>

Livre, Chap.
[13, 3]	τὴν πρὸς ἄλλην κοινωνίαν. Ο	δ'	Αγαμέμνων ὡς πολυγύναιος ὑπὸ Θερσίτου
[13, 44]	τὴν θυγατέρα χρωμένων; Η γραῦς	δ'	ἀγανακτήσασα Τάλαν, ἔφη, τέκνοι περίλαβε,
[13, 1]	ἐντεῦθεν τὴν καταρχὴν ποιησόμεθα εἰ	δ'	ἄγε νῦν, Ερατώ, πάρ θ'
[13, 7]	γε συγγνώμην ἔχουσ' ἀδικούμενοι, αὗται	δ'	ἀδικοῦσαι καὶ προσεγκαλοῦσ' ἔτι ὧν
[13, 6]	μιλτώδη ποιεῖ, ἐπὶ τῷ προσώπῳ	δ'	αἱ τρίχες φορούμεναι εἴξασι πολιαῖς
[13, 15]	ὃς οὐδέποτε γυναικὶ ἐχρήσατο, παιδικοῖς	δ'	αἰεί, ὡς Αντίγονος ὁ Καρύστιος
[13, 87]	λαγόνα τὴν ἀριστερὰν ἔλυσε γυμνὴ	δ'	αἰθέρος θεάμασιν ζῶσαν γραφὴν ἔφαινε
[13, 45]	ὢν ἔτ' αὐτὸς εἶχεν. Επεκαλεῖτο	δ'	Αἴξ, ὅτι τὸν μέγαν κατέφαγ'
[13, 45]	Ἣ δὲ γελάσασ' ἀπεκρίθη Τί	δ'	αἰσχρόν, εί μὴ τοῖσι χρωμένοις
[13, 73]	θάλλει γένος. Καὶ ὁ σεμνότατος	δ'	Αἰσχύλος ἐν ταῖς Δαναίσιν αὐτὴν
[13, 6]	οὐδ' ἰδειν δόξας ἐκείνην, σῴζεται	δ'	ἄκων μόνος. Οἱ δ' ἐρᾶσθαι
[13, 80]	εἴχεν εὖ πρὸς αὐτόν. Ως	δ'	Αλέξανδρος παρὰ Κρατερῷ αὐτὸν ἐπῄνεσεν
[13, 12]	Ηρακλεῖ, τῷ μὲν λόγου, τῷ	δ'	ἀλκῆς προεστῶτι· ὧν ἐνωθέντων φιλία
[13, 72]	κόμην (λευκὴ γάρ) καταμέμφεται, πρὸς	δ'	ἄλλην τινὰ χάσκει. Καὶ τὴν
[13, 71]	στελλομένην πολλαῖς ἄμμιγα Λεσβιάσι φοίτα	δ'	ἄλλοτε μὲν λείπων Σάμον, ἄλλοτε
[13, 3]	ἰης ἐκ νηδύος ἦσαν, τοὺς	δ'	ἄλλους μοι ἔτικτον ἐνὶ μεγάροισι
[13, 38]	υἱὸς Θρᾀττης τὸ γένος, σεμνῆς	δ'	ἄλλως τοὺς τρόπους. Μεταβάλλουσαι γὰρ
[13, 4]	ἣν τῶν Χαλκώδοντος μίαν. Παραδοὺς	δ'	ἀμφοτέρας φίλοις συνῆν πολλαῖς χωρὶς
[13, 63]	γραμματεύς ποτ' αὐτοῦ εἶπε Τί	δ'	ἄν τις περὶ Δημοσθένους λέγειν
[13, 3]	ἔθει γενόμενος βαρβαρικῶν γάμων. Θαυμάσαι	δ'	ἄν τις, φησὶν Αριστοτέλης ὅτι
[13, 26]	τῶν στατήρων ἦν ἀπηγριωμένη, εἶδες	δ'	ἂν αὐτῆς Φαρνάβαζον θᾶττον ἄν.
[13, 33]	ὥρας ἀπὸ καρπὸν δρέπεσθαι σύν	δ'	ἀνάγκᾳ πᾶν καλόν. Αρξάμενος δ'
[13, 13]	ἡ δὲ> δειλία γυναικός, ἡ	δ'	ἄνοια μανίας, ὁ δὲ λόγος
[13, 42]	μόνος γαμετῆς τρόπον γυναικός. Υπο	δ'	Αντήνορος μοιχευομένην αἰσθόμενος αὐτὴν ὕστερον
[13, 71]	μισήσας οἷ' ἀνέπεμψεν ἔπη. Λυδῆς	δ'	Αντίμαχος Λυδηίδος ἐκ μὲν ἔρωτος
[13, 71]	φορμίζων ἱμερόεντα πόθον, γινώσκεις. Ο	δ'	ἀοιδὸς ἀηδόνος ἠράσαθ' ὕμνων Τήιον
[13, 73]	γαῖαν λαμβάνει γάμου τυχεῖν ὄμβρος	δ'	ἀπ εὐναέντος οὐρανοῦ πεσὼν ἔκυσε
[13, 6]	καταπτύστου γένους Οὐκ ἔνεσθ' αὖται	δ'	ἁπάντων ὑπερέχουσι τῶν κακῶν. Εστι
[13, 89]	πάσας γυναῖκας ὑπερβεβληκέναι κάλλει. Ταύτην	δ'	ἀπεστάλκει δῶρον ὁ τῶν Αἰγυπτίων
[13, 24]	γέροντας ὄντας ἐπικαλούμεναι πατρίδια, τοὺς	δ'	ἀπφάρια, τοὺς νεωτέρους. Καὶ τῶνδ'
[13, 76]	παίδων νεόγυιον ἐς ἥβαν. Εν	δ'	ἄρα καὶ Τενέδῳ Πειθώ τ'
[13, 7]	ὧν οὐκ ἐχρῆν ἄρχουσιν, ὧν	δ'	ἄρχειν ἐχρῆν ἀμελοῦσιν, ἐπιορκοῦσιν, οὐδὲ
[13, 71]	πάσας κατενίσατο λαύρας Αἰγείων, μέθεπεν	δ'	Αρχέλεω ταμίην εἰσόκε δαίμων, Εὐριπίδη,
[13, 11]	ἔχων εἰς ἐλπίδ' ἄγει. Τοῖς	δ'	ἀτελέστοις τῶν τοῦδε πόνων μήτε
[13, 8]	αἱ χρησταὶ γυναῖκες ἐπέλιπον, τῶν	δ'	αὖ πονηρῶν ἔτι λέγειν πολλὰς
[13, 6]	ἐκ τῆς οἰκίας. Οἱ Σινώπῃ	δ'	αὖ συνόντες οὐχ Υδρᾳ σύνεισι
[13, 87]	φαίνουσα μαστὸν λελυμένης ἐπωμίδος. Τῆς	δ'	αὖ χορεία λαγόνα τὴν ἀριστερὰν
[13, 37]	εἰσήλασεν εἰς τὸ ἅστυ; ἦσαν	δ'	αὗται Λάμια και Σκιώνη και
[13, 71]	ἄλλοτε μὲν λείπων Σάμον, ἄλλοτε	δ'	αὐτὴν οἰνηρῇ δείρῃ κεκλιμένην πατρίδα,
[13, 69]	πολλὰ τοῦ Χαράξου νοσφισαμένην. Ηρόδοτος	δ'	αὐτήν Ροδῶπιν καλεῖ, ἀγνοῶν ὅτι
[13, 50]	διὰ τὸ γραῦς εἶναι. Μνημονεύει	δ'	αὐτῆς Αντιφάνης ἐν Αρκάδι καὶ
[13, 34]	τῶν ἐν τῇ πόλει. Ανάθημα	δ'	αὐτῆς ἐστιν ὑπὲρ τὸ τῆς
[13, 67]	οἶσθα καὶ τὸν Αρπαλον. Μνημονεύει	δ'	αὐτῆς καὶ Αλεξις ἐν Λυκίσκῳ.
[13, 62]	καὶ γενέσθαι αὐτῷ θυγάτριον. Μνημονεύει	δ'	αὐτῆς Στράττις ἐν τούτοις Καὶ
[13, 55]	τέμενος κληθῆναι άνοσίας Αφροδίτης. Δείκνυσθαι	δ'	αὐτῆς τάφον παρὰ τῷ Πηνειῷ
[13, 43]	εἰς τὰ λοιπὰ ξυμβολὰς. Γνάθαινα	δ'	αὑτῆς εἶπε πρὸς ἐραστήν τινα
[13, 31]	ὑπερβᾶσαν ἀπαγγεῖλαι τοῖς Αβυδηνοῖς. Τοὺς	δ'	αὐτίκα μεθ' ὅπλων ἀφικομένους ἀνελεῖν
[13, 85]	ἐκίνει καὶ κατεκοίμιζεν αὐτό, τὸ	δ'	αὐτὸ ἐποίει καὶ ὁ ἄρρην
[13, 35]	ἰδοῦσα τὸν Ζαριάδρην ἐρασθείη, τὸ	δ'	αὐτὸ τοῦτο κἀκείνῳ πάθος συμπεσεῖν
[13, 90]	τοῦ ἱεροῦ παραγίνεσθαι. Τὸν στέφανον	δ'	αὐτοῖς δίδοσθαι μυρρίνης ἱστορεῖ Μυσρίλος
[13, 42]	τάχιστα θηρίον τρέχειν; Η Μανία	δ'	αὐτόμολος, ὦ βέλτιστ' ἔφη. Μετὰ
[13, 4]	Κερκύονος καὶ Σίνιδος θυγατέρας, νοίμίμως	δ'	αὐτὸν γῆμαι Μελίβοιαν τὴν Αἴαντος
[13, 48]	τὰ τοιαῦτα συυταξαμένων φιλοσόφων. Ἀνέγραψε	δ'	αὐτὸν Καλλίμαχος ἐν τῷ τρίτῳ
[13, 59]	χρύσεον ἐπὶ κίονος Πεντελικοῦ Κατεσκεύασε	δ'	αὐτὸν Πραξιτέλης. Ὃν καὶ θεασάμενος
[13, 43]	Γναθαίνης ἀπὸ τύχης ἀνεπαύετο. Περιλαμβάνουσα	δ'	αὐτόν, ὡς ἀνώμαλον τὸ νῶτον
[13, 85]	καὶ συγκηδευόντων τὸν ἄνθρωπον. Ο	δ'	αὐτὸς ἱστορεῖ Φύλαρχος διὰ τῆς
[13, 14]	δ' ἐπὶ συγχύσει βιοτᾶς. Ο	δ'	αὐτὸς ποιητὴς καὶ περὶ τῶν
[13, 50]	διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν. Ὁ	δ'	αὐτὸς Ὑπερείδης ἐν τῷ κατὰ
[13, 64]	ἀποκτείνασα τηλικαύτης τιμῆς ἀξιοῦται. Ο	δ'	αὐτὸς Φύλαρχος καὶ περὶ Μύστας
[13, 81]	Βούλει με ἡδέως πίνειν φάντος	δ'	αὐτοῦ Βραδέως τοίνυν καὶ ἀπόγερε
[13, 85]	δελφῖνος ἐσώθη ὁ Κοίρανος. Τελευτήσαντος	δ'	αὐτοῦ γηραιοῦ ἐν τῇ πατρίδι
[13, 48]	ἐδωκας οὗ ψῆφοι εἰσίν. Διαπηδῶντος	δ'	αὐτοῦ ἐπὶ τὴν πλησίον κλινην
[13, 81]	πλύνοιντο ὁ δάκτυλός σευ. Προσαγαγόντος	δ'	αὐτοῦ τὸ πρόσωπον πρὸς τὴν
[13, 84]	τῆς ὁμιλίας καταλιπεῖν στέφανον. φωραθέντος	δ'	αὐτοῦ τὸν θεὸν χρωμένοις τοῖς
[13, 44]	ἀποβλέψασα δραχμὰς χιλίας ἔταξεν. Ὃ	δ'	ἄφνω καιρίμην πληγεὶς Παπαῖ, ζωγρεῖς,
[13, 76]	μέλαιναν καρδίαν ψυχρᾷ φλογί, πρὸς	δ'	Αφροδίτας ἀτιμασθεὶς ἑλικοβλεφάρου ἢ περὶ
[13, 4]	κόρας, ὡς Ηρόδορος ἱστορεῖ. Πολυγύναιος	δ'	ἐγένετο καὶ Αἰγεύς Πρώτην μὲν
[13, 8]	ἄρα πάντων ἄριστον κτημάτων. Εἰ	δ'	ἐγένετο κακὴ γυνὴ Μήδεια, Πηνελόπη
[13, 5]	εἰς Ιλλυριούς. Καὶ ἡ Κλεοπάτρα	δ'	ἐγέννησε τῷ Φιλίππῳ θυγατέρα τὴν
[13, 5]	ἐπεισήγαγεν τῇ Ολυμποιάδι. Επὶ πάσαις	δ'	ἔγημε Κλεοπάτραν ἐρασθεὶς τὴν Ιπποστράτου
[13, 87]	μελαίνης ἔργον ἀντηύγει σκιᾶς. Αλλη	δ'	ἐγύμνου καλλίχειρας ὠλένας, ἄλλης προσαμπέχουσα
[13, 94]	Αἰσχίνην τὸν Σωκρατικὸν χρέως» ἀπομνημονεύσω	δ'	ἐγώ, εἰ καί πολλά ἐστι
[13, 73]	νοτίζοντος γάμου τέλειος ἐστί. Τῶν	δ'	ἐγὼ παραίτιος. ~Εν Ιππολύτῳ Εὐριπιδείῳ
[13, 29]	κοσμίαν ἑταίραν παράφων φησίν· Ως	δ'	ἐδείπνει κοσμίως, οὐχ ὥσπερ ἄλλαι
[13, 53]	πεπεράνθω μέχρι τούτων· ἐπ' ἄλλο	δ'	εἶδος μεταβήσομαι λόγων. Καὶ πρῶτον
[13, 54]	πεπεράνθω μέχρι τούτων· ἐπ' ἄλλο	δ'	εἶδος μεταβήσομαι λόγων. Καὶ πρῶτον
[13, 39]	μοι σαπρότατον πάντων πολύ. Δημήτριος	δ'	εἶπ' Αλλὰ μήν, νὴ τοὺς
[13, 44]	φήσι, καὶ ταῖς ἀστράβαις. Γναθαίνον	δ'	εἶπ' Ὦ τάλαν, μὴ δῆτ'
[13, 45]	ἠξίου λαβεῖν ὁ Δημοφῶν. Ἣ	δ'	εἶπε γελάσασ' Εὖ γ' ἵνα
[13, 44]	καὶ φίλησον, εἰ θέλει. Ἣ	δ'	εἶπε Μῆτερ, πῶς, ἔφη, μέλλω
[13, 43]	ἔχεις τὸν λάκκον ὁμολογουμένως. Ἣ	δ'	εἶπε Τῶν σῶν δραμάτων γὰρ
[13, 13]	οἱ ζωγράφοι τὸν Ερωτα, συντομώτατον	δ'	εἰπεῖν, ὅσοι τοῦ δαίμονος τούτου
[13, 45]	ἐκέλευ' ἀποφέρειν θοἰμάτιον. Ο γναφεὺς	δ'	εἶπεν· Ἂν γ' ἐλᾳδίου ταρτημόριά
[13, 47]	οὐχ ἧκες τῶν έκεῖ; Τοῦ	δ'	είπόντος Εἰς ποίαν; Εἰς Σίγειον»
[13, 50]	παρὰ τὴν έαυτοῦ. Τὰ ὅμοια	δ'	εἴρηκε καὶ Κλείταρχος ἐν ταῖς
[13, 25]	γε Φιλήμων οὕτως φησί· Σὺ	δ'	εἰς ἃπαντας εὗρες ἀνθρώπους, Σόλων·
[13, 29]	οὐχ ὡς λέγεις πόρνης, ἑταίρας	δ'	εἰς ἔρωτα τυγχάνεις ἐληλυθώς· ἆρ'
[13, 5]	μὲν εἰς Μολοττοὺς ἔφυγεν, Αλέξανδρος	δ'	εἰς Ιλλυριούς. Καὶ ἡ Κλεοπάτρα
[13, 41]	ὡς ἔοιχ' ἡ Μανία· Γνάθαινα	δ'	εἰς τὰ στρώμαθ' ὅτι προίετο,
[13, 44]	πόσον τῆς νυκτός. Η Γνάθαινα	δ'	εἰς τὴν πορφύραν καὶ τὰ
[13, 43]	σπανίζειν ὁμολογουμένους ἁλῶν, τὴν χιόνα	δ'	εἰς τὸν ἄκρατον ἐνσεῖσαι λάθρᾳ·
[13, 46]	δὲ ἦν γναφέως θυγάθηρ. Αγραφοι	δ'	εἰσὶν αὐτῷ Μεγίστη, Αγαλλίς, Θαυμάριον,
[13, 4]	τὰς δ' ἐξ ἁρπαγῆς, ἄλλας	δ'	ἐκ νομίμων γάμων ἐξ ἁρπαγῆς
[13, 73]	βίον Δημήτριον δένδρων τις ὥρα	δ'	ἐκ νοτίζοντος γάμου τέλειος ἐστί.
[13, 45]	Υμήττιόν τε φορτιούμενος μέλι. Λέγεται	δ'	ἐκείνην τὴν γυναῖκ' ἐσχηκέναι πυγὴν
[13, 21]	Αλέξιδος Ορώπα, Εὐβούλου Κλεψύδρα. Οὕτω	δ'	ἐκλήθη αὕτη ἡ ἑταίρα, ἐπειδὴ
[13, 56]	τῆς οὐσίας ἐκινδύνευε. Καὶ Κίμωνος	δ'	Ἐλπινίκῃ τῇ ἀδελφῇ παρανόμως συνόντος,
[13, 16]	ᾗ θάλπεται μὲν αὐτός, ἐξοπτᾷ	δ'	ἐμέ, ἴσον μετρῶν ὀφθαλμόν, ὥστε
[13, 7]	γαμετῆς οὐδαμοῦ τῆς Ελλάδος. Αμφις	δ'	ἐν Αθάμαντι· εἶτ' οὐ γυναικός
[13, 78]	καὶ Αριστογείτονος γενόμενος, περὶ Σικελίαν	δ'	ἐν Ακράγαντι ὁ Χαρίτωνος και
[13, 13]	εἰ {κὰν} φήσειέ τις. Αλεξις	δ'	ἐν Αποκοπτομένῳ· Λέγεται γὰρ λόγος
[13, 8]	ζῶντα περιπατοῦντά τε> κατέλιπον Μένανδρος	δ'	ἐν Αρρηφόρῳ ἢ Αὐλητρίδι οὐ
[13, 67]	φανήσεται τὸ μὲν Αθήνησι, τὸ	δ'	ἐν Βαβυλῶνι μνῆμα πολὺν ἤδη
[13, 48]	ἀνατραπῇς. Τοῦτο ἱστορεῖ Ηγήσανδρος. Αριστόδημος	δ'	ἐν δευτέρῳ Γελοίων Απομνημονευμάτων Γνάθαιναν,
[13, 58]	ἐν Πειραιεῖ δὲ Ἀρισταγόραν, Φίλαν	δ'	ἐν Ἐλευσῖνι, ἣν πολλῶν ὠνησάμενος
[13, 85]	τὸν βίον ἐκλιπούσῃ συναποθανεῖν. Δελφῖνα	δ'	ἐν Ιασῷ παιδὸς ἐρασθῆναι λόγος,
[13, 80]	ἀπειθήσας πάλιν ἀνακλάσας ἐφίλησεν. Καρύστιος	δ'	ἐν Ιστορικοῖς Υπομνήμασι Χάρωνι, φησί,
[13, 8]	ἔτι λέγειν πολλὰς ἔχω. Αριστοφῶν	δ'	ἐν Καλλωνίδῃ κακὀς κακῶς ἀπόλοιθ'
[13, 29]	τὸ λυποῦν κἀπέδειξεν ἵλεων. Εὔβουλος	δ'	ἐν Καμπυλίωνι κοσμίαν ἑταίραν παράφων
[13, 55]	Ἔρως, θρέψεν δὲ Κόρινθος· κεῖται	δ'	ἐν κλεινοῖς Θετταλικοῖς πεδίοις. Αὐτοσχεδιάζουσιν
[13, 52]	καὶ παρ' Ὠκίμου χαλκώματα. Μένανδρος	δ'	ἐν Κόλακι τάσδε καταλέγει έταίρας·
[13, 79]	δυσχάριστε τῶν πυκνῶν φιλημάτων. Ο	δ'	ἐν Κολχίσιν περὶ Γανυμήδους τὸν
[13, 55]	φρουρίου εἶναι τήν Λαίδα. Στράττις	δ'	ἐν Μακεδόσιν ἢ Παυσανίᾳ Κορινθίαν
[13, 70]	ὃ μὲν ἐν ἐλεγείος, ὃ	δ'	ἐν μέλει τὸ καλούμενον ποίημα
[13, 31]	ἱερὰ ἱδρῦσθαι Εταίρᾳ Αφροδίτῃ. Κλέαρχος	δ'	ἐν πρώτῳ Ερωτικῶν· Γύγης, φησίν,
[13, 12]	τε καὶ νίκης. Καὶ Κρῆτες	δ'	ἐν ταῖς παρατάξεσι τοὺς καλλίστους
[13, 80]	ἐραστήν φησι γενέσθαι Τάλων. Διότιμος	δ'	ἐν τῇ Ηρακλείᾳ Εὐρυσθέα φησὶν
[13, 75]	τὸν Αχιλλέως πρὸς Πάτροκλον, ὃ	δ'	ἐν τῇ Νιόβῃ τὸν τῶν
[13, 89]	ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Συναγωγή. Δίνων	δ'	ἐν τῇ πέπτῃ τῶν Περσικῶν
[13, 67]	χρή προσδοκίαν λαβεῖν αὐτόν; Θεόπομπος	δ'	ἐν τῇ πρὸς Αλέξανδρον Επιστολῇ
[13, 55]	Λαὶς μὲν ἡδὶ Μεγακλέους. Τίμαιος	δ'	ἐν τῇ τρισκαιδεκάτῃ τῶν Ιστοριῶν
[13, 92]	αὐτοῦ πᾶσαν τὴν Ιστορίαν. Εἰπόντος	δ'	ἐν τῇ τρίτῇ καὶ εἰκοστῇ»
[13, 31]	ἱκανῶς ἀπὸ τῆς ὥρας. Εὐάλκης	δ'	ἐν τοῖς Εφεσιακοῖς καὶ ἐν
[13, 67]	συμφωνίαις παρέπεμπε τὸ σῶμα. Δικαίαρχος	δ'	ἐν τοῖς περὶ τῆς εἰς
[13, 10]	φόνον πείθει πολεμῆσαι Αἰγυπτίοις. Δίνων	δ'	ἐν τοῖς Περσικοῖς καὶ Λυκέας
[13, 16]	μεγάλων Δώρων ἐπεμαίετο θυμός. ~Ηγήσανδρος	δ'	ἐν τοῖς Υπομνήμασι τῶν ἡδυσμάτων
[13, 89]	ἐπὶ σκιεροῖς τέρμασι γυμνασίου. Ησίοδος	δ'	ἐν τρίτῳ Μελαμποδίας τὴν ἐν
[13, 56]	τὸ τῇ Ἐλπινίκῃ μιχθῆναι. Πυθαίνέτος	δ'	ἐν τριτῳ περὶ Αἰγίνης Περίανδρόν
[13, 23]	κάθητ' ἀπόπληκτος οὐδ' ἐξέρχεται. ~Αλεξις	δ'	ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ δράματι Ισοστάσιον
[13, 14]	ἔχοντα πτέρυγας αὐτὸν ζωγραφεῖν. ~(Θεόφραστος	δ'	ἐν τῷ Ερωτικῷ Χαιρήμονά φησι
[13, 50]	τῆς θύρας ἑστῶσα ἐφθειρίζετο. Ὑπερείδης	δ'	ἐν τῷ κατὰ Αρισταγόρας φησί
[13, 62]	τ' αὐλοτρύπην αὐτόν Καὶ Λυσίας	δ'	ἐν τῷ κατὰ Λαίδος, εἰ
[13, 62]	ἱστορεῖ ἐν ταῖς Επιστολαῖς. Δημοσθένης	δ'	ἐν τῷ κατὰ Νεαίρας τὴν
[13, 60]	τῶν ἐν Δελφοῖς Αναθημάτων. ~Απολλόδωρος	δ'	ἐν τῷ περὶ Εταιρῶν δύο
[13, 62]	Ναὶς καὶ οὐ Λαίς. Ερμιππος	δ'	ἐν τῷ περὶ Ισοκράτους προβαίνοντά
[13, 72]	Αλυάττην τὸν Κροίσου πατέρα. Χαμαιλέων	δ'	ἐν τῷ περὶ Σαπφοῦς καὶ
[13, 51]	ὀλέθρου κοὐχ ἑταίρας ἀρραβών. ~Λυσίας	δ'	ἐν τῷ πρὸς Λαίδα, εἴ
[13, 89]	καὶ Θεόφραστος εἴρηκεν. Καὶ Νυμφόδωρος	δ'	ἐν τῷ τῆς Ασίας Περίπλῳ
[13, 14]	τοῖς ἀπόροις, βλέποντας ἀθλιωτάτους. Θεόφιλος	δ'	ἐν τῷ Φιλαύλῳ· Τίς φησὶ
[13, 7]	καὶ κάμνειν λέγουσ' ἑκάστοτε. Ξέναρχος	δ'	ἐν Υπνῳ φησίν· εἶτ' εἰσὶν
[13, 8]	ἢ πρὸς ἄλλον ἀπιτέον. ~Εὔβουλος	δ'	ἐν Χρυσίλλᾳ· Κακὸς κακῶς ἀπόλοιθ'
[13, 51]	κωμῳδῶν αὐτήν ὡς μέθυσον. Μένανδρος	δ'	ἐν Ψευδηρακλεῖ φησιν· Οὐκ ἐπείρα
[13, 75]	ἐκαλεῖτο παίδεια καὶ παιδικά. Οὕτω	δ'	ἐναγώνιος ἦν ἡ περὶ τὰ
[13, 71]	ἀποπρολιπὼν ἄκρην ἐς Κολοφῶνα γόων	δ'	ἐνεπλήσατο βίβλους ἱράς, ἐκ παντὸς
[13, 68]	ψυχὴν ἄνω τὴν Πυθιονίκης. Παλλίδην	δ'	ἐνταῦθα ἐκάλεσε τὸν Αρπαλον. Εν
[13, 4]	αὐτῶν ἐξ ἔρωτος γεγενῆσθαι, τὰς	δ'	ἐξ ἁρπαγῆς, ἄλλας δ' ἐκ
[13, 71]	κῦμα μονόζωστος κιθαρίζων Ορφεύς, παντοίους	δ'	ἐξανέπεισε θεούς Κωκυτόν τ' ἀθέμιστον
[13, 46]	Μεγίστη, Αγαλλίς, Θαυμάριον, Θεόκλεια (αὕτη	δ'	ἐπεκαλεῖτο Κορώνη, Ληναιτόκυστος, Αστρα, Γνάθαινα
[13, 45]	ἑαυτῆς λοιδορουμένης ποτὲ μητέρα (Κορώνη	δ'	ἐπεκαλεῖτο τοὔνομα) διέλυεν ἡ Γνάθαιν'
[13, 88]	στίλβοντα λευκῷ χρώματι διαπρεπῆ αἰδὼς	δ'	ἐπερρύθμιζεν ἠπιώτατον ἐρύθημα λαμπρῷ προστιθεῖσα
[13, 71]	εἰς ἄκατον ψυχὰς οἰχομένων, λίμνης	δ'	ἐπὶ μακρὁν ἀυτεῖ ῥεῦμα διὲκ
[13, 71]	πενταμέτρου. Καίετο μὲν Ναννοῦς πολιῷ	δ'	ἐπὶ πολλάκι λωτᾤ κνημωσθεὶς κώμους
[13, 81]	καλῶς Φρύνιχος ἐποίησεν εἴπας λάμπει	δ'	ἐπί πορφυρέαις παρῇσι φῶς ἔρωτος.
[13, 14]	μὲν ἐπ' εὐαίωνι τύχᾳ, τὸ	δ'	ἐπὶ συγχύσει βιοτᾶς. Ο δ'
[13, 44]	καὶ στρῶσον ἡμῖν ἔνδον. Ἣ	δ'	ἐπιδέξιον βουλόμενον εἶναι τὸν σατράπην
[13, 37]	δὲ τῆς Αἰγύπτου βασιλεύς, Φιλάδελφος	δ'	ἐπίκλην, ὡς ἱστορεῖ ὁ Εὐεργέτης
[13, 87]	γελώσης χωρὶς ἐλπίδων ἔρως. Υπνωμέναι	δ'	ἔπιπτον ἑλενίων ἔπι, ἴων τε
[13, 49]	μᾶλλον προσέχοντος, κατάστυγνος ἦν, ὡς	δ'	ἐπιστρέφας ὁ γνώριμος αὐτήν ἠρώτησε
[13, 42]	ἀνταξιῶσαι δωρεὰν καὐτόν τινα. Δόντος	δ'	ἐπιστρέψασα μετὰ μικρὸν λέγει Αγαμέμνονος
[13, 61]	ἀναίνεσθαι φιλότητα καὶ εὐνήν, ἣ	δ'	ἐπιτερπέσθω πολιοκροτάφοισι γέρουσιν, ὧν ἰσχὺς
[13, 29]	εἰς ἔρωτ' ἀφίκετο, ἀστῆς, ἐρήμου	δ'	ἐπιτρόπου καὶ συγγενῶν, ἦθός τι
[13, 11]	τ' ἀγρων ναίοιμι τρόπων. Τὸ	δ'	ἐρᾶν προλέγω τοῖσι νέοισιν μή
[13, 62]	δ' Υμέναιος ἐπιτήδειος, ὁ Φιλωνίδης	δ'	ἐρᾶν φησι. Μνημονεύει αὐτῆς καὶ
[13, 95]	οἰκίας ἑτέρας πόρρω μισθοῦνται ὅσους	δ'	ἐράνους συνείλεκται, τὰς μὲν ὑπολοίπους
[13, 6]	σῴζεται δ' ἄκων μόνος. Οἱ	δ'	ἐρᾶσθαι προσδοκῶντες εὐθύς εἰσιν ἠρμένοι
[13, 92]	φρονοῦντας εὑρίσκω μόνον, ἐν τοῖσι	δ'	ἔργοις ὄντας ἀνοήτους ὁρῶ. Εἰκότως
[13, 76]	ὑφ' ἕρνεσιν οἰναρέοις θαλέθοισιν ἐμοὶ	δ'	ἔρος οὐδεμίαν κατακητος ὥραν, ἅθ'
[13, 13]	τὀν θεὸν τὸν Ερωτα, τοὺς	δ'	ἐρῶντας· αἰτίαν δ' ἔχειν ἐκεῖνον
[13, 11]	ἀσμάτων, ὧν ἦν τάδε· Παίδευμα	δ'	Ερως σοφίας ἀρετῆς πλεῖστον ὑπάρχειν,
[13, 49]	εἶ Πραξιτέλους· Ἣ δὲ Σὺ	δ'	Ἔρως Φειδίου. ~Ἐπεὶ δὲ καὶ
[13, 74]	τὸν αὐτὸν οὖν ποιητήν. Οστις	δ'	Ερωτα μὴ μόνον κρίνει θέον,
[13, 69]	μὲν σὰ πάλαι κόνιν, ἕσσατο	δ'	ἑσμος χαίτης ἥ τε μύρων
[13, 72]	ὁμολογῶ, ἐρωτομανὴς δὲ οὔ. Τίς	δ'	ἔστ' ἀνάγκη δυστυχεῖν ἐν πλείοσιν,
[13, 71]	ὀργειῶνι νόμῳ διαποιπνύουσα Δήμητρα γνωστὴ	δ'	ἐστὶ καὶ εἰν Αίδῃ. Φημὶ
[13, 72]	νήνι ποικιλισαμβάλῳ συμπαίζειν προκαλεῖται. ἥ	δ'	(ἐστὶν γὰρ ἀπ' εὐκτίνου Λέσβου)
[13, 84]	τὸν νεὼν κατέκλεισεν αὑτόν. Κτησικλέους	δ'	ἐστὶν ἔργον τὸ ἄγαλμα, ὥς
[13, 70]	τὰ Αργολικὰ γράψαντες ἱστοροῦσιν. Ενδοξος	δ'	ἐστὶν καὶ Λέαινα ἡ ἑταίρα,
[13, 78]	θείας ἁγητῆρες ἐφαμερίοις φιλότατος. Διαβόητα	δ'	ἐστὶν καὶ τὰ ἐπὶ Κρατίνῳ
[13, 28]	καὶ τὰς ἑταίρας συνάγουσαν· τοῦτο	δ'	ἐστὶν φίλας. Καλοῦσι γοῦν καὶ
[13, 66]	θυσίας, ἀλλὰ τῆς ἱερείας. ~Διαβόητος	δ'	ἑταιρα γέγονε καὶ ἡ Μιλησία
[13, 22]	ὄνομα φάσκων εἶναι Μητίχην. ~Εστὶν	δ'	ἑταίρα, ὡς Αντιφάνης φησὶν ἐν
[13, 44]	μηδέποτε τοῦ σχήματος, ἐν τῷδε	δ'	ἑτέρους ἐντρυφᾶν μαστιγίας. Ἔπειτεν εἰπεῖν
[13, 23]	ῥάπτουσι δὲ πᾶσιν ἐπιβουλάς. Επειδὰν	δ'	εὐπορήσωσίν ποτε, ἀνέβαλον καινὰς ἑταίρας,
[13, 18]	τί ἐστιν ὁ ἱππόπορνος, νῦν	δ'	εὑρηκέναι. Εν Ρόδῳ δὲ νόμου
[13, 45]	ἐν τραγῳδίᾳ» Ερρ' αἰσχροποιέ; Καταπλαγεὶς	δ'	Εὐριπίδης τὴν τόλμαν αὐτῆς Σὺ
[13, 10]	βακχικώτερον μετὰ τυμπάνων προελθεῖν, τὴν	δ'	Εὐρυδίκην Μακεδονικῶς καθωπλισμένην, ἀσκηθεῖσαν τὰ
[13, 94]	ἐκ τῶν ὄντων ἐκπεσόντα. Κατασκευάζομαι	δ'	ἔφη, τένχην μυρεψικήν ἀφορμῆς δὲ
[13, 13]	Ερωτα, τοὺς δ' ἐρῶντας· αἰτίαν	δ'	ἔχειν ἐκεῖνον ἄλλως, ἠγνοηκότας δὲ
[13, 77]	πεφύκασιν. Καὶ τὴν πρὸς Αθηναίους	δ'	ἔχθραν διελύσατο Μίνως, καίπερ ἐπὶ
[13, 71]	ἐνὶ σφαίρῃ πάντ' ἀπομασσόμενον. Οἵῳ	δ'	ἐχλίηνεν ὃν ἔξοχον ἔχρη Απόλλων
[13, 13]	ἐγγύς τ' εἰμὶ τοὐνόματος. Εὔβουλος	δ'	ἢ Αραρὼς ἐν Καμπυλίωνι· Τίς
[13, 70]	δὲ Στίλπωνος τοῦ φιλοσόφου. Βιλιστίχη	δ'	ἡ Αργεία ἑταίρα καὶ αὐτὴ
[13, 6]	νῦν Γραῦς μὲν αὐτή, παραπέφυκε	δ'	ἡ Γνάθαινα πλησίον, ὥστ' ἀπαλλαγεῖσι
[13, 41]	πως ὑπὸ Διφίλου. Μετὰ ταῦτα	δ'	ἡ Γνάθαινα πρὸς τὴν Μανίαν
[13, 42]	δὴ> σκυθρωπάσας ἀπέπεμψε ταύτην· διαλιποῦσα	δ'	ἡ ἑταίρα Μήθεν παρὰ τοῦτο,
[13, 79]	ἃρμα εἰς Θήβας φυγεῖν. Πράξιλλα	δ'	ἡ Σικυωνία ὑπὸ Διός φησιν
[13, 59]	εἰς τὴν οἰκίαν εἰσήγαγεν. ~Ἦν	δ'	ἡ Φρύνη ἐκ Θεσπιῶν. Κρινομένη
[13, 71]	ξηρὴν θέτο γαῖαν κλαίων, αἰάζων	δ'	ἦλθεν ἀποπρολιπὼν ἄκρην ἐς Κολοφῶνα
[13, 71]	ἔρωτος ἀπεστρέψαντο κυδοιμόν φαινόμενον, δεινὸν	δ'	ἦλθον ὑφ' ἡνιόχον. Οἵη μὲν
[13, 39]	πότον παντοδαπῶν ἐπεδείκνυτο. Η Λάμια	δ'	ἦν αὐλητρίς, ἧς σφόδρ' ἡδέως
[13, 36]	ὁ Νάνῳ τῷ βασιλεῖ (τοῦτο	δ'	ἦν αὐτῷ ὄνομα) ἦν ξένος.
[13, 69]	ἐφ' ἁλὸς πελάγη. Καὶ Αρχεδίκη	δ'	ἦν ἐκ τῆς Ναυκράτεως καὶ
[13, 80]	μαθεῖν τὸ παισὶν χρῆσθαι. ~Φιλόπαις	δ'	ἦν ἐκμανῶς καὶ Αλέξανδρος ὁ
[13, 30]	ἑκάστοτ' ἐπεδείπνει μεθ' ῆμῶν· τοῦτο	δ'	ἦν, ἵνα μή τι λυπήσειε
[13, 42]	εἶχες, φήσ' ἀποψᾶσθαι, τάλαν. ~Οτι	δ'	ἦν καὶ ἀστεία τις ἀποκρίνασθαι,
[13, 89]	θεῷ εἶκαστο τὴν μορφήν. Στεφανόπωλις	δ'	ἦν καὶ αὐτὴν ἐξέδωκε πρὸς
[13, 5]	θυγατέρα τὴν κληθεῖσαν Εὐρώπη, Φιλογύνης	δ'	ἦν καὶ Εὐριπίδης ὁ ποιητής.
[13, 89]	φυγαδευθῆναι ἐποίησεν ὑπὸ Λακεδαιμονίων. Καλλίστη	δ'	ἦν καὶ Παντίκα ἡ Κυπρία,
[13, 63]	ἐποίησεν, φεύγων τὴν διαβολήν. Ακόλαστος	δ'	ἦν ὁ ῥήτωρ περὶ τὰ
[13, 81]	τῇ κεφαλῇ ἀσσοτέρα γένηται. Ως	δ'	ἦν οἱ κάρτα πλησίον, περιλαβὼν
[13, 48]	τὸ μίσθωμα ἂν ἀπεστείλατε, Ἐμμελής	δ'	ἦν πάνυ ἡ Γνάθαινα καὶ
[13, 78]	Χαρίτωνος και Μελανίππου ἔρως> Μελὰνιππος	δ'	ἦν τὰ παιδικά, ὥς φησιν
[13, 36]	τινὰ αἰτίαν τῷ Εὐξένῳ· ὄνομα	δ'	ἦν τῇ παιδὶ Πέττα. Τούτου
[13, 46]	εἶπεν, οὐκ ἠρμένος ἥκεις; Σφόδρα	δ'	ἧν εὔθικτος πρὸς τὰς ἀποκρίσεις
[13, 42]	ᾔτησε δούς. Εἰς τὸν πότον>	δ'	ἧν συμπαρειληφώς τινας ἐκ τῆς
[13, 71]	Λαίδος ἠράσατο ὀξὺς Αρίστιππος, πάσας	δ'	ἠνήνατο λέσχας φεύγων ουδαμενον ἐξεφόρησε
[13, 71]	ἥδιστον πάντων δαίμονα μουσοπόλον, λεπτὴν	{δ'	ῇσ' Ιθάκην ἐνετείνατο θεῖος Ομηρος
[13, 71]	κώμους εἶχε σὺν Εξαμύῃ. ἥ	δ'	ἠχθεεδ' Ερμόβιον τὸν αἰεὶ βαρύν
[13, 71]	ἀπ' εὐρείης λειπόμενος πατρίδος Εκλεε	δ'	Ικαρίου τε γένος καὶ δῆμον
[13, 6]	πυρπολεῖ τοὺς βαρβάρους εἷς μόνος	δ'	ἱππεύς τις αὐτῆς τὸν βίον
[13, 68]	ὁ σῖτος οὗτος ἦν· ἔσται	δ'	ἴσως αὐτοῖσιν ὀλέθρου κοὐχ ἑταίρας
[13, 50]	ὁ σῖτος οὗτος ἦν· ἐσται	δ'	ἴσως αὐτοῖσιν ὀλέθρου κοὐχ ἑταίρας
[13, 17]	ἐπ' ὄσσοις ἀμπέτασον χάριν. Ο	δ'	νακρέων τί φησίν; ὦ παῖ
[13, 75]	κοττάβου ὑψηλαῖς Βρομίου ψακάδεσσιν. ~Αρχύτας	δ'	ὁ ἁρμονικός, ὥς φησι Χαμαιλέων,
[13, 61]	ἔχων τὸ φύσημα; καὶ Βίων	δ'	ὁ Βορυσθενίτης φιλόσοφος ἑταίρας ἦν
[13, 92]	καὶ πλέων ναυαγίῳ ἐχρήσατο Διότιμος	δ'	ὁ γράψας τὰ κατ' Επικούρου
[13, 58]	περὶ Ἐπαμινώνδου φησὶν οὕτως· Ἐπαμινώνδας	δ'	ὁ Θηβαῖος σεμνότερον μὲν τούτων,
[13, 39]	Δημήτριος καὶ ἄλλων πλειόνων ~Μάχων	δ'	ὁ κομῳδιοποιὸς ἐν ταῖς ἐπιγραφομέναις
[13, 37]	μέγαν Ελλησιν φασὶ Θεμιστοκλέα. Νεάνθης	δ'	ὁ Κυζικηνὸς ἐν τῇ τρίτῃ
[13, 60]	περιηγητὴς Αναξιμένους φησὶν εἶναι. Ποσείδιππος	δ'	ὁ κωμικὸς ἐν Εφεσίᾳ τάδε
[13, 20]	τρίτος τὰς θυηλὰς ἐπιτίθησιν. Ηρακλείδης	δ'	ὁ Λέμβος ἱστορεῖ ὅτι κατὰ
[13, 67]	ὡς οὐδεμιᾶς οὔσης χρηστῆς. ~Αρπαλος	δ'	ὁ Μακεδὼν ὁ τῶν Αλεξάνδρου
[13, 5]	τὴν Ιππολύτην Φαίδραν ἔσχεν. ~Φίλιππος	δ'	ὁ Μακεδὼν οὐκ ἐπήγετο μὲν
[13, 78]	περὶ τῆς πατρίδος συγγράματι. ~Ιερώνυμος	δ'	ὁ περιπατητικὸς περισπουδάστους φησίν γενέσθαι
[13, 38]	Καρύστιος ἐν τρίτῳ Υπομνημάτων. Δημήτριος	δ'	ὁ Πολιορκητὴς οὐ δαιμονίως ἤρα
[13, 70]	ἐξειποῦσα ἐναπέθανεν ταῖς βασάνοις. Στρατοκλῆς	δ'	ὁ ῥήτωρ εἶχε τὴν ἐπικληθεῖσαν
[13, 58]	περὶ τὴν Λάκωνος γυναῖκα. Ὑπερείδης	δ'	ὁ ῥήτωρ ἐκ τῆς πατρῴας
[13, 31]	Λυδίαν οἰκοῦσιν ἄποπτον εἶναι. Δημοσθένης	δ'	ὁ ῥήτωρ ἐν τῳ κατὰ
[13, 38]	Καρύστιος ἐν Ιστορικοῖς Υπομνήμασιν. Αριστοφῶν	δ'	ὁ ῥήτωρ ὁ τὸν νόμον
[13, 82]	τῶν χρηστῶν Αθηναίων. ~Καὶ Ιερώνυμος	δ'	ὁ Ρόδιος ἐν τοῖς Ιστορικοῖς
[13, 31]	Αφροδίτης Πόρνης ναὸν ἱδρύσασθαι. Αλεξις	δ'	ὁ Σάμιος ἐν δευτέρῳ Ωρων
[13, 10]	ἐπ' Αἴγυπτον ποιήσασθαι στρατείαν. Δοῦρις	δ'	ὁ Σάμιος καὶ πρῶτον γενέσθαι
[13, 73]	αὐχμῳ νοτίδος ἐνδεῶς ἔχῃ. Ερᾷ	δ'	ὁ σεμνὸς οὐρανὸς πληρούμενος ὄμβρου
[13, 2]	ἑτέραν ἐβουλεύετο περικαλλεστέραν ἀγαγέσθαι. Κλέαρχος	δ'	ὁ Σολεὺς ἐν τοῖς περὶ
[13, 56]	τεθάφθαι πρὸς τῷ Κρανείῳ. ~Αριστοτέλης	δ'	ὁ Σταγιρίτης οὐκ ἐξ Ἑρπυλλίδος
[13, 38]	ὄνομα καὶ ἀποδεῖξαι βασιλίδα. ~Τιμόθεος	δ'	ὁ στρατηγήσας Αθηναίων ἐπιφανῶς ἑταίρας
[13, 55]	ἐστιν ᾖ πολλοὶ κέχρηνται. Νυμφόδωρος	δ'	ὁ Συρακόσιος ἐν τῷ περὶ
[13, 56]	καὶ Θουκυδίου καὶ Περικλέους. Αντισθένης	δ'	ὁ Σωκρατικὸς ἐρασθέντα φησὶν αὐτὸν
[13, 47]	ἀγών ἐστιν, ἀλλ' ἀργυρίτης. Ως	δ'	ὁ τὴν μνᾶν τῇ θυγατρὶ
[13, 40]	τοῦτ' ἐστί, Λάμια, βασιλικῆς. ~Πτολεμαῖος	δ'	ὁ τοῦ Αγησάρχου ἐν ταῖς
[13, 85]	τὸ γένος Ωλένιον εἶναι, Ερμειάς	δ'	ὁ τοῦ Ερμοδώρου, Σάμιος δὲ
[13, 8]	τέταρτος, εἶθ' ὁ Μεταγένης. Καρκίνος	δ'	ὁ τραγικὸς ἐν Σεμέλῃ, ἧς
[13, 61]	ταῖς τῶν φιλοσόφων Διαδοχαῖς. Σοφοκλῆς	δ'	ὁ τραγῳδιοποιὸς ἤδη γέρων ὢν
[13, 65]	Ροδίων τῷ Σελεύκῳ διεπέμφθη. ~Δημήτριος	δ'	ὁ Φαληρεὺς Λαμπιτοῦς τῆς Σαμίας
[13, 20]	ὥσπερ καὶ ἐπ' Αἰγινῃ. Σωκράτης	δ'	ὁ φιλόσοφος ὁ πάντων καταφρονῶν
[13, 80]	ἱερὸν αὑτόθι Αφροδίτης Αργυννίδος. Λικύμνιος	δ'	ὁ Χῖος ἐν Διθυράμβοις Αργύννου
[13, 17]	στάθμην ἰόντος ὀρθοῦται κανών. ~Λικύμνιος	δ'	ὁ Χῖος τὸν Υπνον φήσας
[13, 68]	ὅδε φέτωμ' ἄορνον. Οὑξ ἀριστερᾶς	δ'	ὅδε πόρνης ὁ κλεινὸς ναός,
[13, 95]	αὐτοὺς ἥκειν τούτου τεθνεῶτος. Οὓτω	δ'	οἱ ἐν τῷ Πειραιεῖ διάκεινται
[13, 92]	τοῦ Δημοσθένους ἀνεψιοῦ. Καὶ Ρωμαῖοι	δ'	οἱ πάντα ἄριστοι ἐξέβαλον τοὺς
[13, 71]	πολλάκις Αἰολικοῦ κύματος ἀντιπέρας. Ατθὶς	δ'	οἷα μέλισσα πολυπρήωνα Κολώνην λείπουσ'
[13, 7]	γὰρ καταφρονοῦσ' ἔνδον μένει, ἣ	δ'	οἶδεν ὅτι ἢ τοῖς τρόποις
[13, 8]	ἄπειρος, οἶμαι, τοῦ κακοῦ, ὃ	δ'	οἷον ἦν γυνὴ κακὸν περυσμένος.
[13, 41]	γυναικῶν βραχύ τι καταδεεστέρα· φωνῇ	δ'	ὁμιλίᾳ τε κεχορηγημένη πάνυ τ'
[13, 71]	μὲν φωνὴν τεθοωμένου, ἐν πυρὶ	δ'	ὄμμα, σκληρὸν τριστοίχοις δεῖμα φέρων
[13, 87]	θεάμασιν ζῶσαν γραφὴν ἔφαινε χρῶμα	δ'	ὄμμασι λευκὸν μελαίνης ἔργον ἀντηύγει
[13, 29]	παρθένος Μιλησία. Αντιφάνης Υδρίᾳ· Οὗτος	δ'	ὃν λέγω ἐν γειτόνων αὐτῷ
[13, 28]	ἑταίρων γὰρ ἀλλ' ἑταίρων> ταὐτὰ	δ'	ὄντα γράμματα τὴν προσαγόρευσιν οὐ
[13, 44]	αὐτῆς ἔχειν τὸν ὑποκριτήν· τότε	δ'	ὄντος ἐν ἀποδημίᾳ, ἐξ οὗ
[13, 68]	παρὰ Αρπάλου, λέγων ὧδε Ἔστιν	δ'	ὅπου μὲν ὁ κάλαμος πέφυχ'
[13, 22]	ἀπεκλειόμην. Καὶ ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ	δ'	Ορεσταυτοκλείδης ὁ> αὐτος Τιμοκλῆς φησι·
[13, 11]	νέοισιν μή ποτε φεύγειν, χρῆσθαι	δ'	ὀρθῶς, ὅταν ἔλθῃ. Καὶ κατὰ
[13, 74]	σέβοντας τἀμὰ πρεσβεύς κράτη, σφάλλω	δ'	ὅσοι φρονοῦσιν εἰς ἡμᾶς μέγα.
[13, 67]	δὲ μή, δεδομένον κατασκευάσασθαι. Πάλιν	δ'	ὅταν ἐξετάσῃ Πυθιονίκης τῆς ἑταίρας
[13, 49]	ἀποσφράγισμα πέμψας ἐκέλευε παραγίνεσθαι. Ἣ	δ'	Οὐ δύναμαι» εἶπε· πηλός έστι.
[13, 49]	προσενέγκασα γάλα παρεκάλει ῤοφῆσαι· ὃ	δ᾽	Οὐ θέλω» εἶπεν, ἦν γὰρ
[13, 17]	παρθένιον βλέπων, δίζημαί σε, σὺ	δ'	οὐ κλύεις, οὐκ εἰδὼς ὅτι
[13, 68]	καὶ τὸν μάραθον ἔσθουσι, πυροὺς	δ'	οὐ μάλα (Β) Καὶ μὴν
[13, 75]	ἁ ξανθὰ Μεγαλοστράτα. Καὶ Στησίχορος	δ'	οὐ μετρίως ἐρωτικὸς γενόμενος συνέστησε
[13, 76]	φυλάσσει ἡμετέρας φρένας. Καὶ Πίνδαρος	δ'	οὐ μετρίως ὢν ἐρωτικός φησιν
[13, 82]	φιλοῦντι ἑταίραν Βορρᾶς ὡμίλησεν. Σὺ	δ'	οὐ σοφός, ὃς τὸ Ερωτα
[13, 9]	γυναῖκ' εἴπἴς μόνον. ~Οὐκ αἰσθάνονται	δ'	οὐδ' οἱ παρ' ἠλικίαν νέας
[13, 52]	ἀηδὴς Τέλεσις ἕτερα μυρία; Θεολύτην	δ'	(οὐδ᾽ οἶδεν οὐδεὶς ὅτε τὸ
[13, 14]	τῶν σωμάτων ἐρᾷ, τὸν ἄλλον	δ'	οὐδὲ γινώσκει λόγον, τῆς ἡδονῆς
[13, 8]	οὐκ ἀπόλλυται τρία πλοιάρια γήμας	δ'	οὐδε εἷς σέσωσθ' ὅλως. Εν
[13, 6]	φέρονθ' ὑψοῦ πρὸς αἴθραν συντεμόντι	δ'	οὐδὲ ἓν ἔσθ' ἑταίρας ὅσα
[13, 94]	οὕτως αἰσχρὰν δίκην δικάσασθαι, νομίζω	δ'	οὐκ ἂν ῥᾳδίως αὐτὸν ἑτέραν
[13, 81]	ποιεῖν μέν με> ἔφη, στρατηγεῖν	δ'	οὐκ ἐπιστασθαι. Αρ' οῦν οὐ
[13, 45]	δὲ συμπίνειν αἰεὶ αὐτῷ. Λέγει	δ'	οὖν ὑστεροῦσα παρὰ πολύ. Πτολεμαῖε,
[13, 43]	μειδιάσας Κύβδ' ἔφη, τριωβόλου. Τίς	δ'	οὑπιτρέψων ἐστί σοι, φησίν, τάλαν,
[13, 64]	ὑπ' αὐτῆς τὰ πάντα, Λεοντίου	δ'	οὖσα τῆς μετ' Επικούρου τοῦ
[13, 24]	πρὸς ἑσπέραν, πάντας τρόπους· ἃς	δ'	οὔτ' ἰδεῖν ἔστ' οὔθ' ὁρῶντ'
[13, 71]	ἐκ πρώτης παιδὸς ἀνερχόμενος. Αὐτὸς	δ'	οὗτος ἀοιδός, ὃν ἐκ Διὸς
[13, 56]	συνετάραξε πᾶσαν τὴν Ἑλλάδα; ἦν	δ'	οὗτος ὁ> ἀνὴρ πρὸς ἀφροδίσια
[13, 20]	τὸν Αγαμέμνονα τοιαῦτα ἐκφωνῶν· Καλὸν	δ'	οὕτω ἐγὼν οὔπω ἴδον ὀφθαλμοῖσιν
[13, 33]	δ' ἀνάγκᾳ πᾶν καλόν. Αρξάμενος	δ'	οὕτως ἑξῆς φησιν· Αλλὰ θαυμάζω
[13, 94]	τὸν πολύν, ὦ φιλόσοφοι· ἄρχεται	δ'	οὕτως ὁ ῥήτωρ Οὐκ ἄν
[13, 33]	τελέαις ἐπήγαγ' εὐχωλαῖς ἰανθείς. Ητξατο	δ'	οὕτως τοῦ μέλους· Πολύξεναι νεάνιδες
[13, 85]	φιλοστοργίαν ἔσχεν εἰς παιδίον γράφει	δ'	οὕτως Τούτῳ δὲ τῷ ἐλέφαντι
[13, 17]	τῆς τοῦ θεωρεῖν ἡδονῆς. Λέγει	δ'	οὕτως· Υπνος δὲ χαίρων ὀμμάτων
[13, 75]	ὁμιλίαν τοὺς ἐραστὰς προσελκὺσασθαι. Λέγει	δ'	οὗτως περὶ αὐτῆς Τοῦθ' ἁδειᾶν
[13, 28]	εἶπον ἑταίρας ὡραίας πρότερον, νῦν	δ'	οὐχ ὑμῖν ἀγορεύω ἄρτι χνοαζούσας
[13, 20]	Αριστοτέλης τοῦ Φασηλίτου μαθητοῦ. Ημεῖς	δ'	οὐχι καὶ τῶν ἀψύχων τὰ
[13, 6]	καταπέπωκ' αὐτῷ σκάφει. Η Θεανὼ	δ'	οὐχὶ Σειρήν ἐστιν ἀποτετιλμένη Βλέμμα
[13, 45]	τοῦ χόρτου τότε γενόμενον. Αὕτη	δ'	ὀψὲ τῆς ὥρας ποτὲ εἰσῆλθεν
[13, 42]	γεγονέναι προσβολῆς οὔσης ποτέ. Ο	δ'	στρατιώτης ὑπό τι δὴ> σκυθρωπάσας
[13, 62]	ἧς Αρχίας κύριός ἐστιν, ὁ	δ'	Υμέναιος ἐπιτήδειος, ὁ Φιλωνίδης δ'
[13, 92]	οὐκ οἶδ' ὅπως κατεδέξαντο. Εμφανίζει	δ'	ὑμῶν καὶ τὸ ἀνόητον Ανάξιππος
[13, 43]	τιμώμενος μάλιστα τῶν ἐρωμένων (ᾔδει	δ'	ὑπ' αὐτῆς ἐκτενῶς ἀγαπώμενος) παρῆν
[13, 44]	μὴ συγγεγενῆσθαι μηδενί, ἑξῆς καθιππάσθαι,	δ'	ὑπ' αὐτῆς πεντάκις. Μετὰ ταῦτ'
[13, 94]	ὁ ῥήτωρ τάδε λέγει. Πεισθεὶς	δ'	ὑπ' αὐτοῦ τοιαῦτα λέγοντος καὶ
[13, 11]	τίμιος θεοῖς ἔσῃ, μὴ δρῶν	δ'	ὑπ' αὐτοῦ τοῦ διδάσκεσθαι φιλεῖν
[13, 8]	ἦν κακὸν ἐλάμβανεν γυναῖχ' ὁ	δ'	ὕστερον λαβὼν εἰς προὖπτον εἰδως
[13, 11]	προσέθηκε τῶν Εὐριπίδου τάδε· Σὺ	δ'	ὦ τύραννε θεῶν τε κἀνθρώπων
[13, 26]	εὐπρόσωπος καὶ καλή, ὑπέφαιν' ἐσομένη	δ'	Ωκιμον λαμπρὰ πάνυ. ~Ταυτά σοι
[13, 45]	γάρ ἐστι τοῦτο με. Ἣ	δ'	ὡς ἀπήγγειλ' Ὦ> τάλαιν' εἶπεν,
[13, 42]	ὦ βέλτιστ' ἔφη. Μετὰ ταῦτα	δ'	ὡς εἰσῆλθε πάλιν ἡ Μανία,
[13, 18]	καὶ τῆς Ηδονῆς. Οὐκ ἀκαίρως	δ'	ὡς ἐμαυτὸν πείθω, μεμνήσομαι τῆς
[13, 84]	δράματι Γραφῇ λέγων ὧδε Γεγένηται	δ'	ὡς λέγουσιν, κἀν Σάμῳ τοιοῦθ'
[13, 42]	σοὶ χρήσας τότε. Εν συμποσίῳ	δ'	ὥς φασι, παρὰ τῇ Μανίᾳ
[13, 73]	εὐπαίδευτος. ~Υπολαμβάνων οὖν μέγαν εἶναι	δαίμονα	καὶ δυνατώτατον τὸν Ερωτα, προσέτι
[13, 71]	Διὸς αἶσα φυλάσσει ἥδιστον πάντων	δαίμονα	μουσοπόλον, λεπτὴν {δ' ῇσ' Ιθάκην
[13, 27]	ἡ στιφρότης, τὸ χρῶμα, πνεῦμα,	δαίμονες.	Τὸ μὴ σφόδρ' εἶναι πάνθ'
[13, 32]	εὐθυμάχων πολιητᾶν ἔσταθεν εὔχεσθαι Κύπριδι	δαιμονίᾳ·	οὐ γὰρ τοξοφόροισιν ἐμήσατο δι'
[13, 64]	σώσατα τοιαύτην χάριτα παρὰ τοῦ	δαιμονίου	λαμβάνω, Λαοδίκη δὲ τὸν ἴδιον
[13, 77]	Εὐβοίᾳ Χαλκιδεῖς περὶ τὰ παιδικὰ	δαιμονίως	ἐπτόηνται. Εχεμένης γοῦν ἐν τοῖς
[13, 38]	Δημήτριος δ' ὁ Πολιορκητὴς οὐ	δαιμονίως	ἤρα Λαμίας τῆς αὐλητρίδος, ἐξ
[13, 13]	πόνος ἀδάμαντος, ἡ φιλοτιμία δὲ	δαίμονος.	Καὶ ταῦτ' ἐγώ, μὰ τὴν
[13, 13]	συντομώτατον δ' εἰπεῖν, ὅσοι τοῦ	δαίμονος	τούτου ποιοῦσιν εἰκόνας. Εστὶν γὰρ
[13, 74]	τῶν ἄλλων θεῶν τις ἢ	δαιμόνων	ἐβοήθησεν αὐτῷ. Κατὰ τὸν αὐτὸν
[13, 71]	μέθεπεν δ' Αρχέλεω ταμίην εἰσόκε	δαίμων,	Εὐριπίδη, εὕρετ' ὄλεθρον, Αμφιβίου στυγνῶν
[13, 11]	ὑπάρχειν, καὶ προσομιλεῖν οὗτος ὁ	δαίμων	πάντων ἥδιστος ἔφυ θνητοῖς. Καὶ
[13, 33]	αἵτε τὰς χλωρᾶς λιβάνου ξανθὰ	δάκρη	θυμιᾶτε, πολλάκι ματέρ' Ερώτων οὐράνιαι
[13, 35]	γυνή. Κἀκείνη περιβλέψασα πάντας ἀπῄει	δακρύουσα,	ποθοῦσα τὸν Ζαριάδρην ἰδεῖν· ἐπεστάλκει
[13, 35]	ἑστηκυῖαν πρὸ τοῦ κυλικείου καὶ	δακρύουσαν	κιρνᾶσάν τε βραδέως τὴν φιάλην
[13, 60]	δικαστῶν καθ' ἕνα δεξιουμένη μετὰ	δακρύων	διέσωσε τὴν ψυχὴν μόλις. ~Ιστε
[13, 39]	ταἰδοῖον ἀποτρίψας {καὶ} θιγὼν τοῖς	δακτύλοις	Τουτί γε, Λάμια, φησίν, ὀσφράνθητι
[13, 81]	αὐτὸ, ἵνα μὴ πλύνοιντο ὁ	δάκτυλός	σευ. Προσαγαγόντος δ' αὐτοῦ τὸ
[13, 95]	ἦσαν} ἢ τῆς χειρὸς τοὺς	δακτύλους.	Καί μοι ἀνάβητε τούτων μάρτυρες.
[13, 81]	εἰς ῥόδεον χρῶμα βάψειε τοὺς	δακτύλους,	πορφυροβάφου χεῖρας καὶ οὐ γυναικὸς
[13, 81]	τῆς κύλικος κάρφος τῷ μικρῷ	δακτύλῳ	ἀφαιρετέοντα, εἰ καθορᾷ τὸ κάρφος.
[13, 34]	ἑταίρας παριήγετο αἰεὶ ὁ Αλκιβιάδης,	Δαμασάνδραν	τὴν Λαίδος τῆς νεωτέρας μητέρα
[13, 64]	βασιλείας, ὥς φησιν Νικόλαος ὁ	Δαμασκηνός.	Πτολεμαῖός τε ὁ τὴν ἐν
[13, 87]	ἣν ἐπέστειλεν αὐτῷ μετὰ τὸ	Δαμασκὸν	ἑλεῖν καὶ τῆς ἀποσκευῆς τῆς
[13, 83]	τοῦ Αμφιπολίτου υἱῷ ὄντι καλῷ	Δαμίππῳ	Πλεισθένους ἀνάθημα Ονόμαρχος ἔδωκε. Φαρσαλίᾳ
[13, 64]	τάδε Ἡ πάρεδρος τῆς Λαοδίκης	Δανάη,	πιστευομένη ὑπ' αὐτῆς τὰ πάντα,
[13, 64]	βωμοῖς, ἕως καὶ αὐτὴν κατέσφαξαν.	Δανάην	δὲ τὴν Λεοντίου τῆς Επικουρείου
[13, 64]	ἐπὶ νοῦν βαλομένη. Τὴν δὲ	Δανάην	φασίν, ὡς ᾔσθετο τὀν ἐπηρτημένον
[13, 64]	Λαοδίκη τὸ ποιηθὲν ὑπὸ τῆς	Δανάης	κατεκρήμνισεν τὴν ἄνθρωπον, οὐδὲν τῶν
[13, 73]	σεμνότατος δ' Αἰσχύλος ἐν ταῖς	Δαναίσιν	αὐτὴν παράγει τὴν Αφροδίτην λέγουσαν
[13, 95]	πάλιν καταδρομὴν αὐτοῦ ποιησάμενος, ὡς	δανεισάμενος	οὔτε τόκους οὔτε τἀρχαῖον ἀπεδίδου
[13, 95]	Πολὺ γὰρ μᾶλλον ἃ ἂν	δανείσηται	αὐτοῦ νομίζει εἶναι ἢ ἂ
[13, 67]	Ἣν γὰρ πάντες ᾔδεσαν ὀλίγης	δαπάνης	κοινὴν τοῖς βουλομένοις γιγνομένην, ταύτης
[13, 44]	λιπαρῶν δὲ καὶ προσκείμενος πολὺ	δαπανήσας	ἔσχεν αὐτὴν χρυσίον. Ανάγωγος ὢν
[13, 71]	πληγεὶς Πακτωλοῦ ῥεῦμ' ἐπέβη ποταμοῦ	δαρδάνη	δὲ θανοῦσαν ὑπὸ ξηρὴν θέτο
[13, 5]	εἰς τοὺς πολέμους γυναῖκας, ὥσπερ	Δαρεῖος	ὁ ὑπ' Αλεξάνδρου καταλυθείς, ὃς
[13, 80]	αὐταῖς χορηγεῖσθαι ἐκέλευσεν. Διόπερ καὶ	Δαρεῖος	τοῦτο μαθὼν ηὔξατο τῷ Ηλίῳ
[13, 87]	ἑλεῖν καὶ τῆς ἀποσκευῆς τῆς	Δαρείου	ἐγκρατὴς γενέσθαι. Καταριθμησάμενος οὖν τὰ
[13, 80]	πρεπωδέστατον. Αἰχμαλώτους γοῦν λαβὼν τὰς	Δαρείου	θυγατέρας καὶ τὴν γυναῖκα κάλλει
[13, 42]	σφόδρα ἀνισταμένης τε πολλάκις, εἰς	δασύποδα	αὐτὴν ἐπικροῦσαι βουλόμενος Πρὸς τῶν
[13, 75]	τινι τῶν μελῶν· Ερως με	δαὖτε	Κύπριδος ἕκατι γλυκὺς κατείβων καρδίαν
[13, 83]	Ονόμαρχος ἔδωκεν, φησί, στέφανον {χρυσοῦν}	δάφνης,	Εφεσίων ἀνάθημα. Οὗτος ὁ παῖς
[13, 83]	ἔδωκε. Φαρσαλίᾳ τῇ Θεσσαλίδι ὀρχηστρίδι	δάφνης	στέφανον χρυσοῦν Φιλόμηλος ἔδωκε, Λαμψακηνῶν
[13, 83]	μάντεων, γενομένης φωνῆς ἐκ τῆς	δάφνης	τῆς χαλκῆς, ἥν ἔστησαν Μεταποντῖνοι
[13, 76]	ἐγώ τᾶσδ' ἕκατι κηρὸς ὥς	δαχθεὶς	ἕλᾳ ἱρᾶν μελισσᾶν τήκομαι, εὖτ'
[13, 37]	τὴν ὄψιν καὶ Βιλιστίχην, ἔτι	δὲ	Αγαθόκλειαν καὶ Στρατονίκην ἧς τὸ
[13, 90]	ἀγωνιζόμεναι γυναῖκες χρυσοφόροι ὀνομάζονται. Θεόφραστος	δὲ	ἀγῶνα κάλλους φησὶ γίνεσθαι παρὰ
[13, 5]	τὴν Ιπποστράτου μὲν ἀδελφήν, Αττάλου	δὲ	ἀδελφιδῆν καὶ ταύτην ἐπεισάγων τῇ
[13, 65]	ἦν Δήμωνος μὲν υἱός, Δημοχάρους	δὲ	ἀδελφιδοῦς. Τὴν δὲ Νέαιραν εἶχον
[13, 47]	ἔφη, ποῖον εἴρηκας λόγον, Πρὸς	δὲ	ἀδολέσχην τινὰ διηγούμευον ὅτι παραγέγονεν
[13, 2]	ὥρᾳ προσίωσιν τοῖς γάμοις. Εν	δὲ	Αθήναις πρῶτος Κέκροψ μίαν ἑνὶ
[13, 20]	γυναικὸς αὐτῷ καλῆς φαινομένης, ἑτέρας	δὲ	αἰσχρᾶς καὶ πλουσίας, ὡς ἀπέκλινεν
[13, 11]	ἔλθῃ. Καὶ κατὰ τὸν Πίνδαρον	δὲ	ἄλλος τις ἔφη Εἴη καὶ
[13, 20]	ὀφθαλμοῖσιν οὐδ' οὕτω γεραρόν· βασιλῆι	δὲ	ἀνδρὶ ἔοικεν. Καθίστων δὲ καὶ
[13, 51]	οὐδενὶ Ἄνθειαν άναγεγραμμένην ἑταίραν, ἀπὸ	δὲ	Αντείας καὶ ὅλον δρᾶμα ἐκιγραφόμενον,
[13, 95]	τοὺς υἱοὺς πτωχοὺς ἐποίησεν, αὐτὸν	δὲ	ἀντὶ καπήλου μυροπώλην ἀπέδειξεν οὕτως
[13, 49]	γὰρ έφεστηκυῖα γραῦς αὐτῷ. Ἣ	δὲ	Ἀποφύσα, εἶπε, καὶ τῷ κάτω
[13, 58]	ἐν ἄστει εἶχεν, ἐν Πειραιεῖ	δὲ	Ἀρισταγόραν, Φίλαν δ' ἐν Ἐλευσῖνι,
[13, 10]	τὴν Αρπίου θυγατέρα Νειτῆτιν. Ο	δὲ	Αρπίας ἐκπεπτώκει τῆς Αἰγυπτίων βασιλείας
[13, 83]	στλεγγίδια χρυσᾶ τέσσαρα. Τῇ Δεινιάδου	δὲ	αὐλητρίδι Βρομιάδι Φάυλλος παρχήσιον ἀργυροῦν
[13, 65]	δὲ τοῦ σοφιστοῦ Μετάνειρα. Ἦσαν	δὲ	αὖται δούλαι Κασίου τοῦ Ηλείου
[13, 59]	οὐκέτ' ὀιστεύων, ἀλλ' ἀτενιζόμενος. Εκλογὴν	δὲ	αὐτῇ τῶν ἀγαλμάτων ἔδωκεν, εἴτε
[13, 89]	Πελοπόννησον γυναικῶν γεγονέναι καλλίονα ἀπέκτειναν	δὲ	αὐτὴν Λακεδαιμόνιο καὶ τὴν ἀδελφὴν
[13, 37]	Μιλτὼ καλουμένην Ασπασίαν μετονομασθῆναι. Συνηκολούθει	δὲ	αὐτῷ καὶ ἡ Μιλησία παλλακίς.
[13, 93]	σοφοῦ Σωκράτους ἐστὶν συγγράμματα, ἐχαρίσθη	δὲ	αὐτῷ ὑπὸ Ξανθίππης τῆς Σωκράτους
[13, 21]	τε Νικοφάνη τοὺς ζωγράφους. Μνημονεύει	δὲ	αὐτῶν ὡς ταῦτα καλῶς γραφόντων
[13, 31]	Μακεδόνων βασιλεῖς τὰ Εταιρίδεια. Πόρνης	δὲ	Αφροδίτης ἱερόν ἐστι παρὰ Αβυδηνοῖς,
[13, 71]	Κύπρις μηνίουσα πυρὸς μένει. Εκ	δὲ	βαθείης ψυχῆς κουφοτέρας ἐξεπόνησ' ἀνίας,
[13, 59]	μισθὸν ἐμεῖο διδοὺς ἐμέ. Φίλτρα	δὲ	βάλλω οὐκέτ' ὀιστεύων, ἀλλ' ἀτενιζόμενος.
[13, 86]	κἀγαθὸς ἀνὴρ μεθυσθείη ἄν. Οἱ	δὲ	βουλόμενοι σωφρονικοὶ εἶναι σφόδρα μέχρι
[13, 73]	ἁγνὸς οὐρανὸς τρῶσαι χθόνα, ἔρως	δὲ	γαῖαν λαμβάνει γάμου τυχεῖν ὄμβρος
[13, 76]	Σίλλοις ἔφη Ὥρη ἐρᾶν, ὥρη	δὲ	γαμεῖν, ὥρη δὲ πεπαῦσθαι, καὶ
[13, 6]	γε τῇ κλίνῃ φιλογύνης. ~Αἱ	δὲ	γαμεταὶ ἡμῶν γυναῖκες οὔκ εἰσιν
[13, 36]	παρακέκληκεν ἐπὶ τὴν θοίνην. Ο	δὲ	γάμος ἐγίγνετο τόνδε τὸν> τρόπον·
[13, 8]	ἐγένετο κακὴ γυνὴ Μήδεια, Πηνελόπη	δέ	γε> μέγα πρᾶγμ' Ερεῖ τις
[13, 44]	καιρός ἐστιν ἐξάγειν; ~Καὶ Γναθαινίου	δέ	γε τῆς θυγατριδῆς αὐτῆς τάδε
[13, 64]	τοῦ φυσικοῦ σχολασάσης θυγάτηρ, Σώφρονος	δὲ	γεγονυῖα πρότερον ἐρωμένη, παρακολουθοῦσα διότι
[13, 95]	αὐτῷ συγκλείσαντες τὰ καπηλεῖα, οἱ	δὲ	γείτονες οὕτως ὑπ' αὐτοῦ δεινὰ
[13, 39]	τἄλλα διαφόραν ὅσην ἔχει. Κείνη	δὲ	γελάσασ' Αλλὰ τοῦτ' ἔφη, τάλαν,
[13, 45]	εἶ γύναι; οὐκ> αἰσχροποιός; Ἣ	δὲ	γελάσασ' ἀπεκρίθη Τί δ' αἰσχρόν,
[13, 85]	δ' ὁ τοῦ Ερμοδώρου, Σάμιος	δὲ	γένος, ἐρασθῆναι Λακύδους τοῦ φιλοσόφου.
[13, 61]	τοῦ βίου κληρονόμον κατέλιπεν. Οτι	δὲ	γηραιῷ ὄντι τῷ Σοφοκλεῖ συνῆν
[13, 26]	ἀναπράζοντες ὑπὸ τῆς ἰσχύος· ὅταν	δέ	γηράσκωσιν ἤδη, τὸτε θεῶν> ἐπὶ
[13, 68]	Πυθιονίκης ὡς τεθνηκυίας μέμνηται, τῆς	δὲ	Γλυκέρας ὡς οὔσης παρ' αὐτῷ
[13, 46]	ἔτι Χίμαιρα καὶ Λαμπάς. Τῆς	δὲ	Γναθαίνης ἤρα δεινῶς, ὡς καὶ
[13, 21]	καὶ Αμμωνίου καὶ Αντιφάνους, ἔτι	δὲ	Γοργίου τοῦ Αθηναίου, πάντων τούτων
[13, 50]	ταῖς περὶ Αλέξανδρον Ιστορίαις. Ὁ	δὲ	γράψας τὸν Αγῆνα τὸ σατυρικὸν
[13, 61]	Κλῦθί μευ εὐχομένου, Κουροτρόφε δὸς	δὲ	γυναῖκα τήνδε νέων μὲν ἀναίνεσθαι
[13, 31]	τῆς καθ' ἡμέραν θεραπείας, τὰς	δὲ	γυναῖκας τοῦ παιδοποιεῖσθαι γνησίως καὶ
[13, 74]	ὁ κράτιστος Κριτίας τάδε Τὸν	δὲ	γυναικείον μελέων πλέξαντα πότ' ῴδας
[13, 3]	Πλεῖαί τοι χαλκοῦ κλισίαι, πολλαὶ	δὲ	γυναῖκες εἰσὶν ἐνὶ κλισίῃς ἐξαίρετοι,
[13, 13]	δέ πόνος ἀδάμαντος, ἡ φιλοτιμία	δὲ	δαίμονος. Καὶ ταῦτ' ἐγώ, μὰ
[13, 64]	φιλανθρώπων ἐπὶ νοῦν βαλομένη. Τὴν	δὲ	Δανάην φασίν, ὡς ᾔσθετο τὀν
[13, 51]	καὶ Λαγίσκα καὶ Ἄνθεια. Μήποτε	δὲ	δεῖ γράφειν ἀντὶ τῆς Ανθείας
[13, 13]	τόλμα μὲν γὰρ ἀνδρός, ἡ	δὲ>	δειλία γυναικός, ἡ δ' ἄνοια
[13, 73]	μὴ λόγῳ μόνον μάθῃς {ἔργῳ	δὲ	δείξω τὸ σθένος τὸ τῆς
[13, 94]	δ' ἔφη, τένχην μυρεψικήν ἀφορμῆς	δὲ	δέομαι, καὶ οἴσω δέ σοι
[13, 9]	ἄκατος, οὐδ' ἄγκυραι ἔχουσιν· ἀπορρήξασα	δὲ	δεσμὰ πολλάκις ἐκ νυκτῶν ἄλλον
[13, 20]	θεοῦ φέρειν τεύχη δίδοται, τῷ	δὲ	δευτέρῳ τὸν βοῦν ἄγειν, ὁ
[13, 49]	ὄντος μου ζωμὸς κατεχύθη. Ἣ	δὲ	Δηλαδή μόσχειος. Μενάνδρῳ τῷ ποιητῇ
[13, 1]	Αλεξάνδρῳ τῶν ἑαυτοῦ κωμῳδιῶν, ὃ	δὲ	δῆλος ἦν οὐ πάνυ τι
[13, 20]	τυραννίδος Καὶ οἱ παρ' Ομήρῳ	δὲ	δημογέροντες θαυμάζοντες τῆς Ελένης τὸ
[13, 40]	μετὰ τὰς προειρημένας Μανίαν, Αντιγόνου	δὲ	Δημώ, ἐξ ἧς Αλκυονέα γεννηθῆναι,
[13, 92]	τοῦ δικαίου κλεπτιστάτους ὄντας ἀπέθανεν	δὲ	διὰ ταῦτα καὶ Θεόδωρος ὁ
[13, 44]	ταῖς πρότερον ἡμέραις ἀεί, ὀργιζομένης	δὲ	διὰ τὸ μηδὲν λαμβάνειν, ἔπειθε
[13, 55]	οὐχ ἵνα μὴ ἄλλος. Τοῦ	δὲ	Διογένους εἰπόντος αὐτῷ· Ἀρίστιππε, κοινῇ
[13, 88]	θηρώμενου τὰ λειμώνων τέκνα. Εν	δὲ	Διονύσῳ· Χορῶν ἐραστὴς κισσός, ἐνιαυτοῦ
[13, 52]	ἤδη γέγον' ἔτη τρισχίλια, ἡ	δὲ	Διοπείθους ἀηδὴς Τέλεσις ἕτερα μυρία;
[13, 36]	δοῦναι τῶν παρόντων μνηστήρων· ᾦ	δὲ	δοίη, τοῦτον εῖναι νυμφίον. Η
[13, 26]	αὐτῆς Φαρνάβαζον θᾶττον ἄν. ἐπεὶ	δὲ	δολιχὸν τοῖς ἔτεσιν ἤδη τρέχει
[13, 44]	εἶναι τὸν σατράπην ἀπεδέξατο, εἶπεν	δέ·	δὸς ὅσον ἐπιθυμεῖς, πάτερ· οἶδα
[13, 34]	ταύτης ἐκοινώνησεν αὐτῷ. Καὶ ἑτέρας	δὲ	δύο ἑταίρας παριήγετο αἰεὶ ὁ
[13, 61]	φίλη γὰρ ἡ Θεωρίς. Επὶ	δὲ	δυσμαῖς ὢν τοῦ βίου, ὥς
[13, 85]	χωριζόμενον τὸ βρέφος ὑπέμενεν, τὸ	δὲ	εἰ μὴ βλέποι τὸ παιδίον
[13, 82]	Σοφοκλεῖ τὸ παιδικὸν ἱμάτιον. Οἷα	δὲ	εἰκὸς διαλαληθέντος τοῦ συμβεβηκότος Εὐριπίδης
[13, 93]	Μάγνης ἐν τοῖς Ομωνύμοις. ~Συνελόντι	δὲ	εἰπεῖν κατὰ τὸν Σολέα Κλέαρχον
[13, 37]	τέκνον Λεοντίσκον καὶ Λάγον, θυγατέρα	δὲ	Εἰρήνην, ἣν ἔγεμεν Εὔνοστος ὁ
[13, 9]	ἑνὶ πηδαλίῳ, τὸ πεῖσμ' ἀπορρήξασα	δὲ>	ἐκ νυκτὸς ἕτερον λιμέν' ἔχουσ'
[13, 59]	τὸν ἐπὶ Τριπόδων Σάτυρον. Ἣ	δὲ	ἑλομένη τὸν Ερωτα ἀνέθηκεν αὐτὸν
[13, 8]	οὐδε εἷς σέσωσθ' ὅλως. Εν	δὲ	Εμπιμπραμένῃ ἐξώλης ἀπόλοιθ' ὅστις ποτὲ
[13, 25]	ὁπόταν ἀναμνησθῶσι προσκινούμενοι; ~Καὶ Φιλήμων	δὲ	ἐν Αδελφοῖς προσιστορῶν ὅτι πρῶτος
[13, 60]	Κλαυσιγέλωτα, τὴν δὲ Σαπέρδιον. Ηρόδικος	δὲ	ἐν ἕκτῳ Κωμῳδουμένων τὴν μὲν
[13, 31]	μὲν ἐν καλάμοις καλοῦσιν, οἵ	δὲ	ἐν ἕλει, Αττικαί, φησὶν, ἑταῖραι
[13, 6]	εἴξασι πολιαῖς ἀνάπλεῳ ψιμυθίου. Αναξίλας	δὲ	ἐν Νεοττίδι φησίν Οστις ἀνθρώπων
[13, 14]	ἔχουσιν ὑμιν διανέμειν ἑκάστοτε. Αριστοφῶν	δὲ	ἐν Πυθαγοριστῇ· Εἶτ' οὐ δικαίως
[13, 89]	Στρατίρᾳ τῇ βασιλέως γυναικί. Θεόπομπος	δὲ	ἐν τῇ ἕκτῃ καὶ πεντηκοστῇ
[13, 89]	Ασίᾳ γυναικῶν καὶ ἀκολαστοτάτη. Φύλαρχος	δὲ	ἐν τῇ ἐννεακαιδεκάτῃ Τιμῶσάν φησι
[13, 37]	ἐπιρρεπέστερος ὢν πρὸς ἀφροδίσια. Πολύβιος	δὲ	ἐν τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τῶν Ιστοριῶν
[13, 21]	γὰρ ἐμελέτων, οὐ βωμολοχεύσθαι. Υπερείδης	δὲ	ἐν τῷ κατὰ Πατροκλέους, εἰ
[13, 60]	ὁ Ολύνθιος ὑποκριτὴς Παμφίλῃ. Αριστογείτων	δὲ	ἐν τῷ κατὰ Φρύνης τὸ
[13, 50]	τοὺς ὀφθαλμοὺς μεγάλους εἶχον. Αντιφάνης	δὲ	ἐν τῷ περὶ Ἑταιρῶν Νικοστρατίδα
[13, 51]	φησιν· Οὐκ ἐπείρα Νάννιον; Αντιφάνης	δὲ	ἐν τῷ περὶ Ἑταιρῶν Προσκήνιον,
[13, 83]	ἀλλοτρίαν σπείρων λωποδύτην ἀπάγεις. ~Θεόπομπος	δὲ	ἐν τῷ περὶ συληθέντων ἐκ
[13, 49]	ὡς πολλῶν ἐτῶν» ἔφη. Ζητουμένου	δὲ	ἔν τινι συμποσίῳ διὰ τίνα
[13, 35]	πυλῶν μέχρι τοῦ Τανάιδος. Τῶν	δὲ	ἐπέκεινα τοῦ Τανάιδος Ομάρτῃ βασιλεῖ
[13, 95]	ὡς περὶ στήλην διαφθείρονται. οσοῦτοι	δὲ	ἐπὶ τὴ οἰκίαν ἅμα τῇ
[13, 93]	ἁπάντων ἀλλότριοι μὲν ἀρετῆς, μάταιοι	δὲ	ἐστὲ> εἰς τὸ τοῦ βίου
[13, 85]	ἀποκαθίστα εἰς τὴν γῆν. Φιλανθρωπότατον	δὲ	ἐστι καὶ συνετώτατον τὸ ζῷον
[13, 72]	ὁ Αλεξανδρεὺς ἐν Αμφιτρύωνι. Οὗτος	δέ	ἐστιν Αἰσχύλος ὁ καὶ τὰ
[13, 46]	ἀποκρίσεις ἡ Γνάθαινα. Καὶ ἄλλαι	δὲ	ἑταῖραι μέγα ἐφρόνουν ἐφ' αὑταῖς,
[13, 69]	ὀλέθρου κοὐχ ἑταίρας ἀρραβών. ~Ενδόξους	δὲ	ἑταίρας καὶ ἐπὶ κάλλει διαφερούσας
[13, 43]	προπεσούσης τοὐμπλόκιον ὑπερτράγῃς. ~Καὶ ἄλλων	δὲ	ἑταιρῶν ἀπομνημονεύματα ὁ Μάχων συνήγαγεν,
[13, 10]	ἐκ τοῦ Πυθικοῦ ἱεροῦ. Δεκάτῳ	δὲ	ἔτει ἑάλω καὶ ἡ Κίρρα.
[13, 89]	περκάζουσαν οἰνάνθαις χρόνου. ~Επὶ κάλλει	δὲ	ἔτι γὰρ γέρων ἀοιδὸς κελαδεῖ
[13, 91]	οὐ διδάσκει. Καὶ ὁ Τίμων	δὲ	ἔφη Ἐν δὲ πλατυσμὸς πουλυμαθημοσύνης,
[13, 16]	ἄνθος ἐπισπείρει. Καὶ ὁ Αριστοτέλης	δὲ	ἔφη τοὺς ἐραστὰς εἰς οὐδὲν
[13, 35]	καὶ τῆς ὑποκάτω χώρας, ὁ	δὲ	Ζαριάδρης τῆς ὑπεράνω Κασπίων πυλῶν
[13, 18]	τὸ πάντας ξύρεσθαι. Εν Βυζαντίῳ	δὲ	ζημίας ἐπικειμένης τῷ ἔχοντι {κουρεῖ}
[13, 12]	χάριτας αἷς τιμῶσί σε. ~Ποντιανὸς	δὲ	Ζήνωνα ἔφη τὸν Κιτιέα ὑπολαμβάνειν
[13, 85]	γὰρ αὐτὸν μισθόν. ~Καὶ ἄλογα	δὲ	ζῷα ἀνθρώπων ἠράσθη Σεκούνδου μέν
[13, 84]	ἐν τῷ περὶ Αγαλματοποιῶν. Πολέμων	δὲ	ἢ ὁ ποιήσας τὀν ἐπιγραφόμενον
[13, 47]	Ὃς οὐδὲ καλούμενος ἐρχῃ; Νικὼ	δὲ	ἡ Αἰξ έπικαλουμένη, φησὶν ὁ
[13, 48]	ἔφη, ἢ τὰ ὑποδήματα. ~Μετάνειρα	δὲ	ἡ ἑταίρα, Δημοκλέους τοῦ παρασίτου
[13, 65]	ἐκαλεῖτο δἐ καὶ Χαριτοβλέφαρος. Νικαρέτη	δὲ	ἡ ἑταίρα ἐρωμένη ἦν Στεφάνου
[13, 37]	τὰ ἐν Περσεπόλει βασίλεια. Αὕτη	δὲ	ἡ Θαὶς {καὶ} μετὰ τὸν
[13, 64]	νυκτὸς ἔφυγεν εἰς Εφεσον. Μαθοῦσα	δὲ	ἡ Λαοδίκη τὸ ποιηθὲν ὑπὸ
[13, 35]	κατὰ τὸν ὕπνον φαντασίαν. Ἦν	δὲ	ἡ Οδάτις καλλίστη τῶν κατὰ
[13, 25]	ἀλλοτρία στί σοι. Καὶ Ασπασία	δὲ	ἡ Σωκρατικὴ ἐνεπορεύετο πλήθη καλῶν
[13, 47]	Ἀποψήσασθαι ἄν σοι ἔδωκα. Ἐτύγχανεν	δὲ	ἣ μὲν αἰτίαν ἐχουσα λιθιᾶν,
[13, 72]	ᾆσμα παντί που δῆλον. Εγὼ	δὲ	ἡγοῦμαι παίζειν τὸν Ερμησιάνακτα περὶ
[13, 51]	χρυσίοις καὶ ἱματίοις πολυτελέσι, έκδῦσα	δὲ	ἦν αἰσχροτάτη. Ἦν δὲ Κορώνης
[13, 46]	καὶ Λαμπυρίδα καὶ Εὐφροσύνην· αὕτη	δὲ	ἦν γναφέως θυγάθηρ. Αγραφοι δ'
[13, 35]	Ασίαν γυναικῶν, καὶ ὁ Ζαριάδρης	δὲ	ἦν καλός. Πέμποντος οὖν τοῦ
[13, 81]	σφόδρα ἤρα ὁ βασιλεύς. ~Φιλομεῖραξ	δὲ	ἦν ὁ Σοφοκλῆς, ὡς Εὐριπίδης
[13, 4]	εἰς τὸ μεθύειν παρεσκευάσατο. ~Ο	δὲ	Ηρακλῆς πλείστας δόξας ἐσχηκέναι γυναῖκας
[13, 21]	Εὐνίκου ἢ Φιλυλλίου Αντεια, Μενάνδρου	δὲ	Θαὶς καὶ Φάνιον, Αλέξιδος Ορώπα,
[13, 87]	πέπλων σκιᾶς εἴδωλον ἐξωμόργυντο, ἕρσῃ	δὲ	θαλερὸς ἐκτραφεὶς ἀμάρακος λειμῶσι μαλακοῖς
[13, 51]	Θαλλὸν τὸν κάπηλον ἐξαναλῶσαι, ὅτι	δὲ	θαλλῷ χαίρουσιν αἱ αἶγες, διόπερ
[13, 71]	Πακτωλοῦ ῥεῦμ' ἐπέβη ποταμοῦ δαρδάνη	δὲ	θανοῦσαν ὑπὸ ξηρὴν θέτο γαῖαν
[13, 35]	εἰκόνα τὸν Αλκιβιάδην. ~Οὐ χρὴ	δὲ	θαυμάζειν εἰ ἐξ ἀκοῆς τινες
[13, 5]	ἀδελφὴν Δέδρα καὶ Μαχάτα. Οἰκειώσασθαι	δὲ	θέλων καὶ τὸ Θετταλῶν ὲθνος
[13, 76]	δρέπεσθαι, θυμέ, σὺν ἡλικίᾳ τὰς	δὲ	Θεοξένου ἀκτῖνας προσώπου μαρμαριζοίσας δρακεὶς
[13, 17]	Ο δὲ μαγαλοφωνότατος Πίνδαρος· Τὰς	δὲ	Θεοξένου, φησίν, ἀκτῖνας πρὸς> ὄσσων
[13, 86]	καὶ Πολύστρατον τὸν Αθηναῖον, μαθητὴν	δὲ	Θεοφράστου, τὸν ἐπικαλούμενον Τυρρηνόν, ὅτι
[13, 60]	ἀποδύειν τοὺς συνόντας αὐτῇ, τὴν	δὲ	Θεσπικήν. Επλούτει δὲ σφόδρα ἡ
[13, 61]	τῶν εἰς Ομηρον ἀναφερομένων. Τῆς	δὲ	Θεωρίδος μνημονεύει λέγων ἔν τινι
[13, 86]	αὐτοῖς χρωμένους ἐπαινεῖν δεῖ, τοὺς	δὲ	θηριωδῶς καὶ ἀπλήστως ψέγειν. Καὶ
[13, 13]	δὲ λόγος φρονοῦντος, ἡ σφοδρότης	δὲ	θηρός, ὁ δέ πόνος ἀδάμαντος,
[13, 76]	οἱ θεαταί. ~Καὶ ὁ Ρηγῖνος	δὲ	Ιβυκος βοᾳ καὶ κέκραγεν Ἦρι
[13, 18]	τι ταύταις ἀντιπράττεσθ' ὑπονοεῖς; Διογένης	δὲ	ἰδών τινα οὕτως ἔχοντα τὸ
[13, 81]	εἰ καθορᾷ τὸ κάρφος. Φάντος	δὲ	καθορᾶν Ἄπο τοίνυν φύσησον αὐτὸ,
[13, 57]	τοῖχος, ὁ Σελεύκου τίγρις. Ἔχων	δὲ	καὶ ἄλλα μαρτύρια ἐνατίθεμαι τὰ
[13, 53]	συνῆν ἐν τοῖς κήποις, Ἐπικούρῳ	δὲ	καὶ ἀναφανδόν· ὥστ' ἐκεῖνον πολλἠν
[13, 54]	συνῆν ἐν τοῖς κήποις, Ἐπικούρῳ	δὲ	καὶ ἀναφανδόν· ὥστ' ἐκεῖνον πολλἠν
[13, 66]	Πασιφίλαν ἐκάλεσαν τὴν Πλαγγόνα. Μαρτυρεῖ	δὲ	καὶ Αρχίλοχος περὶ αὐτῆς ἐν
[13, 20]	σκυτίνων, κατὰ τὸν Αντιφάνην. ~Επαινῶ	δὲ	καὶ αὐτὸς τὸ κάλλος. Καὶ
[13, 33]	Εδιδάξαμεν χρυσὸν καθαρᾷ βασάνῳ. Οτι	δὲ	καὶ Αφροδίσια ἴδια ἄγουσιν αὐτόθι
[13, 44]	ἔσχεν αὐτὴν χρυσίον. Ανάγωγος ὢν	δὲ	καὶ βάναυσος παντελῶς ἐν σκυτοτομείῳ
[13, 71]	ἐστὶ καὶ εἰν Αίδῃ. Φημὶ	δὲ	καὶ Βοιωτὸν ἀποπρολιπόντα μέλαθρον Ησίοδον
[13, 52]	Νέαιρα κατασέσηπε καὶ Φίλα; Κοσσύφας	δὲ	καὶ Γαλήνας καὶ Κορώνας οὐ
[13, 26]	καὶ στατῆρα και τριώβολον, προσίεται	δὲ	καὶ γέροντα καὶ νέον· οὕτω
[13, 75]	ἐρασθείς, ποιητρίας μὲν οὔσης, δυναμένης	δὲ	καὶ διὰ τὴν ὁμιλίαν τοὺς
[13, 3]	τῆς γαμετῆς τὸν βασιλέα, ἔτι	δὲ	καὶ διὰ τὸ τὴν βασιλίδα,
[13, 14]	μετριάζων μέν ἐστιν εὔχαρις, ἐπιτεινόμενος	δὲ	καὶ διαταράττων χαλεπώτατος διόπερ ὁ
[13, 50]	καὶ Γλυκέραν στεφανῶσιν. Ἐν Ῥωσσῷ	δὲ	καὶ εἰκόνα χαλκῆν αὐτῆς ἱστάναι
[13, 31]	γαμετῆς οὐδαμοῦ τῆς Ελλάδος. Οἶδα	δὲ	καὶ ἑορτήν τιν' Εταιρίδεια ἀγομένην
[13, 59]	τῶν Ελλήνων ἀκρασίας ἀνάθημα. Ἕστηκε	δὲ	καὶ ἡ εἰκὼν αὕτη μέση
[13, 34]	Φρυγίας, ἐπιβουλευθεὶς ὑπὸ Φαρναβάζου. Εἴδομεν	δὲ	καὶ ἡμεῖς τὸ ἐν Μελίσσῃ
[13, 71]	Θεωρίδος Ζεὺς ἔπορεν Σοφοκλεῖ. Φημὶ	δὲ	καὶ κεῖνον τὸν αἰεὶ πεφυλαγμένον
[13, 20]	τούτους πρωτοφορεῖν ἐπιτρέπουσιν. Εν Ηλιδι	δὲ	καὶ κρίσις γίνεται κάλλους, καὶ
[13, 38]	Σικυωνίοις τὴν προκειμένην στοάν. Ηρα	δὲ	καὶ Λεαίνης καὶ αὐτῆς ἑταίρας
[13, 49]	γνωρίμων οἶνον χρηστὸν μέν, ὀλίγον	δέ,	καὶ λέγοντος ὅτι δεκαέτης ἐστίν,
[13, 66]	εὐήθης ξείνων δέκτρια Πασιφίλη. Οτι	δὲ	καὶ Μένανδρος ὁ ποιητὴς ἤρα
[13, 90]	αὐτοῦ τὴν γυναῖκα Ηροδίκην. Επιτελεῖται	δὲ	καὶ μέχρι νῦν ὁ ἀγὼν
[13, 52]	μὲν τελευτῶσ' ἀπέθανεν βινουμένη, Ἰσθμιὰς	δὲ	καὶ Νέαιρα κατασέσηπε καὶ Φίλα;
[13, 24]	στένω, Κυδίαν ναύαρχον ἐξεπέμψατο. Επιτιμᾷ	δὲ	καὶ Ξέναρχος ἐν Πεντάθλῳ τοῖς
[13, 20]	Αγχίσῃ καὶ Αδώνιδι. Διὰ κάλλος	δὲ	καὶ ὁ μέγιστος τῶν θεῶν
[13, 87]	αὐλητρίδων τὰ ἱμάτια περιέδυεν. ~Εσπουδάκεσαν	δὲ	καὶ οἱ βασιλεῖς περὶ τὰς
[13, 31]	τὴν ἑορτὴν Εταιρίδεια προσαγονεῦσαι. Θύουσι	δὲ	καὶ οἱ Μακεδόνων βασιλεῖς τὰ
[13, 12]	τὴν τῆς πόλεως σωτηρίαν. Οτι	δὲ	καὶ οἱ τούτου πρεσβύτεροι κατὰ
[13, 58]	ὠνησάμενος χρημάτων εἶχεν ἐλευθερώσας, ὕστερον	δὲ	καὶ οἰκουρὸν αὐτήν ἐποιήσατο, ὡς
[13, 10]	ἑάλω καὶ ἡ Κίρρα. Ανετράπησαν	δὲ	καὶ ὅλοι οἶκοι διὰ γυναῖκας
[13, 12]	εἶναι φιλίας καὶ ἐλευθερίας, ἔτι	δὲ	καὶ ὁμονοίας παρασκευαστικόν, ἄλλου δὲ
[13, 10]	ἁρπασθεῖσαν ὑπὸ Φωκέως τινός. Δεκαετὴς	δὲ	καὶ οὗτος γενόμενος τῷ δεκάτῳ
[13, 93]	ἀργῶς καὶ ἀφυλάκτως ζῆτε. Λοιδόρου	δὲ	καὶ παμφάγου τοῦ ζῴου πεφυκότος.
[13, 90]	Τενέδῳ τῇ Τρωικῇ νήσῳ. ~Οἶδα	δὲ	καὶ περὶ κάλλους γυναικῶν ἀγῶνά
[13, 63]	ἐξέκοψεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς. Παραδέδοται	δὲ	καὶ περὶ ὄψα καὶ περὶ
[13, 78]	Πυθίας ὅπως αὐτῷ ἐπιθῶνται. Εχρησεν	δὲ	καὶ περὶ τῶν ἀμφὶ τὸν
[13, 20]	βασιλῆι δὲ ἀνδρὶ ἔοικεν. Καθίστων	δὲ	καὶ πολλοὶ τοὺς καλλίστους βασιλέας,
[13, 86]	καὶ συγκατέκλεισε τῷ Περσαίῳ. Οἶδα	δὲ	καὶ Πολύστρατον τὸν Αθηναῖον, μαθητὴν
[13, 44]	τὴν Γναθαίνιον λαβεῖν μίσθωμα, λιπαρῶν	δὲ	καὶ προσκείμενος πολὺ δαπανήσας ἔσχεν
[13, 33]	ἀρχή τρισολυμπιονίκαν ἐπαινέων οἶκον, ὕστερον	δὲ	καὶ σκόλιον τὸ παρὰ τὴν
[13, 26]	τε πανταχόσ' ἤδη πιομένη, δέχεται	δὲ	καὶ στατῆρα και τριώβολον, προσίεται
[13, 28]	μὲν φίλαι ἦσαν ἑταῖραι. Καλοῦσι	δὲ	καὶ τὰς μισθαρνούσας ἑταίρας καὶ
[13, 45]	τοῦτ' ἐστί σοι πεπραγμένου. ~Εξῆς	δὲ	καὶ ταῦτ' ἀναγράφει· Λαίδα λέγουσι
[13, 5]	θυγατέρα καὶ δῶρα πολλά. Γήμας	δὲ	καὶ ταύτην ἐπεισήγαγεν τῇ Ολυμποιάδι.
[13, 70]	τὸ καλούμενον ποίημα Λυδήν. Παρέλιπον	δὲ	καὶ τὴν Μιμνέρμου αὐλητρίδα Ναννὼ
[13, 5]	ἐξ ἧς Αρριδαῖον ἐτέκνωσε. προσεκτήσατο	δὲ	καὶ τὴν Μολοττῶν βασιλείαν γήμας
[13, 70]	τήν τε Αντιμάχου Λυδήν, προσέτι	δὲ	καὶ τὴν ὁμώνυμον ταύτης ἑταίραν
[13, 71]	μηλείοις θήκαθ' ὑπὸ προγόνοις. Οἶσθα	δὲ	καὶ τὸν ἀοιδόν, ὃν Εὐρυπόλου
[13, 85]	Αλεξάνδρου καὶ λέγει οὕτως Μετεπέμψατο	δὲ	καὶ τὸν ἐκ τῆς Ιασοῦ
[13, 76]	δύνειν, νῦν ἄρχεται ἡδύνεσθαι. Μνησθεὶς	δὲ	καὶ τοῦ Τενεδίου Θεοξένου ὁ
[13, 50]	Σὺ δ' Ἔρως Φειδίου. ~Ἐπεὶ	δὲ	καὶ τῶν πολιτικῶν οἶδά τινας
[13, 5]	ἐξ αὐτῆς θύγατέρα Κύνναν ἔγημεν	δὲ	καὶ Φίλαν ἀδελφὴν Δέδρα καὶ
[13, 75]	γλυκὺς κατείβων καρδίαν ἰαίνει. Λέγει	δὲ	καὶ ὡς τῆς Μεγαλοστράτης οὐ
[13, 3]	τὴν τοῦ Αμύντορος παλλακίδα. Μήδεια	δὲ	καίπερ εἰδυῖα τὸ ἔθος ὅτι
[13, 71]	Θρῇσσαν στειλάμενος κιθάρην Αιδόθεν ἔπλευσεν	δὲ	κακὸν καὶ ἀπειθέα χῶρον. Ενθα
[13, 2]	τοῦ τρίτου ἀπ' ἐκείνου. Εἰσὶ	δὲ	Καλλισθένης, Δημήτριος ὁ Φαληρεύς, Σάτυρος
[13, 37]	ἐχούσας ἐν ταῖς χερσίν. Αἱ	δὲ	κάλλισται τῶν οἰκιῶν, φησίν, οὐ
[13, 90]	ὥσπερ ἐν τοῖς βαρβάροις ἑτέρωθι	δὲ	κάλλους, ὡς δέον καὶ τοῦτο
[13, 56]	ταῖς τοῦ φιλοσόφου διαθήκαις. Ὁ	δὲ	καλὸς ἡμῶν Πλάτων οὐκ Αρχεάνασσαν
[13, 10]	διὰ Βρισηίδα, καὶ ὁ ἱερὸς	δὲ	καλούμενος πόλεμος δι' ἑτέραν γαμετήν,
[13, 10]	Κασσάνδραν. Καὶ ἡ ἐπ' Αἴγυπτον	δὲ	Καμβύσου στρατεία, ὥς φησι Κτησίας,
[13, 62]	Αριστοφάνης ἐν τῷ Γηρυτάδῃ. Μήποτε	δὲ	κἀν τῷ Πλούτῳ ἐν ῷ
[13, 55]	τῶν πρὸς Ερμαρχον Ἐπιστολῶν. ~Αρίστιππος	δὲ	κατ' ἔτος δύο μῆνας συνδιημερέυεν
[13, 84]	τῶν περὶ Αγαθοκλέα Ιστοριῶν. Κἀγὼ	δὲ	κατὰ τὴν Επικράτους Αντιλαίδα Τἀρωτίκ'
[13, 95]	Λυσίας, ὦ Κύνουλκε, οὕτως. Εγὼ	δὲ	κατὰ τὸν Αρίσταρχον τὸν τραγικὸν
[13, 35]	καθάπερ ἠξίωσας, ἐγὼ Ζαριάδρης. Ἣ	δὲ	κατανοήσασα ξένον ἄνδρα καὶ καλὸν
[13, 64]	ἐσώθη ἐπιβουλευόμενος ὑπὸ Λαοδίκης, ἣ	δὲ	κατεκρημνίσθη, ὡς γράφει Φύλαρχος διὰ
[13, 32]	ἀκρόπολιν προδόμεν. Καὶ οἱ ἰδιῶται	δὲ	κατεύχονται τῇ θεῷ τελεσθέντων περὶ
[13, 88]	τέκνα ἔαρος πέριξ στρώσαντες. Εν	δὲ	Κενταὺρῳ, ὅπερ δρᾶμα πολύμετρόν ἐστιν,
[13, 88]	ἐρύθημα λαμπρῷ προστιθεῖσα χρώματι κόμαι	δὲ	κηροχρῶτος ὡς ἀγάλματος αὐτοῖσι βοστρύχοισιν
[13, 85]	βρέφους τὰς μυίας ἀπεσόβει ὅτε	δὲ	κλαίοι, τῇ προβοσκίδι τὴν σκάφην
[13, 47]	μὲν αἰτίαν ἐχουσα λιθιᾶν, ἣ	δὲ	κοιλίαν προπετεστέραν ἔχειν. Τῶν δὲ
[13, 13]	τῷ φέροντι τὴν νόσον, βαρὺς	δὲ	κομιδῇ. Πῶς ἂν οὖν ἔχοι
[13, 55]	Νυνὶ μὲν ἥκουσιν Μεγαρόθεν, εἰσὶ	δὲ	Κορίνθιαι· Λαὶς μὲν ἡδὶ Μεγακλέους.
[13, 55]	Λαίδος· ἣν ἐτέκνωσεν Ἔρως, θρέψεν	δὲ	Κόρινθος· κεῖται δ' ἐν κλεινοῖς
[13, 51]	έκδῦσα δὲ ἦν αἰσχροτάτη. Ἦν	δὲ	Κορώνης τῆς Ναννίου θυγάτηρ, τὸ
[13, 6]	καὶ φωνὴ γυναικός, τὰ σκέλη	δὲ	κοψίχου. Σφίγγα Θηβαίαν δὲ πάσας
[13, 71]	λόγῳ πολλὰς εὑρόμενος διόδους. Ανδρα	δὲ>	Κυπρηναῖον ἔσω πόθος ἔσπασεν Ισθμοῦ,
[13, 33]	ταῖς ἐλευθέραις. Ταῖς ἡμέραις ταύταις	δὲ	κωμάζειν ἔθος ἐστὶν νόμος τε
[13, 26]	πολυθρυλήτου Λαίδος τάδε λέγει· Αὕτη	δὲ	Λαὶς ἀργός ἐστι καὶ πότις,
[13, 62]	Πλούτῳ ἐν ῷ λέγει Ἐρᾷ	δὲ	Λαὶς οὐ διὰ σὲ Φιλωνίδου;
[13, 34]	ἐνθάδε μεθύειν> μεθ' ἡμῶν. ~Εν	δὲ	Λακεδαίμονι, ὥς φησι Πολέμων ὁ
[13, 39]	Λέαιναν, εἰ βούλει, κράτει. Ἦν	δὲ	Λάμια σφόδρα εὔθικτος καὶ ἀστικη
[13, 38]	ἔσχε καὶ θυγατέρα Φίλαν; τὴν	δὲ	Λάμιαν Πολέμων φήσι ἐν τῷ
[13, 5]	Νικησίπολις, ἥτις αὐτῷ ἐγέννησε Θετταλονίκην,	δὲ	Λαρισαία Φίλιννα, ἐξ ἧς Αρριδαῖον
[13, 85]	ἐρασθῆναι Λακύδους τοῦ φιλοσόφου. Εν	δὲ	Λευκαδίᾳ φησὶν Κλέαρχος οὕτως ἐρασθῆναι
[13, 14]	ὅτ' ἦν μετ' αὐτῶν. Ως	δὲ	λίαν ἦν θρασὺς καὶ σοβαρός,
[13, 41]	πάρεργον ἐπεκράτησ' ἢ τοὔνομα. Εδόκει	δὲ	λιθιᾶν, ὡς ἔοιχ' ἡ Μανία·
[13, 47]	δὲ πικρότερον εἰπούσης αὐτῇ Εἱ	δὲ	λίθον, έφη, εἶχες» Ἀποψήσασθαι ἄν
[13, 51]	Καὶ ὁ τὸν κατὰ Νεαίρας	δὲ	λόγον γράψας μνημονεύει αὐτῆς. Ἐν
[13, 85]	Δοῦρις ἐν τῇ ἐνάτῃ. Ο	δὲ	λόγος ἐστὶν αὐτῷ {ὁ} περὶ
[13, 13]	ἡ δ' ἄνοια μανίας, ὁ	δὲ	λόγος φρονοῦντος, ἡ σφοδρότης δὲ
[13, 71]	μνώμενος Ασκραικὴν πόλλ' ἔπαθεν, πάσας	δὲ	λόγων ἀνεγράψατο βίβλους, ὑμνῶν ἐκ
[13, 83]	ὑπὸ τοῦ πλήθους ἐκωλύθη. Τῷ	δὲ	Λυκόλα {τῷ} τοῦ Τριχονείου υἱῷ
[13, 17]	τῆς ἐμῆς ψυχῆς ἡνιοχεύεις. Ο	δὲ	μαγαλοφωνότατος Πίνδαρος· Τὰς δὲ Θεοξένου,
[13, 51]	Ἄλεξις ἐν Ταραντίνοις οὕτως· Νάννιον	δὲ	μαίνεται ἐπὶ τῷ Διονύσῳ, κωμῳδῶν
[13, 47]	Καὶ ὃς Ἐγὼ ὑπερήφανος; Τίς	δὲ	μᾶλλον» εἷπεν ἡ Γνάθαινα, Ὃς
[13, 37]	καὶ ἡ Μιλησία παλλακίς. Ο	δὲ	μέγας Αλέξανδρος οὐ Θαίδα εἶχε
[13, 43]	φησί, πῶς ἵστης; φράσον. ὃ	δὲ	μειδιάσας Κύβδ' ἔφη, τριωβόλου. Τίς
[13, 61]	ὧν ἰσχὺς μὲν ἀπήμβλυνται, θυμὀς	δὲ	μενοινᾷ. Ταῦτα μέν ἐστιν ἐκ
[13, 69]	σύγχρους ὀρθινῶν ἥψαο κισσυβίων Σαπφῷαι	δὲ	μένουσι φίλης ἔτι καὶ μενέουσιν
[13, 67]	τῆς πόλεως δημοσίᾳ κατεσκευασμένον, εἰ	δὲ	μή, δεδομένον κατασκευάσασθαι. Πάλιν δ'
[13, 90]	κάλλος γὰρ οὕτως καλόν, εἰ	δὲ	μὴ, κίνδυνον ἔχον ἐπ' ἀκολασίαν.
[13, 73]	κἀμὲ καὶ πάντας βροτούς. Τεκμήριον	δέ,	μὴ λόγῳ μόνον μάθῃς {ἔργῳ
[13, 85]	ἐτίθει αὐτὸ ἐν σκάφῃ. Εἰ	δὲ	μὴ τοῦτο πεποιήκοι, τροφὴν οὐκ
[13, 23]	στόμ' ὡς κομψὸν φορεῖ. Ἂν	δὲ	μὴ χαίρῃ γελώσα, διατελεῖ τὴν
[13, 42]	αὐτὴν ὕστερον σφόδρ' ἠγανάκτησ' Ἣ	δὲ	Μηθέν, φησί, σοί, ψυχή, μελέτω·
[13, 37]	ἦν αὐλητρὶς και Ποθεινὴ Μύρτιον	δὲ	μία τῶν ἀποδεδειγμένων καὶ κοινῶν
[13, 88]	ὀξυφεγγῆ κρίνεσιν ἀργεννοῖς ὁμοῦ. Εν	δὲ	Μινύαις· Πολλὴν ὀπώραν Κύπριδος εἰσορᾶν
[13, 26]	Απόλλωνος νόμον, Διὸς νόμον· αὖται	δὲ	μόνον αὐλοῦσιν Ιέρακος νόμον, Επικράτης
[13, 71]	πατρίδα, Λέσβον ἐς εὕοινον τὸ	δὲ	Μύσιον εἴσιδε Λέκτον πολλάκις Αἰολικοῦ
[13, 62]	ἐγκώμιον Ναίδος τῆς ἑταίρας. Τὴν	δὲ	Ναίδα ταύτην Λυσίας ἐν τῷ
[13, 52]	καὶ Κορώνας οὐ λέγω· περὶ	δὲ	Ναίδος σιωπῶ· γομφίους γὰρ οὐκ
[13, 55]	ἄλλοι; Οὐ γάρ» ἔφη. Τί	δὲ	ναῦν ἐν ᾗ πολλοὶ πεπλεύκασιν;
[13, 65]	Αριστοκλείας, Φίλας, Ισθμιάδος, Νεραίας. Η	δε	Νέαιρα ἦν {Στρατοκλείδου} ἐρωμένη Ξενοκλείδου
[13, 65]	υἱός, Δημοχάρους δὲ ἀδελφιδοῦς. Τὴν	δὲ	Νέαιραν εἶχον ἡμέραν παρ' ἡμέραν
[13, 9]	ἄλλον ἔχει λιμένα. Καὶ Θεόφιλος	δὲ	Νεοπτολέμῳ ἔφη οὐ σύμφορον νέα
[13, 90]	ὁ Λευκρικὸς τῇ Αθηνᾷ, τὸν	δὲ	νικήσαντα ταινιούμενον ὑπὸ τῶν φίλων
[13, 18]	νῦν δ' εὑρηκέναι. Εν Ρόδῳ	δὲ	νόμου ὄντος μὴ ξύρεσθαι οὐδ'
[13, 8]	ἀνερρίφθω κύβος. (Α) Πέραινε, σωθείης	δέ	νῦν ἀληθινὸν εἰς πέλαγος αὑτὸν
[13, 81]	παρ' οἶνον καὶ δεξιῷ. Ερμησίλεω	δὲ	ξένου οἱ ἐόντος καὶ προξένου
[13, 18]	πορφυραῖς παρῇσι φῶς ἔρωτος. ~Υμεῖς	δὲ	ξυρουμένους τὰ γένεια περιφέρετε τοὺς
[13, 59]	Αναδυομένην Αφροδίτην ἀπεγράψατο. Καὶ Πραξιτέλης	δὲ	ὁ ἀγαλματοποιὸς ἐρῶν αὐτῆς τὴν
[13, 37]	αὐτὸν εἶναί φησι υἱόν. Κῦρος	δὲ	ὁ ἐπὶ τὸν ἀδελφὸν ἐπιστρατεύσας
[13, 35]	ἔφασαν εἰδέναι ὅπου πεπόρευεται. Μνημονεύεται	δὲ	ὁ ἔρως οὗτος παρὰ τοῖς
[13, 34]	καὶ τὸ προειρημένον εἰκόνιον. Αλκιβιάδης	δὲ	ὁ καλός, ἐφ οὗ τις
[13, 40]	νεωτέρου Μύσταν καὶ Νῦσαν. Ηρακλείδης	δὲ	ὁ Λέμβος ἐν τῇ ἕκτῃ
[13, 81]	γυναικὸς καλῆς ποιήσειεν ἄν> Γελασάντων	δὲ	ὁ μὲν Ερετριεὺς ἐνωπήθη τῇ
[13, 35]	Αφροδίτης καὶ Αδώνιδος ἐγεννήθησαν. Εκυρίευσεν	δὲ	ὁ μὲν Υστάσπης Μηδίας καὶ
[13, 36]	ἐμπορίᾳ χρώμενοι ἔκτισαν Μασσαλίαν. Εὔξενος	δὲ	ὁ Νάνῳ τῷ βασιλεῖ (τοῦτο
[13, 37]	πᾶσαν ἀνατρέψασα τὴν βασιλείαν; Εὔμαχος	δὲ	ὁ Νεαπολίτης ἐν τῇ δευτέρᾳ
[13, 56]	δι' ὅσης ἤλθετε πυρκαιῆς. Περικλῆς	δὲ	ὁ Ολύμπιος, ὥς φησι Κλέαρχος
[13, 86]	προσβλέποντες, ἄλλα οὐδ' ἀλλήλους. Ως	δὲ	ὁ πότος προέβαινεν καὶ εἰσῆλθεν
[13, 52]	καὶ Ὤκιμον καὶ Μετάνειρα Νικόστρατος	δὲ	ὁ τῆς μέσης κωμῳδίας ποιητὴς
[13, 78]	Χαλκοῦς ἐν τοῦς Ελεγείοις. Εστὶν	δὲ	ὁ χρησμὸς ὅδε Εὐδαίμων Χαρίτων
[13, 78]	ἔρωτας, πανταχόθεν αὐτοὺς ἐκκόπτοντες. Εἰσὶ	δὲ	οἱ καὶ τὰς παλαὶστρας ὥσπερ
[13, 83]	Φάυλλον τὸν Φωκέων τύραννον, φιλόπαιδα	δὲ	Ονόμαρχον καὶ ἐκ τῶν τοῦ
[13, 49]	έπικληθεῖσαν Πτωχελένην μαστιγίας έμισθώσατο. Θέρους	δὲ	ὄντος ἐπεὶ γυμνὸς κατέκειτο, τοὺς
[13, 59]	ἢ τὴν κατηγορουμένην κρίνεσθαι. Ἦν	δὲ	ὄντως μᾶλλον ἡ Φρύνη καλὴ
[13, 5]	καὶ Κλεοπάτραν. Καὶ τὴν Θρᾀκην	δὲ	ὅτε εἷλεν, ἧκε πρὸς αὐτὸν
[13, 51]	ἐν τῷ κατὰ Πατροκλέους. Αὕτη	δὲ	ὅτι Αἴξ ἐπεκαλεῖτο προείπομεν, διὰ
[13, 61]	διέσωσε τὴν ψυχὴν μόλις. ~Ιστε	δὲ	ὅτι καὶ Δημάδης ὁ ῥήτωρ
[13, 79]	τὴν Διὸς τυραννίδα. Οὐκ ἀγνοῶ	δὲ	ὅτι τὰ περὶ Κτατῖνον καὶ
[13, 60]	εἶναι ὄνομα Μνησαρέτην. Οὐκ ἀγνοῶ	δὲ	ὅτι τὸν ἐπιγραφόμενον κατ' αὐτῆς
[13, 72]	ἐρωτικὸς μὲν εἶναι ὁμολογῶ, ἐρωτομανὴς	δὲ	οὔ. Τίς δ' ἔστ' ἀνάγκη
[13, 53]	ἐπὶ έταιρείᾳ διαβόητον γενομένην; ἣ	δὲ	οὐδ' ὅτε φιλοσοφεῖν ἤρξατο ἐπαύσατο
[13, 54]	ἐπὶ έταιρείᾳ διαβόητον γενομένην; ἣ	δὲ	οὐδ' ὅτε φιλοσοφεῖν ἤρξατο ἐπαύσατο
[13, 51]	κατέλιπεν αὐτῇ πολὺν έλλέβορον, ἄλλο	δὲ	οὐδέν. Καὶ Λυκοῦργος ἐν τῷ
[13, 12]	δὲ καὶ ὁμονοίας παρασκευαστικόν, ἄλλου	δὲ	οὐδενός. Διὸ καὶ ἐν τῇ
[13, 72]	ἄειδε τερπνῶς πρέσβυς ἀγαυός. Οτι	δὲ	οὔκ ἐστι Σαπφοῦς τοῦτο τὸ
[13, 18]	τὴν τοῦ ἤθους ἐπιείκειαν. Λέγει	δὲ	οὕτως ὁ φιλόσοφος· Τὸ ξύρεσθαι
[13, 35]	πρότερον εἶδον ἐρασθῆναι αὐτῶν· γράφει	δὲ	οὕτως· Υστάσπῃ νεώτερος ἦν ἀδελφὸς
[13, 67]	εἰς Τροφωνίου Καταβάσεώς φησι Ταὐτὸ	δὲ	πάθοι τις ἂν ἐπὶ τὴν
[13, 85]	ἱστορεῖ ἐν πτώτῳ Ερωτικῶν. Τὸν	δὲ	παῖδα τοῦτον Θεόφραστος ἐν τῷ
[13, 35]	ἔφυγεν ἔχων τὴν Οδάτιν. Οἱ	δὲ	παῖδες καὶ αἱ θεράπαιναι συνειδυῖαι
[13, 85]	ἐν ἕκτῳ Περιπετειῶν. Εν Αἰγιῳ	δὲ	παιδὸς ἠράσθη χήν, ὡς Κλέαρχος
[13, 36]	δοίη, τοῦτον εῖναι νυμφίον. Η	δὲ	παῖς εἰσελθοῦσα δίδωσι εἴτε ἀπὸ
[13, 88]	Διονύσῳ· Χορῶν ἐραστὴς κισσός, ἐνιαυτοῦ	δὲ	παῖς. Περὶ δὲ ῥόδων ἐν
[13, 81]	Ερετριεὺς ἐνωπήθη τῇ ἐπιραπὶζει, ὃ	δὲ	πάλιν τοῦ παιδὸς τῷ λόγῳ
[13, 31]	ἑταίρας ἡδονῆς ἕνεκα ἔχομεν, τὰ	δὲ	παλλακὰς τῆς καθ' ἡμέραν θεραπείας,
[13, 39]	κνησθῆναί τε τὸν Δημήτριον. Αποδοκιμαζούσης	δὲ	πάντα καὶ πάνυ κατεγχλιδώσης τῷ
[13, 81]	περιλαβὼν τῇ χειρὶ ἐφίλησεν. Επικροτησάντων	δὲ	πάντων σύν γέλωτι καὶ βοῇ
[13, 79]	μετὰ δύο ἐρωμένον ἀναπαύεσθαι. Πέρσας	δὲ	παρ' Ελλήνων φησὶν Ηρόδοτος μαθεῖν
[13, 12]	Ερωτι, ὡς Σωσικράτης ἱστορεῖ. Ο	δὲ	παρὰ Θηβαίοις ἱερὸς λόχος καλούμενος
[13, 6]	σκέλη δὲ κοψίχου. Σφίγγα Θηβαίαν	δὲ	πάσας ἔστι τὰς πόρνας καλεῖν,
[13, 84]	χὴν προσῆλθον καὶ ἐπεπήδησαν φανέντων	δὲ	πᾶσι τούτοις ἀδυνάτων ἀπέστησαν, καθάπερ
[13, 23]	τἄλλ' αὐταῖς πάρεργα γίνεται, ῥάπτουσι	δὲ	πᾶσιν ἐπιβουλάς. Επειδὰν δ' εὐπορήσωσίν
[13, 89]	τῷ νῷ. Καὶ τὴν καταγαγοῦσαν	δὲ	Πεισίστρατον ἐπὶ τὴν τυραννίδα, ὡς
[13, 44]	ἕνεκα τοῦ στρατιωτικοῦ· μνᾶς πραξαμένη	δὲ	πέντε τὰς σπονδὰς ποοῦ καὶ
[13, 76]	ἐρᾶν, ὥρη δὲ γαμεῖν, ὥρη	δὲ	πεπαῦσθαι, καὶ μὴ ἀναμένειν ἔστ'
[13, 58]	σεμνότερον μὲν τούτων, οὐκ εὐσχημόνως	δὲ	περὶ τὰς ὁμιλίας ἐσφάλλετο τὴν
[13, 39]	Γνάθαινα, περὶ ἧς ἐροῦμεν. Πάλιν	δὲ	περὶ τῆς Λαμίας ὁ Μάχων
[13, 60]	ἐν τῷ περὶ Εταιρῶν. Εἴρηκεν	δὲ	περὶ τοῦ πλούτου αὐτῆς Τιμοκλῆς
[13, 2]	πολλάκις τοῦ Σωκράτους μνημονεύοντας. Παρέθετο	δὲ	περὶ τῶν γυναικῶν ψήφισμα Ιερώνυμος
[13, 30]	λυπήσειε τὸν ἐραστὴν φιλῶν. Καλῶς	δὲ	περὶ τῶν τοιούτων Εφιππος ἐν
[13, 3]	Ελληνικὰ ἐκδεδιῃτημένη. Και ἡ Κλυταιμνήστρα	δὲ	περιπαθὴς γενομένη τὴν Κασσάνδραν σὺν
[13, 84]	χηνὶ τῇ μὲν κύων, τῇ	δὲ	περιστερά, τῇ δὲ χὴν προσῆλθον
[13, 3]	γυναικῶν Παναίτιος ὁ Ρόδιος. ~Παρὰ	δὲ	Πέρσαις ἀνέχεται ἡ βασίλεια τοῦ
[13, 47]	δοὺς οἶει αἰεὶ φοιτήσειν; Φρύνης	δὲ	πικρότερον εἰπούσης αὐτῇ Εἱ δὲ
[13, 47]	δὲ κοιλίαν προπετεστέραν ἔχειν. Τῶν	δὲ	πινόντων παρ᾽ αὐτῇ συμβαλλομένων εἰς
[13, 91]	ὁ Τίμων δὲ ἔφη Ἐν	δὲ	πλατυσμὸς πουλυμαθημοσύνης, τῆς οὐ κενεώτερον
[13, 37]	θαλάσσῃ, καὶ Μύρτιον καὶ ἄλλας	δὲ	πλείστας, ἐπιρρεπέστερος ὢν πρὸς ἀφροδίσια.
[13, 46]	δὲ τούτων πλείους, ὁ Γοργίας	δὲ	πλέονας, παραλειφθῆναι φάσκοντες ὑπὸ τοῦ
[13, 55]	εἶναί φησιν διὰ τούτων· Εἰσὶν	δὲ	πόθεν αἱ παῖδες αὗται καὶ
[13, 10]	τὴν Φωκίδα. Καὶ ὁ Κρισαικὸς	δὲ	πόλεμος ὀνομαζόμενος, ὥς φησι Καλλισθένης
[13, 21]	Ωκιμον ἑταίρας ὄνομα καὶ ἄλλα	δὲ	πολλά, ὦναιδές, δράματα ἀπὸ ἑταιρῶν
[13, 3]	γοῦν αὐτην. Καὶ ὁ Πρίαμος	δὲ	πολλαῖς χρῆται γυναιξὶ καὶ ἡ
[13, 47]	ἐντὸς οὐκ ἀργὸν φορεῖ. ~Γναθαίνης	δὲ	πολλὰς ἀποκρίσεις ἀνέγραφεν ὁ Λυγκεύς.
[13, 13]	ἡ σφοδρότης δὲ θηρός, ὁ	δέ	πόνος ἀδάμαντος, ἡ φιλοτιμία δὲ
[13, 71]	παντὸς παυσάμενος καμάτου. Λέσβιος Αλκαῖος	δὲ	πόσους ἀνεδέξατο κώμους, Σαπφοῦς φορμίζων
[13, 92]	ἔστι. ~Καὶ ὁ Μυρτίλος Τοῦτο	δὲ	ποῦ εἴρηκεν Φύλαρχος Κατανέγνων γὰρ
[13, 16]	οἷς τὴν αἰδῶ κατοικεῖν. Σοφοκλῆς	δέ	που περὶ τοῦ κάλλους τοῦ
[13, 43]	ἐπισυνάπτειν βουλομένοις τὸν ἑωθινόν, μακρὰς	δὲ	πράττειν εἰς τὰ λοιπὰ ξυμβολὰς.
[13, 12]	ἐπίπαν ὁ Ερως τιμᾶται. Λακεδαιμόνιοι	δὲ	πρὸ τῶν παρατάξεων Ερωτι προθύονται,
[13, 77]	τὸν Γανυμήδην ἀλλὰ Μίνωα. Οἱ	δὲ	προειρημένοι Χαλκιδεῖς παρ' αὑτοῖς φασιν
[13, 55]	αὐτῇ τοσοῦτον ἀργύριον δίδως, ἣ	δὲ	προῖκα Διογένει τῷ κυνὶ συγκυλίεται»
[13, 85]	ἐπὶ τὴν θάλατταν ἐκολύβα. Δελφὶς	δὲ	πρὸς αὐτὸν ἐκ τοῦ πελάγους
[13, 72]	τινὰ χάσκει. Καὶ τὴν Σαπφώ	δὲ	πρὸς αὐτὸν ταῦτά φησιν εἰπεῖν
[13, 17]	ἐκοίμιζεν κοῦρον. Καὶ ἡ Σαπφὼ	δὲ	πρὸς τὸν ὑπερβαλλόντως θαυμαζόμενον τὴν
[13, 31]	Εταιριδείων ἑορτὴν συντελοῦσι Μάγνητες. Ιστοροῦσι	δὲ	πρῶτον Ιάσοντα τὸν Αἴσονος συναγαγόντα
[13, 14]	ἐφυγάδευσαν ὡς ἡμᾶς κάτω, τὰς	δὲ	πτέρυγας ἃς εἶχε τῇ Νίκῃ
[13, 43]	βραχύτερον, ἔσκωπτεν εἰς Αδωνιν. Αναγώγως	δέ	πως τοῦ μειρακίσκου καὶ τυραννικώτερον
[13, 87]	ὠλένας, ἄλλης προσαμπέχουσα θῆλυν αὐχένα	δὲ	ῥαγέντων χλανιδίων ὑπὸ πτύχας ἔφαινε
[13, 88]	κισσός, ἐνιαυτοῦ δὲ παῖς. Περὶ	δὲ	ῥόδων ἐν Οδυσσεῖ φησιν οὕτως
[13, 60]	τὴν μὲν ἐπικαλεῖσθαι Κλαυσιγέλωτα, τὴν	δὲ	Σαπέρδιον. Ηρόδικος δὲ ἐν ἕκτῳ
[13, 85]	ὁ μὲν ἀλεκτρυὼν Κένταυρος, ὁ	δὲ	Σεκοῦνδος ἦν οἰκέτης Νικομήσους τοῦ
[13, 38]	μὲν εἶναι Κλεάνδρος Αθηναίου, κατασκευάσαι	δὲ	Σικυωνίοις τὴν προκειμένην στοάν. Ηρα
[13, 25]	Μεγαρέων ἀνερρίπισεν τὸ δεινόν· πόρνην	δὲ	Σιμαίθαν ἰόντες Μεγαράδε νεανίαι κλέπτουσι
[13, 22]	ταύτην μὲν οὐκ εἰσέρχεται, παρὰ	δὲ	Σινώπῃ καὶ Λύκᾳ καὶ Ναννίῳ
[13, 67]	ἦν δούλη τῆς αὐλητρίδος, ἐκείνη	δὲ	Σινώπης τῆς Θρᾳττης τῆς ἐξ
[13, 6]	ἁπάντων ὑπερέχουσι τῶν κακῶν. Εστι	δὲ	σκοπεῖν ἀπ' ἀρχῆς πρῶτα μὲν
[13, 94]	ἀφορμῆς δὲ δέομαι, καὶ οἴσω	δέ	σοι ἐννέ' ὀβολοὺς τῆς μνᾶς
[13, 32]	ἔνδον φύλακα πιστὴν ἔχειν. ~Καταλέξω	δέ	σοι, Κύνουλκε, Ιωνικήν τινα ῥῆσιν
[13, 68]	κυρίῳ καλέσας αὐτόν φησιν Ἐκμαθεῖν	δέ	σου ποθῶ μακρὰν άποικῶν κεῖθεν,
[13, 82]	παιδί, ἀλλὰ μηδὲν προσθεῖναι, τὸν	δὲ	Σοφοκλέα διὰ τὴν ἀκολασίαν καταφρονηθῆναι.
[13, 19]	ὁ θαυμάσιος εἴρηκε Χρύσιππος. ~Ο	δὲ	σοφὸς ἐκεῖνος Ζήνων, ὥς φησιν
[13, 79]	Πολυκράτης ὁ Σαμίων τύραννος. ~Παρὰ	δὲ	Σπαρτιάταις, ὡς Αγνων φησὶ ὁ
[13, 12]	Αλίεια καὶ ἐν ταῖς δημοτελέσι	δὲ	σπονδαῖς ὡς ἐπίπαν ὁ Ερως
[13, 70]	κατὰ παιδείαν ἐπέραστος ἦν, ἠκροᾶτο	δὲ	Στίλπωνος τοῦ φιλοσόφου. Βιλιστίχη δ'
[13, 35]	μέλλουσιν οἱ γάμοι συντελεῖσθαι. Ὃ	δὲ	στρατοπεδεύων ἐπὶ τοῦ Τανάιδος {καὶ}
[13, 49]	εἶπεν Ἀφροδίσιον εἶ Πραξιτέλους· Ἣ	δὲ	Σὺ δ' Ἔρως Φειδίου. ~Ἐπεὶ
[13, 64]	Σώφρονι, μηνύουσα τὴν ἐπιβουλήν. Ὃ	δὲ	συλλαβών καὶ προσποιηθεὶς περὶ ὧν
[13, 73]	εἰς γαῖαν Αφροδίτης ὕπο. Οταν	δὲ	συμμιχθῆτον ἐς ταὐτὸν δύο, φύουσιν
[13, 36]	ἦν τῇ παιδὶ Πέττα. Τούτου	δὲ	συμπεσόντος καὶτοῦ πατρὸς ἀξιοῦντος ὡς
[13, 45]	πρὸς τὸν βασιλέα Πτολεμαῖον· εἰώθει	δὲ	συμπίνειν αἰεὶ αὐτῷ. Λέγει δ'
[13, 60]	αὐτῇ, τὴν δὲ Θεσπικήν. Επλούτει	δὲ	σφόδρα ἡ Φρύνη καὶ ὑπισχνεῖτο
[13, 66]	Βακχίδος ὅρμον διαβόητον ὄντα. Ο	δὲ	σφοδρῶς ἐρῶν ἠξίωσε τὴν Βακχίδα
[13, 93]	παμφάγου τοῦ ζῴου πεφυκότος. Ετι	δὲ	ταλαιπώρου καὶ γυμνοῦ τὸν βίον,
[13, 67]	καὶ τρίπορνον αὐτήν. Απὸ πλειόνων	δὲ	ταλάντων ἢ διακοσίων δύο μνήματα
[13, 26]	ὁρῶσα πίνειν κἀσθίειν μὸνον, πεπονθέναι	δὲ	ταὐτά μοι δοκεῖ τοῖς ἀετοῖς·
[13, 24]	οὔθ' ὁρῶντ' ἰδεῖν σαφῶς, αἰεὶ	δὲ	τετρεμαίνοντα καὶ φοβούμενον {Δεδιότα, ἐν
[13, 88]	ξουθοῖσιν ἀνέμοις ἐνετρύφων φορούμεναι. Εν	δὲ	τῇ Ιοῖ ἔαρος τέκνα προσηγόρευε
[13, 20]	παρθένους τοῖς ξένοις. Εν Χίῳ	δὲ	τῇ νήσῳ καὶ βαδίζειν ἥδιστόν
[13, 60]	καὶ Αμφις ἐν Κουρίδι. Παρεσίτει	δὲ	τῇ Φρύνῃ Γρυλλίων εἷς ὢν
[13, 49]	συμπεπλέχθαι, καθ' ὑπόκρισιν έσκυθρώπαων. Ἐπερωτήσαντος	δὲ	τὴν αἰτίαν Ὀργίζομαί σοι, εἶπεν,
[13, 10]	αὐτὴν τιμὴν ἀλλὰ παλλακίδος ἔπεμψε	δὲ	τὴν Αρπίου θυγατέρα Νειτῆτιν. Ο
[13, 28]	τοῖς περὶ Θεῶν οὕτως. Εταίραν	δὲ	τὴν Αφροδίτην τὴν τοὺς ἑταίρους
[13, 69]	μέμνηται Κρατῖνος διὰ τούτων Εἰς	δὲ	τὴν Δωρίχαν τόδ' ἐποίησε τοὐπίγραμμα
[13, 49]	στίχων τριακοσίων εἴκοσι τριῶν. ~Καλλίστιον	δὲ	τήν έπικληθεῖσαν Πτωχελένην μαστιγίας έμισθώσατο.
[13, 48]	μοι, Λύκος καὶ Ἐλεύθερος; Ἐπὶ	δὲ	τὴν θυγατέρα τῆς Γναθαίνης πτωχῶν
[13, 4]	ἐκ Τροιζῆνος ἥρπασεν Αναξώ. Μετὰ	δὲ	τὴν Ιππολύτην Φαίδραν ἔσχεν. ~Φίλιππος
[13, 43]	κυάθους προσενεγχεῖν Διφῖλῳ ποτήριον. ὑπερηδέως	δὲ	τὴν κύλικ' ἐκπίων ἄφνω καὶ
[13, 64]	ἕως καὶ αὐτὴν κατέσφαξαν. Δανάην	δὲ	τὴν Λεοντίου τῆς Επικουρείου θυγατέρα
[13, 45]	τινος αὐτήν ποτ' ἀπολιπόντος, Εὔαδριν	δὲ	τὴν παχεῖαν ἀναλαβόντος, εἶπεν ὕστερον
[13, 68]	καὶ Αλεξις ἐν Λυκίσκῳ. ~Μετὰ	δὲ	τήν Πυθιονίκης τελευτὴν ὁ Αρπαλος
[13, 64]	ἀγανακτήσασαν συγκοιμᾶσθαι τῷ Κνωσίωνι. ~Μυρρίνην	δὲ	τὴν Σαμίαν ἑταίραν Δημήτριος εἶχεν
[13, 37]	Κύπρῳ βασιλεύς. Καὶ ὁ δεύτερος	δὲ	τῆς Αἰγύπτου βασιλεύς, Φιλάδελφος δ'
[13, 85]	παιδίον αὑτῆς τριακοσταῖον παρακατέθετο. Αποθανούσης	δὲ	τῆς ἀνθρώπου δεινή τις φιλοστοργία
[13, 51]	ἐκ τριπορνείας ὄνομα. Καὶ Νεμεάδος	δὲ	τῆς αὐλητρίδος Ὑπερείδης μνημονεύει έν
[13, 4]	Φερεκύδης προστίθησι καὶ Φερέβοιαν. Πρὸ	δὲ	τῆς Ελένης καὶ ἐκ Τροιζῆνος
[13, 52]	τοῖς περὶ Ἀκροπόλεως. ~Καὶ Ὠκίμου	δὲ	τῆς έμῆς, ὡς σὺ φής,
[13, 34]	γράφων οὕτως. Καὶ τὸ Κοττίνας	δὲ	τῆς ἑταίρας εἰκόνιον, ἧς διὰ
[13, 70]	ἑταίρας. ~Καί ἡ ἐξ Ερέσου	δὲ	τῆς ἑταίρας Σαπφὼ τοῦ καλοῦ
[13, 67]	ἐπιστατῶν κεκόσμηκε τὸν τάφον, Πυθιονίκης	δὲ	τῆς ἑταίρας φανήσεται τὸ μὲν
[13, 35]	περὶ τοὺς ὀκτακοσίους σταδίους. Πλησίον	δὲ	τῆς κώμης γενόμενος ἐν ᾗ
[13, 26]	τῆς χειρὸς ἤδη λαμβάνει. Μνημονεύει	δὲ	τῆς Λαίδος καὶ Αναξανδρίδης ἐν
[13, 39]	ἐπιγραφομέναις Χρείαις φησὶν οὕτως· Υπερβολῇ	δὲ	τῆς Λεαίνης σχῆμά τι περαινομένης
[13, 45]	φησί, παρ' ἐμοῦ, φίλτατε. Καλλιστίου	δὲ	τῆς Υὸς καλουμένης πρὸς τὴν
[13, 50]	καὶ Καλλικράτης ἐν Μοσχίωνι. Περὶ	δὲ	τῆς Φανοστράτης Απολλόδωρός φησιν έν
[13, 59]	ἀνέθηκεν αὐτὸν ἐν Θεσπιαῖς. Αὐτῆς	δὲ	τῆς Φρύνης οἱ περικτίονες ἀνδριάντα
[13, 27]	σφόδρ' εἶναι πάνθ' ἕτοιμα, δεῖν	δέ	τι ἀγωνιᾶσαι καὶ ῥαπισθῆναί τε
[13, 46]	πόδας αὐτοῦ τὴν Γνάθαιναν, ἣ	δὲ	τί γάρ, εἶπεν, οὐκ ἠρμένος
[13, 45]	τοὔνομα) διέλυεν ἡ Γνάθαιν' Ερωτηθεῖσα	δὲ	τί διαφέρονται Τί γάρ, ἔφησεν,
[13, 26]	καὶ γέροντα καὶ νέον· οὕτω	δὲ	τιθασὸς γέγονεν ὥστε, ὦ φίλτατε,
[13, 73]	οὐρανοῦ πεσὼν ἔκυσε γαῖαν Ἣ	δὲ	τίκτεται βροτοῖς μήλων τε βοσκὰς
[13, 38]	τούτῷ σεμνυμένων εἰσὶ βελτίους. Ο	δὲ	Τιμόθεος καὶ σκωπτόμενός ποτε ὅτι
[13, 18]	ἐποίησε καὶ οὐ γυναῖκα; Ἕτερον	δέ	τινα ἐπὶ ἵππου ἰδὼν παραπλησίως
[13, 20]	ἵν' ἀθανάτοισι μετείῃ. Αἱ θεαὶ	δὲ	τίνας ἀναρπάζουσιν; οὐ τοὺς καλλίστους;
[13, 49]	εἶπε, καὶ, ταῦτα τράγε. Πέμφαντος	δέ	τινος αὐτῇ τῶν γνωρίμων οἶνον
[13, 49]	κρήμνανται, εἶπεν Ὅτι φυχαγωγοῦσιν. Μαστιγίου	δέ	τινος μειρακιευομένου πρὸς αὐτὴν καὶ
[13, 47]	εἰς τὸν κάδον ἐμπέπτωκεν. Ἐπιδόντος	δέ	τινος οἶνον ἐν ψυκτηριδίῳ μικρὸν
[13, 47]	ποίαν; Εἰς Σίγειον» εἶπεν, Εἰσελθόντος	δέ	τινος ὡς αὐτὴν καὶ ἰδόντος
[13, 47]	ἔφη, ὡς τοσούτον ἐτῶν. Νεανίσκων	δέ	τινων παρὰ πότον ὑπὲρ αὐτῆς
[13, 49]	εἶπεν, ὅτι πολλὰς ἔχεις. Φιλάργυρος	δέ	τις ἐραστἠς ὑποκοριβόμενος αὐτὴν εἶπεν
[13, 29]	ὂν καλόν. Αναξίλας Νεοττίδι· Εὰν	δέ	τις μέτρια καὶ λέγουσα τοῖς
[13, 11]	ἔρωτι χαρίζεσθαι κατὰ καιρόν. Ετερος	δέ	τις προσέθηκε τῶν Εὐριπίδου τάδε·
[13, 21]	γεγονέναι λέγει. Οὐκ ἂν ἁμάρτοι	δέ	τίς σε καὶ πορνογράφον καλῶν,
[13, 86]	τῶν φορτικῶν ἐποίουν. Τῶν φιλοσόφων	δέ	τις συμπίνων ἡμῖν εἰσελθούσης αὐλητρίδος
[13, 92]	ἐκ τῆς Αττικῆς. Καὶ Σοφοκλῆς	δέ	τις ψηφίσματι ἐξήλασε πάντας φιλοσόφους
[13, 66]	κατιδοῦσα τοῦ νεανίσκου ἔδωκε. Πλαγγὼν	δὲ	τὸ ἄζηλον συνιδοῦσα τῆς Βακχίδος
[13, 68]	καὶ αὐτὸς ὁ βασιλεύς. Εδιδάχθη	δὲ	τὸ δρᾶμα ἤδη φυγόντος τοῦ
[13, 67]	οὐδέν ἐστι τῷ μεγέθει. Τοῦτο	δὲ	τὸ μὲν πρῶτον, ὅπερ εἰκός,
[13, 69]	Αἰθιοπίᾳ πολλάκις αὐτῆς μνημονεύσας. Εστὶ	δὲ>	τόδε Δωρίχα, ὀστέα μὲν σὰ
[13, 3]	ἔτικτον ἐνὶ μεγάροισι γυναῖκες. Παρὰ	δὲ	τοῖς Ελλησι οὐκ ἀνέρχεται ἡ
[13, 54]	φιλοσοφεῖν ἤρξατο ἐπαύσατο ἑταιροῦσα, πᾶσι	δὲ	τοῖς Ἐπικουρείοις συνῆν ἐν τοῖς
[13, 53]	φιλοσοφεῖν ἤρξατο ἐπαύσατο ἑταιροῦσα, πᾶσι	δὲ	τοῖς Ἐπικουρείοις συνῆν ἐν τοῖς
[13, 2]	διαπέμψομαι εὐπορήσας τοῦ βιβλίου. Αντεῖπε	δὲ	τοῖς λέγουσι περὶ τῶν Σωκράτους
[13, 71]	Σπάρτην, ἰδίων ἁπτόμενος παθέων. Μίμνερμος	δὲ	τὸν ἡδὺν ὃς εὕρετο πολλὸν
[13, 64]	παρὰ τοῦ δαιμονίου λαμβάνω, Λαοδίκη	δὲ	τὸν ἴδιον ἀποκτείνασα τηλικαύτης τιμῆς
[13, 71]	Αμφιβίου στυγνῶν ἀντιάσαντι κυνῶν. Ανδρα	δὲ	τὸν Κυθέρηθεν, ὃν ἐθρέψαντο τιθῆναι
[13, 22]	ὁ> αὐτος Τιμοκλῆς φησι· Περὶ	δὲ	τὸν πανάθλιον εὕδουσι γρᾶες, Νάννιον,
[13, 38]	αὐτὴν Κόνωνος εἰμι υἱός. Φιλέταιρον	δὲ	τὸν Περγάμου καὶ τῆς Καινῆς
[13, 63]	καὶ Ανθεια καὶ Αριστόκλεια. ~Δημοσθένη	δὲ	τὸν ῥήτορα καὶ τεκνοποιήσασθαι ἐξ
[13, 68]	ἐκτῆσθαι βίον, ἰκανὸν ἐδείπνουν νῦν	δὲ	τὸν χέδροπα μόνον καὶ τὸν
[13, 12]	τοῖς ταῦτα μετιοῦσιν συναύξεται. Αθηναῖοι	δὲ	τοσοῦτον ἀπέσχον τοῦ συνουσίας τινὸς
[13, 80]	φησὶν ἐρώμενον Υμέναιον γενέσθαι. Αντιγόνου	δὲ	τοῦ βασιλέως ἐρώμενος ἦν Αριστοκλῆς
[13, 80]	αὐτὸν βασιλεύειν ἢ Αλέξανδρον. Ραδαμάνθυος	δὲ	τοῦ δικαίου Ιβυκος ἐραστήν φησι
[13, 41]	τῆς Δημοῦς θεραπαίνας στρεβλῶν. ~Περὶ	δὲ	τοῦ εἰρημένου τῆς Μανίας ὀνόματος
[13, 14]	σκῦλον ἀπὸ τῶν πολεμίων. Περὶ	δὲ	τοῦ ἐρᾶν Αμφις ἐν Διθυράμβῳ
[13, 56]	τοῖς ἐργαζομένοις) ἐρασθέντα γῆμαι. Πύρρου	δὲ	τοῦ Ἠπειρωτῶν βασιλέως, ὃς ἦν
[13, 17]	μέλαιναν καρδίαν> ψυχρᾷ φλογί> Ο	δὲ	τοῦ Κυθηρίου Φιλοξένου Κύκλωψ ἐρῶν
[13, 47]	λιμῷ ἄν, ἔφη, ἀπέθανες. Παυσανίου	δὲ	τοῦ Λάκκου ὀρχουμένου καὶ εἰς
[13, 40]	ἐξ ἧς Αλκυονέα γεννηθῆναι, Σελεύκου	δὲ	τοῦ νεωτέρου Μύσταν καὶ Νῦσαν.
[13, 94]	χρῆσιν τῶν μύρων ἀποδοκιμάσαντος, Σόλωνος	δὲ	τοῦ νομοθέτου οὐδ' ἐπιτρέποντος ἀνδρὶ
[13, 77]	καὶ Χάρις υἱὸν Αγησιλάου. ~Ολως	δὲ	τοὺ παιδικοὺς ἔρωτας τῶν ἐπὶ
[13, 40]	τὸν μετ' Αλέξανδρον βασιλεύοντα, Δημητρίου	δὲ	τοῦ Πολιορκητοῦ μετὰ τὰς προειρημένας
[13, 65]	ἦν Στεφάνου τοῦ ῥήτορος, Λυσίου	δὲ	τοῦ σοφιστοῦ Μετάνειρα. Ἦσαν δὲ
[13, 82]	ἐπὶ τᾖ πόᾳ ὑπέστρωσεν, τὴν	δὲ	τοῦ Σοφοκλέους χλανίδα περιεβάλοντο. Μετ'
[13, 47]	ἔφη Κολποφακῆν διανοεῖται ποιεῖν» Ανδρονίκου	δὲ	τοῦ τραγῳδοῦ ἀπ' ἀγῶνός τινος,
[13, 13]	δ' ἔχειν ἐκεῖνον ἄλλως, ἠγνοηκότας	δὲ	τοὺς γραφεῖς ἔχοντα πτέρυγας αὐτὸν
[13, 39]	κελητίσαι ποτὲ ἐπαινεθῆναι θ' Ἣ	δὲ	τοῦτ' ἀπεκρίθη· Πρὸς ταῦτα καὶ
[13, 43]	πυγὴν ἅπαξ αὐτῷ παρασχεῖν· τὴν	δὲ	τοῦτ' εἰπεῖν Τάλαν, ἔπειτα τὴν
[13, 68]	καὶ τὴν σοὶ συνοικοῦσαν. Συνεπιμαρτυρεῖ	δὲ	τούτοις καὶ ὁ τὸν Αγῆνα
[13, 94]	καὶ τὰ τῆς τέχνης. Εξῆς	δὲ	τούτοις ὁ ῥήτωρ τάδε λέγει.
[13, 46]	Βυζάντιος ἑκατὸν καὶ λε' Απολλόδωρος	δὲ	τούτων πλείους, ὁ Γοργίας δὲ
[13, 20]	δευτέρῳ τὸν βοῦν ἄγειν, ὁ	δὲ	τρίτος τὰς θυηλὰς ἐπιτίθησιν. Ηρακλείδης
[13, 90]	παρὰ Τενεδίοις καὶ Λεσβίοις ταύτην	δὲ	τύχης ἢ φύσεως εἶναι τιμήν,
[13, 83]	Δελφοῖς ἐν τῇ στοᾳ. Εν	δὲ	τῷ αὐτῷ συγγράμματι Θεόπομπος φιλογύναιον
[13, 85]	παιδίον γράφει δ' οὕτως Τούτῳ	δὲ	τῷ ἐλέφαντι συνετρέφετο θήλεια ἐλέφας,
[13, 51]	λόγον γράψας μνημονεύει αὐτῆς. Ἐν	δὲ	τῷ κατὰ Φιλωνίδου βιαίων ό
[13, 93]	οὐ καρτερικὸν βίον ἀσκεῖτε, κυνικὸν	δὲ	τῷ ὄντι ζῆτε καίτοι τοῦ
[13, 58]	ἐποιήσατο, ὡς Ιδομενεὺς ἱστορεῖ. Ἐν	δὲ	τῷ ὑπὲρ Φρύνης λόγῳ Ὑπερεί
[13, 79]	ἁρπασθῆναι τὸν Χρύσιππον καὶ Κελτοὶ	δὲ	τῶν βαρβάρων καίτοι καλλίστας ἔχοντες
[13, 6]	ὑδρορρόαι δύο ῥέουσι μέλανος, ἐκ	δὲ	τῶν γνάθων ἱδρὼς ἐπὶ τὸν
[13, 59]	δημοσίοις οὐκ ἐχρῆτο βαλανείοις. Τῇ	δὲ	τῶν Ελευσινίων πανηγύρει καὶ τῇ
[13, 29]	οὐ σφόδρ' εὔσχημον ποιεῖ. ~Περὶ	δὲ	τῶν ἑταιρῶν Εφιππος ἐν Εμπολῇ
[13, 31]	ἐν τῷ κατὰ Τιμάρχου. ~Περὶ	δὲ	τῶν ἑταιρῶν καὶ Φιλέταιρος ἐν
[13, 43]	ἔοιχ' ὑπερβολῇ καὶ λιπαρόν, ἔτι	δὲ	τῶν ἐφήβων βραχύτερον, ἔσκωπτεν εἰς
[13, 10]	πρὸς γάμον τῶν θυγατέρων. Ὃ	δὲ	τῶν μὲν ἑαυτοῦ οὐκ ἔδωκεν,
[13, 31]	ἀνελεῖν μὲν τοὺς φύλακας, κρατήσαντας	δὲ	τῶν τειχῶν καὶ γενομένους ἐγκρατεῖς
[13, 30]	οὖν, νὴ τὀν Δία. ~Ο	δὲ	ὑμέτερος φιλοσοφομειρακίσκος τοιοῦτος οἷον Αλεξις
[13, 10]	ἕτερον λιμέν' ἔχουσ' ἐξευρέθη. ~Οὐδένα	δὲ	ὑμῶν ἀγνοεῖν οἴομαι, ἄνδρες φίλοι,
[13, 59]	δίκην, ὥς φησι Επρμιππος. Ο	δὲ	Υπερείδης συναγορεύων τῇ Φρύνῃ, ὡς
[13, 51]	ὡς ἑταιρούσης τῷ Λεωκράτει. Ναννίου	δὲ	ὙπερεΙδης μνημονεύει ἐν τῷ κατὰ
[13, 59]	ἡ Φρύνη ἐκ Θεσπιῶν. Κρινομένη	δὲ	ὑπὸ Εὐθίου τὴν ἐπὶ θανάτῳ
[13, 21]	τῷ Αρεοπαγιτικῷ εἰρηκότος· ἐν καπηλείῳ	δὲ	φαγεῖν ἢ πιεῖν οὐδεὶς οὐδ'
[13, 79]	παρελθόντος, ὡς ἱστορεῖ Τίμαιος. Αλλοι	δέ	φασι τῶν τοιούτων ἐρώτων κατάρξασθαι
[13, 83]	στέφανον χρυσοῦν κιττοῦ Πεπαρηθίων. Αὕτη	δέ,	φησί, καὶ ἔμελλε τὰ Πύθια
[13, 4]	Μελίβοιαν τὴν Αἴαντος μητέρα. Ησίοδος	δέ	φησι καὶ Ιππην καὶ Αἴγλην,
[13, 90]	Μυσρίλος ἐν Ιστορικοῖς Παραδόξοις. Ενιαχοῦ	δέ	φησιν ὁ αὐτὸς Θεόφραστος καὶ
[13, 66]	ποιητὴς ἤρα Γλυκέρας κοινόν ἐνεμεσήθη	δέ.	Φιλήμονος γὰρ ἑταίρας ἐρασθέντος καὶ
[13, 5]	τοῦ τῆς Ελλάδος Βίου ὁ	δὲ	Φίλιππος αἰεὶ κατὰ πόλεμον ἐγάμει.
[13, 37]	ἀποδεδειγμένων καὶ κοινῶν δεικτηριάδων. Τοῦ	δὲ	Φιλοπάτορος βασιλέως Πτολεμαίου ούκ Αγαθόκλεια
[13, 82]	με χλιαίνων γυμνὸν ἐποίησεν σοὶ	δὲ	φιλοῦντι ἑταίραν Βορρᾶς ὡμίλησεν. Σὺ
[13, 60]	ὅτι Αλέξανδρος μὲν κατέσκαψεν, ἀνέστησεν	δὲ	Φρύνη ἡ ἑταίρα» ὡς ἱστορεῖ
[13, 6]	ἡ> πορθμὶς ἐλατίνῳ πλάτῃ ἡ	δὲ	Φρύνη τὴν Χάρυβδιν οὐχὶ πόρρω
[13, 17]	ἡδονῆς. Λέγει δ' οὕτως· Υπνος	δὲ	χαίρων ὀμμάτων αὐγαῖς ἀναπεπταμένοις ὄσσοις
[13, 84]	κύων, τῇ δὲ περιστερά, τῇ	δὲ	χὴν προσῆλθον καὶ ἐπεπήδησαν φανέντων
[13, 33]	ταῖς ἑταίρας ἡ πόλις, ἕτερα	δὲ	χωρίς ἐστι ταῖς ἐλευθέραις. Ταῖς
[13, 87]	ἑβδομήκοντα, μυροποιοὺς τεσσαράκοντα. Καὶ ὑμῖν	δέ,	ὦ ἑταῖροι, λέγω ὅτι οὐδέν
[13, 21]	κωλῦσαι εἰς Αρειον πάγον. Σὺ	δὲ,	ὦ σοφιστά, ἐν τοῖς καπηλείοις
[13, 86]	ὁ ἄρρην ἐλέφας πολλάκις. ~Υμεῖς	δὲ,	ὦ φιλοσόφοι, καὶ τῶν δελφίνων
[13, 84]	Σαπφοῦς, Μελήτου, Κλεομένους, Λαμυνθίου. Υμεῖς	δέ,	ὦ φιλόσοφοι, κἂν ἐρασθέντες ποτὲ
[13, 66]	τὸν μὲν ἀπέπεμψεν ἐκείνῃ, τῷ	δὲ	ὡμίλησε καὶ τοῦ λοιποῦ φίλαι
[13, 88]	λειμῶσι μαλακοῖς ἐξέτεινον αὐχένας. ~Επικατάφορος	δὲ	ὢν ὁ ποιητὴς οὗτος ἐπὶ
[13, 33]	τοῖς Κορινθίοις τὸ πρᾶγμα. Πιστεύων	δέ,	ὡς ἕοικεν, αὐτῷ πεποίηκεν εὐθέως·
[13, 89]	τῷ μετ' αὐτὸν τυραννεύσαντι. Συνέβη	δέ	ὥς φησι, τὸν Χάρμον ἐραστὴν
[13, 12]	αἰσχροῦ καὶ ἐπονειδίστου βίου. Σάμιοι	δέ,	ὥς φησιν Ερξίας ἐν Κολοφωνιακοῖς,
[13, 4]	Αἴθραν, μεθ' ἣν Μήδειαν. Θησεὺς	δἐ	Ελένην ἁρπάσας ἑξῆς καὶ Αριάδνην
[13, 70]	Νύμφις ἐν Περίπλῳ Ασίας. Νικαρέτη	δἐ	ἡ Μεγαρὶς οὐκ ἀγεννὴς ἦν
[13, 67]	Αρπάλου διαβάλλων ἀκολασίαν φησίν Ἐπίσκεψαι	δἐ	καὶ διάκουσον σαφῶς παρὰ τῶν
[13, 89]	ἱστορεῖ ἐν η' Νόστων. Εξέδωκεν	δἐ	καὶ Ιππάρχῳ τῷ υἱεῖ τὴν
[13, 62]	Λυσίου φησὶν ἐρωμένην εἶναι. Ηττητο	δἐ	καὶ ὁ Λυσίας Λαγίδος τῆς
[13, 65]	προσηγορεύετο, ὥς φησι Δίυλλος· ἐκαλεῖτο	δἐ	καὶ Χαριτοβλέφαρος. Νικαρέτη δὲ ἡ
[13, 72]	Κῦρον καὶ Πολυκράτην γενόμενον, τὴν	δἐ	κατ' Αλυάττην τὸν Κροίσου πατέρα.
[13, 49]	λεγοντος θέλειν ταῦτα συγκόψαι, ἄλλα	δἐ	κατασκευάσαι, Ἀπολεῖς, ἔφη, ἐκάστου τὸ
[13, 79]	ἔφασαν, ὃ μἐν Μυρμιδόσιν Σέβας	δἐ	μηρῶν ἁγνὸν οὐκ ἐπῃδέσω, ὦ
[13, 6]	ταύτης ἔστι διπλάσιον κακό. Η	δἐ	Νάννιον τί νυνὶ διαφέρειν Σκύλλης
[13, 85]	τινος βασιλικοῦ οἰνοχόου ἀλεκτρυών· ἐκαλεῖτο	δἐ	ὁ μὲν ἀλεκτρυὼν Κένταυρος, ὁ
[13, 35]	ἱεροῖς καὶ τοῖς βασιλείοις, ἔτι	δἐ	ταῖς ἰδιωτικαῖς οἰκίαις· καὶ ταῖς
[13, 68]	ἐνταῦθα ἐκάλεσε τὸν Αρπαλον. Εν	δἐ>	τοῖς ἐξῆς τῷ κυρίῳ καλέσας
[13, 79]	πρὸς τὸν Νεάνθην Αντιγραφαῖς. Υμεῖς	δἐ,	ὦ Κύνουλκε, τὰς διηγήσεις ταύτας,
[13, 1]	ἀποδεξόμενον ἀπὸ συμβόλων τε πολλάκις	δεδειπνηκέναι	καὶ περὶ ἑταίρας πλεονάκις καὶ
[13, 24]	αἰεὶ δὲ τετρεμαίνοντα καὶ φοβούμενον	{Δεδιότα,	ἐν τῇ χειρὶ τὴν ψυχὴν
[13, 8]	σοι παραινῶ μὴ γαμεῖν. (Β)	Δεδογμένον	τὸ πρᾶγμ' ἀνερρίφθω κύβος. (Α)
[13, 42]	βέλτιστε, φησίν. Υπό τι γὰρ	δέδοικά	σε, μή μου προπεσούσης τοὐμπλόκιον
[13, 67]	δημοσίᾳ κατεσκευασμένον, εἰ δὲ μή,	δεδομένον	κατασκευάσασθαι. Πάλιν δ' ὅταν ἐξετάσῃ
[13, 5]	ἔγημεν δὲ καὶ Φίλαν ἀδελφὴν	Δέδρα	καὶ Μαχάτα. Οἰκειώσασθαι δὲ θέλων
[13, 84]	Δελφοῖς συντάξαι ἀφεῖναι τὸν ἄνθρωπον	δεδωκέναι	γὰρ αὐτὸν μισθόν. ~Καὶ ἄλογα
[13, 1]	ἑταίρας πλεονάκις καὶ εἰληφέναι καὶ	δεδωκέναι	πληγάς, ὥς φησι Λυκόφρων ὁ
[13, 10]	παρ' αὐτῆς τὰ πάντα καὶ	δεηθείσης	ἐκδικῆσαι τοῦ Αρπίου τὸν φόνον
[13, 32]	περὶ ὧν ἂν ποιῶνται τὴν	δέησιν	ἀπάξειν αὐτῇ καὶ τὰς ἑταίρας.
[13, 1]	ἦν οὐ πάνυ τι ἀποδεχόμενος,	δεῖ	γάρ, ἔφησεν, ὦ βασιλεῦ, τὸν
[13, 14]	τοὺς ἐρῶντας ζῆν μόνους, οὓς>	δεῖ	γε πρῶτον μὲν στρατευτικωτάτους εἶναι
[13, 23]	Εὐφυεῖς ὀδόντας ἔσχεν· ἐξ ἀνάγκης	δεῖ	γελᾶν, ἵνα θεωρώσ' οἱ παρόντες
[13, 51]	Λαγίσκα καὶ Ἄνθεια. Μήποτε δὲ	δεῖ	γράφειν ἀντὶ τῆς Ανθείας Αντειαν.
[13, 15]	Βίου αὐτου. Θρυλεῖτε γὰρ ὅτι	δεῖ	μὴ τῶν σωμάτων ἀλλὰ τῆς
[13, 19]	μικρῷ μαλακωτέραν ἠμφιεσμένους ἐσθῆτα. Οὐ	δεῖ	οὖν οὕτως ἐσταλμένους περὶ ἀργύριον
[13, 81]	ἔτι καλὸς φαίνοιτο. ὐ κάρτα	δεῖ	τὸ καλὸν τῶ μὴ καλῷ
[13, 86]	καὶ μετρίως αὐτοῖς χρωμένους ἐπαινεῖν	δεῖ,	τοὺς δὲ θηριωδῶς καὶ ἀπλήστως
[13, 48]	νόμον συσσιτικὸν συνέγραφεν, καθ' ὃν	δεῖ	τοὺς ἐραστὰς ὡς αὐτὴν καὶ
[13, 77]	τοῦ Διὸς καὶ τὸν τόπον	δεικνύντες	Αρπάγιον καλοῦσιν, ἐν ῷ καὶ
[13, 55]	τὸ τέμενος κληθῆναι άνοσίας Αφροδίτης.	Δείκνυσθαι	δ' αὐτῆς τάφον παρὰ τῷ
[13, 23]	τοῦ σώματός τι· τοῦτο γύμνον	δείκνυται.	Εὐφυεῖς ὀδόντας ἔσχεν· ἐξ ἀνάγκης
[13, 37]	μία τῶν ἀποδεδειγμένων καὶ κοινῶν	δεικτηριάδων.	Τοῦ δὲ Φιλοπάτορος βασιλέως Πτολεμαίου
[13, 8]	τις ἦν μέντοι τίς οἴμοι	δείλαιος,	ταχέως γέ μ' αἱ χρησταὶ
[13, 13]	μὲν γὰρ ἀνδρός, ἡ δὲ>	δειλία	γυναικός, ἡ δ' ἄνοια μανίας,
[13, 56]	ῥυτίδων πικρὸς ἔπεστιν ἔρως. Ἆ	δειλοὶ	νεότητος ἀπαντήσαντες ἐκείνης πρωτοπόρου, δι'
[13, 78]	ὁτιοῦν ἕλοιτ' ἂν παθεῖν ἢ	δειλοὐ	δόξαν ἀπενέγκασθαι παρά τοῖς παιδικοῖς.
[13, 71]	πυρὶ δ' ὄμμα, σκληρὸν τριστοίχοις	δεῖμα	φέρων κεφαλαῖς. Ενθεν ἀοιδιάων μεγάλους
[13, 27]	μὴ σφόδρ' εἶναι πάνθ' ἕτοιμα,	δεῖν	δέ τι ἀγωνιᾶσαι καὶ ῥαπισθῆναί
[13, 94]	ἰχθυοπώλαιναν. Εκάστῳ γὰρ γένει ἁρμόζοντα	δεῖν	εἶναι καὶ τὰ τῆς τέχνης.
[13, 15]	μέχρι ὀκτὼ καὶ εἴκοσι ἐτῶν	δεῖν	λέγοντες συνέχειν τοὺς ἐρωμένους. Καί
[13, 24]	ἐλευθέρας τῶν γυναικῶν ταυτὶ λέγων·	Δεινά,	δεινὰ κοὐκ ἀνασχετὰ ἐν τῇ
[13, 24]	τῶν γυναικῶν ταυτὶ λέγων· Δεινά,	δεινὰ	κοὐκ ἀνασχετὰ ἐν τῇ πόλει
[13, 95]	δὲ γείτονες οὕτως ὑπ' αὐτοῦ	δεινὰ	πάσχουσιν ὥστ' ἐκλιπόντες τὰς αὑτῶν
[13, 71]	πικρὰ λόγοις ἐσφίγξαντο μῆτις καὶ	δεινὴ	μύθων κῆδος ἔχουσ' ἀρετή, οὐδ'
[13, 85]	παρακατέθετο. Αποθανούσης δὲ τῆς ἀνθρώπου	δεινή	τις φιλοστοργία γέγονε τοῦ θηρίου
[13, 83]	ἀναθήματα, στλεγγίδια χρυσᾶ τέσσαρα. Τῇ	Δεινιάδου	δὲ αὐλητρίδι Βρομιάδι Φάυλλος παρχήσιον
[13, 20]	κάλλει {τῆς γυναικὸς} καίτοι ἐν	δεινοῖς	ὑπάρχων. Θαυμάζει γοῦν ἐπὶ κάλλει
[13, 21]	τῷ Ερωτικῷ περὶ τοὺς ἔρωτας	δεινὸν	γεγονέναι λέγει. Οὐκ ἂν ἁμάρτοι
[13, 71]	δεινὸν ἔρωτος ἀπεστρέψαντο κυδοιμόν φαινόμενον,	δεινὸν	δ' ἦλθον ὑφ' ἡνιόχον. Οἵη
[13, 78]	Αριστόδημος, λύσιν τ' ἔλαβε τὸ	δεινόν.	Διὰ τοὺς τοιούτους οὖν ἔρωτας
[13, 71]	κῆδος ἔχουσ' ἀρετή, οὐδ' οἳ	δεινὸν	ἔρωτος ἀπεστρέψαντο κυδοιμόν φαινόμενον, δεινὸν
[13, 71]	Κυπρηναῖον ἔσω πόθος ἔσπασεν Ισθμοῦ,	δεινὸν	ὅτ' Απιδανῆς Λαίδος ἠράσατο ὀξὺς
[13, 25]	θεραπαίνας ὑπὸ Μεγαρέων ἀνερρίπισεν τὸ	δεινόν·	πόρνην δὲ Σιμαίθαν ἰόντες Μεγαράδε
[13, 46]	Λαμπάς. Τῆς δὲ Γναθαίνης ἤρα	δεινῶς,	ὡς καὶ πρότερον εἴρηται, Δίφιλος
[13, 73]	λόγῳ μόνον μάθῃς {ἔργῳ δὲ	δείξω	τὸ σθένος τὸ τῆς θεοῦ}
[13, 36]	τὸν> τρόπον· ἔδει μετὰ τὸ	δεῖπνον	εἰσελθοῦσαν τὴν παῖδα φιάλην κεκερασμένην
[13, 47]	παιδίον. Χαιρεφῶντος ὸ ἀκλήτου έπὶ	δεῖπνον	έλθόντος, προπιοῦσα ποτήριον αὐτῷ ἡ
[13, 43]	Γνάθαιναν Δίφιλος κληθείς ποτε ἐπὶ	δεῖπνον,	ὡς λέγουσι, τοῖς Αφροδισίοις, τιμώμενος
[13, 43]	ἐξεδάρης ἀκόλαστος ὤν. Παρὰ Δεξιθέᾳ	δειπνοῦσα	θῄταίρᾳ ποτε Γνάθαινα, τοὔψον ἀποτιθείσης
[13, 71]	Σάμον, ἄλλοτε δ' αὐτὴν οἰνηρῇ	δείρῃ	κεκλιμένην πατρίδα, Λέσβον ἐς εὕοινον
[13, 59]	ἐκ τῆς ὄψεως αὐτῆς ἐπερρητόρευσεν	δεισιδαιμονῆσαί	τε ἐποίησεν τοὺς δικαστὰς τὴν
[13, 43]	παιδί τ' ἐπέταξ' ἐγχέανθ' ὅσον	δέκα	κυάθους προσενεγχεῖν Διφῖλῳ ποτήριον. ὑπερηδέως
[13, 10]	Θεανώ, ἁρπασθεῖσαν ὑπὸ Φωκέως τινός.	Δεκαετὴς	δὲ καὶ οὗτος γενόμενος τῷ
[13, 49]	ὀλίγον δέ, καὶ λέγοντος ὅτι	δεκαέτης	ἐστίν, Μικρὸς ὡς πολλῶν ἐτῶν»
[13, 10]	ὅτε Κιρραῖοι πρὸς Φωκεῖς ἐπολέμησαν,	δεκαέτης	ἦν, ἁρπασάντων Κιρραίων τὴν Πελάγοντος
[13, 89]	ἧς φησι Φύλαρχος ἐν τῇ	δεκάτῃ	τῶν Ιστοριῶν ὅτι παρ' Ολυμπιάδι
[13, 35]	Χάρης ὁ Μιτυληναῖος ἐν τῇ	δεκάτῃ	τῶν Ιστοριῶν περὶ Αλέξανδρόν φησι
[13, 10]	ἐπανιούσας ἐκ τοῦ Πυθικοῦ ἱεροῦ.	Δεκάτῳ	δὲ ἔτει ἑάλω καὶ ἡ
[13, 10]	δὲ καὶ οὗτος γενόμενος τῷ	δεκάτῳ	ἔτει Φιλίππου συμμαχήσαντος πέρας ἔσχεν
[13, 66]	πολλὰς βόσκουσα κορώνας, εὐήθης ξείνων	δέκτρια	Πασιφίλη. Οτι δὲ καὶ Μένανδρος
[13, 85]	καὶ τὸν βίον ἐκλιπούσῃ συναποθανεῖν.	Δελφῖνα	δ' ἐν Ιασῷ παιδὸς ἐρασθῆναι
[13, 85]	ἰδὼν ἁλιέας τῃ δικτύῳ λαβόντας	δελφῖνα	καὶ μέλλοντας κατακόπτειν ἀργύριον δοὺς
[13, 85]	καὶ πάντων ἀπολομένων μόνος ὑπὸ	δελφῖνος	ἐσώθη ὁ Κοίρανος. Τελευτήσαντος δ'
[13, 85]	Μιλήτῳ} ἐν τῷ λιμένι πλῆθος	δελφίνων	ἐφάνη ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ
[13, 86]	δὲ, ὦ φιλοσόφοι, καὶ τῶν	δελφίνων	καὶ τῶν ἐλεφάντων ἐστὲ κατὰ
[13, 85]	παραγινόμενος ἐπὶ τὴν θάλατταν ἐκολύβα.	Δελφὶς	δὲ πρὸς αὐτὸν ἐκ τοῦ
[13, 85]	καὶ συνετώτατον τὸ ζῷον ὁ	δελφὶς	χάριν τε ἀποδιδόναι ἐπιστάμενον. Φύλαρχος
[13, 84]	λίθινοι δύο, ὧν τοῦ ἑτέρου	Δελφοί	φασι τῶν θεωρῶν ἐπιθυμήσαντά τινα
[13, 59]	ἐν β' περὶ τῶν ἐν	Δελφοῖς	Αναθημάτων. ~Απολλόδωρος δ' ἐν τῷ
[13, 83]	τε τὴν ἀσπίδα ταύτην ἐν	Δελφοῖς	ἐν τῇ στοᾳ. Εν δὲ
[13, 84]	αὐτοῦ τὸν θεὸν χρωμένοις τοῖς	Δελφοῖς	συντάξαι ἀφεῖναι τὸν ἄνθρωπον δεδωκέναι
[13, 84]	ποιήσας τὀν ἐπιγραφόμενον Ελλαδικὸν Ἐν	Δελφοῖς,	φησίν, ἐν τῷ Σπινατῶν θησαυρῷ
[13, 59]	περικτίονες ἀνδριάντα ποιήσαντες ἀνέθηκαν ἐν	Δελφοῖς	χρύσεον ἐπὶ κίονος Πεντελικοῦ Κατεσκεύασε
[13, 69]	τοὺς περιβοήτους ὀβελίσκους ἀναθεῖσα ἐν	Δελφοῖς,	ὧν μέμνηται Κρατῖνος διὰ τούτων
[13, 83]	τοῦ θεοῦ χαρίσασθαι τοῦτον εἰς	Δελφοὺς	παραγενομένῳ τῷ Πυθοδώρου τοῦ Σικυωνίου
[13, 83]	ἐν τῷ περὶ συληθέντων ἐκ	Δελφῶν	Χρημάτων Ασώπιχόν φησι τὸν Επαμινώνδου
[13, 73]	τε βοσκὰς καὶ βίον Δημήτριον	δένδρων	τις ὥρα δ' ἐκ νοτίζοντος
[13, 43]	φησίν, ἐξεδάρης ἀκόλαστος ὤν. Παρὰ	Δεξιθέᾳ	δειπνοῦσα θῄταίρᾳ ποτε Γνάθαινα, τοὔψον
[13, 43]	τοὔψον ἀποτιθείσης πᾶν σχεδὸν τῆς	Δεξιθέας	τῇ μητρί, Νὴ τὴν Αρτεμιν,
[13, 60]	καὶ τῶν δικαστῶν καθ' ἕνα	δεξιουμένη	μετὰ δακρύων διέσωσε τὴν ψυχὴν
[13, 81]	ἀνδρὶ παιδιώδει παρ' οἶνον καὶ	δεξιῷ.	Ερμησίλεω δὲ ξένου οἱ ἐόντος
[13, 81]	πέπτωκεν τὸ στρατήγημα Τοιαῦτα πολλὰ	δεξιῶς	ἔλεγέν τε καὶ ἔπρησσεν ὅτε
[13, 94]	ἔφη, τένχην μυρεψικήν ἀφορμῆς δὲ	δέομαι,	καὶ οἴσω δέ σοι ἐννέ'
[13, 29]	τις μέτρια καὶ λέγουσα τοῖς	δεομένοις	τινων ὑπουργῇ πρὸς χάριν, ἐκ
[13, 90]	βαρβάροις ἑτέρωθι δὲ κάλλους, ὡς	δέον	καὶ τοῦτο τιμᾶσθαι, καθάπερ καὶ
[13, 90]	τύχης ἢ φύσεως εἶναι τιμήν,	δέον	προκεῖσθαι σωφροσύνης. Τὸ κάλλος γὰρ
[13, 24]	καὶ μὴ καταναλίσκειν εἰς οὐδὲν	δέον	τὰ τῶν υἱῶν κέρματα. Οντως
[13, 56]	Ἀριστοτέλους πρώτῳ, ἐπιμελείας φάσκων τῆς	δεούσης	τετυχηκέναι ἐν ταῖς τοῦ φιλοσόφου
[13, 9]	οὐδ' ἄγκυραι ἔχουσιν· ἀπορρήξασα δὲ	δεσμὰ	πολλάκις ἐκ νυκτῶν ἄλλον ἔχει
[13, 24]	ἔχοντα} ἃς πῶς ποτ' ὦ	δέσποινα	ποντία Κύπρι, βινεῖν δύνανται, τῶν
[13, 33]	συνέθυσαν. Διόπερ ἔφη· ὦ Κύπρου	δέσποινα,	τεὸν δεῦτ' ἐς ἄλσος φορβάδων
[13, 33]	θαυμάζω τί με λεξοῦντι Ισθμου	δεσπόται	τοιάνδε μελίφρονος ἀρχὰν εὑρὸμενον σκολιοῦ
[13, 3]	τῶν παλλακίδων διὰ τὸ ὡς	δεσπότην	ἄρχειν τῆς γαμετῆς τὸν βασιλέα,
[13, 14]	πέτηται πρὸς τὸν οὐρανὸν πάλιν,	δεῦρ'	αὐτὸν ἐφυγάδευσαν ὡς ἡμᾶς κάτω,
[13, 57]	εἰρηκότα ἐν Νεαίρᾳ· Ὥσπερ Σέλευκος	δεῦρ'	ἔπεμφε τὴν τίγριν, ἣν εἴδομεν
[13, 33]	ἔφη· ὦ Κύπρου δέσποινα, τεὸν	δεῦτ'	ἐς ἄλσος φορβάδων κορᾶν ἀγέλαν
[13, 72]	πεποιῆσθαι ὑπὸ Ανακρέοντος τάδε Σφαίρῃ	δεῦτέ	με πορφυρεῇ βάλλων χρυσοκόμης Ερως
[13, 10]	ἑτέραν γαμετήν, φησὶν Δοῦρις ἐν	δευτέρᾳ	Ιστοριῶν, Θηβαίαν γένος, ὄνομα Θεανώ,
[13, 67]	ὥς φησι Ποσειδώνιος ἐν τῇ	δευτέρᾳ	καὶ εἰκοστῇ τῶν Ιστοριῶν, τεχνιτῶν
[13, 37]	δὲ ὁ Νεαπολίτης ἐν τῇ	δευτέρᾳ	τῶν περὶ Αννίβαν Ιστοριῶν Ιερώνυμόν
[13, 37]	ἐν Κύπρῳ βασιλεύς. Καὶ ὁ	δεύτερος	δὲ τῆς Αἰγύπτου βασιλεύς, Φιλάδελφος
[13, 8]	Κακὸς κακῶς ἀπόλοιθ' ὅστις γυναῖκα	δεύτερος	ἔγημε τὸν γὰρ πρῶτον οὐκ
[13, 8]	πρῶτος ἦν γήμας, ἔπειθ' ὁ	δεύτερος,	εἶθ' ὁ τρίτος, εἶθ' ὁ
[13, 8]	κακὀς κακῶς ἀπόλοιθ' ὁ γήμας	δεύτερος	θνητῶν. Ο μὲν γὰρ πρῶτος
[13, 91]	δούρειον ἵππον ἐγκατακλεισθέντες, ἑνὸς καὶ	δευτέρου	ἴσως ἐρεῖς ὄνομα καὶ οὐδ'
[13, 48]	ἱστορεῖ Ηγήσανδρος. Αριστόδημος δ' ἐν	δευτέρῳ	Γελοίων Απομνημονευμάτων Γνάθαιναν, φησί, δύο
[13, 15]	οὐ κακῶς εἰρηκέναι ἐν τῷ	δευτέρῳ	περὶ τῶν Ερωτικῶν Ομοίων πρός
[13, 20]	φέρειν τεύχη δίδοται, τῷ δὲ	δευτέρῳ	τὸν βοῦν ἄγειν, ὁ δὲ
[13, 31]	Αλεξις δ' ὁ Σάμιος ἐν	δευτέρῳ	Ωρων Σαμιακῶν Τὴν ἐν Σάμῳ
[13, 26]	ἐξέρχεταί τε πανταχόσ' ἤδη πιομένη,	δέχεται	δὲ καὶ στατῆρα και τριώβολον,
[13, 32]	τοῖς ἱεροῖς παρεῖναι. Καἱ ὅτε	δὴ	ἐπἱ τὴν Ελλάδα τὴν στρατείαν
[13, 81]	τοῦ ἑαυτοῦ στόματος ἤγεν, ἵνα	δὴ	ἡ κεφαλὴ τῇ κεφαλῇ ἀσσοτέρα
[13, 28]	ἀλλὰ πρὸς τὸ εὐσχημονέστερον, καθὸ	δή	καὶ Μένανδρος ἐν Παρακαταθήκῃ ἀπο
[13, 75]	τὸν τρὸπον τῶν ᾳσμάτων· ἃ	δὴ	καὶ τὸ παλαιὸν ἐκαλεῖτο παίδεια
[13, 68]	πόρνης ὁ κλεινὸς ναός, ὃν	δὴ	Παλλίδης τεύξας κατέγνω διὰ τὸ
[13, 42]	Ο δ' στρατιώτης ὑπό τι	δὴ>	σκυθρωπάσας ἀπέπεμψε ταύτην· διαλιποῦσα δ'
[13, 35]	παρ' αὐτὴν· Ὦ Οδάτι, πάρειμι	δή	σοι καθάπερ ἠξίωσας, ἐγὼ Ζαριάδρης.
[13, 81]	γραμμάτων ἐὼν διδάσκαλος Σοφὸς μὲν	δὴ	σύ γε εἶ, ὦ Σοφόκλεις,
[13, 19]	αἱρέσεως ἄσωτοι καὶ θρασεῖς. Καὶ	δὴ	τοιοῦτοι ὑμῶν εἰσιν οἱ πλεῖστοι,
[13, 6]	φησὶ τήνπρος ἢ, θρόνος, εἶτα	δὴ	τρίπους τις' εἶτα, φησὶ, παιδίσκη
[13, 68]	τὸ πρᾶγμ' αὑτοῦ φυγήν. Ενταῦθα	δὴ	τῶν βαρβάρων τινὲς μάγοι ὁρῶντες
[13, 49]	μου ζωμὸς κατεχύθη. Ἣ δὲ	Δηλαδή	μόσχειος. Μενάνδρῳ τῷ ποιητῇ δυσημερήσαντι
[13, 33]	εὑρὸμενον σκολιοῦ ξυνάορον ξυναῖς γυναιξί.	Δῆλον	γὰρ ὅτι πρὸς τὰς ἑταίρας
[13, 72]	τοῦτο τὸ ᾆσμα παντί που	δῆλον.	Εγὼ δὲ ἡγοῦμαι παίζειν τὸν
[13, 12]	καὶ παντὸς αἰσχροῦ κεχωρισμένον ᾔδεσαν	δῆλον	ἐκ τοῦ κατὰ τὰ γυμνάσια
[13, 87]	βασιλεῖς περὶ τὰς μουσουργούς, ὡς	δῆλον	ποιεῖ Παρμενίων ἐν τῇ πρὸς
[13, 81]	τὸν οἶνον ἐγχέων παῖς ἐὼν	δῆλος	ἦν εἶπέ τε Βούλει με
[13, 1]	τῶν ἑαυτοῦ κωμῳδιῶν, ὃ δὲ	δῆλος	ἦν οὐ πάνυ τι ἀποδεχόμενος,
[13, 61]	μόλις. ~Ιστε δὲ ὅτι καὶ	Δημάδης	ὁ ῥήτωρ ἐξ αὐλητρίδος ἑταίρας
[13, 61]	ῥήτωρ ἐξ αὐλητρίδος ἑταίρας ἐπαιδοποιήσατο	Δήμέαν	ὃν φρυαττόμενόν ποτε ἐπι τοῦ
[13, 20]	Κεφάλῳ καὶ Κλείτῳ καὶ Τιθωνῷ,	Δημήτηρ	Ιασίωνι, Αφροδίτη Αγχίσῃ καὶ Αδώνιδι.
[13, 71]	λογίων, Ράριον ὀργειῶνι νόμῳ διαποιπνύουσα	Δήμητρα	γνωστὴ δ' ἐστὶ καὶ εἰν
[13, 43]	ἡλικιωτῶν ἐνέπεσεν. Νὴ τὴν φίλην	Δήμητρα,	δικαίως τοιγαρ, ἄνθρωπε, φησίν, ἐξεδάρης
[13, 90]	τινὰς τέμενος καὶ βωμὸν ἀναστῆσαι	Δήμητρι	Ελευσινίᾳ, ἧς ἐν τῇ ἑορτῇ
[13, 39]	σχεῖν φασι κνησθῆναί τε τὸν	Δημήτριον.	Αποδοκιμαζούσης δὲ πάντα καὶ πάνυ
[13, 73]	μήλων τε βοσκὰς καὶ βίον	Δημήτριον	δένδρων τις ὥρα δ' ἐκ
[13, 39]	δοκεῖ μοι σαπρότατον πάντων πολύ.	Δημήτριος	δ' εἶπ' Αλλὰ μήν, νὴ
[13, 38]	ἱστορεῖ Καρύστιος ἐν τρίτῳ Υπομνημάτων.	Δημήτριος	δ' ὁ Πολιορκητὴς οὐ δαιμονίως
[13, 65]	τῶν Ροδίων τῷ Σελεύκῳ διεπέμφθη.	~Δημήτριος	δ' ὁ Φαληρεὺς Λαμπιτοῦς τῆς
[13, 64]	~Μυρρίνην δὲ τὴν Σαμίαν ἑταίραν	Δημήτριος	εἶχεν ὁ βασιλεὺς ὁ τῆς
[13, 38]	καὶ αὐτῆς ἑταίρας Αττικῆς ὁ	Δημήτριος	καὶ ἄλλων πλειόνων ~Μάχων δ'
[13, 92]	Επικουρείου ἐξαιτηθεὶς ἀνῃρέθη, ὥς φησι	Δημήτριος	ὁ Μάγνης ἐν τοῖς Ομωνύμοις.
[13, 2]	ἀπ' ἐκείνου. Εἰσὶ δὲ Καλλισθένης,	Δημήτριος	ὁ Φαληρεύς, Σάτυρος ὁ περιπατητικός,
[13, 39]	Λαμίας ὁ Μάχων οὕτω γράφει·	Δημήτριός	ποθ' ὁ βασιλεὺς γένη μύρων
[13, 42]	ποτε ὑπὸ τοῦ βασιλέως Μανίαν	Δημητρίου	ἀνταξιῶσαι δωρεὰν καὐτόν τινα. Δόντος
[13, 40]	Αρριδαῖον τὸν μετ' Αλέξανδρον βασιλεύοντα,	Δημητρίου	δὲ τοῦ Πολιορκητοῦ μετὰ τὰς
[13, 40]	Δημώ φησιν ἐρωμένην γενέσθαι τοῦ	Δημητρίου·	ᾗ ἐπιμανῆναι καὶ τὸν πατέρα
[13, 21]	τοῦ Αρείου ἐν τῷ περὶ	Δημητρίου	τοῦ Φαληρέως συγγράμματι, τὸ κύριον
[13, 39]	περαινομένης εὖ παρά τε τῷ	Δημητρίῳ	εὐημερούσης, φασὶ καὶ τὴν Λάμιαν
[13, 40]	ὡς καὶ πολλὰ συνεξαμαρτάνοντα τῷ	Δημητρίῳ,	καὶ ὅτι ἀπέκτεινε τὰς τῆς
[13, 92]	Πόλλ' ἀγαθὰ δοῖεν οἱ θεοὶ	Δημητρίῳ	καὶ τοῖς νομοθέταις, διότι τοὺς
[13, 11]	ἢ τοῖς ἐρῶσιν ὧν σὺ	δημιουργὸς	εἶ μοχθοῦσι μόχθους εὐτυχῶς συνεκπόνει.
[13, 20]	Καὶ οἱ παρ' Ομήρῳ δὲ	δημογέροντες	θαυμάζοντες τῆς Ελένης τὸ κάλλος
[13, 48]	ὑποδήματα. ~Μετάνειρα δὲ ἡ ἑταίρα,	Δημοκλέους	τοῦ παρασίτου Λαγυνίωνος ἐπίκλην καταπεσόντος
[13, 71]	δ' Ικαρίου τε γένος καὶ	δῆμον	Αμύκλου καὶ Σπάρτην, ἰδίων ἁπτόμενος
[13, 63]	Λαγίσκα καὶ Ανθεια καὶ Αριστόκλεια.	~Δημοσθένη	δὲ τὸν ῥήτορα καὶ τεκνοποιήσασθαι
[13, 62]	Λυσίας ἱστορεῖ ἐν ταῖς Επιστολαῖς.	Δημοσθένης	δ' ἐν τῷ κατὰ Νεαίρας
[13, 31]	τὴν Λυδίαν οἰκοῦσιν ἄποπτον εἶναι.	Δημοσθένης	δ' ὁ ῥήτωρ ἐν τῳ
[13, 65]	Φράστορι τῷ Αἰγιαλεῖ, ὥς φησι	Δημοσθένης	ἐν τῷ κατὰ Νεαίρας. Ὃς
[13, 50]	ἢ ἀπολογουμένους, μνησθήσομαι καὶ τούτων.	Δημοσθένης	μὲν γὰρ ἐν τῷ κατὰ
[13, 92]	τοῦ Σοφοκλέους Δημοχάρους πεποιηκότος τοῦ	Δημοσθένους	ἀνεψιοῦ. Καὶ Ρωμαῖοι δ' οἱ
[13, 63]	Τί δ' ἄν τις περὶ	Δημοσθένους	λέγειν δύναιτο; τὰ γὰρ ἐνιαυτῷ
[13, 67]	μάλιστα μὲν ὑπὸ τῆς πόλεως	δημοσίᾳ	κατεσκευασμένον, εἰ δὲ μή, δεδομένον
[13, 59]	γὰρ χιτώνιον ἠμπείχετο καὶ τοῖς	δημοσίοις	οὐκ ἐχρῆτο βαλανείοις. Τῇ δὲ
[13, 12]	τὰ Αλίεια καὶ ἐν ταῖς	δημοτελέσι	δὲ σπονδαῖς ὡς ἐπίπαν ὁ
[13, 25]	λέγουσιν τοῦτ' ἰδεῖν πρῶτον, μόνον	δημοτικόν,	ὦ Ζεῦ, πρᾶγμα καὶ ὶσωτήριον,
[13, 40]	καὶ ὅτι ἀπέκτεινε τὰς τῆς	Δημοῦς	θεραπαίνας στρεβλῶν. ~Περὶ δὲ τοῦ
[13, 45]	τὸ λῄδιον. Ο τοῦ Σοφοκλέους	Δημοφῶν	ἐρώμενος τὴν Αἶγα Νικὼ πρεσβυτέραν
[13, 45]	ἥν ποτ' ἠξίου λαβεῖν ὁ	Δημοφῶν.	Ἣ δ' εἶπε γελάσασ' Εὖ
[13, 65]	ὃς ἦν Δήμωνος μὲν υἱός,	Δημοχάρους	δὲ ἀδελφιδοῦς. Τὴν δὲ Νέαιραν
[13, 92]	γνώριμος, ἀπολογίαν ὑπὲρ τοῦ Σοφοκλέους	Δημοχάρους	πεποιηκότος τοῦ Δημοσθένους ἀνεψιοῦ. Καὶ
[13, 40]	τὰς προειρημένας Μανίαν, Αντιγόνου δὲ	Δημώ,	ἐξ ἧς Αλκυονέα γεννηθῆναι, Σελεύκου
[13, 40]	ἕκτῃ καὶ τριακοστῇ τῶν Ιστοριῶν	Δημώ	φησιν ἐρωμένην γενέσθαι τοῦ Δημητρίου·
[13, 65]	Φρυνίωνος τοῦ Παιανιέως, ὃς ἦν	Δήμωνος	μὲν υἱός, Δημοχάρους δὲ ἀδελφιδοῦς.
[13, 8]	Καὶ Αντιφάνης ἐν Φιλοπάτορι γεγάμηκε	δήπου.	Β. Τὶ σύ λέγεις ἀληθινῶς
[13, 58]	τῷ ὑπὲρ Φρύνης λόγῳ Ὑπερεί	δης	ὁμολογῶν ἐρᾶν τῆς γυναικὸς καὶ
[13, 44]	δ' εἶπ' Ὦ τάλαν, μὴ	δῆτ'	ἄνερ· οὐδέποτε γὰρ τοῦτ' ἐστί
[13, 36]	εἴτε ἀπὸ τύχης εἴτε καὶ	δι'	ἄλλην τινὰ αἰτίαν τῷ Εὐξένῳ·
[13, 8]	κακῶς ποτε ἐρῶ γυναῖκας νὴ	Δί'	ἀπολοίμην ἄρα πάντων ἄριστον κτημάτων.
[13, 46]	γὰρ Αγάθωνα Γυνὴ τὸ σῶμα	δι'	ἀργίαν ψυχῆς φρόνησιν ἐντὸς οὐκ
[13, 18]	τρίχες λυποῦσιν ἡμᾶς, πρὸς θεῶν;	Δι'	ἃς ἀνὴρ ἕκαστος ἡμῶν φαίνεται,
[13, 65]	τῆς Σαμίας ἑταίρας ἐρασθεὶς ἡδέως	δι'	αὐτὴν καὶ Λαμπιτὼ προσηγορεύετο, ὥς
[13, 38]	γε αὐτῇ, φησίν, οἶδα, ὅτι	δι'	αὐτὴν Κόνωνος εἰμι υἱός. Φιλέταιρον
[13, 63]	γοῦν τινος ἐρασθεὶς μειρακίου καὶ	δι'	αὐτὸν παροινήσας εἰς Νικόδημον ἐξέκοψεν
[13, 3]	χρόνοις ἢ διὰ μέθης ἢ	δι'	ἀφροδισίων ἢ καὶ διὰ τῆς
[13, 32]	δαιμονίᾳ· οὐ γὰρ τοξοφόροισιν ἐμήσατο	δι'	Αφροδίτα Πέρσαις Ελλάνων ἀκρόπολιν προδόμεν.
[13, 63]	τέκνα ἐπὶ τὸ δικαστήριον ὡς	δι'	ἐκείνων ἕλεον ἕξων χωρὶς τῆς
[13, 10]	διὰ γυναῖκας ἐγένοντο. Ο Ιλιακὸς	δι'	Ελένην, ὁ λοιμὸς διὰ Χρυσηίδα,
[13, 23]	τὴν ἑταιρικὴν παρασκευὴν καὶ τὰς	δι'	ἐπιτεχνήσεως κομμώσεις τῶν ἑταιρῶν οὕτως
[13, 31]	οὐ διὰ τὰς ἑταίρας, ἀλλὰ	δι'	ἑτέραν αἰτίαν, ἧς μνημονεύει Ηγήσανδρος
[13, 10]	ὁ ἱερὸς δὲ καλούμενος πόλεμος	δι'	ἑτέραν γαμετήν, φησὶν Δοῦρις ἐν
[13, 94]	κατεσκευασμένον συνέδριον τοῖς μειρακίοις ἐλλαλεῖν	δι'	ἡμέρας. Εἶθ' ἑξῆς φησι· Αὐτίκ'
[13, 64]	Σώφρων ὁ ἐπὶ τῆς Εφέσου	δι'	ἣν αὐτὸς μὲν ἐσώθη ἐπιβουλευόμενος
[13, 4]	φησι καὶ Ιππην καὶ Αἴγλην,	δι'	ἣν καὶ τοὺς πρὸς Αριάδνην
[13, 26]	ἦν παίγνιον. (Α) Νὴ τὸν	Δί'	ἤνθει τότε Λαγίσκ' ἤνθει τότε
[13, 85]	ἡ ἐλέφας. Καὶ μετὰ ταῦτα	δι'	ὅλης τῆς ἡμέρας τοὺς καλάμους
[13, 12]	τοῦτον ἀγομένην ἕορτην Ελευθέρια προσηγόρευσαν·	δι'	ὃν θέον καὶ Αθηναῖοι ἐλευθερίας
[13, 24]	κλίμακα στησάμενον εἰσβῆναι λάθρᾳ μηδὲ	δι'	ὀπῆς κάτωθεν εἰσδῦναι στέγης μήδ'
[13, 56]	δειλοὶ νεότητος ἀπαντήσαντες ἐκείνης πρωτοπόρου,	δι'	ὅσης ἤλθετε πυρκαιῆς. Περικλῆς δὲ
[13, 92]	ἔριδας καὶ τοὺς ἀκαίρους ἐλέγχους	δι'	οὓς Σωκράτης μὲν ἀπέθανεν ὁ
[13, 6]	Εὔβουλός φησι ἐν Στεφανοπώλισιν Μὰ	Δι'	οὐχὶ περιπεπλασμέναι ψιμυθίοις οὐδ' ὥσπερ
[13, 73]	ἡμῖν πάντα καὶ τρέφουσ' ἃμα,	δι'	ὧν βρότειον ζῇ τε καὶ
[13, 12]	φιλία τε καὶ ὁμόνοια γεννᾶται,	δι'	ὧν ἡ καλλίστη ἐλευθερία τοῖς
[13, 77]	ἐν τοῖς Κρητικοῖς οὺ τὸν	Δία	ἁρπάσαι τὸν Γανυμήδην ἀλλὰ Μίνωα.
[13, 10]	λοιμὸς διὰ Χρυσηίδα, Αχιλλέως μῆνις	διὰ	Βρισηίδα, καὶ ὁ ἱερὸς δὲ
[13, 35]	ὁρμήσας ἐπὶ τοῦ ἅρματος διῆλθεν	διὰ	γῆς πολλῆς, διώξας περὶ τοὺς
[13, 10]	Καμβύσου στρατεία, ὥς φησι Κτησίας,	διὰ	γυναῖκα ἐγένετο. Ο γὰρ Καμβύσης
[13, 10]	ὅτι καὶ οἱ μέγιτοι πόλεμοι	διὰ	γυναῖκας ἐγένοντο. Ο Ιλιακὸς δι'
[13, 10]	Ανετράπησαν δὲ καὶ ὅλοι οἶκοι	διὰ	γυναῖκας ὁ Φιλίππου τοῦ Αλεξάνδρου
[13, 20]	Ιασίωνι, Αφροδίτη Αγχίσῃ καὶ Αδώνιδι.	Διὰ	κάλλος δὲ καὶ ὁ μέγιστος
[13, 20]	κάλλους ἤρισαν πρὸς ἀλλήλας, καὶ	διὰ	κάλλος οἱ θεοὶ ἀνηρείψαντο Διὶ
[13, 10]	Γλαύκης τῆς Κρέοντος, ὁ Αγαμέμνονος	διὰ	Κασσάνδραν. Καὶ ἡ ἐπ' Αἴγυπτον
[13, 20]	καὶ ὁ μέγιστος τῶν θεῶν	διὰ	κεράμων χρυσὸς ἔρχεται, ταῦρος γίνεται,
[13, 19]	τῷ Λυκείῳ μετὰ σοφιστῶν, νὴ	Δία,	λεπτῶν, ἀσίτων, σκυτίνων, κατὰ τὸν
[13, 3]	τοῖς τῆς νεότητος χρόνοις ἢ	διὰ	μέθης ἢ δι' ἀφροδισίων ἢ
[13, 29]	ἀστεία μὲν οὖν, νὴ τὀν	Δία.	~Ο δὲ ὑμέτερος φιλοσοφομειρακίσκος τοιοῦτος
[13, 17]	βλεφάρων κοιμίζει τὸν ἐρώμενον, ὅπως	διὰ	παντὸς ἀπολαύῃ τῆς τοῦ θεωρεῖν
[13, 71]	ᾠδῇσιν πινυτῆς εἵνεκα Πηνελόπης ἥν	διὰ	πολλὰ παθὼν ὀλίγην ἐσενάσσατο νῆσον,
[13, 71]	οἷα τιναχθεὶς ὠρυγῇ ταύτης ἦλθε	διὰ	πτόλεως, γινώσκεις, ἀίουσα μέγαν πόθον
[13, 62]	λέγει Ἐρᾷ δὲ Λαὶς οὐ	διὰ	σὲ Φιλωνίδου; Γραπτέον Ναὶς καὶ
[13, 2]	κατὰ ψήφισμα τοῦτο ἐγένετο τότε	διὰ	σπάσιν ἀνθρώπων, ὥστ' ἐξεῖναι καὶ
[13, 74]	αἰεί ποτε Ανακρέων πᾶσίν ἐστιν	διὰ	στόματος. Λέγει οὖν περὶ αὐτοῦ
[13, 92]	οὐ προσίενται φιλοσοφίαν οὔτε> ῥητορικὴν	διὰ	τὰς ἐν τοῖς λόγοις ὑμῶν
[13, 31]	Εταιρίδεια ἀγομένην ἐν Μαγνησίᾳ οὐ	διὰ	τὰς ἑταίρας, ἀλλὰ δι' ἑτέραν
[13, 30]	ἢ Αντιφάνης ἐν Υπνῳ παράγει·	Διὰ	ταῦθ' ὁ πόρνος οὗτος οὐδὲ
[13, 92]	δικαίου κλεπτιστάτους ὄντας ἀπέθανεν δὲ	διὰ	ταῦτα καὶ Θεόδωρος ὁ ἄθεος
[13, 18]	χαίρω γὰρ πάνυ τῷ ἀνδρὶ	διά	τε τὴν πολυμαθίαν καὶ τὴν
[13, 84]	πλησιάσαι δυνησόμενος καὶ ὡς ἠδυνάτει	διά	τε τὴν ψυχρότητα καὶ τὸν
[13, 82]	μηδὲν προσθεῖναι, τὸν δὲ Σοφοκλέα	διὰ	τὴν ἀκολασίαν καταφρονηθῆναι. Καὶ ὁ
[13, 50]	Ἑταιρῶν Νικοστρατίδα φησὶν Αφύην κληθῆναι	διὰ	τὴν αὐτὴν αἰτίαν. Ὁ δ'
[13, 10]	Αρπίας ἐκπεπτώκει τῆς Αἰγυπτίων βασιλείας	διὰ	τὴν γενομένην ἧτταν πρὸς Κυρηναίους
[13, 34]	δὲ τῆς ἑταίρας εἰκόνιον, ἧς	διὰ	τὴν ἐπιφάνειαν οἴκημά τι λέγεται
[13, 10]	τὸν Κλεοπάτρας γάμον, ὁ Ηρακλέους	διὰ	τὴν Ιόλην ἐπιγαμίαν τῆς Εὐρύτρου
[13, 35]	αὐτὴν. Διετέλουν οὖν ἀλλήλων ἐπιτυμοῦντες	διὰ	τὴν κατὰ τὸν ὕπνον φαντασίαν.
[13, 75]	μὲν οὔσης, δυναμένης δὲ καὶ	διὰ	τὴν ὁμιλίαν τοὺς ἐραστὰς προσελκὺσασθαι.
[13, 25]	Αδελφοῖς προσιστορῶν ὅτι πρῶτος Σόλων	διὰ	τὴν τῶν νέων ἀκμὴν ἔστηκεν
[13, 10]	τῆς Εὐρύτρου θυγατρός, ὁ Θησέως	διὰ	τὴν Φαίδρας τῆς Μίνωος, ὁ
[13, 64]	δὲ κατεκρημνίσθη, ὡς γράφει Φύλαρχος	διὰ	τῆς δωδεκάτης τάδε Ἡ πάρεδρος
[13, 85]	Ο δ' αὐτὸς ἱστορεῖ Φύλαρχος	διὰ	τῆς εἰκοστῆς ὅσην ἐλέφας τὸ
[13, 3]	ἢ δι' ἀφροδισίων ἢ καὶ	διὰ	τῆς ἐν ταῖς ἀδηφαγίαις ἀπεψίας,
[13, 69]	ἐμπορίαν εἰς τὴν Ναύκτατιν ἀπαίροντος	διὰ	τῆς ποιήσεως διαβάλλει ὡς πολλὰ
[13, 49]	Ζητουμένου δὲ ἔν τινι συμποσίῳ	διὰ	τίνα αἰτίαν οἱ στέφανοι κρήμνανται,
[13, 78]	καθαίροντος τὴν Αττικὴν ἀνθρωπείῳ αἵματι	διά	τινα μύση παλαιά, ὡς ἱστορεῖ
[13, 60]	ῥήτορσί φησιν ὀνομαζομένην Σηστὸν καλεῖσθαι	διὰ	τὸ ἀποσήθειν καὶ ἀποδύειν τοὺς
[13, 50]	Κωμῳδουμένων φησὶν ὅτι Ἄβυδος ἐλέγετο	διὰ	τὸ γραῦς εἶναι. Μνημονεύει δ'
[13, 35]	ἄνθρωπον, οὐ συνετίθετο ὁ Ομάρτης	διὰ	τὸ εἶναι ἀρρένων παίδων ἕρημος·
[13, 51]	δὲ ὅτι Αἴξ ἐπεκαλεῖτο προείπομεν,	διὰ	τὸ Θαλλὸν τὸν κάπηλον ἐξαναλῶσαι,
[13, 70]	Λήμην ἑταίραν, τὴν καλουμένην Παρόραμα	διὰ	τὸ καὶ δυὸ δραχμῶν φοιτᾶν
[13, 44]	πρότερον ἡμέραις ἀεί, ὀργιζομένης δὲ	διὰ	τὸ μηδὲν λαμβάνειν, ἔπειθε πῶς
[13, 18]	οὐδ' ὁ ἐπιληψόμενος οὐδείς ἐστιν	διὰ	τὸ πάντας ξύρεσθαι. Εν Βυζαντίῳ
[13, 2]	νομισθῆναι, οὐκ εἰδότων τῶν πρότερον	διὰ	τὸ πλῆθος τὸν πατέρα. Εκ
[13, 68]	ὃν δὴ Παλλίδης τεύξας κατέγνω	διὰ	τὸ πρᾶγμ' αὑτοῦ φυγήν. Ενταῦθα
[13, 44]	σχεδὸν οὐκέτι θ' ἑταιρεῖν ὑπομενούσης	διὰ	τό πως τὸν Ανδρόνικον ἡδέως
[13, 86]	καὶ διοκνοῦντος εἰσαγαγεῖν πρὸς αὐτὀν	διὰ	τὸ τὴν αὐτὴν οἰκεῖν οἰκίαν,
[13, 3]	τὸν βασιλέα, ἔτι δὲ καὶ	διὰ	τὸ τὴν βασιλίδα, ὥς φησιν
[13, 3]	βασίλεια τοῦ πλήθους τῶν παλλακίδων	διὰ	τὸ ὡς δεσπότην ἄρχειν τῆς
[13, 25]	{τὀν Πελοποννησιακὸν πόλεμον} ὅτι Περικλῆς	διὰ	τὸν ἁρπασθείσας ἀπ' αὐτῆς θεραπαίνας
[13, 94]	καί πολλά ἐστι τὰ λεχθέντα,	διὰ	τὸν βρένθον ὑμῶν τὸν πολύν,
[13, 10]	Θεμιστοῦς τῆς Υψέως, ὁ Ιάσονος	διὰ	τὸν Γλαύκης τῆς Κρέοντος, ὁ
[13, 10]	Φαίδρας τῆς Μίνωος, ὁ Αθάμαντος	διὰ	τὸν Θεμιστοῦς τῆς Υψέως, ὁ
[13, 10]	ὁ Φιλίππου τοῦ Αλεξάνδρου πατρός	διὰ	τὸν Κλεοπάτρας γάμον, ὁ Ηρακλέους
[13, 27]	χερσίν· ἡδύ γε νὴ τὸν	Δία	τὸν μέγιστον. Ετι πολλὰ τοῦ
[13, 83]	ὕστερον ἀναζητούντων τὴν αἰτίαν εὑρέθη	διὰ	τὸν τοῦ θεοῦ στέφανον ἀνῃρημένη.
[13, 66]	ἐρασθέντος καὶ χρηστὴν ταύτην ὀνομάσαντος	διὰ	τοῦ δράματος, ἀντέγραψεν Μένανδρος ὡς
[13, 44]	ἄνθρωπον ἄχρι τοῦ στόματος ἠσβολωμένον·	διὰ	τοῦθ' ὑπέμεινα πολὺ λαβοῦσα χρυσίον,
[13, 78]	λύσιν τ' ἔλαβε τὸ δεινόν.	Διὰ	τοὺς τοιούτους οὖν ἔρωτας οἱ
[13, 94]	ἐμὲ ἐδεῖτο μὴ περιιδεῖν αὐτὸν	διὰ	τοὺς τόκους ἐκ τῶν ὄντων
[13, 51]	ζῷον οὐδ' ὅλως Αθηνᾷ θύεται	διὰ	τοῦτο, ἄλλος ἔσται λόγος. Ἀλλ'
[13, 8]	τὸν βίον. Γεγάμηκα γὰρ καὐτος	διὰ	τοῦτό σοι παραινῶ μὴ γαμεῖν.
[13, 12]	γυμνάσιον ἀναθέντες τῷ Ερωτι τὴν	διὰ	τοῦτον ἀγομένην ἕορτην Ελευθέρια προσηγόρευσαν·
[13, 69]	ἐν Δελφοῖς, ὧν μέμνηται Κρατῖνος	διὰ	τούτων Εἰς δὲ τὴν Δωρίχαν
[13, 55]	Παυσανίᾳ Κορινθίαν αὐτὴν εἶναί φησιν	διὰ	τούτων· Εἰσὶν δὲ πόθεν αἱ
[13, 12]	τοὺς καλλίστους τῶν πολιτῶν κοσμήσαντες	διὰ	τούτων θύουσι τῷ Ερωτι, ὡς
[13, 23]	βούλητ' ἄν τε μή. {Οψεις	διὰ	τούτων σκευοποιοῦσι τῶν τεχνῶν. ~Διὸ
[13, 26]	καὶ ἄλλας ἑταίρας αὐτῇ συγκατελέγει	δὶα	τούτων· Τὴν ἐκ Κορίνθου Λαίδ'
[13, 54]	φροντίδα ποιούμενον αὐτῆς τοῦτ' ἐμφανίζειν	διὰ	τῶν πρὸς Ερμαρχον Ἐπιστολῶν. ~Αρίστιππος
[13, 53]	φροντίδα ποιούμενον αὐτῆς τοῦτ' ἐμφανίζειν	διὰ	τῶν πρὸς Ερμαρχον Ἐπιστολῶν. ~Τοσαῦτ'
[13, 75]	Σοφοκλῆς ἦγον εἰς τὰ θέατρα	διὰ	τῶν τραγῳδιῶν τοὺς ἔρωτας, ὃ
[13, 8]	ἐρεῖ κακῶς τις ἀλλὰ νὴ	Δία	χρηστή τις ἦν μέντοι τίς
[13, 10]	Ιλιακὸς δι' Ελένην, ὁ λοιμὸς	διὰ	Χρυσηίδα, Αχιλλέως μῆνις διὰ Βρισηίδα,
[13, 23]	ταῖς βαυκίσιν ἐγκεκάττυται. Μακρά τις·	διάβαθρον	λεπτὸν φορεῖ τήν τε κεφαλὴν
[13, 69]	Ναύκτατιν ἀπαίροντος διὰ τῆς ποιήσεως	διαβάλλει	ὡς πολλὰ τοῦ Χαράξου νοσφισαμένην.
[13, 12]	καὶ οἱ Πεισιστρατίδαι ἐκπεσόντες ἐπεχείρησαν	διαβάλλειν	πρῶτον τὰς περὶ τὸν θεὸν
[13, 67]	πρὸς Αλέξανδρον Επιστολῇ τὴν Αρπάλου	διαβάλλων	ἀκολασίαν φησίν Ἐπίσκεψαι δἐ καὶ
[13, 72]	οὐκ ὢν οὕτως ἐρωτομανὴ ὡς	διαβάλλων	μ' εἴρηκεν ὁ Κύνουλκος ἀλλ'
[13, 78]	ἔφυ, θείας ἁγητῆρες ἐφαμερίοις φιλότατος.	Διαβόητα	δ' ἐστὶν καὶ τὰ ἐπὶ
[13, 89]	ἀοιδὸς κελαδεῖ Μναμοσύναν» κατὰ Εὐριπίδην	διαβόητοι	γεγόνασι γυναῖκες. Θαργηλία ἡ Μιλησία,
[13, 54]	εἷχεν ἐρωμένην τὴν ἐπὶ έταιρείᾳ	διαβόητον	γενομένην; ἣ δὲ οὐδ' ὅτε
[13, 53]	εἷχεν ἐρωμένην τὴν ἐπὶ έταιρείᾳ	διαβόητον	γενομένην; ἣ δὲ οὐδ' ὅτε
[13, 66]	συνουσίας μισθὸν τὸν Βακχίδος ὅρμον	διαβόητον	ὄντα. Ο δὲ σφοδρῶς ἐρῶν
[13, 66]	τῆς θυσίας, ἀλλὰ τῆς ἱερείας.	~Διαβόητος	δ' ἑταιρα γέγονε καὶ ἡ
[13, 34]	Λακεδαίμονι Αναθημάτων, εἰκών ἐστι τῆς	διαβοήτου	ἑταίρας Κοττίνας, ἥν φησι καὶ
[13, 63]	αἰδοῖ τουτ' ἐποίησεν, φεύγων τὴν	διαβολήν.	Ακόλαστος δ' ἦν ὁ ῥήτωρ
[13, 93]	μιμουμένοις οὔτε γὰρ συνανθρωπίζετε οὔτε	διαγινώσκετε	οὐδένα τῶν ὁμιλούντων, αἰσθήσει τε
[13, 92]	καὶ Θεόδωρος ὁ ἄθεος καὶ	Διαγόρας	ἐξεκηρύχθη καὶ Πρωταγόρας> ἐφυγαδεύσθη ὅ
[13, 64]	διαδοχῆς τελευταῖος καὶ ἔξω τοῦ	διαδήματος	κοινωνὸν εἶχε τῆς βασιλείας, ὥς
[13, 61]	Νικαιεὺς ἐν ταῖς τῶν φιλοσόφων	Διαδοχαῖς.	Σοφοκλῆς δ' ὁ τραγῳδιοποιὸς ἤδη
[13, 64]	εἶχεν ὁ βασιλεὺς ὁ τῆς	διαδοχῆς	τελευταῖος καὶ ἔξω τοῦ διαδήματος
[13, 86]	αὐταῖς ἔθος ἐστίν, ἐν ταῖς	διαζώστραις	γυμναὶ ὠχροῦντο, οὐκ ἔτι κατεῖχον
[13, 90]	ἱστορῶν Νικίας ἐν τοῖς Αρκαδικοῖς	διαθεῖναί	φησι αὐτὸν Κύψελον, πόλιν κτίσαντα
[13, 56]	τετυχηκέναι ἐν ταῖς τοῦ φιλοσόφου	διαθήκαις.	Ὁ δὲ καλὸς ἡμῶν Πλάτων
[13, 14]	οὐ κακῶς αὐτοῦ τὰς δυνάμεις	διαιρῶν	φησι δίδυμα {γὰρ} τόξα αὐτὸν
[13, 21]	καπηλείοις καὶ τοῖς πανδοκείοις αἰεὶ	διαιτᾷ,	καίτοι Ισοκράτους τοῦ ῥήτορος ἐν
[13, 65]	Νέαιραν εἶχον ἡμέραν παρ' ἡμέραν	διαιτητῶν	γενομένων φίλων Φρυνίων καὶ Στέφανος
[13, 68]	τινὲς μάγοι ὁρῶντες αὐτὸν παγκάκως	διακείμενον	ἔπεισαν ὡς ἄξουσι τὴν ψυχὴν
[13, 95]	δ' οἱ ἐν τῷ Πειραιεῖ	διάκεινται	ὥστε πολὺ ἀσφαλέστερον εἶναι δοκεῖν
[13, 47]	ἔφη, ὦ νεανίσκε, τὸ σωμάτιον	διάκεισαι.	Τί οὖν οἶει, εἰ μὴ
[13, 34]	καὶ κατ' ἔτος θύεται βοῦς,	διακελευσαμένου	τοῦτο τοῦ πάντα ἀρίστου Αδριανοῦ
[13, 84]	παρθένους τὰς ἐνδοξοτάτας καὶ καλλίστας	διακοσίας,	ὡς ἱστορεῖ Δοῦρις ὁ Σάμιος
[13, 87]	στεφανοπλόκους ἕξ καὶ τεσσαράκοντα ὀψοποιοὺς	διακοσίους	ἑβδομήκοντα ἑπτά, χυτρεψοὺς εἵκοσι ἐννέα,
[13, 67]	Απὸ πλειόνων δὲ ταλάντων ἢ	διακοσίων	δύο μνήματα κατεσκεύασεν αὐτῆς ὃ
[13, 67]	ἀκολασίαν φησίν Ἐπίσκεψαι δἐ καὶ	διάκουσον	σαφῶς παρὰ τῶν ἐκ Βαβυλῶνος
[13, 12]	τοσοῦτον ἀπέσχον τοῦ συνουσίας τινὸς	διαλαβεῖν	προεστάναι τὸν Ερωτα ὥστε τῆς
[13, 35]	στρατοπεδεύων ἐπὶ τοῦ Τανάιδος {καὶ}	διαλαθὼν	τὴν στρατοπεδείαν διέβη μετὰ μόνου
[13, 82]	παιδικὸν ἱμάτιον. Οἷα δὲ εἰκὸς	διαλαληθέντος	τοῦ συμβεβηκότος Εὐριπίδης πυθόμενος καὶ
[13, 86]	συνελθόντες εἰς πότον περὶ συλλογισμῶν	διαλέγοιντο	ἀλλοτρίως ἂν αὐτοὺς ὑπολάβοι τις
[13, 16]	περὶ τοῦ κάλλους τοῦ Πέλοπος	διαλεγομένην	ποιήσας τὴν Ιπποδάμειάν φησι· Τοιάνδ'
[13, 33]	γὰρ ὅτι πρὸς τὰς ἑταίρας	διαλεγόμενος	ἠγωνια ποῖόν τι φανήσεται τοῖς
[13, 92]	πρὸς τοὺς εἰς δικαστήρια ἀποκληρουμένους	διαλεγόμενος	περὶ τοῦ δικαίου κλεπτιστάτους ὄντας
[13, 86]	καὶ ἀπλήστως ψέγειν. Καὶ εἰ	διαλεκτικοὶ	συνελθόντες εἰς πότον περὶ συλλογισμῶν
[13, 42]	τι δὴ> σκυθρωπάσας ἀπέπεμψε ταύτην·	διαλιποῦσα	δ' ἡ ἑταίρα Μήθεν παρὰ
[13, 93]	ἐκ τῶν φερομένων ὡς αὐτοῦ	διαλόγων	θαυμάζομεν ὡς ἐπιεικῇ καὶ μέτριον,
[13, 32]	θεῷ τὸν ἔτι καὶ νῦν	διαμένοντα	καὶ τὰς ἑταίρας ἰδίᾳ γραψάντων
[13, 45]	παῖδα· Πύθων, φήσ' ἐπεὶ ἤδη	διάμεστος	τῶν ὑείων ἐγένετο ἐπ' αἴγει
[13, 14]	ἢ τὸ θεωρίκον ἔχουσιν ὑμιν	διανέμειν	ἑκάστοτε. Αριστοφῶν δὲ ἐν Πυθαγοριστῇ·
[13, 64]	βούλεται τὸν Σώφρονα ἡ Λαοδίκη	διανεύει	τῷ Σώφρονι, μηνύουσα τὴν ἐπιβουλήν.
[13, 47]	φακῶν, ἡ Γνάθαινα ἔφη Κολποφακῆν	διανοεῖται	ποιεῖν» Ανδρονίκου δὲ τοῦ τραγῳδοῦ
[13, 68]	τῶν Αγῆνος οὐκ ἐλάσσονας σίτου	διαπέμψαι	καὶ πολίτην γεγονέναι. (Α) Γλυκέρας
[13, 2]	Ιερώνυμος ὁ Ρόδιος, ὅπερ σοι	διαπέμψομαι	εὐπορήσας τοῦ βιβλίου. Αντεῖπε δὲ
[13, 48]	σαυτὸν ἐδωκας οὗ ψῆφοι εἰσίν.	Διαπηδῶντος	δ' αὐτοῦ ἐπὶ τὴν πλησίον
[13, 71]	ἐξεφόρει λογίων, Ράριον ὀργειῶνι νόμῳ	διαποιπνύουσα	Δήμητρα γνωστὴ δ' ἐστὶ καὶ
[13, 74]	ὕδωρ οἴνῳ συμμιγνύμενον κυλίκεσσι παῖς	διαπομπεύῃ,	προπόσεις ἐπιδέξια νωμῶν, παννυχίδας θ'
[13, 80]	θυγατέρας καὶ τὴν γυναῖκα κάλλει	διαπρεπεστάτην	οὖσαν οὐ μόνον ἀπέσχετο, ἀλλ'
[13, 88]	ὄψεις κατειργάζετο στίλβοντα λευκῷ χρώματι	διαπρεπῆ	αἰδὼς δ' ἐπερρύθμιζεν ἠπιώτατον ἐρύθημα
[13, 86]	Περσαῖος ὁ περὶ τῆς αὐλητρίδος	διαπυκτεύσας.	Φησὶν γὰρ Αντίγονος ὁ Καρύστιος
[13, 28]	ἀπο τῶν ἑταιρῶν τοὺς ἑταίρους	διαστέλλων	φησί· Πεποιήκατ' ἔργον οὐχ ἑταίρων
[13, 64]	καὶ μόλις ἐκ τῆς φυγῆς	διασωθέντος	αὐτὴ μεταμφιεσαμένη τὴν βασιλικὴν ἐσθῆτα
[13, 14]	ἐστιν εὔχαρις, ἐπιτεινόμενος δὲ καὶ	διαταράττων	χαλεπώτατος διόπερ ὁ ποιητὴς οὗτος
[13, 90]	περὶ κάλλους γυναικῶν ἀγῶνά ποτε	διατεθέντα	περὶ οὗ ἱστορῶν Νικίας ἐν
[13, 23]	Ἂν δὲ μὴ χαίρῃ γελώσα,	διατελεῖ	τὴν ἡμέραν ἔνδον, ὥσπερ τοῖς
[13, 23]	τρόπους μήτε τὰς ὄψεις ὁμοίας	διατελεῖν	οὔσας ἔτι. Τυγχάνει μικρά τις
[13, 86]	σωφρονικοὶ εἶναι σφόδρα μέχρι τινὸς	διατηροῦσιν	ἐν τοῖς πότοις τὸ τοιοῦτον
[13, 18]	ἔχων ηὔλει, καὶ ἐν Αθήναις	διατηροῦσιν	οὐ σφόδρα ἀρχαῖον τὸν πρῶτον
[13, 75]	τὴν τοιαύτην μοῦσαν εἰς τὰς	διατθριβάς.	Διὸ καὶ λέγειν ἔν τινι
[13, 46]	ἐμέ τε ὡσαύτως. Μηθὲν οὖν	διαφέρειν	ἐπιτριβουμένοις καὶ κακῶς πάσχουσιν {ἢ}
[13, 6]	Η δἐ Νάννιον τί νυνὶ	διαφέρειν	Σκύλλης δοκεῖ Οὐ δύ' ἀποπνίξασ'
[13, 10]	Αἰγυπτίας γυναῖκας ἐν ταῖς συνουσίαις	διαφέρειν	τῶν ἄλλων ἔπεμψεν πρὸς Αμασιν
[13, 21]	διδάσκειν εὐτυχίαν, ἐρωτοδιδάσκαλε· οὐδὲν ἄρα	διαφέρεις	Αμάσιος τοῦ Ηλείου, ὃν Θεόφραστος
[13, 45]	ἡ Γνάθαιν' Ερωτηθεῖσα δὲ τί	διαφέρονται	Τί γάρ, ἔφησεν, ἄλλο πλὴν
[13, 69]	δὲ ἑταίρας καὶ ἐπὶ κάλλει	διαφερούσας	ἤνεγκεν καὶ ἡ Ναύκρατις· Δωρίχαν
[13, 84]	τὴν θεόν, μὴ τὸν αὐτὸν	διαφθαρῆτε	τρόπον. Τότε γὰρ καὶ οἱ
[13, 95]	Ερμαίου τοῦ μυροπώλου, τὴν γυναῖκα	διαφθείρας	ἑβδομήκοντα ἔτη γεγονυῖαν ἧς ἐρᾶν
[13, 46]	Στίλιπων. Σέ τε γὰρ λέγουσιν	διαφθείρειν	τοὺς ἐντυγχάνοντάς σοι ἀνωφελῆ καὶ
[13, 95]	τὸν κάπηλον ὡς περὶ στήλην	διαφθείρονται.	οσοῦτοι δὲ ἐπὶ τὴ οἰκίαν
[13, 92]	τοὺς σοφιστὰς τῆς Ρώμης ὡς	διαφθείροντας	τοὺς νέους, ἐπεὶ οὐκ οἶδ'
[13, 46]	Στίλπωνος Γλυκέρας παρὰ πότον ὡς	διαφθειρούσης	τοὺς νέους, ὥς φησι Σάτυρος
[13, 4]	ὡς ἂν στρατευόμενος καὶ κατἀ	διάφορα	γιγνόμενος χωρία ἐξ ὧν καὶ
[13, 39]	ὀσφράνθητι καὶ εἴσει παρὰ τἄλλα	διαφόραν	ὅσην ἔχει. Κείνη δὲ γελάσασ'
[13, 77]	καλοῦσιν, ἐν ῷ καὶ μυρρίναι	διάφοροι	πεφύκασιν. Καὶ τὴν πρὸς Αθηναίους
[13, 26]	ἤδη τρέχει τὰς ἁρμονίας τε	διαχαλᾷ	τοῦ σώματος, ἰδεῖν μὲν αὐτὴν
[13, 24]	σου πολλά σε σωφρονίστατος καὶ	διδάξαντος	σκύτη βλέπειν. Ἢ οὐκ οἶδας
[13, 81]	Ερετριεὺς ἢ Ερυθραῖος γραμμάτων ἐὼν	διδάσκαλος	Σοφὸς μὲν δὴ σύ γε
[13, 11]	τε κἀνθρώπων Ερως, ἢ μὴ	δίδασκε	τὰ καλὰ φαίνεσθαι καλὰ ἢ
[13, 91]	φησι Πουλυμαθίη νόον {ἔχειν} οὐ	διδάσκει.	Καὶ ὁ Τίμων δὲ ἔφη
[13, 21]	τῷ περὶ Εὐδαιμονίας περιιόντα ἐπαγγέλλεσθαι	διδάσκειν	εὐτυχίαν, ἐρωτοδιδάσκαλε· οὐδὲν ἄρα διαφέρεις
[13, 11]	δρῶν δ' ὑπ' αὐτοῦ τοῦ	διδάσκεσθαι	φιλεῖν ἀφαρεθήσῃ χάριτας αἷς τιμῶσί
[13, 46]	σοι ἀνωφελῆ καὶ ἐριστικὰ σοφίσματα	διδάσκοντα,	ἐμέ τε ὡσαύτως. Μηθὲν οὖν
[13, 3]	ἐξαίρετοι, ἅς τοι Αχαιοὶ πρωτίστῳ	δίδομεν.	Ἀλλ' οὐκ εἰκός, φησὶν ὁ
[13, 30]	ἀσύμβολόν τε χεῖρα προσβάλῃ βορᾷ,	διδόναι	νόμιζ' αὐτὸν σὺ τῆς νυκτὸς
[13, 35]	γάμους, οὐ προειπῶν ὅτῳ μέλλοι	διδόναι	τὴν θυγατέρα. Ακμαζούσης οὖν τῆς
[13, 90]	παραγίνεσθαι. Τὸν στέφανον δ' αὐτοῖς	δίδοσθαι	μυρρίνης ἱστορεῖ Μυσρίλος ἐν Ιστορικοῖς
[13, 20]	τὰ τῆς θεοῦ φέρειν τεύχη	δίδοται,	τῷ δὲ δευτέρῳ τὸν βοῦν
[13, 59]	ἀρχέτυπον κραδίης, Φρύνῃ μισθὸν ἐμεῖο	διδοὺς	ἐμέ. Φίλτρα δὲ βάλλω οὐκέτ'
[13, 14]	αὐτοῦ τὰς δυνάμεις διαιρῶν φησι	δίδυμα	{γὰρ} τόξα αὐτὸν ἐντείνεσθαι χαρίτων,
[13, 37]	τῶν Υπομνημάτων, πλείστας ἔσχεν ἐρωμένας,	Διδύμην	μὲν μίαν τῶν ἐπιχωρίων γυναικῶν
[13, 55]	Σὺ μὲν αὐτῇ τοσοῦτον ἀργύριον	δίδως,	ἣ δὲ προῖκα Διογένει τῷ
[13, 36]	νυμφίον. Η δὲ παῖς εἰσελθοῦσα	δίδωσι	εἴτε ἀπὸ τύχης εἴτε καὶ
[13, 35]	τὸν ὕπνον ἑωραμένῳ περιχαρὴς γενομένη	δίδωσιν	αὐτῷ τὴν φιάλην· καὶ ὃς
[13, 35]	Τανάιδος {καὶ} διαλαθὼν τὴν στρατοπεδείαν	διέβη	μετὰ μόνου τοῦ ἁρματηλάτου καὶ
[13, 95]	γεγονυῖαν ἧς ἐρᾶν προσποιησάμενος οὕτω	διέθηκεν	ὥστε τὸν μὲν ἄνδρα αὐτῆς
[13, 71]	δ' ἐπὶ μακρὁν ἀυτεῖ ῥεῦμα	διὲκ	μεγάλων ῥυομένης δονάκων. Πόλλ' ἔτλη
[13, 45]	μητέρα (Κορώνη δ' ἐπεκαλεῖτο τοὔνομα)	διέλυεν	ἡ Γνάθαιν' Ερωτηθεῖσα δὲ τί
[13, 77]	τὴν πρὸς Αθηναίους δ' ἔχθραν	διελύσατο	Μίνως, καίπερ ἐπὶ θανάτῳ παιδὸς
[13, 39]	κατεγχλιδώσης τῷ βασιλεῖ, νάδρον τινὰ	διένευσ'	ἐνεγκεῖν εὐχερῆ, τῇ χειρί τε
[13, 52]	μὲν ἡ δοκοῦσα τῶν πώποτε	διενηνοχέναι	τὴν ὄψιν καὶ Ὤκιμον καὶ
[13, 4]	ἑπτὰ μέντοι γε ἡμέραις πεντήκοντα	διεπαρθένευσε	Θεστίου κόρας, ὡς Ηρόδορος ἱστορεῖ.
[13, 64]	ὑπὸ τῶν Ροδίων τῷ Σελεύκῳ	διεπέμφθη.	~Δημήτριος δ' ὁ Φαληρεὺς Λαμπιτοῦς
[13, 64]	τε ὁ τὴν ἐν Εφέσῳ	διέπων	φρουρὰν υἱὸς ὢν τοῦ Φιλαδέλφου
[13, 73]	ἂν ὅση πέφυκε κἀφ' ὅσον	διέρχεται.	Αὕτη τρέφει σὲ κἀμὲ καὶ
[13, 83]	ἐμβαλοῦσα ἐμμανῶν γενομένων τῶν μάντεων	διεσπάσθη	{ὑπ' αὐτῶν} Καὶ τῶν ἀνθρώπων
[13, 60]	καθ' ἕνα δεξιουμένη μετὰ δακρύων	διέσωσε	τὴν ψυχὴν μόλις. ~Ιστε δὲ
[13, 35]	κἀκείνῳ πάθος συμπεσεῖν πρὸς αὐτὴν.	Διετέλουν	οὖν ἀλλήλων ἐπιτυμοῦντες διὰ τὴν
[13, 21]	πως λάχανόν τι τρώγων Ωκιμον	διεφθάρην·	κἀνταῦθα κατελήρησα τὴν ἐξωμίδα. Καλός
[13, 17]	φησίν; ὦ παῖ παρθένιον βλέπων,	δίζημαί	σε, σὺ δ' οὐ κλύεις,
[13, 79]	Υμεῖς δἐ, ὦ Κύνουλκε, τὰς	διηγήσεις	ταύτας, κἂν ψευδεῖς ὦσιν, ἀληθεῖς
[13, 21]	Κορινθίων σοφιστής, ὁ τοῖς μαθηταῖς	διηγούμενος	ὅτι Ωκιμον ἑταίρας ὄνομα καὶ
[13, 87]	Χαιρήμονος Οἰνεὺς περὶ παρθένων τινῶν	διηγούμενος	ὧν ἐθεᾶτό φησιν ἐν ὁμωνύμῳ
[13, 47]	λόγον, Πρὸς δὲ ἀδολέσχην τινὰ	διηγούμευον	ὅτι παραγέγονεν ἀφ' Ελλησπόντου Πῶς
[13, 59]	θεάτρου ἐπέγραψε Πραξιτέλης ὃν ἔπασχε	διηκρίβωσεν	Ερωτα, ἐξ ἰδίης ἕλκων ἀρχέτυπον
[13, 35]	νυκτὸς ὁρμήσας ἐπὶ τοῦ ἅρματος	διῆλθεν	διὰ γῆς πολλῆς, διώξας περὶ
[13, 27]	τοῦ Μυρτίλου, φθάσας ὁ Μυρτίλος	(διήχθευεν	γὰρ τῷ Σύρῳ) ἔφη· Ουχ
[13, 80]	Λικύμνιος δ' ὁ Χῖος ἐν	Διθυράμβοις	Αργύννου φησὶν ἐρώμενον Υμέναιον γενέσθαι.
[13, 14]	δὲ τοῦ ἐρᾶν Αμφις ἐν	Διθυράμβῳ	φησίν· Τί φῄς; σὺ ταυτὶ
[13, 31]	Αἴσονος συναγαγόντα τοὺς Αργοναύτας Εταιρείῳ	Διὶ	θῦσαι καὶ τὴν ἑορτὴν Εταιρίδεια
[13, 20]	διὰ κάλλος οἱ θεοὶ ἀνηρείψαντο	Διὶ	οἰνοχόον τὸν Γανυμήδη· Κάλλεος εἵνεκα
[13, 95]	ὧν προδόσεις λαμβάνων οὐκ ἀποδίδωσι,	δικάζονται	αὐτῷ συγκλείσαντες τὰ καπηλεῖα, οἱ
[13, 80]	ἐκμανῶς καὶ Αλέξανδρος ὁ βασιλεύς.	Δικαίαρχος	γοῦν ἐν τῷ περὶ τῆς
[13, 67]	καὶ συμφωνίαις παρέπεμπε τὸ σῶμα.	Δικαίαρχος	δ' ἐν τοῖς περὶ τῆς
[13, 5]	ἑξήκοντα περιήγετο παλλακάς, ὡς ἱστορεῖ	Δικαίαρχος	ἐν τρίτῳ περὶ τοῦ τῆς
[13, 94]	Σωκράτους γεγονότα μαθητὴν καὶ περὶ	δικαιοσύνης	καὶ ἀρετῆς πολλοὺς καὶ σεμνοὺς
[13, 43]	θυγατρὶ μετ' αὐτῆς συνπρορευομένῃ λέγει·	Δικαιότερον	ἦν, ὦ τέκνον, νὴ τὼ
[13, 80]	ἢ Αλέξανδρον. Ραδαμάνθυος δὲ τοῦ	δικαίου	Ιβυκος ἐραστήν φησι γενέσθαι Τάλων.
[13, 2]	τὴν Αριστείδου Μυρτώ, οὐ τοῦ	δικαίου	καλουμένου (οἱ χρόνοι γὰρ οὐ
[13, 92]	δικαστήρια ἀποκληρουμένους διαλεγόμενος περὶ τοῦ	δικαίου	κλεπτιστάτους ὄντας ἀπέθανεν δὲ διὰ
[13, 14]	δὲ ἐν Πυθαγοριστῇ· Εἶτ' οὐ	δικαίως	ἔστ' ἀπεψηφισμένος ὑπὸ τῶν θεῶν
[13, 64]	ἐπὶ τὸ κρημνὸν εἰπεῖν ὡς	δικαίως	οἱ πολλοὶ καταφρονοῦσι τοῦ θείου,
[13, 92]	Μυρτίλος ἔφη εἶτ' οὐκ ἐγὼ	δικαίως	πάντας ὑμᾶς τοὺς φιλοσόφους μισῶ
[13, 43]	ἐνέπεσεν. Νὴ τὴν φίλην Δήμητρα,	δικαίως	τοιγαρ, ἄνθρωπε, φησίν, ἐξεδάρης ἀκόλαστος
[13, 94]	Αἰσχίνην τολμῆσαι οὕτως αἰσχρὰν δίκην	δικάσασθαι,	νομίζω δ' οὐκ ἂν ῥᾳδίως
[13, 94]	ἄν ποτ' ᾠήθην, ὦ> ἄνδρες	δικασταί,	Αἰσχίνην τολμῆσαι οὕτως αἰσχρὰν δίκην
[13, 59]	λέγων ἐπίδοξοί τε ἦσαν οἱ	δικασταὶ	καταψηφιούμενοι, παραγαγὼν αὐτὴν εἰς τοὐμφρανὲς
[13, 95]	ταῦτα Αλλὰ γάρ, ὦ ἄνδρες	δικασταί,	οὐκ εἰς ἐμὲ μόνον τοιοῦτός
[13, 94]	ἐξευρεῖν. Οὗτος γάρ, ὦ ἄνδρες	δικασταί,	ὀφείλων ἀργύριον ἐπὶ τρισὶ δραχμαῖς
[13, 59]	ἐπερρητόρευσεν δεισιδαιμονῆσαί τε ἐποίησεν τοὺς	δικαστὰς	τὴν ὑποφῆτιν καὶ ζάκορον Αφροδίτης
[13, 92]	ἀπέθανεν ὁ πρὸς τοὺς εἰς	δικαστήρια	ἀποκληρουμένους διαλεγόμενος περὶ τοῦ δικαίου
[13, 63]	προαγήοχε τὰ τέκνα ἐπὶ τὸ	δικαστήριον	ὡς δι' ἐκείνων ἕλεον ἕξων
[13, 95]	καὶ ὅτι ὑπερήμερος ἐγένετο γνώμῃ	δικαστηρίου	ἐρήμην καταδικασθεὶς καὶ ὡς ἠνεχυράσθη
[13, 65]	τὸν ἱεροφάντην ἐξελεγχθέντα ἐν τῷ	δικαστηρίῳ	ὡς ἀσεβοῦντα καὶ θύοντα παρὰ
[13, 60]	περὶ τοῦ σώματος καὶ τῶν	δικαστῶν	καθ' ἕνα δεξιουμένη μετὰ δακρύων
[13, 48]	κατασκάφειν τὴν οἰκίαν· ἐνηνοχέναι γὰρ	δικέλλας	καὶ> ἄμας, Εἰ ταῦτ' εἰχεθ᾽
[13, 94]	δικασταί, Αἰσχίνην τολμῆσαι οὕτως αἰσχρὰν	δίκην	δικάσασθαι, νομίζω δ' οὐκ ἂν
[13, 43]	πόλυ μάλιστα Δίφιλον, μὴ δῷ	δίκην	μετὰ ταῦτα κωμῳδουμένη, τὀ μὲν
[13, 59]	Εὐθίας οὐκ ἔτι εἶπεν ἄλλην	δίκην,	ὥς φησι Επρμιππος. Ο δὲ
[13, 85]	ὁ Μιλήσιος ἰδὼν ἁλιέας τῃ	δικτύῳ	λαβόντας δελφῖνα καὶ μέλλοντας κατακόπτειν
[13, 89]	σοφιστὴς ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Συναγωγή.	Δίνων	δ' ἐν τῇ πέπτῃ τῶν
[13, 10]	τὸν φόνον πείθει πολεμῆσαι Αἰγυπτίοις.	Δίνων	δ' ἐν τοῖς Περσικοῖς καὶ
[13, 3]	τὸ τὴν βασιλίδα, ὥς φησιν	Δίνων	ἐν τοῖς Περσικοῖς, ὑπὸ τῶν
[13, 18]	πρῶτον περικειράμενον παρωνύμιον ἔχει Κόρσην.	Διὸ	καὶ Αλεξις ἔφη που· ἂν>
[13, 78]	ὡς ἀπολῦσαι αὐτοὺς πολλὰ ἐπαινέσαντα.	Διὸ	καὶ Απόλλων ἡσθεὶς ἐπὶ τούτοις
[13, 2]	τῶν συνόδων καὶ κοινογαμίων ὄντων.	Διὸ	καὶ ἔδοξέ τισιν διφυὴς νομισθῆναι,
[13, 12]	ὁμονοίας παρασκευαστικόν, ἄλλου δὲ οὐδενός.	Διὸ	καὶ ἐν τῇ Πολιτείᾳ ἔφη
[13, 75]	τοιαύτην μοῦσαν εἰς τὰς διατθριβάς.	Διὸ	καὶ λέγειν ἔν τινι τῶν
[13, 2]	ἧς ἐπιλάβοιτο, ταύτην ἀπῆγεν ἄπροικον.	Διὸ	καὶ Λύσανδρος ἐζημίωσαν, ὅτι καταλιπὼν
[13, 75]	τῇ Νιόβῃ τὸν τῶν παίδων·	Διὸ	καὶ παιδεράστριάν τινες καλοῦσι τὴν
[13, 32]	τὸν τῆς Αφροδίτης ἐλθοῦσα νεών.	Διὸ	καὶ Σιμωνίδης ἀναθέντων τῶν Κορινθίων
[13, 55]	χελώναις τυπτομένην ἐν Αφροδίτης ἱερῷ.	Διὸ	καὶ τὸ τέμενος κληθῆναι άνοσίας
[13, 20]	γεννώσης τῆς Σπάρτης τὰς γυναῖκας.	Διὸ	καὶ φασὶν Αρχιδάμου τοῦ βασιλέως,
[13, 94]	ἐπιτρέποντος ἀνδρὶ τοιαύτης προίστασθαι τέχνης	διὸ	καὶ Φερεκράτης ἐν Ιπνῷ ἢ
[13, 24]	διὰ τούτων σκευοποιοῦσι τῶν τεχνῶν.	~Διὸ	συμβουλεύς σοι, Θετταλὲ ποικιλόδιφρε, τὰς
[13, 41]	ἀμφοτέρων προσέκειτο μανία τῶν λόγων.	Διὸ	τῆς μανίας τὸ ῥῆμ' ἐπεκτείνας
[13, 55]	ἀργύριον δίδως, ἣ δὲ προῖκα	Διογένει	τῷ κυνὶ συγκυλίεται» ἀπεκρίνατο Ἐγὼ
[13, 55]	τί σοι ἄτοπον δοκεῖ εἶναι,	Διόγενες,	οἰκιαν οἰκεῖν ἐν ᾗ πρότερον
[13, 18]	μή τι ταύταις ἀντιπράττεσθ' ὑπονοεῖς;	Διογένης	δὲ ἰδών τινα οὕτως ἔχοντα
[13, 55]	ἵνα μὴ ἄλλος. Τοῦ δὲ	Διογένους	εἰπόντος αὐτῷ· Ἀρίστιππε, κοινῇ συνοικεῖς
[13, 71]	τέκμαρ εὗρε, λόγῳ πολλὰς εὑρόμενος	διόδους.	Ανδρα δὲ> Κυπρηναῖον ἔσω πόθος
[13, 60]	ἐπιγραφόμενον κατ' αὐτῆς Εὐθίου λόγον	Διόδωρος	ὁ περιηγητὴς Αναξιμένους φησὶν εἶναι.
[13, 21]	ἑταιρῶν ἔσχε τὰς ἐπιγραφάς, Θάλαττα	Διοκλέους,	Φερεκράτους Κοριαννώ, Εὐνίκου ἢ Φιλυλλίου
[13, 86]	παρὰ πότον αὐλητρίδιον πριαμένου καὶ	διοκνοῦντος	εἰσαγαγεῖν πρὸς αὐτὀν διὰ τὸ
[13, 34]	ἐγγυτάτω τῆς Κολώνης. Ινα τὸ	Διονύσιόν	ἐστι, ἐπιφανὲς καὶ πολλοῖς ἐγνωσμένου
[13, 78]	τὸ πεντάμετρον, καθάπερ ὕστερον καὶ	Διονύσιος	ὁ Αθηναῖος ἐποίησε ὁ ἐπικληθεὶς
[13, 90]	ἇθλα ὅπλα ἅπερ ἀνατίθεσθαί φησιν	Διονύσιος	ὁ Λευκρικὸς τῇ Αθηνᾷ, τὸν
[13, 85]	Περὶ γὰρ τὴν πόλιν ταύτην	Διονύσιός	τις ἦν παῖς, ὃς μετὰ
[13, 68]	σατυρικὸν δραμάτιον γεγραφώς, ὅπερ ἐδίδαξεν	Διονυσίων	ὄντων ἐπὶ τοῦ Υδάσπου {τοῦ}
[13, 51]	Νάννιον δὲ μαίνεται ἐπὶ τῷ	Διονύσῳ,	κωμῳδῶν αὐτήν ὡς μέθυσον. Μένανδρος
[13, 88]	τὰ λειμώνων τέκνα. Εν δὲ	Διονύσῳ·	Χορῶν ἐραστὴς κισσός, ἐνιαυτοῦ δὲ
[13, 52]	γέγον' ἔτη τρισχίλια, ἡ δὲ	Διοπείθους	ἀηδὴς Τέλεσις ἕτερα μυρία; Θεολύτην
[13, 33]	καὶ θύοντος τῇ Αφροδίτῃ συνέθυσαν.	Διόπερ	ἔφη· ὦ Κύπρου δέσποινα, τεὸν
[13, 80]	ὄντος πάντα αὐταῖς χορηγεῖσθαι ἐκέλευσεν.	Διόπερ	καὶ Δαρεῖος τοῦτο μαθὼν ηὔξατο
[13, 46]	καὶ τοῖς μαθήμασι χρόνον ἀπομερίζουσαι·	διόπερ	καὶ εὔθικτοι πρὸς τὰς ἀπαντήσεις
[13, 22]	γὰρ κακὸν ἔχων οἴκοι μέγα.	Διόπερ	καὶ θρηνῶν τις αὑτὸν παράγεται
[13, 76]	πρεσβυτέραν ἀριθμοῦ δίωκε, θυμέ, πρᾶξιν.	Διόπερ	καὶ ὁ Τίμων ἐν τοῖς
[13, 80]	Εὐρυσθέα φησὶν Ηρακλέους γενέσται παιδικά,	διόπερ	καὶ τοὺς ἄθλους ὑπομεῖναι. Αγαμέμνονά
[13, 14]	ἐπιτεινόμενος δὲ καὶ διαταράττων χαλεπώτατος	διόπερ	ὁ ποιητὴς οὗτος οὐ κακῶς
[13, 59]	Εὐθίου τὴν ἐπὶ θανάτῳ ἀπέφυγεν	Διόπερ	ὀργισθεὶς ὁ Εὐθίας οὐκ ἔτι
[13, 51]	δὲ θαλλῷ χαίρουσιν αἱ αἶγες,	διόπερ	οὐδ' εἰς ἀκρόπολιν ἄνεισι τὸ
[13, 59]	καλὴ ἐν τοῖς μὴ βλεπομένοις.	Διόπερ	οὐδὲ ῥᾳδίως ἦν αὐτὴν ἰδεῖν
[13, 3]	ἧς καὶ τὴν στρατείαν ἤθροισεν	διόπερ	φυλάτταται τὴν πρὸς ἄλλην κοινωνίαν.
[13, 71]	δ' οὗτος ἀοιδός, ὃν ἐκ	Διὸς	αἶσα φυλάσσει ἥδιστον πάντων δαίμονα
[13, 77]	ἁρπασθῆναι τὸν Γανυμήδην ὑπὸ τοῦ	Διὸς	καὶ τὸν τόπον δεικνύντες Αρπάγιον
[13, 26]	ἰδεῖν αὐλητρίδας πάσας Απόλλωνος νόμον,	Διὸς	νόμον· αὖται δὲ μόνον αὐλοῦσιν
[13, 79]	λόγον ποιούμενος Μηροῖς ὑπαίθων τὴν	Διὸς	τυραννίδα. Οὐκ ἀγνοῶ δὲ ὅτι
[13, 79]	Πράξιλλα δ' ἡ Σικυωνία ὑπὸ	Διός	φησιν ἁρπασθῆναι τὸν Χρύσιππον καὶ
[13, 64]	δὲ γεγονυῖα πρότερον ἐρωμένη, παρακολουθοῦσα	διότι	ἀποκτεῖναι βούλεται τὸν Σώφρονα ἡ
[13, 26]	μεγαλομίσθων ἑταιρῶν ἀποτρέπω σε, γραμματικώτατε,	διότι	Τὰς μὲν ἄλλας ἔστιν αὐλούσας
[13, 92]	θεοὶ Δημητρίῳ καὶ τοῖς νομοθέταις,	διότι	τοὺς τὰς τῶν λόγων, ὥς
[13, 80]	Ιβυκος ἐραστήν φησι γενέσθαι Τάλων.	Διότιμος	δ' ἐν τῇ Ηρακλείᾳ Εὐρυσθέα
[13, 92]	τε καὶ πλέων ναυαγίῳ ἐχρήσατο	Διότιμος	δ' ὁ γράψας τὰ κατ'
[13, 6]	πλησίον, ὥστ' ἀπαλλαγεῖσι ταύτης ἔστι	διπλάσιον	κακό. Η δἐ Νάννιον τί
[13, 44]	νύκτ' ἀποδώσεις τῳ θυγατρίῳ μου	διπλοῦν.	Εν ταῖς Αθήναις χαλκοτύπος σφόδρ'
[13, 6]	τρίπους τις' εἶτα, φησὶ, παιδίσκη	δίπους.	εἶθ' ὃ μὲν γνοὺς ταῦτ'
[13, 56]	Σωκρατικὸς ἐρασθέντα φησὶν αὐτὸν Ασπασίας	δὶς	τῆς ἡμέρας εἰσιόντα καὶ ἐξιόντα
[13, 65]	καὶ Λαμπιτὼ προσηγορεύετο, ὥς φησι	Δίυλλος·	ἐκαλεῖτο δἐ καὶ Χαριτοβλέφαρος. Νικαρέτη
[13, 43]	σῶν γάρ, εἶπεν, ἐπιμελῶς, ὦ	Δίφιλε,	εἰς αὐτό γ' αἰεὶ δραμάτων
[13, 43]	καταμάθῃ φυλαττομένη τε πόλυ μάλιστα	Δίφιλον,	μὴ δῷ δίκην μετὰ ταῦτα
[13, 43]	δραμάτων ἐμβάλλομεν. Πρὸς τὴν Γνάθαιναν	Δίφιλος	κληθείς ποτε ἐπὶ δεῖπνον, ὡς
[13, 43]	καὶ τὸ παράδοξον καταπλαγεὶς ὁ	Δίφιλος	Νὴ τὴν Αθηνᾶν καὶ θεοὺς,
[13, 72]	περὶ τοῦ ἔρωτος. Καὶ γὰρ	Δίφιλος	ὁ κωμῳδιοποιὸς πεποίηκεν ἐν Σαπφοῖ
[13, 46]	δεινῶς, ὡς καὶ πρότερον εἴρηται,	Δίφιλος	ὁ κωμῳδιοποιός, ὡς καὶ Λυγκεὺς
[13, 43]	Γναθαίνης μὲν οὕτως· {Παρὰ Γναθαίνῃ	Δίφιλος	πίνων ποτὲ Ψυχρόν γ' ἔφη,
[13, 41]	προίετο, ἐνουθετήθη τοῦτό πως ὑπὸ	Διφίλου.	Μετὰ ταῦτα δ' ἡ Γνάθαινα
[13, 46]	τὴν Γνάθαιναν. Κελεύοντος οὖν τοῦ	Διφίλου	ὑπονίψαι τοὺς πόδας αὐτοῦ τὴν
[13, 43]	ἐγχέανθ' ὅσον δέκα κυάθους προσενεγχεῖν	Διφῖλῳ	ποτήριον. ὑπερηδέως δὲ τὴν κύλικ'
[13, 2]	ὄντων. Διὸ καὶ ἔδοξέ τισιν	διφυὴς	νομισθῆναι, οὐκ εἰδότων τῶν πρότερον
[13, 43]	συνάλμους τε συναρτύειν δοκῶν καὶ	διψᾶν	ὑπολειπόμενοι εἰς τὴν αὔριον τοῖς
[13, 45]	οὖν ὑστεροῦσα παρὰ πολύ. Πτολεμαῖε,	διψῶ,	φησί, παππία, σφόδρα· ἀλλ' ἐγχεάτω
[13, 76]	κατὰ καιρόν μὴ πρεσβυτέραν ἀριθμοῦ	δίωκε,	θυμέ, πρᾶξιν. Διόπερ καὶ ὁ
[13, 24]	λαθραίαν Κύπριν αἰσχίστην νόσων πασῶν,	διώκειν,	ὕβρεος οὐ πόθου χάριν. Ελλάδος
[13, 35]	ἅρματος διῆλθεν διὰ γῆς πολλῆς,	διώξας	περὶ τοὺς ὀκτακοσίους σταδίους. Πλησίον
[13, 92]	Ακαδήμεια, τοῦτο Ξενοκράτης Πόλλ' ἀγαθὰ	δοῖεν	οἱ θεοὶ Δημητρίῳ καὶ τοῖς
[13, 36]	τῶν παρόντων μνηστήρων· ᾦ δὲ	δοίη,	τοῦτον εῖναι νυμφίον. Η δὲ
[13, 15]	συνέχειν τοὺς ἐρωμένους. Καί μοι	δοκεῖ	Αρίστων ὁ Κεῖος ὁ περιπατητικὸς
[13, 55]	γε μή τί σοι ἄτοπον	δοκεῖ	εἶναι, Διόγενες, οἰκιαν οἰκεῖν ἐν
[13, 45]	αἰσχρόν, εί μὴ τοῖσι χρωμένοις	δοκεῖ;	Η Γλυκέριον λαβοῦσα παρ' ἐραστοῦ
[13, 41]	τῆς μανίας τὸ ῥῆμ' ἐπεκτείνας	δοκεῖ	καλέσαι τις αὐτὴν τῶν ἐραστῶν
[13, 39]	Αλλὰ τοῦτ' ἔφη, τάλαν, ὄζειν	δοκεῖ	μοι σαπρότατον πάντων πολύ. Δημήτριος
[13, 22]	Τυφλὸς ὁ Πλοῦτος εἶναί μοι	δοκεῖ,	ὅστις γε παρὰ ταύτην μὲν
[13, 6]	Νάννιον τί νυνὶ διαφέρειν Σκύλλης	δοκεῖ	Οὐ δύ' ἀποπνίξασ' ἑταίρους τὸν
[13, 84]	μὲν γὰρ καὶ κατὰ φύσιν	δοκεῖ	πεποιηκέναι Κλεώνυμος ὁ Σπαρτιάτης πρῶτος
[13, 26]	μὸνον, πεπονθέναι δὲ ταὐτά μοι	δοκεῖ	τοῖς ἀετοῖς· οὗτοι γὰρ ὅταν
[13, 42]	Πρὸς τῶν θεῶν μειράκια, τί	δοκεῖ	τῶν ἀγρίων ὑμῖν ποτε ἐν
[13, 95]	διάκεινται ὥστε πολὺ ἀσφαλέστερον εἶναι	δοκεῖν	εἰς τὸν Ανδρίαν πλεῖν τούτῳ
[13, 27]	φορεῖς κατὰ τὴν Εφίππου Φιλύριαν.	Δοκεῖς	γάρ μοι ἐκείνων εἷς εἶναι
[13, 45]	Εἰς τὴν λεκάνην μὲν οὖν·	δοκεῖς	γάρ μοι πολύν, Ιππη, πάνυ
[13, 81]	ῷ ξένε, τὸ Σιμωνίδειον, κάρτα	δοκέον	τοῖς Ελλησιν εὖ εἰρῆσθαι πορφυρέου
[13, 60]	τόν γ' ἀγῶν' ἀκήκοας. Βλάπτειν	δοκοῦσα	τοὺς βίους μείζους βλάβας τὴν
[13, 52]	οὕτως· Ὥστε Λαὶς μὲν ἡ	δοκοῦσα	τῶν πώποτε διενηνοχέναι τὴν ὄψιν
[13, 13]	φιλοσοφεῖν ἐπῆλθέ μοι. καί μοι	δοκοῦσιν	ἀγνοεῖν οἱ ζωγράφοι τὸν Ερωτα,
[13, 15]	τὴν πρὸς Δόλωνά μοι, φησί,	δοκῶ	παρ' Οδυσσέως ἀπάντησιν ἐπὶ σὲ
[13, 72]	ὑμῖν, ὦ ἑταῖροι, οὐκ ἀμερίμνως	δοκῶ	τὸν ἐρωτικὸν τοῦτον πεποιῆσθαι κατάλογον,
[13, 42]	νῦν ἐκεῖν' ἔξεστί σοι. Εἶναι	δοκῶν	αὐτόμολος ἄνθρωπος ξένος καὶ παρεπιδημήσας
[13, 43]	γνωρίμοις λοπάδας συνάλμους τε συναρτύειν	δοκῶν	καὶ διψᾶν ὑπολειπόμενοι εἰς τὴν
[13, 26]	Φαρνάβαζον θᾶττον ἄν. ἐπεὶ δὲ	δολιχὸν	τοῖς ἔτεσιν ἤδη τρέχει τὰς
[13, 15]	Δῶρος ἦν ὄνομα· τὴν πρὸς	Δόλωνά	μοι, φησί, δοκῶ παρ' Οδυσσέως
[13, 71]	ἀυτεῖ ῥεῦμα διὲκ μεγάλων ῥυομένης	δονάκων.	Πόλλ' ἔτλη παρὰ κῦμα μονόζωστος
[13, 42]	Δημητρίου ἀνταξιῶσαι δωρεὰν καὐτόν τινα.	Δόντος	δ' ἐπιστρέψασα μετὰ μικρὸν λέγει
[13, 78]	ἕλοιτ' ἂν παθεῖν ἢ δειλοὐ	δόξαν	ἀπενέγκασθαι παρά τοῖς παιδικοῖς. Εργῳ
[13, 6]	εὐθὺς ὥσπερ Οἰδίπους> οὐδ' ἰδειν	δόξας	ἐκείνην, σῴζεται δ' ἄκων μόνος.
[13, 4]	παρεσκευάσατο. ~Ο δὲ Ηρακλῆς πλείστας	δόξας	ἐσχηκέναι γυναῖκας (ἦν γὰρ φιλογύνης)
[13, 79]	ὡς πολλάκις ἐνίους ἐπι ταῖς	δοραῖς	μετὰ δύο ἐρωμένον ἀναπαύεσθαι. Πέρσας
[13, 44]	εἰς τὴν πορφύραν καὶ τὰ	δόρατ'	ἀποβλέψασα δραχμὰς χιλίας ἔταξεν. Ὃ
[13, 61]	φησίν· Κλῦθί μευ εὐχομένου, Κουροτρόφε	δὸς	δὲ γυναῖκα τήνδε νέων μὲν
[13, 44]	τὸν σατράπην ἀπεδέξατο, εἶπεν δέ·	δὸς	ὅσον ἐπιθυμεῖς, πάτερ· οἶδα γὰρ
[13, 35]	λαβοῦσα χρυσῆν φιάλην καὶ πληρώσασα	δὸς	ᾧ θέλεις {γαμηθῆναι} τούτου γὰρ
[13, 36]	ὡς κατὰ θεὸν γενομένης τῆς	δόσεως	ἔχειν αὐτήν, ἔλαβεν ὁ Εὔξενος
[13, 65]	σοφιστοῦ Μετάνειρα. Ἦσαν δὲ αὖται	δούλαι	Κασίου τοῦ Ηλείου μετὰ καὶ
[13, 51]	ἑταιρούσαις, ἀλλὰ καὶ ταῖς ἄλλαις	δούλαις,	ὥς φησι Πολέμων έν τοῖς
[13, 31]	Πάμφιλος· κατεχομένης γὰρ τῆς πόλεως	δουλείᾳ	τοὺς φρουροὺς τοὺς αὐτῇ ποτε
[13, 67]	τελευτήσασαν. Ἣ βακχίδος μὲν ἦν	δούλη	τῆς αὐλητρίδος, ἐκείνη δὲ Σινώπης
[13, 7]	παρρησίαν καὶ τὴν τρυφήν γυναιξὶ	δοῦλοι	ζῶμεν ἀντ' ἐλευθέρων. Επειτ' ἔχειν
[13, 68]	τί. (Α) Οτε μὲν ἔφασκον	δοῦλον	ἐκτῆσθαι βίον, ἰκανὸν ἐδείπνουν νῦν
[13, 55]	ἀνίκητός τε πρὸς ἀλκήν Ἑλλὰς	δουλώθη	κάλλεος ἰσοθέου, Λαίδος· ἣν ἐτέκνωσεν
[13, 15]	πίναξι, πρίν τι τῷ σόφῳ	δοῦναι,	αὐτοὶ καταρροφεῖτε κᾆθ' ἁλίσκεσθε ἐναντία
[13, 35]	παίδων ἕρημος· ἤθελεν γὰρ αὐτὴν	δοῦναι	ἑνὶ τῶν περὶ αὑτὸν οἰκείων.
[13, 36]	παῖδα φιάλην κεκερασμένην ᾦ βούλοιτο	δοῦναι	τῶν παρόντων μνηστήρων· ᾦ δὲ
[13, 91]	πύθηται τίνες ἦσαν οἱ εἰς	δούρειον	ἵππον ἐγκατακλεισθέντες, ἑνὸς καὶ δευτέρου
[13, 10]	μητρὶ ἐπ' Αἴγυπτον ποιήσασθαι στρατείαν.	Δοῦρις	δ' ὁ Σάμιος καὶ πρῶτον
[13, 10]	πόλεμος δι' ἑτέραν γαμετήν, φησὶν	Δοῦρις	ἐν δευτέρᾳ Ιστοριῶν, Θηβαίαν γένος,
[13, 85]	παιδὸς ἐρασθῆναι λόγος, ὡς ἱστορεῖ	Δοῦρις	ἐν τῇ ἐνάτῃ. Ο δὲ
[13, 84]	καὶ καλλίστας διακοσίας, ὡς ἱστορεῖ	Δοῦρις	ὁ Σάμιος ἐν τῇ τρίτῃ
[13, 47]	ὁ τὴν μνᾶν τῇ θυγατρὶ	δοὺς	αὐτῆς οὐδὲν ἐτι ἐφερεν, ἀλλ'
[13, 3]	ἐποίησε Μενελάῳ συγκοιμωμένην παλλακίδα, πᾶσι	δοὺς	γυναῖκας. Κοιμῶνται γοῦν παρ' αὐτῷ
[13, 42]	τὴν Μανίαν μετεπέμψαθ' ὅσον ᾔτησε	δούς.	Εἰς τὸν πότον> δ' ἧν
[13, 85]	δελφῖνα καὶ μέλλοντας κατακόπτειν ἀργύριον	δοὺς	καὶ παραιτησάμενος ἀφῆκεν εἰς τὸ
[13, 47]	πρὸς Ἱππόμαχον τὸν παιδοτρίβην μνᾶν	δοὺς	οἶει αἰεὶ φοιτήσειν; Φρύνης δὲ
[13, 6]	παρανομώτατον φράσαι τίς γὰρ ἢ	δράκαιν'	ἄμικτος ἢ Χίμαιρα πυρπνόος ἢ
[13, 17]	φησίν, ἀκτῖνας πρὸς> ὄσσων μαμρμαριζοίσας	δρακεὶς	ὅς μὴ πόθῳ κυμαίνεται, ἐξ
[13, 76]	δὲ Θεοξένου ἀκτῖνας προσώπου μαρμαριζοίσας	δρακεὶς	ὃς μὴ πόθῳ κυμαίνεται, ἐξ
[13, 24]	ποντία Κύπρι, βινεῖν δύνανται, τῶν	Δρακοντείων	νόμων ὁπόταν ἀναμνησθῶσι προσκινούμενοι; ~Καὶ
[13, 51]	ἀπὸ δὲ Αντείας καὶ ὅλον	δρᾶμα	ἐκιγραφόμενον, ὡς προεῖπον, Εὐνίκου ἢ
[13, 68]	ὁ βασιλεύς. Εδιδάχθη δὲ τὸ	δρᾶμα	ἤδη φυγόντος τοῦ Αρπάλου ἐπὶ
[13, 24]	ἐν Ναννίῳ, εἰ> Εὐβούλου τὸ	δρᾶμα	καὶ μὴ Φιλίππου, φησίν· Οστις
[13, 88]	στρώσαντες. Εν δὲ Κενταὺρῳ, ὅπερ	δρᾶμα	πολύμετρόν ἐστιν, λειμῶνος τέκνα· Ἔνθ'
[13, 21]	καὶ ἄλλα δὲ πολλά, ὦναιδές,	δράματα	ἀπὸ ἑταιρῶν ἔσχε τὰς ἐπιγραφάς,
[13, 84]	ὁ ποιητὴς ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ	δράματι	Γραφῇ λέγων ὧδε Γεγένηται δ'
[13, 87]	ὧν ἐθεᾶτό φησιν ἐν ὁμωνύμῳ	δράματι·	Εκειτο γὰρ μέν λευκὸν εἰς
[13, 23]	~Αλεξις δ' ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ	δράματι	Ισοστάσιον τὴν ἑταιρικὴν παρασκευὴν καὶ
[13, 26]	φησὶν ἐν Αντιλαίδι, ἐν ᾧ	δράματι	καὶ περὶ τῆς πολυθρυλήτου Λαίδος
[13, 72]	ὁ κωμῳδιοποιὸς πεποίηκεν ἐν Σαπφοῖ	δράματι	Σαπφοῦς ἐραστὰς Αρχίλοχον καὶ Ιππώνακτα.
[13, 68]	ὁ τὸν Αγῆνα τὸ σατυρικὸν	δραμάτιον	γεγραφώς, ὅπερ ἐδίδαξεν Διονυσίων ὄντων
[13, 50]	γράψας τὸν Αγῆνα τὸ σατυρικὸν	δραμάτιον,	εἶτε Πύθων ἐστὶν ὁ Καταναῖος
[13, 66]	χρηστὴν ταύτην ὀνομάσαντος διὰ τοῦ	δράματος,	ἀντέγραψεν Μένανδρος ὡς οὐδεμιᾶς οὔσης
[13, 43]	Ἣ δ' εἶπε Τῶν σῶν	δραμάτων	γὰρ ἐπιμελῶς εἰς αὐτὸν αἰεὶ
[13, 43]	Δίφιλε, εἰς αὐτό γ' αἰεὶ	δραμάτων	ἐμβάλλομεν. Πρὸς τὴν Γνάθαιναν Δίφιλος
[13, 18]	φαίνεται καὶ πάντα τῷ πώγωνι	δρᾶν	ἐναντία, ἢ πλουσιακὸν τούτῳ τι>
[13, 94]	δικασταί, ὀφείλων ἀργύριον ἐπὶ τρισὶ	δραχμαῖς	Σωσινόμῳ τῷ τραπεζίτῃ καὶ Αριστογείτονι
[13, 44]	πορφύραν καὶ τὰ δόρατ' ἀποβλέψασα	δραχμὰς	χιλίας ἔταξεν. Ὃ δ' ἄφνω
[13, 70]	Παρόραμα διὰ τὸ καὶ δυὸ	δραχμῶν	φοιτᾶν πρὸς τὸν βουλόμενον, ὥς
[13, 76]	Χρῆν μὲν κατὰ καιρὸν ἐρώτων	δρέπεσθαι,	θυμέ, σὺν ἡλικίᾳ τὰς δὲ
[13, 33]	εὐναῖς μαλθακᾶς ὥρας ἀπὸ καρπὸν	δρέπεσθαι	σύν δ' ἀνάγκᾳ πᾶν καλόν.
[13, 20]	ἐπὶ τὰ γυμνάσια καὶ τοὺς	δρόμους	καὶ ὁρᾶν προσπαλαίοντας τοὺς νέους
[13, 11]	δρῶν τίμιος θεοῖς ἔσῃ, μὴ	δρῶν	δ' ὑπ' αὐτοῦ τοῦ διδάσκεσθαι
[13, 11]	εὐτυχῶς συνεκπόνει. Καὶ ταῦτα μὲν	δρῶν	τίμιος θεοῖς ἔσῃ, μὴ δρῶν
[13, 93]	καὶ φυλακτικὸν τοῦ τῶν εὖ	δρώντων	βίου πάντων περιττότατον ὧν οὐδέτερον
[13, 6]	νυνὶ διαφέρειν Σκύλλης δοκεῖ Οὐ	δύ'	ἀποπνίξασ' ἑταίρους τὸν τρίτον θηρεύεται
[13, 43]	Αθήναις Καρικοῖς χρῆσθαι σταθμοῖς; Στρατοκλῆς	δύ'	ἐρίφους προῖκ' ἐδίδου τοῖς γνωρίμοις
[13, 64]	καὶ προσποιηθεὶς περὶ ὧν λέγει	δύ'	ἡμέρας παρῃτήσατο εἰς σκέψιν καὶ
[13, 42]	θ' ἅμα Ολυμπιονικῶν νυκτὸς ἀθλητῶν	δυεῖν	πληγὴν παρὰ πληγὴν> τί δύναταί
[13, 6]	πώποτε, οὐ γένος τίς ἂν	δύναιτο	παρανομώτατον φράσαι τίς γὰρ ἢ
[13, 63]	ἄν τις περὶ Δημοσθένους λέγειν	δύναιτο;	τὰ γὰρ ἐνιαυτῷ μελετηθέντα ἐκείνῳ
[13, 49]	ἐκέλευε παραγίνεσθαι. Ἣ δ' Οὐ	δύναμαι»	εἶπε· πηλός έστι. Θαὶς πρὸς
[13, 46]	περὶ ὧν ἐπεξελεύσομαι ὅσον γε	δύναμαι,	ὅσον ὄχλον εὐανδροῦσα πόλις οὐκ
[13, 14]	οὗτος οὐ κακῶς αὐτοῦ τὰς	δυνάμεις	διαιρῶν φησι δίδυμα {γὰρ} τόξα
[13, 92]	τὰς τῶν λόγων, ὥς φασι,	δυνάμεις	παραδιδόντας τοῖς νέοις ἐς κόρακας
[13, 75]	μετρίως ἐρασθείς, ποιητρίας μὲν οὔσης,	δυναμένης	δὲ καὶ διὰ τὴν ὁμιλίαν
[13, 44]	ἀγῶσιν ἐπιμελῶς ἡττῶμένων· ὃς οὐ	δυνάμενος	τότε παρελθεῖν ῥᾳδίως, ἀλλὰ στενοχωρῶν
[13, 14]	μὲν στρατευτικωτάτους εἶναι πονεῖν τε	δυναμένους	τοῖς σώμασιν μάλιστα προσεδρεύειν τ'
[13, 28]	τουτέστιν τῶν φιλίαν ἄδολον συντηρεῖν	δυναμένων,	ἃς ὁ Κύνουλκος τολμᾷ λοιδορεῖν,
[13, 91]	πάντων ἐπιτρῖψαι μᾶλλον ἢ σωφρονίσαι	δυναμένων	τοὺς ἀκούοντας. Καὶ ἐὰν μέν
[13, 56]	τηλικοῦτον ἀξίωμα συνέσεως καὶ πολιτικῆς	δυνάμεως	κτησάμενος, οὐ συνετάραξε πᾶσαν τὴν
[13, 24]	ὦ δέσποινα ποντία Κύπρι, βινεῖν	δύνανται,	τῶν Δρακοντείων νόμων ὁπόταν ἀναμνησθῶσι
[13, 35]	συναγαγὼν τοὺς ἐκ τῆς βασιλείας	δυνάστας	καὶ φίλους καὶ συγγενεῖς ἐποιεῖτο
[13, 35]	ἑαυτῶν θυγατράσιν οἱ πολλοὶ τῶν	δυναστῶν	ὄνομα τιθένται Οδάτιν. ~Τὸ ὅμοιον
[13, 42]	δυεῖν πληγὴν παρὰ πληγὴν> τί	δύναταί	ποτ' ἤθελον. Αἰτουμένην λέγουσι τὴν
[13, 73]	οὖν μέγαν εἶναι δαίμονα καὶ	δυνατώτατον	τὸν Ερωτα, προσέτι τε καὶ
[13, 76]	αὐτὸν τοῦτον φιλόσοφον Ἡνίκ' ἐχρῆν	δύνειν,	νῦν ἄρχεται ἡδύνεσθαι. Μνησθεὶς δὲ
[13, 84]	ἐν τῷ ναῷ, ὡς πλησιάσαι	δυνησόμενος	καὶ ὡς ἠδυνάτει διά τε
[13, 60]	δ' ἐν τῷ περὶ Εταιρῶν	δύο	ἀναγράφει Φρύνας γεγονέναι, ὧν τὴν
[13, 2]	μέμψαιτ' ἂν τοὺς περιτιθέντας Σωκράτει	δύο	γαμετὰς γυναῖκας, Ξανθίππην καὶ τὴν
[13, 10]	καὶ πρῶτον γενέσθαι πόλεμόν φησι	δύο	γυναικῶν τὸν> Ολυμπιάδος καὶ Εὐρυδίκης.
[13, 70]	καλουμένην Παρόραμα διὰ τὸ καὶ	δυὸ	δραχμῶν φοιτᾶν πρὸς τὸν βουλόμενον,
[13, 48]	δευτέρῳ Γελοίων Απομνημονευμάτων Γνάθαιναν, φησί,	δύο	ἐμισθώσαντο, στρατιώτης καὶ μαστιγίας· ἀναγωγότέρον
[13, 79]	ἐνίους ἐπι ταῖς δοραῖς μετὰ	δύο	ἐρωμένον ἀναπαύεσθαι. Πέρσας δὲ παρ'
[13, 34]	ἐκοινώνησεν αὐτῷ. Καὶ ἑτέρας δὲ	δύο	ἑταίρας παριήγετο αἰεὶ ὁ Αλκιβιάδης,
[13, 2]	σπάσιν ἀνθρώπων, ὥστ' ἐξεῖναι καὶ	δύο	ἔχειν γυναῖκας τὸν βουλόμενον, ὅθεν
[13, 5]	τὸ Θετταλῶν ὲθνος ἐπαιδοποιήσατο ἐκ	δύο	Θετταλίδων γυναικῶν, ὧν ἥ μὲν
[13, 25]	ὀδύναις πεφυσιγγωμένοι ἀντεξέκλεψαν Ασπασίας πόρνα	δύο·	κἀντεῦθεν ἀρχὴ τοῦ πολέμου κατερράγη
[13, 55]	Ἐπιστολῶν. ~Αρίστιππος δὲ κατ' ἔτος	δύο	μῆνας συνδιημερέυεν αὐτῇ ἐν Αἰγινῃ
[13, 67]	πλειόνων δὲ ταλάντων ἢ διακοσίων	δύο	μνήματα κατεσκεύασεν αὐτῆς ὃ καὶ
[13, 48]	εἰπόντος Πῶς; ἔφησεν· ἢ ὅτι	δύο	ποταμοὶ έμβάλλετέ μοι, Λύκος καὶ
[13, 6]	ἀπὸ τῶν μὲν ὀφθαλμῶν ὑδρορρόαι	δύο	ῥέουσι μέλανος, ἐκ δὲ τῶν
[13, 73]	Οταν δὲ συμμιχθῆτον ἐς ταὐτὸν	δύο,	φύουσιν ἡμῖν πάντα καὶ τρέφουσ'
[13, 43]	αὐτῆς ἐκτενῶς ἀγαπώμενος) παρῆν ἔχων	δύο	Χῖα, Θάσια τέτταρα, μύρον, στεφάνους,
[13, 45]	Μοίριχος Μέγ' εἶπεν· οὐ πρῴην	δύο	χρυσοῦς λαβοῦσα παρεγένου ξένῳ τινί;
[13, 84]	Σπινατῶν θησαυρῷ παίδές εἰσιν λίθινοι	δύο,	ὧν τοῦ ἑτέρου Δελφοί φασι
[13, 55]	Παυσανίου Θετταλοῦ, κατὰ φθόνον καὶ	δυσζηλίαν	{ταῖς} ξυλίναις χελώναις τυπτομένην ἐν
[13, 49]	Δηλαδή μόσχειος. Μενάνδρῳ τῷ ποιητῇ	δυσημερήσαντι	καὶ εἰσελθόντι εἰς τὴν οἰκίαν
[13, 5]	Εν ἔτεσι γοῦν εἴκοσι καὶ	δυσὶν	οἷς ἐβασίλευεν, ὥς φησι Σάτυρος
[13, 61]	γὰρ ἡ Θεωρίς. Επὶ δὲ	δυσμαῖς	ὢν τοῦ βίου, ὥς φησιν
[13, 72]	οὔ. Τίς δ' ἔστ' ἀνάγκη	δυστυχεῖν	ἐν πλείοσιν, ἐξὸν σιωπᾶν κἀν
[13, 7]	προηνέγκατο ταυτί {τῶν ἐπῶν} ὦ	δυστυχεῖς	ἡμεῖς οἱ> πεπρακότες τὴν τοῦ
[13, 22]	ἐν Νεαίρᾳ· Αλλ' ἔγωγ' ὁ	δυστυχὴς	Φρύνης ἐρασθείς, ἡνίκ' ἔτι τὴν
[13, 79]	μηρῶν ἁγνὸν οὐκ ἐπῃδέσω, ὦ	δυσχάριστε	τῶν πυκνῶν φιλημάτων. Ο δ'
[13, 3]	γυναιξὶ καὶ ἡ Εκάβη οὐ	δυσχεραίωει.	Λέγει γοῦν ὁ Πρίαμος ἐννεακαίδεκα
[13, 43]	τε πόλυ μάλιστα Δίφιλον, μὴ	δῷ	δίκην μετὰ ταῦτα κωμῳδουμένη, τὀ
[13, 14]	ἀπεψηφισμένος ὑπὸ τῶν θεῶν τῶν	δώδεκ'	εἰκότως τ' Ερως; Ετάραττε κἀκείνους
[13, 85]	ἐπιστάμενον. Φύλαρχος γοῦν ἐν τῇ	δωδεκάτῃ	Κοίρανος, φησίν, ὁ Μιλήσιος ἰδὼν
[13, 64]	ὡς γράφει Φύλαρχος διὰ τῆς	δωδεκάτης	τάδε Ἡ πάρεδρος τῆς Λαοδίκης
[13, 43]	σαπέδρην θ' ἕνα, αἰσχυνομένη τὰ	δῶρα	μή τις καταμάθῃ φυλαττομένη τε
[13, 5]	ἄγων Μήδαν τὴν θυγατέρα καὶ	δῶρα	πολλά. Γήμας δὲ καὶ ταύτην
[13, 68]	βασίλισσαν προσαγορευομένην καὶ ταῖς ἄλλαις	δωρεαῖς	τιμωμένην, αἷς πρέπον ἦν τὴν
[13, 44]	τὰς στέγας τὸν κοῖλον Αργος	δωρεὰν	θέλοντ' ἔχειν. Πανηγύρεως οὔσης ποθ'
[13, 42]	τοῦ βασιλέως Μανίαν Δημητρίου ἀνταξιῶσαι	δωρεὰν	καὐτόν τινα. Δόντος δ' ἐπιστρέψασα
[13, 68]	τοῖς Αθηναίοις αἰτίας γινομένης τοῦ	δωρεὰς	λαμβάνειν παρὰ Αρπάλου, λέγων ὧδε
[13, 69]	αὐτῆς μνημονεύσας. Εστὶ δὲ> τόδε	Δωρίχα,	ὀστέα μὲν σὰ πάλαι κόνιν,
[13, 69]	διαφερούσας ἤνεγκεν καὶ ἡ Ναύκρατις·	Δωρίχαν	τε, ἥν ἡ καλὴ Σαπφὼ
[13, 69]	διὰ τούτων Εἰς δὲ τὴν	Δωρίχαν	τόδ' ἐποίησε τοὐπίγραμμα Ποσείδιππος, {καίτοι}
[13, 69]	καλεῖ, ἀγνοῶν ὅτι ἑτέρα τῆς	Δωρίχης	ἐστὶν αὕτη, ἡ καὶ τοὺς
[13, 75]	αὐτῆς Τοῦθ' ἁδειᾶν Μουσᾶν ἔδειξε	δῶρον	μάραικα παρθένων ἁ ξανθὰ Μεγαλοστράτα.
[13, 89]	ὑπερβεβληκέναι κάλλει. Ταύτην δ' ἀπεστάλκει	δῶρον	ὁ τῶν Αἰγυπτίων βασιλεὺς Στρατίρᾳ
[13, 15]	ἡλικίαν ἐπιδεικνύντα ὡς καλόν, ᾧ	Δῶρος	ἦν ὄνομα· τὴν πρὸς Δόλωνά
[13, 15]	ἦ ῥά νύ τοι μεγάλων	Δώρων	ἐπεμαίετο θυμός. ~Ηγήσανδρος δ' ἐν
[13, 45]	Εὖ γ' ἵνα Σοφοκλεῖ λαβὼν	δῷς,	φησί, παρ' ἐμοῦ, φίλτατε. Καλλιστίου