατέρα Μεγιστὼ καὶ τὰς Αργείων	θυγατέρας	ἐπανιούσας ἐκ τοῦ Πυθικοῦ ἱεροῦ.
[13, 80]	Αἰχμαλώτους γοῦν λαβὼν τὰς Δαρείου	θυγατέρας	καὶ τὴν γυναῖκα κάλλει διαπρεπεστάτην
[13, 4]	καὶ τὰς Κερκύονος καὶ Σίνιδος	θυγατέρας,	νοίμίμως δ' αὐτὸν γῆμαι Μελίβοιαν
[13, 65]	ῥήτωρ· ὃς καὶ τὴν Νεαίρας	θυγατέρας	Στρυμβήλην τὴν ὕστερον Φανὼ κληθεῖσαν
[13, 10]	μίαν αἰτῶν πρὸς γάμον τῶν	θυγατέρων.	Ὃ δὲ τῶν μὲν ἑαυτοῦ
[13, 74]	ἀμφιέπωσιν, πλάστιγξ θ' ἡ χαλκοῦ	θυγάτηρ	ἐπ' ἄρκαισι καθίζῃ κοττάβου ὑψηλαῖς
[13, 35]	τοῦ Τανάιδος Ομάρτῃ βασιλεῖ Μαραθῶν	θυγάτηρ	Οδάτις· περὶ ἧς ἐν ταῖς
[13, 64]	μετ' Επικούρου τοῦ φυσικοῦ σχολασάσης	θυγάτηρ,	Σώφρονος δὲ γεγονυῖα πρότερον ἐρωμένη,
[13, 51]	Ἦν δὲ Κορώνης τῆς Ναννίου	θυγάτηρ,	τὸ τῆς Τήθης ἀναφέρουσα ἐκ
[13, 35]	ἰδιωτικαῖς οἰκίαις· καὶ ταῖς ἑαυτῶν	θυγατράσιν	οἱ πολλοὶ τῶν δυναστῶν ὄνομα
[13, 47]	δ' ὁ τὴν μνᾶν τῇ	θυγατρὶ	δοὺς αὐτῆς οὐδὲν ἐτι ἐφερεν,
[13, 43]	τυραννικώτερον αὐτῇ συναντήσαντος ἐμβλέψασα τῇ	θυγατρὶ	μετ' αὐτῆς συνπρορευομένῃ λέγει· Δικαιότερον
[13, 46]	Ληναιτόκυστος, Αστρα, Γνάθαινα καὶ ταύτης	θυγατριδῆ	Γναθαίνιον, καὶ Σιγὴ καὶ Συνωρὶς
[13, 44]	~Καὶ Γναθαινίου δέ γε τῆς	θυγατριδῆς	αὐτῆς τάδε ἀναγράφει· Εἰς τὰς
[13, 62]	ἐξ ἧς καὶ γενέσθαι αὐτῷ	θυγάτριον.	Μνημονεύει δ' αὐτῆς Στράττις ἐν
[13, 44]	ὅτι εἰς νύκτ' ἀποδώσεις τῳ	θυγατρίῳ	μου διπλοῦν. Εν ταῖς Αθήναις
[13, 36]	ὁ Νάνος ἐπιτελῶν γάμους τῆς	θυγατρὸς	κατὰ τύχην παραγενόμενον τὸν Εὔξενον
[13, 10]	τὴν Ιόλην ἐπιγαμίαν τῆς Εὐρύτρου	θυγατρός,	ὁ Θησέως διὰ τὴν Φαίδρας
[13, 65]	ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ ἱερεῖα μὴ	θύειν,	οὐδὲ ἐκείνου οὔσης τῆς θυσίας,
[13, 88]	τιθήνημ' ἔαρος ἐκπρεπέστατον. Καὶ ἐν	Θυέστῃ·	Ρόδ' ὀξυφεγγῆ κρίνεσιν ἀργεννοῖς ὁμοῦ.
[13, 34]	ἐφ' ᾧ καὶ κατ' ἔτος	θύεται	βοῦς, διακελευσαμένου τοῦτο τοῦ πάντα
[13, 51]	τὸ ζῷον οὐδ' ὅλως Αθηνᾷ	θύεται	διὰ τοῦτο, ἄλλος ἔσται λόγος.
[13, 20]	ἄγειν, ὁ δὲ τρίτος τὰς	θυηλὰς	ἐπιτίθησιν. Ηρακλείδης δ' ὁ Λέμβος
[13, 76]	καιρόν μὴ πρεσβυτέραν ἀριθμοῦ δίωκε,	θυμέ,	πρᾶξιν. Διόπερ καὶ ὁ Τίμων
[13, 76]	μὲν κατὰ καιρὸν ἐρώτων δρέπεσθαι,	θυμέ,	σὺν ἡλικίᾳ τὰς δὲ Θεοξένου
[13, 33]	τὰς χλωρᾶς λιβάνου ξανθὰ δάκρη	θυμιᾶτε,	πολλάκι ματέρ' Ερώτων οὐράνιαι πτάμεναι
[13, 15]	νύ τοι μεγάλων Δώρων ἐπεμαίετο	θυμός.	~Ηγήσανδρος δ' ἐν τοῖς Υπομνήμασι
[13, 61]	γέρουσιν, ὧν ἰσχὺς μὲν ἀπήμβλυνται,	θυμὀς	δὲ μενοινᾷ. Ταῦτα μέν ἐστιν
[13, 65]	τῷ δικαστηρίῳ ὡς ἀσεβοῦντα καὶ	θύοντα	παρὰ τὰ πάτρια τὰς θυσίας
[13, 33]	αἳ παραγενομένου τοῦ Ξενοφῶντος καὶ	θύοντος	τῇ Αφροδίτῃ συνέθυσαν. Διόπερ ἔφη·
[13, 31]	καὶ τὴν ἑορτὴν Εταιρίδεια προσαγονεῦσαι.	Θύουσι	δὲ καὶ οἱ Μακεδόνων βασιλεῖς
[13, 12]	τῶν πολιτῶν κοσμήσαντες διὰ τούτων	θύουσι	τῷ Ερωτι, ὡς Σωσικράτης ἱστορεῖ.
[13, 25]	τυγχάνεις ἔχων ἔχεις πως· ἡ	θύρα	στ' ἀνεῳγμένη. Εἷς ὀβολός· εἰσπήδησον·
[13, 19]	εὑρίσκεσθε ἐπὶ ταῖς τῆς φιλαργυρίας	θύραις	ῥυπαρῶς ζῶντες καὶ τριβωνάρια περιβαλλόμενοι
[13, 57]	Πυραύνῳ οὕτως· Ἄνοιγ᾽ ἄνοιγε τὴν	θύραν·	ἐλάνθανον πάλαι περιπατῶν ἀνδριάς, ἀλέτων
[13, 22]	πάμπολλ' ἀναλίσκων ἐφ' ἑκάστῳ τῆς	θύρας	ἀπεκλειόμην. Καὶ ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ
[13, 34]	γυναικὸς ἐπὶ τὰς τῶν ἑταιρίδων	θύρας	ἐκώμαζεν, ἀπολιπὼν τὰς Λακαίνας καὶ
[13, 50]	Φθειροπύλη ἐπεκαλεῖτο, ἐπειδήπερ ἐπὶ τῆς	θύρας	ἑστῶσα ἐφθειρίζετο. Ὑπερείδης δ' ἐν
[13, 64]	Εἰρήνη ἐχομένη τῶν ῥόπτρων τῶν	θυρῶν	τοῦ ἱέρου ἐπέρραινεν τοῦ αἵμματος
[13, 31]	συναγαγόντα τοὺς Αργοναύτας Εταιρείῳ Διὶ	θῦσαι	καὶ τὴν ἑορτὴν Εταιρίδεια προσαγονεῦσαι.
[13, 31]	τοὺς φρουροὺς τοὺς αὐτῇ ποτε	θύσαντας,	ὡς ἱστορεῖ Νεάνθης ἐν τοῖς
[13, 65]	τῇ αὐλῇ Ελευσῖνι προσαγούσῃ ἱερεῖον	θύσειεν,	νομίμου ὄντος ἐν ταύτῃ τῇ
[13, 33]	καὶ σκόλιον τὸ παρὰ τὴν	θυσίαν	ᾀσθέν, ἐν ᾧ τὴν ἀρχὴν
[13, 65]	θύειν, οὐδὲ ἐκείνου οὔσης τῆς	θυσίας,	ἀλλὰ τῆς ἱερείας. ~Διαβόητος δ'
[13, 80]	τῷ περὶ τῆς ἐν Ιλίῳ	Θυσίας	Βαγώου τοῦ εὐνούχου οὕτως αὐτόν
[13, 65]	θύοντα παρὰ τὰ πάτρια τὰς	θυσίας	ἐκολάσατε καὶ ἄλλα τε κατηγορήθη

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 15/09/2005