>

Livre, Chap.
[13, 8]	τίς οἴμοι δείλαιος, ταχέως γέ	μ'	αἱ χρησταὶ γυναῖκες ἐπέλιπον, τῶν
[13, 72]	ὢν οὕτως ἐρωτομανὴ ὡς διαβάλλων	μ'	εἴρηκεν ὁ Κύνουλκος ἀλλ' ἐρωτικὸς
[13, 6]	οἵας Εὔβουλός φησι ἐν Στεφανοπώλισιν	Μὰ	Δι' οὐχὶ περιπεπλασμέναι ψιμυθίοις οὐδ'
[13, 13]	δὲ δαίμονος. Καὶ ταῦτ' ἐγώ,	μὰ	τὴν Αθηνᾶν καὶ θεούς, οὐκ
[13, 42]	σὺ φεύγων ἀπέβαλες τὴν ἀσπίδα,	μὰ	τὴν Αφροδίτην, ἀλλ' ὁ σοὶ
[13, 24]	βιοῦσιν καὶ ἐσπουδακόσι περὶ τὰς	μαγαλομίσθους	ἑταίρας καὶ τὰς ἐλευθέρας τῶν
[13, 17]	ἐμῆς ψυχῆς ἡνιοχεύεις. Ο δὲ	μαγαλοφωνότατος	Πίνδαρος· Τὰς δὲ Θεοξένου, φησίν,
[13, 94]	ἑξῆς φησι· Αὐτίκ' οὐδεὶς οὔτε	μαγείραιναν	εἶδε πώποτε οὔτε μὴν οὐδ'
[13, 23]	τὴν ἡμέραν ἔνδον, ὥσπερ τοῖς	μαγείροις	ἅ παράκειθ' ἑκάστοτε, ἡνίκ' ἂν
[13, 43]	στεφάνους, τραγήματ' ἔριφον, ταινίας, ὄψον,	μάγειρον,	τὰ μετὰ ταῦτ' αὐλητρίδα. Καὶ
[13, 92]	ἀνῃρέθη, ὥς φησι Δημήτριος ὁ	Μάγνης	ἐν τοῖς Ομωνύμοις. ~Συνελόντι δὲ
[13, 31]	ἑορτήν τιν' Εταιρίδεια ἀγομένην ἐν	Μαγνησίᾳ	οὐ διὰ τὰς ἑταίρας, ἀλλὰ
[13, 31]	Τὴν τῶν Εταιριδείων ἑορτὴν συντελοῦσι	Μάγνητες.	Ιστοροῦσι δὲ πρῶτον Ιάσοντα τὸν
[13, 27]	Κυνούλκου θέλοντος λέγειν καὶ τοῦ	Μάγνου	ἐπιραπίσαι βουληθέντος αὐτὸν εἰς τιμὴν
[13, 68]	Ενταῦθα δὴ τῶν βαρβάρων τινὲς	μάγοι	ὁρῶντες αὐτὸν παγκάκως διακείμενον ἔπεισαν
[13, 57]	τρέψομαι πεῦσιν, Φοῖνιξ ἄττα γεραιέ.	Μάθε	οὖν ὅτι ἀρσενικῶς εἴρηκε τὸν
[13, 42]	Μηθέν, φησί, σοί, ψυχή, μελέτω·	μαθεῖν	γὰρ αἰσθέσθαι θ' ἅμα Ολυμπιονικῶν
[13, 80]	μόνον ἀπέσχετο, ἀλλ' οὐδὲ ἐκείνας	μαθεῖν	ἐποίησεν ὅτι εἰσὶν αἰχμάλωτοι, ἀλλ'
[13, 79]	δὲ παρ' Ελλήνων φησὶν Ηρόδοτος	μαθεῖν	τὸ παισὶν χρῆσθαι. ~Φιλόπαις δ'
[13, 84]	ὡς ἀδύνατόν ἐστι τὸ τυχεῖν,	μάθετε	παύονται οἱ ἔρωτες, ὥς φησι
[13, 30]	νέος ἀλλότριον εἰσελθὼν ὄψον ἐσθίειν	μάθῃ	ἀσύμβολόν τε χεῖρα προσβάλῃ βορᾷ,
[13, 46]	αὑταῖς, παιδείας ἀντεχόμεναι καὶ τοῖς	μαθήμασι	χρόνον ἀπομερίζουσαι· διόπερ καὶ εὔθικτοι
[13, 73]	Τεκμήριον δέ, μὴ λόγῳ μόνον	μάθῃς	{ἔργῳ δὲ δείξω τὸ σθένος
[13, 21]	τῶν Κορινθίων σοφιστής, ὁ τοῖς	μαθηταῖς	διηγούμενος ὅτι Ωκιμον ἑταίρας ὄνομα
[13, 86]	δὲ καὶ Πολύστρατον τὸν Αθηναῖον,	μαθητὴν	δὲ Θεοφράστου, τὸν ἐπικαλούμενον Τυρρηνόν,
[13, 94]	οἰόμενος τοῦτον {Αἰσχίνην} Σωκράτους γεγονότα	μαθητὴν	καὶ περὶ δικαιοσύνης καὶ ἀρετῆς
[13, 62]	Αλκιδάμας ὁ Ελαίτης ὁ Γοργίου	μαθητὴς	ἔγραψεν καὶ αὐτὸς ἐγκώμιον Ναίδος
[13, 20]	ὁ σεμνότατος Αριστοτέλης τοῦ Φασηλίτου	μαθητοῦ.	Ημεῖς δ' οὐχι καὶ τῶν
[13, 64]	συγχωρησάσης νυκτὸς ἔφυγεν εἰς Εφεσον.	Μαθοῦσα	δὲ ἡ Λαοδίκη τὸ ποιηθὲν
[13, 80]	ἐκέλευσεν. Διόπερ καὶ Δαρεῖος τοῦτο	μαθὼν	ηὔξατο τῷ Ηλίῳ τὰς χεῖρας
[13, 51]	ἐν Ταραντίνοις οὕτως· Νάννιον δὲ	μαίνεται	ἐπὶ τῷ Διονύσῳ, κωμῳδῶν αὐτήν
[13, 45]	ἢ Γλυκέρον, Μέλλει γὰρ ὥσπερ	μαινίδας	ἀποτηγανίζειν, φησί, μου τὸ λῄδιον.
[13, 71]	σκληρὸν βίον ἐστήσαντο ἀνθρώπων, σκολιὴν	μαιόμενοι	σοφίην, οὓς αὐτὴ περὶ πικρὰ
[13, 53]	φιλοσοφίαν παρερχομένους, τοιαύτας φωνὰς προιέμενος·	Μακαρίζω	σε, ὦ οὗτος, ὅτι καθαρὸς
[13, 54]	φιλοσοφίαν παρερχομένους, τοιαύτας φωνὰς προιέμενος·	Μακαρίζω	σε, ὦ οὗτος, ὅτι καθαρὸς
[13, 86]	θαυμαστόν τι θέαμα θεώμενοι καὶ	μακάριον	τὸν βασιλέα άπεκάλουν, ὅτι ἔξεστι
[13, 69]	λευκαὶ φθεγγόμεναι σελίδες οὔνομα σὸν	μακαριστόν,	ὃ Ναύκρατις ὦδε φυλάξει, ἔστ'
[13, 40]	ἐρωμένας ἀναγράφων φησί· Φιλίππου τοῦ	Μακεδόνας	αὐξήσαντος Φίλινναν τὴν ὀρχηστρίδα, ἐξ
[13, 10]	τυμπάνων προελθεῖν, τὴν δ' Εὐρυδίκην	Μακεδονικῶς	καθωπλισμένην, ἀσκηθεῖσαν τὰ πολεμικὰ παρὰ
[13, 31]	προσαγονεῦσαι. Θύουσι δὲ καὶ οἱ	Μακεδόνων	βασιλεῖς τὰ Εταιρίδεια. Πόρνης δὲ
[13, 55]	τήν Λαίδα. Στράττις δ' ἐν	Μακεδόσιν	ἢ Παυσανίᾳ Κορινθίαν αὐτὴν εἶναί
[13, 67]	οὔσης χρηστῆς. ~Αρπαλος δ' ὁ	Μακεδὼν	ὁ τῶν Αλεξάνδρου πολλὰ χρημάτων
[13, 5]	Φαίδραν ἔσχεν. ~Φίλιππος δ' ὁ	Μακεδὼν	οὐκ ἐπήγετο μὲν εἰς τοὺς
[13, 71]	νυκτερινὰς οὐκ ἀποθέσθ' ὀδύνας ἀλλὰ	Μακηδονίης	πάσας κατενίσατο λαύρας Αἰγείων, μέθεπεν
[13, 24]	τις ἥδεται, λεπτῇ, παχείᾳ, στρογγύλῃ,	μακρᾷ,	ῥικνῇ, νέᾳ, παλαιᾷ, μεσοκόπῳ, πεπαιτέρᾳ·
[13, 23]	φελλὸς ἐν ταῖς βαυκίσιν ἐγκεκάττυται.	Μακρά	τις· διάβαθρον λεπτὸν φορεῖ τήν
[13, 68]	φησιν Ἐκμαθεῖν δέ σου ποθῶ	μακρὰν	άποικῶν κεῖθεν, Ατθίδα χθόνα τίνες
[13, 43]	τοῖς ἐπισυνάπτειν βουλομένοις τὸν ἑωθινόν,	μακρὰς	δὲ πράττειν εἰς τὰ λοιπὰ
[13, 71]	ψυχὰς οἰχομένων, λίμνης δ' ἐπὶ	μακρὁν	ἀυτεῖ ῥεῦμα διὲκ μεγάλων ῥυομένης
[13, 7]	γαμετῆς ἑταίρα πολύ γε καὶ	μάλ'	εἰκότως. Ἣ μὲν νόμῳ γὰρ
[13, 37]	μὲν μίαν τῶν ἐπιχωρίων γυναικῶν	μάλ'	εὐπρεπεστάτην τὴν ὄψιν καὶ Βιλιστίχην,
[13, 24]	νεώτεροι. Οπου γὰρ οὐσῶν μειράκων	μάλ'	εὐπρεπῶν ἐπὶ τοῖσι πορνείοισιν, ἃς
[13, 26]	Λαγίσκ' ἤνθει τότε καὶ Θεολύτη	μάλ'	εὐπρόσωπος καὶ καλή, ὑπέφαιν' ἐσομένη
[13, 68]	μάραθον ἔσθουσι, πυροὺς δ' οὐ	μάλα	(Β) Καὶ μὴν ἀκούω μυριάδας
[13, 28]	Καὶ ἔτι· Λατὼ καὶ Νιόβα	μάλα	μὲν φίλαι ἦσαν ἑταῖραι. Καλοῦσι
[13, 87]	δὲ θαλερὸς ἐκτραφεὶς ἀμάρακος λειμῶσι	μαλακοῖς	ἐξέτεινον αὐχένας. ~Επικατάφορος δὲ ὢν
[13, 7]	ὡς τακερόν, ὦ Ζεῦ, καὶ	μαλακὸν	τὸ βλέμμ' ἔχει. Οὐκ ἐτὸς
[13, 71]	εὕρετο πολλὸν ἀνατλὰς ἦχον καὶ	μαλακοῦ	πνεῦμ' ἀπὸ πενταμέτρου. Καίετο μὲν
[13, 71]	ἀοιδιάων μεγάλους ἀνέπεισεν ἄνακτας Αγριόπην	μαλακοῦ	πνεῦμα λαβεῖν βιότου. Οὐ μὴν
[13, 19]	ἢ μύρου προσβάλλοντας ἢ μικρῷ	μαλακωτέραν	ἠμφιεσμένους ἐσθῆτα. Οὐ δεῖ οὖν
[13, 33]	ὦ παῖδες, ἐρατειναῖς ἐν> εὐναῖς	μαλθακᾶς	ὥρας ἀπὸ καρπὸν δρέπεσθαι σύν
[13, 52]	αἱ μαστροποί, ἢ Ναύσιον ἢ	Μαλθάκην.	~Τοσαῦτ' εἰπὼν μετά τινος τροχιλίας
[13, 43]	τις καταμάθῃ φυλαττομένη τε πόλυ	μάλιστα	Δίφιλον, μὴ δῷ δίκην μετὰ
[13, 92]	οὖν πολλαὶ τῶν πόλεων καὶ	μάλιστα	ἡ Λακεδαιμονίων, ὡς Χαμαιλέων φησὶ
[13, 44]	ἐφιλοσόφησά θ' ἵν' ἄκρον ὡς	μάλιστα	καὶ ἐλάχιστον αὐτοῦ περιλάβω τοῦ
[13, 67]	τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν εἶναι καὶ>	μάλιστα	μὲν ὑπὸ τῆς πόλεως δημοσίᾳ
[13, 14]	πονεῖν τε δυναμένους τοῖς σώμασιν	μάλιστα	προσεδρεύειν τ' ἀρίστους τῷ πόθῳ,
[13, 43]	ὡς λέγουσι, τοῖς Αφροδισίοις, τιμώμενος	μάλιστα	τῶν ἐρωμένων (ᾔδει δ' ὑπ'
[13, 95]	πλεῖν τούτῳ συμβάλλειν. Πολὺ γὰρ	μᾶλλον	ἃ ἂν δανείσηται αὐτοῦ νομίζει
[13, 20]	ὅτι κατὰ τὴν Σπάρτην θαυμάζεται	μᾶλλον	ἀνὴρ> ὁ κάλλιστος καὶ γύνη
[13, 17]	κάλλος, προμαντευόμενος τὴν τύφλωσιν πάντα	μᾶλλον	αὐτῆς ἐπαινεῖ ἢ τῶν ὀφθαλμῶν
[13, 47]	ὃς Ἐγὼ ὑπερήφανος; Τίς δὲ	μᾶλλον»	εἷπεν ἡ Γνάθαινα, Ὃς οὐδὲ
[13, 81]	ἀπόγερε τὴν κύλικα. Ετι πολὺ	μᾶλλον	ἐρυθριάσαντος τοῦ παιδὸς εἶπε πρὸς
[13, 91]	ὀνομάτων, ὦ γραμματικέ, πάντων ἐπιτρῖψαι	μᾶλλον	ἢ σωφρονίσαι δυναμένων τοὺς ἀκούοντας.
[13, 59]	κατηγορουμένην κρίνεσθαι. Ἦν δὲ ὄντως	μᾶλλον	ἡ Φρύνη καλὴ ἐν τοῖς
[13, 49]	καὶ τοῦ ἐραστοῦ αὐτῆς ταύτῃ	μᾶλλον	προσέχοντος, κατάστυγνος ἦν, ὡς δ'
[13, 79]	καίτοι καλλίστας ἔχοντες γυναῖκας παιδικοῖς	μᾶλλον	χαίρουσιν ὡς πολλάκις ἐνίους ἐπι
[13, 41]	τις αὐτὴν τῶν ἐραστῶν Μανίαν·	μᾶλον	τὸ πάρεργον ἐπεκράτησ' ἢ τοὔνομα.
[13, 28]	Μεταγένους Αὔρας ἢ τὸν Αρισταγόρου	Μαμμάκυθον	ὑμῖν ὀρχηστρίδας εἶπον ἑταίρας ὡραίας
[13, 17]	Θεοξένου, φησίν, ἀκτῖνας πρὸς> ὄσσων	μαμρμαριζοίσας	δρακεὶς ὅς μὴ πόθῳ κυμαίνεται,
[13, 41]	Αττικὴ γυνὴ προσηγορεύετ' ἢ ἐνομίσθη	Μανία.	Αἰσχρὸν γὰρ ὄνομα Φρυγιακὸν γυναῖκ'
[13, 41]	δὲ λιθιᾶν, ὡς ἔοιχ' ἡ	Μανία·	Γνάθαινα δ' εἰς τὰ στρώμαθ'
[13, 42]	ὄρεσι τάχιστα θηρίον τρέχειν; Η	Μανία	δ' αὐτόμολος, ὦ βέλτιστ' ἔφη.
[13, 41]	καὶ λίθον εἶχες; Υπολαβοῦσ' ἡ	Μανία	Εδωκ' ἄν, ἵν' εἶχες, φήσ'
[13, 42]	δ' ὥς φασι, παρὰ τῇ	Μανίᾳ	παρεδέξατ' αὐτὴν τῶν πονηρῶν τις
[13, 42]	δ' ὡς εἰσῆλθε πάλιν ἡ	Μανία,	τὸν αὐτόμολον ἔσκωπτε ῥίψασπίν τ'
[13, 41]	ψέγοι πάλιν, ἐπ' ἀμφοτέρων προσέκειτο	μανία	τῶν λόγων. Διὸ τῆς μανίας
[13, 76]	βορέας, ἀίσσων παρὰ Κύπριδος ἀζαλέιας	μανίαισιν	ἐρεμνὸς ἀθαμβὴς ἐγκρατέως παιδόθεν φυλάσσει
[13, 41]	σκώψειε γάρ ῥημάτιον εὐθὺ τοῦτο	μάνίαν'	ἀνεβόα, αὐτή θ' ὅτ' ἐπαινοίη
[13, 40]	τοῦ Πολιορκητοῦ μετὰ τὰς προειρημένας	Μανίαν,	Αντιγόνου δὲ Δημώ, ἐξ ἧς
[13, 42]	πυγήν ποτε ὑπὸ τοῦ βασιλέως	Μανίαν	Δημητρίου ἀνταξιῶσαι δωρεὰν καὐτόν τινα.
[13, 41]	δ' ἡ Γνάθαινα πρὸς τὴν	Μανίαν	ἐλοιδορεῖτο καὶ λέγει Τί τοῦτο,
[13, 41]	καλέσαι τις αὐτὴν τῶν ἐραστῶν	Μανίαν·	μᾶλον τὸ πάρεργον ἐπεκράτησ' ἢ
[13, 42]	καὶ παρεπιδημήσας Αθήνησίν ποτε τὴν	Μανίαν	μετεπέμψαθ' ὅσον ᾔτησε δούς. Εἰς
[13, 41]	τῆς> γυναικός τις λόγος γένοιτο,	μανίαν	τὴν Μέλιτταν ὡς καλὴν ἔφασκον
[13, 42]	γλαφυρὸς ἀστεῖός θ' ἅμα, τῆς	Μανίας	ἄριστα παιζούσης σφόδρα ἀνισταμένης τε
[13, 42]	αὐτῆς ὁ Μάχων ἀναγράφει· Τῆς	Μανίας	ἤρα Λεοντίσκος ποτὲ ὁ παγκρατιαστὴς
[13, 13]	δειλία γυναικός, ἡ δ' ἄνοια	μανίας,	ὁ δὲ λόγος φρονοῦντος, ἡ
[13, 41]	~Περὶ δὲ τοῦ εἰρημένου τῆς	Μανίας	ὀνόματος ὁ Μάχων τάδε φησίν·
[13, 41]	μανία τῶν λόγων. Διὸ τῆς	μανίας	τὸ ῥῆμ' ἐπεκτείνας δοκεῖ καλέσαι
[13, 71]	ὑφ' ἡνιόχον. Οἵη μὲν Σάμιον	μανίη	κατέδησε Θεανοῦς Πυθαγόρην, ἑλίκων κομψὰ
[13, 7]	γαμετῆς ὄνομα τὰ ἐκ τών	Μάντεων	Αλέξιδος προηνέγκατο ταυτί {τῶν ἐπῶν}
[13, 83]	ὑπὸ τῶν ἐν τῇ ἀγορᾳ	μάντεων,	γενομένης φωνῆς ἐκ τῆς δάφνης
[13, 83]	ἀγορὰν ἐμβαλοῦσα ἐμμανῶν γενομένων τῶν	μάντεων	διεσπάσθη {ὑπ' αὐτῶν} Καὶ τῶν
[13, 50]	αὐτὸς Ὑπερείδης ἐν τῷ κατὰ	Μαντιθέου	αίκίας περὶ Γλυκέρας τάδε λέγει
[13, 68]	τὸν χέδροπα μόνον καὶ τὸν	μάραθον	ἔσθουσι, πυροὺς δ' οὐ μάλα
[13, 35]	ἐπέκεινα τοῦ Τανάιδος Ομάρτῃ βασιλεῖ	Μαραθῶν	θυγάτηρ Οδάτις· περὶ ἧς ἐν
[13, 27]	ἥδιστόν ἐστί σοι, ὡς ἐν	Μαραθωνίοις	φησὶ Τιμοκλῆς, Οσον τὸ μεταξὺ
[13, 75]	Τοῦθ' ἁδειᾶν Μουσᾶν ἔδειξε δῶρον	μάραικα	παρθένων ἁ ξανθὰ Μεγαλοστράτα. Καὶ
[13, 76]	τὰς δὲ Θεοξένου ἀκτῖνας προσώπου	μαρμαριζοίσας	δρακεὶς ὃς μὴ πόθῳ κυμαίνεται,
[13, 66]	Αναθημάτων, Πασιφίλαν ἐκάλεσαν τὴν Πλαγγόνα.	Μαρτυρεῖ	δὲ καὶ Αρχίλοχος περὶ αὐτῆς
[13, 95]	δακτύλους. Καί μοι ἀνάβητε τούτων	μάρτυρες.	Ο μὲν οὖν βίος τοῦ
[13, 57]	τίγρις. Ἔχων δὲ καὶ ἄλλα	μαρτύρια	ἐνατίθεμαι τὰ νῦν, ἕως ἂν
[13, 60]	κωμικὸς ἐν Νεαίριᾳ πρόκειται τὸ	μαρτύριον	καὶ Αμφις ἐν Κουρίδι. Παρεσίτει
[13, 36]	ἐν Ιωνίᾳ ἐμπορίᾳ χρώμενοι ἔκτισαν	Μασσαλίαν.	Εὔξενος δὲ ὁ Νάνῳ τῷ
[13, 36]	γενέσθαι καὶ Αριστοτέλης ἐν τῇ	Μασσαλιωτῶν	Πολιτείᾳ οὕτως· Φωκαεῖς οἱ ἐν
[13, 36]	Αριστοξένην. Καὶ ἔστι γένος ἐν	Μασσιλίᾳ	ἀπὸ τῆς ἀνθρώπου μέχρι νῦν
[13, 48]	φησί, δύο ἐμισθώσαντο, στρατιώτης καὶ	μαστιγίας·	ἀναγωγότέρον οὖν τοῦ στρατιώτου λάκκον
[13, 49]	~Καλλίστιον δὲ τήν έπικληθεῖσαν Πτωχελένην	μαστιγίας	έμισθώσατο. Θέρους δὲ ὄντος ἐπεὶ
[13, 44]	ἐν τῷδε δ' ἑτέρους ἐντρυφᾶν	μαστιγίας.	Ἔπειτεν εἰπεῖν φασι τὴν Γναθαίνον·
[13, 43]	αὐτὸν αἰεὶ τοὺς προλόγους ἐμβάλλομεν.	Μαστιγίας	μώλωπας ὑψηλοὺς ἔχων μετὰ τῆς
[13, 49]	στέφανοι κρήμνανται, εἶπεν Ὅτι φυχαγωγοῦσιν.	Μαστιγίου	δέ τινος μειρακιευομένου πρὸς αὐτὴν
[13, 87]	μέν λευκὸν εἰς σεληνόφως φαίνουσα	μαστὸν	λελυμένης ἐπωμίδος. Τῆς δ' αὖ
[13, 21]	μετὰ ἑταίρων ἀλλὰ μετὰ ἑταιρῶν,	μαστροπευούσας	περὶ σαυτὸν οὐκ ὀλίγας ἔχων
[13, 52]	ὧν ἐμπλέκουσι τοῖς λίνοις αἱ	μαστροποί,	ἢ Ναύσιον ἢ Μαλθάκην. ~Τοσαῦτ'
[13, 93]	ὧν ἁπάντων ἀλλότριοι μὲν ἀρετῆς,	μάταιοι	δὲ ἐστὲ> εἰς τὸ τοῦ
[13, 33]	λιβάνου ξανθὰ δάκρη θυμιᾶτε, πολλάκι	ματέρ'	Ερώτων οὐράνιαι πτάμεναι νοήμα ποττὰν
[13, 5]	καὶ Φίλαν ἀδελφὴν Δέδρα καὶ	Μαχάτα.	Οἰκειώσασθαι δὲ θέλων καὶ τὸ
[13, 42]	ἀποκρίνασθαι, τάδε περὶ αὐτῆς ὁ	Μάχων	ἀναγράφει· Τῆς Μανίας ἤρα Λεοντίσκος
[13, 39]	ὁ Δημήτριος καὶ ἄλλων πλειόνων	~Μάχων	δ' ὁ κομῳδιοποιὸς ἐν ταῖς
[13, 39]	δὲ περὶ τῆς Λαμίας ὁ	Μάχων	οὕτω γράφει· Δημήτριός ποθ' ὁ
[13, 43]	ἄλλων δὲ ἑταιρῶν ἀπομνημονεύματα ὁ	Μάχων	συνήγαγεν, ὧν οὐκ ἄκαιρόν ἐστιν
[13, 41]	εἰρημένου τῆς Μανίας ὀνόματος ὁ	Μάχων	τάδε φησίν· Ἴσως ἂν ἀπορήσαι
[13, 46]	τούτων μνημονεύω τῶν ὑπὸ τοῦ	Μάχωνος	εἰρημένων. Αἱ γὰρ καλαὶ ἡμῶν
[13, 75]	ἔν τινι τῶν μελῶν· Ερως	με	δαὖτε Κύπριδος ἕκατι γλυκὺς κατείβων
[13, 47]	ίσχνός» ἔφη. Τί γὰρ οἴει	με	έν τρισὶν ἡμέραις καταβεβρωκέναι; Ἤτοι
[13, 81]	ἄνδρες ἐπειδήπερ Περικλῆς ποιεῖν μέν	με>	ἔφη, στρατηγεῖν δ' οὐκ ἐπιστασθαι.
[13, 45]	Τὸ κωλῦον γάρ ἐστι τοῦτο	με.	Ἣ δ' ὡς ἀπήγγειλ' Ὦ>
[13, 81]	δῆλος ἦν εἶπέ τε Βούλει	με	ἡδέως πίνειν φάντος δ' αὐτοῦ
[13, 33]	ἑξῆς φησιν· Αλλὰ θαυμάζω τί	με	λεξοῦντι Ισθμου δεσπόται τοιάνδε μελίφρονος
[13, 49]	ἠρώτησε τί λυπεῖται, Ἡ ὑστερα	με	λυπεῖ» ἐφη. Πρὸς Λαίδα τὴν
[13, 43]	εἰπεῖν Τάλαν, ἔπειτα τὴν πυγήν	με	νῦν αἰτεῖς, ὅτε τἀς ὗς
[13, 72]	ὑπὸ Ανακρέοντος τάδε Σφαίρῃ δεῦτέ	με	πορφυρεῇ βάλλων χρυσοκόμης Ερως νήνι
[13, 62]	Λαγίσκαν τὴν Ισοκράτους παλλακὴν ἰδεῖν	με	συκάζουσαν εὐναίαν ἔτι, τόν τ'
[13, 82]	ἦν, οὐ παῖς, Εὐριπίδη, ὅς	με	χλιαίνων γυμνὸν ἐποίησεν σοὶ δὲ
[13, 45]	αὐτον μνᾶν μίαν ὁ Μοίριχος	Μέγ'	εἶπεν· οὐ πρῴην δύο χρυσοῦς
[13, 22]	εὐφραίνεται γὰρ κακὸν ἔχων οἴκοι	μέγα.	Διόπερ καὶ θρηνῶν τις αὑτὸν
[13, 46]	Γνάθαινα. Καὶ ἄλλαι δὲ ἑταῖραι	μέγα	ἐφρόνουν ἐφ' αὑταῖς, παιδείας ἀντεχόμεναι
[13, 37]	Αγαθόκλειαν καὶ Στρατονίκην ἧς τὸ	μέγα	μνημεῖον ὑπῆρχεν ἐπὶ τῇ πρὸς
[13, 74]	δ' ὅσοι φρονοῦσιν εἰς ἡμᾶς	μέγα.	Νεανίσκῳ γὰρ τὴν πᾶσαν ἀρετὴν
[13, 8]	γυνὴ Μήδεια, Πηνελόπη δέ γε>	μέγα	πρᾶγμ' Ερεῖ τις ὡς Κλυταιμνήστρα
[13, 55]	δὲ Κορίνθιαι· Λαὶς μὲν ἡδὶ	Μεγακλέους.	Τίμαιος δ' ἐν τῇ τρισκαιδεκάτῃ
[13, 55]	έπίγραμμα τόδε· Τῆσδέ ποθ' ἡ	μεγάλαυχος	ἀνίκητός τε πρὸς ἀλκήν Ἑλλὰς
[13, 45]	τέτταρας κοτύλας ἔπειτα εἰς τὴν	μεγάλην.	Επειτεν ὁ βασιλεὺς λέγει· Εἰς
[13, 14]	τῶν θεῶν; κάλλει καλῆς, μεγέθει	μεγάλης,	τέχνῃ σοφῆς· ἥν ἐστ' ἰδειν
[13, 26]	ἐκ τριῶν λαικαστριῶν. ~Τῶν οὗν	μεγαλομίσθων	ἑταιρῶν ἀποτρέπω σε, γραμματικώτατε, διότι
[13, 75]	δῶρον μάραικα παρθένων ἁ ξανθὰ	Μεγαλοστράτα.	Καὶ Στησίχορος δ' οὐ μετρίως
[13, 75]	Λέγει δὲ καὶ ὡς τῆς	Μεγαλοστράτης	οὐ μετρίως ἐρασθείς, ποιητρίας μὲν
[13, 71]	δεῖμα φέρων κεφαλαῖς. Ενθεν ἀοιδιάων	μεγάλους	ἀνέπεισεν ἄνακτας Αγριόπην μαλακοῦ πνεῦμα
[13, 50]	καὶ λεπταὶ οὖσαι τοὺς ὀφθαλμοὺς	μεγάλους	εἶχον. Αντιφάνης δὲ ἐν τῷ
[13, 67]	Ιστοριῶν, τεχνιτῶν τῶν ἐπιστημοτάτων χορῷ	μεγάλῳ	καὶ παντοίοις ὀργάνοις καὶ συμφωνίαις
[13, 15]	μεταφέρειν· ἦ ῥά νύ τοι	μεγάλων	Δώρων ἐπεμαίετο θυμός. ~Ηγήσανδρος δ'
[13, 71]	ἐπὶ μακρὁν ἀυτεῖ ῥεῦμα διὲκ	μεγάλων	ῥυομένης δονάκων. Πόλλ' ἔτλη παρὰ
[13, 32]	ὅταν ἡ πόλις εὔχηται περὶ	μεγάλων	τῇ Αφροδίτῃ, συμπαραλαμβάνεσθαι πρὸς τὴν
[13, 73]	συνθείς, ἀνήρ εὐπαίδευτος. ~Υπολαμβάνων οὖν	μέγαν	εἶναι δαίμονα καὶ δυνατώτατον τὸν
[13, 37]	γυνή γένος· ἀλλὰ τεκέσθαι τὸν	μέγαν	Ελλησιν φασὶ Θεμιστοκλέα. Νεάνθης δ'
[13, 18]	γὰρ Τιμόθεος ὁ αὐλητὴς πώγωνα	μέγαν	ἔχων ηὔλει, καὶ ἐν Αθήναις
[13, 45]	Επεκαλεῖτο δ' Αἴξ, ὅτι τὸν	μέγαν	κατέφαγ' ἐραστήν ποτε Θαλλόν· παρεγενήθη
[13, 71]	ἦλθε διὰ πτόλεως, γινώσκεις, ἀίουσα	μέγαν	πόθον ὃν Γαλατείης αὐτοῖς μηλείοις
[13, 15]	Ερωτικῶν Ομοίων πρός τινα Αττικόν,	μέγαν	τινὰ κατὰ τὴν ἡλικίαν ἐπιδεικνύντα
[13, 25]	δεινόν· πόρνην δὲ Σιμαίθαν ἰόντες	Μεγαράδε	νεανίαι κλέπτουσι μεθυσοκότταβοι· κᾆθ' οἱ
[13, 25]	ἁρπασθείσας ἀπ' αὐτῆς θεραπαίνας ὑπὸ	Μεγαρέων	ἀνερρίπισεν τὸ δεινόν· πόρνην δὲ
[13, 25]	νεανίαι κλέπτουσι μεθυσοκότταβοι· κᾆθ' οἱ	Μεγαρῆς	ὀδύναις πεφυσιγγωμένοι ἀντεξέκλεψαν Ασπασίας πόρνα
[13, 9]	κακὸν αὑτοὺς ἐμβάλλοντες, καίτοι τοῦ	Μεγαρικοῦ	ποιητοῦ παραινέσαντος αὐτοῖς οὔ τοι
[13, 70]	Περίπλῳ Ασίας. Νικαρέτη δἐ ἡ	Μεγαρὶς	οὐκ ἀγεννὴς ἦν ἑταίρα, ἀλλὰ
[13, 55]	τίνες; Β. Νυνὶ μὲν ἥκουσιν	Μεγαρόθεν,	εἰσὶ δὲ Κορίνθιαι· Λαὶς μὲν
[13, 3]	δ' ἄλλους μοι ἔτικτον ἐνὶ	μεγάροισι	γυναῖκες. Παρὰ δὲ τοῖς Ελλησι
[13, 37]	ἡ Μιλησία παλλακίς. Ο δὲ	μέγας	Αλέξανδρος οὐ Θαίδα εἶχε μεθ'
[13, 75]	τοὺ ἐρωτικούς, ὥστε καὶ Αἰσχύλος	μέγας	ὢν ποιητὴς καὶ Σοφοκλῆς ἦγον
[13, 14]	πρὸς τῶν θεῶν; κάλλει καλῆς,	μεγέθει	μεγάλης, τέχνῃ σοφῆς· ἥν ἐστ'
[13, 41]	αὐτῇ Μέλιττ' ἦν ὄνομα. Τῳ	μεγέθει	μὲν ἦν> τῶν τότε γυναικῶν
[13, 67]	οὐδὲ σύνεγγυς οὐδέν ἐστι τῷ	μεγέθει.	Τοῦτο δὲ τὸ μὲν πρῶτον,
[13, 46]	θυγάθηρ. Αγραφοι δ' εἰσὶν αὐτῷ	Μεγίστη,	Αγαλλίς, Θαυμάριον, Θεόκλεια (αὕτη δ'
[13, 74]	ἄπειρος ὢν οὐκ οἶδε τὸν	μέγιστον	ἀνθρώποις θεόν. Ον ὁ σοφὸς
[13, 27]	γε νὴ τὸν Δία τὸν	μέγιστον.	Ετι πολλὰ τοῦ Κυνούλκου θέλοντος
[13, 20]	Διὰ κάλλος δὲ καὶ ὁ	μέγιστος	τῶν θεῶν διὰ κεράμων χρυσὸς
[13, 10]	τὴν Πελάγοντος τοῦ Φωκέως θυγατέρα	Μεγιστὼ	καὶ τὰς Αργείων θυγατέρας ἐπανιούσας
[13, 10]	ἄνδρες φίλοι, ὅτι καὶ οἱ	μέγιτοι	πόλεμοι διὰ γυναῖκας ἐγένοντο. Ο
[13, 51]	ἑταίρας μέμνηται, κἀν τῷ πρὸς	Μέδοντα	ψευδομαρτυριῶν (Αντικύρας) Ἐπώνυμον ἐστὶ τοῦτο
[13, 34]	τὰς Λακαίνας καὶ τὰς Αττικάς.	Μεδοντίδος	γοῦν τῆς Αβυδηνῆς ἐξ ἀκοῆς
[13, 44]	ἀστράβης, τὰ πάντ' ἔχουσ' ὀνάρια	μεθ'	ἑαυτῆς τρία καὶ τρεῖς θεραπαίνας
[13, 37]	μέγας Αλέξανδρος οὐ Θαίδα εἶχε	μεθ'	ἑαυτοῦ τὴν Αττικὴν ἑταίραν; περὶ
[13, 80]	τῷ Ζήνωνι. Καί ποτε καὶ	μεθ'	ἡμέραν ἐλθὼν ἔκ τινος πότου
[13, 24]	τῶνδ' ἑκάστην ἔστιν ἀδεῶς, εὐτελῶς,	μεθ'	ἡμέραν, πρὸς ἑσπέραν, πάντας τρόπους·
[13, 30]	οὐδὲ τῶν πράσων ἑκάστοτ' ἐπεδείπνει	μεθ'	ῆμῶν· τοῦτο δ' ἦν, ἵνα
[13, 33]	τε τὰς ἑταίρας ἐνθάδε μεθύειν>	μεθ'	ἡμῶν. ~Εν δὲ Λακεδαίμονι, ὥς
[13, 4]	Επειτα τὴν Πιτθέως ἔλαβεν Αἴθραν,	μεθ'	ἣν Μήδειαν. Θησεὺς δἐ Ελένην
[13, 4]	γὰρ ἔγημε τὴν Οπλητος θυγατέρα,	μεθ'	ἣν τῶν Χαλκώδοντος μίαν. Παραδοὺς
[13, 31]	τοῖς Αβυδηνοῖς. Τοὺς δ' αὐτίκα	μεθ'	ὅπλων ἀφικομένους ἀνελεῖν μὲν τοὺς
[13, 71]	Μακηδονίης πάσας κατενίσατο λαύρας Αἰγείων,	μέθεπεν	δ' Αρχέλεω ταμίην εἰσόκε δαίμων,
[13, 35]	τὴν θυγατέρα. Ακμαζούσης οὖν τῆς	μέθης	εἰσκαλέσας τὴν Οδάτιν ὁ πατὴρ
[13, 3]	τῆς νεότητος χρόνοις ἢ διὰ	μέθης	ἢ δι' ἀφροδισίων ἢ καὶ
[13, 33]	νόμος τε τὰς ἑταίρας ἐνθάδε	μεθύειν>	μεθ' ἡμῶν. ~Εν δὲ Λακεδαίμονι,
[13, 3]	τὸν πολὺν οἶνον εἰς τὸ	μεθύειν	παρεσκευάσατο. ~Ο δὲ Ηρακλῆς πλείστας
[13, 86]	καὶ ὁ καλὸς κἀγαθὸς ἀνὴρ	μεθυσθείη	ἄν. Οἱ δὲ βουλόμενοι σωφρονικοὶ
[13, 31]	Νεάνθης ἐν τοῖς Μυθικοῖς, καὶ	μεθυσθένθας	ἑταίρας πλείονας προσλαβεῖν, ὧν μίαν
[13, 25]	Σιμαίθαν ἰόντες Μεγαράδε νεανίαι κλέπτουσι	μεθυσοκότταβοι·	κᾆθ' οἱ Μεγαρῆς ὀδύναις πεφυσιγγωμένοι
[13, 51]	τῷ Διονύσῳ, κωμῳδῶν αὐτήν ὡς	μέθυσον.	Μένανδρος δ' ἐν Ψευδηρακλεῖ φησιν·
[13, 43]	πῶς ἵστης; φράσον. ὃ δὲ	μειδιάσας	Κύβδ' ἔφη, τριωβόλου. Τίς δ'
[13, 61]	Υπερείδης εἰπών Οὐ σιωπήσῃ, μεικάριον,	μεῖζον	τῆς μητρὸς ἔχων τὸ φύσημα;
[13, 60]	ἀκήκοας. Βλάπτειν δοκοῦσα τοὺς βίους	μείζους	βλάβας τὴν ἡλιαίαν εἷλε περὶ
[13, 61]	ἐπεστόμισεν Υπερείδης εἰπών Οὐ σιωπήσῃ,	μεικάριον,	μεῖζον τῆς μητρὸς ἔχων τὸ
[13, 78]	Κρατίνῳ τῷ Αθηναίῳ γενόμενα ὃς	μεικάριον	ὢν> εὔμορφον, Επιμενίδου καθαίροντος τὴν
[13, 42]	ἐπικροῦσαι βουλόμενος Πρὸς τῶν θεῶν	μειράκια,	τί δοκεῖ τῶν ἀγρίων ὑμῖν
[13, 49]	Ὅτι φυχαγωγοῦσιν. Μαστιγίου δέ τινος	μειρακιευομένου	πρὸς αὐτὴν καὶ φαμένου πολλαῖς
[13, 94]	ὑπὸ σκιαδείῳ, κατεσκευασμένον συνέδριον τοῖς	μειρακίοις	ἐλλαλεῖν δι' ἡμέρας. Εἶθ' ἑξῆς
[13, 43]	νέον Ὦ πρὸς τῶν θεῶν,	μειράκιον,	ὁ καλός, φησί, πῶς ἵστης;
[13, 63]	Ιδομενεύς. Αριστάρχου γοῦν τινος ἐρασθεὶς	μειρακίου	καὶ δι' αὐτὸν παροινήσας εἰς
[13, 63]	τὴν οἰκίαν λέγεταί τινα Κνωσίωνα	μειρακίσκον,	καίτοι γυναῖκα ἔχων ὡς καὶ
[13, 43]	Αδωνιν. Αναγώγως δέ πως τοῦ	μειρακίσκου	καὶ τυραννικώτερον αὐτῇ συναντήσαντος ἐμβλέψασα
[13, 43]	τὼ θεώ Λέγουσι Ποντικόν τι	μειρακύλλιον	ἀναπαυόμενον μετὰ Γναθαίνης ἀξιοῦν πρῷον
[13, 24]	οἱ νεώτεροι. Οπου γὰρ οὐσῶν	μειράκων	μάλ' εὐπρεπῶν ἐπὶ τοῖσι πορνείοισιν,
[13, 71]	Φημὶ δὲ καὶ Βοιωτὸν ἀποπρολιπόντα	μέλαθρον	Ησίοδον πάσης ἤρανον ἱστορίης Ασκραίων
[13, 17]	ἐξ ἀδάμαντος ἢ σιδάρου κεχάλκευται	μέλαιναν	καρδίαν> ψυχρᾷ φλογί> Ο δὲ
[13, 76]	ἐξ ἀδάμαντος ἢ σιδάρου κεχάλκευεται	μέλαιναν	καρδίαν ψυχρᾷ φλογί, πρὸς δ'
[13, 23]	τις· ζωγραφοῦσιν ἀσβόλῳ. Συμβέβηκ' εἶναι	μέλαιναν·	κατέπλασεν ψιμυθίῳ. Λευκόχρως λίαν τίς
[13, 81]	τοῦ θεοῦ κόμας καὶ μὴ	μελαίνας,	χεῖρον ἂν ἦν τὸ ζωγράφημα.
[13, 87]	ἔφαινε χρῶμα δ' ὄμμασι λευκὸν	μελαίνης	ἔργον ἀντηύγει σκιᾶς. Αλλη δ'
[13, 89]	γυμνασίου. Ησίοδος δ' ἐν τρίτῳ	Μελαμποδίας	τὴν ἐν Εὐβοίᾳ Χαλκίδα καλλιγύναικα
[13, 43]	ἡ Γνάθαιν' ἰσχνὸν πάνυ καὶ	μέλανα	λεπτὸν θ' ὡς ἔοιχ' ὑπερβολῇ
[13, 78]	ὁ Χαρίτωνος και Μελανίππου ἔρως>	Μελὰνιππος	δ' ἦν τὰ παιδικά, ὥς
[13, 78]	χρησμὸς ὅδε Εὐδαίμων Χαρίτων καὶ	Μελάνιππος	ἔφυ, θείας ἁγητῆρες ἐφαμερίοις φιλότατος.
[13, 78]	ἐν Ακράγαντι ὁ Χαρίτωνος και	Μελανίππου	ἔρως> Μελὰνιππος δ' ἦν τὰ
[13, 6]	μὲν ὀφθαλμῶν ὑδρορρόαι δύο ῥέουσι	μέλανος,	ἐκ δὲ τῶν γνάθων ἱδρὼς
[13, 87]	ἔπιπτον ἑλενίων ἔπι, ἴων τε	μελανόφυκκα	συγκλῶσαι πτερὰ κρόνον θ' ὃς
[13, 17]	Εὐρύαλε, γλυκέων Χαρίτων θάλος, καλλικόμων	μελέδημα,	σὲ μὲν Κύπρις ἃ τ'
[13, 70]	ἐν ἐλεγείος, ὃ δ' ἐν	μέλει	τὸ καλούμενον ποίημα Λυδήν. Παρέλιπον
[13, 93]	γυμνοῦ τὸν βίον, ἄμφω ταῦτα	μελετᾶτε,	κακολόγοι καὶ βοροὶ πρός τε
[13, 79]	περὶ παιδικούς ἐστιν ἔρωτας ἡδέως	μελετᾶτε	Τοῦ παιδεραστεῖν παρὰ πρώτων Κρητῶν
[13, 63]	λέγειν δύναιτο; τὰ γὰρ ἐνιαυτῷ	μελετηθέντα	ἐκείνῳ μία γυνὴ μιᾷ νυκτὶ
[13, 81]	ὡς εὖ ὑπηγάγετο τὸν παῖδα,	Μελετῶ,	εἶπεν, στρατηγεῖν, ὦ ἄνδρες ἐπειδήπερ
[13, 42]	δὲ Μηθέν, φησί, σοί, ψυχή,	μελέτω·	μαθεῖν γὰρ αἰσθέσθαι θ' ἅμα
[13, 74]	Κριτίας τάδε Τὸν δὲ γυναικείον	μελέων	πλέξαντα πότ' ῴδας ἡδὺν Ανακρείοντα
[13, 84]	Τἀρωτίκ' ἐκμεμάθηκα ταῦθα παντελῶς Σαπφοῦς,	Μελήτου,	Κλεομένους, Λαμυνθίου. Υμεῖς δέ, ὦ
[13, 45]	χελιδονείους ἰσχάδας Υμήττιόν τε φορτιούμενος	μέλι.	Λέγεται δ' ἐκείνην τὴν γυναῖκ'
[13, 7]	γὰρ ἀνδρῶν ἐστι πρὸς ἐκείνην	μέλι	οἳ μέν γε συγγνώμην ἔχουσ'
[13, 4]	θυγατέρας, νοίμίμως δ' αὐτὸν γῆμαι	Μελίβοιαν	τὴν Αἴαντος μητέρα. Ησίοδος δέ
[13, 71]	κύματος ἀντιπέρας. Ατθὶς δ' οἷα	μέλισσα	πολυπρήωνα Κολώνην λείπουσ' ἐν τραγικαῖς
[13, 56]	ἐξ Επιδαύρου τὴν Προκλέους θυγατἑρα	Μέλισσαν	ἰδόντα Πελοποννησιακῶς ἠσθημένην (ἀναμπέχονος γὰρ
[13, 76]	κηρὸς ὥς δαχθεὶς ἕλᾳ ἱρᾶν	μελισσᾶν	τήκομαι, εὖτ' ἂν ἴδω παίδων
[13, 34]	ἧς καὶ ἀποθανὼν ἐκηδεύθη ἐν	Μελίσσῃ	κώμῃ τῆς Φρυγίας, ἐπιβουλευθεὶς ὑπὸ
[13, 34]	δὲ καὶ ἡμεῖς τὸ ἐν	Μελίσσῃ	τοῦ Αλκιβιάδου μνῆμα ἐκ Συννάδων
[13, 41]	ὑπάρχον εὐθέως ἐκ παιδἰου αὐτῇ	Μέλιττ'	ἦν ὄνομα. Τῳ μεγέθει μὲν
[13, 41]	τις λόγος γένοιτο, μανίαν τὴν	Μέλιτταν	ὡς καλὴν ἔφασκον εἶναι, καὶ
[13, 33]	με λεξοῦντι Ισθμου δεσπόται τοιάνδε	μελίφρονος	ἀρχὰν εὑρὸμενον σκολιοῦ ξυνάορον ξυναῖς
[13, 71]	πολυφραδίῃ. Καὶ γὰρ τὴν ὁ	μελιχρὸς	ἐφωμίλησεν Ανακρέων στελλομένην πολλαῖς ἄμμιγα
[13, 45]	τάλαιν' εἶπεν, κακῶν» ἢ Γλυκέρον,	Μέλλει	γὰρ ὥσπερ μαινίδας ἀποτηγανίζειν, φησί,
[13, 68]	καὶ σὲ καὶ αὑτὸν ἀνατιθέναι	μέλλει.	Παρέδωκέν τε αὐτῇ κατοικεῖν ἐν
[13, 35]	τοὺς γάμους, οὐ προειπῶν ὅτῳ	μέλλοι	διδόναι τὴν θυγατέρα. Ακμαζούσης οὖν
[13, 85]	τῃ δικτύῳ λαβόντας δελφῖνα καὶ	μέλλοντας	κατακόπτειν ἀργύριον δοὺς καὶ παραιτησάμενος
[13, 1]	τὸν περὶ ἐρωτικῶν λόγον ἐνταῦθα	μέλλοντες	κατατάττειν (ἐγένοντο γὰρ καὶ περὶ
[13, 47]	ᾧ τοὺς Ἐπιγόνους εὐημερήκει, πίνειν	μέλλοντος	παρ᾽ αὐτῇ καὶ τοῦ παιδὸς
[13, 35]	ἰδεῖν· ἐπεστάλκει γὰρ αὐτῷ ὅτι	μέλλουσιν	οἱ γάμοι συντελεῖσθαι. Ὃ δὲ
[13, 44]	δ' εἶπε Μῆτερ, πῶς, ἔφη,	μέλλω	φιλεῖν τὸν μηδὲν ὠφέλημα, τὸν
[13, 70]	Εταιρῶν. Επὶ τούτοις ὁ Μυρτίλος	μέλλων	σιωπᾶν ἀλλὰ μικροῦ, ἔφη, ἄνδρες
[13, 75]	μελῶν ἡγεμόνα καὶ ἐκδοῦναι πρῶτον	μέλος	ἀκόλαστον, ὄντα καὶ περὶ τὰς
[13, 33]	ἰανθείς. Ητξατο δ' οὕτως τοῦ	μέλους·	Πολύξεναι νεάνιδες ἀμφίπολοι Πειθοῦς ἐν
[13, 75]	καὶ λέγειν ἔν τινι τῶν	μελῶν·	Ερως με δαὖτε Κύπριδος ἕκατι
[13, 75]	Χαμαιλέων, Αλκμᾶνα γενομέναι τῶν ἐρωτικῶν	μελῶν	ἡγεμόνα καὶ ἐκδοῦναι πρῶτον μέλος
[13, 51]	ἤτοι ὅτι συνέπινε παρακινοῦσι καὶ	μεμηνόσιν	ἢ ὅτι αὐτὴν ἀναλαβὼν ὁ
[13, 18]	ἀκαίρως δ' ὡς ἐμαυτὸν πείθω,	μεμνήσομαι	τῆς λέξεως· χαίρω γὰρ πάνυ
[13, 52]	σὺ φής, Κύνουλκε, καὶ Ὑπερείδης	μέμνηται	ἐν τῷ κατὰ Αρισταγόρας β'
[13, 50]	ἐν τῷ κατὰ Ανδροτίωνος Σινώπης	μέμνηται	καὶ Φανοστράτης. Καὶ περὶ μὲν
[13, 51]	λόγος, καὶ Ναίδος τῆς ἑταίρας	μέμνηται,	κἀν τῷ πρὸς Μέδοντα ψευδομαρτυριῶν
[13, 69]	ὀβελίσκους ἀναθεῖσα ἐν Δελφοῖς, ὧν	μέμνηται	Κρατῖνος διὰ τούτων Εἰς δὲ
[13, 68]	τῆς μὲν Πυθιονίκης ὡς τεθνηκυίας	μέμνηται,	τῆς δὲ Γλυκέρας ὡς οὔσης
[13, 51]	τῷ κατὰ Λεωκράτους Εἰρηνίδος έταίρας	μέμνηται	ὡς ἑταιρούσης τῷ Λεωκράτει. Ναννίου
[13, 18]	ἵππου ἰδὼν παραπλησίως ἔχοντα καὶ	μεμυρισμένον	καὶ τούτοις ἀκολούθως ἠμφιεσμένον, πρότερον
[13, 45]	ἄλλ' ἡ Κορώνης, ἕτερ' ἐκείνη	μέμφεται.	Ιππην λέγουσι τὴν ἑταίραν Θεόδοτον
[13, 2]	Εκ τούτων οὖν τις ὁρμώμενος	μέμψαιτ'	ἂν τοὺς περιτιθέντας Σωκράτει δύο
[13, 73]	παράγει τὴν Αφροδίτην λέγουσαν Ερᾷ	μὲν	ἁγνὸς οὐρανὸς τρῶσαι χθόνα, ἔρως
[13, 5]	ἔγημε Κλεοπάτραν ἐρασθεὶς τὴν Ιπποστράτου	μὲν	ἀδελφήν, Αττάλου δὲ ἀδελφιδῆν καὶ
[13, 67]	δὲ τῆς ἑταίρας φανήσεται τὸ	μὲν	Αθήνησι, τὸ δ' ἐν Βαβυλῶνι
[13, 76]	Ιβυκος βοᾳ καὶ κέκραγεν Ἦρι	μὲν	αἵ τε Κυδώνιαι μηλίδες ἀρδόμεναι
[13, 47]	σοι ἔδωκα. Ἐτύγχανεν δὲ ἣ	μὲν	αἰτίαν ἐχουσα λιθιᾶν, ἣ δὲ
[13, 85]	οἰνοχόου ἀλεκτρυών· ἐκαλεῖτο δἐ ὁ	μὲν	ἀλεκτρυὼν Κένταυρος, ὁ δὲ Σεκοῦνδος
[13, 29]	ἀρετὴν κεκτημένης ὄντως ἑταίρας. Αἱ	μὲν	ἄλλαι τοὔνομα βλάπτουσι τοῖς τρόποις
[13, 26]	ἀποτρέπω σε, γραμματικώτατε, διότι Τὰς	μὲν	ἄλλας ἔστιν αὐλούσας ἰδεῖν αὐλητρίδας
[13, 61]	δὸς δὲ γυναῖκα τήνδε νέων	μὲν	ἀναίνεσθαι φιλότητα καὶ εὐνήν, ἣ
[13, 95]	προσποιησάμενος οὕτω διέθηκεν ὥστε τὸν	μὲν	ἄνδρα αὐτῆς καὶ τοὺς υἱοὺς
[13, 44]	ταῦτ' ἔλεγε τῇ Γναθαινίῳ, αὐτὸν	μὲν	ἀξιοῦντα μὴ τετευχέναι τούτου παρ'
[13, 92]	ἀκαίρους ἐλέγχους δι' οὓς Σωκράτης	μὲν	ἀπέθανεν ὁ πρὸς τοὺς εἰς
[13, 66]	ἄζηλον συνιδοῦσα τῆς Βακχίδος τὸν	μὲν	ἀπέπεμψεν ἐκείνῃ, τῷ δὲ ὡμίλησε
[13, 61]	ἐπιτερπέσθω πολιοκροτάφοισι γέρουσιν, ὧν ἰσχὺς	μὲν	ἀπήμβλυνται, θυμὀς δὲ μενοινᾷ. Ταῦτα
[13, 93]	βιοῦντες. Εξ ὧν ἁπάντων ἀλλότριοι	μὲν	ἀρετῆς, μάταιοι δὲ ἐστὲ> εἰς
[13, 5]	ἐν αὐτοῖς τοῖς γάμοις ὁ	μὲν	Ατταλος νῦν μέντοι γνήσιοι, ἔφη,
[13, 6]	οὐχ Υδρᾳ σύνεισι νῦν Γραῦς	μὲν	αὐτή, παραπέφυκε δ' ἡ Γνάθαινα
[13, 55]	ὀνειδιζόμενος ὑπὸ οἰκέτου, ὅτι Σὺ	μὲν	αὐτῇ τοσοῦτον ἀργύριον δίδως, ἣ
[13, 26]	τε διαχαλᾷ τοῦ σώματος, ἰδεῖν	μὲν	αὐτὴν ῥᾷόν ἐστιν ἢ πτύσαι·
[13, 16]	τιν' ὀμμάτων ἔχει· ᾗ θάλπεται	μὲν	αὐτός, ἐξοπτᾷ δ' ἐμέ, ἴσον
[13, 88]	ἐστιν, λειμῶνος τέκνα· Ἔνθ' αἵ	μέν	αὐτῶν εἰς ἀπείροντα στράτον ἀνθέων
[13, 4]	Θησέως γενομένας γυναῖκάς φησι τὰς	μὲν	αὐτῶν ἐξ ἔρωτος γεγενῆσθαι, τὰς
[13, 10]	καὶ Εὐρυδίκης. ἐν ᾧ τὴν	μὲν	βακχικώτερον μετὰ τυμπάνων προελθεῖν, τὴν
[13, 13]	πόλλ' εἴδη φέρων. Η τόλμα	μὲν	γὰρ ἀνδρός, ἡ δὲ> δειλία
[13, 4]	δ' ἐγένετο καὶ Αἰγεύς Πρώτην	μὲν	γὰρ ἔγημε τὴν Οπλητος θυγατέρα,
[13, 50]	ἀπολογουμένους, μνησθήσομαι καὶ τούτων. Δημοσθένης	μὲν	γὰρ ἐν τῷ κατὰ Ανδροτίωνος
[13, 8]	πρῶτον οὐκ ἐρῶ κακῶς. Ὃ	μὲν	γὰρ ἦν ἄπειρος, οἶμαι, τοῦ
[13, 84]	χρόνον, καθάπερ ἱστορεῖ Κλέαρχος. Εμοὶ	μὲν	γὰρ καὶ κατὰ φύσιν δοκεῖ
[13, 23]	τῶν ἑταιρῶν οὕτως ἐκτίθεται· Πρῶτα	μὲν	γὰρ πρὸς τὸ κέρδος καὶ
[13, 8]	ὁ γήμας δεύτερος θνητῶν. Ο	μὲν	γὰρ πρῶτος οὐδὲν ἠδίκει οὔπω
[13, 7]	ἐστι πρὸς ἐκείνην μέλι οἳ	μέν	γε συγγνώμην ἔχουσ' ἀδικούμενοι, αὗται
[13, 24]	βιάζονται γὰρ εἰσέλκουσί τε τοὺς	μὲν	γέροντας ὄντας ἐπικαλούμεναι πατρίδια, τοὺς
[13, 6]	φησὶ, παιδίσκη δίπους. εἶθ' ὃ	μὲν	γνοὺς ταῦτ' ἀπῆλθεν εὐθὺς ὥσπερ
[13, 81]	Ερυθραῖος γραμμάτων ἐὼν διδάσκαλος Σοφὸς	μὲν	δὴ σύ γε εἶ, ὦ
[13, 11]	μόχθους εὐτυχῶς συνεκπόνει. Καὶ ταῦτα	μὲν	δρῶν τίμιος θεοῖς ἔσῃ, μὴ
[13, 10]	τῶν θυγατέρων. Ὃ δὲ τῶν	μὲν	ἑαυτοῦ οὐκ ἔδωκεν, ὑπονοήσας μὴ
[13, 20]	προαιρεῖται. Εὐριπίδης τε ἔφη· Πρῶτον	μὲν	εἶδος ἄξιον τυραννίδος Καὶ οἱ
[13, 38]	ἐν Σικυῶνι Ποικίλης Στοᾶς θυγατέρα	μὲν	εἶναι Κλεάνδρος Αθηναίου, κατασκευάσαι δὲ
[13, 72]	εἴρηκεν ὁ Κύνουλκος ἀλλ' ἐρωτικὸς	μὲν	εἶναι ὁμολογῶ, ἐρωτομανὴς δὲ οὔ.
[13, 5]	ποτηρίῳ. Καὶ μετὰ ταῦτα Ολυμπιὰς	μὲν	εἰς Μολοττοὺς ἔφυγεν, Αλέξανδρος δ'
[13, 5]	δ' ὁ Μακεδὼν οὐκ ἐπήγετο	μὲν	εἰς τοὺς πολέμους γυναῖκας, ὥσπερ
[13, 4]	ἐκ νομίμων γάμων ἐξ ἁρπαγῆς	μὲν	Ελένην, Αριάδνην, Ιππολύτην καὶ τὰς
[13, 72]	γὰρ ἀπ' εὐκτίνου Λέσβου) τὴν	μὲν	ἐμὴν κόμην (λευκὴ γάρ) καταμέμφεται,
[13, 58]	πολυτελεστάτην ἑταίραν ἀνέλαβε, καὶ ταύτην	μὲν	ἐν ἄστει εἶχεν, ἐν Πειραιεῖ
[13, 70]	εἰς ἐπιθυμίαν καταστὰς ἐποίησεν ὃ	μὲν	ἐν ἐλεγείος, ὃ δ' ἐν
[13, 31]	ἐν Σάμῳ Αφροδίτην, ἣν οἵ	μὲν	ἐν καλάμοις καλοῦσιν, οἵ δὲ
[13, 67]	καὶ πάντες ἐθαύμαζον, ὅτι τῶν	μὲν	ἐν Κιλικίᾳ τελευτησάντων ὑπὲρ τῆς
[13, 14]	τόξα αὐτὸν ἐντείνεσθαι χαρίτων, τὸ	μὲν	ἐπ' εὐαίωνι τύχᾳ, τὸ δ'
[13, 60]	ἀναγράφει Φρύνας γεγονέναι, ὧν τὴν	μὲν	ἐπικαλεῖσθαι Κλαυσιγέλωτα, τὴν δὲ Σαπέρδιον.
[13, 81]	ποιήσειεν ἄν> Γελασάντων δὲ ὁ	μὲν	Ερετριεὺς ἐνωπήθη τῇ ἐπιραπὶζει, ὃ
[13, 71]	Λυδῆς δ' Αντίμαχος Λυδηίδος ἐκ	μὲν	ἔρωτος πληγεὶς Πακτωλοῦ ῥεῦμ' ἐπέβη
[13, 61]	ἀπήμβλυνται, θυμὀς δὲ μενοινᾷ. Ταῦτα	μέν	ἐστιν ἐκ τῶν εἰς Ομηρον
[13, 14]	καὶ τὸν Ερωτα· ὃς μετριάζων	μέν	ἐστιν εὔχαρις, ἐπιτεινόμενος δὲ καὶ
[13, 64]	τῆς Εφέσου δι' ἣν αὐτὸς	μὲν	ἐσώθη ἐπιβουλευόμενος ὑπὸ Λαοδίκης, ἣ
[13, 31]	ὃν Απολλόδωρος εἴρηκε, φησί· Τὰς	μὲν	ἑταίρας ἡδονῆς ἕνεκα ἔχομεν, τὰ
[13, 68]	ἤ πράττουσι τί. (Α) Οτε	μὲν	ἔφασκον δοῦλον ἐκτῆσθαι βίον, ἰκανὸν
[13, 18]	καὶ τούτοις ἀκολούθως ἠμφιεσμένον, πρότερον	μὲν	ἔφησε ζητεῖν τί ἐστιν ὁ
[13, 52]	β' λέγων οὕτως· Ὥστε Λαὶς	μὲν	ἡ δοκοῦσα τῶν πώποτε διενηνοχέναι
[13, 52]	Φιλέταιρος ἐν Χυναγίδι· οὐχὶ Κερκώπη	μὲν	ἤδη γέγον' ἔτη τρισχίλια, ἡ
[13, 55]	Μεγαρόθεν, εἰσὶ δὲ Κορίνθιαι· Λαὶς	μὲν	ἡδὶ Μεγακλέους. Τίμαιος δ' ἐν
[13, 55]	αὗται καὶ τίνες; Β. Νυνὶ	μὲν	ἥκουσιν Μεγαρόθεν, εἰσὶ δὲ Κορίνθιαι·
[13, 86]	ἐπορρεπεῖς εἶναι. Καὶ ἐνταῦθα τοὺς	μὲν	ἡμέρως τε καὶ μετρίως αὐτοῖς
[13, 37]	καὶ Ποθεινῆς προσαγορεύονται; καίτοι Μνησὶς	μὲν	ἦν αὐλητρὶς και Ποθεινὴ Μύρτιον
[13, 67]	Πυθιονίκην περιέστειλεν τελευτήσασαν. Ἣ βακχίδος	μὲν	ἦν δούλη τῆς αὐλητρίδος, ἐκείνη
[13, 41]	Μέλιττ' ἦν ὄνομα. Τῳ μεγέθει	μὲν	ἦν> τῶν τότε γυναικῶν βραχύ
[13, 5]	δύο Θετταλίδων γυναικῶν, ὧν ἥ	μὲν	ἦν Φεραία Νικησίπολις, ἥτις αὐτῷ
[13, 95]	τοὺς αὐτῷ κεχρημένους. Οὐχ οἱ	μὲν	κάπηλοι οἱ ἐγγὺς οἰκοῦντες, παρ'
[13, 76]	αὐτοῦ ἐρώμενος, τί φησιν Χρῆν	μὲν	κατὰ καιρὸν ἐρώτων δρέπεσθαι, θυμέ,
[13, 60]	ἐὰν ἐπιγράψωσιν Θηβαῖοι ὅτι Αλέξανδρος	μὲν	κατέσκαψεν, ἀνέστησεν δὲ Φρύνη ἡ
[13, 20]	καλλίστους; Οἷς καὶ σύνεισιν· Ηὼς	μὲν	Κεφάλῳ καὶ Κλείτῳ καὶ Τιθωνῷ,
[13, 17]	Χαρίτων θάλος, καλλικόμων μελέδημα, σὲ	μὲν	Κύπρις ἃ τ' ἀγανοβλέφαρος Πειθὼ
[13, 84]	καὶ περιστερᾳ καὶ χηνὶ τῇ	μὲν	κύων, τῇ δὲ περιστερά, τῇ
[13, 71]	ἄμμιγα Λεσβιάσι φοίτα δ' ἄλλοτε	μὲν	λείπων Σάμον, ἄλλοτε δ' αὐτὴν
[13, 87]	ἐν ὁμωνύμῳ δράματι· Εκειτο γὰρ	μέν	λευκὸν εἰς σεληνόφως φαίνουσα μαστὸν
[13, 12]	συνιδρῦσθαι Ερμῇ και Ηρακλεῖ, τῷ	μὲν	λόγου, τῷ δ' ἀλκῆς προεστῶτι·
[13, 31]	τῆς χώρας Λυδοὺς πάντας ἔχωσε	μὲν	{Λυδίας} τὸ νῦν ἔτι καλούμενον
[13, 81]	ὦ ἄνδρες ἐπειδήπερ Περικλῆς ποιεῖν	μέν	με> ἔφη, στρατηγεῖν δ' οὐκ
[13, 44]	τῆς Γναθαινίου λέγων, ἑτέρῳ τρόπῳ	μὲν	μὴ συγγεγενῆσθαι μηδενί, ἑξῆς καθιππάσθαι,
[13, 37]	Υπομνημάτων, πλείστας ἔσχεν ἐρωμένας, Διδύμην	μὲν	μίαν τῶν ἐπιχωρίων γυναικῶν μάλ'
[13, 54]	εἶδος μεταβήσομαι λόγων. Καὶ πρῶτον	μὲν	μνησθήσομαι τοῦ φιλαληθεστάτου Επικούρου· ὅστις
[13, 53]	εἶδος μεταβήσομαι λόγων. Καὶ πρῶτον	μὲν	μνησθήσομαι τοῦ φιλαληθεστάτου Επικούρου· ὅστις
[13, 3]	Λέγει γοῦν ὁ Πρίαμος ἐννεακαίδεκα	μέν	μοι ἰης ἐκ νηδύος ἦσαν,
[13, 71]	μαλακοῦ πνεῦμ' ἀπὸ πενταμέτρου. Καίετο	μὲν	Ναννοῦς πολιῷ δ' ἐπὶ πολλάκι
[13, 26]	τέρας. Αὕτη γὰρ ὁπότ' ἦν	μὲν>	νεοττὸς καὶ νέα, ὑπὸ τῶν
[13, 7]	γε καὶ μάλ' εἰκότως. Ἣ	μὲν	νόμῳ γὰρ καταφρονοῦσ' ἔνδον μένει,
[13, 46]	οὐκ ἔσχεν. Αναγέγραφε γοῦν Αριστοφάνης	μὲν	ὁ Βυζάντιος ἑκατὸν καὶ λε'
[13, 18]	πάντες χρῶνται αὐτῷ. Καὶ ταῦτα	μὲν	ὁ θαυμάσιος εἴρηκε Χρύσιππος. ~Ο
[13, 68]	λέγων ὧδε Ἔστιν δ' ὅπου	μὲν	ὁ κάλαμος πέφυχ' ὅδε φέτωμ'
[13, 49]	αὐτῇ τῶν γνωρίμων οἶνον χρηστὸν	μέν,	ὀλίγον δέ, καὶ λέγοντος ὅτι
[13, 71]	καὶ πᾶσαν τρυόμενον λαλιήν. Οὐδὲ	μὲν	οὐδ' ὁπόσοι σκληρὸν βίον ἐστήσαντο
[13, 6]	πόρνας καλεῖν, αἳ λαλοῦσ' ἁπλῶς	μὲν	οὐδέν, ἀλλ' ἐν αἰνιγμοῖς τισιν,
[13, 22]	δοκεῖ, ὅστις γε παρὰ ταύτην	μὲν	οὐκ εἰσέρχεται, παρὰ δὲ Σινώπῃ
[13, 95]	μοι ἀνάβητε τούτων μάρτυρες. Ο	μὲν	οὖν βίος τοῦ σοφιστοῦ τοιοῦτος»
[13, 45]	βασιλεὺς λέγει· Εἰς τὴν λεκάνην	μὲν	οὖν· δοκεῖς γάρ μοι πολύν,
[13, 14]	οὐδὲν ἄλλο πλὴν τεθνηκέναι. Εγὼ	μὲν	οὖν καὐτὸς κιθαριστρίας ἐρῶν, παιδὸς
[13, 95]	βίος τοῦ σοφιστοῦ τοιοῦτος» Ο	μὲν	οὖν Λυσίας, ὦ Κύνουλκε, οὕτως.
[13, 29]	γοῦν ἁπλῆ τις; Β. ἀστεία	μὲν	οὖν, νὴ τὀν Δία. ~Ο
[13, 41]	ἧς ἅπαντές εἰσ' ἐπηνορθωμένοι. Τὸ	μὲν	οὗν ὑπάρχον εὐθέως ἐκ παιδἰου
[13, 75]	Μεγαλοστράτης οὐ μετρίως ἐρασθείς, ποιητρίας	μὲν	οὔσης, δυναμένης δὲ καὶ διὰ
[13, 43]	κατὰ τὸ ἑξῆς μνημονεῦσαι. Γναθαίνης	μὲν	οὕτως· {Παρὰ Γναθαίνῃ Δίφιλος πίνων
[13, 6]	ἐξίητε τοῦ θέρους, ἀπὸ τῶν	μὲν	ὀφθαλμῶν ὑδρορρόαι δύο ῥέουσι μέλανος,
[13, 88]	ἐν Αλφεσιβοίᾳ φησίν· Καὶ σώματος	μὲν	ὄψεις κατειργάζετο στίλβοντα λευκῷ χρώματι
[13, 82]	τείχους ἀπήγαγε χρησόμενος αὐτῷ. Ο	μὲν	παῖς τὸ ἴδιον ἱμάτιον ἐπὶ
[13, 60]	δὲ ἐν ἕκτῳ Κωμῳδουμένων τὴν	μὲν	παρὰ τοῖς ῥήτορσί φησιν ὀνομαζομένην
[13, 33]	θεῷ νικήσας. Πίνδαρός τε τὸ	μὲν	πρῶτον ἔγραψεν εἰς αὐτὸν ἐγκώμιον,
[13, 67]	τῷ μεγέθει. Τοῦτο δὲ τὸ	μὲν	πρῶτον, ὅπερ εἰκός, ἢ Μιλτιάδου
[13, 68]	θάλατταν καὶ ἀποστάντος. Καὶ τῆς	μὲν	Πυθιονίκης ὡς τεθνηκυίας μέμνηται, τῆς
[13, 69]	Εστὶ δὲ> τόδε Δωρίχα, ὀστέα	μὲν	σὰ πάλαι κόνιν, ἕσσατο δ'
[13, 71]	δ' ἦλθον ὑφ' ἡνιόχον. Οἵη	μὲν	Σάμιον μανίη κατέδησε Θεανοῦς Πυθαγόρην,
[13, 74]	εἴσω φῶς ὁρῶντες ἡλίου, τοὺς	μὲν	σέβοντας τἀμὰ πρεσβεύς κράτη, σφάλλω
[13, 14]	μόνους, οὓς> δεῖ γε πρῶτον	μὲν	στρατευτικωτάτους εἶναι πονεῖν τε δυναμένους
[13, 54]	που ό Ἐρατοσθένης ἔφη. Κἀμοὶ	μὲν	τὰ καλὰ τῶν ἑταιρῶν ἀποφθέγματα
[13, 53]	που ό Ἐρατοσθένης ἔφη. Κἀμοὶ	μὲν	τὰ καλὰ τῶν ἑταιρῶν ἀποφθέγματα
[13, 43]	δίκην μετὰ ταῦτα κωμῳδουμένη, τὀ	μὲν	τάριχος εἶπε ταχέως ἀποφέρειν πρὸς
[13, 52]	τὸ πρῶτον ἐγένετο. Οὐχὶ Λαὶς	μὲν	τελευτῶσ' ἀπέθανεν βινουμένη, Ἰσθμιὰς δὲ
[13, 6]	δὲ σκοπεῖν ἀπ' ἀρχῆς πρῶτα	μὲν	τὴν Πλαγγόνα, ἥτις ὥσπερ ἡ
[13, 50]	μέμνηται καὶ Φανοστράτης. Καὶ περὶ	μὲν	τῆς Σινώπης Ηρόδικος ὁ Κρατήτειος
[13, 85]	δὲ ζῷα ἀνθρώπων ἠράσθη Σεκούνδου	μέν	τινος βασιλικοῦ οἰνοχόου ἀλεκτρυών· ἐκαλεῖτο
[13, 91]	δυναμένων τοὺς ἀκούοντας. Καὶ ἐὰν	μέν	τίς σου πύθηται τίνες ἦσαν
[13, 75]	τῶν τραγῳδιῶν τοὺς ἔρωτας, ὃ	μὲν	τὸν Αχιλλέως πρὸς Πάτροκλον, ὃ
[13, 64]	καταφρονοῦσι τοῦ θείου, ὅτε ἐγὼ	μὲν	τὸν γενόμενόν μοι ἄνδρα σώσατα
[13, 84]	μνημονεύων φησί λλ' ἐν Σάμῳ	μὲν	τοῦ λιθίνου ζῴου ποτὲ ἄνθρωπος
[13, 31]	αὐτίκα μεθ' ὅπλων ἀφικομένους ἀνελεῖν	μὲν	τοὺς φύλακας, κρατήσαντας δὲ τῶν
[13, 46]	οἷός ἐστιν ἀνακάμπτειν πάλιν; ~Μέχρι	μὲν	τούτων μνημονεύω τῶν ὑπὸ τοῦ
[13, 58]	Ἐπαμινώνδας δ' ὁ Θηβαῖος σεμνότερον	μὲν	τούτων, οὐκ εὐσχημόνως δὲ περὶ
[13, 65]	τοῦ Παιανιέως, ὃς ἦν Δήμωνος	μὲν	υἱός, Δημοχάρους δὲ ἀδελφιδοῦς. Τὴν
[13, 67]	ἀγαθῶν ἀνδρῶν εἶναι καὶ> μάλιστα	μὲν	ὑπὸ τῆς πόλεως δημοσίᾳ κατεσκευασμένον,
[13, 95]	ὅσους δ' ἐράνους συνείλεκται, τὰς	μὲν	ὑπολοίπους φορὰς οὐ κατατίθησιν, ἀλλὰ
[13, 35]	Αδώνιδος ἐγεννήθησαν. Εκυρίευσεν δὲ ὁ	μὲν	Υστάσπης Μηδίας καὶ τῆς ὑποκάτω
[13, 83]	τῷ αὐτῷ συγγράμματι Θεόπομπος φιλογύναιον	μέν	φησι γεγονέναι Φάυλλον τὸν Φωκέων
[13, 28]	ἔτι· Λατὼ καὶ Νιόβα μάλα	μὲν	φίλαι ἦσαν ἑταῖραι. Καλοῦσι δὲ
[13, 71]	ἐρωτικῶν, οὑτωσί πως λέγων ~Οἵην	μὲν	φίλος υἱὸς ἀνήγαγεν Οἰάγροιο Αγριόπην
[13, 71]	βλέμμ' ὑπέμεινε κυνός, ἐν πυρὶ	μὲν	φωνὴν τεθοωμένου, ἐν πυρὶ δ'
[13, 72]	οἰόμενος Σαπφὼ καὶ Ανακρέοντα, τὸν	μἐν	κατὰ Κῦρον καὶ Πολυκράτην γενόμενον,
[13, 79]	καὶ Σοφοκλῆς ἀναφανδὸν ἔφασαν, ὃ	μἐν	Μυρμιδόσιν Σέβας δἐ μηρῶν ἁγνὸν
[13, 73]	σθένος τὸ τῆς θεοῦ} ἐρᾷ	μἐν	ὄμβρου γαῖ' ὅτε ξηρὸν πέδον
[13, 8]	ἐγὼ ζῶντα περιπατοῦντά τε> κατέλιπον	Μένανδρος	δ' ἐν Αρρηφόρῳ ἢ Αὐλητρίδι
[13, 52]	φησί, καὶ παρ' Ὠκίμου χαλκώματα.	Μένανδρος	δ' ἐν Κόλακι τάσδε καταλέγει
[13, 51]	Διονύσῳ, κωμῳδῶν αὐτήν ὡς μέθυσον.	Μένανδρος	δ' ἐν Ψευδηρακλεῖ φησιν· Οὐκ
[13, 28]	τὸ εὐσχημονέστερον, καθὸ δή καὶ	Μένανδρος	ἐν Παρακαταθήκῃ ἀπο τῶν ἑταιρῶν
[13, 66]	δέκτρια Πασιφίλη. Οτι δὲ καὶ	Μένανδρος	ὁ ποιητὴς ἤρα Γλυκέρας κοινόν
[13, 66]	ὀνομάσαντος διὰ τοῦ δράματος, ἀντέγραψεν	Μένανδρος	ὡς οὐδεμιᾶς οὔσης χρηστῆς. ~Αρπαλος
[13, 21]	Κοριαννώ, Εὐνίκου ἢ Φιλυλλίου Αντεια,	Μενάνδρου	δὲ Θαὶς καὶ Φάνιον, Αλέξιδος
[13, 49]	κατεχύθη. Ἣ δὲ Δηλαδή μόσχειος.	Μενάνδρῳ	τῷ ποιητῇ δυσημερήσαντι καὶ εἰσελθόντι
[13, 71]	ἐν σοφίῃ Κύπρις μηνίουσα πυρὸς	μένει.	Εκ δὲ βαθείης ψυχῆς κουφοτέρας
[13, 7]	μὲν νόμῳ γὰρ καταφρονοῦσ' ἔνδον	μένει,	ἣ δ' οἶδεν ὅτι ἢ
[13, 3]	οὐδαμου τῆς Ιλιάδος Ομηρος ἐποίησε	Μενελάῳ	συγκοιμωμένην παλλακίδα, πᾶσι δοὺς γυναῖκας.
[13, 69]	δὲ μένουσι φίλης ἔτι καὶ	μενέουσιν	ῴδῆς αἱ λευκαὶ φθεγγόμεναι σελίδες
[13, 66]	οἷς Ιωνες ἀγασθέντες, ὥς φησι	Μενέτωρ	ἐν τῷ περὶ Αναθημάτων, Πασιφίλαν
[13, 61]	ἰσχὺς μὲν ἀπήμβλυνται, θυμὀς δὲ	μενοινᾷ.	Ταῦτα μέν ἐστιν ἐκ τῶν
[13, 69]	ὀρθινῶν ἥψαο κισσυβίων Σαπφῷαι δὲ	μένουσι	φίλης ἔτι καὶ μενέουσιν ῴδῆς
[13, 4]	αὐτῷ πλῆθος ἐγένετο. Εν ἑπτὰ	μέντοι	γε ἡμέραις πεντήκοντα διεπαρθένευσε Θεστίου
[13, 81]	ὦ Σοφόκλεις, ἐν ποιήσει ὅμως	μέντοι	γε οὐκ εὖ εἴρηκε Φρύνιχος
[13, 5]	γάμοις ὁ μὲν Ατταλος νῦν	μέντοι	γνήσιοι, ἔφη, καὶ οὐ νόθοι
[13, 81]	ὅτε πίνοι {ἢ πράσσοι} Τὰ	μέντοι	πολιτικὰ οὔτε σοφὸς οὔτε ῥεκτήριος
[13, 8]	νὴ Δία χρηστή τις ἦν	μέντοι	τίς οἴμοι δείλαιος, ταχέως γέ
[13, 93]	ἔχοντος, ὧνπερ ὑμεῖς τὰ χείρω	μερισάμενοι	τηρεῖτε. Αἰσθήσει τε γὰρ τῇ
[13, 4]	γυναῖκας (ἦν γὰρ φιλογύνης) ἀνὰ	μέρος	αὐτὰς εἶχεν, ὡς ἂν στρατευόμενος
[13, 59]	δὲ καὶ ἡ εἰκὼν αὕτη	μέση	τῆς Αρχιδάμου τοῦ Λακεδαιμονίων βασιλέως
[13, 52]	Μετάνειρα Νικόστρατος δὲ ὁ τῆς	μέσης	κωμῳδίας ποιητὴς έν Πανδρόσῳ οὑτωσὶ
[13, 41]	ἔχειν, καὶ ταῦθ' ἑταίραν ἐκ	μέσης	τῆς Ελλάδος, μὴ τὴν Αθηναίων
[13, 24]	στρογγύλῃ, μακρᾷ, ῥικνῇ, νέᾳ, παλαιᾷ,	μεσοκόπῳ,	πεπαιτέρᾳ· μὴ κλίμακα στησάμενον εἰσβῆναι
[13, 85]	ἐμπλήσειεν αὐτὸ {τοῦ} γάλακτος, ἀνὰ	μέσον	τῶν ποδῶν τοῦ θηρίου ἐτίθει
[13, 72]	ἐστιν Αἰσχύλος ὁ καὶ τὰ	Μεσσηνιακὰ	ἔπη συνθείς, ἀνήρ εὐπαίδευτος. ~Υπολαμβάνων
[13, 7]	τιμὴν πάσχομεν Πικράν γε καὶ	μεστὴν	γυναικείας χολῆς. Η τῶν γὰρ
[13, 25]	λέγειν τοῦτ' ἐστὶν ἁρμοστόν, Σόλων)	μεστὴν	ὁρῶντα τὴν πόλιν νεωτέτων τούτους
[13, 40]	ἧς καὶ γεννῆσαι Αρριδαῖον τὸν	μετ'	Αλέξανδρον βασιλεύοντα, Δημητρίου δὲ τοῦ
[13, 43]	αὐτῇ συναντήσαντος ἐμβλέψασα τῇ θυγατρὶ	μετ'	αὐτῆς συνπρορευομένῃ λέγει· Δικαιότερον ἦν,
[13, 89]	ἔλαβεν Ιππίᾳ περικαλλεστάτην οὖσαν τῷ	μετ'	αὐτὸν τυραννεύσαντι. Συνέβη δέ ὥς
[13, 14]	γὰρ ἐμβάλλων στάσεις, ὅτ' ἦν	μετ'	αὐτῶν. Ως δὲ λίαν ἦν
[13, 64]	πάντα, Λεοντίου δ' οὖσα τῆς	μετ'	Επικούρου τοῦ φυσικοῦ σχολασάσης θυγάτηρ,
[13, 49]	ἐκάστου τὸ ἴδιον. Λεόντιον κατακειμένη	μετ'	ἐραστοῦ, έπεισελθούσης εἰς τὸ συμπόσιον
[13, 35]	τῶν περὶ αὑτὸν οἰκείων. Καὶ	μετ'	οὐ πολὺν χρόνον ὁ Ομάρτης
[13, 82]	δὲ τοῦ Σοφοκλέους χλανίδα περιεβάλοντο.	Μετ'	οὖν τὴν ὁμιλίαν ὁ παῖς
[13, 43]	Λέγουσι Ποντικόν τι μειρακύλλιον ἀναπαυόμενον	μετὰ	Γναθαίνης ἀξιοῦν πρῷον γενόμενον, ὥστε
[13, 3]	παρ' αὐτῷ καὶ οἱ γέροντες	μετὰ	γυναικῶν, Νέστωρ και Φοῖνιξ. Οὐ
[13, 60]	τῶν δικαστῶν καθ' ἕνα δεξιουμένη	μετὰ	δακρύων διέσωσε τὴν ψυχὴν μόλις.
[13, 4]	καὶ ἐκ Τροιζῆνος ἥρπασεν Αναξώ.	Μετὰ	δὲ τὴν Ιππολύτην Φαίδραν ἔσχεν.
[13, 68]	αὐτῆς καὶ Αλεξις ἐν Λυκίσκῳ.	~Μετὰ	δὲ τήν Πυθιονίκης τελευτὴν ὁ
[13, 79]	πολλάκις ἐνίους ἐπι ταῖς δοραῖς	μετὰ	δύο ἐρωμένον ἀναπαύεσθαι. Πέρσας δὲ
[13, 21]	ἐν τοῖς καπηλείοις συναναφύρῃ οὐ	μετὰ	ἑταίρων ἀλλὰ μετὰ ἑταιρῶν, μαστροπευούσας
[13, 21]	συναναφύρῃ οὐ μετὰ ἑταίρων ἀλλὰ	μετὰ	ἑταιρῶν, μαστροπευούσας περὶ σαυτὸν οὐκ
[13, 46]	παραλειφθῆναι φάσκοντες ὑπὸ τοῦ Αριστοφάνους	μετὰ	ἑταιρῶν πλειόνων καὶ τάσδε, τὴν
[13, 65]	αὖται δούλαι Κασίου τοῦ Ηλείου	μετὰ	καὶ ἄλλων ἑταιρῶν, Αντείας, Στρατόλας,
[13, 27]	φησὶ Τιμοκλῆς, Οσον τὸ μεταξὺ	μετὰ	κορίσκης ἢ μετὰ χαμαιτύπης τὴν
[13, 80]	ἀνακλάσαντα, καὶ τῶν θεατῶν ἐπιφωνησάντων	μετὰ	κρότου οὐκ ἀπειθήσας πάλιν ἀνακλάσας
[13, 42]	καὐτόν τινα. Δόντος δ' ἐπιστρέψασα	μετὰ	μικρὸν λέγει Αγαμέμνονος παῖ, νῦν
[13, 35]	{καὶ} διαλαθὼν τὴν στρατοπεδείαν διέβη	μετὰ	μόνου τοῦ ἁρματηλάτου καὶ νυκτὸς
[13, 19]	τοὺς ἀκολουθοῦντας ἐν τῷ Λυκείῳ	μετὰ	σοφιστῶν, νὴ Δία, λεπτῶν, ἀσίτων,
[13, 90]	Ηλείοις, καὶ τὴν κρίσιν ἐπιτελεῖσθαι	μετὰ	σπουδῆς λαμβάνειν τε τοὺ νικήσαντας
[13, 40]	βασιλεύοντα, Δημητρίου δὲ τοῦ Πολιορκητοῦ	μετὰ	τὰς προειρημένας Μανίαν, Αντιγόνου δὲ
[13, 44]	καθιππάσθαι, δ' ὑπ' αὐτῆς πεντάκις.	Μετὰ	ταῦτ' ἀκούσας Ανδρόνικος τὸ γεγονὸς
[13, 43]	ἔριφον, ταινίας, ὄψον, μάγειρον, τὰ	μετὰ	ταῦτ' αὐλητρίδα. Καὶ τῶν ἐραστῶν
[13, 41]	ἐνουθετήθη τοῦτό πως ὑπὸ Διφίλου.	Μετὰ	ταῦτα δ' ἡ Γνάθαινα πρὸς
[13, 42]	δ' αὐτόμολος, ὦ βέλτιστ' ἔφη.	Μετὰ	ταῦτα δ' ὡς εἰσῆλθε πάλιν
[13, 85]	οὐκ ἐλάμβανεν ἡ ἐλέφας. Καὶ	μετὰ	ταῦτα δι' ὅλης τῆς ἡμέρας
[13, 43]	μάλιστα Δίφιλον, μὴ δῷ δίκην	μετὰ	ταῦτα κωμῳδουμένη, τὀ μὲν τάριχος
[13, 85]	ἀφῆκεν εἰς τὸ πέλαγος. Καὶ	μετὰ	ταῦτα ναυαγίᾳ χρησάμενος περὶ Μὺκονον
[13, 5]	κἀκεῖνος αὐτὸν τῷ ποτηρίῳ. Καὶ	μετὰ	ταῦτα Ολυμπιὰς μὲν εἰς Μολοττοὺς
[13, 95]	ἀδικώτατοι ἄνθρωποι ἐπιχειροῦσι πράττειν ~Καὶ	μετά	ταῦτα πάλιν καταδρομὴν αὐτοῦ ποιησάμενος,
[13, 59]	μὴ ἀποκτεῖναι. Καὶ ἀφεσθείσης ἐγράφη	μετὰ	ταῦτα ψήφισμα, μηδένα οἰκτίζεσθαι τῶν
[13, 43]	ἐμβάλλομεν. Μαστιγίας μώλωπας ὑψηλοὺς ἔχων	μετὰ	τῆς Γναθαίνης ἀπὸ τύχης ἀνεπαύετο.
[13, 44]	Κρονίοις ἀπιοῦσαν εἶδε τὴν Γναθαίνιον	μετὰ	τῆς Γναθαίνης ἐξ Αφροδισίου τινός,
[13, 53]	Ναύσιον ἢ Μαλθάκην. ~Τοσαῦτ' εἰπὼν	μετά	τινος τροχιλίας ὁ Μυρτίλος Μή
[13, 54]	πρὸς Ερμαρχον Ἐπιστολῶν. ~Τοσαῦτ' εἰπὼν	μετά	τινος τροχιλίας ὁ Μυρτίλος Μή
[13, 43]	ἀνείλετ' εἰς πυράν ὅτε παίζων	μετά	τινων ἡλικιωτῶν ἐνέπεσεν. Νὴ τὴν
[13, 44]	καὶ βάναυσος παντελῶς ἐν σκυτοτομείῳ	μετά	τινων καθήμενος κατεσχόλαξε τῆς Γναθαινίου
[13, 87]	Αλέξανρον Επιστολῇ, ἣν ἐπέστειλεν αὐτῷ	μετὰ	τὸ Δαμασκὸν ἑλεῖν καὶ τῆς
[13, 36]	ἐγίγνετο τόνδε τὸν> τρόπον· ἔδει	μετὰ	τὸ δεῖπνον εἰσελθοῦσαν τὴν παῖδα
[13, 37]	Αὕτη δὲ ἡ Θαὶς {καὶ}	μετὰ	τὸν Αλεξάνδρου θάνατον καὶ Προλεμαίῳ
[13, 93]	ὑπὸ Ξανθίππης τῆς Σωκράτους γυναικὸς	μετὰ	τὸν ἐκείνου θάνατον, ὡς οἱ
[13, 50]	περὶ τῆς Χίας Ἐπιστολῆς, ὅτι	μετὰ	τὸν τῆς Πυθιονίκης θάνατον ὁ
[13, 10]	ἐν ᾧ τὴν μὲν βακχικώτερον	μετὰ	τυμπάνων προελθεῖν, τὴν δ' Εὐρυδίκην
[13, 64]	θεραπαινίδος τῆς τυχούσης συλληφθεῖσα ἀπήχθη	μετὰ	τῶν ἄλλων αἰχμαλώτων καὶ πραθεῖσα
[13, 85]	Διονύσιός τις ἦν παῖς, ὃς	μετὰ	τῶν ἄλλων ἐκ παλαίστρας παραγινόμενος
[13, 46]	ἐπιτριβουμένοις καὶ κακῶς πάσχουσιν {ἢ}	μετὰ	φιλοσόφου ζῆν ἢ ἑταίρας. Κατὰ
[13, 27]	τὸ μεταξὺ μετὰ κορίσκης ἢ	μετὰ	χαμαιτύπης τὴν νὺκτα κοιμᾶσθαι. Βαβαί,
[13, 5]	ὁ Αλέξανδρος ἀκούσας ἔβαλεν ᾗ	μετὰ	χεῖρας εἶχεν κύλικι τὸν Ατταλον,
[13, 38]	σεμνῆς δ' ἄλλως τοὺς τρόπους.	Μεταβάλλουσαι	γὰρ αἱ τοιαῦται εἰς τὸ
[13, 53]	τούτων· ἐπ' ἄλλο δ' εἶδος	μεταβήσομαι	λόγων. Καὶ πρῶτον μὲν μνησθήσομαι
[13, 54]	τούτων· ἐπ' ἄλλο δ' εἶδος	μεταβήσομαι	λόγων. Καὶ πρῶτον μὲν μνησθήσομαι
[13, 8]	εἶθ' ὁ τέταρτος, εἶθ' ὁ	Μεταγένης.	Καρκίνος δ' ὁ τραγικὸς ἐν
[13, 28]	ἄνδρες σύσσιτοι, οὐ κατὰ τὰς	Μεταγένους	Αὔρας ἢ τὸν Αρισταγόρου Μαμμάκυθον
[13, 36]	ὁ Εὔξενος γυναῖκα καὶ στυνῴκει	μεταθέμενος	τοὔνομα Αριστοξένην. Καὶ ἔστι γένος
[13, 64]	ἐκ τῆς φυγῆς διασωθέντος αὐτὴ	μεταμφιεσαμένη	τὴν βασιλικὴν ἐσθῆτα καὶ ῥάκια
[13, 48]	λήκυθον, ἔφη, ἢ τὰ ὑποδήματα.	~Μετάνειρα	δὲ ἡ ἑταίρα, Δημοκλέους τοῦ
[13, 65]	ῥήτορος, Λυσίου δὲ τοῦ σοφιστοῦ	Μετάνειρα.	Ἦσαν δὲ αὖται δούλαι Κασίου
[13, 52]	τὴν ὄψιν καὶ Ὤκιμον καὶ	Μετάνειρα	Νικόστρατος δὲ ὁ τῆς μέσης
[13, 62]	Ισοκράτης ὁ τῶν ῥητόρων αἰδημονέστατος	Μετάνειραν	εἶχεν ἐρωμένην καὶ καλὴν, ὡς
[13, 62]	ἐν τῷ κατὰ Νεαίρας τὴν	Μετάνειραν	τοῦ Λυσίου φησὶν ἐρωμένην εἶναι.
[13, 27]	Μαραθωνίοις φησὶ Τιμοκλῆς, Οσον τὸ	μεταξὺ	μετὰ κορίσκης ἢ μετὰ χαμαιτύπης
[13, 45]	τὴν παχεῖαν ἀναλαβόντος, εἶπεν ὕστερον	μεταπεμπομένου	ποθ' ὡς ἔοικ' αὐτήν, λέγειν
[13, 83]	δάφνης τῆς χαλκῆς, ἥν ἔστησαν	Μεταποντῖνοι	κατὰ τὴν Αριστέα τοῦ Προκονησίου
[13, 84]	ἀνθρώπων εἰς ὁμηρείαν λαβών παρὰ	Μεταποντίνων	γυναῖκας καὶ παρθένους τὰς ἐνδοξοτάτας
[13, 83]	ἀνάθημα. Αὕτη ἡ Φαρσαλία ἐν	Μεταποντίῳ	ὑπὸ τῶν ἐν τῇ ἀγορᾳ
[13, 15]	παρ' Οδυσσέως ἀπάντησιν ἐπὶ σὲ	μεταφέρειν·	ἦ ῥά νύ τοι μεγάλων
[13, 20]	Κάλλεος εἵνεκα οἷο, ἵν' ἀθανάτοισι	μετείῃ.	Αἱ θεαὶ δὲ τίνας ἀναρπάζουσιν;
[13, 67]	Θρᾳττης τῆς ἐξ Αἰγίνης Αθήναζε	μετενεγκαμένης	τὴν πορνείαν ὥστε γίνεσθαι μὴ
[13, 42]	παρεπιδημήσας Αθήνησίν ποτε τὴν Μανίαν	μετεπέμψαθ'	ὅσον ᾔτησε δούς. Εἰς τὸν
[13, 85]	περὶ Αλεξάνδρου καὶ λέγει οὕτως	Μετεπέμψατο	δὲ καὶ τὸν ἐκ τῆς
[13, 68]	Πυθιονίκης τελευτὴν ὁ Αρπαλος Γλυκέραν	μετεπέμψατο	καὶ ταύτην ἑταίραν, ὡς ὁ
[13, 50]	τῆς Πυθιονίκης θάνατον ὁ Ἅρπαλος	μετέπέμψατο	τὴν Γλυκέραν Αθήνηθεν· ἣν καὶ
[13, 95]	ἀπέδειξεν οὕτως ἐρωτικῶς τὸ κόριον	μετεχειρίζετο	τῆς ἡλικίας αὐτῆς ἀπολαύων, ἧς
[13, 26]	ὀρῶν πρόβατ' ἐσθίουσι καὶ λαγὼς	μετέωρ'	ἀναπράζοντες ὑπὸ τῆς ἰσχύος· ὅταν
[13, 45]	ἔοικ' αὐτήν, λέγειν πρὸς τὸν	μετιόντα	παῖδα· Πύθων, φήσ' ἐπεὶ ἤδη
[13, 12]	ἡ καλλίστη ἐλευθερία τοῖς ταῦτα	μετιοῦσιν	συναύξεται. Αθηναῖοι δὲ τοσοῦτον ἀπέσχον
[13, 37]	φησὶ πρότερον Μιλτὼ καλουμένην Ασπασίαν	μετονομασθῆναι.	Συνηκολούθει δὲ αὐτῷ καὶ ἡ
[13, 73]	ἥν οὐδ' ἂν εἴποις οὐδὲ	μετρήσειας	ἂν ὅση πέφυκε κἀφ' ὅσον
[13, 29]	Αναξίλας Νεοττίδι· Εὰν δέ τις	μέτρια	καὶ λέγουσα τοῖς δεομένοις τινων
[13, 14]	οὕτως καὶ τὸν Ερωτα· ὃς	μετριάζων	μέν ἐστιν εὔχαρις, ἐπιτεινόμενος δὲ
[13, 93]	διαλόγων θαυμάζομεν ὡς ἐπιεικῇ καὶ	μέτριον,	πλήν εἰ μὴ ὡς ἀληθῶς
[13, 86]	τοὺς μὲν ἡμέρως τε καὶ	μετρίως	αὐτοῖς χρωμένους ἐπαινεῖν δεῖ, τοὺς
[13, 75]	καὶ ὡς τῆς Μεγαλοστράτης οὐ	μετρίως	ἐρασθείς, ποιητρίας μὲν οὔσης, δυναμένης
[13, 75]	Μεγαλοστράτα. Καὶ Στησίχορος δ' οὐ	μετρίως	ἐρωτικὸς γενόμενος συνέστησε καὶ τοῦτον
[13, 76]	φρένας. Καὶ Πίνδαρος δ' οὐ	μετρίως	ὢν ἐρωτικός φησιν Εἴη καὶ
[13, 16]	αὐτός, ἐξοπτᾷ δ' ἐμέ, ἴσον	μετρῶν	ὀφθαλμόν, ὥστε τέκτονος παρὰ στάθμην
[13, 61]	οὖν τὴν Αφροδίτην φησίν· Κλῦθί	μευ	εὐχομένου, Κουροτρόφε δὸς δὲ γυναῖκα
[13, 56]	ἐπαιδοποίησε Νικόμαχον καὶ συνῆν ταύτῃ	μέχρι	θανάτου, ὥς φησιν Ἕρμιππος ἐν
[13, 46]	αἴγει οἷός ἐστιν ἀνακάμπτειν πάλιν;	~Μέχρι	μὲν τούτων μνημονεύω τῶν ὑπὸ
[13, 90]	γυναῖκα Ηροδίκην. Επιτελεῖται δὲ καὶ	μέχρι	νῦν ὁ ἀγὼν οὗτος, καὶ
[13, 20]	πολλοὶ τοὺς καλλίστους βασιλέας, ὡς	μέχρι	νῦν οἱ Αθάνατοι καλούμενοι Αἰθίοπες,
[13, 36]	ἐν Μασσιλίᾳ ἀπὸ τῆς ἀνθρώπου	μέχρι	νῦν Πρωτιάδαι καλούμενον· Πρῶτις γὰρ
[13, 15]	ἀλλὰ τῆς ψυχῆς ἐρᾶν· οἵτινες	μέχρι	ὀκτὼ καὶ εἴκοσι ἐτῶν δεῖν
[13, 86]	δὲ βουλόμενοι σωφρονικοὶ εἶναι σφόδρα	μέχρι	τινὸς διατηροῦσιν ἐν τοῖς πότοις
[13, 35]	Ζαριάδρης τῆς ὑπεράνω Κασπίων πυλῶν	μέχρι	τοῦ Τανάιδος. Τῶν δὲ ἐπέκεινα
[13, 54]	καλὰ τῶν ἑταιρῶν ἀποφθέγματα πεπεράνθω	μέχρι	τούτων· ἐπ' ἄλλο δ' εἶδος
[13, 53]	καλὰ τῶν ἑταιρῶν ἀποφθέγματα πεπεράνθω	μέχρι	τούτων· ἐπ' ἄλλο δ' εἶδος
[13, 55]	αὐτὸς αὐτῆς ἀπολαύω, οὐχ ἵνα	μὴ	ἄλλος. Τοῦ δὲ Διογένους εἰπόντος
[13, 76]	γαμεῖν, ὥρη δὲ πεπαῦσθαι, καὶ	μὴ	ἀναμένειν ἔστ' ἂν ἐκεῖνό τις
[13, 48]	τὴν πλησίον κλινην Πρόσεχε, φησί,	μὴ	ἀνατραπῇς. Τοῦτο ἱστορεῖ Ηγήσανδρος. Αριστόδημος
[13, 59]	καὶ ζάκορον Αφροδίτης ἐλέῳ χαρισαμένους	μὴ	ἀποκτεῖναι. Καὶ ἀφεσθείσης ἐγράφη μετὰ
[13, 2]	ἐν τῷ περὶ Εὐγενείας Εἰ	μὴ	ἄρα συγκεχωρημένον κατὰ ψήφισμα τοῦτο
[13, 85]	βρέφος ὑπέμενεν, τὸ δὲ εἰ	μὴ	βλέποι τὸ παιδίον ἤσχαλλεν. Οτ'
[13, 59]	ἡ Φρύνη καλὴ ἐν τοῖς	μὴ	βλεπομένοις. Διόπερ οὐδὲ ῥᾳδίως ἦν
[13, 8]	καὐτος διὰ τοῦτό σοι παραινῶ	μὴ	γαμεῖν. (Β) Δεδογμένον τὸ πρᾶγμ'
[13, 10]	μὲν ἑαυτοῦ οὐκ ἔδωκεν, ὑπονοήσας	μὴ	γυναικὸς ἕξειν αὐτὴν τιμὴν ἀλλὰ
[13, 67]	πόλεως δημοσίᾳ κατεσκευασμένον, εἰ δὲ	μή,	δεδομένον κατασκευάσασθαι. Πάλιν δ' ὅταν
[13, 44]	Γναθαίνον δ' εἶπ' Ὦ τάλαν,	μὴ	δῆτ' ἄνερ· οὐδέποτε γὰρ τοῦτ'
[13, 11]	θεῶν τε κἀνθρώπων Ερως, ἢ	μὴ	δίδασκε τὰ καλὰ φαίνεσθαι καλὰ
[13, 11]	μὲν δρῶν τίμιος θεοῖς ἔσῃ,	μὴ	δρῶν δ' ὑπ' αὐτοῦ τοῦ
[13, 43]	φυλαττομένη τε πόλυ μάλιστα Δίφιλον,	μὴ	δῷ δίκην μετὰ ταῦτα κωμῳδουμένη,
[13, 47]	διάκεισαι. Τί οὖν οἶει, εἰ	μὴ	ἐδευτεροποίτουν; Τῷ λιμῷ ἄν, ἔφη,
[13, 38]	ἐπ' Εὐκλείδου ἄρχοντος, ὃς ἂν	μὴ	ἐξ ἀστῆς γένηται νόθον εἶναι,
[13, 44]	εἶπεν Ὦ τρισάθλιε ὀνηλάτ' εἰ	μὴ	θᾶττον ἐκατήσῃ ποτε ἐκ τῆς
[13, 65]	ἐν ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ ἱερεῖα	μὴ	θύειν, οὐδὲ ἐκείνου οὔσης τῆς
[13, 50]	πᾶσι μὴ στεφανοῦν Ἅρπαλον, ἐὰν	μὴ	καὶ Γλυκέραν στεφανῶσιν. Ἐν Ῥωσσῷ
[13, 81]	κάρτα δεῖ τὸ καλὸν τῶ	μὴ	καλῷ φαινομένῳ εἰκάζειν ἄν. Γελάσας
[13, 24]	ἐπὶ τῶν οἰκημάτων ἀσπάζεσθαι καὶ	μὴ	καταναλίσκειν εἰς οὐδὲν δέον τὰ
[13, 90]	γὰρ οὕτως καλόν, εἰ δὲ	μὴ,	κίνδυνον ἔχον ἐπ' ἀκολασίαν. ~Τοσαῦτα
[13, 24]	ῥικνῇ, νέᾳ, παλαιᾷ, μεσοκόπῳ, πεπαιτέρᾳ·	μὴ	κλίμακα στησάμενον εἰσβῆναι λάθρᾳ μηδὲ
[13, 24]	πρίασθαι κέρματος τὴν ἡδονήν, καὶ	μὴ	λαθραίαν Κύπριν αἰσχίστην νόσων πασῶν,
[13, 73]	καὶ πάντας βροτούς. Τεκμήριον δέ,	μὴ	λόγῳ μόνον μάθῃς {ἔργῳ δὲ
[13, 81]	τὰς τοῦ θεοῦ κόμας καὶ	μὴ	μελαίνας, χεῖρον ἂν ἦν τὸ
[13, 74]	οὖν ποιητήν. Οστις δ' Ερωτα	μὴ	μόνον κρίνει θέον, ἢ σκαιός
[13, 67]	μετενεγκαμένης τὴν πορνείαν ὥστε γίνεσθαι	μὴ	μόνον τρίδουλον, ἀλλὰ καὶ τρίπορνον
[13, 42]	Υπό τι γὰρ δέδοικά σε,	μή	μου προπεσούσης τοὐμπλόκιον ὑπερτράγῃς. ~Καὶ
[13, 25]	ἃπασι καὶ κατεσκευασμένας. Εστᾶσι γυμναί,	μὴ	ξαπατηθῇς· πάνθ' ὅρα. Οὐκ εὖ
[13, 18]	Εν Ρόδῳ δὲ νόμου ὄντος	μὴ	ξύρεσθαι οὐδ' ὁ ἐπιληψόμενος οὐδείς
[13, 23]	ἄν τε βούλητ' ἄν τε	μή.	{Οψεις διὰ τούτων σκευοποιοῦσι τῶν
[13, 66]	σφοδρῶς ἐρῶν ἠξίωσε τὴν Βακχίδα	μὴ	περιιδεῖν αὐτον ἀπολλύμενον. Καὶ ἡ
[13, 94]	Αριστογείτονι προσελθὼν πρὸς ἐμὲ ἐδεῖτο	μὴ	περιιδεῖν αὐτὸν διὰ τοὺς τόκους
[13, 13]	γὰρ λόγος ὑπὸ τῶν σοφιστῶν	μὴ	πέτεσθαι τὀν θεὸν τὸν Ερωτα,
[13, 14]	ἀποκόψαντες αὐτοῦ τὰ πτερά, ἵνα	μὴ	πέτηται πρὸς τὸν οὐρανὸν πάλιν,
[13, 81]	Ἄπο τοίνυν φύσησον αὐτὸ, ἵνα	μὴ	πλύνοιντο ὁ δάκτυλός σευ. Προσαγαγόντος
[13, 76]	ἀκτῖνας προσώπου μαρμαριζοίσας δρακεὶς ὃς	μὴ	πόθῳ κυμαίνεται, ἐξ ἀδάμαντος ἢ
[13, 17]	πρὸς> ὄσσων μαμρμαριζοίσας δρακεὶς ὅς	μὴ	πόθῳ κυμαίνεται, ἐξ ἀδάμαντος ἢ
[13, 52]	οὐκ ἔχει. Θεόφιλος Φιλαύλῳ· τοῦ	μή	ποτ' αὐτὸν ἐμπεσεῖν εἰς Λαίδα
[13, 11]	δ' ἐρᾶν προλέγω τοῖσι νέοισιν	μή	ποτε φεύγειν, χρῆσθαι δ' ὀρθῶς,
[13, 76]	καὶ ἔρωτι χαρίζεσθαι κατὰ καιρόν	μὴ	πρεσβυτέραν ἀριθμοῦ δίωκε, θυμέ, πρᾶξιν.
[13, 25]	φύσιν ἁμαρτάνοντάς τ' εἰς ὅ	μὴ	προσῆκον ἦν, στῆσαι πριάμενόν τοι
[13, 35]	φησι ὀνείρατι θεασαμένους τινὰς οὓς	μὴ	πρότερον εἶδον ἐρασθῆναι αὐτῶν· γράφει
[13, 50]	βασίλισσαν προσαγορευομένην· Ἀπειρῆσθαι τε πᾶσι	μὴ	στεφανοῦν Ἅρπαλον, ἐὰν μὴ καὶ
[13, 68]	ἱστορεῖ, φάσκων ἀπειρηκέναι τὸν Αρπαλον	μὴ	στεφανοῦν ἑαυτόν, εἰ μή τις
[13, 44]	Γναθαινίου λέγων, ἑτέρῳ τρόπῳ μὲν	μὴ	συγγεγενῆσθαι μηδενί, ἑξῆς καθιππάσθαι, δ'
[13, 19]	παρακούσαντες αὐτοῦ τῶν λόγων καὶ	μὴ	συνέντες ἔσονται ῥυπαροὶ καὶ ἀνελεύθεροι,
[13, 27]	τὸ χρῶμα, πνεῦμα, δαίμονες. Τὸ	μὴ	σφόδρ' εἶναι πάνθ' ἕτοιμα, δεῖν
[13, 44]	τῇ Γναθαινίῳ, αὐτὸν μὲν ἀξιοῦντα	μὴ	τετευχέναι τούτου παρ' αὐτῆς μηδέποτε
[13, 41]	ἑταίραν ἐκ μέσης τῆς Ελλάδος,	μὴ	τὴν Αθηναίων τι κωλῦσαι πόλιν,
[13, 18]	οὕτως ἔχοντα τὸ γένειον ἔφησεν·	Μή	τι ἔχεις ἐγκαλεῖν τῇ φύσει,
[13, 30]	ῆμῶν· τοῦτο δ' ἦν, ἵνα	μή	τι λυπήσειε τὸν ἐραστὴν φιλῶν.
[13, 55]	καὶ ό Αρίστιππος Ἆρά γε	μή	τί σοι ἄτοπον δοκεῖ εἶναι,
[13, 18]	ἀνὴρ ἕκαστος ἡμῶν φαίνεται, εἰ	μή	τι ταύταις ἀντιπράττεσθ' ὑπονοεῖς; Διογένης
[13, 54]	μετά τινος τροχιλίας ὁ Μυρτίλος	Μή	τι τοιοῦτοι ὑμεῖς οἱ φιλόσοφοι,
[13, 53]	μετά τινος τροχιλίας ὁ Μυρτίλος	Μή	τι τοιοῦτοι ὑμεῖς οἱ φιλόσοφοι,
[13, 43]	θ' ἕνα, αἰσχυνομένη τὰ δῶρα	μή	τις καταμάθῃ φυλαττομένη τε πόλυ
[13, 68]	Αρπαλον μὴ στεφανοῦν ἑαυτόν, εἰ	μή	τις στεφανώσειε καὶ τὴν πόρνην.
[13, 45]	ἀπεκρίθη Τί δ' αἰσχρόν, εί	μὴ	τοῖσι χρωμένοις δοκεῖ; Η Γλυκέριον
[13, 84]	καὶ ἀσεβοῦντες εἰς τὴν θεόν,	μὴ	τὸν αὐτὸν διαφθαρῆτε τρόπον. Τότε
[13, 85]	αὐτὸ ἐν σκάφῃ. Εἰ δὲ	μὴ	τοῦτο πεποιήκοι, τροφὴν οὐκ ἐλάμβανεν
[13, 15]	αὐτου. Θρυλεῖτε γὰρ ὅτι δεῖ	μὴ	τῶν σωμάτων ἀλλὰ τῆς ψυχῆς
[13, 83]	ἔμελλε τὰ Πύθια αὐλεῖν, εἰ	μὴ	ὑπὸ τοῦ πλήθους ἐκωλύθη. Τῷ
[13, 24]	εἰ> Εὐβούλου τὸ δρᾶμα καὶ	μὴ	Φιλίππου, φησίν· Οστις λέχη γὰρ
[13, 23]	ὡς κομψὸν φορεῖ. Ἂν δὲ	μὴ	χαίρῃ γελώσα, διατελεῖ τὴν ἡμέραν
[13, 93]	ἐπιεικῇ καὶ μέτριον, πλήν εἰ	μὴ	ὡς ἀληθῶς τοῦ σοφοῦ Σωκράτους
[13, 24]	δι' ὀπῆς κάτωθεν εἰσδῦναι στέγης	μήδ'	ἐν ἀχύροισιν εἰσενεχθῆναι τέχνῃ. Αὐταὶ
[13, 80]	καταφιλῆσαι τὸν Αλέξανδρον καὶ ὃ	μηδαμῶς,	εῖπεν, οὐ γὰρ οὗτως ἐμὲ
[13, 5]	ὁ τῶν Θρᾳκῶν βασιλεὺς ἄγων	Μήδαν	τὴν θυγατέρα καὶ δῶρα πολλά.
[13, 59]	οἰκτίζεσθαι τῶν λεγόντων ὑπέρ τινος	μηδὲ	βλεπόμενον τὸν κατηγορούμενον ἢ τὴν
[13, 24]	μὴ κλίμακα στησάμενον εἰσβῆναι λάθρᾳ	μηδὲ	δι' ὀπῆς κάτωθεν εἰσδῦναι στέγης
[13, 3]	μήτηρ τὴν τοῦ Αμύντορος παλλακίδα.	Μήδεια	δὲ καίπερ εἰδυῖα τὸ ἔθος
[13, 8]	Εἰ δ' ἐγένετο κακὴ γυνὴ	Μήδεια,	Πηνελόπη δέ γε> μέγα πρᾶγμ'
[13, 4]	Πιτθέως ἔλαβεν Αἴθραν, μεθ' ἣν	Μήδειαν.	Θησεὺς δἐ Ελένην ἁρπάσας ἑξῆς
[13, 44]	ἀεί, ὀργιζομένης δὲ διὰ τὸ	μηδὲν	λαμβάνειν, ἔπειθε πῶς Οὐχ ὁρᾷς,
[13, 82]	τούτῳ χεχρῆσθαι τῷ παιδί, ἀλλὰ	μηδὲν	προσθεῖναι, τὸν δὲ Σοφοκλέα διὰ
[13, 44]	πῶς, ἔφη, μέλλω φιλεῖν τὸν	μηδὲν	ὠφέλημα, τὸν ὑπὸ τὰς στέγας
[13, 59]	ἀφεσθείσης ἐγράφη μετὰ ταῦτα ψήφισμα,	μηδένα	οἰκτίζεσθαι τῶν λεγόντων ὑπέρ τινος
[13, 44]	ἑτέρῳ τρόπῳ μὲν μὴ συγγεγενῆσθαι	μηδενί,	ἑξῆς καθιππάσθαι, δ' ὑπ' αὐτῆς
[13, 44]	μὴ τετευχέναι τούτου παρ' αὐτῆς	μηδέποτε	τοῦ σχήματος, ἐν τῷδε δ'
[13, 35]	Εκυρίευσεν δὲ ὁ μὲν Υστάσπης	Μηδίας	καὶ τῆς ὑποκάτω χώρας, ὁ
[13, 46]	σοφίσματα διδάσκοντα, ἐμέ τε ὡσαύτως.	Μηθὲν	οὖν διαφέρειν ἐπιτριβουμένοις καὶ κακῶς
[13, 42]	ταύτην· διαλιποῦσα δ' ἡ ἑταίρα	Μήθεν	παρὰ τοῦτο, φησὶ, λυποῦ, φίλατε·
[13, 42]	ὕστερον σφόδρ' ἠγανάκτησ' Ἣ δὲ	Μηθέν,	φησί, σοί, ψυχή, μελέτω· μαθεῖν
[13, 23]	ὦμον καταβαλοῦσ' ἐξέρχεται· τοῦτο τοῦ	μήκους	ἀφεῖλεν. Οὐκ ἔχει τις ἰσχία·
[13, 52]	ἐμπεσεῖν εἰς Λαίδα φερόμενον ἢ	Μηκωνίδ'	ἢ Σισύμβριον ἢ Βάραθρον ἢ
[13, 71]	μέγαν πόθον ὃν Γαλατείης αὐτοῖς	μηλείοις	θήκαθ' ὑπὸ προγόνοις. Οἶσθα δὲ
[13, 76]	Ἦρι μὲν αἵ τε Κυδώνιαι	μηλίδες	ἀρδόμεναι ῥοὰν ἐκ ποταμῶν, ἵνα
[13, 73]	γαῖαν Ἣ δὲ τίκτεται βροτοῖς	μήλων	τε βοσκὰς καὶ βίον Δημήτριον
[13, 68]	δ' οὐ μάλα (Β) Καὶ	μὴν	ἀκούω μυριάδας τὸν Αρπαλον αὐτοῖσι
[13, 50]	ό βασιλεὺς, Αλέξανδρος, φησίν· Καὶ	μὴν	ἀκούω μυριάδας τὸν Αρπαλον αὐτοῖσι
[13, 62]	γλαῦκες ἐπὶ τάφον κάθηται. ~Αλλὰ	μὴν	καὶ Ισοκράτης ὁ τῶν ῥητόρων
[13, 39]	πολύ. Δημήτριος δ' εἶπ' Αλλὰ	μήν,	νὴ τοὺς θεούς, ἀπὸ βαλάνου
[13, 94]	οὔτε μαγείραιναν εἶδε πώποτε οὔτε	μὴν	οὐδ' ἰχθυοπώλαιναν. Εκάστῳ γὰρ γένει
[13, 71]	μαλακοῦ πνεῦμα λαβεῖν βιότου. Οὐ	μὴν	οὐδ' υἱὸς Μήνης ἀγέραστον ἔθηκεν
[13, 91]	γὰρ παμπόλλους τινὰς κατέλεξεν. Αλλὰ	μὴν	οὐδὲ τῶν Οδυσσέως ἑταίρων ἔχοις
[13, 55]	~Αρίστιππος δὲ κατ' ἔτος δύο	μῆνας	συνδιημερέυεν αὐτῇ ἐν Αἰγινῃ τοῖς
[13, 71]	βιότου. Οὐ μὴν οὐδ' υἱὸς	Μήνης	ἀγέραστον ἔθηκεν Μουσαῖος Χαρίτων ἤρανος
[13, 71]	εἶναι Σωκράτη ἐν σοφίῃ Κύπρις	μηνίουσα	πυρὸς μένει. Εκ δὲ βαθείης
[13, 10]	ὁ λοιμὸς διὰ Χρυσηίδα, Αχιλλέως	μῆνις	διὰ Βρισηίδα, καὶ ὁ ἱερὸς
[13, 71]	Κωκυτόν τ' ἀθέμιστον ἐπ' ὀφρύσι	μηνίσαντα	ἠδὲ καὶ αἰνοτάτου βλέμμ' ὑπέμεινε
[13, 64]	ἡ Λαοδίκη διανεύει τῷ Σώφρονι,	μηνύουσα	τὴν ἐπιβουλήν. Ὃ δὲ συλλαβών
[13, 86]	ἄν παρακαθίσαι ἐπιτρέπων τῇ αὐλητρίδι»	Μήποτε	αὐτό ἐστι {ὁ} Περσαῖος ὁ
[13, 51]	Ψαμάθη καὶ Λαγίσκα καὶ Ἄνθεια.	Μήποτε	δὲ δεῖ γράφειν ἀντὶ τῆς
[13, 62]	καὶ Αριστοφάνης ἐν τῷ Γηρυτάδῃ.	Μήποτε	δὲ κἀν τῷ Πλούτῳ ἐν
[13, 79]	περὶ Γανυμήδους τὸν λόγον ποιούμενος	Μηροῖς	ὑπαίθων τὴν Διὸς τυραννίδα. Οὐκ
[13, 87]	ῥαγέντων χλανιδίων ὑπὸ πτύχας ἔφαινε	μηρὸν,	κἀξεπεσφραγίζετο ὥρας γελώσης χωρὶς ἐλπίδων
[13, 79]	ὃ μἐν Μυρμιδόσιν Σέβας δἐ	μηρῶν	ἁγνὸν οὐκ ἐπῃδέσω, ὦ δυσχάριστε
[13, 79]	γὰρ ὁ νομοθέτης Σόλων ἔφη	Μηρῶν	ἱμειρων καὶ γλυκεροῦ στόματος. Αἰσχύλος
[13, 11]	δ' ἀτελέστοις τῶν τοῦδε πόνων	μήτε	συνείην χωρίς τ' ἀγρων ναίοιμι
[13, 23]	ταύτας, ὥστε μήτε τοὺς τρόπους	μήτε	τὰς ὄψεις ὁμοίας διατελεῖν οὔσας
[13, 23]	τέχνης· εὐθὺς ἀναπλάττουσι ταύτας, ὥστε	μήτε	τοὺς τρόπους μήτε τὰς ὄψεις
[13, 44]	εἰ θέλει. Ἣ δ' εἶπε	Μῆτερ,	πῶς, ἔφη, μέλλω φιλεῖν τὸν
[13, 4]	αὐτὸν γῆμαι Μελίβοιαν τὴν Αἴαντος	μητέρα.	Ησίοδος δέ φησι καὶ Ιππην
[13, 34]	Δαμασάνδραν τὴν Λαίδος τῆς νεωτέρας	μητέρα	καὶ Θεοδότην· ὑφ' ἧς καὶ
[13, 68]	αἷς πρέπον ἦν τὴν σὴν	μητέρα	καὶ τὴν σοὶ συνοικοῦσαν. Συνεπιμαρτυρεῖ
[13, 45]	πρὸς τὴν ἑαυτῆς λοιδορουμένης ποτὲ	μητέρα	(Κορώνη δ' ἐπεκαλεῖτο τοὔνομα) διέλυεν
[13, 89]	τῶν Ιστοριῶν Ξενοπείθειαν τὴν Λυσανδρίδου	μητέρα	πασῶν τῶν κατὰ Πελοπόννησον γυναικῶν
[13, 3]	οὐκ ἀνέρχεται ἡ τοῦ Φοίνικος	μήτηρ	τὴν τοῦ Αμύντορος παλλακίδα. Μήδεια
[13, 56]	ἣν Ολυμπιὰς ἡ τοῦ νεανίσκου	μήτηρ	φαρμάκοις ἀπέκτεινεν. ~Καὶ ὁ Οὐλπιανόύς,
[13, 71]	αὐτὴ περὶ πικρὰ λόγοις ἐσφίγξαντο	μῆτις	καὶ δεινὴ μύθων κῆδος ἔχουσ'
[13, 21]	κύριον αὐτῆς ὄνομα φάσκων εἶναι	Μητίχην.	~Εστὶν δ' ἑταίρα, ὡς Αντιφάνης
[13, 10]	τὸν Καμβύσην, ὃν ἐκδικοῦντα τῇ	μητρὶ	ἐπ' Αἴγυπτον ποιήσασθαι στρατείαν. Δοῦρις
[13, 89]	παρ' Ολυμπιάδι οὖσαν τῇ Αλεξάνδρου	μητρὶ	ᾔτει πρὸς γάμον Μόνιμος ὁ
[13, 43]	πᾶν σχεδὸν τῆς Δεξιθέας τῇ	μητρί,	Νὴ τὴν Αρτεμιν, εἰ, φησίν,
[13, 43]	ἡ Γνάθαινα, τοῦτ' ἐγώ, τῇ	μητρὶ	συνεδείπνουν ἄν, οὐχὶ σοί, γύναι.
[13, 34]	Αλκιβιάδου μνῆμα ἐκ Συννάδων εἰς	Μητρόπολιν	ἀφικνούμενοι· ἐφ' ᾧ καὶ κατ'
[13, 61]	Οὐ σιωπήσῃ, μεικάριον, μεῖζον τῆς	μητρὸς	ἔχων τὸ φύσημα; καὶ Βίων
[13, 38]	σκωπτόμενός ποτε ὅτι τοιαύτης εἴη	μητρὸς	Καὶ χάριν γε αὐτῇ, φησίν,
[13, 63]	ἐκείνων ἕλεον ἕξων χωρὶς τῆς	μητρός,	καίτοι ἔθος ἐχόντων τῶν κρινομένων
[13, 63]	τὰ γὰρ ἐνιαυτῷ μελετηθέντα ἐκείνῳ	μία	γυνὴ μιᾷ νυκτὶ συνέχεεν. Αναλαβεῖν
[13, 63]	ἐνιαυτῷ μελετηθέντα ἐκείνῳ μία γυνὴ	μιᾷ	νυκτὶ συνέχεεν. Αναλαβεῖν γοῦν καὶ
[13, 37]	αὐλητρὶς και Ποθεινὴ Μύρτιον δὲ	μία	τῶν ἀποδεδειγμένων καὶ κοινῶν δεικτηριάδων.
[13, 10]	πρὸς Αμασιν τὸν Αἰγυπτίων βασιλέα,	μίαν	αἰτῶν πρὸς γάμον τῶν θυγατέρων.
[13, 2]	Εν δὲ Αθήναις πρῶτος Κέκροψ	μίαν	ἑνὶ ἔζευξεν, ἀνέδην τὸ πρότερον
[13, 44]	τρεῖς θεραπαίνας καὶ νέαν τιθὴν	μίαν.	Επειτεν αὐταῖς ἐπί τινος στενῆς
[13, 31]	μεθυσθένθας ἑταίρας πλείονας προσλαβεῖν, ὧν	μίαν	κατακοιμηθέντας αὐτοὺς ἰδοῦσαν ἀνελομένην τὰς
[13, 45]	Θεσπικήν· κἄπειτεν αἰτήσασαν αὐτον μνᾶν	μίαν	ὁ Μοίριχος Μέγ' εἶπεν· οὐ
[13, 4]	θυγατέρα, μεθ' ἣν τῶν Χαλκώδοντος	μίαν.	Παραδοὺς δ' ἀμφοτέρας φίλοις συνῆν
[13, 37]	τὸν τυραννήσαντα Συρακοσίων ἀγαγέσθαι γυναῖκα	μίαν>	τῶν ἐπ' οἰκήματος προεστυκυιῶν Πειθὼ
[13, 37]	πλείστας ἔσχεν ἐρωμένας, Διδύμην μὲν	μίαν	τῶν ἐπιχωρίων γυναικῶν μάλ' εὐπρεπεστάτην
[13, 19]	ῥυπαρῶς ζῶντες καὶ τριβωνάρια περιβαλλόμενοι	μικρὰ	καὶ {τῶν} ἥλων ἐμπιπλάντες τὰ
[13, 23]	ὁμοίας διατελεῖν οὔσας ἔτι. Τυγχάνει	μικρά	τις οὔσα· φελλὸς ἐν ταῖς
[13, 29]	κρεῶν ἀπέβρυκον αἰσχρῶς, ἀλλ' ἑκάστου	μικρὸν	ἂν ἀπεγεύεθ' ὥσπερ παρθένος Μιλησία.
[13, 85]	ἐφάνη ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ	μικρὸν	ἀπωτέρω τῶν ἐκκομιζόντων τὸν Κοίρανον,
[13, 57]	Νικαινέτου τοῦ Σαμίου ἢ Ἀβδηρίτου,	μικρὸν	ἐπισχὼν ἐπὶ τὴν παρὰ σοῦ
[13, 47]	δέ τινος οἶνον ἐν ψυκτηριδίῳ	μικρὸν	καὶ εἰπόντος ὅτι ἑκκαιδεκαέτης, Μικρός
[13, 42]	τινα. Δόντος δ' ἐπιστρέψασα μετὰ	μικρὸν	λέγει Αγαμέμνονος παῖ, νῦν ἐκεῖν'
[13, 9]	γυνή. Ωσπερ γὰρ ἄκατος οὐδὲ	μικρὸν	πείθεται ἑνὶ πηδαλίῳ, τὸ πεῖσμ'
[13, 47]	μικρὸν καὶ εἰπόντος ὅτι ἑκκαιδεκαέτης,	Μικρός	γε, ἔφη, ὡς τοσούτον ἐτῶν.
[13, 49]	καὶ λέγοντος ὅτι δεκαέτης ἐστίν,	Μικρὸς	ὡς πολλῶν ἐτῶν» ἔφη. Ζητουμένου
[13, 70]	ὁ Μυρτίλος μέλλων σιωπᾶν ἀλλὰ	μικροῦ,	ἔφη, ἄνδρες φίλοι, ἐξελαθόμεν ὑμῖν
[13, 24]	Ηριδανὸς ἁγνοῖς ὕδασι κήπεύει κόρας,	μικροῦ	πρίασθαι κέρματος τὴν ἡδονήν, καὶ
[13, 24]	βεβαίως ἀσφαλῶς τ' ἔξεστί σοι	μικροῦ	πρίασθαι κέρματος τὴν ἡδονήν. Καὶ
[13, 81]	ἀπὸ τῆς κύλικος κάρφος τῷ	μικρῷ	δακτύλῳ ἀφαιρετέοντα, εἰ καθορᾷ τὸ
[13, 19]	τοὺς ἢ μύρου προσβάλλοντας ἢ	μικρῷ	μαλακωτέραν ἠμφιεσμένους ἐσθῆτα. Οὐ δεῖ
[13, 29]	μικρὸν ἂν ἀπεγεύεθ' ὥσπερ παρθένος	Μιλησία.	Αντιφάνης Υδρίᾳ· Οὗτος δ' ὃν
[13, 89]	διαβόητοι γεγόνασι γυναῖκες. Θαργηλία ἡ	Μιλησία,	ἥτις καὶ τεσσαρεσκαίδεκα ἀνδράσιν ἐγαμήθη,
[13, 37]	Συνηκολούθει δὲ αὐτῷ καὶ ἡ	Μιλησία	παλλακίς. Ο δὲ μέγας Αλέξανδρος
[13, 66]	δ' ἑταιρα γέγονε καὶ ἡ	Μιλησία	Πλαγγών ἧς περικαλλεστάτης οὔσης ἠράσθη
[13, 70]	Λυδὴν ἥν ἠγάπα Λαμύνθιος ὁ	Μιλήσιος.	Εκάτερος γὰρ τούτων τῶν ποιητῶν,
[13, 85]	τῇ δωδεκάτῃ Κοίρανος, φησίν, ὁ	Μιλήσιος	ἰδὼν ἁλιέας τῃ δικτύῳ λαβόντας
[13, 85]	γιγνομένης κατὰ τύχην {ἐν τῇ	Μιλήτῳ}	ἐν τῷ λιμένι πλῆθος δελφίνων
[13, 67]	μὲν πρῶτον, ὅπερ εἰκός, ἢ	Μιλτιάδου	φήσειεν ἂν> σαφῶς ἢ Περικλέους
[13, 37]	συστρατευομένην; ἣν Ζηνοφάνης φησὶ πρότερον	Μιλτὼ	καλουμένην Ασπασίαν μετονομασθῆναι. Συνηκολούθει δὲ
[13, 6]	ἱδρὼς ἐπὶ τὸν τράχηλον ἄλοκα	μιλτώδη	ποιεῖ, ἐπὶ τῷ προσώπῳ δ'
[13, 71]	καὶ Σπάρτην, ἰδίων ἁπτόμενος παθέων.	Μίμνερμος	δὲ τὸν ἡδὺν ὃς εὕρετο
[13, 70]	Λυδήν. Παρέλιπον δὲ καὶ τὴν	Μιμνέρμου	αὐλητρίδα Ναννὼ καὶ τὴν Ερμησιάνακτος
[13, 93]	ὑμῖν τοῖς τὸν κυνικὸν βίον	μιμουμένοις	οὔτε γὰρ συνανθρωπίζετε οὔτε διαγινώσκετε
[13, 81]	τῷ λόγῳ εἴχετο. Εἴρετο γάρ	μιν	ἀπὸ τῆς κύλικος κάρφος τῷ
[13, 88]	κρίνεσιν ἀργεννοῖς ὁμοῦ. Εν δὲ	Μινύαις·	Πολλὴν ὀπώραν Κύπριδος εἰσορᾶν παρῆν,
[13, 77]	Δία ἁρπάσαι τὸν Γανυμήδην ἀλλὰ	Μίνωα.	Οἱ δὲ προειρημένοι Χαλκιδεῖς παρ'
[13, 10]	Θησέως διὰ τὴν Φαίδρας τῆς	Μίνωος,	ὁ Αθάμαντος διὰ τὸν Θεμιστοῦς
[13, 77]	πρὸς Αθηναίους δ' ἔχθραν διελύσατο	Μίνως,	καίπερ ἐπὶ θανάτῳ παιδὸς συστᾶσαν,
[13, 71]	αἰεὶ βαρύν ἠδὲ Φερεκλῆν ἐχθρὸν	μισήσας	οἷ' ἀνέπεμψεν ἔπη. Λυδῆς δ'
[13, 45]	ἔχειν, πέμψασα τὴν θεραπαινίδα τὸ	μισθάριον	ἔχουσαν ἐκέλευ' ἀποφέρειν θοἰμάτιον. Ο
[13, 28]	ἑταίρας καὶ τὸ ἐπὶ συνουσίαις	μισθαρνεῖν	ἑταιρεῖν, οὐκ ἔτι πρὸς τὸ
[13, 28]	ἑταῖραι. Καλοῦσι δὲ καὶ τὰς	μισθαρνούσας	ἑταίρας καὶ τὸ ἐπὶ συνουσίαις
[13, 56]	ὕστερον ἐκδοθείσης Καλλίᾳ, καὶ φυγαδευθέντος	μισθὸν	ἔλαβε τῆς καθόδου αὐτοῦ ὁ
[13, 59]	ἰδίης ἕλκων ἀρχέτυπον κραδίης, Φρύνῃ	μισθὸν	ἐμεῖο διδοὺς ἐμέ. Φίλτρα δὲ
[13, 84]	τὸν ἄνθρωπον δεδωκέναι γὰρ αὐτὸν	μισθόν.	~Καὶ ἄλογα δὲ ζῷα ἀνθρώπων
[13, 66]	ἀδύνατον ἦν, ᾔτησε τῆς συνουσίας	μισθὸν	τὸν Βακχίδος ὅρμον διαβόητον ὄντα.
[13, 28]	τάχιστα ἀνδρῶν φορτηγῶν ὑπὸ γούνατα	μισθοῦ	ἔλυσαν, ἀλλὰ περὶ τῶν ὄντως
[13, 95]	τὰς αὑτῶν οἰκίας ἑτέρας πόρρω	μισθοῦνται	ὅσους δ' ἐράνους συνείλεκται, τὰς
[13, 48]	ἡ Γνάθαινα, ἐνέχυρα θέντες τὸ	μίσθωμα	ἂν ἀπεστείλατε, Ἐμμελής δ' ἦν
[13, 44]	οὐχ ὑπομένουσαν τὴν Γναθαίνιον λαβεῖν	μίσθωμα,	λιπαρῶν δὲ καὶ προσκείμενος πολὺ
[13, 44]	τοὺς ῥυθμούς τε καταμαθὼν ἐπυνθάνετο	μίσθωμα	πράσσεται πόσον τῆς νυκτός. Η
[13, 5]	οὕτως Εἰπόντος Σοφοκλεῖ τινος ὅτι	μισογύνης	ἐστὶν Εὐριπίδης, ἔν γε ταῖς
[13, 71]	αἰεὶ πεφυλαγμένον ἄνδρα καὶ πάντων	μῖσος	κτώμενον ἐκ συνοχῶν πάσας ἀμφὶ
[13, 92]	πάντας ὑμᾶς τοὺς φιλοσόφους μισῶ	μισοφιλολόγους	ὄντας Οὕς οὐ μόνον Λυσίμαχος
[13, 92]	δικαίως πάντας ὑμᾶς τοὺς φιλοσόφους	μισῶ	μισοφιλολόγους ὄντας Οὕς οὐ μόνον
[13, 35]	ἠράσθησάν τινων, ὁπότε Χάρης ὁ	Μιτυληναῖος	ἐν τῇ δεκάτῃ τῶν Ιστοριῶν
[13, 84]	ἄγαλμα, ὥς φησιν Αδαῖος ὁ	Μιτυληναῖος	ἐν τῷ περὶ Αγαλματοποιῶν. Πολέμων
[13, 56]	ὁ Περικλῆς τὸ τῇ Ἐλπινίκῃ	μιχθῆναι.	Πυθαίνέτος δ' ἐν τριτῳ περὶ
[13, 89]	ἔτι γὰρ γέρων ἀοιδὸς κελαδεῖ	Μναμοσύναν»	κατὰ Εὐριπίδην διαβόητοι γεγόνασι γυναῖκες.
[13, 47]	ὤσπερ πρὸς Ἱππόμαχον τὸν παιδοτρίβην	μνᾶν	δοὺς οἶει αἰεὶ φοιτήσειν; Φρύνης
[13, 45]	τὴν Θεσπικήν· κἄπειτεν αἰτήσασαν αὐτον	μνᾶν	μίαν ὁ Μοίριχος Μέγ' εἶπεν·
[13, 47]	ἀργυρίτης. Ως δ' ὁ τὴν	μνᾶν	τῇ θυγατρὶ δοὺς αὐτῆς οὐδὲν
[13, 44]	γύναι, φήσ' ἕνεκα τοῦ στρατιωτικοῦ·	μνᾶς	πραξαμένη δὲ πέντε τὰς σπονδὰς
[13, 94]	δέ σοι ἐννέ' ὀβολοὺς τῆς	μνᾶς	τόκους. Καλόν γε τὸ τέλος
[13, 86]	ἁρμοστὸν εἶναι ἐν τῷ οἶνῳ	μνείαν	ποιεῖσθαι καὶ γὰρ πρὸς ταῦτα
[13, 31]	νῦν ἔτι καλούμενον τῆς Εταίρας	μνῆμα,	εἰς ὕψος ἄρας ὥστε περιοδεύοντος
[13, 34]	τὸ ἐν Μελίσσῃ τοῦ Αλκιβιάδου	μνῆμα	ἐκ Συννάδων εἰς Μητρόπολιν ἀφικνούμενοι·
[13, 31]	ἂν ἐπιστραφεῖς τύχῃ, καθορᾶν τὸ	μνῆμα	καὶ πᾶσι τοῖς τὴν Λυδίαν
[13, 67]	παρὰ τὴν ὁδὸν αὐτὴν ῴκοδομήμενον	μνῆμα	οἷον οὐχ ἕτερον οὐδὲ σύνεγγυς
[13, 67]	Αθήνησι, τὸ δ' ἐν Βαβυλῶνι	μνῆμα	πολὺν ἤδη χρόνον ἐπιτετελεσμένον. Ἣν
[13, 67]	δὲ ταλάντων ἢ διακοσίων δύο	μνήματα	κατεσκεύασεν αὐτῆς ὃ καὶ πάντες
[13, 34]	ὃς καὶ ἀνέστησεν ἐπὶ τῷ	μνήματι	Παρίου λίθου εἰκόνα τὸν Αλκιβιάδην.
[13, 67]	ἑταίραν οὖσαν καὶ ἀποθανούσῃ πολυτάλαντον	μνημεῖον	κατεσκεύασεν Ἐκφέρων τε αὐτὴν ἐπὶ
[13, 37]	καὶ Στρατονίκην ἧς τὸ μέγα	μνημεῖον	ὑπῆρχεν ἐπὶ τῇ πρὸς Ελευσῖνι
[13, 91]	καὶ πάντων αὐτὸν ἐπὶ τῇ	μνήμῃ	θαυμασάντων ὁ Κύνουλκος ἔφη Πουλυμαθημοσύνης,
[13, 1]	Μουσῶν τὴν Ερατὼ ἐπικαλεσάμενοι εἰς	μνήμην	ἡμῖν ἰέναι τὸν ἐρωτικὸν ἐκεῖνον
[13, 91]	τοτ' οἷδας, καίτοι συνεχῶς Φυλάρχου	μνήμην	ποιούμενος ὅτι ἐν ταῖς Κείων
[13, 51]	κατὰ Νεαίρας δὲ λόγον γράψας	μνημονεύει	αὐτῆς. Ἐν δὲ τῷ κατὰ
[13, 62]	ὁ Φιλωνίδης δ' ἐρᾶν φησι.	Μνημονεύει	αὐτῆς καὶ Αριστοφάνης ἐν τῷ
[13, 62]	Λαίδος, εἰ γνήσιος ὁ λόγος,	μνημονεύει	αὐτῆς, καταλέγων καὶ ἄλλας ἑταίρας
[13, 50]	ἐλέγετο διὰ τὸ γραῦς εἶναι.	Μνημονεύει	δ' αὐτῆς Αντιφάνης ἐν Αρκάδι
[13, 67]	Πυθιονίκην οἶσθα καὶ τὸν Αρπαλον.	Μνημονεύει	δ' αὐτῆς καὶ Αλεξις ἐν
[13, 62]	ἧς καὶ γενέσθαι αὐτῷ θυγάτριον.	Μνημονεύει	δ' αὐτῆς Στράττις ἐν τούτοις
[13, 21]	ἔτι τε Νικοφάνη τοὺς ζωγράφους.	Μνημονεύει	δὲ αὐτῶν ὡς ταῦτα καλῶς
[13, 26]	ἐκ τῆς χειρὸς ἤδη λαμβάνει.	Μνημονεύει	δὲ τῆς Λαίδος καὶ Αναξανδρίδης
[13, 51]	Νεμεάδος δὲ τῆς αὐλητρίδος Ὑπερείδης	μνημονεύει	έν τῷ κατὰ Πατροκλέους. Περὶ
[13, 22]	Τούτων τῶν ἑταιρῶν καὶ Αμφις	μνημονεύει	ἐν Κουρίδι λέγων· Τυφλὸς ὁ
[13, 51]	τῷ Λεωκράτει. Ναννίου δὲ ὙπερεΙδης	μνημονεύει	ἐν τῷ κατὰ Πατροκλέους. Αὕτη
[13, 31]	ἀλλὰ δι' ἑτέραν αἰτίαν, ἧς	μνημονεύει	Ηγήσανδρος ἐν Υπομνήμασι γράφων ὧδε·
[13, 84]	σαρκίον ἐπλησίασεν. Τῆς πράξεως ταύτης	μνημονεύει	καὶ Αλεξις ὁ ποιητὴς ἐν
[13, 61]	Ομηρον ἀναφερομένων. Τῆς δὲ Θεωρίδος	μνημονεύει	λέγων ἔν τινι στασίμῳ οὕτως
[13, 17]	αὐτῆς ἐπαινεῖ ἢ τῶν ὀφθαλμῶν	μνημονεύει,	λέγων ὧδε· ὦ καλλιπρόσωπε, χρυσεοβόστρυχε
[13, 51]	εἶδον στρατὸν στείχοντα παραλίαν ἄκραν.	Μνημονεύει	τῆς Ναννίου καὶ Ἄλεξις ἐν
[13, 67]	τὰς σὰς τιμὰς προπηλακίζειν ἐπιχειρῶν.	Μνημονεύει	τούτων καὶ Φιλήμων ἐν Βαβυλωνίῳ
[13, 51]	{γε} γνήσιος ὁ λόγος, τούτων	μνημονεύει·	Φιλύρα γέ τοι ἐπαύσατο πορνευομένη
[13, 35]	οὐκ ἔφασαν εἰδέναι ὅπου πεπόρευεται.	Μνημονεύεται	δὲ ὁ ἔρως οὗτος παρὰ
[13, 50]	καὶ τῶν πολιτικῶν οἶδά τινας	μνημονεύοντας	αὐτῶν ἢ κατηγοροῦντας ἢ ἀπολογουμένους,
[13, 2]	ἀποσιωπῆσαι τοῦτο, πολλάκις τοῦ Σωκράτους	μνημονεύοντας.	Παρέθετο δὲ περὶ τῶν γυναικῶν
[13, 43]	ἄκαιρόν ἐστιν κατὰ τὸ ἑξῆς	μνημονεῦσαι.	Γναθαίνης μὲν οὕτως· {Παρὰ Γναθαίνῃ
[13, 69]	ἐν τῇ Αἰθιοπίᾳ πολλάκις αὐτῆς	μνημονεύσας.	Εστὶ δὲ> τόδε Δωρίχα, ὀστέα
[13, 46]	ἀνακάμπτειν πάλιν; ~Μέχρι μὲν τούτων	μνημονεύω	τῶν ὑπὸ τοῦ Μάχωνος εἰρημένων.
[13, 84]	τῷ νεῷ. Φιλήμων τοῦ αὐτοῦ	μνημονεύων	φησί λλ' ἐν Σάμῳ μὲν
[13, 60]	κύριόν φησιν αὐτῆς εἶναι ὄνομα	Μνησαρέτην.	Οὐκ ἀγνοῶ δὲ ὅτι τὸν
[13, 76]	ἐχρῆν δύνειν, νῦν ἄρχεται ἡδύνεσθαι.	Μνησθεὶς	δὲ καὶ τοῦ Τενεδίου Θεοξένου
[13, 50]	αὐτῶν ἢ κατηγοροῦντας ἢ ἀπολογουμένους,	μνησθήσομαι	καὶ τούτων. Δημοσθένης μὲν γὰρ
[13, 54]	μεταβήσομαι λόγων. Καὶ πρῶτον μὲν	μνησθήσομαι	τοῦ φιλαληθεστάτου Επικούρου· ὅστις έγκυκλίου
[13, 53]	μεταβήσομαι λόγων. Καὶ πρῶτον μὲν	μνησθήσομαι	τοῦ φιλαληθεστάτου Επικούρου· ὅστις έγκυκλίου
[13, 37]	οἰκιῶν, φησίν, οὐ Μυρτίου καὶ	Μνησίδος	καὶ Ποθεινῆς προσαγορεύονται; καίτοι Μνησὶς
[13, 37]	Μνησίδος καὶ Ποθεινῆς προσαγορεύονται; καίτοι	Μνησὶς	μὲν ἦν αὐλητρὶς και Ποθεινὴ
[13, 36]	ᾦ βούλοιτο δοῦναι τῶν παρόντων	μνηστήρων·	ᾦ δὲ δοίη, τοῦτον εῖναι
[13, 71]	κώμην ἔνθεν ὅ γ' Ηοίην	μνώμενος	Ασκραικὴν πόλλ' ἔπαθεν, πάσας δὲ
[13, 95]	τῆς χειρὸς τοὺς δακτύλους. Καί	μοι	ἀνάβητε τούτων μάρτυρες. Ο μὲν
[13, 64]	ὅτε ἐγὼ μὲν τὸν γενόμενόν	μοι	ἄνδρα σώσατα τοιαύτην χάριτα παρὰ
[13, 6]	καὶ σύνεισιν ἡδέως. Εἶτα τετράπους	μοι	γένοιτο, φησὶ τήνπρος ἢ, θρόνος,
[13, 15]	λέγοντες συνέχειν τοὺς ἐρωμένους. Καί	μοι	δοκεῖ Αρίστων ὁ Κεῖος ὁ
[13, 22]	λέγων· Τυφλὸς ὁ Πλοῦτος εἶναί	μοι	δοκεῖ, ὅστις γε παρὰ ταύτην
[13, 26]	κἀσθίειν μὸνον, πεπονθέναι δὲ ταὐτά	μοι	δοκεῖ τοῖς ἀετοῖς· οὗτοι γὰρ
[13, 13]	ἀπορίας φιλοσοφεῖν ἐπῆλθέ μοι. καί	μοι	δοκοῦσιν ἀγνοεῖν οἱ ζωγράφοι τὸν
[13, 27]	τὴν Εφίππου Φιλύριαν. Δοκεῖς γάρ	μοι	ἐκείνων εἷς εἶναι οὓς ἐδίδαξαν
[13, 1]	Ερατώ, πάρ θ' ἵστατο καί	μοι	ἔνισπε, τίνες λόγοι περὶ αὐτοῦ
[13, 3]	νηδύος ἦσαν, τοὺς δ' ἄλλους	μοι	ἔτικτον ἐνὶ μεγάροισι γυναῖκες. Παρὰ
[13, 3]	γοῦν ὁ Πρίαμος ἐννεακαίδεκα μέν	μοι	ἰης ἐκ νηδύος ἦσαν, τοὺς
[13, 13]	καὶ τῆς ἀπορίας φιλοσοφεῖν ἐπῆλθέ	μοι.	καί μοι δοκοῦσιν ἀγνοεῖν οἱ
[13, 25]	Ζεῦ, πρᾶγμα καὶ ὶσωτήριον, (καί	μοι	λέγειν τοῦτ' ἐστὶν ἁρμοστόν, Σόλων)
[13, 48]	ἢ ὅτι δύο ποταμοὶ έμβάλλετέ	μοι,	Λύκος καὶ Ἐλεύθερος; Ἐπὶ δὲ
[13, 81]	Αρ' οῦν οὐ κατ' ὀρθόν	μοι	πέπτωκεν τὸ στρατήγημα Τοιαῦτα πολλὰ
[13, 45]	λεκάνην μὲν οὖν· δοκεῖς γάρ	μοι	πολύν, Ιππη, πάνυ χόρτον, φησί,
[13, 39]	τοῦτ' ἔφη, τάλαν, ὄζειν δοκεῖ	μοι	σαπρότατον πάντων πολύ. Δημήτριος δ'
[13, 45]	φησί, παππία, σφόδρα· ἀλλ' ἐγχεάτω	μοι	τέτταρας κοτύλας ἔπειτα εἰς τὴν
[13, 32]	ἀπὸ τῆς καλῆς Κορίνθου, ἐπειδή	μοι	τὴν αὐτόθι σοφιστείαν ὠνείδισας. Νόμιμόν
[13, 44]	Οὐχ ὁρᾷς, Γνάθαιν' ἔφη, ὑπερηφάνως	μοι	τὴν θυγατέρα χρωμένων; Η γραῦς
[13, 45]	ἔχοντ' Απόκριναι, φησίν, ὦ ποιητά	μοι,	τί βουλόμενος ἔγραψας ἐν τραγῳδίᾳ»
[13, 18]	θάτερον· ἢ γὰρ στρατεύειν ἐπινοεῖν	μοι	φαίνεται καὶ πάντα τῷ πώγωνι
[13, 15]	ἦν ὄνομα· τὴν πρὸς Δόλωνά	μοι,	φησί, δοκῶ παρ' Οδυσσέως ἀπάντησιν
[13, 45]	εἶπεν· Ἂν γ' ἐλᾳδίου ταρτημόριά	μοι,	φησὶ, προσενέγκῃς τρία κόμισαι. Τὸ
[13, 45]	αἰτήσασαν αὐτον μνᾶν μίαν ὁ	Μοίριχος	Μέγ' εἶπεν· οὐ πρῴην δύο
[13, 45]	χόρτον, φησί, καταβεβρωκέναι. Φρύνην ἐπείρα	Μοίριχος	τὴν Θεσπικήν· κἄπειτεν αἰτήσασαν αὐτον
[13, 82]	Βορέου λόγῳ, καί τι πρὸς	μοιχείαν	αὐτοῦ παραινιττόμενος Ηλιος ἦν, οὐ
[13, 42]	τρόπον γυναικός. Υπο δ' Αντήνορος	μοιχευομένην	αἰσθόμενος αὐτὴν ὕστερον σφόδρ' ἠγανάκτησ'
[13, 34]	καὶ θεοί, ὃν ἡ Λακεδαίμων	μοιχὀν	ἐπιθυμεῖ λαβεῖν; ὁ> ὑπὸ τῆς
[13, 64]	ὑπὸ Γαλατῶν Σελεύκου νικηθέντος καὶ	μόλις	ἐκ τῆς φυγῆς διασωθέντος αὐτὴ
[13, 60]	μετὰ δακρύων διέσωσε τὴν ψυχὴν	μόλις.	~Ιστε δὲ ὅτι καὶ Δημάδης
[13, 5]	μετὰ ταῦτα Ολυμπιὰς μὲν εἰς	Μολοττοὺς	ἔφυγεν, Αλέξανδρος δ' εἰς Ιλλυριούς.
[13, 5]	ἐτέκνωσε. προσεκτήσατο δὲ καὶ τὴν	Μολοττῶν	βασιλείαν γήμας Ολυμπιάδα, ἐξ ἧς
[13, 71]	χάλκειον θῆκαν ὑπὸ πλατάνῳ Βιττίδα	μολπάζοντα	θοήν, περὶ πάντα Φιλητᾶν ῥήματα
[13, 28]	ὁ Κύνουλκος τολμᾷ λοιδορεῖν, τὰς>	μόνας	τῶν ἄλλων γυναικῶν τῷ τῆς
[13, 89]	Αλεξάνδρου μητρὶ ᾔτει πρὸς γάμον	Μόνιμος	ὁ Πυθίωνος. Καὶ ἐπει ἦν
[13, 71]	δονάκων. Πόλλ' ἔτλη παρὰ κῦμα	μονόζωστος	κιθαρίζων Ορφεύς, παντοίους δ' ἐξανέπεισε
[13, 15]	ἔμποροι λήρου λόγων ὑποκριτῆρες, οἳ	μόνοι	πάντα τἀν τοῖς πίναξι, πρίν
[13, 80]	γυναῖκα κάλλει διαπρεπεστάτην οὖσαν οὐ	μόνον	ἀπέσχετο, ἀλλ' οὐδὲ ἐκείνας μαθεῖν
[13, 26]	νόμον, Διὸς νόμον· αὖται δὲ	μόνον	αὐλοῦσιν Ιέρακος νόμον, Επικράτης φησὶν
[13, 25]	γὰρ λέγουσιν τοῦτ' ἰδεῖν πρῶτον,	μόνον	δημοτικόν, ὦ Ζεῦ, πρᾶγμα καὶ
[13, 92]	ἐν τοῖς λόγοις φρονοῦντας εὑρίσκω	μόνον,	ἐν τοῖσι δ' ἔργοις ὄντας
[13, 15]	τραγῳδεῖτε, παιδοπῖπαι ὄντες καὶ τοῦτο	μόνον	ἐξηλωκότες τὸν ἀρχηγόν ὑμῶν τῆς
[13, 68]	ἐδείπνουν νῦν δὲ τὸν χέδροπα	μόνον	καὶ τὸν μάραθον ἔσθουσι, πυροὺς
[13, 74]	ποιητήν. Οστις δ' Ερωτα μὴ	μόνον	κρίνει θέον, ἢ σκαιός ἐστιν
[13, 92]	μισῶ μισοφιλολόγους ὄντας Οὕς οὐ	μόνον	Λυσίμαχος ὁ βασιλεὺς ἐξεκήρυξε τῆς
[13, 73]	βροτούς. Τεκμήριον δέ, μὴ λόγῳ	μόνον	μάθῃς {ἔργῳ δὲ δείξω τὸ
[13, 78]	τε λέγειν τοὺς συνειδότας οὐ	μόνον	οὐ κατεῖπον, ἀλλὰ καὶ τὸν
[13, 8]	ἂν εἴη, κἂν γυναῖκ' εἴπἴς	μόνον.	~Οὐκ αἰσθάνονται δ' οὐδ' οἱ
[13, 47]	οὐδὲν ἐτι ἐφερεν, ἀλλ' έφοίτα	μόνον,	Παιδίον, ἐφη, ὤσπερ πρὸς Ἱππόμαχον
[13, 26]	καθ' ἡμέραν ὁρῶσα πίνειν κἀσθίειν	μὸνον,	πεπονθέναι δὲ ταὐτά μοι δοκεῖ
[13, 31]	φησίν, ὁ Λυδῶν βασιλεὺς οὐ	μόνον	περὶ ζῶσαν τὴν ἐρωμὲνην περιβόητος
[13, 51]	τὰ τοιαῦτα τίθεσθαι ὀνόματα οὐ	μόνον	ταῖς ἑταιρούσαις, ἀλλὰ καὶ ταῖς
[13, 74]	τὴν πᾶσαν ἀρετὴν ἔχοντι τοῦτο	μόνον	τὸ ἁμάρτημα προσόν, ὅτι οὐκ
[13, 95]	ἄνδρες δικασταί, οὐκ εἰς ἐμὲ	μόνον	τοιοῦτός ἐστιν, ἀλλὰ καὶ εἰς
[13, 19]	πλεῖστοι, συνεσπασμένοι καὶ κακοπινεῖς οὐ	μόνον	τοῖς ἤθεσιν ἀλλα καὶ ἕξει.
[13, 67]	τὴν πορνείαν ὥστε γίνεσθαι μὴ	μόνον	τρίδουλον, ἀλλὰ καὶ τρίπορνον αὐτήν.
[13, 42]	ὁ παγκρατιαστὴς καὶ συνεῖχ' αὐτὴν	μόνος	γαμετῆς τρόπον γυναικός. Υπο δ'
[13, 6]	Χίμαιρα πυρπολεῖ τοὺς βαρβάρους εἷς	μόνος	δ' ἱππεύς τις αὐτῆς τὸν
[13, 6]	δόξας ἐκείνην, σῴζεται δ' ἄκων	μόνος.	Οἱ δ' ἐρᾶσθαι προσδοκῶντες εὐθύς
[13, 85]	περὶ Μὺκονον καὶ πάντων ἀπολομένων	μόνος	ὑπὸ δελφῖνος ἐσώθη ὁ Κοίρανος.
[13, 35]	διαλαθὼν τὴν στρατοπεδείαν διέβη μετὰ	μόνου	τοῦ ἁρματηλάτου καὶ νυκτὸς ὁρμήσας
[13, 14]	οὐχί φησι τοὺς ἐρῶντας ζῆν	μόνους,	οὓς> δεῖ γε πρῶτον μὲν
[13, 56]	Πελοποννησιακῶς ἠσθημένην (ἀναμπέχονος γὰρ καὶ	μονοχίτων	ἦν καὶ ᾠνοχοει τοῖς ἐργαζομένοις)
[13, 37]	πολλὰς ἀνακεῖσθαι κατὰ τὴν Αλεξάνδρειαν	μονοχίτωνας	καὶ ῥυτὸν ἐχούσας ἐν ταῖς
[13, 17]	πρὸς τὸν ὑπερβαλλόντως θαυμαζόμενον τὴν	μορφὴν	καὶ καλὸν εἶναι νομιζόμενόν φησιν·
[13, 89]	καὶ τῇ θεῷ εἶκαστο τὴν	μορφήν.	Στεφανόπωλις δ' ἦν καὶ αὐτὴν
[13, 49]	ζωμὸς κατεχύθη. Ἣ δὲ Δηλαδή	μόσχειος.	Μενάνδρῳ τῷ ποιητῇ δυσημερήσαντι καὶ
[13, 50]	ἐν Κλεορουλίνῃ καὶ Καλλικράτης ἐν	Μοσχίωνι.	Περὶ δὲ τῆς Φανοστράτης Απολλόδωρός
[13, 44]	εἰς νύκτ' ἀποδώσεις τῳ θυγατρίῳ	μου	διπλοῦν. Εν ταῖς Αθήναις χαλκοτύπος
[13, 49]	εἶπε. Καὶ ὃς Παιδὸς ὄντος	μου	ζωμὸς κατεχύθη. Ἣ δὲ Δηλαδή
[13, 42]	τι γὰρ δέδοικά σε, μή	μου	προπεσούσης τοὐμπλόκιον ὑπερτράγῃς. ~Καὶ ἄλλων
[13, 45]	γὰρ ὥσπερ μαινίδας ἀποτηγανίζειν, φησί,	μου	τὸ λῄδιον. Ο τοῦ Σοφοκλέους
[13, 72]	φησιν εἰπεῖν κεῖνον, ὦ χρυσόθρονε	Μοῦσ'	ἔνισπες ὕμνον, ἐκ τᾶς καλλιγύναικος
[13, 71]	Βάκχου καὶ λωτοῦ πιστότατον ταμίην	Μοῦσαι	παίδευσάν τε Φιλόξενον, οἷα τιναχθεὶς
[13, 27]	εἶναι οὓς ἐδίδαξαν ἀριστερὰ γράμματα	Μοῦσαι,	ὥς τις ἔφη τῶν παρῳδῶν.
[13, 71]	οὐδ' υἱὸς Μήνης ἀγέραστον ἔθηκεν	Μουσαῖος	Χαρίτων ἤρανος Αντιόπην ἥ τε
[13, 75]	οὗτως περὶ αὐτῆς Τοῦθ' ἁδειᾶν	Μουσᾶν	ἔδειξε δῶρον μάραικα παρθένων ἁ
[13, 75]	τὰς γυναῖκας καὶ τὴν τοιαύτην	μοῦσαν	εἰς τὰς διατθριβάς. Διὸ καὶ
[13, 71]	αἶσα φυλάσσει ἥδιστον πάντων δαίμονα	μουσοπόλον,	λεπτὴν {δ' ῇσ' Ιθάκην ἐνετείνατο
[13, 87]	γράφει καὶ ταῦτα Παλλακίδας εὗρον	μουσουργοὺς	τοῦ βασιλέως τριακοσίας εἵκοσι ἐννέα,
[13, 87]	καὶ οἱ βασιλεῖς περὶ τὰς	μουσουργούς,	ὡς δῆλον ποιεῖ Παρμενίων ἐν
[13, 1]	εἰδόσιν ἐκτιθέμενοι τὴν ἱστορίαν τῶν	Μουσῶν	τὴν Ερατὼ ἐπικαλεσάμενοι εἰς μνήμην
[13, 76]	ἀτιμασθεὶς ἑλικοβλεφάρου ἢ περὶ χρήμασι	μοχθίζει	βιαίως ἢ γυναικείῳ θράσει ψυχρὰν
[13, 11]	ὧν σὺ δημιουργὸς εἶ μοχθοῦσι	μόχθους	εὐτυχῶς συνεκπόνει. Καὶ ταῦτα μὲν
[13, 11]	ἐρῶσιν ὧν σὺ δημιουργὸς εἶ	μοχθοῦσι	μόχθους εὐτυχῶς συνεκπόνει. Καὶ ταῦτα
[13, 31]	ὡς ἱστορεῖ Νεάνθης ἐν τοῖς	Μυθικοῖς,	καὶ μεθυσθένθας ἑταίρας πλείονας προσλαβεῖν,
[13, 35]	περισσῶς ἐστι ζηλωτὸς, καὶ τὸν	μῦθον	τοῦτον ζωγραφοῦσιν ἐν τοῖς ἱεροῖς
[13, 71]	λόγοις ἐσφίγξαντο μῆτις καὶ δεινὴ	μύθων	κῆδος ἔχουσ' ἀρετή, οὐδ' οἳ
[13, 85]	χορτασμάτων καθεὺδοντος τοῦ βρέφους τὰς	μυίας	ἀπεσόβει ὅτε δὲ κλαίοι, τῇ
[13, 85]	μετὰ ταῦτα ναυαγίᾳ χρησάμενος περὶ	Μὺκονον	καὶ πάντων ἀπολομένων μόνος ὑπὸ
[13, 94]	τῆς εὐδαιμονίας τῷ φιλοσόφῳ ἡ	μυρεψικὴ	τέχνη ἀκολουθός τε τῇ Σωκράτους
[13, 94]	ἐκπεσόντα. Κατασκευάζομαι δ' ἔφη, τένχην	μυρεψικήν	ἀφορμῆς δὲ δέομαι, καὶ οἴσω
[13, 52]	δὲ Διοπείθους ἀηδὴς Τέλεσις ἕτερα	μυρία;	Θεολύτην δ' (οὐδ᾽ οἶδεν οὐδεὶς
[13, 50]	Αλέξανδρος, φησίν· Καὶ μὴν ἀκούω	μυριάδας	τὸν Αρπαλον αὐτοῖσι τῶν Αγῆνος
[13, 68]	μάλα (Β) Καὶ μὴν ἀκούω	μυριάδας	τὸν Αρπαλον αὐτοῖσι τῶν Αγῆνος
[13, 79]	Σοφοκλῆς ἀναφανδὸν ἔφασαν, ὃ μἐν	Μυρμιδόσιν	Σέβας δἐ μηρῶν ἁγνὸν οὐκ
[13, 43]	ἔχων δύο Χῖα, Θάσια τέτταρα,	μύρον,	στεφάνους, τραγήματ' ἔριφον, ταινίας, ὄψον,
[13, 87]	τρισκαίδεκα, ποτηματοποιοὺς ἑπτακαίδεκα, οἰνοηθητὰς ἑβδομήκοντα,	μυροποιοὺς	τεσσαράκοντα. Καὶ ὑμῖν δέ, ὦ
[13, 94]	Ιπνῷ ἢ Παννυχίδι φησίν Κᾆτα	μυροπωλεῖν	τί παθόντ' ἄνδρ' ἐχρῆν καθήμενον
[13, 95]	ἐποίησεν, αὐτὸν δὲ ἀντὶ καπήλου	μυροπώλην	ἀπέδειξεν οὕτως ἐρωτικῶς τὸ κόριον
[13, 95]	τὴν οὐσίαν κέκτηται Ερμαίου τοῦ	μυροπώλου,	τὴν γυναῖκα διαφθείρας ἑβδομήκοντα ἔτη
[13, 19]	καὶ κιναίδους καλοῦντες τοὺς ἢ	μύρου	προσβάλλοντας ἢ μικρῷ μαλακωτέραν ἠμφιεσμένους
[13, 77]	Αρπάγιον καλοῦσιν, ἐν ῷ καὶ	μυρρίναι	διάφοροι πεφύκασιν. Καὶ τὴν πρὸς
[13, 22]	Πλαγγών, Λύκα, Γνάθαινα, Φρύνη, Πυνθιονίκη,	Μυρρίνη,	Χρυσίς, Κοναλίς, Ιερόκλεια, Λοπάδιον. Τούτων
[13, 64]	αὐτὴν ἀγανακτήσασαν συγκοιμᾶσθαι τῷ Κνωσίωνι.	~Μυρρίνην	δὲ τὴν Σαμίαν ἑταίραν Δημήτριος
[13, 58]	τοῦ ἔρωτος ἀπηλλαγμένος τὴν προειρημένην	Μυρρίνην	εἰς τὴν οἰκίαν εἰσήγαγεν. ~Ἦν
[13, 58]	οἰκίας τὸν ὑἱὸν ἀποβαλὼν Γλαύκιππον	Μυρρίνην	τὴν πολυτελεστάτην ἑταίραν ἀνέλαβε, καὶ
[13, 23]	ἂν πολώσιν αἰγων κρανία, ξυλήφιον	μυρρίνης	ἔχουσα λεπτὸν ὀρθὸν ἐν τοῖς
[13, 90]	Τὸν στέφανον δ' αὐτοῖς δίδοσθαι	μυρρίνης	ἱστορεῖ Μυσρίλος ἐν Ιστορικοῖς Παραδόξοις.
[13, 27]	~Ταυτά σοι παραινεῖν ἔχω, ἑταῖρε	Μυρτίλε.	Καὶ κατὰ τὴν Φιλεταίρου Κυνηγίδα·
[13, 27]	τιμὴν τοῦ Μυρτίλου, φθάσας ὁ	Μυρτίλος	(διήχθευεν γὰρ τῷ Σύρῳ) ἔφη·
[13, 92]	τῇ τρίτῇ καὶ εἰκοστῇ» ὁ	Μυρτίλος	ἔφη εἶτ' οὐκ ἐγὼ δικαίως
[13, 57]	τοῦτ' αὐτόθι. Πρὸς ὃν ὁ	Μυρτίλος	ἔφη· Ἐπείπερ ἡμῖν ἐμποδὼν ἐγένου
[13, 15]	~Τούτων τῶν Αλέξιδος ἀπομνημονεύσας ὁ	Μυρτίλος	κᾆτα ἀποβλέψας εἰς τοὺς τὰ
[13, 70]	περὶ Εταιρῶν. Επὶ τούτοις ὁ	Μυρτίλος	μέλλων σιωπᾶν ἀλλὰ μικροῦ, ἔφη,
[13, 54]	εἰπὼν μετά τινος τροχιλίας ὁ	Μυρτίλος	Μή τι τοιοῦτοι ὑμεῖς οἱ
[13, 53]	εἰπὼν μετά τινος τροχιλίας ὁ	Μυρτίλος	Μή τι τοιοῦτοι ὑμεῖς οἱ
[13, 92]	αὐλητρίδας ἰδεῖν ἔστι. ~Καὶ ὁ	Μυρτίλος	Τοῦτο δὲ ποῦ εἴρηκεν Φύλαρχος
[13, 91]	ἔχον ἐπ' ἀκολασίαν. ~Τοσαῦτα τοῦ	Μυρτίλου	ἑξῆς καταλέξαντος καὶ πάντων αὐτὸν
[13, 57]	ἕρμαιόν τι, ἔτι λαλοῦντος τοῦ	Μυρτίλου	ἔφη, εἰ ἔχομεν ἀρρενικῶς εἰρημένον
[13, 27]	βουληθέντος αὐτὸν εἰς τιμὴν τοῦ	Μυρτίλου,	φθάσας ὁ Μυρτίλος (διήχθευεν γὰρ
[13, 37]	μὲν ἦν αὐλητρὶς και Ποθεινὴ	Μύρτιον	δὲ μία τῶν ἀποδεδειγμένων καὶ
[13, 37]	τῇ πρὸς Ελευσῖνι θαλάσσῃ, καὶ	Μύρτιον	καὶ ἄλλας δὲ πλείστας, ἐπιρρεπέστερος
[13, 37]	κάλλισται τῶν οἰκιῶν, φησίν, οὐ	Μυρτίου	καὶ Μνησίδος καὶ Ποθεινῆς προσαγορεύονται;
[13, 2]	γυναῖκας, Ξανθίππην καὶ τὴν Αριστείδου	Μυρτώ,	οὐ τοῦ δικαίου καλουμένου (οἱ
[13, 94]	καὶ τὴν {τοιαύτην} χρῆσιν τῶν	μύρων	ἀποδοκιμάσαντος, Σόλωνος δὲ τοῦ νομοθέτου
[13, 69]	δ' ἑσμος χαίτης ἥ τε	μύρων	ἔκπνοος ἀμπεχόνη, ᾗ ποτε τὸν
[13, 39]	Δημήτριός ποθ' ὁ βασιλεὺς γένη	μύρων	Λαμίᾳ παρὰ πότον παντοδαπῶν ἐπεδείκνυτο.
[13, 78]	Αττικὴν ἀνθρωπείῳ αἵματι διά τινα	μύση	παλαιά, ὡς ἱστορεῖ Νεάνθης ὁ
[13, 71]	Λέσβον ἐς εὕοινον τὸ δὲ	Μύσιον	εἴσιδε Λέκτον πολλάκις Αἰολικοῦ κύματος
[13, 90]	δ' αὐτοῖς δίδοσθαι μυρρίνης ἱστορεῖ	Μυσρίλος	ἐν Ιστορικοῖς Παραδόξοις. Ενιαχοῦ δέ
[13, 64]	ἱστορεῖ ἐν τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ οὕτως	Μύστα	Σελεύκου τοῦ βασιλέως ἐρωμένη ἦν·
[13, 40]	γεννηθῆναι, Σελεύκου δὲ τοῦ νεωτέρου	Μύσταν	καὶ Νῦσαν. Ηρακλείδης δὲ ὁ
[13, 64]	δ' αὐτὸς Φύλαρχος καὶ περὶ	Μύστας	ἱστορεῖ ἐν τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ οὕτως
[13, 71]	ἤρανος Αντιόπην ἥ τε πολὺν	μὺστῃσιν	Ελευσῖνος παρὰ πέζαν εὐασμὸν κρυφίων
[13, 43]	αἰεὶ τοὺς προλόγους ἐμβάλλομεν. Μαστιγίας	μώλωπας	ὑψηλοὺς ἔχων μετὰ τῆς Γναθαίνης