>

Livre, Chap.
[13, 86]	καιροῦ, ὅτε> καὶ ὁ καλὸς	κἀγαθὸς	ἀνὴρ μεθυσθείη ἄν. Οἱ δὲ
[13, 27]	ὦ Κύνουλκε; Ως σκαιὸς εἶ	κἄγροικος	αἰσχροεπῶν· ἔα ἐπαρίστερ' ἐν τῷ
[13, 84]	τρίτῃ τῶν περὶ Αγαθοκλέα Ιστοριῶν.	Κἀγὼ	δὲ κατὰ τὴν Επικράτους Αντιλαίδα
[13, 47]	Ο λάκκος, ἔφη, εἰς τὸν	κάδον	ἐμπέπτωκεν. Ἐπιδόντος δέ τινος οἶνον
[13, 47]	τοῦ Λάκκου ὀρχουμένου καὶ εἰς	κάδον	τινὰ ἐμπεσόντος, Ο λάκκος, ἔφη,
[13, 60]	τοῦ σώματος καὶ τῶν δικαστῶν	καθ'	ἕνα δεξιουμένη μετὰ δακρύων διέσωσε
[13, 31]	ἔχομεν, τὰ δὲ παλλακὰς τῆς	καθ'	ἡμέραν θεραπείας, τὰς δὲ γυναῖκας
[13, 26]	ἀργός ἐστι καὶ πότις, τὸ	καθ'	ἡμέραν ὁρῶσα πίνειν κἀσθίειν μὸνον,
[13, 48]	ἥτις καὶ νόμον συσσιτικὸν συνέγραφεν,	καθ'	ὃν δεῖ τοὺς ἐραστὰς ὡς
[13, 92]	ἐξήλασε πάντας φιλοσόφους τῆς Αττικῆς,	καθ'	οὗ λόγον ἔγραψε Φίλων ὁ
[13, 49]	αὐτὴν καὶ φαμένου πολλαῖς συμπεπλέχθαι,	καθ'	ὑπόκρισιν έσκυθρώπαων. Ἐπερωτήσαντος δὲ τὴν
[13, 15]	τῷ σόφῳ δοῦναι, αὐτοὶ καταρροφεῖτε	κᾆθ'	ἁλίσκεσθε ἐναντία πράσσοντες οἷς τραγῳδεῖτε,
[13, 25]	ἰόντες Μεγαράδε νεανίαι κλέπτουσι μεθυσοκότταβοι·	κᾆθ'	οἱ Μεγαρῆς ὀδύναις πεφυσιγγωμένοι ἀντεξέκλεψαν
[13, 42]	αὐτὴν τῶν πονηρῶν τις πάνυ.	κᾆθ'	ὡς ἐπηρώτησε Πότερ' ἄνω θέλεις
[13, 25]	ἔστηκεν ἐπὶ οἰκημάτων γύναια πριάμενος,	καθὰ	καὶ Νίκανδρος ὁ Κολοφώνιος ἱστορεῖ
[13, 55]	τρισκαιδεκάτῃ τῶν Ιστοριῶν ἐξ Ὑκκάρων·	καθὰ	καὶ Πολέμων εἴηκεν, ἀναιρεθῆναι φάσκων
[13, 47]	καὶ τῆς παιδίσκης έν τῷ	καθαίρειν	εἰς τὸν κόλπον έμβαλλομένης τῶν
[13, 78]	ὃς μεικάριον ὢν> εὔμορφον, Επιμενίδου	καθαίροντος	τὴν Αττικὴν ἀνθρωπείῳ αἵματι διά
[13, 12]	Θεσπιεῖς τε τὰ Ερωτίδεια τιμῶσιν	καθάπερ	Αθηναῖοι τὰ Παν> αθήναια καὶ
[13, 86]	καὶ αἱ Θετταλαὶ αὗται ὀρχηστριδες,	καθάπερ	αὐταῖς ἔθος ἐστίν, ἐν ταῖς
[13, 86]	Εἶθ' ὕστερον πώλουμένης τῆς αὐλητρίδος,	καθάπερ	ἔθος ἐστὶν ἐν τοῖς πότοις
[13, 35]	Ὦ Οδάτι, πάρειμι δή σοι	καθάπερ	ἠξίωσας, ἐγὼ Ζαριάδρης. Ἣ δὲ
[13, 84]	ἑταίρα ὅσον ἐοίκασι γυναιξὶ χρόνον,	καθάπερ	ἱστορεῖ Κλέαρχος. Εμοὶ μὲν γὰρ
[13, 62]	ἔγραψεν ἐγκώμιον Κέφαλος ὁ ῥήτωρ	καθάπερ	καὶ Αλκιδάμας ὁ Ελαίτης ὁ
[13, 39]	καὶ ἀστικη πρὸς τὰς ἀποκρίσεις,	καθάπερ	καὶ Γνάθαινα, περὶ ἧς ἐροῦμεν.
[13, 90]	ὡς δέον καὶ τοῦτο τιμᾶσθαι,	καθάπερ	καὶ παρὰ Τενεδίοις καὶ Λεσβίοις
[13, 84]	δὲ πᾶσι τούτοις ἀδυνάτων ἀπέστησαν,	καθάπερ	Κλείσοφος ὁ Σηλυμβριανός. Οὗτος γὰρ
[13, 19]	συνέντες ἔσονται ῥυπαροὶ καὶ ἀνελεύθεροι,	καθάπερ	οἱ τῆς Αριστίππου παρενεχθέντες αἱρέσεως
[13, 44]	οὐ θελούσης παρὰ πότον φιλεῖν,	καθάπερ	ταῖς πρότερον ἡμέραις ἀεί, ὀργιζομένης
[13, 78]	προτάξας τοῦ ἑξαμέτρου τὸ πεντάμετρον,	καθάπερ	ὕστερον καὶ Διονύσιος ὁ Αθηναῖος
[13, 16]	συνέβη παιδικά. Πρὸς ἀλήθειαν γάρ,	καθάπερ	φησί Κλέαρχος ἐν τῷ πρώτῳ
[13, 33]	αὐτῷ πεποίηκεν εὐθέως· Εδιδάξαμεν χρυσὸν	καθαρᾷ	βασάνῳ. Οτι δὲ καὶ Αφροδίσια
[13, 53]	Μακαρίζω σε, ὦ οὗτος, ὅτι	καθαρὸς	πάσης παιδείας ἐπὶ φιλοσοφίαν ὥρμησαι.
[13, 54]	Μακαρίζω σε, ὦ οὗτος, ὅτι	καθαρὸς	πάσης παιδείας ἐπὶ φιλοσοφίαν ὥρμησαι.
[13, 78]	ἀλλήλους ἑταιρισκὸν συμφρονῆσαν πολλὰς τυραννίδας	καθεῖλεν.	Παιδικῶν γὰρ παρόντων ἐραστὴς πᾶν
[13, 17]	φήσας ἐρᾶν τοῦ Ενδυμίωνος οὐδὲ	καθεύδοντος	αὐτοῦ κατακαλύπτει τοὺς ὀφθαλμούς, ἀλλὰ
[13, 85]	λαμβάνων ἐκ τῶν παρατιθεμένων χορτασμάτων	καθεὺδοντος	τοῦ βρέφους τὰς μυίας ἀπεσόβει
[13, 80]	οὗτος, οὕτως καὶ πρὸς τὸ	καθῆκον	ἐγκρατὴς καὶ πρὸς πρεπωδέστατον. Αἰχμαλώτους
[13, 94]	μυροπωλεῖν τί παθόντ' ἄνδρ' ἐχρῆν	καθήμενον	ὑψηλῶς ὑπὸ σκιαδείῳ, κατεσκευασμένον συνέδριον
[13, 44]	παντελῶς ἐν σκυτοτομείῳ μετά τινων	καθήμενος	κατεσχόλαξε τῆς Γναθαινίου λέγων, ἑτέρῳ
[13, 22]	τοιαύταισι παγίσι τοῦ βίου ἔνδον	κάθητ'	ἀπόπληκτος οὐδ' ἐξέρχεται. ~Αλεξις δ'
[13, 61]	Ὥσπερ αἱ γλαῦκες ἐπὶ τάφον	κάθηται.	~Αλλὰ μὴν καὶ Ισοκράτης ὁ
[13, 12]	τῆς Ακαδημίας ἐκδήλως τῇ Αθηνᾷ	καθιερωμένης	αὐτόθι τὸν Ερωτα ἱδρυσάμενοι συνθύουσιν
[13, 74]	ἡ χαλκοῦ θυγάτηρ ἐπ' ἄρκαισι	καθίζῃ	κοττάβου ὑψηλαῖς Βρομίου ψακάδεσσιν. ~Αρχύτας
[13, 44]	μὲν μὴ συγγεγενῆσθαι μηδενί, ἑξῆς	καθιππάσθαι,	δ' ὑπ' αὐτῆς πεντάκις. Μετὰ
[13, 20]	γεραρόν· βασιλῆι δὲ ἀνδρὶ ἔοικεν.	Καθίστων	δὲ καὶ πολλοὶ τοὺς καλλίστους
[13, 28]	ἀναφέροντες, ἀλλὰ πρὸς τὸ εὐσχημονέστερον,	καθὸ	δή καὶ Μένανδρος ἐν Παρακαταθήκῃ
[13, 56]	καὶ φυγαδευθέντος μισθὸν ἔλαβε τῆς	καθόδου	αὐτοῦ ὁ Περικλῆς τὸ τῇ
[13, 81]	τῷ μικρῷ δακτύλῳ ἀφαιρετέοντα, εἰ	καθορᾷ	τὸ κάρφος. Φάντος δὲ καθορᾶν
[13, 81]	καθορᾷ τὸ κάρφος. Φάντος δὲ	καθορᾶν	Ἄπο τοίνυν φύσησον αὐτὸ, ἵνα
[13, 31]	χώραν, οὗ ἂν ἐπιστραφεῖς τύχῃ,	καθορᾶν	τὸ μνῆμα καὶ πᾶσι τοῖς
[13, 10]	προελθεῖν, τὴν δ' Εὐρυδίκην Μακεδονικῶς	καθωπλισμένην,	ἀσκηθεῖσαν τὰ πολεμικὰ παρὰ Κύννῃ
[13, 56]	τὴν Κολοφωνίαν ἑταίραν ἠγάπα; ὡς	καὶ	ᾄδειν εἰς αὐτὴν τάδε· Αρχεάνασσαν
[13, 94]	οὐδὲ τολμῆσαι ἅπερ οἱ πονηρότατοι	καὶ	ἀδικώτατοι ἄνθρωποι ἐπιχειροῦσι πράττειν ~Καὶ
[13, 20]	Τιθωνῷ, Δημήτηρ Ιασίωνι, Αφροδίτη Αγχίσῃ	καὶ	Αδώνιδι. Διὰ κάλλος δὲ καὶ
[13, 35]	οἱ ἐπιχώριοι ὅτι ἐξ Αφροδίτης	καὶ	Αδώνιδος ἐγεννήθησαν. Εκυρίευσεν δὲ ὁ
[13, 92]	φησιν ἐν Ιστορικοῖς Υπομνήμασιν, ἀλλὰ	καὶ	Αθηναῖοι. Αλεξις γοῦν ἐν Ιππῳ
[13, 12]	Ελευθέρια προσηγόρευσαν· δι' ὃν θέον	καὶ	Αθηναῖοι ἐλευθερίας ἔτυχον, καὶ οἱ
[13, 90]	μέχρι νῦν ὁ ἀγὼν οὗτος,	καὶ	αἱ ἀγωνιζόμεναι γυναῖκες χρυσοφόροι ὀνομάζονται.
[13, 28]	δ' ἐστὶν φίλας. Καλοῦσι γοῦν	καὶ	αἱ ἐλεύθεραι γυναῖκες ἔτι καὶ
[13, 35]	τὴν Οδάτιν. Οἱ δὲ παῖδες	καὶ	αἱ θεράπαιναι συνειδυῖαι τὸν ἔρωτα
[13, 86]	καὶ εἰσῆλθεν ἄλλα τε ἀκροάματα	καὶ	αἱ Θετταλαὶ αὗται ὀρχηστριδες, καθάπερ
[13, 28]	ἐλεύθεραι γυναῖκες ἔτι καὶ νῦν	καὶ	αἱ παρθένοι τὰς συνήθεις καὶ
[13, 4]	Ηρόδορος ἱστορεῖ. Πολυγύναιος δ' ἐγένετο	καὶ	Αἰγεύς Πρώτην μὲν γὰρ ἔγημε
[13, 4]	Ησίοδος δέ φησι καὶ Ιππην	καὶ	Αἴγλην, δι' ἣν καὶ τοὺς
[13, 70]	Αρμοδίου ἐρωμένη τοῦ τυρρανονκτονήσαντος ἥτις	καὶ	αἰκιζομένη ὑπὸ τῶν περὶ Ιππίαν
[13, 71]	ἀθέμιστον ἐπ' ὀφρύσι μηνίσαντα ἠδὲ	καὶ	αἰνοτάτου βλέμμ' ὑπέμεινε κυνός, ἐν
[13, 30]	νυκτὸς λόγον. Τὰ αὐτὰ εἴρηκεν	καὶ	Αἰσχίνης ὁ ῥήτωρ ἐν τῷ
[13, 75]	ἡγεῖτο φορτικοὺς τοὺ ἐρωτικούς, ὥστε	καὶ	Αἰσχύλος μέγας ὢν ποιητὴς καὶ
[13, 89]	τῶν ἐν τῇ Ασίᾳ γυναικῶν	καὶ	ἀκολαστοτάτη. Φύλαρχος δὲ ἐν τῇ
[13, 80]	χρῆσθαι. ~Φιλόπαις δ' ἦν ἐκμανῶς	καὶ	Αλέξανδρος ὁ βασιλεύς. Δικαίαρχος γοῦν
[13, 67]	τὸν Αρπαλον. Μνημονεύει δ' αὐτῆς	καὶ	Αλεξις ἐν Λυκίσκῳ. ~Μετὰ δὲ
[13, 18]	περικειράμενον παρωνύμιον ἔχει Κόρσην. Διὸ	καὶ	Αλεξις ἔφη που· ἂν> πιττοκοπούμενόν
[13, 84]	ἐπλησίασεν. Τῆς πράξεως ταύτης μνημονεύει	καὶ	Αλεξις ὁ ποιητὴς ἐν τῷ
[13, 50]	Ακεστρίᾳ, ἐν Αλιευομένῃ, ἐν Νεοττίδι,	καὶ	Ἄλεξις ἐν Κλεορουλίνῃ καὶ Καλλικράτης
[13, 51]	παραλίαν ἄκραν. Μνημονεύει τῆς Ναννίου	καὶ	Ἄλεξις ἐν Ταραντίνοις οὕτως· Νάννιον
[13, 62]	ἐγκώμιον Κέφαλος ὁ ῥήτωρ καθάπερ	καὶ	Αλκιδάμας ὁ Ελαίτης ὁ Γοργίου
[13, 21]	διηγούμενος ὅτι Ωκιμον ἑταίρας ὄνομα	καὶ	ἄλλα δὲ πολλά, ὦναιδές, δράματα
[13, 57]	ὁ Σελεύκου τίγρις. Ἔχων δὲ	καὶ	ἄλλα μαρτύρια ἐνατίθεμαι τὰ νῦν,
[13, 65]	τὰ πάτρια τὰς θυσίας ἐκολάσατε	καὶ	ἄλλα τε κατηγορήθη αὐτοῦ καὶ
[13, 46]	πρὸς τὰς ἀποκρίσεις ἡ Γνάθαινα.	Καὶ	ἄλλαι δὲ ἑταῖραι μέγα ἐφρόνουν
[13, 37]	πρὸς Ελευσῖνι θαλάσσῃ, καὶ Μύρτιον	καὶ	ἄλλας δὲ πλείστας, ἐπιρρεπέστερος ὢν
[13, 26]	Λαίδος καὶ Αναξανδρίδης ἐν Γεροντομανίᾳ	καὶ	ἄλλας ἑταίρας αὐτῇ συγκατελέγει δὶα
[13, 62]	ὁ λόγος, μνημονεύει αὐτῆς, καταλέγων	καὶ	ἄλλας ἑταίρας ἐν τούτοις. Φιλύρα
[13, 93]	ὄσφρανσιν καὶ πρὸς τὸ οἰκεῖον	καὶ	ἀλλότριον θαυμαστὸν καὶ τῷ συνανθρωπίζον
[13, 43]	μή μου προπεσούσης τοὐμπλόκιον ὑπερτράγῃς.	~Καὶ	ἄλλων δὲ ἑταιρῶν ἀπομνημονεύματα ὁ
[13, 65]	δούλαι Κασίου τοῦ Ηλείου μετὰ	καὶ	ἄλλων ἑταιρῶν, Αντείας, Στρατόλας, Αριστοκλείας,
[13, 38]	αὐτῆς ἑταίρας Αττικῆς ὁ Δημήτριος	καὶ	ἄλλων πλειόνων ~Μάχων δ' ὁ
[13, 85]	ἄνθρωπον δεδωκέναι γὰρ αὐτὸν μισθόν.	~Καὶ	ἄλογα δὲ ζῷα ἀνθρώπων ἠράσθη
[13, 94]	δ' ὑπ' αὐτοῦ τοιαῦτα λέγοντος	καὶ	ἅμα οἰόμενος τοῦτον {Αἰσχίνην} Σωκράτους
[13, 48]	τὴν οἰκίαν· ἐνηνοχέναι γὰρ δικέλλας	καὶ>	ἄμας, Εἰ ταῦτ' εἰχεθ᾽ ὑμεῖς,
[13, 21]	τοιαυτὶ βιβλία Αριστοφάνους καὶ Απολλοδώρου	καὶ	Αμμωνίου καὶ Αντιφάνους, ἔτι δὲ
[13, 60]	ἐν Νεαίριᾳ πρόκειται τὸ μαρτύριον	καὶ	Αμφις ἐν Κουρίδι. Παρεσίτει δὲ
[13, 22]	Ιερόκλεια, Λοπάδιον. Τούτων τῶν ἑταιρῶν	καὶ	Αμφις μνημονεύει ἐν Κουρίδι λέγων·
[13, 79]	αὐτοῦ Χρυσίππου, ὃν καὶ ἁρπάσαντα	καὶ	ἀναθέμενον εἰς ἃρμα εἰς Θήβας
[13, 72]	Ερμησιάναξ σφάλλεται συγχρονεῖν οἰόμενος Σαπφὼ	καὶ	Ανακρέοντα, τὸν μἐν κατὰ Κῦρον
[13, 85]	αὐτὸν ἐκ τοῦ πελάγους ἀπήντα	καὶ	ἀναλαμβάνων ἐπὶ τὰ νῶτα ἔφερεν
[13, 26]	λαμβάνει. Μνημονεύει δὲ τῆς Λαίδος	καὶ	Αναξανδρίδης ἐν Γεροντομανίᾳ καὶ ἄλλας
[13, 80]	ἡμέραν ἐλθὼν ἔκ τινος πότου	καὶ	ἀναπηδήσας πρὸς τὸν Ζήνωνα ἔπεισεν
[13, 54]	ἐν τοῖς κήποις, Ἐπικούρῳ δὲ	καὶ	ἀναφανδόν· ὥστ' ἐκεῖνον πολλἠν φροντίδα
[13, 53]	ἐν τοῖς κήποις, Ἐπικούρῳ δὲ	καὶ	ἀναφανδόν· ὥστ' ἐκεῖνον πολλἠν φροντίδα
[13, 19]	καὶ μὴ συνέντες ἔσονται ῥυπαροὶ	καὶ	ἀνελεύθεροι, καθάπερ οἱ τῆς Αριστίππου
[13, 34]	πάντα ἀρίστου Αδριανοῦ βασιλέως· ὃς	καὶ	ἀνέστησεν ἐπὶ τῷ μνήματι Παρίου
[13, 93]	βοροὶ πρός τε τούτοις ἄνοικοι	καὶ	ἀνέστοι βιοῦντες. Εξ ὧν ἁπάντων
[13, 10]	τὴν γενομένην ἧτταν πρὸς Κυρηναίους	καὶ	ἀνῄρητο ὑπὸ Αμάσιδος. Ησθεὶς οὖν
[13, 62]	Θεόκλεια καὶ Ψαμάθη καὶ Λαγίσκα	καὶ	Ανθεια καὶ Αριστόκλεια. ~Δημοσθένη δὲ
[13, 51]	Θεόκλεια καὶ Ψαμάθη καὶ Λαγίσκα	καὶ	Ἄνθεια. Μήποτε δὲ δεῖ γράφειν
[13, 50]	ὁ προειρημένος Απολλόδωρός φησι· Σταγόνιον	καὶ	Ἄνθις ἀδελφαί· αὗται Αφύαι ἐκαλοῦντο,
[13, 8]	προὖπτον εἰδως αὑτὸν ἐνέβαλεν κακόν.	Καὶ	Αντιφάνης ἐν Φιλοπάτορι γεγάμηκε δήπου.
[13, 21]	Αριστοφάνους καὶ Απολλοδώρου καὶ Αμμωνίου	καὶ	Αντιφάνους, ἔτι δὲ Γοργίου τοῦ
[13, 59]	λύσασα τὰς κόμας ἐνέβαινε θαλάττῃ·	καὶ	ἀπ' αὐτῆς Απελλῆς τὴν Αναδυομένην
[13, 71]	κιθάρην Αιδόθεν ἔπλευσεν δὲ κακὸν	καὶ	ἀπειθέα χῶρον. Ενθα Χάρων ἀκοὴν
[13, 48]	τῆς Γναθαίνης πτωχῶν έραστῶν κωμαζόντων	καὶ	ἀπειλούντων κατασκάφειν τὴν οἰκίαν· ἐνηνοχέναι
[13, 86]	ἐπαινεῖν δεῖ, τοὺς δὲ θηριωδῶς	καὶ	ἀπλήστως ψέγειν. Καὶ εἰ διαλεκτικοὶ
[13, 81]	φάντος δ' αὐτοῦ Βραδέως τοίνυν	καὶ	ἀπόγερε τὴν κύλικα. Ετι πολὺ
[13, 37]	ἐπ' οἰκήματος προεστυκυιῶν Πειθὼ ὄνομα	καὶ	ἀποδεῖξαι βασιλίδα. ~Τιμόθεος δ' ὁ
[13, 60]	Σηστὸν καλεῖσθαι διὰ τὸ ἀποσήθειν	καὶ	ἀποδύειν τοὺς συνόντας αὐτῇ, τὴν
[13, 67]	εἰς αὐτὴν κατανάλωσεν ἑταίραν οὖσαν	καὶ	ἀποθανούσῃ πολυτάλαντον μνημεῖον κατεσκεύασεν Ἐκφέρων
[13, 34]	μητέρα καὶ Θεοδότην· ὑφ' ἧς	καὶ	ἀποθανὼν ἐκηδεύθη ἐν Μελίσσῃ κώμῃ
[13, 51]	αὐτὴν ἀναλαβὼν ὁ ἰατρὸς Νικόστρατος	{καὶ}	ἀποθντήσκων κατέλιπεν αὐτῇ πολὺν έλλέβορον,
[13, 40]	καὶ τὸν πατέρα αὐτοῦ Αντίγονον	καὶ	ἀποκτεῖναι Οξύθεμιν ὡς καὶ πολλὰ
[13, 64]	τὀ τῆς Αρτέμιδος ἱερὸν συγκατέφυγεν	καὶ	ἀποκτεινάντων αὐτὸν ἐκείνων ἡ Εἰρήνη
[13, 21]	περιφέρων αἰεὶ τοιαυτὶ βιβλία Αριστοφάνους	καὶ	Απολλοδώρου καὶ Αμμωνίου καὶ Αντιφάνους,
[13, 78]	ἀπολῦσαι αὐτοὺς πολλὰ ἐπαινέσαντα. Διὸ	καὶ	Απόλλων ἡσθεὶς ἐπὶ τούτοις ἀναβολὴν
[13, 68]	φυγόντος τοῦ Αρπάλου ἐπὶ θάλατταν	καὶ	ἀποστάντος. Καὶ τῆς μὲν Πυθιονίκης
[13, 66]	ἀκούουσα τῆς Βακχίδος τὸ κάλλος	καὶ	ἀποστρέψαι θέλουσα τὸν νεανίσκον τοῦ
[13, 94]	γεγονότα μαθητὴν καὶ περὶ δικαιοσύνης	καὶ	ἀρετῆς πολλοὺς καὶ σεμνοὺς λέγοντα
[13, 4]	Θησεὺς δἐ Ελένην ἁρπάσας ἑξῆς	καὶ	Αριάδνην ἥρπασεν. Ιστρος γοῦν ἐν
[13, 94]	τρισὶ δραχμαῖς Σωσινόμῳ τῷ τραπεζίτῃ	καὶ	Αριστογείτονι προσελθὼν πρὸς ἐμὲ ἐδεῖτο
[13, 78]	τῶν Πεισιστρατιδῶν θάνατος ὑπὸ Αρμοδίου	καὶ	Αριστογείτονος γενόμενος, περὶ Σικελίαν δ'
[13, 79]	δὲ ὅτι τὰ περὶ Κτατῖνον	καὶ	Αριστόδημον πεπλάσθαι φησὶν Πολέμων ὁ
[13, 62]	Ψαμάθη καὶ Λαγίσκα καὶ Ανθεια	καὶ	Αριστόκλεια. ~Δημοσθένη δὲ τὸν ῥήτορα
[13, 36]	Οδάτιν. ~Τὸ ὅμοιον ἱστορεῖ γενέσθαι	καὶ	Αριστοτέλης ἐν τῇ Μασσαλιωτῶν Πολιτείᾳ
[13, 62]	δ' ἐρᾶν φησι. Μνημονεύει αὐτῆς	καὶ	Αριστοφάνης ἐν τῷ Γηρυτάδῃ. Μήποτε
[13, 79]	τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Χρυσίππου, ὃν	καὶ	ἁρπάσαντα καὶ ἀναθέμενον εἰς ἃρμα
[13, 69]	Νείλου ναῦς ἐφ' ἁλὸς πελάγη.	Καὶ	Αρχεδίκη δ' ἦν ἐκ τῆς
[13, 48]	τῷ τρίτῳ πίνακι τῶν Νόμων	καὶ	ἀρχὴν αὐτοῦ τήνδε παρέθετο· Ὁδε
[13, 66]	ἐκάλεσαν τὴν Πλαγγόνα. Μαρτυρεῖ δὲ	καὶ	Αρχίλοχος περὶ αὐτῆς ἐν τούτοις
[13, 84]	παρὰ φύσιν τῇ Αφροδίτῃ χρώμενοι	καὶ	ἀσεβοῦντες εἰς τὴν θεόν, μὴ
[13, 25]	οἰμώζειν λέγ' ἀλλοτρία στί σοι.	Καὶ	Ασπασία δὲ ἡ Σωκρατικὴ ἐνεπορεύετο
[13, 42]	ἀποψᾶσθαι, τάλαν. ~Οτι δ' ἦν	καὶ	ἀστεία τις ἀποκρίνασθαι, τάδε περὶ
[13, 39]	Ἦν δὲ Λάμια σφόδρα εὔθικτος	καὶ	ἀστικη πρὸς τὰς ἀποκρίσεις, καθάπερ
[13, 70]	Βιλιστίχη δ' ἡ Αργεία ἑταίρα	καὶ	αὐτὴ ἔνδοξος, τὸ γένος ἀπὸ
[13, 69]	δ' ἦν ἐκ τῆς Ναυκράτεως	καὶ	αὐτὴ ἑταίρα καλή. Φιλεῖ γάρ
[13, 63]	μειρακίσκον, καίτοι γυναῖκα ἔχων ὡς	καὶ	αὐτὴν ἀγανακτήσασαν συγκοιμᾶσθαι τῷ Κνωσίωνι.
[13, 89]	τὴν μορφήν. Στεφανόπωλις δ' ἦν	καὶ	αὐτὴν ἐξέδωκε πρὸς γάμου κοινωνίαν
[13, 64]	τοῦ αἵμματος τοῖς βωμοῖς, ἕως	καὶ	αὐτὴν κατέσφαξαν. Δανάην δὲ τὴν
[13, 64]	Λεοντίου τῆς Επικουρείου θυγατέρα ἑταιριζομένην	καὶ	αὐτὴν Σώφρων ὁ ἐπὶ τῆς
[13, 38]	στοάν. Ηρα δὲ καὶ Λεαίνης	καὶ	αὐτῆς ἑταίρας Αττικῆς ὁ Δημήτριος
[13, 68]	τῆς Συρίας, οὗπερ καὶ σὲ	καὶ	αὑτὸν ἀνατιθέναι μέλλει. Παρέδωκέν τε
[13, 33]	εἰς Ολυμπίαν ἐπὶ τὸν ἀγώνα	καὶ	αὐτὸς ἀπάξειν ἑταίρας εὔξατο τῇ
[13, 62]	Ελαίτης ὁ Γοργίου μαθητὴς ἔγραψεν	καὶ	αὐτὸς ἐγκώμιον Ναίδος τῆς ἑταίρας.
[13, 37]	και Σατύραι καὶ Νάννιον. Οὐ	καὶ	αὐτὸς Θεμιστοκλῆς ἐξ ἑταίρας ἦν
[13, 68]	Καταναῖος ἢ {ὁ} Βυζάντιος ἢ	καὶ	αὐτὸς ὁ βασιλεύς. Εδιδάχθη δὲ
[13, 20]	εἰς ὦπα ἔοικεν. Εκπέπληκται οὖν	καὶ	αὐτὸς ὁ Πρίαμος ἐπὶ τῷ
[13, 82]	πυθόμενος καὶ ἐπιτωθάζων τὸ γεγονὸς	καὶ	αὐτός ποτε ὐφη τούτῳ χεχρῆσθαι
[13, 20]	κατὰ τὸν Αντιφάνην. ~Επαινῶ δὲ	καὶ	αὐτὸς τὸ κάλλος. Καὶ γὰρ
[13, 11]	τῶν φιλοσόφων περὶ τοῦ ἔρωτος	καὶ	αὐτούς τι εἰπεῖν καὶ περὶ
[13, 59]	Αφροδίτης ἐλέῳ χαρισαμένους μὴ ἀποκτεῖναι.	Καὶ	ἀφεσθείσης ἐγράφη μετὰ ταῦτα ψήφισμα,
[13, 33]	χρυσὸν καθαρᾷ βασάνῳ. Οτι δὲ	καὶ	Αφροδίσια ἴδια ἄγουσιν αὐτόθι αἱ
[13, 93]	αἰσθήσει τε πολλῷ ὑστεροῦντες ἀργῶς	καὶ	ἀφυλάκτως ζῆτε. Λοιδόρου δὲ καὶ
[13, 20]	Εν Χίῳ δὲ τῇ νήσῳ	καὶ	βαδίζειν ἥδιστόν ἐστιν ἐπὶ τὰ
[13, 44]	αὐτὴν χρυσίον. Ανάγωγος ὢν δὲ	καὶ	βάναυσος παντελῶς ἐν σκυτοτομείῳ μετά
[13, 78]	Ερωτικῶν. Οὗτοι φανέντες ἐπιβουλεύοντες Φαλάριδι	καὶ	βασανιζόμενοι ἀναγκαζόμενοί τε λέγειν τοὺς
[13, 68]	ὁρᾷ ὑπὸ τοῦ λαοῦ προσκυνουμένην	καὶ	βασίλισσαν προσαγορευομένην καὶ ταῖς ἄλλαις
[13, 37]	γυναικῶν μάλ' εὐπρεπεστάτην τὴν ὄψιν	καὶ	Βιλιστίχην, ἔτι δὲ Αγαθόκλειαν καὶ
[13, 73]	τίκτεται βροτοῖς μήλων τε βοσκὰς	καὶ	βίον Δημήτριον δένδρων τις ὥρα
[13, 61]	τῆς μητρὸς ἔχων τὸ φύσημα;	καὶ	Βίων δ' ὁ Βορυσθενίτης φιλόσοφος
[13, 81]	Επικροτησάντων δὲ πάντων σύν γέλωτι	καὶ	βοῇ ὡς εὖ ὑπηγάγετο τὸν
[13, 71]	καὶ εἰν Αίδῃ. Φημὶ δὲ	καὶ	Βοιωτὸν ἀποπρολιπόντα μέλαθρον Ησίοδον πάσης
[13, 82]	χρησάμενος τῷ περὶ τοῦ Ηλίου	καὶ	Βορέου λόγῳ, καί τι πρὸς
[13, 93]	βίον, ἄμφω ταῦτα μελετᾶτε, κακολόγοι	καὶ	βοροὶ πρός τε τούτοις ἄνοικοι
[13, 34]	διαβοήτου ἑταίρας Κοττίνας, ἥν φησι	καὶ	βοῦν ἀναθεῖναι χαλκῆν, γράφων οὕτως.
[13, 90]	ἣν κατοικίσαντα Παρρασίων τινὰς τέμενος	καὶ	βωμὸν ἀναστῆσαι Δήμητρι Ελευσινίᾳ, ἧς
[13, 52]	κατασέσηπε καὶ Φίλα; Κοσσύφας δὲ	καὶ	Γαλήνας καὶ Κορώνας οὐ λέγω·
[13, 72]	τὸν Ερμησιάνακτα περὶ τοῦ ἔρωτος.	Καὶ	γὰρ Δίφιλος ὁ κωμῳδιοποιὸς πεποίηκεν
[13, 60]	γέγονεν ἐπιφανεστάτη πολὺ τῶν ἑταιρῶν.	Καὶ	γὰρ εἰ νεωτέρα τῶν τότε
[13, 20]	δὲ καὶ αὐτὸς τὸ κάλλος.	Καὶ	γὰρ ἐν ταῖς Εὐανδρίαις τοὺς
[13, 67]	Ελευσῖνος τὴν ἱερὰν ὁδὀν καλουμένην.	Καὶ	γὰρ ἐνταῦθα οὗ ἂν φανῇ
[13, 79]	ὡς παιδικοῖς νόμος ἐστὶν ὁμιλεῖν.	Καὶ	γὰρ ὁ νομοθέτης Σόλων ἔφη
[13, 86]	ἐν τῷ οἶνῳ μνείαν ποιεῖσθαι	καὶ	γὰρ πρὸς ταῦτα ἡμᾶς ὅταν
[13, 48]	ἐπίκλην καταπεσόντος ἔν τινι κονιάματι,	Καὶ	γὰρ σύ, φησί, σαυτὸν ἐδωκας
[13, 2]	ἔρωτος καὶ τῶν ἐρωτικῶν ἐλέχθησαν.	~Καὶ	γὰρ τὰς γαμετὰς ὁ καλὸς
[13, 71]	ὕμνων Τήιον ἀλγύνων ἄνδρα πολυφραδίῃ.	Καὶ	γὰρ τὴν ὁ μελιχρὸς ἐφωμίλησεν
[13, 18]	τῶν προτέρων οὐ χρωμένων αὐτῷ.	Καὶ	γὰρ Τιμόθεος ὁ αὐλητὴς πώγωνα
[13, 16]	τῶν ὠμῶν καὶ τῶν ἀνηδύντων.	Καὶ	γὰρ τὸ παλαιὸν παίδων ἤρων,
[13, 84]	Πειρήνην χαλκῇ βοὶ βοῦς ἐπανέβη·	καὶ	γεγραμμένῃ κυνὶ καὶ περιστερᾳ καὶ
[13, 62]	εἰς τὴν οἰκίαν, ἐξ ἧς	καὶ	γενέσθαι αὐτῷ θυγάτριον. Μνημονεύει δ'
[13, 40]	Φίλινναν τὴν ὀρχηστρίδα, ἐξ ἧς	καὶ	γεννῆσαι Αρριδαῖον τὸν μετ' Αλέξανδρον
[13, 31]	φύλακας, κρατήσαντας δὲ τῶν τειχῶν	καὶ	γενομένους ἐγκρατεῖς τῆς ἐλευθερίας χαριστήρια
[13, 26]	στατῆρα και τριώβολον, προσίεται δὲ	καὶ	γέροντα καὶ νέον· οὕτω δὲ
[13, 50]	μὴ στεφανοῦν Ἅρπαλον, ἐὰν μὴ	καὶ	Γλυκέραν στεφανῶσιν. Ἐν Ῥωσσῷ δὲ
[13, 79]	νομοθέτης Σόλων ἔφη Μηρῶν ἱμειρων	καὶ	γλυκεροῦ στόματος. Αἰσχύλος τε καὶ
[13, 39]	ἀστικη πρὸς τὰς ἀποκρίσεις, καθάπερ	καὶ	Γνάθαινα, περὶ ἧς ἐροῦμεν. Πάλιν
[13, 44]	ἐπὶ νομὴν καιρός ἐστιν ἐξάγειν;	~Καὶ	Γναθαινίου δέ γε τῆς θυγατριδῆς
[13, 70]	οὐκ ἀγεννὴς ἦν ἑταίρα, ἀλλὰ	καὶ	γονέων καὶ κατὰ παιδείαν ἐπέραστος
[13, 45]	ἰδοῦσαν ἐν κήπῳ τινὶ πινακίδα	καὶ	γραφεῖον ἐξηρτημένον ἔχοντ' Απόκριναι, φησίν,
[13, 46]	ἡ Λύχνος ἐπικαλουμένη καὶ Εὔκλεια	καὶ	Γρυμέα καὶ Θρυαλλίς, ἔτι Χίμαιρα
[13, 93]	ζῴου πεφυκότος. Ετι δὲ ταλαιπώρου	καὶ	γυμνοῦ τὸν βίον, ἄμφω ταῦτα
[13, 20]	θαυμάζεται μᾶλλον ἀνὴρ> ὁ κάλλιστος	καὶ	γύνη ἡ καλλίστη, καλλίστας γεννώσης
[13, 35]	Οδάτιν ἑστηκυῖαν πρὸ τοῦ κυλικείου	καὶ	δακρύουσαν κιρνᾶσάν τε βραδέως τὴν
[13, 80]	πάντα αὐταῖς χορηγεῖσθαι ἐκέλευσεν. Διόπερ	καὶ	Δαρεῖος τοῦτο μαθὼν ηὔξατο τῷ
[13, 1]	περὶ ἑταίρας πλεονάκις καὶ εἰληφέναι	καὶ	δεδωκέναι πληγάς, ὥς φησι Λυκόφρων
[13, 10]	ἐκμανθάνει παρ' αὐτῆς τὰ πάντα	καὶ	δεηθείσης ἐκδικῆσαι τοῦ Αρπίου τὸν
[13, 71]	περὶ πικρὰ λόγοις ἐσφίγξαντο μῆτις	καὶ	δεινὴ μύθων κῆδος ἔχουσ' ἀρετή,
[13, 81]	στρατηγός, ἀνδρὶ παιδιώδει παρ' οἶνον	καὶ	δεξιῷ. Ερμησίλεω δὲ ξένου οἱ
[13, 91]	εἰς δούρειον ἵππον ἐγκατακλεισθέντες, ἑνὸς	καὶ	δευτέρου ἴσως ἐρεῖς ὄνομα καὶ
[13, 19]	παρενεχθέντες αἱρέσεως ἄσωτοι καὶ θρασεῖς.	Καὶ	δὴ τοιοῦτοι ὑμῶν εἰσιν οἱ
[13, 61]	ψυχὴν μόλις. ~Ιστε δὲ ὅτι	καὶ	Δημάδης ὁ ῥήτωρ ἐξ αὐλητρίδος
[13, 71]	Εκλεε δ' Ικαρίου τε γένος	καὶ	δῆμον Αμύκλου καὶ Σπάρτην, ἰδίων
[13, 36]	δίδωσι εἴτε ἀπὸ τύχης εἴτε	καὶ	δι' ἄλλην τινὰ αἰτίαν τῷ
[13, 63]	Αριστάρχου γοῦν τινος ἐρασθεὶς μειρακίου	καὶ	δι' αὐτὸν παροινήσας εἰς Νικόδημον
[13, 20]	περὶ κάλλους ἤρισαν πρὸς ἀλλήλας,	καὶ	διὰ κάλλος οἱ θεοὶ ἀνηρείψαντο
[13, 75]	ποιητρίας μὲν οὔσης, δυναμένης δὲ	καὶ	διὰ τὴν ὁμιλίαν τοὺς ἐραστὰς
[13, 3]	μέθης ἢ δι' ἀφροδισίων ἢ	καὶ	διὰ τῆς ἐν ταῖς ἀδηφαγίαις
[13, 3]	γαμετῆς τὸν βασιλέα, ἔτι δὲ	καὶ	διὰ τὸ τὴν βασιλίδα, ὥς
[13, 92]	ταῦτα καὶ Θεόδωρος ὁ ἄθεος	καὶ	Διαγόρας ἐξεκηρύχθη καὶ Πρωταγόρας> ἐφυγαδεύσθη
[13, 67]	διαβάλλων ἀκολασίαν φησίν Ἐπίσκεψαι δἐ	καὶ	διάκουσον σαφῶς παρὰ τῶν ἐκ
[13, 35]	δὲ στρατοπεδεύων ἐπὶ τοῦ Τανάιδος	{καὶ}	διαλαθὼν τὴν στρατοπεδείαν διέβη μετὰ
[13, 14]	μέν ἐστιν εὔχαρις, ἐπιτεινόμενος δὲ	καὶ	διαταράττων χαλεπώτατος διόπερ ὁ ποιητὴς
[13, 24]	πατρός σου πολλά σε σωφρονίστατος	καὶ	διδάξαντος σκύτη βλέπειν. Ἢ οὐκ
[13, 86]	Περσαίου παρὰ πότον αὐλητρίδιον πριαμένου	καὶ	διοκνοῦντος εἰσαγαγεῖν πρὸς αὐτὀν διὰ
[13, 78]	ἑξαμέτρου τὸ πεντάμετρον, καθάπερ ὕστερον	καὶ	Διονύσιος ὁ Αθηναῖος ἐποίησε ὁ
[13, 43]	λοπάδας συνάλμους τε συναρτύειν δοκῶν	καὶ	διψᾶν ὑπολειπόμενοι εἰς τὴν αὔριον
[13, 73]	~Υπολαμβάνων οὖν μέγαν εἶναι δαίμονα	καὶ	δυνατώτατον τὸν Ερωτα, προσέτι τε
[13, 70]	τὴν καλουμένην Παρόραμα διὰ τὸ	καὶ	δυὸ δραχμῶν φοιτᾶν πρὸς τὸν
[13, 2]	διὰ σπάσιν ἀνθρώπων, ὥστ' ἐξεῖναι	καὶ	δύο ἔχειν γυναῖκας τὸν βουλόμενον,
[13, 55]	τινος Παυσανίου Θετταλοῦ, κατὰ φθόνον	καὶ	δυσζηλίαν {ταῖς} ξυλίναις χελώναις τυπτομένην
[13, 5]	ἐγάμει. Εν ἔτεσι γοῦν εἴκοσι	καὶ	δυσὶν οἷς ἐβασίλευεν, ὥς φησι
[13, 5]	βασιλεὺς ἄγων Μήδαν τὴν θυγατέρα	καὶ	δῶρα πολλά. Γήμας δὲ καὶ
[13, 91]	ἢ σωφρονίσαι δυναμένων τοὺς ἀκούοντας.	Καὶ	ἐὰν μέν τίς σου πύθηται
[13, 86]	ἀλλὰ ἐκ τῶν κλινῶν ἀνώρμων	καὶ	ἐβόων ὡς θαυμαστόν τι θέαμα
[13, 37]	ἐγαμήθη τῷ πρώτῳ βασιλεύσαντι Αἰγύπτου	καὶ	ἐγένησεν αὐτῷ τέκνον Λεοντίσκον καὶ
[13, 75]	παιδεράστριάν τινες καλοῦσι τὴν τραγῳδίαν·	καὶ	ἐδέχοντο τὰ τοιαῦτα ᾄσματα οἱ
[13, 2]	συνόδων καὶ κοινογαμίων ὄντων. Διὸ	καὶ	ἔδοξέ τισιν διφυὴς νομισθῆναι, οὐκ
[13, 86]	δὲ θηριωδῶς καὶ ἀπλήστως ψέγειν.	Καὶ	εἰ διαλεκτικοὶ συνελθόντες εἰς πότον
[13, 91]	αὐτῶν καταβρωθέντες ὑπὸ τῶν Λαιστρυγόνων	καὶ	εἰ ὄντως κατεβρώθησαν ὅστις {οὖν}
[13, 50]	Γλυκέραν στεφανῶσιν. Ἐν Ῥωσσῷ δὲ	καὶ	εἰκόνα χαλκῆν αὐτῆς ἱστάναι τολμῆσαι
[13, 15]	ψυχῆς ἐρᾶν· οἵτινες μέχρι ὀκτὼ	καὶ	εἴκοσι ἐτῶν δεῖν λέγοντες συνέχειν
[13, 92]	Εἰπόντος δ' ἐν τῇ τρίτῇ	καὶ	εἰκοστῇ» ὁ Μυρτίλος ἔφη εἶτ'
[13, 67]	φησι Ποσειδώνιος ἐν τῇ δευτέρᾳ	καὶ	εἰκοστῇ τῶν Ιστοριῶν, τεχνιτῶν τῶν
[13, 1]	δεδειπνηκέναι καὶ περὶ ἑταίρας πλεονάκις	καὶ	εἰληφέναι καὶ δεδωκέναι πληγάς, ὥς
[13, 71]	διαποιπνύουσα Δήμητρα γνωστὴ δ' ἐστὶ	καὶ	εἰν Αίδῃ. Φημὶ δὲ καὶ
[13, 47]	τινος οἶνον ἐν ψυκτηριδίῳ μικρὸν	καὶ	εἰπόντος ὅτι ἑκκαιδεκαέτης, Μικρός γε,
[13, 95]	ἐμὲ μόνον τοιοῦτός ἐστιν, ἀλλὰ	καὶ	εἰς ἄλλους ἅπαντας τοὺς αὐτῷ
[13, 47]	Παυσανίου δὲ τοῦ Λάκκου ὀρχουμένου	καὶ	εἰς κάδον τινὰ ἐμπεσόντος, Ο
[13, 63]	μιᾷ νυκτὶ συνέχεεν. Αναλαβεῖν γοῦν	καὶ	εἰς τὴν οἰκίαν λέγεταί τινα
[13, 39]	Τουτί γε, Λάμια, φησίν, ὀσφράνθητι	καὶ	εἴσει παρὰ τἄλλα διαφόραν ὅσην
[13, 49]	μόσχειος. Μενάνδρῳ τῷ ποιητῇ δυσημερήσαντι	καὶ	εἰσελθόντι εἰς τὴν οἰκίαν Γλυκέρα
[13, 86]	Ως δὲ ὁ πότος προέβαινεν	καὶ	εἰσῆλθεν ἄλλα τε ἀκροάματα καὶ
[13, 80]	τῷ Χαλκιδεῖ παῖς καλὸς ἦν	καὶ	εἴχεν εὖ πρὸς αὐτόν. Ως
[13, 4]	Φερέβοιαν. Πρὸ δὲ τῆς Ελένης	καὶ	ἐκ Τροιζῆνος ἥρπασεν Αναξώ. Μετὰ
[13, 83]	Φωκέων τύραννον, φιλόπαιδα δὲ Ονόμαρχον	καὶ	ἐκ τῶν τοῦ θεοῦ χαρίσασθαι
[13, 2]	συνεγκλειομένων καὶ τῶν ἀγάμων νεανίσκων	καὶ	ἕκαστος ἧς ἐπιλάβοιτο, ταύτην ἀπῆγεν
[13, 75]	γενομέναι τῶν ἐρωτικῶν μελῶν ἡγεμόνα	καὶ	ἐκδοῦναι πρῶτον μέλος ἀκόλαστον, ὄντα
[13, 44]	θ' ἵν' ἄκρον ὡς μάλιστα	καὶ	ἐλάχιστον αὐτοῦ περιλάβω τοῦ σώματος.
[13, 12]	τὸν Ερωτα θεὸν εἶναι φιλίας	καὶ	ἐλευθερίας, ἔτι δὲ καὶ ὁμονοίας
[13, 48]	δύο ποταμοὶ έμβάλλετέ μοι, Λύκος	καὶ	Ἐλεύθερος; Ἐπὶ δὲ τὴν θυγατέρα
[13, 11]	τι εἰπεῖν καὶ περὶ κάλλους.	Καὶ	ἐλέχθησαν λόγοι φιλόσοφοι πάμπολλοι· ἐν
[13, 50]	μετέπέμψατο τὴν Γλυκέραν Αθήνηθεν· ἣν	καὶ	έλθοῦσαν οἰεῖν ἐν τοῖς βασιλείοις
[13, 3]	γάμον, ἤδη εἰς τὰ ἀμείνω	καὶ	Ελληνικὰ ἐκδεδιῃτημένη. Και ἡ Κλυταιμνήστρα
[13, 83]	κιττοῦ Πεπαρηθίων. Αὕτη δέ, φησί,	καὶ	ἔμελλε τὰ Πύθια αὐλεῖν, εἰ
[13, 11]	φιλόσοφοι πάμπολλοι· ἐν οἷς τινες	καὶ	ἐμνημόνευσαν τοῦ σκηνικοῦ φιλοσόφου Εὐριπίδου
[13, 18]	αὐλητὴς πώγωνα μέγαν ἔχων ηὔλει,	καὶ	ἐν Αθήναις διατηροῦσιν οὐ σφόδρα
[13, 88]	ποιητὴς οὗτος ἐπὶ τὰ ἄνθη	καὶ	ἐν Αλφεσιβοίᾳ φησίν· Καὶ σώματος
[13, 86]	ἦλθεν ὁ σκληρὸς ἐκεῖνος φιλόσοφος	καὶ	ἐν ἀρχῇ οὐδ' ἄν παρακαθίσαι
[13, 31]	Εὐάλκης δ' ἐν τοῖς Εφεσιακοῖς	καὶ	ἐν Εφέσῳ φησὶν ἱερὰ ἱδρῦσθαι
[13, 88]	ῥόδα εἶχον, τιθήνημ' ἔαρος ἐκπρεπέστατον.	Καὶ	ἐν Θυέστῃ· Ρόδ' ὀξυφεγγῆ κρίνεσιν
[13, 50]	δ' αὐτῆς Αντιφάνης ἐν Αρκάδι	καὶ	ἐν Κηπουρῷ, ἐν Ακεστρίᾳ, ἐν
[13, 24]	μικροῦ πρίασθαι κέρματος τὴν ἡδονήν.	Καὶ	ἐν Ναννίῳ, εἰ> Εὐβούλου τὸ
[13, 12]	Ηλεῖοι Ρόδιοί τε τὰ Αλίεια	καὶ	ἐν ταῖς δημοτελέσι δὲ σπονδαῖς
[13, 69]	τόδ' ἐποίησε τοὐπίγραμμα Ποσείδιππος, {καίτοι}	καὶ	ἐν τῇ Αἰθιοπίᾳ πολλάκις αὐτῆς
[13, 12]	παρασκευαστικόν, ἄλλου δὲ οὐδενός. Διὸ	καὶ	ἐν τῇ Πολιτείᾳ ἔφη τὸν
[13, 59]	Κνιδίαν Αφροδίτην ἀπ' αὐτῆς ἐπλάσατο	καὶ	ἐν τῇ τοῦ Ερωτος βάσει
[13, 22]	ἐφ' ἑκάστῳ τῆς θύρας ἀπεκλειόμην.	Καὶ	ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ δ' Ορεσταυτοκλείδης
[13, 2]	πράγματος ὕβριν φεύγοντες φιλοστοργῶσί τε	καὶ	ἐν ὥρᾳ προσίωσιν τοῖς γάμοις.
[13, 86]	ἡμᾶς ὅταν ὑποπίωμεν ἐπορρεπεῖς εἶναι.	Καὶ	ἐνταῦθα τοὺς μὲν ἡμέρως τε
[13, 19]	οὐ μόνον τοῖς ἤθεσιν ἀλλα	καὶ	ἕξει. Βουλόμενοι γὰρ ἐνδύεσθαι τὴν
[13, 56]	Ασπασίας δὶς τῆς ἡμέρας εἰσιόντα	καὶ	ἐξιόντα ἀπ' αὐτῆς ἀσπάζεσθαι τὴν
[13, 64]	βασιλεὺς ὁ τῆς διαδοχῆς τελευταῖος	καὶ	ἔξω τοῦ διαδήματος κοινωνὸν εἶχε
[13, 31]	οὐδαμοῦ τῆς Ελλάδος. Οἶδα δὲ	καὶ	ἑορτήν τιν' Εταιρίδεια ἀγομένην ἐν
[13, 20]	γίνεται, ἀετὸς πτεροῦται πολλάκις, ὥσπερ	καὶ	ἐπ' Αἰγινῃ. Σωκράτης δ' ὁ
[13, 17]	Φιλοξένου Κύκλωψ ἐρῶν τῆς Γαλατείας	καὶ	ἐπαινῶν αὐτῆς τὸ κάλλος, προμαντευόμενος
[13, 78]	Κρατῖνος} ὑπὲρ τῆς θρεψαμένης ᾧ	καὶ	ἐπαπέθανεν ὁ ἐραστὴς Αριστόδημος, λύσιν
[13, 89]	πρὸς γάμον Μόνιμος ὁ Πυθίωνος.	Καὶ	ἐπει ἦν ἀκόλαστος ἡ γυνή,
[13, 84]	περιστερά, τῇ δὲ χὴν προσῆλθον	καὶ	ἐπεπήδησαν φανέντων δὲ πᾶσι τούτοις
[13, 69]	ἑταίρας ἀρραβών. ~Ενδόξους δὲ ἑταίρας	καὶ	ἐπὶ κάλλει διαφερούσας ἤνεγκεν καὶ
[13, 56]	τὴν ἐκ Κολοφῶνος ἑταίρην, ἧς	καὶ	ἐπὶ ῥυτίδων πικρὸς ἔπεστιν ἔρως.
[13, 55]	Πηνειῷ σημεῖον ἔχοντα ὑδρίαν λιθίνην	καὶ	έπίγραμμα τόδε· Τῆσδέ ποθ' ἡ
[13, 82]	διαλαληθέντος τοῦ συμβεβηκότος Εὐριπίδης πυθόμενος	καὶ	ἐπιτωθάζων τὸ γεγονὸς καὶ αὐτός
[13, 25]	Σωκρατικὴ ἐνεπορεύετο πλήθη καλῶν γυναικῶν,	καὶ	ἐπλήθυνεν ἀπὸ τῶν ταύτης ἑταιρίδων
[13, 12]	ἀσπαζομένων θάνατον ἔνδοξον ἀντ' αἰσχροῦ	καὶ	ἐπονειδίστου βίου. Σάμιοι δέ, ὥς
[13, 81]	Τοιαῦτα πολλὰ δεξιῶς ἔλεγέν τε	καὶ	ἔπρησσεν ὅτε πίνοι {ἢ πράσσοι}
[13, 76]	μετρίως ὢν ἐρωτικός φησιν Εἴη	καὶ	ἐρᾶν καὶ ἔρωτι χαρίζεσθαι κατὰ
[13, 11]	δὲ ἄλλος τις ἔφη Εἴη	καὶ	ἐρᾶν καὶ ἔρωτι χαρίζεσθαι κατὰ
[13, 79]	κατάρξασθαι Λάιον ξενωθέντα παρὰ Πέλοπι	καὶ	ἐρασθέντα τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Χρυσίππου,
[13, 92]	ἐν τοῖς λόγοις ὑμῶν φιλοτιμίας	καὶ	ἔριδας καὶ τοὺς ἀκαίρους ἐλέγχους
[13, 46]	διαφθείρειν τοὺς ἐντυγχάνοντάς σοι ἀνωφελῆ	καὶ	ἐριστικὰ σοφίσματα διδάσκοντα, ἐμέ τε
[13, 19]	οὕτως ἐσταλμένους περὶ ἀργύριον ἐπτοῆσθαι	καὶ	ἐρωμένους περιάγεσθαι ξυρουμένους τὴν ὑπήνην
[13, 12]	λόχος καλούμενος συνέστηκεν ἐξ ἐραστῶν	και	ἐρωμένων, τὴν τοῦ θεοῦ σεμνότητα
[13, 11]	τις ἔφη Εἴη καὶ ἐρᾶν	καὶ	ἔρωτι χαρίζεσθαι κατὰ καιρόν. Ετερος
[13, 76]	ἐρωτικός φησιν Εἴη καὶ ἐρᾶν	καὶ	ἔρωτι χαρίζεσθαι κατὰ καιρόν μὴ
[13, 24]	Πεντάθλῳ τοῖς παραπλησίως σοι βιοῦσιν	καὶ	ἐσπουδακόσι περὶ τὰς μαγαλομίσθους ἑταίρας
[13, 36]	καὶ στυνῴκει μεταθέμενος τοὔνομα Αριστοξένην.	Καὶ	ἔστι γένος ἐν Μασσιλίᾳ ἀπὸ
[13, 1]	(ἐγένοντο γὰρ καὶ περὶ γαμετῶν	καὶ	ἑταιρῶν πολλάκις λόγοι) εἰδόσιν ἐκτιθέμενοι
[13, 86]	ὅτι ἔξεστι αὐτῷ τούτων ἀπολαύειν.	Καὶ	ἕτερα τούτοις παραπλήσια πάνυ πολλὰ
[13, 34]	λόγῳ, καὶ ταύτης ἐκοινώνησεν αὐτῷ.	Καὶ	ἑτέρας δὲ δύο ἑταίρας παριήγετο
[13, 28]	ταῖς ἐμαῖσι τερπνὰ καλῶς ἀείσω.	Καὶ	ἔτι· Λατὼ καὶ Νιόβα μάλα
[13, 62]	Φιλύρα γέ τοι ἐπαύσατο πορνευομένη	{καὶ}	ἔτι νέα οὖσα καὶ Σκιώνη
[13, 46]	τοῖς μαθήμασι χρόνον ἀπομερίζουσαι· διόπερ	καὶ	εὔθικτοι πρὸς τὰς ἀπαντήσεις ἦσαν.
[13, 32]	ἐπίγραμμα· Αἵδε ὑπὲρ Ελλήνων τε	καὶ	εὐθυμάχων πολιητᾶν ἔσταθεν εὔχεσθαι Κύπριδι
[13, 46]	καὶ Συνωρὶς ἡ Λύχνος ἐπικαλουμένη	καὶ	Εὔκλεια καὶ Γρυμέα καὶ Θρυαλλίς,
[13, 20]	κάλλος φασίν· Οὐ νέμεσις Τρῶας	καὶ	ἐυκνήμιδας Αχαιοὺς τοιῇδ' ἀμφὶ γυναικὶ
[13, 61]	τήνδε νέων μὲν ἀναίνεσθαι φιλότητα	καὶ	εὐνήν, ἣ δ' ἐπιτερπέσθω πολιοκροτάφοισι
[13, 5]	κληθεῖσαν Εὐρώπη, Φιλογύνης δ' ἦν	καὶ	Εὐριπίδης ὁ ποιητής. Ιερώνυμος γοῦν
[13, 10]	φησι δύο γυναικῶν τὸν> Ολυμπιάδος	καὶ	Εὐρυδίκης. ἐν ᾧ τὴν μὲν
[13, 86]	{τε} γὰρ ἠρίστων σφόδρα σκυθρωπῶς	καὶ	εὐσχημόνως, ὡς ᾤοντο, οὐχ ὅτι
[13, 46]	τὴν Πάροινον ἐπικληθεῖσαν καὶ Λαμπυρίδα	καὶ	Εὐφροσύνην· αὕτη δὲ ἦν γναφέως
[13, 35]	αὐτὴν ἀπήγαγεν ἐπὶ τό ἅρμα	καὶ	ἔφυγεν ἔχων τὴν Οδάτιν. Οἱ
[13, 51]	ὅτι πρόσωπόν τε ἀστεῖον εἶχε	καὶ	έχρῆτο χρυσίοις καὶ ἱματίοις πολυτελέσι,
[13, 56]	τοὺς αὐτοὺς αὐτᾡ χρόνους γενόμενος	καὶ	ἑωρακὼς αὐτόν, ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ
[13, 59]	ἐποίησεν τοὺς δικαστὰς τὴν ὑποφῆτιν	καὶ	ζάκορον Αφροδίτης ἐλέῳ χαρισαμένους μὴ
[13, 66]	Βακχίδα μὴ περιιδεῖν αὐτον ἀπολλύμενον.	Καὶ	ἡ Βακχὶς τὴν ὁρμὴν κατιδοῦσα
[13, 59]	Ελλήνων ἀκρασίας ἀνάθημα. Ἕστηκε δὲ	καὶ	ἡ εἰκὼν αὕτη μέση τῆς
[13, 3]	Πρίαμος δὲ πολλαῖς χρῆται γυναιξὶ	καὶ	ἡ Εκάβη οὐ δυσχεραίωει. Λέγει
[13, 70]	φησιν, ἐπαφροδίτους ἔχειν τὰς ἑταίρας.	~Καί	ἡ ἐξ Ερέσου δὲ τῆς
[13, 10]	Κρέοντος, ὁ Αγαμέμνονος διὰ Κασσάνδραν.	Καὶ	ἡ ἐπ' Αἴγυπτον δὲ Καμβύσου
[13, 10]	ἱεροῦ. Δεκάτῳ δὲ ἔτει ἑάλω	καὶ	ἡ Κίρρα. Ανετράπησαν δὲ καὶ
[13, 5]	ἔφυγεν, Αλέξανδρος δ' εἰς Ιλλυριούς.	Καὶ	ἡ Κλεοπάτρα δ' ἐγέννησε τῷ
[13, 3]	τὰ ἀμείνω καὶ Ελληνικὰ ἐκδεδιῃτημένη.	Και	ἡ Κλυταιμνήστρα δὲ περιπαθὴς γενομένη
[13, 37]	Ασπασίαν μετονομασθῆναι. Συνηκολούθει δὲ αὐτῷ	καὶ	ἡ Μιλησία παλλακίς. Ο δὲ
[13, 66]	ἱερείας. ~Διαβόητος δ' ἑταιρα γέγονε	καὶ	ἡ Μιλησία Πλαγγών ἧς περικαλλεστάτης
[13, 69]	καὶ ἐπὶ κάλλει διαφερούσας ἤνεγκεν	καὶ	ἡ Ναύκρατις· Δωρίχαν τε, ἥν
[13, 17]	αὐγαῖς ἀναπεπταμένοις ὄσσοις ἐκοίμιζεν κοῦρον.	Καὶ	ἡ Σαπφὼ δὲ πρὸς τὸν
[13, 43]	προέβη τοῖς ἔτεσιν ἡ Γνάθαινα	καὶ	ἤδη τελέως ἦν ὁμολογουμένη σοφός,
[13, 34]	ἐπιβουλευθεὶς ὑπὸ Φαρναβάζου. Εἴδομεν δὲ	καὶ	ἡμεῖς τὸ ἐν Μελίσσῃ τοῦ
[13, 12]	τὰ γυμνάσια αὐτὸν συνιδρῦσθαι Ερμῇ	και	Ηρακλεῖ, τῷ μὲν λόγου, τῷ
[13, 91]	Ιππων ἔφη ὁ ἄθεος. Αλλὰ	καὶ	Ηράκλειτος ο θεῖός φησι Πουλυμαθίη
[13, 73]	δι' ὧν βρότειον ζῇ τε	καὶ	θάλλει γένος. Καὶ ὁ σεμνότατος
[13, 83]	ἐντετυπωμένον ἔχειν ἐπὶ τῆς ἀσπίδος	καὶ	θαυμαστῶς αὐτὸν κινδυνεύειν, ἀνακεῖσθαί τε
[13, 59]	Κατεσκεύασε δ' αὐτὸν Πραξιτέλης. Ὃν	καὶ	θεασάμενος Κράτης ὁ κυνικὸς ἔφη
[13, 34]	τὴν Λαίδος τῆς νεωτέρας μητέρα	καὶ	Θεοδότην· ὑφ' ἧς καὶ ἀποθανὼν
[13, 92]	ὄντας ἀπέθανεν δὲ διὰ ταῦτα	καὶ	Θεόδωρος ὁ ἄθεος καὶ Διαγόρας
[13, 34]	Αλκιβιάδην τὸν ἁβρόν, ὦ γῆ	καὶ	θεοί, ὃν ἡ Λακεδαίμων μοιχὀν
[13, 51]	οὖσα καὶ Σκιώνη καὶ Ἱππάφεσις	καὶ	Θεόκλεια καὶ Ψαμάθη καὶ Λαγίσκα
[13, 62]	οὖσα καὶ Σκιώνη καὶ Ιππάφεσις	καὶ	Θεόκλεια καὶ Ψαμάθη καὶ Λαγίσκα
[13, 26]	ἤνθει τότε Λαγίσκ' ἤνθει τότε	καὶ	Θεολύτη μάλ' εὐπρόσωπος καὶ καλή,
[13, 32]	στρατείαν ἦγεν ὁ Περσής, ὡς	καὶ	Θεόπομπος ἱστορεῖ καὶ Τίμαιος ἐν
[13, 13]	ταῦτ' ἐγώ, μὰ τὴν Αθηνᾶν	καὶ	θεούς, οὐκ οἶδ' ὅ τι
[13, 43]	ὁ Δίφιλος Νὴ τὴν Αθηνᾶν	καὶ	θεοὺς, ψυχρόν γ' ἔφη Γνάθαιν'
[13, 9]	ἐκ νυκτῶν ἄλλον ἔχει λιμένα.	Καὶ	Θεόφιλος δὲ Νεοπτολέμῳ ἔφη οὐ
[13, 89]	γὰρ αὐτόθι γίγνονται γυναῖκες, ὡς	καὶ	Θεόφραστος εἴρηκεν. Καὶ Νυμφόδωρος δ'
[13, 35]	τοὺς σοὺς γάμους. Περιβλέψασα οὖν	καὶ	θεωρήσασα πάντας λαβοῦσα χρυσῆν φιάλην
[13, 39]	τῇ χειρί τε ταἰδοῖον ἀποτρίψας	{καὶ}	θιγὼν τοῖς δακτύλοις Τουτί γε,
[13, 56]	ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ περὶ Θεμιστοκλέους	καὶ	Θουκυδίου καὶ Περικλέους. Αντισθένης δ'
[13, 19]	τῆς Αριστίππου παρενεχθέντες αἱρέσεως ἄσωτοι	καὶ	θρασεῖς. Καὶ δὴ τοιοῦτοι ὑμῶν
[13, 22]	κακὸν ἔχων οἴκοι μέγα. Διόπερ	καὶ	θρηνῶν τις αὑτὸν παράγεται ὑπὸ
[13, 46]	ἐπικαλουμένη καὶ Εὔκλεια καὶ Γρυμέα	καὶ	Θρυαλλίς, ἔτι Χίμαιρα καὶ Λαμπάς.
[13, 38]	τῆς αὐλητρίδος, ἐξ ἧς ἔσχε	καὶ	θυγατέρα Φίλαν; τὴν δὲ Λάμιαν
[13, 65]	ἐν τῷ δικαστηρίῳ ὡς ἀσεβοῦντα	καὶ	θύοντα παρὰ τὰ πάτρια τὰς
[13, 33]	ἑταίρας, αἳ παραγενομένου τοῦ Ξενοφῶντος	καὶ	θύοντος τῇ Αφροδίτῃ συνέθυσαν. Διόπερ
[13, 47]	Εἰσελθόντος δέ τινος ὡς αὐτὴν	καὶ	ἰδόντος έπί τινος ἀγγείου ᾠὰ
[13, 35]	Καὶ παρελθὼν εἰς τὴν αὐλὴν	καὶ	ἰδὼν τὴν Οδάτιν ἑστηκυῖαν πρὸ
[13, 80]	ποταμῷ τούτῳ ἀπελούετο) θάψας εἴσατο	καὶ	ἱερὸν αὑτόθι Αφροδίτης Αργυννίδος. Λικύμνιος
[13, 82]	τις εἷς τῶν χρηστῶν Αθηναίων.	~Καὶ	Ιερώνυμος δ' ὁ Ρόδιος ἐν
[13, 51]	ἀστεῖον εἶχε καὶ έχρῆτο χρυσίοις	καὶ	ἱματίοις πολυτελέσι, έκδῦσα δὲ ἦν
[13, 65]	{Στρατοκλείδου} ἐρωμένη Ξενοκλείδου τοῦ ποιητοῦ	καὶ	Ιππάρχου τοῦ ὑποκριτοῦ καὶ Φρυνίωνος
[13, 89]	ἐν η' Νόστων. Εξέδωκεν δἐ	καὶ	Ιππάρχῳ τῷ υἱεῖ τὴν παραιβατήσασαν
[13, 62]	ἔτι νέα οὖσα καὶ Σκιώνη	καὶ	Ιππάφεσις καὶ Θεόκλεια καὶ Ψαμάθη
[13, 51]	ἐτι νέα οὖσα καὶ Σκιώνη	καὶ	Ἱππάφεσις καὶ Θεόκλεια καὶ Ψαμάθη
[13, 4]	Αἴαντος μητέρα. Ησίοδος δέ φησι	καὶ	Ιππην καὶ Αἴγλην, δι' ἣν
[13, 72]	Σαπφοῖ δράματι Σαπφοῦς ἐραστὰς Αρχίλοχον	καὶ	Ιππώνακτα. Ταῦθ' ὑμῖν, ὦ ἑταῖροι,
[13, 62]	ἐπὶ τάφον κάθηται. ~Αλλὰ μὴν	καὶ	Ισοκράτης ὁ τῶν ῥητόρων αἰδημονέστατος
[13, 25]	μόνον δημοτικόν, ὦ Ζεῦ, πρᾶγμα	καὶ	ὶσωτήριον, (καί μοι λέγειν τοῦτ'
[13, 19]	ὑμῶν εἰσιν οἱ πλεῖστοι, συνεσπασμένοι	καὶ	κακοπινεῖς οὐ μόνον τοῖς ἤθεσιν
[13, 46]	ὡσαύτως. Μηθὲν οὖν διαφέρειν ἐπιτριβουμένοις	καὶ	κακῶς πάσχουσιν {ἢ} μετὰ φιλοσόφου
[13, 16]	καὶ ὁ Αρίστων ἔφη, ὅθεν	καὶ	καλεῖσθαι τοὺς ἐρωμένους συνέβη παιδικά.
[13, 26]	τότε καὶ Θεολύτη μάλ' εὐπρόσωπος	καὶ	καλή, ὑπέφαιν' ἐσομένη δ' Ωκιμον
[13, 62]	ῥητόρων αἰδημονέστατος Μετάνειραν εἶχεν ἐρωμένην	καὶ	καλὴν, ὡς Λυσίας ἱστορεῖ ἐν
[13, 50]	Νεοττίδι, καὶ Ἄλεξις ἐν Κλεορουλίνῃ	καὶ	Καλλικράτης ἐν Μοσχίωνι. Περὶ δὲ
[13, 84]	γυναῖκας καὶ παρθένους τὰς ἐνδοξοτάτας	καὶ	καλλίστας διακοσίας, ὡς ἱστορεῖ Δοῦρις
[13, 37]	οὖσαν τὴν Φωκαίδα τὴν σοφωτάτην	καὶ>	καλλίστην γενομένην εἶχε συστρατευομένην; ἣν
[13, 17]	τὸν ὑπερβαλλόντως θαυμαζόμενον τὴν μορφὴν	καὶ	καλὸν εἶναι νομιζόμενόν φησιν· Στᾶθι
[13, 35]	Ἣ δὲ κατανοήσασα ξένον ἄνδρα	καὶ	καλὸν καὶ ὅμοιον τῷ κατὰ
[13, 7]	ἐπιορκοῦσιν, οὐδὲ ἓν κακὸν ἔχουσι	καὶ	κάμνειν λέγουσ' ἑκάστοτε. Ξέναρχος δ'
[13, 34]	εἰς Μητρόπολιν ἀφικνούμενοι· ἐφ' ᾧ	καὶ	κατ' ἔτος θύεται βοῦς, διακελευσαμένου
[13, 17]	θάλος Ερώτων. Τυφλὸς ὁ ἔπαινος	καὶ	κατ' οὐδεν ὅμοιος τῷ Ιβυκείῳ
[13, 70]	ἦν ἑταίρα, ἀλλὰ καὶ γονέων	καὶ	κατὰ παιδείαν ἐπέραστος ἦν, ἠκροᾶτο
[13, 27]	σοι παραινεῖν ἔχω, ἑταῖρε Μυρτίλε.	Καὶ	κατὰ τὴν Φιλεταίρου Κυνηγίδα· Παῦσαι
[13, 11]	χρῆσθαι δ' ὀρθῶς, ὅταν ἔλθῃ.	Καὶ	κατὰ τὸν Πίνδαρον δὲ ἄλλος
[13, 84]	ἱστορεῖ Κλέαρχος. Εμοὶ μὲν γὰρ	καὶ	κατὰ φύσιν δοκεῖ πεποιηκέναι Κλεώνυμος
[13, 4]	αὐτὰς εἶχεν, ὡς ἂν στρατευόμενος	καὶ	κατἀ διάφορα γιγνόμενος χωρία ἐξ
[13, 35]	ἐν ᾗ τοὺς γάμους συνετέλουν	καὶ	καταλιπὼν ἔν τινι τόπῳ αὐτῷ
[13, 41]	κεχορηγημένη πάνυ τ' εὐπρόσωπος οὖσα	καὶ	καταπλητικὴ πολλοὺς ἐραστὰς καὶ πολίτας
[13, 64]	ἐν Εφέσῳ ἐπιβουλευομένου τοῦ Πτολεμαίου	καὶ	καταφυγόντος εἰς τὀ τῆς Αρτέμιδος
[13, 67]	τῶν Αλεξάνδρου πολλὰ χρημάτων συλήσας	καὶ	καταφυγὼν εἰς Αθήνας ἐρασθεὶς Πυθιονίκης
[13, 85]	τῇ προβοσκίδι τὴν σκάφην ἐκίνει	καὶ	κατεκοίμιζεν αὐτό, τὸ δ' αὐτὸ
[13, 78]	ταῖς ἰδίαις ἀκροπόλεσιν ἐνεπίμπρασάν τε	καὶ	κατέσκαψαν· ὡς ἐποίησε Πολυκράτης ὁ
[13, 25]	γυναῖκας κατὰ τόπους κοινὰς ἃπασι	καὶ	κατεσκευασμένας. Εστᾶσι γυμναί, μὴ ξαπατηθῇς·
[13, 71]	Ζεὺς ἔπορεν Σοφοκλεῖ. Φημὶ δὲ	καὶ	κεῖνον τὸν αἰεὶ πεφυλαγμένον ἄνδρα
[13, 76]	ὁ Ρηγῖνος δὲ Ιβυκος βοᾳ	καὶ	κέκραγεν Ἦρι μὲν αἵ τε
[13, 35]	θεράπαιναι συνειδυῖαι τὸν ἔρωτα κατεσιώπησαν	καὶ	κελεύοντος τοῦ πατρὸς λαλεῖν οὐκ
[13, 79]	Διός φησιν ἁρπασθῆναι τὸν Χρύσιππον	καὶ	Κελτοὶ δὲ τῶν βαρβάρων καίτοι
[13, 56]	βίου καὶ τῆς οὐσίας ἐκινδύνευε.	Καὶ	Κίμωνος δ' Ἐλπινίκῃ τῇ ἀδελφῇ
[13, 19]	{τῶν} ἥλων ἐμπιπλάντες τὰ καττύματα	καὶ	κιναίδους καλοῦντες τοὺς ἢ μύρου
[13, 50]	έαυτοῦ. Τὰ ὅμοια δ' εἴρηκε	καὶ	Κλείταρχος ἐν ταῖς περὶ Αλέξανδρον
[13, 20]	καὶ σύνεισιν· Ηὼς μὲν Κεφάλῳ	καὶ	Κλείτῳ καὶ Τιθωνῷ, Δημήτηρ Ιασίωνι,
[13, 5]	Ολυμπιάδα, ἐξ ἧς ἔσχεν Αλέξανδρον	καὶ	Κλεοπάτραν. Καὶ τὴν Θρᾀκην δὲ
[13, 2]	τὸ πρότερον οὐσῶν τῶν συνόδων	καὶ	κοινογαμίων ὄντων. Διὸ καὶ ἔδοξέ
[13, 37]	Μύρτιον δὲ μία τῶν ἀποδεδειγμένων	καὶ	κοινῶν δεικτηριάδων. Τοῦ δὲ Φιλοπάτορος
[13, 52]	Φίλα; Κοσσύφας δὲ καὶ Γαλήνας	καὶ	Κορώνας οὐ λέγω· περὶ δὲ
[13, 12]	τῆς σωτηρίας τε καὶ νίκης.	Καὶ	Κρῆτες δ' ἐν ταῖς παρατάξεσι
[13, 90]	δέ φησιν ὁ αὐτὸς Θεόφραστος	καὶ	κρίσεις γυναικῶν περὶ σωφροσύνης γίνεσθαι
[13, 20]	πρωτοφορεῖν ἐπιτρέπουσιν. Εν Ηλιδι δὲ	καὶ	κρίσις γίνεται κάλλους, καὶ τῷ
[13, 71]	Πυθαγόρην, ἑλίκων κομψὰ γεωμετρίης εὑρόμενον,	καὶ	κύκλον ὅσον περιβάλλεται αἰθὴρ βαιῇ
[13, 62]	Ιππάφεσις καὶ Θεόκλεια καὶ Ψαμάθη	καὶ	Λαγίσκα καὶ Ανθεια καὶ Αριστόκλεια.
[13, 51]	Ἱππάφεσις καὶ Θεόκλεια καὶ Ψαμάθη	καὶ	Λαγίσκα καὶ Ἄνθεια. Μήποτε δὲ
[13, 37]	καὶ ἐγένησεν αὐτῷ τέκνον Λεοντίσκον	καὶ	Λάγον, θυγατέρα δὲ Εἰρήνην, ἣν
[13, 26]	ἐκ τῶν ὀρῶν πρόβατ' ἐσθίουσι	καὶ	λαγὼς μετέωρ' ἀναπράζοντες ὑπὸ τῆς
[13, 26]	κἄπειτα τοῦτ' εἶναι νομίζεται τέρας.	Καὶ	Λαὶς οὖν> ὀρθῶς νομίζοιτ' ἂν
[13, 46]	Γρυμέα καὶ Θρυαλλίς, ἔτι Χίμαιρα	καὶ	Λαμπάς. Τῆς δὲ Γναθαίνης ἤρα
[13, 65]	ἑταίρας ἐρασθεὶς ἡδέως δι' αὐτὴν	καὶ	Λαμπιτὼ προσηγορεύετο, ὥς φησι Δίυλλος·
[13, 46]	καὶ τάσδε, τὴν Πάροινον ἐπικληθεῖσαν	καὶ	Λαμπυρίδα καὶ Εὐφροσύνην· αὕτη δὲ
[13, 46]	Αριστοφάνης μὲν ὁ Βυζάντιος ἑκατὸν	καὶ	λε' Απολλόδωρος δὲ τούτων πλείους,
[13, 70]	γράψαντες ἱστοροῦσιν. Ενδοξος δ' ἐστὶν	καὶ	Λέαινα ἡ ἑταίρα, Αρμοδίου ἐρωμένη
[13, 39]	δὲ τοῦτ' ἀπεκρίθη· Πρὸς ταῦτα	καὶ	Λέαιναν, εἰ βούλει, κράτει. Ἦν
[13, 38]	τὴν προκειμένην στοάν. Ηρα δὲ	καὶ	Λεαίνης καὶ αὐτῆς ἑταίρας Αττικῆς
[13, 85]	ἐστὶν αὐτῷ {ὁ} περὶ Αλεξάνδρου	καὶ	λέγει οὕτως Μετεπέμψατο δὲ καὶ
[13, 41]	Γνάθαινα πρὸς τὴν Μανίαν ἐλοιδορεῖτο	καὶ	λέγει Τί τοῦτο, παῖ, εἰ
[13, 75]	μοῦσαν εἰς τὰς διατθριβάς. Διὸ	καὶ	λέγειν ἔν τινι τῶν μελῶν·
[13, 72]	δ' ἐν τῷ περὶ Σαπφοῦς	καὶ	λέγειν τινάς φησιν εἰς αὐτὴν
[13, 49]	ἀλαζόνος παρὰ πολλῶν ποτήρια χρησαμένου	καὶ	λεγοντος θέλειν ταῦτα συγκόψαι, ἄλλα
[13, 49]	οἶνον χρηστὸν μέν, ὀλίγον δέ,	καὶ	λέγοντος ὅτι δεκαέτης ἐστίν, Μικρὸς
[13, 86]	ἐν τοῖς Συμποτικοῖς Υπομνήμασιν βοῶντος	καὶ	λέγοντος περὶ ἀφροδισίων ἁρμοστὸν εἶναι
[13, 29]	Νεοττίδι· Εὰν δέ τις μέτρια	καὶ	λέγουσα τοῖς δεομένοις τινων ὑπουργῇ
[13, 50]	αὗται Αφύαι ἐκαλοῦντο, ὅτι λευκαὶ	καὶ	λεπταὶ οὖσαι τοὺς ὀφθαλμοὺς μεγάλους
[13, 90]	τιμᾶσθαι, καθάπερ καὶ παρὰ Τενεδίοις	καὶ	Λεσβίοις ταύτην δὲ τύχης ἢ
[13, 41]	λέγει Τί τοῦτο, παῖ, εἰ	καὶ	λίθον εἶχες; Υπολαβοῦσ' ἡ Μανία
[13, 43]	λεπτὸν θ' ὡς ἔοιχ' ὑπερβολῇ	καὶ	λιπαρόν, ἔτι δὲ τῶν ἐφήβων
[13, 46]	εἴρηται, Δίφιλος ὁ κωμῳδιοποιός, ὡς	καὶ	Λυγκεὺς ὁ Σάμιος ἐν τοῖς
[13, 22]	οὐκ εἰσέρχεται, παρὰ δὲ Σινώπῃ	καὶ	Λύκᾳ καὶ Ναννίῳ ἑτέραις τε
[13, 10]	Δίνων δ' ἐν τοῖς Περσικοῖς	καὶ	Λυκέας ὁ Ναυκρατίτης ἐν τρίτῃ
[13, 51]	πολὺν έλλέβορον, ἄλλο δὲ οὐδέν.	Καὶ	Λυκοῦργος ἐν τῷ κατὰ Λεωκράτους
[13, 2]	ἐπιλάβοιτο, ταύτην ἀπῆγεν ἄπροικον. Διὸ	καὶ	Λύσανδρος ἐζημίωσαν, ὅτι καταλιπὼν τὴν
[13, 59]	τῶν Πανελλήνων πάντων ἀποθεμένη θοἰμάτιον	καὶ	λύσασα τὰς κόμας ἐνέβαινε θαλάττῃ·
[13, 62]	ἔτι, τόν τ' αὐλοτρύπην αὐτόν	Καὶ	Λυσίας δ' ἐν τῷ κατὰ
[13, 71]	Κυθέρηθεν, ὃν ἐθρέψαντο τιθῆναι Βάκχου	καὶ	λωτοῦ πιστότατον ταμίην Μοῦσαι παίδευσάν
[13, 86]	ὡς θαυμαστόν τι θέαμα θεώμενοι	καὶ	μακάριον τὸν βασιλέα άπεκάλουν, ὅτι
[13, 7]	εὐνοικώτερον γαμετῆς ἑταίρα πολύ γε	καὶ	μάλ' εἰκότως. Ἣ μὲν νόμῳ
[13, 7]	Κορινθιαστῇ· ὡς τακερόν, ὦ Ζεῦ,	καὶ	μαλακὸν τὸ βλέμμ' ἔχει. Οὐκ
[13, 71]	ὃς εὕρετο πολλὸν ἀνατλὰς ἦχον	καὶ	μαλακοῦ πνεῦμ' ἀπὸ πενταμέτρου. Καίετο
[13, 92]	Εἰκότως οὖν πολλαὶ τῶν πόλεων	καὶ	μάλιστα ἡ Λακεδαιμονίων, ὡς Χαμαιλέων
[13, 67]	ἑτέρου τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν εἶναι	καὶ>	μάλιστα μὲν ὑπὸ τῆς πόλεως
[13, 48]	Γνάθαιναν, φησί, δύο ἐμισθώσαντο, στρατιώτης	καὶ	μαστιγίας· ἀναγωγότέρον οὖν τοῦ στρατιώτου
[13, 5]	δὲ καὶ Φίλαν ἀδελφὴν Δέδρα	καὶ	Μαχάτα. Οἰκειώσασθαι δὲ θέλων καὶ
[13, 80]	ἐπεκώμαζε τῷ Ζήνωνι. Καί ποτε	καὶ	μεθ' ἡμέραν ἐλθὼν ἔκ τινος
[13, 31]	ἱστορεῖ Νεάνθης ἐν τοῖς Μυθικοῖς,	καὶ	μεθυσθένθας ἑταίρας πλείονας προσλαβεῖν, ὧν
[13, 43]	ἔφηβον ἡ Γνάθαιν' ἰσχνὸν πάνυ	καὶ	μέλανα λεπτὸν θ' ὡς ἔοιχ'
[13, 78]	ὁ χρησμὸς ὅδε Εὐδαίμων Χαρίτων	καὶ	Μελάνιππος ἔφυ, θείας ἁγητῆρες ἐφαμερίοις
[13, 78]	δ' ἐν Ακράγαντι ὁ Χαρίτωνος	και	Μελανίππου ἔρως> Μελὰνιππος δ' ἦν
[13, 85]	ἁλιέας τῃ δικτύῳ λαβόντας δελφῖνα	καὶ	μέλλοντας κατακόπτειν ἀργύριον δοὺς καὶ
[13, 51]	κληθῆναι ἤτοι ὅτι συνέπινε παρακινοῦσι	καὶ	μεμηνόσιν ἢ ὅτι αὐτὴν ἀναλαβὼν
[13, 18]	ἐπὶ ἵππου ἰδὼν παραπλησίως ἔχοντα	καὶ	μεμυρισμένον καὶ τούτοις ἀκολούθως ἠμφιεσμένον,
[13, 28]	πρὸς τὸ εὐσχημονέστερον, καθὸ δή	καὶ	Μένανδρος ἐν Παρακαταθήκῃ ἀπο τῶν
[13, 66]	ξείνων δέκτρια Πασιφίλη. Οτι δὲ	καὶ	Μένανδρος ὁ ποιητὴς ἤρα Γλυκέρας
[13, 69]	Σαπφῷαι δὲ μένουσι φίλης ἔτι	καὶ	μενέουσιν ῴδῆς αἱ λευκαὶ φθεγγόμεναι
[13, 7]	οὐχὶ τιμὴν πάσχομεν Πικράν γε	καὶ	μεστὴν γυναικείας χολῆς. Η τῶν
[13, 35]	ἑνὶ τῶν περὶ αὑτὸν οἰκείων.	Καὶ	μετ' οὐ πολὺν χρόνον ὁ
[13, 85]	τροφὴν οὐκ ἐλάμβανεν ἡ ἐλέφας.	Καὶ	μετὰ ταῦτα δι' ὅλης τῆς
[13, 85]	παραιτησάμενος ἀφῆκεν εἰς τὸ πέλαγος.	Καὶ	μετὰ ταῦτα ναυαγίᾳ χρησάμενος περὶ
[13, 5]	ἔπειτα κἀκεῖνος αὐτὸν τῷ ποτηρίῳ.	Καὶ	μετὰ ταῦτα Ολυμπιὰς μὲν εἰς
[13, 95]	καὶ ἀδικώτατοι ἄνθρωποι ἐπιχειροῦσι πράττειν	~Καὶ	μετά ταῦτα πάλιν καταδρομὴν αὐτοῦ
[13, 37]	βασίλεια. Αὕτη δὲ ἡ Θαὶς	{καὶ}	μετὰ τὸν Αλεξάνδρου θάνατον καὶ
[13, 52]	διενηνοχέναι τὴν ὄψιν καὶ Ὤκιμον	καὶ	Μετάνειρα Νικόστρατος δὲ ὁ τῆς
[13, 93]	αὐτοῦ διαλόγων θαυμάζομεν ὡς ἐπιεικῇ	καὶ	μέτριον, πλήν εἰ μὴ ὡς
[13, 86]	ἐνταῦθα τοὺς μὲν ἡμέρως τε	καὶ	μετρίως αὐτοῖς χρωμένους ἐπαινεῖν δεῖ,
[13, 90]	τὴν γυναῖκα Ηροδίκην. Επιτελεῖται δὲ	καὶ	μέχρι νῦν ὁ ἀγὼν οὗτος,
[13, 76]	δὲ γαμεῖν, ὥρη δὲ πεπαῦσθαι,	καὶ	μὴ ἀναμένειν ἔστ' ἂν ἐκεῖνό
[13, 24]	τὰς ἐπὶ τῶν οἰκημάτων ἀσπάζεσθαι	καὶ	μὴ καταναλίσκειν εἰς οὐδὲν δέον
[13, 24]	μικροῦ πρίασθαι κέρματος τὴν ἡδονήν,	καὶ	μὴ λαθραίαν Κύπριν αἰσχίστην νόσων
[13, 81]	ζωγράφος τὰς τοῦ θεοῦ κόμας	καὶ	μὴ μελαίνας, χεῖρον ἂν ἦν
[13, 19]	οἱ παρακούσαντες αὐτοῦ τῶν λόγων	καὶ	μὴ συνέντες ἔσονται ῥυπαροὶ καὶ
[13, 24]	Ναννίῳ, εἰ> Εὐβούλου τὸ δρᾶμα	καὶ	μὴ Φιλίππου, φησίν· Οστις λέχη
[13, 50]	αὐτὸς ό βασιλεὺς, Αλέξανδρος, φησίν·	Καὶ	μὴν ἀκούω μυριάδας τὸν Αρπαλον
[13, 68]	πυροὺς δ' οὐ μάλα (Β)	Καὶ	μὴν ἀκούω μυριάδας τὸν Αρπαλον
[13, 37]	τῶν οἰκιῶν, φησίν, οὐ Μυρτίου	καὶ	Μνησίδος καὶ Ποθεινῆς προσαγορεύονται; καίτοι
[13, 95]	ἢ τῆς χειρὸς τοὺς δακτύλους.	Καί	μοι ἀνάβητε τούτων μάρτυρες. Ο
[13, 15]	δεῖν λέγοντες συνέχειν τοὺς ἐρωμένους.	Καί	μοι δοκεῖ Αρίστων ὁ Κεῖος
[13, 13]	τῆς ἀπορίας φιλοσοφεῖν ἐπῆλθέ μοι.	καί	μοι δοκοῦσιν ἀγνοεῖν οἱ ζωγράφοι
[13, 1]	νῦν, Ερατώ, πάρ θ' ἵστατο	καί	μοι ἔνισπε, τίνες λόγοι περὶ
[13, 25]	ὦ Ζεῦ, πρᾶγμα καὶ ὶσωτήριον,	(καί	μοι λέγειν τοῦτ' ἐστὶν ἁρμοστόν,
[13, 64]	ἥτις ὑπὸ Γαλατῶν Σελεύκου νικηθέντος	καὶ	μόλις ἐκ τῆς φυγῆς διασωθέντος
[13, 56]	ἰδόντα Πελοποννησιακῶς ἠσθημένην (ἀναμπέχονος γὰρ	καὶ	μονοχίτων ἦν καὶ ᾠνοχοει τοῖς
[13, 77]	δεικνύντες Αρπάγιον καλοῦσιν, ἐν ῷ	καὶ	μυρρίναι διάφοροι πεφύκασιν. Καὶ τὴν
[13, 37]	ἐπὶ τῇ πρὸς Ελευσῖνι θαλάσσῃ,	καὶ	Μύρτιον καὶ ἄλλας δὲ πλείστας,
[13, 51]	Λυσίας, εἰ γνήσιος ὁ λόγος,	καὶ	Ναίδος τῆς ἑταίρας μέμνηται, κἀν
[13, 52]	έταίρας· Χρυσίδα, Κορώνην, Αντίκυραν, Ισχάδα,	καὶ	Ναννάριον ἔσχηκας ὡραίαν σφόδρα. Φιλέταιρος
[13, 37]	Λάμια και Σκιώνη και Σατύραι	καὶ	Νάννιον. Οὐ καὶ αὐτὸς Θεμιστοκλῆς
[13, 22]	παρὰ δὲ Σινώπῃ καὶ Λύκᾳ	καὶ	Ναννίῳ ἑτέραις τε τοιαύταισι παγίσι
[13, 26]	γὰρ ὁπότ' ἦν μὲν> νεοττὸς	καὶ	νέα, ὑπὸ τῶν στατήρων ἦν
[13, 52]	τελευτῶσ' ἀπέθανεν βινουμένη, Ἰσθμιὰς δὲ	καὶ	Νέαιρα κατασέσηπε καὶ Φίλα; Κοσσύφας
[13, 44]	ἑαυτῆς τρία καὶ τρεῖς θεραπαίνας	καὶ	νέαν τιθὴν μίαν. Επειτεν αὐταῖς
[13, 51]	Τήθης ἀναφέρουσα ἐκ τριπορνείας ὄνομα.	Καὶ	Νεμεάδος δὲ τῆς αὐλητρίδος Ὑπερείδης
[13, 26]	τριώβολον, προσίεται δὲ καὶ γέροντα	καὶ	νέον· οὕτω δὲ τιθασὸς γέγονεν
[13, 25]	ἐπὶ οἰκημάτων γύναια πριάμενος, καθὰ	καὶ	Νίκανδρος ὁ Κολοφώνιος ἱστορεῖ ἐν
[13, 12]	φιλίᾳ κειμένης τῆς σωτηρίας τε	καὶ	νίκης. Καὶ Κρῆτες δ' ἐν
[13, 90]	τὸν τοῦ κάλλους ἀγῶνα ἐπιτελέσαι	καὶ	νικῆσαι πρῶτον αὐτοῦ τὴν γυναῖκα
[13, 28]	καλῶς ἀείσω. Καὶ ἔτι· Λατὼ	καὶ	Νιόβα μάλα μὲν φίλαι ἦσαν
[13, 48]	καὶ οὐκ ἀνάστειος ἀποφθέγξασθαι· ἥτις	καὶ	νόμον συσσιτικὸν συνέγραφεν, καθ' ὃν
[13, 35]	διέβη μετὰ μόνου τοῦ ἁρματηλάτου	καὶ	νυκτὸς ὁρμήσας ἐπὶ τοῦ ἅρματος
[13, 89]	γυναῖκες, ὡς καὶ Θεόφραστος εἴρηκεν.	Καὶ	Νυμφόδωρος δ' ἐν τῷ τῆς
[13, 32]	πίνακα τῇ θεῷ τὸν ἔτι	καὶ	νῦν διαμένοντα καὶ τὰς ἑταίρας
[13, 34]	τὴν ἐπιφάνειαν οἴκημά τι λέγεται	καὶ	νῦν ἐγγυτάτω τῆς Κολώνης. Ινα
[13, 28]	καὶ αἱ ἐλεύθεραι γυναῖκες ἔτι	καὶ	νῦν καὶ αἱ παρθένοι τὰς
[13, 40]	Σελεύκου δὲ τοῦ νεωτέρου Μύσταν	καὶ	Νῦσαν. Ηρακλείδης δὲ ὁ Λέμβος
[13, 24]	Κυδίαν ναύαρχον ἐξεπέμψατο. Επιτιμᾷ δὲ	καὶ	Ξέναρχος ἐν Πεντάθλῳ τοῖς παραπλησίως
[13, 41]	καταπλητικὴ πολλοὺς ἐραστὰς καὶ πολίτας	καὶ	ξένους ἔχουσ' ὅπου περὶ τῆς>
[13, 55]	οὖν, ὡς έγώ, ἢ πέπαυσο»	καὶ	ό Αρίστιππος Ἆρά γε μή
[13, 5]	καὶ οὐ νόθοι βασιλεῖς γεννηθήσονται.	Καὶ	ὁ Αλέξανδρος ἀκούσας ἔβαλεν ᾗ
[13, 16]	Η γὰρ αἰδὼς ἄνθος ἐπισπείρει.	Καὶ	ὁ Αριστοτέλης δὲ ἔφη τοὺς
[13, 16]	τὸ παλαιὸν παίδων ἤρων, ὡς	καὶ	ὁ Αρίστων ἔφη, ὅθεν καὶ
[13, 85]	αὐτό, τὸ δ' αὐτὸ ἐποίει	καὶ	ὁ ἄρρην ἐλέφας πολλάκις. ~Υμεῖς
[13, 63]	καὶ περὶ γυναῖκας πολυτελής. Τοιγαροῦν	καὶ	ὁ γραμματεύς ποτ' αὐτοῦ εἶπε
[13, 37]	Σόλων τῶν ἐν Κύπρῳ βασιλεύς.	Καὶ	ὁ δεύτερος δὲ τῆς Αἰγύπτου
[13, 35]	τῶν κατὰ τὴν Ασίαν γυναικῶν,	καὶ	ὁ Ζαριάδρης δὲ ἦν καλός.
[13, 10]	Χρυσηίδα, Αχιλλέως μῆνις διὰ Βρισηίδα,	καὶ	ὁ ἱερὸς δὲ καλούμενος πόλεμος
[13, 86]	ποιεῖν τοῦ παρόντος καιροῦ, ὅτε>	καὶ	ὁ καλὸς κἀγαθὸς ἀνὴρ μεθυσθείη
[13, 78]	Θήβησιν ὑπὸ Επαμινώνδου ἱερὸς λόχος	καὶ	ὁ κατὰ τῶν Πεισιστρατιδῶν θάνατος
[13, 74]	στόματος. Λέγει οὖν περὶ αὐτοῦ	καὶ	ὁ κράτιστος Κριτίας τάδε Τὸν
[13, 10]	εἷλον οἱ Θηβαῖοι τὴν Φωκίδα.	Καὶ	ὁ Κρισαικὸς δὲ πόλεμος ὀνομαζόμενος,
[13, 21]	προσπαλαίοντας τοὺς νέους ταῖς κόραις.	~Καὶ	ὁ Κύνουλκος ταυτὶ καὶ τολμᾶς
[13, 62]	φησὶν ἐρωμένην εἶναι. Ηττητο δἐ	καὶ	ὁ Λυσίας Λαγίδος τῆς ἑταίρας,
[13, 20]	καὶ Αδώνιδι. Διὰ κάλλος δὲ	καὶ	ὁ μέγιστος τῶν θεῶν διὰ
[13, 92]	ἑταίρας οὒτε αὐλητρίδας ἰδεῖν ἔστι.	~Καὶ	ὁ Μυρτίλος Τοῦτο δὲ ποῦ
[13, 57]	τοῦ νεανίσκου μήτηρ φαρμάκοις ἀπέκτεινεν.	~Καὶ	ὁ Οὐλπιανόύς, ὥσπερ ἕρμαιόν τι,
[13, 3]	παλλακίδων θρησκεύεσθαι προσκυνοῦσι γοῦν αὐτην.	Καὶ	ὁ Πρίαμος δὲ πολλαῖς χρῆται
[13, 76]	τὰ τοιαῦτα ᾄσματα οἱ θεαταί.	~Καὶ	ὁ Ρηγῖνος δὲ Ιβυκος βοᾳ
[13, 20]	κάλλους οὐχ ἥττων ἐστίν; ὡς	καὶ	ὁ σεμνότατος Αριστοτέλης τοῦ Φασηλίτου
[13, 73]	ζῇ τε καὶ θάλλει γένος.	Καὶ	ὁ σεμνότατος δ' Αἰσχύλος ἐν
[13, 82]	Σοφοκλέα διὰ τὴν ἀκολασίαν καταφρονηθῆναι.	Καὶ	ὁ Σοφοκλῆς ἀκούσας ἐποίησε εἰς
[13, 91]	Πουλυμαθίη νόον {ἔχειν} οὐ διδάσκει.	Καὶ	ὁ Τίμων δὲ ἔφη Ἐν
[13, 76]	ἀριθμοῦ δίωκε, θυμέ, πρᾶξιν. Διόπερ	καὶ	ὁ Τίμων ἐν τοῖς Σίλλοις
[13, 54]	ἐπὶ φιλοσοφίαν ὥρμησαι. Ὅθεν αὐτὸν	καὶ	ὁ Τίμων φησὶν Γραμμοδιδασκαλίδην, ἀναγωγότατον
[13, 53]	ἐπὶ φιλοσοφίαν ὥρμησαι. Ὅθεν αὐτὸν	καὶ	ὁ Τίμων φησὶν Γραμμοδιδασκαλίδην, ἀναγωγότατον
[13, 68]	σοὶ συνοικοῦσαν. Συνεπιμαρτυρεῖ δὲ τούτοις	καὶ	ὁ τὸν Αγῆνα τὸ σατυρικὸν
[13, 51]	Εὐνίκου ἢ Φιλυλλίου Αντειά ἐστιν.	Καὶ	ὁ τὸν κατὰ Νεαίρας δὲ
[13, 25]	ταύτης ἑταιρίδων ἡ Ελλάς, ὡς	καὶ	ὁ χαρίεις Αριστοφάνης παρασημαίνεται, λέγων
[13, 80]	τὸν παῖδα καταφιλῆσαι τὸν Αλέξανδρον	καὶ	ὃ μηδαμῶς, εῖπεν, οὐ γὰρ
[13, 87]	τὰ ἱμάτια περιέδυεν. ~Εσπουδάκεσαν δὲ	καὶ	οἱ βασιλεῖς περὶ τὰς μουσουργούς,
[13, 3]	γυναῖκας. Κοιμῶνται γοῦν παρ' αὐτῷ	καὶ	οἱ γέροντες μετὰ γυναικῶν, Νέστωρ
[13, 77]	ἔθος. Κρῆτες γοῦν, ὡς ἔφην,	καὶ	οἱ ἐν Εὐβοίᾳ Χαλκιδεῖς περὶ
[13, 32]	Αφροδίτα Πέρσαις Ελλάνων ἀκρόπολιν προδόμεν.	Καὶ	οἱ ἰδιῶται δὲ κατεύχονται τῇ
[13, 31]	ἑορτὴν Εταιρίδεια προσαγονεῦσαι. Θύουσι δὲ	καὶ	οἱ Μακεδόνων βασιλεῖς τὰ Εταιρίδεια.
[13, 10]	ἀγνοεῖν οἴομαι, ἄνδρες φίλοι, ὅτι	καὶ	οἱ μέγιτοι πόλεμοι διὰ γυναῖκας
[13, 84]	αὐτὸν διαφθαρῆτε τρόπον. Τότε γὰρ	καὶ	οἱ παῖδές εἰσιν καλοί, ὡς
[13, 20]	Πρῶτον μὲν εἶδος ἄξιον τυραννίδος	Καὶ	οἱ παρ' Ομήρῳ δὲ δημογέροντες
[13, 12]	θέον καὶ Αθηναῖοι ἐλευθερίας ἔτυχον,	καὶ	οἱ Πεισιστρατίδαι ἐκπεσόντες ἐπεχείρησαν διαβάλλειν
[13, 12]	τῆς πόλεως σωτηρίαν. Οτι δὲ	καὶ	οἱ τούτου πρεσβύτεροι κατὰ φιλοσοφίαν
[13, 90]	κρίσεις γυναικῶν περὶ σωφροσύνης γίνεσθαι	καὶ	οἰκονομίας, ὥσπερ ἐν τοῖς βαρβάροις
[13, 58]	χρημάτων εἶχεν ἐλευθερώσας, ὕστερον δὲ	καὶ	οἰκουρὸν αὐτήν ἐποιήσατο, ὡς Ιδομενεὺς
[13, 94]	τένχην μυρεψικήν ἀφορμῆς δὲ δέομαι,	καὶ	οἴσω δέ σοι ἐννέ' ὀβολοὺς
[13, 10]	καὶ ἡ Κίρρα. Ανετράπησαν δὲ	καὶ	ὅλοι οἶκοι διὰ γυναῖκας ὁ
[13, 51]	άναγεγραμμένην ἑταίραν, ἀπὸ δὲ Αντείας	καὶ	ὅλον δρᾶμα ἐκιγραφόμενον, ὡς προεῖπον,
[13, 35]	κατανοήσασα ξένον ἄνδρα καὶ καλὸν	καὶ	ὅμοιον τῷ κατὰ τὸν ὕπνον
[13, 48]	Ὁδε ὁ νόμος ἴσος ἐγράφη	καὶ	ὅμοιος, στίχων τριακοσίων εἴκοσι τριῶν.
[13, 12]	προεστῶτι· ὧν ἐνωθέντων φιλία τε	καὶ	ὁμόνοια γεννᾶται, δι' ὧν ἡ
[13, 12]	φιλίας καὶ ἐλευθερίας, ἔτι δὲ	καὶ	ὁμονοίας παρασκευαστικόν, ἄλλου δὲ οὐδενός.
[13, 55]	αὐτῇ ἐν Αἰγινῃ τοῖς Ποσειδωνίοις·	καὶ	ὀνειδιζόμενος ὑπὸ οἰκέτου, ὅτι Σὺ
[13, 68]	τοῖς βασιλείοις τοῖς ἐν Ταρσῷ	καὶ	ὁρᾷ ὑπὸ τοῦ λαοῦ προσκυνουμένην
[13, 20]	τὰ γυμνάσια καὶ τοὺς δρόμους	καὶ	ὁρᾶν προσπαλαίοντας τοὺς νέους ταῖς
[13, 35]	γενομένη δίδωσιν αὐτῷ τὴν φιάλην·	καὶ	ὃς ἁρπάσας αὐτὴν ἀπήγαγεν ἐπὶ
[13, 47]	ἡ Γνάθαινα Λαβέ, ἔφησεν, ὑπερήφανε.	Καὶ	ὃς Ἐγὼ ὑπερήφανος; Τίς δὲ
[13, 49]	ἰδοῦσα Πόθεν οὗτοι, τάλαν; εἶπε.	Καὶ	ὃς Παιδὸς ὄντος μου ζωμὸς
[13, 40]	καὶ πολλὰ συνεξαμαρτάνοντα τῷ Δημητρίῳ,	καὶ	ὅτι ἀπέκτεινε τὰς τῆς Δημοῦς
[13, 65]	καὶ ἄλλα τε κατηγορήθη αὐτοῦ	καὶ	ὅτι Σινώπῃ τῇ ἑταίρᾳ Αλῴοις
[13, 95]	οὔτε τόκους οὔτε τἀρχαῖον ἀπεδίδου	καὶ	ὅτι ὑπερήμερος ἐγένετο γνώμῃ δικαστηρίου
[13, 18]	φύσει, ὅτι ἄνδρα σὲ ἐποίησε	καὶ	οὐ γυναῖκα; Ἕτερον δέ τινα
[13, 81]	βάψειε τοὺς δακτύλους, πορφυροβάφου χεῖρας	καὶ	οὐ γυναικὸς καλῆς ποιήσειεν ἄν>
[13, 62]	διὰ σὲ Φιλωνίδου; Γραπτέον Ναὶς	καὶ	οὐ Λαίς. Ερμιππος δ' ἐν
[13, 5]	Ατταλος νῦν μέντοι γνήσιοι, ἔφη,	καὶ	οὐ νόθοι βασιλεῖς γεννηθήσονται. Καὶ
[13, 89]	Ὦ πόνηρε, τοῖς ὀφθαλμοῖς γαμεῖς	καὶ	οὐ τῷ νῷ. Καὶ τὴν
[13, 91]	καὶ δευτέρου ἴσως ἐρεῖς ὄνομα	καὶ	οὐδ' ταῦτ' ἐκ τῶν Στησιχόρου,
[13, 75]	ἡ περὶ τὰ ἐρωτικὰ πραγματεία,	καὶ	οὐδεὶς ἡγεῖτο φορτικοὺς τοὺ ἐρωτικούς,
[13, 46]	ἀρθῆναι ἐκ τοῦ θεάτρου συνέβη	καὶ	οὐδὲν ἧττον ἐλθεῖν πρὸς τὴν
[13, 58]	δης ὁμολογῶν ἐρᾶν τῆς γυναικὸς	καὶ	οὐδέπω τοῦ ἔρωτος ἀπηλλαγμένος τὴν
[13, 48]	δ' ἦν πάνυ ἡ Γνάθαινα	καὶ	οὐκ ἀνάστειος ἀποφθέγξασθαι· ἥτις καὶ
[13, 86]	ἄλλῳ τινὶ θᾶττον προσθέντι ἠμφισβήτει	καὶ	οὐκ ἔφη αὐτὸν πεπρακέναι καὶ
[13, 86]	τις συμπίνων ἡμῖν εἰσελθούσης αὐλητρίδος	καὶ	οὔσης εὐρυχωρίας παρ' αὐτῷ, βουλομένης
[13, 74]	Αφροδίτην, αἴτιον ἐγένετο τοῦ ὀλέθρου·	καὶ	οὔτε ἡ Αρτεμις ἡ περισσῶς
[13, 10]	ὑπὸ Φωκέως τινός. Δεκαετὴς δὲ	καὶ	οὗτος γενόμενος τῷ δεκάτῳ ἔτει
[13, 75]	Νιόβῃ τὸν τῶν παίδων· Διὸ	καὶ	παιδεράστριάν τινες καλοῦσι τὴν τραγῳδίαν·
[13, 75]	καὶ τὸ παλαιὸν ἐκαλεῖτο παίδεια	καὶ	παιδικά. Οὕτω δ' ἐναγώνιος ἦν
[13, 85]	νῶτα ἔφερεν ἐπὶ πλεῖστον νηχόμενος	καὶ	πάλιν ἀποκαθίστα εἰς τὴν γῆν.
[13, 50]	ἐν τῷ κατὰ Αρισταγόρας φησί	Καὶ	πάλιν τὰς Αφύας καλουμένας τὸν
[13, 93]	καὶ ἀφυλάκτως ζῆτε. Λοιδόρου δὲ	καὶ	παμφάγου τοῦ ζῴου πεφυκότος. Ετι
[13, 25]	ἐν τρίτῳ Κολοφωνιακῶν φάσκων αὐτὸν	καὶ	πανδήμου Αφροδίτης ἱερὸν πρῶτον ἱδρύσασθαι
[13, 18]	γὰρ στρατεύειν ἐπινοεῖν μοι φαίνεται	καὶ	πάντα τῷ πώγωνι δρᾶν ἐναντία,
[13, 73]	διέρχεται. Αὕτη τρέφει σὲ κἀμὲ	καὶ	πάντας βροτούς. Τεκμήριον δέ, μὴ
[13, 67]	δύο μνήματα κατεσκεύασεν αὐτῆς ὃ	καὶ	πάντες ἐθαύμαζον, ὅτι τῶν μὲν
[13, 89]	ὑπὸ Λακεδαιμονίων. Καλλίστη δ' ἦν	καὶ	Παντίκα ἡ Κυπρία, περὶ ἧς
[13, 67]	τεχνιτῶν τῶν ἐπιστημοτάτων χορῷ μεγάλῳ	καὶ	παντοίοις ὀργάνοις καὶ συμφωνίαις παρέπεμπε
[13, 12]	φιλοσοφίαν σεμνόν τινα τὸν Ερωτα	καὶ	παντὸς αἰσχροῦ κεχωρισμένον ᾔδεσαν δῆλον
[13, 85]	ταῦτα ναυαγίᾳ χρησάμενος περὶ Μὺκονον	καὶ	πάντων ἀπολομένων μόνος ὑπὸ δελφῖνος
[13, 91]	~Τοσαῦτα τοῦ Μυρτίλου ἑξῆς καταλέξαντος	καὶ	πάντων αὐτὸν ἐπὶ τῇ μνήμῃ
[13, 71]	κεῖνον τὸν αἰεὶ πεφυλαγμένον ἄνδρα	καὶ	πάντων μῖσος κτώμενον ἐκ συνοχῶν
[13, 39]	τὸν Δημήτριον. Αποδοκιμαζούσης δὲ πάντα	καὶ	πάνυ κατεγχλιδώσης τῷ βασιλεῖ, νάδρον
[13, 52]	πέμψαι στρώματα αὐτὴν κέλευε, φησί,	καὶ	παρ' Ὠκίμου χαλκώματα. Μένανδρος δ'
[13, 11]	δαίμων πάντων ἥδιστος ἔφυ θνητοῖς.	Καὶ	παρὰ λυπῶν τέρψιν τιν' ἔχων
[13, 90]	δέον καὶ τοῦτο τιμᾶσθαι, καθάπερ	καὶ	παρὰ Τενεδίοις καὶ Λεσβίοις ταύτην
[13, 85]	καὶ μέλλοντας κατακόπτειν ἀργύριον δοὺς	καὶ	παραιτησάμενος ἀφῆκεν εἰς τὸ πέλαγος.
[13, 35]	ἁρματηλάτην προῆγεν ἐνδεδυκὼς στολὴν Σκυθικήν.	Καὶ	παρελθὼν εἰς τὴν αὐλὴν καὶ
[13, 42]	Εἶναι δοκῶν αὐτόμολος ἄνθρωπος ξένος	καὶ	παρεπιδημήσας Αθήνησίν ποτε τὴν Μανίαν
[13, 84]	ὁμηρείαν λαβών παρὰ Μεταποντίνων γυναῖκας	καὶ	παρθένους τὰς ἐνδοξοτάτας καὶ καλλίστας
[13, 37]	Αγαθόκλεια ἡ ἑταίρα ἐκράτει, ἡ	καὶ	πᾶσαν ἀνατρέψασα τὴν βασιλείαν; Εὔμαχος
[13, 71]	θοήν, περὶ πάντα Φιλητᾶν ῥήματα	καὶ	πᾶσαν τρυόμενον λαλιήν. Οὐδὲ μὲν
[13, 31]	ἐπιστραφεῖς τύχῃ, καθορᾶν τὸ μνῆμα	καὶ	πᾶσι τοῖς τὴν Λυδίαν οἰκοῦσιν
[13, 21]	καὶ πορνογράφον καλῶν, ὡς Αριστείδην	καὶ	Παυσίαν ἔτι τε Νικοφάνη τοὺς
[13, 89]	Θεόπομπος δὲ ἐν τῇ ἕκτῃ	καὶ	πεντηκοστῇ τῶν Ιστοριῶν Ξενοπείθειαν τὴν
[13, 44]	ἐπιθυμεῖς, πάτερ· οἶδα γὰρ ἀκριβῶς	καὶ	πέποιθα τοῦθ' ὅτι εἰς νύκτ'
[13, 1]	ἐνταῦθα μέλλοντες κατατάττειν (ἐγένοντο γὰρ	καὶ	περὶ γαμετῶν καὶ ἑταιρῶν πολλάκις
[13, 63]	περὶ ὄψα καὶ περὶ νέους	καὶ	περὶ γυναῖκας πολυτελής. Τοιγαροῦν καὶ
[13, 94]	τοῦτον {Αἰσχίνην} Σωκράτους γεγονότα μαθητὴν	καὶ	περὶ δικαιοσύνης καὶ ἀρετῆς πολλοὺς
[13, 1]	ἀπὸ συμβόλων τε πολλάκις δεδειπνηκέναι	καὶ	περὶ ἑταίρας πλεονάκις καὶ εἰληφέναι
[13, 90]	τῇ Τρωικῇ νήσῳ. ~Οἶδα δὲ	καὶ	περὶ κάλλους γυναικῶν ἀγῶνά ποτε
[13, 11]	ἔρωτος καὶ αὐτούς τι εἰπεῖν	καὶ	περὶ κάλλους. Καὶ ἐλέχθησαν λόγοι
[13, 50]	Ανδροτίωνος Σινώπης μέμνηται καὶ Φανοστράτης.	Καὶ	περὶ μὲν τῆς Σινώπης Ηρόδικος
[13, 64]	ἀξιοῦται. Ο δ' αὐτὸς Φύλαρχος	καὶ	περὶ Μύστας ἱστορεῖ ἐν τῇ
[13, 63]	Παραδέδοται δὲ καὶ περὶ ὄψα	καὶ	περὶ νέους καὶ περὶ γυναῖκας
[13, 63]	αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς. Παραδέδοται δὲ	καὶ	περὶ ὄψα καὶ περὶ νέους
[13, 65]	ἐν τῷ κατὰ Νεαίρας. Ὃς	καὶ	περὶ Σινώπης τῆς ἑταίρας τάδε
[13, 75]	ἐκδοῦναι πρῶτον μέλος ἀκόλαστον, ὄντα	καὶ	περὶ τὰς γυναῖκας καὶ τὴν
[13, 26]	ἐν Αντιλαίδι, ἐν ᾧ δράματι	καὶ	περὶ τῆς πολυθρυλήτου Λαίδος τάδε
[13, 78]	ὅπως αὐτῷ ἐπιθῶνται. Εχρησεν δὲ	καὶ	περὶ τῶν ἀμφὶ τὸν Χαρίτωνα,
[13, 14]	βιοτᾶς. Ο δ' αὐτὸς ποιητὴς	καὶ	περὶ τῶν ἐρώντων ἐν τῷ
[13, 56]	ἐπιγραφομένῳ περὶ Θεμιστοκλέους καὶ Θουκυδίου	καὶ	Περικλέους. Αντισθένης δ' ὁ Σωκρατικὸς
[13, 59]	καταψηφιούμενοι, παραγαγὼν αὐτὴν εἰς τοὐμφρανὲς	καὶ	περιρήξας τοὺς χιτωνίσκους γυμνά τε
[13, 35]	τοῖς τὴν Ασίαν οἰκοῦσι βαρβάροις	καὶ	περισσῶς ἐστι ζηλωτὸς, καὶ τὸν
[13, 84]	βοῦς ἐπανέβη· καὶ γεγραμμένῃ κυνὶ	καὶ	περιστερᾳ καὶ χηνὶ τῇ μὲν
[13, 21]	περὶ σαυτὸν οὐκ ὀλίγας ἔχων	καὶ	περιφέρων αἰεὶ τοιαυτὶ βιβλία Αριστοφάνους
[13, 76]	ἐγκρατέως παιδόθεν φυλάσσει ἡμετέρας φρένας.	Καὶ	Πίνδαρος δ' οὐ μετρίως ὢν
[13, 34]	Αβυδηνῆς ἐξ ἀκοῆς ἐρασθεὶς ἔστερξε	καὶ	πλεύσας εἰς Ελλήσποντον σύν Αξιόχῳ,
[13, 92]	καὶ Πρωταγόρας> ἐφυγαδεύσθη ὅ τε	καὶ	πλέων ναυαγίῳ ἐχρήσατο Διότιμος δ'
[13, 27]	τι ἀγωνιᾶσαι καὶ ῥαπισθῆναί τε	καὶ	πληγὰς λαβεῖν ἁπαλαῖσι χερσίν· ἡδύ
[13, 35]	θεωρήσασα πάντας λαβοῦσα χρυσῆν φιάλην	καὶ	πληρώσασα δὸς ᾧ θέλεις {γαμηθῆναι}
[13, 20]	καλῆς φαινομένης, ἑτέρας δὲ αἰσχρᾶς	καὶ	πλουσίας, ὡς ἀπέκλινεν ἐπὶ τὴν
[13, 37]	καίτοι Μνησὶς μὲν ἦν αὐλητρὶς	και	Ποθεινὴ Μύρτιον δὲ μία τῶν
[13, 37]	φησίν, οὐ Μυρτίου καὶ Μνησίδος	καὶ	Ποθεινῆς προσαγορεύονται; καίτοι Μνησὶς μὲν
[13, 55]	τῶν Ιστοριῶν ἐξ Ὑκκάρων· καθὰ	καὶ	Πολέμων εἴηκεν, ἀναιρεθῆναι φάσκων αὐτὴν
[13, 41]	οὖσα καὶ καταπλητικὴ πολλοὺς ἐραστὰς	καὶ	πολίτας καὶ ξένους ἔχουσ' ὅπου
[13, 68]	Αγῆνος οὐκ ἐλάσσονας σίτου διαπέμψαι	καὶ	πολίτην γεγονέναι. (Α) Γλυκέρας ὁ
[13, 50]	Αγῆνος οὐκ ἐλάπονας σίτου παραπέμψαι	καὶ	πολίτην γεγονέναι. (Β) Γλυκέρας ὁ
[13, 56]	συγγενομένης καίπερ τηλικοῦτον ἀξίωμα συνέσεως	καὶ	πολιτικῆς δυνάμεως κτησάμενος, οὐ συνετάραξε
[13, 95]	ὡς ἠνεχυράσθη οἰκέτης αὐτοῦ στιγματίασ,	καὶ	πολλὰ ἄλλα κατειπὼν αὐτοῦ ἐπιλέγει
[13, 94]	χρέως» ἀπομνημονεύσω δ' ἐγώ, εἰ	καί	πολλά ἐστι τὰ λεχθέντα, διὰ
[13, 40]	Αντίγονον καὶ ἀποκτεῖναι Οξύθεμιν ὡς	καὶ	πολλὰ συνεξαμαρτάνοντα τῷ Δημητρίῳ, καὶ
[13, 20]	δὲ ἀνδρὶ ἔοικεν. Καθίστων δὲ	καὶ	πολλοὶ τοὺς καλλίστους βασιλέας, ὡς
[13, 34]	Ινα τὸ Διονύσιόν ἐστι, ἐπιφανὲς	καὶ	πολλοῖς ἐγνωσμένου τῶν ἐν τῇ
[13, 72]	Ανακρέοντα, τὸν μἐν κατὰ Κῦρον	καὶ	Πολυκράτην γενόμενον, τὴν δἐ κατ'
[13, 43]	αὐτὴν ἐξίναι καὶ τοὔψον ἐφορᾶν	καὶ	πολυπραγμονεῖν πόσου πωλεῖθ' ἕκαστον. Εἴτ'
[13, 86]	συγκατέκλεισε τῷ Περσαίῳ. Οἶδα δὲ	καὶ	Πολύστρατον τὸν Αθηναῖον, μαθητὴν δὲ
[13, 90]	νικήσαντα ταινιούμενον ὑπὸ τῶν φίλων	καὶ	πομπεύοντα ἕως τοῦ ἱεροῦ παραγίνεσθαι.
[13, 21]	ἂν ἁμάρτοι δέ τίς σε	καὶ	πορνογράφον καλῶν, ὡς Αριστείδην καὶ
[13, 80]	ὁ βασιλεὺς ἐπεκώμαζε τῷ Ζήνωνι.	Καί	ποτε καὶ μεθ' ἡμέραν ἐλθὼν
[13, 26]	Αὕτη δὲ Λαὶς ἀργός ἐστι	καὶ	πότις, τὸ καθ' ἡμέραν ὁρῶσα
[13, 64]	ἀπήχθη μετὰ τῶν ἄλλων αἰχμαλώτων	καὶ	πραθεῖσα ὁμοίως ταῖς ἑαυτῆς θεραπαινίσιν
[13, 59]	Απελλῆς τὴν Αναδυομένην Αφροδίτην ἀπεγράψατο.	Καὶ	Πραξιτέλης δὲ ὁ ἀγαλματοποιὸς ἐρῶν
[13, 54]	ὑμεῖς οἱ φιλόσοφοι, ἔφη, οἱ	καὶ	πρὸ τῶν Ἡδονικῶν καλουμένων αὐτοὶ
[13, 53]	ὑμεῖς οἱ φιλόσοφοι, ἔφη, οἱ	καὶ	πρὸ τῶν Ἡδονικῶν καλουμένων αὐτοὶ
[13, 84]	λίθου, τηνικαῦτα τῆς ἐπιθυμίας ἀπέστη	καὶ	προβαλλόμενος τὸ σαρκίον ἐπλησίασεν. Τῆς
[13, 8]	οἷον ἦν γυνὴ κακὸν περυσμένος.	Καὶ	προελθών φησιν ὦ Ζεῦ πολυτίμητ'
[13, 37]	{καὶ} μετὰ τὸν Αλεξάνδρου θάνατον	καὶ	Προλεμαίῳ ἐγαμήθη τῷ πρώτῳ βασιλεύσαντι
[13, 81]	Ερμησίλεω δὲ ξένου οἱ ἐόντος	καὶ	προξένου Αθηναίων ἐστιῶντος αὐτόν, ἐπεὶ
[13, 80]	καὶ πρὸς τὸ καθῆκον ἐγκρατὴς	καὶ	πρὸς πρεπωδέστατον. Αἰχμαλώτους γοῦν λαβὼν
[13, 80]	ἐρωτικὸς ὁ βασιλεὺς οὗτος, οὕτως	καὶ	πρὸς τὸ καθῆκον ἐγκρατὴς καὶ
[13, 93]	τε γὰρ τῇ πρὸς ὄσφρανσιν	καὶ	πρὸς τὸ οἰκεῖον καὶ ἀλλότριον
[13, 81]	ἐπί πορφυρέαις παρῇσι φῶς ἔρωτος.	Καὶ	πρὸς τόδε ἠμείφθη ὁ Ερετριεὺς
[13, 67]	φάσκων ἱερὸν καὶ τέμενος ἱδρύσασθαι	καὶ	προσαγορεῦσαι τὸν ναὸν καὶ τὸν
[13, 7]	ἔχουσ' ἀδικούμενοι, αὗται δ' ἀδικοῦσαι	καὶ	προσεγκαλοῦσ' ἔτι ὧν οὐκ ἐχρῆν
[13, 41]	Μέλιτταν ὡς καλὴν ἔφασκον εἶναι,	καὶ	προσεξειργάζετο αὐτὴ τὸ πλεῖον. Ηνίκα
[13, 44]	Γναθαίνιον λαβεῖν μίσθωμα, λιπαρῶν δὲ	καὶ	προσκείμενος πολὺ δαπανήσας ἔσχεν αὐτὴν
[13, 50]	τοῖς βασιλείοις τοῖς ἐν Ταρσῷ	καὶ	προσκυνεῖσθαι ὑπὸ τοῦ πλῆθους βασίλισσαν
[13, 11]	Ερως σοφίας ἀρετῆς πλεῖστον ὑπάρχειν,	καὶ	προσομιλεῖν οὗτος ὁ δαίμων πάντων
[13, 64]	τὴν ἐπιβουλήν. Ὃ δὲ συλλαβών	καὶ	προσποιηθεὶς περὶ ὧν λέγει δύ'
[13, 46]	δὲ Γναθαίνης ἤρα δεινῶς, ὡς	καὶ	πρότερον εἴρηται, Δίφιλος ὁ κωμῳδιοποιός,
[13, 86]	τὴν πᾶσαν ἀσχημοσύνην ἐπιδείκνυνται ὃ	καὶ	πρώην ἐγένετο ἐπὶ τῶν ἐξ
[13, 92]	ὁ ἄθεος καὶ Διαγόρας ἐξεκηρύχθη	καὶ	Πρωταγόρας> ἐφυγαδεύσθη ὅ τε καὶ
[13, 10]	στρατείαν. Δοῦρις δ' ὁ Σάμιος	καὶ	πρῶτον γενέσθαι πόλεμόν φησι δύο
[13, 53]	ἄλλο δ' εἶδος μεταβήσομαι λόγων.	Καὶ	πρῶτον μὲν μνησθήσομαι τοῦ φιλαληθεστάτου
[13, 54]	ἄλλο δ' εἶδος μεταβήσομαι λόγων.	Καὶ	πρῶτον μὲν μνησθήσομαι τοῦ φιλαληθεστάτου
[13, 64]	αὐτὴ μεταμφιεσαμένη τὴν βασιλικὴν ἐσθῆτα	καὶ	ῥάκια λαβοῦσα θεραπαινίδος τῆς τυχούσης
[13, 27]	ἕτοιμα, δεῖν δέ τι ἀγωνιᾶσαι	καὶ	ῥαπισθῆναί τε καὶ πληγὰς λαβεῖν
[13, 37]	ἀνακεῖσθαι κατὰ τὴν Αλεξάνδρειαν μονοχίτωνας	καὶ	ῥυτὸν ἐχούσας ἐν ταῖς χερσίν.
[13, 92]	Δημοχάρους πεποιηκότος τοῦ Δημοσθένους ἀνεψιοῦ.	Καὶ	Ρωμαῖοι δ' οἱ πάντα ἄριστοι
[13, 37]	δ' αὗται Λάμια και Σκιώνη	και	Σατύραι καὶ Νάννιον. Οὐ καὶ
[13, 60]	εἷς ὢν τῶν Αρεοπαγιτῶν, ὡς	καὶ	Σάτυρος ὁ Ολύνθιος ὑποκριτὴς Παμφίλῃ.
[13, 68]	ἐν Ροσσῷ τῆς Συρίας, οὗπερ	καὶ	σὲ καὶ αὑτὸν ἀνατιθέναι μέλλει.
[13, 94]	περὶ δικαιοσύνης καὶ ἀρετῆς πολλοὺς	καὶ	σεμνοὺς λέγοντα λόγους οὐκ ἄν
[13, 46]	Γνάθαινα καὶ ταύτης θυγατριδῆ Γναθαίνιον,	καὶ	Σιγὴ καὶ Συνωρὶς ἡ Λύχνος
[13, 32]	τῆς Αφροδίτης ἐλθοῦσα νεών. Διὸ	καὶ	Σιμωνίδης ἀναθέντων τῶν Κορινθίων πίνακα
[13, 4]	Αριάδνην, Ιππολύτην καὶ τὰς Κερκύονος	καὶ	Σίνιδος θυγατέρας, νοίμίμως δ' αὐτὸν
[13, 62]	πορνευομένη {καὶ} ἔτι νέα οὖσα	καὶ	Σκιώνη καὶ Ιππάφεσις καὶ Θεόκλεια
[13, 51]	ἐπαύσατο πορνευομένη ἐτι νέα οὖσα	καὶ	Σκιώνη καὶ Ἱππάφεσις καὶ Θεόκλεια
[13, 37]	ἅστυ; ἦσαν δ' αὗται Λάμια	και	Σκιώνη και Σατύραι καὶ Νάννιον.
[13, 33]	τρισολυμπιονίκαν ἐπαινέων οἶκον, ὕστερον δὲ	καὶ	σκόλιον τὸ παρὰ τὴν θυσίαν
[13, 38]	εἰσὶ βελτίους. Ο δὲ Τιμόθεος	καὶ	σκωπτόμενός ποτε ὅτι τοιαύτης εἴη
[13, 14]	Ως δὲ λίαν ἦν θρασὺς	καὶ	σοβαρός, ἀποκόψαντες αὐτοῦ τὰ πτερά,
[13, 89]	καὶ τὸ εἶδος πάνυ καλὴ	καὶ	σοφή, ὥς φησιν Ιππίας ὁ
[13, 79]	καὶ γλυκεροῦ στόματος. Αἰσχύλος τε	καὶ	Σοφοκλῆς ἀναφανδὸν ἔφασαν, ὃ μἐν
[13, 92]	κόρακας ἐρρίφασιν ἐκ τῆς Αττικῆς.	Καὶ	Σοφοκλῆς δέ τις ψηφίσματι ἐξήλασε
[13, 75]	καὶ Αἰσχύλος μέγας ὢν ποιητὴς	καὶ	Σοφοκλῆς ἦγον εἰς τὰ θέατρα
[13, 71]	τε γένος καὶ δῆμον Αμύκλου	καὶ	Σπάρτην, ἰδίων ἁπτόμενος παθέων. Μίμνερμος
[13, 26]	πανταχόσ' ἤδη πιομένη, δέχεται δὲ	καὶ	στατῆρα και τριώβολον, προσίεται δὲ
[13, 83]	Βρομιάδι Φάυλλος παρχήσιον ἀργυροῦν Φωκαέων	καὶ	στέφανον χρυσοῦν κιττοῦ Πεπαρηθίων. Αὕτη
[13, 65]	ἡμέραν διαιτητῶν γενομένων φίλων Φρυνίων	καὶ	Στέφανος ὁ ῥήτωρ· ὃς καὶ
[13, 75]	μάραικα παρθένων ἁ ξανθὰ Μεγαλοστράτα.	Καὶ	Στησίχορος δ' οὐ μετρίως ἐρωτικὸς
[13, 37]	καὶ Βιλιστίχην, ἔτι δὲ Αγαθόκλειαν	καὶ	Στρατονίκην ἧς τὸ μέγα μνημεῖον
[13, 44]	δὲ πέντε τὰς σπονδὰς ποοῦ	καὶ	στρῶσον ἡμῖν ἔνδον. Ἣ δ'
[13, 36]	αὐτήν, ἔλαβεν ὁ Εὔξενος γυναῖκα	καὶ	στυνῴκει μεταθέμενος τοὔνομα Αριστοξένην. Καὶ
[13, 29]	τῆς ἑταιρείας ἑταίρα τοὔνομα προσηγορεύθη.	Καὶ	σὺ νῦν οὐχ ὡς λέγεις
[13, 45]	παρεγένου ξένῳ τινί; Περίμενε τοίνυν	καὶ	σύ, φησίν, ἕως ἂν οὐ
[13, 35]	τῆς βασιλείας δυνάστας καὶ φίλους	καὶ	συγγενεῖς ἐποιεῖτο τοὺς γάμους, οὐ
[13, 29]	ἀφίκετο, ἀστῆς, ἐρήμου δ' ἐπιτρόπου	καὶ	συγγενῶν, ἦθός τι χρυσοῦν πρὸς
[13, 86]	οἰκίαν, συναισθόμενος εἰσείλκυσε τὴν παιδίσκην	καὶ	συγκατέκλεισε τῷ Περσαίῳ. Οἶδα δὲ
[13, 85]	ἐκκομιζόντων τὸν Κοίρανον, ὡσεὶ συνεκφερόντων	καὶ	συγκηδευόντων τὸν ἄνθρωπον. Ο δ'
[13, 64]	δύ' ἡμέρας παρῃτήσατο εἰς σκέψιν	καὶ	συγχωρησάσης νυκτὸς ἔφυγεν εἰς Εφεσον.
[13, 67]	χορῷ μεγάλῳ καὶ παντοίοις ὀργάνοις	καὶ	συμφωνίαις παρέπεμπε τὸ σῶμα. Δικαίαρχος
[13, 6]	τισιν, ὡς ἐρῶσι καὶ φιλοῦσι	καὶ	σύνεισιν ἡδέως. Εἶτα τετράπους μοι
[13, 20]	ἀναρπάζουσιν; οὐ τοὺς καλλίστους; Οἷς	καὶ	σύνεισιν· Ηὼς μὲν Κεφάλῳ καὶ
[13, 42]	ἤρα Λεοντίσκος ποτὲ ὁ παγκρατιαστὴς	καὶ	συνεῖχ' αὐτὴν μόνος γαμετῆς τρόπον
[13, 85]	τὴν γῆν. Φιλανθρωπότατον δὲ ἐστι	καὶ	συνετώτατον τὸ ζῷον ὁ δελφὶς
[13, 56]	Ἑρπυλλίδος τῆς ἑταίρας ἐπαιδοποίησε Νικόμαχον	καὶ	συνῆν ταύτῃ μέχρι θανάτου, ὥς
[13, 46]	ταύτης θυγατριδῆ Γναθαίνιον, καὶ Σιγὴ	καὶ	Συνωρὶς ἡ Λύχνος ἐπικαλουμένη καὶ
[13, 10]	οὖν ὁ Καμβύσης τῇ Νειτήτιδι	καὶ	σφόδρα ἐρεθισθεὶς ἐκμανθάνει παρ' αὐτῆς
[13, 88]	ἄνθη καὶ ἐν Αλφεσιβοίᾳ φησίν·	Καὶ	σώματος μὲν ὄψεις κατειργάζετο στίλβοντα
[13, 44]	Γνάθαινα δ' εἰς τὴν πορφύραν	καὶ	τὰ δόρατ' ἀποβλέψασα δραχμὰς χιλίας
[13, 78]	ἐφαμερίοις φιλότατος. Διαβόητα δ' ἐστὶν	καὶ	τὰ ἐπὶ Κρατίνῳ τῷ Αθηναίῳ
[13, 72]	Οὗτος δέ ἐστιν Αἰσχύλος ὁ	καὶ	τὰ Μεσσηνιακὰ ἔπη συνθείς, ἀνήρ
[13, 94]	γὰρ γένει ἁρμόζοντα δεῖν εἶναι	καὶ	τὰ τῆς τέχνης. Εξῆς δὲ
[13, 79]	ψευδεῖς ὦσιν, ἀληθεῖς εἶναι πιστεύετε,	καὶ	τὰ τοιαῦτα τῶν ποιημάτων ἃ
[13, 51]	οὐ μόνον ταῖς ἑταιρούσαις, ἀλλὰ	καὶ	ταῖς ἄλλαις δούλαις, ὥς φησι
[13, 68]	λαοῦ προσκυνουμένην καὶ βασίλισσαν προσαγορευομένην	καὶ	ταῖς ἄλλαις δωρεαῖς τιμωμένην, αἷς
[13, 44]	καταβαλῶ σὺν τοῖς ὀναρίοις, φήσι,	καὶ	ταῖς ἀστράβαις. Γναθαίνον δ' εἶπ'
[13, 35]	ἔτι δἐ ταῖς ἰδιωτικαῖς οἰκίαις·	καὶ	ταῖς ἑαυτῶν θυγατράσιν οἱ πολλοὶ
[13, 17]	νομιζόμενόν φησιν· Στᾶθι κἄντα, φίλος,	καὶ	τὰν ἐπ' ὄσσοις ἀμπέτασον χάριν.
[13, 10]	Πελάγοντος τοῦ Φωκέως θυγατέρα Μεγιστὼ	καὶ	τὰς Αργείων θυγατέρας ἐπανιούσας ἐκ
[13, 34]	θύρας ἐκώμαζεν, ἀπολιπὼν τὰς Λακαίνας	καὶ	τὰς Αττικάς. Μεδοντίδος γοῦν τῆς
[13, 23]	δράματι Ισοστάσιον τὴν ἑταιρικὴν παρασκευὴν	καὶ	τὰς δι' ἐπιτεχνήσεως κομμώσεις τῶν
[13, 24]	ἐσπουδακόσι περὶ τὰς μαγαλομίσθους ἑταίρας	καὶ	τὰς ἐλευθέρας τῶν γυναικῶν ταυτὶ
[13, 32]	τὸν ἔτι καὶ νῦν διαμένοντα	καὶ	τὰς ἑταίρας ἰδίᾳ γραψάντων τὰς
[13, 28]	τὴν Αφροδίτην τὴν τοὺς ἑταίρους	καὶ	τὰς ἑταίρας συνάγουσαν· τοῦτο δ'
[13, 32]	ποιῶνται τὴν δέησιν ἀπάξειν αὐτῇ	καὶ	τὰς ἑταίρας. ~Υπάρχοντος οὖν τοῦ
[13, 4]	ἁρπαγῆς μὲν Ελένην, Αριάδνην, Ιππολύτην	καὶ	τὰς Κερκύονος καὶ Σίνιδος θυγατέρας,
[13, 28]	φίλαι ἦσαν ἑταῖραι. Καλοῦσι δὲ	καὶ	τὰς μισθαρνούσας ἑταίρας καὶ τὸ
[13, 78]	αὐτοὺς ἐκκόπτοντες. Εἰσὶ δὲ οἱ	καὶ	τὰς παλαὶστρας ὥσπερ ἀντιτειχίσαμτα ταῖς
[13, 67]	τε παρὰ θεῶν τιμωρίας καταφρονῶν	καὶ	τὰς σὰς τιμὰς προπηλακίζειν ἐπιχειρῶν.
[13, 46]	τοῦ Αριστοφάνους μετὰ ἑταιρῶν πλειόνων	καὶ	τάσδε, τὴν Πάροινον ἐπικληθεῖσαν καὶ
[13, 41]	γὰρ ὄνομα Φρυγιακὸν γυναῖκ' ἔχειν,	καὶ	ταῦθ' ἑταίραν ἐκ μέσης τῆς
[13, 45]	ἐστί σοι πεπραγμένου. ~Εξῆς δὲ	καὶ	ταῦτ' ἀναγράφει· Λαίδα λέγουσι τὴν
[13, 13]	ἀδάμαντος, ἡ φιλοτιμία δὲ δαίμονος.	Καὶ	ταῦτ' ἐγώ, μὰ τὴν Αθηνᾶν
[13, 11]	εἶ μοχθοῦσι μόχθους εὐτυχῶς συνεκπόνει.	Καὶ	ταῦτα μὲν δρῶν τίμιος θεοῖς
[13, 18]	οὐδὲν ἧππον πάντες χρῶνται αὐτῷ.	Καὶ	ταῦτα μὲν ὁ θαυμάσιος εἴρηκε
[13, 87]	Καταριθμησάμενος οὖν τὰ αἰχμάλωτα γράφει	καὶ	ταῦτα Παλλακίδας εὗρον μουσουργοὺς τοῦ
[13, 49]	γράσωνι ἄρασα φορίνην Λαβέ, εἶπε,	καὶ,	ταῦτα τράγε. Πέμφαντος δέ τινος
[13, 32]	ἱκετείαν τὰς ἑταίρας ὡς πλείστας,	καὶ	ταύτας προσεύχεσθαι τῇ θεῷ καὶ
[13, 5]	μὲν ἀδελφήν, Αττάλου δὲ ἀδελφιδῆν	καὶ	ταύτην ἐπεισάγων τῇ Ολυμπῖοιάδι ἅπαντα
[13, 5]	καὶ δῶρα πολλά. Γήμας δὲ	καὶ	ταύτην ἐπεισήγαγεν τῇ Ολυμποιάδι. Επὶ
[13, 68]	τελευτὴν ὁ Αρπαλος Γλυκέραν μετεπέμψατο	καὶ	ταύτην ἑταίραν, ὡς ὁ Θεόπομπος
[13, 58]	Μυρρίνην τὴν πολυτελεστάτην ἑταίραν ἀνέλαβε,	καὶ	ταύτην μὲν ἐν ἄστει εἶχεν,
[13, 34]	ἐν τῷ κατ' αὐτοῦ λόγῳ,	καὶ	ταύτης ἐκοινώνησεν αὐτῷ. Καὶ ἑτέρας
[13, 46]	ἐπεκαλεῖτο Κορώνη, Ληναιτόκυστος, Αστρα, Γνάθαινα	καὶ	ταύτης θυγατριδῆ Γναθαίνιον, καὶ Σιγὴ
[13, 63]	Αριστόκλεια. ~Δημοσθένη δὲ τὸν ῥήτορα	καὶ	τεκνοποιήσασθαι ἐξ ἑταίρας ἔχει λόγος.
[13, 31]	τὴν ἀρχὴν ἐκείνῃ πᾶσαν, ἀλλὰ	καὶ	τελευσάσης συναγαγὼν τοὺς ἐκ τῆς
[13, 80]	τῷ Κηφισῷ νηχόμενον ἐν ᾧ	καὶ	τελευτήσαντα αὐτὸν (συνεχῶς γὰρ ἐν
[13, 86]	καὶ οὐκ ἔφη αὐτὸν πεπρακέναι	καὶ	τέλος εἰς πυγμὰς ἦλθεν ὁ
[13, 67]	φίλος εἶναι σοῦ φάσκων ἱερὸν	καὶ	τέμενος ἱδρύσασθαι καὶ προσαγορεῦσαι τὸν
[13, 76]	ἐς ἥβαν. Εν δ' ἄρα	καὶ	Τενέδῳ Πειθώ τ' ἔναιεν καὶ
[13, 87]	εἵκοσι ἐννέα, ἄνδρας στεφανοπλόκους ἕξ	καὶ	τεσσαράκοντα ὀψοποιοὺς διακοσίους ἑβδομήκοντα ἑπτά,
[13, 89]	γυναῖκες. Θαργηλία ἡ Μιλησία, ἥτις	καὶ	τεσσαρεσκαίδεκα ἀνδράσιν ἐγαμήθη, οὖσα καὶ
[13, 37]	ὁ Κυζικηνὸς ἐν τῇ τρίτῃ	καὶ	τετάρτῃ τῶν Ελληνικῶν Ιστοριῶν Εὐτέρπης
[13, 89]	ἔχουσαν, καλήν φησι γεγονέναι, ἥτις	καὶ	τῇ θεῷ εἶκαστο τὴν μορφήν.
[13, 56]	πρὸς ἀφροδίσια πάνυ καταφερής· ὅστις	καὶ	τῇ τοῦ υἱοῦ γυναικὶ συνῆν,
[13, 59]	Τῇ δὲ τῶν Ελευσινίων πανηγύρει	καὶ	τῇ τῶν Ποσειδωνίων ἐν ὄψει
[13, 89]	καλλίονα ἀπέκτειναν δὲ αὐτὴν Λακεδαιμόνιο	καὶ	τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς Χρύσην, ὅτε
[13, 2]	Σωκράτει δύο γαμετὰς γυναῖκας, Ξανθίππην	καὶ	τὴν Αριστείδου Μυρτώ, οὐ τοῦ
[13, 31]	περιβόητος γέγονεν, ἐγχειρίσας αὑτόν τε	καὶ	τὴν ἀρχὴν ἐκείνῃ πᾶσαν, ἀλλὰ
[13, 73]	δυνατώτατον τὸν Ερωτα, προσέτι τε	καὶ	τήν Αφροδίτην τὴν χρυσῆν, τὰ
[13, 80]	γοῦν λαβὼν τὰς Δαρείου θυγατέρας	καὶ	τὴν γυναῖκα κάλλει διαπρεπεστάτην οὖσαν
[13, 31]	τοὺς Αργοναύτας Εταιρείῳ Διὶ θῦσαι	καὶ	τὴν ἑορτὴν Εταιρίδεια προσαγονεῦσαι. Θύουσι
[13, 70]	καὶ τὴν Μιμνέρμου αὐλητρίδα Ναννὼ	καὶ	τὴν Ερμησιάνακτος τοῦ Κολοφωνίου Λεόντιον
[13, 19]	Βουλόμενοι γὰρ ἐνδύεσθαι τὴν αὐτάρκειαν	καὶ	τὴν εὐτέλειαν εὑρίσκεσθε ἐπὶ ταῖς
[13, 5]	ἧς ἔσχεν Αλέξανδρον καὶ Κλεοπάτραν.	Καὶ	τὴν Θρᾀκην δὲ ὅτε εἷλεν,
[13, 48]	δεῖ τοὺς ἐραστὰς ὡς αὐτὴν	καὶ	τὴν θυγατέρα εἰσιέναι, κατὰ ζῆλον
[13, 77]	θανάτῳ παιδὸς συστᾶσαν, Θησέως ἐρασθεὶς	καὶ	τὴν θυγατέρα τούτῳ γυναῖκα ἔδωκε
[13, 89]	γαμεῖς καὶ οὐ τῷ νῷ.	Καὶ	τὴν καταγαγοῦσαν δὲ Πεισίστρατον ἐπὶ
[13, 90]	κάλλους φησὶ γίνεσθαι παρὰ Ηλείοις,	καὶ	τὴν κρίσιν ἐπιτελεῖσθαι μετὰ σπουδῆς
[13, 62]	δ' αὐτῆς Στράττις ἐν τούτοις	Καὶ	τὴν Λαγίσκαν τὴν Ισοκράτους παλλακὴν
[13, 39]	τε τῷ Δημητρίῳ εὐημερούσης, φασὶ	καὶ	τὴν Λάμιαν τὸν βασιλέ' εὐμελῶς
[13, 70]	καλούμενον ποίημα Λυδήν. Παρέλιπον δὲ	καὶ	τὴν Μιμνέρμου αὐλητρίδα Ναννὼ καὶ
[13, 5]	ἧς Αρριδαῖον ἐτέκνωσε. προσεκτήσατο δὲ	καὶ	τὴν Μολοττῶν βασιλείαν γήμας Ολυμπιάδα,
[13, 65]	καὶ Στέφανος ὁ ῥήτωρ· ὃς	καὶ	τὴν Νεαίρας θυγατέρας Στρυμβήλην τὴν
[13, 70]	τε Αντιμάχου Λυδήν, προσέτι δὲ	καὶ	τὴν ὁμώνυμον ταύτης ἑταίραν Λυδὴν
[13, 68]	ἑαυτόν, εἰ μή τις στεφανώσειε	καὶ	τὴν πόρνην. Εστησέν τε εἰκόνα
[13, 77]	ῷ καὶ μυρρίναι διάφοροι πεφύκασιν.	Καὶ	τὴν πρὸς Αθηναίους δ' ἔχθραν
[13, 72]	πρὸς δ' ἄλλην τινὰ χάσκει.	Καὶ	τὴν Σαπφώ δὲ πρὸς αὐτὸν
[13, 68]	πρέπον ἦν τὴν σὴν μητέρα	καὶ	τὴν σοὶ συνοικοῦσαν. Συνεπιμαρτυρεῖ δὲ
[13, 3]	οὖσαν τὴν Ελένην, ὑπερ ἧς	καὶ	τὴν στρατείαν ἤθροισεν διόπερ φυλάτταται
[13, 75]	ὄντα καὶ περὶ τὰς γυναῖκας	καὶ	τὴν τοιαύτην μοῦσαν εἰς τὰς
[13, 94]	τῇ Σωκράτους φιλοσοφίά, ἀνδρὸς τοῦ	καὶ	τὴν {τοιαύτην} χρῆσιν τῶν μύρων
[13, 18]	ἀνδρὶ διά τε τὴν πολυμαθίαν	καὶ	τὴν τοῦ ἤθους ἐπιείκειαν. Λέγει
[13, 7]	πεπρακότες τὴν τοῦ βίου παρρησίαν	καὶ	τὴν τρυφήν γυναιξὶ δοῦλοι ζῶμεν
[13, 13]	ἐκ Πειραιῶς ὑπὸ τῶν κακῶν	καὶ	τῆς ἀπορίας φιλοσοφεῖν ἐπῆλθέ μοι.
[13, 87]	αὐτῷ μετὰ τὸ Δαμασκὸν ἑλεῖν	καὶ	τῆς ἀποσκευῆς τῆς Δαρείου ἐγκρατὴς
[13, 36]	Πρῶτις γὰρ ἐγένετο υἱὸς Εὐξένου	καὶ	τῆς Αριστοξένης. ~Θεμιστοκλῆς τε, ὥς
[13, 85]	αὐτοῦ γηραιοῦ ἐν τῇ πατρίδι	καὶ	τῆς ἐκφορᾶς παρὰ τὴν θάλατταν
[13, 18]	τῷ τετάρτῳ περὶ τοῦ Καλοῦ	καὶ	τῆς Ηδονῆς. Οὐκ ἀκαίρως δ'
[13, 38]	υἱός. Φιλέταιρον δὲ τὸν Περγάμου	καὶ	τῆς Καινῆς ταύτης λεγομένης βασιλεύσαντα
[13, 68]	Αρπάλου ἐπὶ θάλατταν καὶ ἀποστάντος.	Καὶ	τῆς μὲν Πυθιονίκης ὡς τεθνηκυίας
[13, 84]	τῶν θεωρῶν ἐπιθυμήσαντά τινα συγκατακλεισθῆναι	καὶ	τῆς ὁμιλίας καταλιπεῖν στέφανον. φωραθέντος
[13, 56]	ἢ ὅτε ὑπὲρ τοῦ βίου	καὶ	τῆς οὐσίας ἐκινδύνευε. Καὶ Κίμωνος
[13, 47]	παρ᾽ αὐτῇ συμβαλλομένων εἰς βολροφακῆν	καὶ	τῆς παιδίσκης έν τῷ καθαίρειν
[13, 19]	τὀ εἰκός, περὶ τοῦ βίου	καὶ	τῆς προσποιητοῦ ἐπιτηδεύσεως ἔφη ὡς
[13, 67]	τελευτησάντων ὑπὲρ τῆς σῆς βασιλείας	καὶ	τῆς τῶν Ελλήνων ἐλευθερίας οὐδέπω
[13, 35]	δὲ ὁ μὲν Υστάσπης Μηδίας	καὶ	τῆς ὑποκάτω χώρας, ὁ δὲ
[13, 59]	τῆς Αρχιδάμου τοῦ Λακεδαιμονίων βασιλέως	καὶ	τῆς Φιλίππου τοῦ Αμύντου, ἔχουσα
[13, 82]	τοῦ Ηλίου καὶ Βορέου λόγῳ,	καί	τι πρὸς μοιχείαν αὐτοῦ παραινιττόμενος
[13, 20]	Ηὼς μὲν Κεφάλῳ καὶ Κλείτῳ	καὶ	Τιθωνῷ, Δημήτηρ Ιασίωνι, Αφροδίτη Αγχίσῃ
[13, 32]	Περσής, ὡς καὶ Θεόπομπος ἱστορεῖ	καὶ	Τίμαιος ἐν τῇ ἑβδόμῃ, αἱ
[13, 55]	δὲ πόθεν αἱ παῖδες αὗται	καὶ	τίνες; Β. Νυνὶ μὲν ἥκουσιν
[13, 91]	οὕτως εὐρύθμως καταλέξαι τὰς προσηγορίας	καὶ	τίνες οἱ ὑπὸ τοῦ Κύκλωπος
[13, 92]	ὅπως κατεδέξαντο. Εμφανίζει δ' ὑμῶν	καὶ	τὸ ἀνόητον Ανάξιππος ὁ κωμῳδιοποίος
[13, 85]	τῷ Ερωτικῷ Αμφίλοχον καλεῖσθαί φησι	καὶ	τὸ γένος Ωλένιον εἶναι, Ερμειάς
[13, 89]	καὶ τεσσαρεσκαίδεκα ἀνδράσιν ἐγαμήθη, οὖσα	καὶ	τὸ εἶδος πάνυ καλὴ καὶ
[13, 28]	δὲ καὶ τὰς μισθαρνούσας ἑταίρας	καὶ	τὸ ἐπὶ συνουσίαις μισθαρνεῖν ἑταιρεῖν,
[13, 5]	καὶ Μαχάτα. Οἰκειώσασθαι δὲ θέλων	καὶ	τὸ Θετταλῶν ὲθνος ἐπαιδοποιήσατο ἐκ
[13, 34]	βοῦν ἀναθεῖναι χαλκῆν, γράφων οὕτως.	Καὶ	τὸ Κοττίνας δὲ τῆς ἑταίρας
[13, 75]	τρὸπον τῶν ᾳσμάτων· ἃ δὴ	καὶ	τὸ παλαιὸν ἐκαλεῖτο παίδεια καὶ
[13, 43]	δὲ τὴν κύλικ' ἐκπίων ἄφνω	καὶ	τὸ παράδοξον καταπλαγεὶς ὁ Δίφιλος
[13, 67]	ὁ τῆς Αθηνᾶς ἀφορώμενος νεώς	καὶ	τὸ πόλισμα, ὄψεται παρὰ τὴν
[13, 34]	τῆς Χαλκιοίκου βοίδιόν τι χαλκοῦν	καὶ	τὸ προειρημένον εἰκόνιον. Αλκιβιάδης δὲ
[13, 78]	πολλάκις ἡ τῶν νέων ἀκμὴ	καὶ	τὸ πρὸς ἀλλήλους ἑταιρισκὸν συμφρονῆσαν
[13, 23]	μὲν γὰρ πρὸς τὸ κέρδος	καὶ	τὸ συλᾶν τοὺς πέλας πάντα
[13, 47]	γάρ τινος ὑπο γραὸς τρεφομένου	καὶ	τὸ σῶμα εὖ ἔχοντος, Χαριέντως
[13, 31]	αὐτοὺς ἰδοῦσαν ἀνελομένην τὰς κλεῖς	καὶ	τὸ τεῖχος ὑπερβᾶσαν ἀπαγγεῖλαι τοῖς
[13, 55]	τυπτομένην ἐν Αφροδίτης ἱερῷ. Διὸ	καὶ	τὸ τέμενος κληθῆναι άνοσίας Αφροδίτης.
[13, 4]	διάφορα γιγνόμενος χωρία ἐξ ὧν	καὶ	τὸ τῶν τέκνων αὐτῷ πλῆθος
[13, 68]	Γλυκέρας ὡς οὔσης παρ' αὐτῷ	καὶ	τοῖς Αθηναίοις αἰτίας γινομένης τοῦ
[13, 35]	τοῦτον ζωγραφοῦσιν ἐν τοῖς ἱεροῖς	καὶ	τοῖς βασιλείοις, ἔτι δἐ ταῖς
[13, 59]	γυμνήν· ἐχέσαρκον γὰρ χιτώνιον ἠμπείχετο	καὶ	τοῖς δημοσίοις οὐκ ἐχρῆτο βαλανείοις.
[13, 46]	ἐφρόνουν ἐφ' αὑταῖς, παιδείας ἀντεχόμεναι	καὶ	τοῖς μαθήμασι χρόνον ἀπομερίζουσαι· διόπερ
[13, 92]	ἀγαθὰ δοῖεν οἱ θεοὶ Δημητρίῳ	καὶ	τοῖς νομοθέταις, διότι τοὺς τὰς
[13, 21]	φορῶν, ὃς ἐν τοῖς καπηλείοις	καὶ	τοῖς πανδοκείοις αἰεὶ διαιτᾷ, καίτοι
[13, 21]	κόραις. ~Καὶ ὁ Κύνουλκος ταυτὶ	καὶ	τολμᾶς σὺ λέγειν, οὐ ῥοδοδάκτυλος
[13, 84]	ἠδυνάτει διά τε τὴν ψυχρότητα	καὶ	τὸν ἀντίτυπον τοῦ λίθου, τηνικαῦτα
[13, 71]	θήκαθ' ὑπὸ προγόνοις. Οἶσθα δὲ	καὶ	τὸν ἀοιδόν, ὃν Εὐρυπόλου πολιῆται
[13, 67]	οὕτω τύχῃ τὴν Πυθιονίκην οἶσθα	καὶ	τὸν Αρπαλον. Μνημονεύει δ' αὐτῆς
[13, 85]	οὕτως ἐρασθῆναι ταὼν παρθένου ὡς	καὶ	τὸν βίον ἐκλιπούσῃ συναποθανεῖν. Δελφῖνα
[13, 67]	ἱδρύσασθαι καὶ προσαγορεῦσαι τὸν ναὸν	καὶ	τὸν βωμὸν Πυθιονίκης Αφροδίτης, ἃμα
[13, 85]	καὶ λέγει οὕτως Μετεπέμψατο δὲ	καὶ	τὸν ἐκ τῆς Ιασοῦ παῖδα.
[13, 71]	ἐν τραγικαῖς ᾖδε χοροστασίαις Βάκχον	καὶ	τὸν Ερωτα Θεωρίδος Ζεὺς ἔπορεν
[13, 14]	χρωμένων τοῖς τρόποις> κεράννυσθαι, οὕτως	καὶ	τὸν Ερωτα· ὃς μετριάζων μέν
[13, 89]	τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς Χρύσην, ὅτε	καὶ	τὸν Λυσανδρίδαν ἐχθρὸν ὄντα Αγησίλαος
[13, 68]	νῦν δὲ τὸν χέδροπα μόνον	καὶ	τὸν μάραθον ἔσθουσι, πυροὺς δ'
[13, 35]	βαρβάροις καὶ περισσῶς ἐστι ζηλωτὸς,	καὶ	τὸν μῦθον τοῦτον ζωγραφοῦσιν ἐν
[13, 19]	ἐρωμένους περιάγεσθαι ξυρουμένους τὴν ὑπήνην	καὶ	τὸν ὄρρον τοὺς ἀκολουθοῦντας ἐν
[13, 40]	γενέσθαι τοῦ Δημητρίου· ᾗ ἐπιμανῆναι	καὶ	τὸν πατέρα αὐτοῦ Αντίγονον καὶ
[13, 89]	Χάρμον ἐραστὴν τοῦ Ιππίου γενέσθαι	καὶ	τὸν πρὸς Ακαδημίᾳ Ερωτα ἱδρύσασθαι
[13, 77]	τὸν Γανυμήδην ὑπὸ τοῦ Διὸς	καὶ	τὸν τόπον δεικνύντες Αρπάγιον καλοῦσιν,
[13, 90]	Ελευσινίᾳ, ἧς ἐν τῇ ἑορτῇ	καὶ	τὸν τοῦ κάλλους ἀγῶνα ἐπιτελέσαι
[13, 78]	οὐ μόνον οὐ κατεῖπον, ἀλλὰ	καὶ	τὸν Φάλαριν αὐτὸν εἰς ἔλεον
[13, 45]	φησίν, ἕως ἂν οὐ βινητιάσω,	καὶ	τοσοῦτον λήψομαι. Νικὼ τὴν Αἶγα,
[13, 61]	Ηγήσανδρος, Αρχίππην ἠγάπησεν τὴν ἑταίραν	καὶ	τοῦ βίου κληρονόμον κατέλιπεν. Οτι
[13, 49]	έπεισελθούσης εἰς τὸ συμπόσιον Γλυκέρας	καὶ	τοῦ ἐραστοῦ αὐτῆς ταύτῃ μᾶλλον
[13, 66]	ἀπέπεμψεν ἐκείνῃ, τῷ δὲ ὡμίλησε	καὶ	τοῦ λοιποῦ φίλαι ἐγένοντο, κοινῶς
[13, 27]	πολλὰ τοῦ Κυνούλκου θέλοντος λέγειν	καὶ	τοῦ Μάγνου ἐπιραπίσαι βουληθέντος αὐτὸν
[13, 47]	εὐημερήκει, πίνειν μέλλοντος παρ᾽ αὐτῇ	καὶ	τοῦ παιδὸς κελεύοντος τήν Γνάθαιναν
[13, 76]	νῦν ἄρχεται ἡδύνεσθαι. Μνησθεὶς δὲ	καὶ	τοῦ Τενεδίου Θεοξένου ὁ Πίνδαρος,
[13, 26]	ἐκείνῃ τις φίλη Αντεια. (Β)	Καὶ	τοῦθ' ἡμέτερον ἦν παίγνιον. (Α)
[13, 80]	φησὶν Ηρακλέους γενέσται παιδικά, διόπερ	καὶ	τοὺς ἄθλους ὑπομεῖναι. Αγαμέμνονά τε
[13, 92]	λόγοις ὑμῶν φιλοτιμίας καὶ ἔριδας	καὶ	τοὺς ἀκαίρους ἐλέγχους δι' οὓς
[13, 95]	τιμωρούμενος, καταπαύσω τὸν πρὸς σὲ	καὶ	τοὺς ἄλλους κύνας ἐνταῦθα λόγον.
[13, 20]	ἥδιστόν ἐστιν ἐπὶ τὰ γυμνάσια	καὶ	τοὺς δρόμους καὶ ὁρᾶν προσπαλαίοντας
[13, 54]	έγκυκλίου παιδείας ἀμύητος ὢν ἐμακάριζε	καὶ	τοὺς ὁμοίως αὐτῷ ἐπὶ φιλοσοφίαν
[13, 53]	έγκυκλίου παιδείας ἀμύητος ὢν ἐμακάριζε	καὶ	τοὺς ὁμοίως αὐτῷ ἐπὶ φιλοσοφίαν
[13, 69]	τῆς Δωρίχης ἐστὶν αὕτη, ἡ	καὶ	τοὺς περιβοήτους ὀβελίσκους ἀναθεῖσα ἐν
[13, 4]	Ιππην καὶ Αἴγλην, δι' ἣν	καὶ	τοὺς πρὸς Αριάδνην ὅρκους παρέβη,
[13, 2]	ἔχειν γυναῖκας τὸν βουλόμενον, ὅθεν	καὶ	τοὺς τῆς κωμῳδίας ποιητὰς ἀποσιωπῆσαι
[13, 95]	ὥστε τὸν μὲν ἄνδρα αὐτῆς	καὶ	τοὺς υἱοὺς πτωχοὺς ἐποίησεν, αὐτὸν
[13, 15]	πράσσοντες οἷς τραγῳδεῖτε, παιδοπῖπαι ὄντες	καὶ	τοῦτο μόνον ἐξηλωκότες τὸν ἀρχηγόν
[13, 90]	ἑτέρωθι δὲ κάλλους, ὡς δέον	καὶ	τοῦτο τιμᾶσθαι, καθάπερ καὶ παρὰ
[13, 18]	ἰδὼν παραπλησίως ἔχοντα καὶ μεμυρισμένον	καὶ	τούτοις ἀκολούθως ἠμφιεσμένον, πρότερον μὲν
[13, 75]	οὐ μετρίως ἐρωτικὸς γενόμενος συνέστησε	καὶ	τοῦτον τὸν τρὸπον τῶν ᾳσμάτων·
[13, 20]	ταῖς Εὐανδρίαις τοὺς καλλίστους ἐγκρίνουσι	καὶ	τούτους πρωτοφορεῖν ἐπιτρέπουσιν. Εν Ηλιδι
[13, 50]	ἢ κατηγοροῦντας ἢ ἀπολογουμένους, μνησθήσομαι	καὶ	τούτων. Δημοσθένης μὲν γὰρ ἐν
[13, 43]	τὴν ἀγορὰν λέγουσιν αὐτὴν ἐξίναι	καὶ	τοὔψον ἐφορᾶν καὶ πολυπραγμονεῖν πόσου
[13, 44]	ἔχουσ' ὀνάρια μεθ' ἑαυτῆς τρία	καὶ	τρεῖς θεραπαίνας καὶ νέαν τιθὴν
[13, 73]	ταὐτὸν δύο, φύουσιν ἡμῖν πάντα	καὶ	τρέφουσ' ἃμα, δι' ὧν βρότειον
[13, 40]	ὁ Λέμβος ἐν τῇ ἕκτῃ	καὶ	τριακοστῇ τῶν Ιστοριῶν Δημώ φησιν
[13, 19]	τῆς φιλαργυρίας θύραις ῥυπαρῶς ζῶντες	καὶ	τριβωνάρια περιβαλλόμενοι μικρὰ καὶ {τῶν}
[13, 67]	γίνεσθαι μὴ μόνον τρίδουλον, ἀλλὰ	καὶ	τρίπορνον αὐτήν. Απὸ πλειόνων δὲ
[13, 26]	πιομένη, δέχεται δὲ καὶ στατῆρα	και	τριώβολον, προσίεται δὲ καὶ γέροντα
[13, 43]	Αναγώγως δέ πως τοῦ μειρακίσκου	καὶ	τυραννικώτερον αὐτῇ συναντήσαντος ἐμβλέψασα τῇ
[13, 49]	αὐτῷ. Ἣ δὲ Ἀποφύσα, εἶπε,	καὶ	τῷ κάτω χρῶ. Θαὶς ἐραστοῦ
[13, 20]	δὲ καὶ κρίσις γίνεται κάλλους,	καὶ	τῷ πρώτῳ τὰ τῆς θεοῦ
[13, 86]	τῷ ἀγοράζειν πάνυ νεανικὸς ἦν	καὶ	τῷ πωλοῦντι ἄλλῳ τινὶ θᾶττον
[13, 93]	τὸ οἰκεῖον καὶ ἀλλότριον θαυμαστὸν	καὶ	τῷ συνανθρωπίζον οἰκουρὸν εἶναι καὶ
[13, 12]	καθάπερ Αθηναῖοι τὰ Παν> αθήναια	καὶ	τὠλύμπια Ηλεῖοι Ρόδιοί τε τὰ
[13, 2]	πᾶσαι ἐνεκλείοντο αἱ κόραι, συνεγκλειομένων	καὶ	τῶν ἀγάμων νεανίσκων καὶ ἕκαστος
[13, 16]	ἰχθὺν οὐδ' ἐπιθυμεῖ τῶν ὠμῶν	καὶ	τῶν ἀνηδύντων. Καὶ γὰρ τὸ
[13, 83]	τῶν μάντεων διεσπάσθη {ὑπ' αὐτῶν}	Καὶ	τῶν ἀνθρώπων ὕστερον ἀναζητούντων τὴν
[13, 20]	Φασηλίτου μαθητοῦ. Ημεῖς δ' οὐχι	καὶ	τῶν ἀψύχων τὰ κάλλιστα προκρίνομεν;
[13, 86]	πολλάκις. ~Υμεῖς δὲ, ὦ φιλοσόφοι,	καὶ	τῶν δελφίνων καὶ τῶν ἐλεφάντων
[13, 60]	ἡλιαίαν εἷλε περὶ τοῦ σώματος	καὶ	τῶν δικαστῶν καθ' ἕνα δεξιουμένη
[13, 86]	ὦ φιλοσόφοι, καὶ τῶν δελφίνων	καὶ	τῶν ἐλεφάντων ἐστὲ κατὰ τὴν
[13, 31]	δὲ γυναῖκας τοῦ παιδοποιεῖσθαι γνησίως	καὶ	τῶν ἔνδον φύλακα πιστὴν ἔχειν.
[13, 43]	μάγειρον, τὰ μετὰ ταῦτ' αὐλητρίδα.	Καὶ	τῶν ἐραστῶν Συριακοῦ τινος ξένου
[13, 1]	λόγοι περὶ αὐτοῦ τοῦ ἔρωτος	καὶ	τῶν ἐρωτικῶν ἐλέχθησαν. ~Καὶ γὰρ
[13, 19]	ζῶντες καὶ τριβωνάρια περιβαλλόμενοι μικρὰ	καὶ	{τῶν} ἥλων ἐμπιπλάντες τὰ καττύματα
[13, 80]	θεάτρου ὅλου καταφιλεῖν αὐτὸν ἀνακλάσαντα,	καὶ	τῶν θεατῶν ἐπιφωνησάντων μετὰ κρότου
[13, 29]	ποιούμεναι τολύπας ἔσσατον τὰς γνάθους	καὶ	τῶν κρεῶν ἀπέβρυκον αἰσχρῶς, ἀλλ'
[13, 50]	δ' Ἔρως Φειδίου. ~Ἐπεὶ δὲ	καὶ	τῶν πολιτικῶν οἶδά τινας μνημονεύοντας
[13, 24]	τοὺς δ' ἀπφάρια, τοὺς νεωτέρους.	Καὶ	τῶνδ' ἑκάστην ἔστιν ἀδεῶς, εὐτελῶς,
[13, 84]	θεοῦ στέφανον ἀνῃρημένη. ~Ορᾶτε οὖν	καὶ	ὑμεῖς, ὦ φιλόσοφοι, οἱ παρὰ
[13, 87]	ἑπτακαίδεκα, οἰνοηθητὰς ἑβδομήκοντα, μυροποιοὺς τεσσαράκοντα.	Καὶ	ὑμῖν δέ, ὦ ἑταῖροι, λέγω
[13, 52]	έμῆς, ὡς σὺ φής, Κύνουλκε,	καὶ	Ὑπερείδης μέμνηται ἐν τῷ κατὰ
[13, 60]	Επλούτει δὲ σφόδρα ἡ Φρύνη	καὶ	ὑπισχνεῖτο τειχιεῖν τὰς Θήβας, ἐὰν
[13, 32]	καὶ ταύτας προσεύχεσθαι τῇ θεῷ	καὶ	ὕστερον ἐπὶ τοῖς ἱεροῖς παρεῖναι.
[13, 32]	τὰς τότε ποιησαμένας τὴν ἱκετείαν	καὶ	ὕστερον παρούσας συνέθηκε τόδε τὸ
[13, 49]	δέ τινος μειρακιευομένου πρὸς αὐτὴν	καὶ	φαμένου πολλαῖς συμπεπλέχθαι, καθ' ὑπόκρισιν
[13, 21]	Φιλυλλίου Αντεια, Μενάνδρου δὲ Θαὶς	καὶ	Φάνιον, Αλέξιδος Ορώπα, Εὐβούλου Κλεψύδρα.
[13, 50]	τῷ κατὰ Ανδροτίωνος Σινώπης μέμνηται	καὶ	Φανοστράτης. Καὶ περὶ μὲν τῆς
[13, 20]	τῆς Σπάρτης τὰς γυναῖκας. Διὸ	καὶ	φασὶν Αρχιδάμου τοῦ βασιλέως, γυναικὸς
[13, 4]	ὥς φησι Κέκρωψ. Φερεκύδης προστίθησι	καὶ	Φερέβοιαν. Πρὸ δὲ τῆς Ελένης
[13, 94]	ἀνδρὶ τοιαύτης προίστασθαι τέχνης διὸ	καὶ	Φερεκράτης ἐν Ιπνῷ ἢ Παννυχίδι
[13, 6]	ἐρᾶσθαι προσδοκῶντες εὐθύς εἰσιν ἠρμένοι	καὶ	φέρονθ' ὑψοῦ πρὸς αἴθραν συντεμόντι
[13, 56]	ἀπ' αὐτῆς ἀσπάζεσθαι τὴν ἄνθρωπον,	καὶ	φευγούσης ποτὲ αὐτῆς γραφὴν ἀσεβείας
[13, 52]	Ἰσθμιὰς δὲ καὶ Νέαιρα κατασέσηπε	καὶ	Φίλα; Κοσσύφας δὲ καὶ Γαλήνας
[13, 5]	αὐτῆς θύγατέρα Κύνναν ἔγημεν δὲ	καὶ	Φίλαν ἀδελφὴν Δέδρα καὶ Μαχάτα.
[13, 28]	καὶ αἱ παρθένοι τὰς συνήθεις	καὶ	φίλας ἑταίρας, ὡς ἡ Σαπφώ·
[13, 31]	Τιμάρχου. ~Περὶ δὲ τῶν ἑταιρῶν	καὶ	Φιλέταιρος ἐν Κυνηγίδι τάδε φησίν·
[13, 25]	Δρακοντείων νόμων ὁπόταν ἀναμνησθῶσι προσκινούμενοι;	~Καὶ	Φιλήμων δὲ ἐν Αδελφοῖς προσιστορῶν
[13, 67]	τιμὰς προπηλακίζειν ἐπιχειρῶν. Μνημονεύει τούτων	καὶ	Φιλήμων ἐν Βαβυλωνίῳ Βασίλισσ' ἔσῃ
[13, 44]	Τάλαν, ἔφη, τέκνοι περίλαβε, φησί,	καὶ	φίλησον, εἰ θέλει. Ἣ δ'
[13, 35]	τοῦ Ζαριάδρου πρὸς τὸν Ομάστην	καὶ	φιλοτιμουμένου γῆμαι τὴν ἄνθρωπον, οὐ
[13, 35]	τοὺς ἐκ τῆς βασιλείας δυνάστας	καὶ	φίλους καὶ συγγενεῖς ἐποιεῖτο τοὺς
[13, 6]	ἐν αἰνιγμοῖς τισιν, ὡς ἐρῶσι	καὶ	φιλοῦσι καὶ σύνεισιν ἡδέως. Εἶτα
[13, 24]	ἰδεῖν σαφῶς, αἰεὶ δὲ τετρεμαίνοντα	καὶ	φοβούμενον {Δεδιότα, ἐν τῇ χειρὶ
[13, 3]	οἱ γέροντες μετὰ γυναικῶν, Νέστωρ	και	Φοῖνιξ. Οὐ γὰρ ἦσαν οὗτοι
[13, 65]	ποιητοῦ καὶ Ιππάρχου τοῦ ὑποκριτοῦ	καὶ	Φρυνίωνος τοῦ Παιανιέως, ὃς ἦν
[13, 56]	συνόντος, εἶθ' ὕστερον ἐκδοθείσης Καλλίᾳ,	καὶ	φυγαδευθέντος μισθὸν ἔλαβε τῆς καθόδου
[13, 93]	καὶ τῷ συνανθρωπίζον οἰκουρὸν εἶναι	καὶ	φυλακτικὸν τοῦ τῶν εὖ δρώντων
[13, 6]	οὐχὶ Σειρήν ἐστιν ἀποτετιλμένη Βλέμμα	καὶ	φωνὴ γυναικός, τὰ σκέλη δὲ
[13, 32]	ἐστιν ἀρχαῖον ἐν Κορίνθῳ ὡς	καὶ	Χαμαιλέων ὁ Ηρακλεώτης ἱστορεῖ ἐν
[13, 38]	ποτε ὅτι τοιαύτης εἴη μητρὸς	Καὶ	χάριν γε αὐτῇ, φησίν, οἶδα,
[13, 76]	καὶ Τενέδῳ Πειθώ τ' ἔναιεν	καὶ	Χάρις υἱὸν Αγησιλάου. ~Ολως δὲ
[13, 65]	ὥς φησι Δίυλλος· ἐκαλεῖτο δἐ	καὶ	Χαριτοβλέφαρος. Νικαρέτη δὲ ἡ ἑταίρα
[13, 89]	γυναῖκα Φύην τὴν Σωκράτους θυγατέρα,	καὶ	Χάρμου τοῦ πολεμαρχήσαντος θυγατέρα ἔλαβεν
[13, 84]	καὶ γεγραμμένῃ κυνὶ καὶ περιστερᾳ	καὶ	χηνὶ τῇ μὲν κύων, τῇ
[13, 66]	δέ. Φιλήμονος γὰρ ἑταίρας ἐρασθέντος	καὶ	χρηστὴν ταύτην ὀνομάσαντος διὰ τοῦ
[13, 62]	Σκιώνη καὶ Ιππάφεσις καὶ Θεόκλεια	καὶ	Ψαμάθη καὶ Λαγίσκα καὶ Ανθεια
[13, 51]	Σκιώνη καὶ Ἱππάφεσις καὶ Θεόκλεια	καὶ	Ψαμάθη καὶ Λαγίσκα καὶ Ἄνθεια.
[13, 52]	τῶν πώποτε διενηνοχέναι τὴν ὄψιν	καὶ	Ὤκιμον καὶ Μετάνειρα Νικόστρατος δὲ
[13, 52]	Πολέμων έν τοῖς περὶ Ἀκροπόλεως.	~Καὶ	Ὠκίμου δὲ τῆς έμῆς, ὡς
[13, 56]	(ἀναμπέχονος γὰρ καὶ μονοχίτων ἦν	καὶ	ᾠνοχοει τοῖς ἐργαζομένοις) ἐρασθέντα γῆμαι.
[13, 84]	τῷ ναῷ, ὡς πλησιάσαι δυνησόμενος	καὶ	ὡς ἠδυνάτει διά τε τὴν
[13, 95]	ἐγένετο γνώμῃ δικαστηρίου ἐρήμην καταδικασθεὶς	καὶ	ὡς ἠνεχυράσθη οἰκέτης αὐτοῦ στιγματίασ,
[13, 75]	κατείβων καρδίαν ἰαίνει. Λέγει δὲ	καὶ	ὡς τῆς Μεγαλοστράτης οὐ μετρίως
[13, 32]	ὕστερον ἐπὶ τοῖς ἱεροῖς παρεῖναι.	Καἱ	ὅτε δὴ ἐπἱ τὴν Ελλάδα
[13, 71]	καὶ μαλακοῦ πνεῦμ' ἀπὸ πενταμέτρου.	Καίετο	μὲν Ναννοῦς πολιῷ δ' ἐπὶ
[13, 23]	Επειδὰν δ' εὐπορήσωσίν ποτε, ἀνέβαλον	καινὰς	ἑταίρας, πρωτοπείρους τῆς τέχνης· εὐθὺς
[13, 38]	δὲ τὸν Περγάμου καὶ τῆς	Καινῆς	ταύτης λεγομένης βασιλεύσαντα χώρας Βόας
[13, 45]	παρ' ἐραστοῦ τινος Κορίνθιον παράπηχυ	καινόν	λῄδιον ἔδωκεν εἰς γναφεῖον· εἶτ'
[13, 3]	τοῦ Αμύντορος παλλακίδα. Μήδεια δὲ	καίπερ	εἰδυῖα τὸ ἔθος ὅτι ἐστὶ
[13, 77]	Αθηναίους δ' ἔχθραν διελύσατο Μίνως,	καίπερ	ἐπὶ θανάτῳ παιδὸς συστᾶσαν, Θησέως
[13, 56]	τῆς Σωκράτει τῷ σοφῷ συγγενομένης	καίπερ	τηλικοῦτον ἀξίωμα συνέσεως καὶ πολιτικῆς
[13, 44]	χιλίας ἔταξεν. Ὃ δ' ἄφνω	καιρίμην	πληγεὶς Παπαῖ, ζωγρεῖς, γύναι, φήσ'
[13, 76]	τί φησιν Χρῆν μὲν κατὰ	καιρὸν	ἐρώτων δρέπεσθαι, θυμέ, σὺν ἡλικίᾳ
[13, 11]	ἐρᾶν καὶ ἔρωτι χαρίζεσθαι κατὰ	καιρόν.	Ετερος δέ τις προσέθηκε τῶν
[13, 76]	ἐρᾶν καὶ ἔρωτι χαρίζεσθαι κατὰ	καιρόν	μὴ πρεσβυτέραν ἀριθμοῦ δίωκε, θυμέ,
[13, 43]	ὅτε τἀς ὗς ἐπὶ νομὴν	καιρός	ἐστιν ἐξάγειν; ~Καὶ Γναθαινίου δέ
[13, 86]	ὑπολάβοι τις ποιεῖν τοῦ παρόντος	καιροῦ,	ὅτε> καὶ ὁ καλὸς κἀγαθὸς
[13, 63]	οἰκίαν λέγεταί τινα Κνωσίωνα μειρακίσκον,	καίτοι	γυναῖκα ἔχων ὡς καὶ αὐτὴν
[13, 63]	ἕλεον ἕξων χωρὶς τῆς μητρός,	καίτοι	ἔθος ἐχόντων τῶν κρινομένων τὰς
[13, 20]	ἐπὶ τῷ κάλλει {τῆς γυναικὸς}	καίτοι	ἐν δεινοῖς ὑπάρχων. Θαυμάζει γοῦν
[13, 21]	καὶ τοῖς πανδοκείοις αἰεὶ διαιτᾷ,	καίτοι	Ισοκράτους τοῦ ῥήτορος ἐν τῷ
[13, 69]	Δωρίχαν τόδ' ἐποίησε τοὐπίγραμμα Ποσείδιππος,	{καίτοι}	καὶ ἐν τῇ Αἰθιοπίᾳ πολλάκις
[13, 79]	καὶ Κελτοὶ δὲ τῶν βαρβάρων	καίτοι	καλλίστας ἔχοντες γυναῖκας παιδικοῖς μᾶλλον
[13, 37]	καὶ Μνησίδος καὶ Ποθεινῆς προσαγορεύονται;	καίτοι	Μνησὶς μὲν ἦν αὐλητρὶς και
[13, 86]	γνώμην ἀγριώτεροι ἔτι τε ἀνημερώτεροι.	Καίτοι	Περσαίου τοῦ Κιτιέως ἐν τοῖς
[13, 91]	ὅστις {οὖν} οὐδέ τοτ' οἷδας,	καίτοι	συνεχῶς Φυλάρχου μνήμην ποιούμενος ὅτι
[13, 93]	κυνικὸν δὲ τῷ ὄντι ζῆτε	καίτοι	τοῦ ζῴου τούτου ἐν τέτταρσι
[13, 9]	εἰς προὖπτον κακὸν αὑτοὺς ἐμβάλλοντες,	καίτοι	τοῦ Μεγαρικοῦ ποιητοῦ παραινέσαντος αὐτοῖς
[13, 36]	παιδὶ Πέττα. Τούτου δὲ συμπεσόντος	καὶτοῦ	πατρὸς ἀξιοῦντος ὡς κατὰ θεὸν
[13, 83]	Φίλιππον ἀχθεὶς ὑπὸ τοῦ πατρὸς	κἀκεῖ	προαγωγευόμενος οὐδὲν λαβὼν ἀπερστάλη. Τῷ
[13, 35]	{γαμηθῆναι} τούτου γὰρ κεκλήσῃ γυνή.	Κἀκείνη	περιβλέψασα πάντας ἀπῄει δακρύουσα, ποθοῦσα
[13, 43]	ἔχεις ταῦτ' ἔφη, τὰ τραύματα;	Κἀκεῖνος	αὐτῇ συντόμως ἀπεκρίνατο ὅτι παῖς
[13, 5]	εἶχεν κύλικι τὸν Ατταλον, ἔπειτα	κἀκεῖνος	αὐτὸν τῷ ποτηρίῳ. Καὶ μετὰ
[13, 14]	δώδεκ' εἰκότως τ' Ερως; Ετάραττε	κἀκείνους	γὰρ ἐμβάλλων στάσεις, ὅτ' ἦν
[13, 35]	ἐρασθείη, τὸ δ' αὐτὸ τοῦτο	κἀκείνῳ	πάθος συμπεσεῖν πρὸς αὐτὴν. Διετέλουν
[13, 8]	πρᾶγμ' Ερεῖ τις ὡς Κλυταιμνήστρα	κακή	Αλκηστιν ἀντέθηκα χρηστήν. Αλλ' ἴσως
[13, 8]	ἄριστον κτημάτων. Εἰ δ' ἐγένετο	κακὴ	γυνὴ Μήδεια, Πηνελόπη δέ γε>
[13, 6]	ὥστ' ἀπαλλαγεῖσι ταύτης ἔστι διπλάσιον	κακό.	Η δἐ Νάννιον τί νυνὶ
[13, 93]	τὸν βίον, ἄμφω ταῦτα μελετᾶτε,	κακολόγοι	καὶ βοροὶ πρός τε τούτοις
[13, 8]	Ζεῦ, τί χρὴ γυναῖκας ἐξειπεῖν	κακόν	ἀρκοῦν ἂν εἴη, κἂν γυναῖκ'
[13, 9]	νέας ἀγόμενοι γυναῖκας εἰς προὖπτον	κακὸν	αὑτοὺς ἐμβάλλοντες, καίτοι τοῦ Μεγαρικοῦ
[13, 8]	γὰρ εἰδὼς οὗτος οἷον ἦν	κακὸν	ἐλάμβανεν γυναῖχ' ὁ δ' ὕστερον
[13, 7]	ἐχρῆν ἀμελοῦσιν, ἐπιορκοῦσιν, οὐδὲ ἓν	κακὸν	ἔχουσι καὶ κάμνειν λέγουσ' ἑκάστοτε.
[13, 22]	τῷ τρέφοντι συμφορά· εὐφραίνεται γὰρ	κακὸν	ἔχων οἴκοι μέγα. Διόπερ καὶ
[13, 8]	εἰς προὖπτον εἰδως αὑτὸν ἐνέβαλεν	κακόν.	Καὶ Αντιφάνης ἐν Φιλοπάτορι γεγάμηκε
[13, 71]	στειλάμενος κιθάρην Αιδόθεν ἔπλευσεν δὲ	κακὸν	καὶ ἀπειθέα χῶρον. Ενθα Χάρων
[13, 8]	ὃ δ' οἷον ἦν γυνὴ	κακὸν	περυσμένος. Καὶ προελθών φησιν ὦ
[13, 18]	ἢ πλουσιακὸν τούτῳ τι> προσπίπτει	κακόν.	Τί γὰρ αἱ τρίχες λυποῦσιν
[13, 19]	εἰσιν οἱ πλεῖστοι, συνεσπασμένοι καὶ	κακοπινεῖς	οὐ μόνον τοῖς ἤθεσιν ἀλλα
[13, 8]	ἀπιτέον. ~Εὔβουλος δ' ἐν Χρυσίλλᾳ·	Κακὸς	κακῶς ἀπόλοιθ' ὅστις γυναῖκα δεύτερος
[13, 44]	αὐταῖς ἐπί τινος στενῆς ὁδοῦ	κακὸς	παλαιστὴς ἐνέτυχέν τις τῶν ἀεὶ
[13, 8]	ἔχω. Αριστοφῶν δ' ἐν Καλλωνίδῃ	κακὀς	κακῶς ἀπόλοιθ' ὁ γήμας δεύτερος
[13, 8]	γὰρ ἦν ἄπειρος, οἶμαι, τοῦ	κακοῦ,	ὃ δ' οἷον ἦν γυνὴ
[13, 6]	αὖται δ' ἁπάντων ὑπερέχουσι τῶν	κακῶν.	Εστι δὲ σκοπεῖν ἀπ' ἀρχῆς
[13, 45]	ὡς ἀπήγγειλ' Ὦ> τάλαιν' εἶπεν,	κακῶν»	ἢ Γλυκέρον, Μέλλει γὰρ ὥσπερ
[13, 13]	Πορευομένῳ ἐκ Πειραιῶς ὑπὸ τῶν	κακῶν	καὶ τῆς ἀπορίας φιλοσοφεῖν ἐπῆλθέ
[13, 8]	Αριστοφῶν δ' ἐν Καλλωνίδῃ κακὀς	κακῶς	ἀπόλοιθ' ὁ γήμας δεύτερος θνητῶν.
[13, 8]	~Εὔβουλος δ' ἐν Χρυσίλλᾳ· Κακὸς	κακῶς	ἀπόλοιθ' ὅστις γυναῖκα δεύτερος ἔγημε
[13, 14]	διόπερ ὁ ποιητὴς οὗτος οὐ	κακῶς	αὐτοῦ τὰς δυνάμεις διαιρῶν φησι
[13, 15]	ὁ Κεῖος ὁ περιπατητικὸς οὐ	κακῶς	εἰρηκέναι ἐν τῷ δευτέρῳ περὶ
[13, 26]	ἐπὶ τοὺς νεώς ἵζουσι πεινῶντες	κακῶς·	κἄπειτα τοῦτ' εἶναι νομίζεται τέρας.
[13, 8]	τὸν γὰρ πρῶτον οὐκ ἐρῶ	κακῶς.	Ὃ μὲν γὰρ ἦν ἄπειρος,
[13, 46]	Μηθὲν οὖν διαφέρειν ἐπιτριβουμένοις καὶ	κακῶς	πάσχουσιν {ἢ} μετὰ φιλοσόφου ζῆν
[13, 8]	ὦ Ζεῦ πολυτίμητ' εἶτ' ἐγὼ	κακῶς	ποτε ἐρῶ γυναῖκας νὴ Δί'
[13, 8]	χρηστήν. Αλλ' ἴσως Φαίδραν ἐρεῖ	κακῶς	τις ἀλλὰ νὴ Δία χρηστή
[13, 11]	μὴ δίδασκε τὰ καλὰ φαίνεσθαι	καλὰ	ἢ τοῖς ἐρῶσιν ὧν σὺ
[13, 53]	Ἐρατοσθένης ἔφη. Κἀμοὶ μὲν τὰ	καλὰ	τῶν ἑταιρῶν ἀποφθέγματα πεπεράνθω μέχρι
[13, 54]	Ἐρατοσθένης ἔφη. Κἀμοὶ μὲν τὰ	καλὰ	τῶν ἑταιρῶν ἀποφθέγματα πεπεράνθω μέχρι
[13, 11]	Ερως, ἢ μὴ δίδασκε τὰ	καλὰ	φαίνεσθαι καλὰ ἢ τοῖς ἐρῶσιν
[13, 46]	τοῦ Μάχωνος εἰρημένων. Αἱ γὰρ	καλαὶ	ἡμῶν Αθῆναι τοσοῦτον πλῆθος ἤνεγκαν
[13, 31]	Αφροδίτην, ἣν οἵ μὲν ἐν	καλάμοις	καλοῦσιν, οἵ δὲ ἐν ἕλει,
[13, 68]	Ἔστιν δ' ὅπου μὲν ὁ	κάλαμος	πέφυχ' ὅδε φέτωμ' ἄορνον. Οὑξ
[13, 85]	δι' ὅλης τῆς ἡμέρας τοὺς	καλάμους	λαμβάνων ἐκ τῶν παρατιθεμένων χορτασμάτων
[13, 69]	νοσφισαμένην. Ηρόδοτος δ' αὐτήν Ροδῶπιν	καλεῖ,	ἀγνοῶν ὅτι ἑτέρα τῆς Δωρίχης
[13, 6]	δὲ πάσας ἔστι τὰς πόρνας	καλεῖν,	αἳ λαλοῦσ' ἁπλῶς μὲν οὐδέν,
[13, 60]	τοῖς ῥήτορσί φησιν ὀνομαζομένην Σηστὸν	καλεῖσθαι	διὰ τὸ ἀποσήθειν καὶ ἀποδύειν
[13, 16]	ὁ Αρίστων ἔφη, ὅθεν καὶ	καλεῖσθαι	τοὺς ἐρωμένους συνέβη παιδικά. Πρὸς
[13, 85]	Θεόφραστος ἐν τῷ Ερωτικῷ Αμφίλοχον	καλεῖσθαί	φησι καὶ τὸ γένος Ωλένιον
[13, 41]	μανίας τὸ ῥῆμ' ἐπεκτείνας δοκεῖ	καλέσαι	τις αὐτὴν τῶν ἐραστῶν Μανίαν·
[13, 27]	ἐμόγησαν ἐλπίδες ὥστ' ἐχθρῶν συμμαχίαν	καλέσαι,	φησὶν ὁ Καλλίμαχος. Οὐ γὰρ
[13, 68]	δἐ> τοῖς ἐξῆς τῷ κυρίῳ	καλέσας	αὐτόν φησιν Ἐκμαθεῖν δέ σου
[13, 59]	δὲ ὄντως μᾶλλον ἡ Φρύνη	καλὴ	ἐν τοῖς μὴ βλεπομένοις. Διόπερ
[13, 89]	οὖσα καὶ τὸ εἶδος πάνυ	καλὴ	καὶ σοφή, ὥς φησιν Ιππίας
[13, 69]	Ναύκρατις· Δωρίχαν τε, ἥν ἡ	καλὴ	Σαπφὼ ἐρωμένην γενομένην Χαράξου τοῦ
[13, 26]	καὶ Θεολύτη μάλ' εὐπρόσωπος καὶ	καλή,	ὑπέφαιν' ἐσομένη δ' Ωκιμον λαμπρὰ
[13, 69]	τῆς Ναυκράτεως καὶ αὐτὴ ἑταίρα	καλή.	Φιλεῖ γάρ πως ἡ Ναύκρατις,
[13, 41]	γένοιτο, μανίαν τὴν Μέλιτταν ὡς	καλὴν	ἔφασκον εἶναι, καὶ προσεξειργάζετο αὐτὴ
[13, 45]	τὴν γυναῖκ' ἐσχηκέναι πυγὴν πάνυ	καλήν,	ἥν ποτ' ἠξίου λαβεῖν ὁ
[13, 89]	ὡς Αθηνᾶς πειραν εἶδος ἔχουσαν,	καλήν	φησι γεγονέναι, ἥτις καὶ τῇ
[13, 62]	αἰδημονέστατος Μετάνειραν εἶχεν ἐρωμένην καὶ	καλὴν,	ὡς Λυσίας ἱστορεῖ ἐν ταῖς
[13, 32]	περὶ ἑταιρῶν, ἀρξάμενος ἀπὸ τῆς	καλῆς	Κορίνθου, ἐπειδή μοι τὴν αὐτόθι
[13, 14]	ἔχω πρὸς τῶν θεῶν; κάλλει	καλῆς,	μεγέθει μεγάλης, τέχνῃ σοφῆς· ἥν
[13, 81]	πορφυροβάφου χεῖρας καὶ οὐ γυναικὸς	καλῆς	ποιήσειεν ἄν> Γελασάντων δὲ ὁ
[13, 21]	ἐν Σικυῶνι Πινάκων. Ὢ τῆς	καλῆς	πολυμαθίας, ἄνδρες φίλοι, τῆς τοῦ
[13, 21]	τῶν Αθήνησι Εταιρίδων. Ὢ τῆς	καλῆς	σου πολυμαθίας, ὡς κατ' οὐδὲν
[13, 20]	Αρχιδάμου τοῦ βασιλέως, γυναικὸς αὐτῷ	καλῆς	φαινομένης, ἑτέρας δὲ αἰσχρᾶς καὶ
[13, 89]	ἄκραισι περκάζουσαν οἰνάνθαις χρόνου. ~Επὶ	κάλλει	δὲ ἔτι γὰρ γέρων ἀοιδὸς
[13, 80]	Δαρείου θυγατέρας καὶ τὴν γυναῖκα	κάλλει	διαπρεπεστάτην οὖσαν οὐ μόνον ἀπέσχετο,
[13, 69]	~Ενδόξους δὲ ἑταίρας καὶ ἐπὶ	κάλλει	διαφερούσας ἤνεγκεν καὶ ἡ Ναύκρατις·
[13, 14]	νοῦν ἔχω πρὸς τῶν θεῶν;	κάλλει	καλῆς, μεγέθει μεγάλης, τέχνῃ σοφῆς·
[13, 89]	Οξυάρτου παλλακίδα πάσας γυναῖκας ὑπερβεβληκέναι	κάλλει.	Ταύτην δ' ἀπεστάλκει δῶρον ὁ
[13, 20]	αὐτὸς ὁ Πρίαμος ἐπὶ τῷ	κάλλει	{τῆς γυναικὸς} καίτοι ἐν δεινοῖς
[13, 20]	δεινοῖς ὑπάρχων. Θαυμάζει γοῦν ἐπὶ	κάλλει	τὸν Αγαμέμνονα τοιαῦτα ἐκφωνῶν· Καλὸν
[13, 20]	ἀνηρείψαντο Διὶ οἰνοχόον τὸν Γανυμήδη·	Κάλλεος	εἵνεκα οἷο, ἵν' ἀθανάτοισι μετείῃ.
[13, 55]	τε πρὸς ἀλκήν Ἑλλὰς δουλώθη	κάλλεος	ἰσοθέου, Λαίδος· ἣν ἐτέκνωσεν Ἔρως,
[13, 56]	παρανόμως συνόντος, εἶθ' ὕστερον ἐκδοθείσης	Καλλίᾳ,	καὶ φυγαδευθέντος μισθὸν ἔλαβε τῆς
[13, 38]	νόθον εἶναι, αὐτὸς ἀπεδείχθη ὑπὸ	Καλλιάδου	τοῦ κωμικοῦ ἐκ Χορηγίδος τῆς
[13, 89]	Μελαμποδίας τὴν ἐν Εὐβοίᾳ Χαλκίδα	καλλιγύναικα	εἶπεν. Εὐπρεπεῖς γὰρ αὐτόθι γίγνονται
[13, 72]	Μοῦσ' ἔνισπες ὕμνον, ἐκ τᾶς	καλλιγύναικος	ἐσθλᾶς Τήιος χώρας ὃν ἄειδε
[13, 17]	ἐκείνῳ· Εὐρύαλε, γλυκέων Χαρίτων θάλος,	καλλικόμων	μελέδημα, σὲ μὲν Κύπρις ἃ
[13, 50]	καὶ Ἄλεξις ἐν Κλεορουλίνῃ καὶ	Καλλικράτης	ἐν Μοσχίωνι. Περὶ δὲ τῆς
[13, 48]	συυταξαμένων φιλοσόφων. Ἀνέγραψε δ' αὐτὸν	Καλλίμαχος	ἐν τῷ τρίτῳ πίνακι τῶν
[13, 27]	ἐχθρῶν συμμαχίαν καλέσαι, φησὶν ὁ	Καλλίμαχος.	Οὐ γὰρ αὐτάρκεις ἡμεῖς ἀμύνασθαι,
[13, 89]	τῶν κατὰ Πελοπόννησον γυναικῶν γεγονέναι	καλλίονα	ἀπέκτειναν δὲ αὐτὴν Λακεδαιμόνιο καὶ
[13, 89]	ἐν τῷ τῆς Ασίας Περίπλῳ	καλλίονάς	φησι γίνεσθαι γυναῖκας τῶν πανταχοῦ
[13, 17]	ὀφθαλμῶν μνημονεύει, λέγων ὧδε· ὦ	καλλιπρόσωπε,	χρυσεοβόστρυχε {Γαλάτεια} χαριτόφωνε, θάλος Ερώτων.
[13, 2]	τρίτου ἀπ' ἐκείνου. Εἰσὶ δὲ	Καλλισθένης,	Δημήτριος ὁ Φαληρεύς, Σάτυρος ὁ
[13, 10]	δὲ πόλεμος ὀνομαζόμενος, ὥς φησι	Καλλισθένης	ἐν τῷ περὶ τοῦ Ιεροῦ
[13, 20]	οὐχι καὶ τῶν ἀψύχων τὰ	κάλλιστα	προκρίνομεν; ἐπαινοῦντες τῶν Σπαρτιατῶν τὸ
[13, 37]	ἐν ταῖς χερσίν. Αἱ δὲ	κάλλισται	τῶν οἰκιῶν, φησίν, οὐ Μυρτίου
[13, 20]	κάλλιστος καὶ γύνη ἡ καλλίστη,	καλλίστας	γεννώσης τῆς Σπάρτης τὰς γυναῖκας.
[13, 84]	καὶ παρθένους τὰς ἐνδοξοτάτας καὶ	καλλίστας	διακοσίας, ὡς ἱστορεῖ Δοῦρις ὁ
[13, 79]	Κελτοὶ δὲ τῶν βαρβάρων καίτοι	καλλίστας	ἔχοντες γυναῖκας παιδικοῖς μᾶλλον χαίρουσιν
[13, 89]	καταστασιάτας φυγαδευθῆναι ἐποίησεν ὑπὸ Λακεδαιμονίων.	Καλλίστη	δ' ἦν καὶ Παντίκα ἡ
[13, 12]	ὁμόνοια γεννᾶται, δι' ὧν ἡ	καλλίστη	ἐλευθερία τοῖς ταῦτα μετιοῦσιν συναύξεται.
[13, 89]	ὁμοπάτριος Ξέρξου ἀδελφή, ὄνομα Ανοῦτις,	καλλίστη	ἦν τῶν ἐν τῇ Ασίᾳ
[13, 20]	ὁ κάλλιστος καὶ γύνη ἡ	καλλίστη,	καλλίστας γεννώσης τῆς Σπάρτης τὰς
[13, 35]	φαντασίαν. Ἦν δὲ ἡ Οδάτις	καλλίστη	τῶν κατὰ τὴν Ασίαν γυναικῶν,
[13, 37]	τὴν Φωκαίδα τὴν σοφωτάτην καὶ>	καλλίστην	γενομένην εἶχε συστρατευομένην; ἣν Ζηνοφάνης
[13, 49]	ὅμοιος, στίχων τριακοσίων εἴκοσι τριῶν.	~Καλλίστιον	δὲ τήν έπικληθεῖσαν Πτωχελένην μαστιγίας
[13, 45]	δῷς, φησί, παρ' ἐμοῦ, φίλτατε.	Καλλιστίου	δὲ τῆς Υὸς καλουμένης πρὸς
[13, 20]	Σπάρτην θαυμάζεται μᾶλλον ἀνὴρ> ὁ	κάλλιστος	καὶ γύνη ἡ καλλίστη, καλλίστας
[13, 20]	Καθίστων δὲ καὶ πολλοὶ τοὺς	καλλίστους	βασιλέας, ὡς μέχρι νῦν οἱ
[13, 20]	γὰρ ἐν ταῖς Εὐανδρίαις τοὺς	καλλίστους	ἐγκρίνουσι καὶ τούτους πρωτοφορεῖν ἐπιτρέπουσιν.
[13, 20]	δὲ τίνας ἀναρπάζουσιν; οὐ τοὺς	καλλίστους;	Οἷς καὶ σύνεισιν· Ηὼς μὲν
[13, 12]	δ' ἐν ταῖς παρατάξεσι τοὺς	καλλίστους	τῶν πολιτῶν κοσμήσαντες διὰ τούτων
[13, 60]	Φρύνη ἡ ἑταίρα» ὡς ἱστορεῖ	Καλλίστρατος	ἐν τῷ περὶ Εταιρῶν. Εἴρηκεν
[13, 87]	ἀντηύγει σκιᾶς. Αλλη δ' ἐγύμνου	καλλίχειρας	ὠλένας, ἄλλης προσαμπέχουσα θῆλυν αὐχένα
[13, 20]	Αἰθιοπικοῖς. Ως ἔοικε γάρ, τὸ	κάλλος	βασιλείας οἰκεῖόν ἐστιν. Θεαὶ περὶ
[13, 90]	τιμήν, δέον προκεῖσθαι σωφροσύνης. Τὸ	κάλλος	γὰρ οὕτως καλόν, εἰ δὲ
[13, 20]	Αφροδίτη Αγχίσῃ καὶ Αδώνιδι. Διὰ	κάλλος	δὲ καὶ ὁ μέγιστος τῶν
[13, 66]	Πλαγγὼν ἀκούουσα τῆς Βακχίδος τὸ	κάλλος	καὶ ἀποστρέψαι θέλουσα τὸν νεανίσκον
[13, 20]	~Επαινῶ δὲ καὶ αὐτὸς τὸ	κάλλος.	Καὶ γὰρ ἐν ταῖς Εὐανδρίαις
[13, 87]	ὀφθαλμῶν οὕτως εὐφραντικὀν ὡς γυναικὸς	κάλλος.	Ο γοῦν τοῦ τραγικοῦ Χαιρήμονος
[13, 20]	ἤρισαν πρὸς ἀλλήλας, καὶ διὰ	κάλλος	οἱ θεοὶ ἀνηρείψαντο Διὶ οἰνοχόον
[13, 17]	Γαλατείας καὶ ἐπαινῶν αὐτῆς τὸ	κάλλος,	προμαντευόμενος τὴν τύφλωσιν πάντα μᾶλλον
[13, 20]	δημογέροντες θαυμάζοντες τῆς Ελένης τὸ	κάλλος	φασίν· Οὐ νέμεσις Τρῶας καὶ
[13, 90]	τῇ ἑορτῇ καὶ τὸν τοῦ	κάλλους	ἀγῶνα ἐπιτελέσαι καὶ νικῆσαι πρῶτον
[13, 90]	νήσῳ. ~Οἶδα δὲ καὶ περὶ	κάλλους	γυναικῶν ἀγῶνά ποτε διατεθέντα περὶ
[13, 20]	βασιλείας οἰκεῖόν ἐστιν. Θεαὶ περὶ	κάλλους	ἤρισαν πρὸς ἀλλήλας, καὶ διὰ
[13, 11]	αὐτούς τι εἰπεῖν καὶ περὶ	κάλλους.	Καὶ ἐλέχθησαν λόγοι φιλόσοφοι πάμπολλοι·
[13, 20]	Ηλιδι δὲ καὶ κρίσις γίνεται	κάλλους,	καὶ τῷ πρώτῳ τὰ τῆς
[13, 20]	ὁ πάντων καταφρονῶν τοῦ Αλκιβιάδου	κάλλους	οὐχ ἥττων ἐστίν; ὡς καὶ
[13, 16]	Σοφοκλῆς δέ που περὶ τοῦ	κάλλους	τοῦ Πέλοπος διαλεγομένην ποιήσας τὴν
[13, 90]	χρυσοφόροι ὀνομάζονται. Θεόφραστος δὲ ἀγῶνα	κάλλους	φησὶ γίνεσθαι παρὰ Ηλείοις, καὶ
[13, 90]	ἐν τοῖς βαρβάροις ἑτέρωθι δὲ	κάλλους,	ὡς δέον καὶ τοῦτο τιμᾶσθαι,
[13, 8]	πολλὰς ἔχω. Αριστοφῶν δ' ἐν	Καλλωνίδῃ	κακὀς κακῶς ἀπόλοιθ' ὁ γήμας
[13, 84]	γὰρ καὶ οἱ παῖδές εἰσιν	καλοί,	ὡς Γλυκέρα ἔφασκεν ἡ ἑταίρα
[13, 29]	τοῖς τρόποις γὰρ ὄντως ὂν	καλόν.	Αναξίλας Νεοττίδι· Εὰν δέ τις
[13, 33]	δρέπεσθαι σύν δ' ἀνάγκᾳ πᾶν	καλόν.	Αρξάμενος δ' οὕτως ἑξῆς φησιν·
[13, 94]	ἐννέ' ὀβολοὺς τῆς μνᾶς τόκους.	Καλόν	γε τὸ τέλος τῆς εὐδαιμονίας
[13, 20]	κάλλει τὸν Αγαμέμνονα τοιαῦτα ἐκφωνῶν·	Καλὸν	δ' οὕτω ἐγὼν οὔπω ἴδον
[13, 90]	σωφροσύνης. Τὸ κάλλος γὰρ οὕτως	καλόν,	εἰ δὲ μὴ, κίνδυνον ἔχον
[13, 17]	ὑπερβαλλόντως θαυμαζόμενον τὴν μορφὴν καὶ	καλὸν	εἶναι νομιζόμενόν φησιν· Στᾶθι κἄντα,
[13, 23]	λίαν τίς ἐστιν· παιδέρωτ' ἐντρίβεται.	Καλὸν	ἔχει τοῦ σώματός τι· τοῦτο
[13, 35]	δὲ κατανοήσασα ξένον ἄνδρα καὶ	καλὸν	καὶ ὅμοιον τῷ κατὰ τὸν
[13, 16]	τῶν χρυσοφόρων οὐδὲ γυναικῶν βαθυκόλπων	καλὸν	τὸ πρόσωπον, ἐὰν κόσμιον πεφύκῃ.
[13, 81]	φαίνοιτο. ὐ κάρτα δεῖ τὸ	καλὸν	τῶ μὴ καλῷ φαινομένῳ εἰκάζειν
[13, 15]	κατὰ τὴν ἡλικίαν ἐπιδεικνύντα ὡς	καλόν,	ᾧ Δῶρος ἦν ὄνομα· τὴν
[13, 21]	διεφθάρην· κἀνταῦθα κατελήρησα τὴν ἐξωμίδα.	Καλός	γε ὁ τῶν Κορινθίων σοφιστής,
[13, 34]	προειρημένον εἰκόνιον. Αλκιβιάδης δὲ ὁ	καλός,	ἐφ οὗ τις κωμικῶν ἔφη.
[13, 2]	~Καὶ γὰρ τὰς γαμετὰς ὁ	καλὸς	ἡμῶν ἑστιάτωρ ἐπαινῶν Επμιππον ἔφη
[13, 56]	τοῦ φιλοσόφου διαθήκαις. Ὁ δὲ	καλὸς	ἡμῶν Πλάτων οὐκ Αρχεάνασσαν τὴν
[13, 80]	Χάρωνι, φησί, τῷ Χαλκιδεῖ παῖς	καλὸς	ἦν καὶ εἴχεν εὖ πρὸς
[13, 86]	παρόντος καιροῦ, ὅτε> καὶ ὁ	καλὸς	κἀγαθὸς ἀνὴρ μεθυσθείη ἄν. Οἱ
[13, 35]	καὶ ὁ Ζαριάδρης δὲ ἦν	καλός.	Πέμποντος οὖν τοῦ Ζαριάδρου πρὸς
[13, 81]	τὰς γνάθους, οὐκ ἂν ἔτι	καλὸς	φαίνοιτο. ὐ κάρτα δεῖ τὸ
[13, 43]	πρὸς τῶν θεῶν, μειράκιον, ὁ	καλός,	φησί, πῶς ἵστης; φράσον. ὃ
[13, 81]	πορφυρέας εἰπὼν τὰς γνάθους τοῦ	καλοῦ.	Εἰ γὰρ ὁ ζωγράφος χρώματι
[13, 18]	ἐν τῷ τετάρτῳ περὶ τοῦ	Καλοῦ	καὶ τῆς Ηδονῆς. Οὐκ ἀκαίρως
[13, 70]	δὲ τῆς ἑταίρας Σαπφὼ τοῦ	καλοῦ	Φάωνος ἐρασθεῖσα περιβόητος ἦν, ὥς
[13, 50]	φησί Καὶ πάλιν τὰς Αφύας	καλουμένας	τὸν αὐτὸν τρόπον ἐκαλέσατε. Ἑταιρῶν
[13, 37]	ἣν Ζηνοφάνης φησὶ πρότερον Μιλτὼ	καλουμένην	Ασπασίαν μετονομασθῆναι. Συνηκολούθει δὲ αὐτῷ
[13, 67]	ἀπ' Ελευσῖνος τὴν ἱερὰν ὁδὀν	καλουμένην.	Καὶ γὰρ ἐνταῦθα οὗ ἂν
[13, 70]	τὴν ἐπικληθεῖσαν Λήμην ἑταίραν, τὴν	καλουμένην	Παρόραμα διὰ τὸ καὶ δυὸ
[13, 28]	ἀπὸ τῆς παρὰ τοῖς Αθηναίοις	καλουμένης	Εταίρας {τῆς} Αφροδίτης. Περὶ ἧς
[13, 45]	φίλτατε. Καλλιστίου δὲ τῆς Υὸς	καλουμένης	πρὸς τὴν ἑαυτῆς λοιδορουμένης ποτὲ
[13, 20]	ὡς μέχρι νῦν οἱ Αθάνατοι	καλούμενοι	Αἰθίοπες, ὥς φησι Βίων ἐν
[13, 70]	ὃ δ' ἐν μέλει τὸ	καλούμενον	ποίημα Λυδήν. Παρέλιπον δὲ καὶ
[13, 36]	τῆς ἀνθρώπου μέχρι νῦν Πρωτιάδαι	καλούμενον·	Πρῶτις γὰρ ἐγένετο υἱὸς Εὐξένου
[13, 31]	μὲν {Λυδίας} τὸ νῦν ἔτι	καλούμενον	τῆς Εταίρας μνῆμα, εἰς ὕψος
[13, 47]	εἷπεν ἡ Γνάθαινα, Ὃς οὐδὲ	καλούμενος	ἐρχῃ; Νικὼ δὲ ἡ Αἰξ
[13, 10]	Βρισηίδα, καὶ ὁ ἱερὸς δὲ	καλούμενος	πόλεμος δι' ἑτέραν γαμετήν, φησὶν
[13, 12]	δὲ παρὰ Θηβαίοις ἱερὸς λόχος	καλούμενος	συνέστηκεν ἐξ ἐραστῶν και ἐρωμένων,
[13, 2]	Αριστείδου Μυρτώ, οὐ τοῦ δικαίου	καλουμένου	(οἱ χρόνοι γὰρ οὐ συγχωροῦσιν)
[13, 53]	οἱ καὶ πρὸ τῶν Ἡδονικῶν	καλουμένων	αὐτοὶ τὸν τῆς ἡδονῆς τοῖχον
[13, 54]	οἱ καὶ πρὸ τῶν Ἡδονικῶν	καλουμένων	αὐτοὶ τὸν τῆς ἡδονῆς τοῖχον
[13, 93]	χρήσιμον. Οὐδὲν γάρ ἐστι τῶν	καλουμένων	φιλοσόφων ἀφιλοσοφώτερον. Τίς γὰρ ἤλπισεν
[13, 19]	ἐμπιπλάντες τὰ καττύματα καὶ κιναίδους	καλοῦντες	τοὺς ἢ μύρου προσβάλλοντας ἢ
[13, 28]	συνάγουσαν· τοῦτο δ' ἐστὶν φίλας.	Καλοῦσι	γοῦν καὶ αἱ ἐλεύθεραι γυναῖκες
[13, 28]	μάλα μὲν φίλαι ἦσαν ἑταῖραι.	Καλοῦσι	δὲ καὶ τὰς μισθαρνούσας ἑταίρας
[13, 75]	παίδων· Διὸ καὶ παιδεράστριάν τινες	καλοῦσι	τὴν τραγῳδίαν· καὶ ἐδέχοντο τὰ
[13, 77]	καὶ τὸν τόπον δεικνύντες Αρπάγιον	καλοῦσιν,	ἐν ῷ καὶ μυρρίναι διάφοροι
[13, 68]	κεῖθεν, Ατθίδα χθόνα τίνες τύχαι	καλοῦσιν	ἤ πράττουσι τί. (Α) Οτε
[13, 31]	ἣν οἵ μὲν ἐν καλάμοις	καλοῦσιν,	οἵ δὲ ἐν ἕλει, Αττικαί,
[13, 83]	Επιλύκου τοῦ Αμφιπολίτου υἱῷ ὄντι	καλῷ	Δαμίππῳ Πλεισθένους ἀνάθημα Ονόμαρχος ἔδωκε.
[13, 83]	τοῦ Τριχονείου υἱῷ Φυκίδᾳ ὄντι	καλῷ	Ονόμαρχος ἔδωκεν, φησί, στέφανον {χρυσοῦν}
[13, 83]	υἱῷ ἀποκερουμένῳ τὴν κόμην, ὄντι	καλῷ	συγγενόμενον τὰ Συβαριτῶν ἀναθήματα, στλεγγίδια
[13, 81]	δεῖ τὸ καλὸν τῶ μὴ	καλῷ	φαινομένῳ εἰκάζειν ἄν. Γελάσας ἐπὶ
[13, 74]	θέον, ἢ σκαιός ἐστιν ἢ	καλῶν	ἄπειρος ὢν οὐκ οἶδε τὸν
[13, 25]	δὲ ἡ Σωκρατικὴ ἐνεπορεύετο πλήθη	καλῶν	γυναικῶν, καὶ ἐπλήθυνεν ἀπὸ τῶν
[13, 57]	ἂν ἀπομνημονεύσω τὸν {περὶ} τῶν	καλῶν	γυναικῶν κατάλογον. ~Κλέαρχος γὰρ περὶ
[13, 21]	δέ τίς σε καὶ πορνογράφον	καλῶν,	ὡς Αριστείδην καὶ Παυσίαν ἔτι
[13, 28]	νῦν ἑταίραις ταῖς ἐμαῖσι τερπνὰ	καλῶς	ἀείσω. Καὶ ἔτι· Λατὼ καὶ
[13, 21]	Μνημονεύει δὲ αὐτῶν ὡς ταῦτα	καλῶς	γραφόντων Πολέμων ἐν τῷ περὶ
[13, 30]	τι λυπήσειε τὸν ἐραστὴν φιλῶν.	Καλῶς	δὲ περὶ τῶν τοιούτων Εφιππος
[13, 81]	εἶπε πρὸς τὸν συγκατακείμενον Ὡς	καλῶς	Φρύνιχος ἐποίησεν εἴπας λάμπει δ'
[13, 71]	βίβλους ἱράς, ἐκ παντὸς παυσάμενος	καμάτου.	Λέσβιος Αλκαῖος δὲ πόσους ἀνεδέξατο
[13, 10]	Αμάσιδος· ἐξ ἧς γεννηθῆναι τὸν	Καμβύσην,	ὃν ἐκδικοῦντα τῇ μητρὶ ἐπ'
[13, 10]	διὰ γυναῖκα ἐγένετο. Ο γὰρ	Καμβύσης	πυνθανόμενος τὰς Αἰγυπτίας γυναῖκας ἐν
[13, 10]	ὑπὸ Αμάσιδος. Ησθεὶς οὖν ὁ	Καμβύσης	τῇ Νειτήτιδι καὶ σφόδρα ἐρεθισθεὶς
[13, 10]	Καὶ ἡ ἐπ' Αἴγυπτον δὲ	Καμβύσου	στρατεία, ὥς φησι Κτησίας, διὰ
[13, 73]	ὅσον διέρχεται. Αὕτη τρέφει σὲ	κἀμὲ	καὶ πάντας βροτούς. Τεκμήριον δέ,
[13, 7]	οὐδὲ ἓν κακὸν ἔχουσι καὶ	κάμνειν	λέγουσ' ἑκάστοτε. Ξέναρχος δ' ἐν
[13, 54]	ὥς που ό Ἐρατοσθένης ἔφη.	Κἀμοὶ	μὲν τὰ καλὰ τῶν ἑταιρῶν
[13, 53]	ὥς που ό Ἐρατοσθένης ἔφη.	Κἀμοὶ	μὲν τὰ καλὰ τῶν ἑταιρῶν
[13, 29]	κἀπέδειξεν ἵλεων. Εὔβουλος δ' ἐν	Καμπυλίωνι	κοσμίαν ἑταίραν παράφων φησίν· Ως
[13, 13]	Εὔβουλος δ' ἢ Αραρὼς ἐν	Καμπυλίωνι·	Τίς ἦν ὁ γράψας πρῶτος
[13, 13]	πτερὰ τοιοῦτο πρᾶγμα; Λῆρος, εἰ	{κὰν}	φήσειέ τις. Αλεξις δ' ἐν
[13, 84]	ὧδε Γεγένηται δ' ὡς λέγουσιν,	κἀν	Σάμῳ τοιοῦθ' ἕτερον. Λιθίνης ἐπεθύμησεν
[13, 72]	δυστυχεῖν ἐν πλείοσιν, ἐξὸν σιωπᾶν	κἀν	σκότῳ κρύπτειν τάδε Αίσχύλος ἔφη
[13, 62]	ἐν τῷ Γηρυτάδῃ. Μήποτε δὲ	κἀν	τῷ Πλούτῳ ἐν ῷ λέγει
[13, 51]	καὶ Ναίδος τῆς ἑταίρας μέμνηται,	κἀν	τῷ πρὸς Μέδοντα ψευδομαρτυριῶν (Αντικύρας)
[13, 8]	ἐξειπεῖν κακόν ἀρκοῦν ἂν εἴη,	κἂν	γυναῖκ' εἴπἴς μόνον. ~Οὐκ αἰσθάνονται
[13, 6]	ὑμεῖς συκαμίνῳ τὰς γνάθους κεχριμέναι.	Κἂν	ἐξίητε τοῦ θέρους, ἀπὸ τῶν
[13, 84]	Λαμυνθίου. Υμεῖς δέ, ὦ φιλόσοφοι,	κἂν	ἐρασθέντες ποτὲ γυναικῶν ἐν ἐννοίᾳ
[13, 79]	ὦ Κύνουλκε, τὰς διηγήσεις ταύτας,	κἂν	ψευδεῖς ὦσιν, ἀληθεῖς εἶναι πιστεύετε,
[13, 11]	δ' ὦ τύραννε θεῶν τε	κἀνθρώπων	Ερως, ἢ μὴ δίδασκε τὰ
[13, 17]	καλὸν εἶναι νομιζόμενόν φησιν· Στᾶθι	κἄντα,	φίλος, καὶ τὰν ἐπ' ὄσσοις
[13, 21]	λάχανόν τι τρώγων Ωκιμον διεφθάρην·	κἀνταῦθα	κατελήρησα τὴν ἐξωμίδα. Καλός γε
[13, 25]	πεφυσιγγωμένοι ἀντεξέκλεψαν Ασπασίας πόρνα δύο·	κἀντεῦθεν	ἀρχὴ τοῦ πολέμου κατερράγη Ελλησι
[13, 16]	τέκτονος παρὰ στάθμην ἰόντος ὀρθοῦται	κανών.	~Λικύμνιος δ' ὁ Χῖος τὸν
[13, 87]	χλανιδίων ὑπὸ πτύχας ἔφαινε μηρὸν,	κἀξεπεσφραγίζετο	ὥρας γελώσης χωρὶς ἐλπίδων ἔρως.
[13, 29]	ἀφεῖλε πᾶν αὐτοῦ τὸ λυποῦν	κἀπέδειξεν	ἵλεων. Εὔβουλος δ' ἐν Καμπυλίωνι
[13, 26]	τοὺς νεώς ἵζουσι πεινῶντες κακῶς·	κἄπειτα	τοῦτ' εἶναι νομίζεται τέρας. Καὶ
[13, 45]	Φρύνην ἐπείρα Μοίριχος τὴν Θεσπικήν·	κἄπειτεν	αἰτήσασαν αὐτον μνᾶν μίαν ὁ
[13, 95]	ἀποδίδωσι, δικάζονται αὐτῷ συγκλείσαντες τὰ	καπηλεῖα,	οἱ δὲ γείτονες οὕτως ὑπ'
[13, 21]	κνήμην φορῶν, ὃς ἐν τοῖς	καπηλείοις	καὶ τοῖς πανδοκείοις αἰεὶ διαιτᾷ,
[13, 21]	δὲ, ὦ σοφιστά, ἐν τοῖς	καπηλείοις	συναναφύρῃ οὐ μετὰ ἑταίρων ἀλλὰ
[13, 21]	ἐν τῷ Αρεοπαγιτικῷ εἰρηκότος· ἐν	καπηλείῳ	δὲ φαγεῖν ἢ πιεῖν οὐδεὶς
[13, 21]	Αρεοπαγίτας φησιν ἀριστήσαντά τινα ἐν	καπηλείῳ	κωλῦσαι εἰς Αρειον πάγον. Σὺ
[13, 95]	αὐτῷ κεχρημένους. Οὐχ οἱ μὲν	κάπηλοι	οἱ ἐγγὺς οἰκοῦντες, παρ' ὧν
[13, 51]	προείπομεν, διὰ τὸ Θαλλὸν τὸν	κάπηλον	ἐξαναλῶσαι, ὅτι δὲ θαλλῷ χαίρουσιν
[13, 95]	κατατίθησιν, ἀλλὰ περὶ τοῦτον τὸν	κάπηλον	ὡς περὶ στήλην διαφθείρονται. οσοῦτοι
[13, 95]	πτωχοὺς ἐποίησεν, αὐτὸν δὲ ἀντὶ	καπήλου	μυροπώλην ἀπέδειξεν οὕτως ἐρωτικῶς τὸ
[13, 22]	Φρύνης ἐρασθείς, ἡνίκ' ἔτι τὴν	κάππαριν	συνέλεγεν οὔπω τ' εἶχεν ὅσαπερ
[13, 75]	δαὖτε Κύπριδος ἕκατι γλυκὺς κατείβων	καρδίαν	ἰαίνει. Λέγει δὲ καὶ ὡς
[13, 17]	ἀδάμαντος ἢ σιδάρου κεχάλκευται μέλαιναν	καρδίαν>	ψυχρᾷ φλογί> Ο δὲ τοῦ
[13, 76]	ἀδάμαντος ἢ σιδάρου κεχάλκευεται μέλαιναν	καρδίαν	ψυχρᾷ φλογί, πρὸς δ' Αφροδίτας
[13, 43]	τάλαν, ὄντα γ' ἐν Αθήναις	Καρικοῖς	χρῆσθαι σταθμοῖς; Στρατοκλῆς δύ' ἐρίφους
[13, 8]	ὁ τέταρτος, εἶθ' ὁ Μεταγένης.	Καρκίνος	δ' ὁ τραγικὸς ἐν Σεμέλῃ,
[13, 33]	ἐν> εὐναῖς μαλθακᾶς ὥρας ἀπὸ	καρπὸν	δρέπεσθαι σύν δ' ἀνάγκᾳ πᾶν
[13, 81]	ἂν ἔτι καλὸς φαίνοιτο. ὐ	κάρτα	δεῖ τὸ καλὸν τῶ μὴ
[13, 81]	ἄρα, ῷ ξένε, τὸ Σιμωνίδειον,	κάρτα	δοκέον τοῖς Ελλησιν εὖ εἰρῆσθαι
[13, 81]	γένηται. Ως δ' ἦν οἱ	κάρτα	πλησίον, περιλαβὼν τῇ χειρὶ ἐφίλησεν.
[13, 93]	κατὰ τὸν Σολέα Κλέαρχον οὐ	καρτερικὸν	βίον ἀσκεῖτε, κυνικὸν δὲ τῷ
[13, 80]	οὐκ ἀπειθήσας πάλιν ἀνακλάσας ἐφίλησεν.	Καρύστιος	δ' ἐν Ιστορικοῖς Υπομνήμασι Χάρωνι,
[13, 38]	ἀπὸ Παφλαγονίας υἱόν φησι γενέσθαι	Καρύστιος	ἐν Ιστορικοῖς Υπομνήμασιν. Αριστοφῶν δ'
[13, 38]	παιδοποιησάμενος ὡς ὁ αὐτὸς ἱστορεῖ	Καρύστιος	ἐν τρίτῳ Υπομνημάτων. Δημήτριος δ'
[13, 80]	κιθαρῳδός, περὶ οὗ Αντίγονος ὁ	Καρύστιος	ἐν τῷ Ζήνωνος Βίῳ γράφει
[13, 86]	διαπυκτεύσας. Φησὶν γὰρ Αντίγονος ὁ	Καρύστιος	ἐν τῷ περὶ Ζήνωνος γράφων
[13, 15]	δ' αἰεί, ὡς Αντίγονος ὁ	Καρύστιος	ἱστορεῖ ἐν τῷ περὶ τοῦ
[13, 19]	Ζήνων, ὥς φησιν Αντίγονος ὁ	Καρύστιος,	προμαντευόμενος ὑμῶν, ὡς τὀ εἰκός,
[13, 92]	ἰδίας βασιλείας ἀπελαύνων, ὡς ὁ	Καρύστιός	φησιν ἐν Ιστορικοῖς Υπομνήμασιν, ἀλλὰ
[13, 81]	γάρ μιν ἀπὸ τῆς κύλικος	κάρφος	τῷ μικρῷ δακτύλῳ ἀφαιρετέοντα, εἰ
[13, 81]	δακτύλῳ ἀφαιρετέοντα, εἰ καθορᾷ τὸ	κάρφος.	Φάντος δὲ καθορᾶν Ἄπο τοίνυν
[13, 26]	τὸ καθ' ἡμέραν ὁρῶσα πίνειν	κἀσθίειν	μὸνον, πεπονθέναι δὲ ταὐτά μοι
[13, 65]	Μετάνειρα. Ἦσαν δὲ αὖται δούλαι	Κασίου	τοῦ Ηλείου μετὰ καὶ ἄλλων
[13, 35]	ὁ δὲ Ζαριάδρης τῆς ὑπεράνω	Κασπίων	πυλῶν μέχρι τοῦ Τανάιδος. Τῶν
[13, 10]	τῆς Κρέοντος, ὁ Αγαμέμνονος διὰ	Κασσάνδραν.	Καὶ ἡ ἐπ' Αἴγυπτον δὲ
[13, 3]	Κλυταιμνήστρα δὲ περιπαθὴς γενομένη τὴν	Κασσάνδραν	σὺν αὐτῷ τῷ Αγαμέμνονι ἀποκτείνει,
[13, 18]	ἐρωμένους· τοῦ ξύρεσθαι τὸν πώγωνα	κατ'	Αλέξανδρον εὑρημένους, ὥς φησιν ὑμῶν
[13, 18]	φιλόσοφος· Τὸ ξύρεσθαι τὸν πώγωνα	κατ'	Αλέξανδρον προῆκται, τῶν προτέρων οὐ
[13, 72]	καὶ Πολυκράτην γενόμενον, τὴν δἐ	κατ'	Αλυάττην τὸν Κροίσου πατέρα. Χαμαιλέων
[13, 60]	ἀγνοῶ δὲ ὅτι τὸν ἐπιγραφόμενον	κατ'	αὐτῆς Εὐθίου λόγον Διόδωρος ὁ
[13, 34]	Λυσίας ὁ ῥήτωρ ἐν τῷ	κατ'	αὐτοῦ λόγῳ, καὶ ταύτης ἐκοινώνησεν
[13, 69]	γενομένην Χαράξου τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῆς	κατ'	ἐμπορίαν εἰς τὴν Ναύκτατιν ἀπαίροντος
[13, 92]	Διότιμος δ' ὁ γράψας τὰ	κατ'	Επικούρου βιβλία ὑπὸ Ζήνωνος τοῦ
[13, 55]	πρὸς Ερμαρχον Ἐπιστολῶν. ~Αρίστιππος δὲ	κατ'	ἔτος δύο μῆνας συνδιημερέυεν αὐτῇ
[13, 34]	Μητρόπολιν ἀφικνούμενοι· ἐφ' ᾧ καὶ	κατ'	ἔτος θύεται βοῦς, διακελευσαμένου τοῦτο
[13, 81]	οὐκ ἐπιστασθαι. Αρ' οῦν οὐ	κατ'	ὀρθόν μοι πέπτωκεν τὸ στρατήγημα
[13, 21]	τῆς καλῆς σου πολυμαθίας, ὡς	κατ'	οὐδὲν ἐμιμήσω Θεόμανδρον τὸν Κυρηναῖον,
[13, 17]	Ερώτων. Τυφλὸς ὁ ἔπαινος καὶ	κατ'	οὐδεν ὅμοιος τῷ Ιβυκείῳ ἐκείνῳ·
[13, 50]	Δημοσθένης μὲν γὰρ ἐν τῷ	κατὰ	Ανδροτίωνος Σινώπης μέμνηται καὶ Φανοστράτης.
[13, 52]	καὶ Ὑπερείδης μέμνηται ἐν τῷ	κατὰ	Αρισταγόρας β' λέγων οὕτως· Ὥστε
[13, 50]	ἐφθειρίζετο. Ὑπερείδης δ' ἐν τῷ	κατὰ	Αρισταγόρας φησί Καὶ πάλιν τὰς
[13, 46]	μετὰ φιλοσόφου ζῆν ἢ ἑταίρας.	Κατὰ	γὰρ Αγάθωνα Γυνὴ τὸ σῶμα
[13, 89]	γὰρ γέρων ἀοιδὸς κελαδεῖ Μναμοσύναν»	κατὰ	Εὐριπίδην διαβόητοι γεγόνασι γυναῖκες. Θαργηλία
[13, 48]	αὐτὴν καὶ τὴν θυγατέρα εἰσιέναι,	κατὰ	ζῆλον τῶν τὰ τοιαῦτα συυταξαμένων
[13, 36]	συμπεσόντος καὶτοῦ πατρὸς ἀξιοῦντος ὡς	κατὰ	θεὸν γενομένης τῆς δόσεως ἔχειν
[13, 76]	ἐρώμενος, τί φησιν Χρῆν μὲν	κατὰ	καιρὸν ἐρώτων δρέπεσθαι, θυμέ, σὺν
[13, 11]	καὶ ἐρᾶν καὶ ἔρωτι χαρίζεσθαι	κατὰ	καιρόν. Ετερος δέ τις προσέθηκε
[13, 76]	καὶ ἐρᾶν καὶ ἔρωτι χαρίζεσθαι	κατὰ	καιρόν μὴ πρεσβυτέραν ἀριθμοῦ δίωκε,
[13, 72]	Σαπφὼ καὶ Ανακρέοντα, τὸν μἐν	κατὰ	Κῦρον καὶ Πολυκράτην γενόμενον, τὴν
[13, 62]	Καὶ Λυσίας δ' ἐν τῷ	κατὰ	Λαίδος, εἰ γνήσιος ὁ λόγος,
[13, 51]	οὐδέν. Καὶ Λυκοῦργος ἐν τῷ	κατὰ	Λεωκράτους Εἰρηνίδος έταίρας μέμνηται ὡς
[13, 50]	δ' αὐτὸς Ὑπερείδης ἐν τῷ	κατὰ	Μαντιθέου αίκίας περὶ Γλυκέρας τάδε
[13, 51]	Αντειά ἐστιν. Καὶ ὁ τὸν	κατὰ	Νεαίρας δὲ λόγον γράψας μνημονεύει
[13, 31]	δ' ὁ ῥήτωρ ἐν τῳ	κατὰ	Νεαίρας λόγῳ, εἰ γνήσιος, ὃν
[13, 65]	ὥς φησι Δημοσθένης ἐν τῷ	κατὰ	Νεαίρας. Ὃς καὶ περὶ Σινώπης
[13, 62]	Επιστολαῖς. Δημοσθένης δ' ἐν τῷ	κατὰ	Νεαίρας τὴν Μετάνειραν τοῦ Λυσίου
[13, 70]	ἑταίρα, ἀλλὰ καὶ γονέων καὶ	κατὰ	παιδείαν ἐπέραστος ἦν, ἠκροᾶτο δὲ
[13, 51]	δὲ ὙπερεΙδης μνημονεύει ἐν τῷ	κατὰ	Πατροκλέους. Αὕτη δὲ ὅτι Αἴξ
[13, 21]	βωμολοχεύσθαι. Υπερείδης δὲ ἐν τῷ	κατὰ	Πατροκλέους, εἰ γνήσιος ὁ λόγος,
[13, 51]	αὐλητρίδος Ὑπερείδης μνημονεύει έν τῷ	κατὰ	Πατροκλέους. Περὶ ἧς ἄξιον θαυμάζειν
[13, 89]	τὴν Λυσανδρίδου μητέρα πασῶν τῶν	κατὰ	Πελοπόννησον γυναικῶν γεγονέναι καλλίονα ἀπέκτειναν
[13, 5]	Βίου ὁ δὲ Φίλιππος αἰεὶ	κατὰ	πόλεμον ἐγάμει. Εν ἔτεσι γοῦν
[13, 12]	κεχωρισμένον ᾔδεσαν δῆλον ἐκ τοῦ	κατὰ	τὰ γυμνάσια αὐτὸν συνιδρῦσθαι Ερμῇ
[13, 28]	γάρ, ὦ ἄνδρες σύσσιτοι, οὐ	κατὰ	τὰς Μεταγένους Αὔρας ἢ τὸν
[13, 37]	οἰνοχούσης αὐτῳ εἰκόνας πολλὰς ἀνακεῖσθαι	κατὰ	τὴν Αλεξάνδρειαν μονοχίτωνας καὶ ῥυτὸν
[13, 67]	ἐπὶ τὴν Αθηναίων πόλιν ἀφικνούμενος	κατὰ	τὴν ἀπ' Ελευσῖνος τὴν ἱερὰν
[13, 83]	τῆς χαλκῆς, ἥν ἔστησαν Μεταποντῖνοι	κατὰ	τὴν Αριστέα τοῦ Προκονησίου ἐπιδημίαν,
[13, 35]	δὲ ἡ Οδάτις καλλίστη τῶν	κατὰ	τὴν Ασίαν γυναικῶν, καὶ ὁ
[13, 86]	δελφίνων καὶ τῶν ἐλεφάντων ἐστὲ	κατὰ	τὴν γνώμην ἀγριώτεροι ἔτι τε
[13, 84]	περὶ Αγαθοκλέα Ιστοριῶν. Κἀγὼ δὲ	κατὰ	τὴν Επικράτους Αντιλαίδα Τἀρωτίκ' ἐκμεμάθηκα
[13, 24]	σκύτη βλέπειν. Ἢ οὐκ οἶδας	κατὰ	τὴν Εὐβούλον Παννυχίδα τὰς φιλῳδοὺς
[13, 27]	τῷ στόματι τὴν γλῶσσαν φορεῖς	κατὰ	τὴν Εφίππου Φιλύριαν. Δοκεῖς γάρ
[13, 15]	πρός τινα Αττικόν, μέγαν τινὰ	κατὰ	τὴν ἡλικίαν ἐπιδεικνύντα ὡς καλόν,
[13, 20]	δ' ὁ Λέμβος ἱστορεῖ ὅτι	κατὰ	τὴν Σπάρτην θαυμάζεται μᾶλλον ἀνὴρ>
[13, 27]	παραινεῖν ἔχω, ἑταῖρε Μυρτίλε. Καὶ	κατὰ	τὴν Φιλεταίρου Κυνηγίδα· Παῦσαι γέρων
[13, 30]	Αἰσχίνης ὁ ῥήτωρ ἐν τῷ	κατὰ	Τιμάρχου. ~Περὶ δὲ τῶν ἑταιρῶν
[13, 43]	συνήγαγεν, ὧν οὐκ ἄκαιρόν ἐστιν	κατὰ	τὸ ἑξῆς μνημονεῦσαι. Γναθαίνης μὲν
[13, 32]	Κύνουλκε, Ιωνικήν τινα ῥῆσιν ἐκτείνας	κατὰ	τὸν Αἰσχύλου περὶ ἑταιρῶν, ἀρξάμενος
[13, 19]	νὴ Δία, λεπτῶν, ἀσίτων, σκυτίνων,	κατὰ	τὸν Αντιφάνην. ~Επαινῶ δὲ καὶ
[13, 95]	ὦ Κύνουλκε, οὕτως. Εγὼ δὲ	κατὰ	τὸν Αρίσταρχον τὸν τραγικὸν ποιητήν
[13, 74]	τις ἢ δαιμόνων ἐβοήθησεν αὐτῷ.	Κατὰ	τὸν αὐτὸν οὖν ποιητήν. Οστις
[13, 76]	ἔστ' ἂν ἐκεῖνό τις φθέγξηται	κατὰ	τὸν αὐτὸν τοῦτον φιλόσοφον Ἡνίκ'
[13, 21]	σὺ λέγειν, οὐ ῥοδοδάκτυλος οὖσα»	κατὰ	τὸν Κρατῖνον, ἀλλὰ βολίτινον ἔχων
[13, 11]	δ' ὀρθῶς, ὅταν ἔλθῃ. Καὶ	κατὰ	τὸν Πίνδαρον δὲ ἄλλος τις
[13, 93]	τοῖς Ομωνύμοις. ~Συνελόντι δὲ εἰπεῖν	κατὰ	τὸν Σολέα Κλέαρχον οὐ καρτερικὸν
[13, 35]	καὶ καλὸν καὶ ὅμοιον τῷ	κατὰ	τὸν ὕπνον ἑωραμένῳ περιχαρὴς γενομένη
[13, 35]	ταῖς ἱστορίαις γέγραπται ὡς ἄρα	κατὰ	τὸν ὕπνον ἰδοῦσα τὸν Ζαριάδρην
[13, 35]	οὖν ἀλλήλων ἐπιτυμοῦντες διὰ τὴν	κατὰ	τὸν ὕπνον φαντασίαν. Ἦν δὲ
[13, 25]	ἦν, στῆσαι πριάμενόν τοι γυναῖκας	κατὰ	τόπους κοινὰς ἃπασι καὶ κατεσκευασμένας.
[13, 56]	ὡς Στησίμρροτος ὁ Θάσιος ἱστορεῖ,	κατὰ	τοὺς αὐτοὺς αὐτᾡ χρόνους γενόμενος
[13, 57]	ἐγένου κατάλογον γυναικῶν ποιουμὲνοις, οὐ	κατὰ	τοὺς Σωσικράτους τοῦ Φαναγορείιτου Ἠοίους
[13, 85]	ἐκφορᾶς παρὰ τὴν θάλατταν γιγνομένης	κατὰ	τύχην {ἐν τῇ Μιλήτῳ} ἐν
[13, 43]	πόσου πωλεῖθ' ἕκαστον. Εἴτ' ἰδοῦσα	κατὰ	τύχην ἱστῶντα κρεοπῶλην τιν' ἀστεῖον
[13, 36]	Νάνος ἐπιτελῶν γάμους τῆς θυγατρὸς	κατὰ	τύχην παραγενόμενον τὸν Εὔξενον παρακέκληκεν
[13, 78]	Επαμινώνδου ἱερὸς λόχος καὶ ὁ	κατὰ	τῶν Πεισιστρατιδῶν θάνατος ὑπὸ Αρμοδίου
[13, 55]	Θετταλίᾳ, ἐρασθεῖσάν τινος Παυσανίου Θετταλοῦ,	κατὰ	φθόνον καὶ δυσζηλίαν {ταῖς} ξυλίναις
[13, 12]	δὲ καὶ οἱ τούτου πρεσβύτεροι	κατὰ	φιλοσοφίαν σεμνόν τινα τὸν Ερωτα
[13, 62]	Ναίδα ταύτην Λυσίας ἐν τῷ	κατὰ	Φιλωνίδου βιαίων, εἰ γνήσιος ὁ
[13, 51]	μνημονεύει αὐτῆς. Ἐν δὲ τῷ	κατὰ	Φιλωνίδου βιαίων ό Λυσίας, εἰ
[13, 60]	Παμφίλῃ. Αριστογείτων δὲ ἐν τῷ	κατὰ	Φρύνης τὸ κύριόν φησιν αὐτῆς
[13, 84]	Κλέαρχος. Εμοὶ μὲν γὰρ καὶ	κατὰ	φύσιν δοκεῖ πεποιηκέναι Κλεώνυμος ὁ
[13, 2]	Εὐγενείας Εἰ μὴ ἄρα συγκεχωρημένον	κατὰ	ψήφισμα τοῦτο ἐγένετο τότε διὰ
[13, 4]	εἶχεν, ὡς ἂν στρατευόμενος καὶ	κατἀ	διάφορα γιγνόμενος χωρία ἐξ ὧν
[13, 15]	τῶν Αλέξιδος ἀπομνημονεύσας ὁ Μυρτίλος	κᾆτα	ἀποβλέψας εἰς τοὺς τὰ τῆς
[13, 94]	ἐν Ιπνῷ ἢ Παννυχίδι φησίν	Κᾆτα	μυροπωλεῖν τί παθόντ' ἄνδρ' ἐχρῆν
[13, 23]	τε κεφαλὴν ἐπὶ τὸν ὦμον	καταβαλοῦσ'	ἐξέρχεται· τοῦτο τοῦ μήκους ἀφεῖλεν.
[13, 44]	τῆς ὁδου, τὰ γύναια ταυτὶ	καταβαλῶ	σὺν τοῖς ὀναρίοις, φήσι, καὶ
[13, 67]	τοῖς περὶ τῆς εἰς Τροφωνίου	Καταβάσεώς	φησι Ταὐτὸ δὲ πάθοι τις
[13, 47]	οἴει με έν τρισὶν ἡμέραις	καταβεβρωκέναι;	Ἤτοι τήν λήκυθον, ἔφη, ἢ
[13, 45]	πολύν, Ιππη, πάνυ χόρτον, φησί,	καταβεβρωκέναι.	Φρύνην ἐπείρα Μοίριχος τὴν Θεσπικήν·
[13, 91]	οἱ ὑπὸ τοῦ Κύκλωπος αὐτῶν	καταβρωθέντες	ὑπὸ τῶν Λαιστρυγόνων καὶ εἰ
[13, 89]	οὐ τῷ νῷ. Καὶ τὴν	καταγαγοῦσαν	δὲ Πεισίστρατον ἐπὶ τὴν τυραννίδα,
[13, 41]	τῶν τότε γυναικῶν βραχύ τι	καταδεεστέρα·	φωνῇ δ' ὁμιλίᾳ τε κεχορηγημένη
[13, 95]	ὑπερήμερος ἐγένετο γνώμῃ δικαστηρίου ἐρήμην	καταδικασθεὶς	καὶ ὡς ἠνεχυράσθη οἰκέτης αὐτοῦ
[13, 95]	πράττειν ~Καὶ μετά ταῦτα πάλιν	καταδρομὴν	αὐτοῦ ποιησάμενος, ὡς δανεισάμενος οὔτε
[13, 17]	τοῦ Ενδυμίωνος οὐδὲ καθεύδοντος αὐτοῦ	κατακαλύπτει	τοὺς ὀφθαλμούς, ἀλλὰ ἀναπεπταμένων τῶν
[13, 49]	ἔφη, ἐκάστου τὸ ἴδιον. Λεόντιον	κατακειμένη	μετ' ἐραστοῦ, έπεισελθούσης εἰς τὸ
[13, 76]	θαλέθοισιν ἐμοὶ δ' ἔρος οὐδεμίαν	κατακητος	ὥραν, ἅθ' ὑπὸ στεροπᾶς φλέγων
[13, 31]	ἑταίρας πλείονας προσλαβεῖν, ὧν μίαν	κατακοιμηθέντας	αὐτοὺς ἰδοῦσαν ἀνελομένην τὰς κλεῖς
[13, 85]	δικτύῳ λαβόντας δελφῖνα καὶ μέλλοντας	κατακόπτειν	ἀργύριον δοὺς καὶ παραιτησάμενος ἀφῆκεν
[13, 52]	Μένανδρος δ' ἐν Κόλακι τάσδε	καταλέγει	έταίρας· Χρυσίδα, Κορώνην, Αντίκυραν, Ισχάδα,
[13, 62]	γνήσιος ὁ λόγος, μνημονεύει αὐτῆς,	καταλέγων	καὶ ἄλλας ἑταίρας ἐν τούτοις.
[13, 4]	ἐν τῇ τεσσαρεκαιδεκάτῃ τῶν Αττικῶν	καταλέγων	τὰς τοῦ Θησέως γενομένας γυναῖκάς
[13, 14]	τις τοῦ βίου τὰς ἡδονάς,	καταλείπετ'	οὐδὲν ἄλλο πλὴν τεθνηκέναι. Εγὼ
[13, 8]	γαμεῖς, ἂν νοῦν ἔχῃς, τοῦτον	καταλείπων	τὸν βίον. Γεγάμηκα γὰρ καὐτος
[13, 44]	ταῖς Αθήναις χαλκοτύπος σφόδρ' εὐφυής,	καταλελυκυίας	τῆς Γναθαινίου σχεδὸν οὐκέτι θ'
[13, 91]	ἑταίρων ἔχοις ἂν οὕτως εὐρύθμως	καταλέξαι	τὰς προσηγορίας καὶ τίνες οἱ
[13, 91]	ἀκολασίαν. ~Τοσαῦτα τοῦ Μυρτίλου ἑξῆς	καταλέξαντος	καὶ πάντων αὐτὸν ἐπὶ τῇ
[13, 32]	τῶν ἔνδον φύλακα πιστὴν ἔχειν.	~Καταλέξω	δέ σοι, Κύνουλκε, Ιωνικήν τινα
[13, 84]	τινα συγκατακλεισθῆναι καὶ τῆς ὁμιλίας	καταλιπεῖν	στέφανον. φωραθέντος δ' αὐτοῦ τὸν
[13, 35]	ᾗ τοὺς γάμους συνετέλουν καὶ	καταλιπὼν	ἔν τινι τόπῳ αὐτῷ ἅρματι
[13, 2]	Διὸ καὶ Λύσανδρος ἐζημίωσαν, ὅτι	καταλιπὼν	τὴν προτέραν ἑτέραν ἐβουλεύετο περικαλλεστέραν
[13, 82]	τὸ τοῦ Σοφοκλέους χλανίδιον ᾤχετο,	καταλιπὼν	τῷ Σοφοκλεῖ τὸ παιδικὸν ἱμάτιον.
[13, 57]	ἔφη· Ἐπείπερ ἡμῖν ἐμποδὼν ἐγένου	κατάλογον	γυναικῶν ποιουμὲνοις, οὐ κατὰ τοὺς
[13, 1]	ἡμῖν ἰέναι τὸν ἐρωτικὸν ἐκεῖνον	κατάλογον,	ἐντεῦθεν τὴν καταρχὴν ποιησόμεθα εἰ
[13, 57]	τὸν {περὶ} τῶν καλῶν γυναικῶν	κατάλογον.	~Κλέαρχος γὰρ περὶ Ἐπαμινώνδου φησὶν
[13, 57]	Ἠοίους ἢ τὸν τῶν γυναικῶν	κατάλογον	Νικαινέτου τοῦ Σαμίου ἢ Ἀβδηρίτου,
[13, 72]	δοκῶ τὸν ἐρωτικὸν τοῦτον πεποιῆσθαι	κατάλογον,	οὐκ ὢν οὕτως ἐρωτομανὴ ὡς
[13, 70]	βιβλία, ὧν ἐν τῷ τρίτῳ	κατάλογον	ποιεῖται ἐρωτικῶν, οὑτωσί πως λέγων
[13, 5]	ὥσπερ Δαρεῖος ὁ ὑπ' Αλεξάνδρου	καταλυθείς,	ὃς περὶ τῶν ὅλων πολεμῶν
[13, 43]	αἰσχυνομένη τὰ δῶρα μή τις	καταμάθῃ	φυλαττομένη τε πόλυ μάλιστα Δίφιλον,
[13, 44]	εἶδος αὐτῆς τοὺς ῥυθμούς τε	καταμαθὼν	ἐπυνθάνετο μίσθωμα πράσσεται πόσον τῆς
[13, 72]	μὲν ἐμὴν κόμην (λευκὴ γάρ)	καταμέμφεται,	πρὸς δ' ἄλλην τινὰ χάσκει.
[13, 50]	δραμάτιον, εἶτε Πύθων ἐστὶν ὁ	Καταναῖος	ἢ αὐτὸς ό βασιλεὺς, Αλέξανδρος,
[13, 68]	ποταμοῦ εἴτε Πύθων ἦν ὁ	Καταναῖος	ἢ {ὁ} Βυζάντιος ἢ καὶ
[13, 24]	τῶν οἰκημάτων ἀσπάζεσθαι καὶ μὴ	καταναλίσκειν	εἰς οὐδὲν δέον τὰ τῶν
[13, 67]	ἐρασθεὶς Πυθιονίκης πολλὰ εἰς αὐτὴν	κατανάλωσεν	ἑταίραν οὖσαν καὶ ἀποθανούσῃ πολυτάλαντον
[13, 92]	Τοῦτο δὲ ποῦ εἴρηκεν Φύλαρχος	Κατανέγνων	γὰρ αὐτοῦ πᾶσαν τὴν Ιστορίαν.
[13, 35]	ἠξίωσας, ἐγὼ Ζαριάδρης. Ἣ δὲ	κατανοήσασα	ξένον ἄνδρα καὶ καλὸν καὶ
[13, 95]	Τάδ' οὐχ ὑπάρχων, ἀλλὰ τιμωρούμενος,	καταπαύσω	τὸν πρὸς σὲ καὶ τοὺς
[13, 6]	ποιεῖ τόν τε ναύκληρον λαβοῦσα	καταπέπωκ'	αὐτῷ σκάφει. Η Θεανὼ δ'
[13, 48]	Δημοκλέους τοῦ παρασίτου Λαγυνίωνος ἐπίκλην	καταπεσόντος	ἔν τινι κονιάματι, Καὶ γὰρ
[13, 45]	ἔγραψας ἐν τραγῳδίᾳ» Ερρ' αἰσχροποιέ;	Καταπλαγεὶς	δ' Εὐριπίδης τὴν τόλμαν αὐτῆς
[13, 43]	ἐκπίων ἄφνω καὶ τὸ παράδοξον	καταπλαγεὶς	ὁ Δίφιλος Νὴ τὴν Αθηνᾶν
[13, 41]	πάνυ τ' εὐπρόσωπος οὖσα καὶ	καταπλητικὴ	πολλοὺς ἐραστὰς καὶ πολίτας καὶ
[13, 6]	γένη, εἰς ὑπερβολὴν ἀφῖκται τοῦ	καταπτύστου	γένους Οὐκ ἔνεσθ' αὖται δ'
[13, 87]	ἀποσκευῆς τῆς Δαρείου ἐγκρατὴς γενέσθαι.	Καταριθμησάμενος	οὖν τὰ αἰχμάλωτα γράφει καὶ
[13, 79]	δέ φασι τῶν τοιούτων ἐρώτων	κατάρξασθαι	Λάιον ξενωθέντα παρὰ Πέλοπι καὶ
[13, 15]	τι τῷ σόφῳ δοῦναι, αὐτοὶ	καταρροφεῖτε	κᾆθ' ἁλίσκεσθε ἐναντία πράσσοντες οἷς
[13, 1]	ἐρωτικὸν ἐκεῖνον κατάλογον, ἐντεῦθεν τὴν	καταρχὴν	ποιησόμεθα εἰ δ' ἄγε νῦν,
[13, 52]	βινουμένη, Ἰσθμιὰς δὲ καὶ Νέαιρα	κατασέσηπε	καὶ Φίλα; Κοσσύφας δὲ καὶ
[13, 48]	πτωχῶν έραστῶν κωμαζόντων καὶ ἀπειλούντων	κατασκάφειν	τὴν οἰκίαν· ἐνηνοχέναι γὰρ δικέλλας
[13, 94]	τόκους ἐκ τῶν ὄντων ἐκπεσόντα.	Κατασκευάζομαι	δ' ἔφη, τένχην μυρεψικήν ἀφορμῆς
[13, 49]	θέλειν ταῦτα συγκόψαι, ἄλλα δἐ	κατασκευάσαι,	Ἀπολεῖς, ἔφη, ἐκάστου τὸ ἴδιον.
[13, 38]	θυγατέρα μὲν εἶναι Κλεάνδρος Αθηναίου,	κατασκευάσαι	δὲ Σικυωνίοις τὴν προκειμένην στοάν.
[13, 67]	κατεσκευασμένον, εἰ δὲ μή, δεδομένον	κατασκευάσασθαι.	Πάλιν δ' ὅταν ἐξετάσῃ Πυθιονίκης
[13, 70]	τῆς βαρβάρου Λυδῆς εἰς ἐπιθυμίαν	καταστὰς	ἐποίησεν ὃ μὲν ἐν ἐλεγείος,
[13, 89]	ἐχθρὸν ὄντα Αγησίλαος ὁ βασιλεὺς	καταστασιάτας	φυγαδευθῆναι ἐποίησεν ὑπὸ Λακεδαιμονίων. Καλλίστη
[13, 49]	ἐραστοῦ αὐτῆς ταύτῃ μᾶλλον προσέχοντος,	κατάστυγνος	ἦν, ὡς δ' ἐπιστρέφας ὁ
[13, 1]	περὶ ἐρωτικῶν λόγον ἐνταῦθα μέλλοντες	κατατάττειν	(ἐγένοντο γὰρ καὶ περὶ γαμετῶν
[13, 95]	τὰς μὲν ὑπολοίπους φορὰς οὐ	κατατίθησιν,	ἀλλὰ περὶ τοῦτον τὸν κάπηλον
[13, 56]	ὁ> ἀνὴρ πρὸς ἀφροδίσια πάνυ	καταφερής·	ὅστις καὶ τῇ τοῦ υἱοῦ
[13, 80]	ὡς ἐν ὄψει θεάτρου ὅλου	καταφιλεῖν	αὐτὸν ἀνακλάσαντα, καὶ τῶν θεατῶν
[13, 80]	ὁ Χάρων ἐκέλευσε τὸν παῖδα	καταφιλῆσαι	τὸν Αλέξανδρον καὶ ὃ μηδαμῶς,
[13, 82]	δὲ Σοφοκλέα διὰ τὴν ἀκολασίαν	καταφρονηθῆναι.	Καὶ ὁ Σοφοκλῆς ἀκούσας ἐποίησε
[13, 7]	εἰκότως. Ἣ μὲν νόμῳ γὰρ	καταφρονοῦσ'	ἔνδον μένει, ἣ δ' οἶδεν
[13, 64]	εἰπεῖν ὡς δικαίως οἱ πολλοὶ	καταφρονοῦσι	τοῦ θείου, ὅτε ἐγὼ μὲν
[13, 67]	τῆς τε παρὰ θεῶν τιμωρίας	καταφρονῶν	καὶ τὰς σὰς τιμὰς προπηλακίζειν
[13, 20]	δ' ὁ φιλόσοφος ὁ πάντων	καταφρονῶν	τοῦ Αλκιβιάδου κάλλους οὐχ ἥττων
[13, 64]	Εφέσῳ ἐπιβουλευομένου τοῦ Πτολεμαίου καὶ	καταφυγόντος	εἰς τὀ τῆς Αρτέμιδος ἱερὸν
[13, 67]	Αλεξάνδρου πολλὰ χρημάτων συλήσας καὶ	καταφυγὼν	εἰς Αθήνας ἐρασθεὶς Πυθιονίκης πολλὰ
[13, 59]	ἐπίδοξοί τε ἦσαν οἱ δικασταὶ	καταψηφιούμενοι,	παραγαγὼν αὐτὴν εἰς τοὐμφρανὲς καὶ
[13, 44]	ποθ' ἡ Γναθαίνιον εἰς Πειραιᾶ	κατέβαινε	πρὸς ξένον τινὰ ἔμπορον ἐραστὴν
[13, 91]	τῶν Λαιστρυγόνων καὶ εἰ ὄντως	κατεβρώθησαν	ὅστις {οὖν} οὐδέ τοτ' οἷδας,
[13, 68]	ναός, ὃν δὴ Παλλίδης τεύξας	κατέγνω	διὰ τὸ πρᾶγμ' αὑτοῦ φυγήν.
[13, 39]	Αποδοκιμαζούσης δὲ πάντα καὶ πάνυ	κατεγχλιδώσης	τῷ βασιλεῖ, νάδρον τινὰ διένευσ'
[13, 92]	νέους, ἐπεὶ οὐκ οἶδ' ὅπως	κατεδέξαντο.	Εμφανίζει δ' ὑμῶν καὶ τὸ
[13, 71]	ἡνιόχον. Οἵη μὲν Σάμιον μανίη	κατέδησε	Θεανοῦς Πυθαγόρην, ἑλίκων κομψὰ γεωμετρίης
[13, 75]	με δαὖτε Κύπριδος ἕκατι γλυκὺς	κατείβων	καρδίαν ἰαίνει. Λέγει δὲ καὶ
[13, 78]	τοὺς συνειδότας οὐ μόνον οὐ	κατεῖπον,	ἀλλὰ καὶ τὸν Φάλαριν αὐτὸν
[13, 95]	αὐτοῦ στιγματίασ, καὶ πολλὰ ἄλλα	κατειπὼν	αὐτοῦ ἐπιλέγει ταῦτα Αλλὰ γάρ,
[13, 88]	φησίν· Καὶ σώματος μὲν ὄψεις	κατειργάζετο	στίλβοντα λευκῷ χρώματι διαπρεπῆ αἰδὼς
[13, 86]	διαζώστραις γυμναὶ ὠχροῦντο, οὐκ ἔτι	κατεῖχον	αὑτοὺς οἱ ἄνδρες, ἀλλὰ ἐκ
[13, 49]	Θέρους δὲ ὄντος ἐπεὶ γυμνὸς	κατέκειτο,	τοὺς τύπους τῶν πληγῶν ἰδοῦσα
[13, 84]	ἐν Σάμῳ Παρίου ἀγάλματός ἐρασθεὶς	κατέκλεισεν	αὑτὸν ἐν τῷ ναῷ, ὡς
[13, 84]	εἶ τ' εἰς τὸν νεὼν	κατέκλεισεν	αὑτόν. Κτησικλέους δ' ἐστὶν ἔργον
[13, 85]	προβοσκίδι τὴν σκάφην ἐκίνει καὶ	κατεκοίμιζεν	αὐτό, τὸ δ' αὐτὸ ἐποίει
[13, 64]	τὸ ποιηθὲν ὑπὸ τῆς Δανάης	κατεκρήμνισεν	τὴν ἄνθρωπον, οὐδὲν τῶν προγεγενημένων
[13, 64]	ἐπιβουλευόμενος ὑπὸ Λαοδίκης, ἣ δὲ	κατεκρημνίσθη,	ὡς γράφει Φύλαρχος διὰ τῆς
[13, 91]	Πέρσιδος οὗτος γὰρ παμπόλλους τινὰς	κατέλεξεν.	Αλλὰ μὴν οὐδὲ τῶν Οδυσσέως
[13, 21]	τι τρώγων Ωκιμον διεφθάρην· κἀνταῦθα	κατελήρησα	τὴν ἐξωμίδα. Καλός γε ὁ
[13, 95]	ἢ ἂ ὁ πατὴρ αὐτῷ	κατέλιπεν.	Αλλὰ γὰρ οὐ τὴν οὐσίαν
[13, 51]	ὁ ἰατρὸς Νικόστρατος {καὶ} ἀποθντήσκων	κατέλιπεν	αὐτῇ πολὺν έλλέβορον, ἄλλο δὲ
[13, 61]	ἑταίραν καὶ τοῦ βίου κληρονόμον	κατέλιπεν.	Οτι δὲ γηραιῷ ὄντι τῷ
[13, 8]	ὃν ἐγὼ ζῶντα περιπατοῦντά τε>	κατέλιπον	Μένανδρος δ' ἐν Αρρηφόρῳ ἢ
[13, 71]	ἀποθέσθ' ὀδύνας ἀλλὰ Μακηδονίης πάσας	κατενίσατο	λαύρας Αἰγείων, μέθεπεν δ' Αρχέλεω
[13, 23]	ζωγραφοῦσιν ἀσβόλῳ. Συμβέβηκ' εἶναι μέλαιναν·	κατέπλασεν	ψιμυθίῳ. Λευκόχρως λίαν τίς ἐστιν·
[13, 25]	δύο· κἀντεῦθεν ἀρχὴ τοῦ πολέμου	κατερράγη	Ελλησι πᾶσιν ἐκ τριῶν λαικαστριῶν.
[13, 35]	αἱ θεράπαιναι συνειδυῖαι τὸν ἔρωτα	κατεσιώπησαν	καὶ κελεύοντος τοῦ πατρὸς λαλεῖν
[13, 78]	ἰδίαις ἀκροπόλεσιν ἐνεπίμπρασάν τε καὶ	κατέσκαψαν·	ὡς ἐποίησε Πολυκράτης ὁ Σαμίων
[13, 60]	ἐπιγράψωσιν Θηβαῖοι ὅτι Αλέξανδρος μὲν	κατέσκαψεν,	ἀνέστησεν δὲ Φρύνη ἡ ἑταίρα»
[13, 59]	Δελφοῖς χρύσεον ἐπὶ κίονος Πεντελικοῦ	Κατεσκεύασε	δ' αὐτὸν Πραξιτέλης. Ὃν καὶ
[13, 67]	ταλάντων ἢ διακοσίων δύο μνήματα	κατεσκεύασεν	αὐτῆς ὃ καὶ πάντες ἐθαύμαζον,
[13, 67]	οὖσαν καὶ ἀποθανούσῃ πολυτάλαντον μνημεῖον	κατεσκεύασεν	Ἐκφέρων τε αὐτὴν ἐπὶ τὰς
[13, 25]	κατὰ τόπους κοινὰς ἃπασι καὶ	κατεσκευασμένας.	Εστᾶσι γυμναί, μὴ ξαπατηθῇς· πάνθ'
[13, 67]	μὲν ὑπὸ τῆς πόλεως δημοσίᾳ	κατεσκευασμένον,	εἰ δὲ μή, δεδομένον κατασκευάσασθαι.
[13, 94]	ἐχρῆν καθήμενον ὑψηλῶς ὑπὸ σκιαδείῳ,	κατεσκευασμένον	συνέδριον τοῖς μειρακίοις ἐλλαλεῖν δι'
[13, 64]	τοῖς βωμοῖς, ἕως καὶ αὐτὴν	κατέσφαξαν.	Δανάην δὲ τὴν Λεοντίου τῆς
[13, 44]	ἐν σκυτοτομείῳ μετά τινων καθήμενος	κατεσχόλαξε	τῆς Γναθαινίου λέγων, ἑτέρῳ τρόπῳ
[13, 32]	προδόμεν. Καὶ οἱ ἰδιῶται δὲ	κατεύχονται	τῇ θεῷ τελεσθέντων περὶ ὧν
[13, 45]	δ' Αἴξ, ὅτι τὸν μέγαν	κατέφαγ'	ἐραστήν ποτε Θαλλόν· παρεγενήθη γὰρ
[13, 31]	παρὰ Αβυδηνοῖς, ὥς φησι Πάμφιλος·	κατεχομένης	γὰρ τῆς πόλεως δουλείᾳ τοὺς
[13, 49]	ὃς Παιδὸς ὄντος μου ζωμὸς	κατεχύθη.	Ἣ δὲ Δηλαδή μόσχειος. Μενάνδρῳ
[13, 65]	θυσίας ἐκολάσατε καὶ ἄλλα τε	κατηγορήθη	αὐτοῦ καὶ ὅτι Σινώπῃ τῇ
[13, 59]	βλεπόμενον τὸν κατηγορούμενον ἢ τὴν	κατηγορουμένην	κρίνεσθαι. Ἦν δὲ ὄντως μᾶλλον
[13, 59]	ὑπέρ τινος μηδὲ βλεπόμενον τὸν	κατηγορούμενον	ἢ τὴν κατηγορουμένην κρίνεσθαι. Ἦν
[13, 50]	οἶδά τινας μνημονεύοντας αὐτῶν ἢ	κατηγοροῦντας	ἢ ἀπολογουμένους, μνησθήσομαι καὶ τούτων.
[13, 46]	εὔθικτοι πρὸς τὰς ἀπαντήσεις ἦσαν.	Κατηγοροῦντος	γοῦν ποτε Στίλπωνος Γλυκέρας παρὰ
[13, 66]	Καὶ ἡ Βακχὶς τὴν ὁρμὴν	κατιδοῦσα	τοῦ νεανίσκου ἔδωκε. Πλαγγὼν δὲ
[13, 68]	ἀνατιθέναι μέλλει. Παρέδωκέν τε αὐτῇ	κατοικεῖν	ἐν τοῖς βασιλείοις τοῖς ἐν
[13, 16]	ὀφθαλμούς, ἐν οἷς τὴν αἰδῶ	κατοικεῖν.	Σοφοκλῆς δέ που περὶ τοῦ
[13, 90]	περὶ τὸν Αλφειόν εἰς ἣν	κατοικίσαντα	Παρρασίων τινὰς τέμενος καὶ βωμὸν
[13, 29]	ὃν λέγω ἐν γειτόνων αὐτῷ	κατοικούσης	τινὸς ἰδὼν ἑταίρας εἰς ἔρωτ'
[13, 19]	καὶ {τῶν} ἥλων ἐμπιπλάντες τὰ	καττύματα	καὶ κιναίδους καλοῦντες τοὺς ἢ
[13, 42]	θέλεις ἔλθοῦσ' ἅμα βαλεῖν ἢ	κάτω;	Γελάσασ' Ανω, βέλτιστε, φησίν. Υπό
[13, 14]	δεῦρ' αὐτὸν ἐφυγάδευσαν ὡς ἡμᾶς	κάτω,	τὰς δὲ πτέρυγας ἃς εἶχε
[13, 49]	δὲ Ἀποφύσα, εἶπε, καὶ τῷ	κάτω	χρῶ. Θαὶς ἐραστοῦ τινος αὐτῆς
[13, 24]	εἰσβῆναι λάθρᾳ μηδὲ δι' ὀπῆς	κάτωθεν	εἰσδῦναι στέγης μήδ' ἐν ἀχύροισιν
[13, 42]	βασιλέως Μανίαν Δημητρίου ἀνταξιῶσαι δωρεὰν	καὐτόν	τινα. Δόντος δ' ἐπιστρέψασα μετὰ
[13, 8]	καταλείπων τὸν βίον. Γεγάμηκα γὰρ	καὐτος	διὰ τοῦτό σοι παραινῶ μὴ
[13, 14]	πλὴν τεθνηκέναι. Εγὼ μὲν οὖν	καὐτὸς	κιθαριστρίας ἐρῶν, παιδὸς κόρης, οὐ
[13, 73]	οὐδὲ μετρήσειας ἂν ὅση πέφυκε	κἀφ'	ὅσον διέρχεται. Αὕτη τρέφει σὲ
[13, 68]	δέ σου ποθῶ μακρὰν άποικῶν	κεῖθεν,	Ατθίδα χθόνα τίνες τύχαι καλοῦσιν
[13, 12]	ἐν τῇ τῶν παραταττομένων φιλίᾳ	κειμένης	τῆς σωτηρίας τε καὶ νίκης.
[13, 39]	παρὰ τἄλλα διαφόραν ὅσην ἔχει.	Κείνη	δὲ γελάσασ' Αλλὰ τοῦτ' ἔφη,
[13, 71]	ἔπορεν Σοφοκλεῖ. Φημὶ δὲ καὶ	κεῖνον	τὸν αἰεὶ πεφυλαγμένον ἄνδρα καὶ
[13, 72]	πρὸς αὐτὸν ταῦτά φησιν εἰπεῖν	κεῖνον,	ὦ χρυσόθρονε Μοῦσ' ἔνισπες ὕμνον,
[13, 15]	Καί μοι δοκεῖ Αρίστων ὁ	Κεῖος	ὁ περιπατητικὸς οὐ κακῶς εἰρηκέναι
[13, 55]	ἐτέκνωσεν Ἔρως, θρέψεν δὲ Κόρινθος·	κεῖται	δ' ἐν κλεινοῖς Θετταλικοῖς πεδίοις.
[13, 91]	μνήμην ποιούμενος ὅτι ἐν ταῖς	Κείων	πόλεσιν οὒτε ἑταίρας οὒτε αὐλητρίδας
[13, 36]	δεῖπνον εἰσελθοῦσαν τὴν παῖδα φιάλην	κεκερασμένην	ᾦ βούλοιτο δοῦναι τῶν παρόντων
[13, 35]	ᾧ θέλεις {γαμηθῆναι} τούτου γὰρ	κεκλήσῃ	γυνή. Κἀκείνη περιβλέψασα πάντας ἀπῄει
[13, 71]	ἄλλοτε δ' αὐτὴν οἰνηρῇ δείρῃ	κεκλιμένην	πατρίδα, Λέσβον ἐς εὕοινον τὸ
[13, 67]	οὔτ' ἄλλος οὐδεὶς τῶν ἐπιστατῶν	κεκόσμηκε	τὸν τάφον, Πυθιονίκης δὲ τῆς
[13, 76]	Ρηγῖνος δὲ Ιβυκος βοᾳ καὶ	κέκραγεν	Ἦρι μὲν αἵ τε Κυδώνιαι
[13, 2]	γάμοις. Εν δὲ Αθήναις πρῶτος	Κέκροψ	μίαν ἑνὶ ἔζευξεν, ἀνέδην τὸ
[13, 4]	Αριάδνην ὅρκους παρέβη, ὥς φησι	Κέκρωψ.	Φερεκύδης προστίθησι καὶ Φερέβοιαν. Πρὸ
[13, 29]	ἦθός τι χρυσοῦν πρὸς ἀρετὴν	κεκτημένης	ὄντως ἑταίρας. Αἱ μὲν ἄλλαι
[13, 95]	Αλλὰ γὰρ οὐ τὴν οὐσίαν	κέκτηται	Ερμαίου τοῦ μυροπώλου, τὴν γυναῖκα
[13, 89]	δὲ ἔτι γὰρ γέρων ἀοιδὸς	κελαδεῖ	Μναμοσύναν» κατὰ Εὐριπίδην διαβόητοι γεγόνασι
[13, 52]	Αερόπην ἐλθοῦσα πέμψαι στρώματα αὐτὴν	κέλευε,	φησί, καὶ παρ' Ὠκίμου χαλκώματα.
[13, 46]	ἧττον ἐλθεῖν πρὸς τὴν Γνάθαιναν.	Κελεύοντος	οὖν τοῦ Διφίλου ὑπονίψαι τοὺς
[13, 47]	παρ᾽ αὐτῇ καὶ τοῦ παιδὸς	κελεύοντος	τήν Γνάθαιναν προαναλῶσαι Ὀλόμενε παίδων,
[13, 35]	συνειδυῖαι τὸν ἔρωτα κατεσιώπησαν καὶ	κελεύοντος	τοῦ πατρὸς λαλεῖν οὐκ ἔφασαν
[13, 39]	τὴν Λάμιαν τὸν βασιλέ' εὐμελῶς	κελητίσαι	ποτὲ ἐπαινεθῆναι θ' Ἣ δὲ
[13, 79]	φησιν ἁρπασθῆναι τὸν Χρύσιππον καὶ	Κελτοὶ	δὲ τῶν βαρβάρων καίτοι καλλίστας
[13, 91]	δὲ πλατυσμὸς πουλυμαθημοσύνης, τῆς οὐ	κενεώτερον	ἄλλο. Τί γὰρ ὄφελος τῶν
[13, 91]	Κύνουλκος ἔφη Πουλυμαθημοσύνης, τῆς οὐ	κενεώτερον	οὐδέν. Ιππων ἔφη ὁ ἄθεος.
[13, 85]	ἐκαλεῖτο δἐ ὁ μὲν ἀλεκτρυὼν	Κένταυρος,	ὁ δὲ Σεκοῦνδος ἦν οἰκέτης
[13, 88]	ἔαρος πέριξ στρώσαντες. Εν δὲ	Κενταὺρῳ,	ὅπερ δρᾶμα πολύμετρόν ἐστιν, λειμῶνος
[13, 21]	ἐπειδὴ πρὸς κλεψύδραν συνουσιάζεν ἕως	κενωθῇ,	ὡς Ασκληπιάδης εἴρηκεν ὁ τοῦ
[13, 20]	ὁ μέγιστος τῶν θεῶν διὰ	κεράμων	χρυσὸς ἔρχεται, ταῦρος γίνεται, ἀετὸς
[13, 14]	οἶνον τῶν χρωμένων τοῖς τρόποις>	κεράννυσθαι,	οὕτως καὶ τὸν Ερωτα· ὃς
[13, 92]	ἀνόητον Ανάξιππος ὁ κωμῳδιοποίος ἐν	Κεραυνουμένῳ	λέγων οὕτως Οἴμοι, φιλοσοφεῖς. Αλλὰ
[13, 23]	Πρῶτα μὲν γὰρ πρὸς τὸ	κέρδος	καὶ τὸ συλᾶν τοὺς πέλας
[13, 4]	Ελένην, Αριάδνην, Ιππολύτην καὶ τὰς	Κερκύονος	καὶ Σίνιδος θυγατέρας, νοίμίμως δ'
[13, 52]	σφόδρα. Φιλέταιρος ἐν Χυναγίδι· οὐχὶ	Κερκώπη	μὲν ἤδη γέγον' ἔτη τρισχίλια,
[13, 21]	ἀναφανδὸν τὰ Εὐβούλου αἰεὶ ἐκ	Κερκώπων	λέγει· Κόρινθον ἦλθον. Ηδέως ἐνταῦθά
[13, 24]	οὐδὲν δέον τὰ τῶν υἱῶν	κέρματα.	Οντως γὰρ ἄριστα χωλὸς οἰφεις,
[13, 24]	τ' ἔξεστί σοι μικροῦ πρίασθαι	κέρματος	τὴν ἡδονήν. Καὶ ἐν Ναννίῳ,
[13, 24]	ὕδασι κήπεύει κόρας, μικροῦ πρίασθαι	κέρματος	τὴν ἡδονήν, καὶ μὴ λαθραίαν
[13, 24]	τὴν Εὐβούλον Παννυχίδα τὰς φιλῳδοὺς	κερμάτων	παλευτρίας, πώλους Κύπριδος ἐξησκημένας» γυμνὰς
[13, 24]	Κύπριδος ἐξησκημένας» γυμνὰς ἐφεξῆς ἐπὶ	κέρως	τεταγμένας, ἐν λεπτοπήνοις ὕφεσιν ἑστώσας,
[13, 24]	τὸν ἥλιον γυμνὰς ἐφεξῆς ἐπὶ	κέρως	τεταγμένας, ἐν λεπτοπήνοις ὕφεσιν ἑστώσας,
[13, 24]	ἀπημφιεσμένας, γυμνὰς ἐφεξῆς τ' ἐπὶ	κέρως	τεταγμένας· ὧν ἔστιν ἐκλεξάμενον ᾗ
[13, 71]	ὄμμα, σκληρὸν τριστοίχοις δεῖμα φέρων	κεφαλαῖς.	Ενθεν ἀοιδιάων μεγάλους ἀνέπεισεν ἄνακτας
[13, 81]	ἵνα δὴ ἡ κεφαλὴ τῇ	κεφαλῇ	ἀσσοτέρα γένηται. Ως δ' ἦν
[13, 81]	στόματος ἤγεν, ἵνα δὴ ἡ	κεφαλὴ	τῇ κεφαλῇ ἀσσοτέρα γένηται. Ως
[13, 23]	διάβαθρον λεπτὸν φορεῖ τήν τε	κεφαλὴν	ἐπὶ τὸν ὦμον καταβαλοῦσ' ἐξέρχεται·
[13, 62]	τῆς ἑταίρας, ἧς ἔγραψεν ἐγκώμιον	Κέφαλος	ὁ ῥήτωρ καθάπερ καὶ Αλκιδάμας
[13, 20]	Οἷς καὶ σύνεισιν· Ηὼς μὲν	Κεφάλῳ	καὶ Κλείτῳ καὶ Τιθωνῷ, Δημήτηρ
[13, 76]	κυμαίνεται, ἐξ ἀδάμαντος ἢ σιδάρου	κεχάλκευεται	μέλαιναν καρδίαν ψυχρᾷ φλογί, πρὸς
[13, 17]	κυμαίνεται, ἐξ ἀδάμαντος ἢ σιδάρου	κεχάλκευται	μέλαιναν καρδίαν> ψυχρᾷ φλογί> Ο
[13, 41]	καταδεεστέρα· φωνῇ δ' ὁμιλίᾳ τε	κεχορηγημένη	πάνυ τ' εὐπρόσωπος οὖσα καὶ
[13, 51]	τὴν πόρνην, πανηγύρεως ένδοξοτάτης ὀνόματι	κεχρημένην·	ἐκεκώλυτο γὰρ τὰ τοιαῦτα τίθεσθαι
[13, 95]	εἰς ἄλλους ἅπαντας τοὺς αὐτῷ	κεχρημένους.	Οὐχ οἱ μὲν κάπηλοι οἱ
[13, 55]	συνεῖναι ἄτοπόν ἐστιν ᾖ πολλοὶ	κέχρηνται.	Νυμφόδωρος δ' ὁ Συρακόσιος ἐν
[13, 6]	ὥσπερ ὑμεῖς συκαμίνῳ τὰς γνάθους	κεχριμέναι.	Κἂν ἐξίητε τοῦ θέρους, ἀπὸ
[13, 12]	τὸν Ερωτα καὶ παντὸς αἰσχροῦ	κεχωρισμένον	ᾔδεσαν δῆλον ἐκ τοῦ κατὰ
[13, 71]	ἐσφίγξαντο μῆτις καὶ δεινὴ μύθων	κῆδος	ἔχουσ' ἀρετή, οὐδ' οἳ δεινὸν
[13, 24]	ἑστώσας, οἵας Ηριδανὸς ἁγνοῖς ὕδασι	κήπεύει	κόρας, μικροῦ πρίασθαι κέρματος τὴν
[13, 24]	ἑστώσας, οἵας Ηριδανὸς ἁγνοῖς ὕδασι	κηπεύει	κόρας· παρ' ὧν βεβαίως ἀσφαλῶς
[13, 53]	τοῖς Ἐπικουρείοις συνῆν ἐν τοῖς	κήποις,	Ἐπικούρῳ δὲ καὶ ἀναφανδόν· ὥστ'
[13, 54]	τοῖς Ἐπικουρείοις συνῆν ἐν τοῖς	κήποις,	Ἐπικούρῳ δὲ καὶ ἀναφανδόν· ὥστ'
[13, 76]	ῥοὰν ἐκ ποταμῶν, ἵνα παρθένων	κῆπος	ἀκήρατος, αἵ τ' οἰνανθίδες αὐξόμεναι
[13, 50]	Αντιφάνης ἐν Αρκάδι καὶ ἐν	Κηπουρῷ,	ἐν Ακεστρίᾳ, ἐν Αλιευομένῃ, ἐν
[13, 45]	Κορινθίαν ποτὲ Εὐριπίδην ἰδοῦσαν ἐν	κήπῳ	τινὶ πινακίδα καὶ γραφεῖον ἐξηρτημένον
[13, 13]	γράψας πρῶτος ἀνθρώπων ἄρα ἢ	κηροπλαστήσας	Ερωθ' ὑπόπτερον; Ως οὐδὲν ᾔδει
[13, 76]	θεραπεύων. Αλλ' ἐγώ τᾶσδ' ἕκατι	κηρὸς	ὥς δαχθεὶς ἕλᾳ ἱρᾶν μελισσᾶν
[13, 88]	λαμπρῷ προστιθεῖσα χρώματι κόμαι δὲ	κηροχρῶτος	ὡς ἀγάλματος αὐτοῖσι βοστρύχοισιν ἐκπεπλασμένου
[13, 80]	ἐρασθῆναι λόγος, ἰδόντα ἐπὶ τῷ	Κηφισῷ	νηχόμενον ἐν ᾧ καὶ τελευτήσαντα
[13, 71]	ἀνήγαγεν Οἰάγροιο Αγριόπην Θρῇσσαν στειλάμενος	κιθάρην	Αιδόθεν ἔπλευσεν δὲ κακὸν καὶ
[13, 71]	Πόλλ' ἔτλη παρὰ κῦμα μονόζωστος	κιθαρίζων	Ορφεύς, παντοίους δ' ἐξανέπεισε θεούς
[13, 14]	τεθνηκέναι. Εγὼ μὲν οὖν καὐτὸς	κιθαριστρίας	ἐρῶν, παιδὸς κόρης, οὐ νοῦν
[13, 80]	συγκωμάσαι αὑτῷ πρὸς Αριστοκλέα τὸν	κιθαρῳδόν,	οὗ σφόδρα ἤρα ὁ βασιλεύς.
[13, 80]	βασιλέως ἐρώμενος ἦν Αριστοκλῆς ὁ	κιθαρῳδός,	περὶ οὗ Αντίγονος ὁ Καρύστιος
[13, 67]	ἐθαύμαζον, ὅτι τῶν μὲν ἐν	Κιλικίᾳ	τελευτησάντων ὑπὲρ τῆς σῆς βασιλείας
[13, 56]	καὶ τῆς οὐσίας ἐκινδύνευε. Καὶ	Κίμωνος	δ' Ἐλπινίκῃ τῇ ἀδελφῇ παρανόμως
[13, 67]	ἂν> σαφῶς ἢ Περικλέους ἢ	Κίμωνος	ἢ τινος ἑτέρου τῶν ἀγαθῶν
[13, 19]	ἥλων ἐμπιπλάντες τὰ καττύματα καὶ	κιναίδους	καλοῦντες τοὺς ἢ μύρου προσβάλλοντας
[13, 83]	τῆς ἀσπίδος καὶ θαυμαστῶς αὐτὸν	κινδυνεύειν,	ἀνακεῖσθαί τε τὴν ἀσπίδα ταύτην
[13, 64]	ὡς ᾔσθετο τὀν ἐπηρτημένον αὐτῇ	κίνδυνον,	ἀνακρινομένην ὑπο τῆς Λοαδίκης οὐδ'
[13, 90]	οὕτως καλόν, εἰ δὲ μὴ,	κίνδυνον	ἔχον ἐπ' ἀκολασίαν. ~Τοσαῦτα τοῦ
[13, 59]	ἀνέθηκαν ἐν Δελφοῖς χρύσεον ἐπὶ	κίονος	Πεντελικοῦ Κατεσκεύασε δ' αὐτὸν Πραξιτέλης.
[13, 35]	πρὸ τοῦ κυλικείου καὶ δακρύουσαν	κιρνᾶσάν	τε βραδέως τὴν φιάλην εἶπεν
[13, 10]	δὲ ἔτει ἑάλω καὶ ἡ	Κίρρα.	Ανετράπησαν δὲ καὶ ὅλοι οἶκοι
[13, 10]	περὶ τοῦ Ιεροῦ Πολέμου ὅτε	Κιρραῖοι	πρὸς Φωκεῖς ἐπολέμησαν, δεκαέτης ἦν,
[13, 10]	Φωκεῖς ἐπολέμησαν, δεκαέτης ἦν, ἁρπασάντων	Κιρραίων	τὴν Πελάγοντος τοῦ Φωκέως θυγατέρα
[13, 88]	Εν δὲ Διονύσῳ· Χορῶν ἐραστὴς	κισσός,	ἐνιαυτοῦ δὲ παῖς. Περὶ δὲ
[13, 69]	περιστέλλουσα Χάραξον σύγχρους ὀρθινῶν ἥψαο	κισσυβίων	Σαπφῷαι δὲ μένουσι φίλης ἔτι
[13, 12]	~Ποντιανὸς δὲ Ζήνωνα ἔφη τὸν	Κιτιέα	ὑπολαμβάνειν τὸν Ερωτα θεὸν εἶναι
[13, 86]	Ζήνωνος γράφων ὧδε Ζήνων ὁ	Κιτιεὺς	Περσαίου παρὰ πότον αὐλητρίδιον πριαμένου
[13, 86]	τε ἀνημερώτεροι. Καίτοι Περσαίου τοῦ	Κιτιέως	ἐν τοῖς Συμποτικοῖς Υπομνήμασιν βοῶντος
[13, 83]	ἀργυροῦν Φωκαέων καὶ στέφανον χρυσοῦν	κιττοῦ	Πεπαρηθίων. Αὕτη δέ, φησί, καὶ
[13, 85]	τὰς μυίας ἀπεσόβει ὅτε δὲ	κλαίοι,	τῇ προβοσκίδι τὴν σκάφην ἐκίνει
[13, 71]	θανοῦσαν ὑπὸ ξηρὴν θέτο γαῖαν	κλαίων,	αἰάζων δ' ἦλθεν ἀποπρολιπὼν ἄκρην
[13, 60]	γεγονέναι, ὧν τὴν μὲν ἐπικαλεῖσθαι	Κλαυσιγέλωτα,	τὴν δὲ Σαπέρδιον. Ηρόδικος δὲ
[13, 38]	Ποικίλης Στοᾶς θυγατέρα μὲν εἶναι	Κλεάνδρος	Αθηναίου, κατασκευάσαι δὲ Σικυωνίοις τὴν
[13, 93]	δὲ εἰπεῖν κατὰ τὸν Σολέα	Κλέαρχον	οὐ καρτερικὸν βίον ἀσκεῖτε, κυνικὸν
[13, 58]	{περὶ} τῶν καλῶν γυναικῶν κατάλογον.	~Κλέαρχος	γὰρ περὶ Ἐπαμινώνδου φησὶν οὕτως·
[13, 31]	φησὶν ἱερὰ ἱδρῦσθαι Εταίρᾳ Αφροδίτῃ.	Κλέαρχος	δ' ἐν πρώτῳ Ερωτικῶν· Γύγης,
[13, 2]	προτέραν ἑτέραν ἐβουλεύετο περικαλλεστέραν ἀγαγέσθαι.	Κλέαρχος	δ' ὁ Σολεὺς ἐν τοῖς
[13, 84]	ἐοίκασι γυναιξὶ χρόνον, καθάπερ ἱστορεῖ	Κλέαρχος.	Εμοὶ μὲν γὰρ καὶ κατὰ
[13, 56]	δὲ ὁ Ολύμπιος, ὥς φησι	Κλέαρχος	ἐν πρώτῳ Ἐρωτικῶν, οὐχ ἕνεκεν
[13, 70]	τούτων τῶν ποιητῶν, ὥς φησι	Κλέαρχος	ἐν τοῖς Ερωτικοῖς, τῆς βαρβάρου
[13, 16]	Πρὸς ἀλήθειαν γάρ, καθάπερ φησί	Κλέαρχος	ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Ερωτικῶν,
[13, 84]	παύονται οἱ ἔρωτες, ὥς φησι	Κλέαρχος.	ῇ τε γὰρ περὶ τὴν
[13, 85]	δὲ παιδὸς ἠράσθη χήν, ὡς	Κλέαρχος	ἱστορεῖ ἐν πτώτῳ Ερωτικῶν. Τὸν
[13, 85]	φιλοσόφου. Εν δὲ Λευκαδίᾳ φησὶν	Κλέαρχος	οὕτως ἐρασθῆναι ταὼν παρθένου ὡς
[13, 89]	Πεισίστρατος Ιππάρχῳ τῷ υἱῷ, ὡς	Κλείδημος	ἱστορεῖ ἐν η' Νόστων. Εξέδωκεν
[13, 55]	δὲ Κόρινθος· κεῖται δ' ἐν	κλεινοῖς	Θετταλικοῖς πεδίοις. Αὐτοσχεδιάζουσιν οὖν οἱ
[13, 68]	ἀριστερᾶς δ' ὅδε πόρνης ὁ	κλεινὸς	ναός, ὃν δὴ Παλλίδης τεύξας
[13, 37]	ἐν τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τῶν Ιστοριῶν	Κλεινοῦς	φησι τῆς οἰνοχούσης αὐτῳ εἰκόνας
[13, 31]	κατακοιμηθέντας αὐτοὺς ἰδοῦσαν ἀνελομένην τὰς	κλεῖς	καὶ τὸ τεῖχος ὑπερβᾶσαν ἀπαγγεῖλαι
[13, 84]	πᾶσι τούτοις ἀδυνάτων ἀπέστησαν, καθάπερ	Κλείσοφος	ὁ Σηλυμβριανός. Οὗτος γὰρ τοῦ
[13, 50]	Τὰ ὅμοια δ' εἴρηκε καὶ	Κλείταρχος	ἐν ταῖς περὶ Αλέξανδρον Ιστορίαις.
[13, 37]	Αττικὴν ἑταίραν; περὶ ἧς φησι	Κλείταρχος	ὡς αἰτίας γενομένης τοῦ ἐμπρησθῆναι
[13, 20]	σύνεισιν· Ηὼς μὲν Κεφάλῳ καὶ	Κλείτῳ	καὶ Τιθωνῷ, Δημήτηρ Ιασίωνι, Αφροδίτη
[13, 84]	ἐκμεμάθηκα ταῦθα παντελῶς Σαπφοῦς, Μελήτου,	Κλεομένους,	Λαμυνθίου. Υμεῖς δέ, ὦ φιλόσοφοι,
[13, 5]	δ' εἰς Ιλλυριούς. Καὶ ἡ	Κλεοπάτρα	δ' ἐγέννησε τῷ Φιλίππῳ θυγατέρα
[13, 5]	Ολυμποιάδι. Επὶ πάσαις δ' ἔγημε	Κλεοπάτραν	ἐρασθεὶς τὴν Ιπποστράτου μὲν ἀδελφήν,
[13, 5]	ἐξ ἧς ἔσχεν Αλέξανδρον καὶ	Κλεοπάτραν.	Καὶ τὴν Θρᾀκην δὲ ὅτε
[13, 10]	τοῦ Αλεξάνδρου πατρός διὰ τὸν	Κλεοπάτρας	γάμον, ὁ Ηρακλέους διὰ τὴν
[13, 50]	ἐν Νεοττίδι, καὶ Ἄλεξις ἐν	Κλεορουλίνῃ	καὶ Καλλικράτης ἐν Μοσχίωνι. Περὶ
[13, 92]	ἀποκληρουμένους διαλεγόμενος περὶ τοῦ δικαίου	κλεπτιστάτους	ὄντας ἀπέθανεν δὲ διὰ ταῦτα
[13, 25]	δὲ Σιμαίθαν ἰόντες Μεγαράδε νεανίαι	κλέπτουσι	μεθυσοκότταβοι· κᾆθ' οἱ Μεγαρῆς ὀδύναις
[13, 21]	καὶ Φάνιον, Αλέξιδος Ορώπα, Εὐβούλου	Κλεψύδρα.	Οὕτω δ' ἐκλήθη αὕτη ἡ
[13, 21]	αὕτη ἡ ἑταίρα, ἐπειδὴ πρὸς	κλεψύδραν	συνουσιάζεν ἕως κενωθῇ, ὡς Ασκληπιάδης
[13, 84]	καὶ κατὰ φύσιν δοκεῖ πεποιηκέναι	Κλεώνυμος	ὁ Σπαρτιάτης πρῶτος ἀνθρώπων εἰς
[13, 43]	ἐμβάλλομεν. Πρὸς τὴν Γνάθαιναν Δίφιλος	κληθείς	ποτε ἐπὶ δεῖπνον, ὡς λέγουσι,
[13, 5]	ἐγέννησε τῷ Φιλίππῳ θυγατέρα τὴν	κληθεῖσαν	Εὐρώπη, Φιλογύνης δ' ἦν καὶ
[13, 65]	θυγατέρας Στρυμβήλην τὴν ὕστερον Φανὼ	κληθεῖσαν	ὡς ἰδίαν θυγατέρα ἐξέδοτο Φράστορι
[13, 55]	ἱερῷ. Διὸ καὶ τὸ τέμενος	κληθῆναι	άνοσίας Αφροδίτης. Δείκνυσθαι δ' αὐτῆς
[13, 50]	περὶ Ἑταιρῶν Νικοστρατίδα φησὶν Αφύην	κληθῆναι	διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν. Ὁ
[13, 51]	περὶ Ἑταιρῶν, Αντικύραν αὐτὴν φάσκων	κληθῆναι	ἤτοι ὅτι συνέπινε παρακινοῦσι καὶ
[13, 61]	τὴν ἑταίραν καὶ τοῦ βίου	κληρονόμον	κατέλιπεν. Οτι δὲ γηραιῷ ὄντι
[13, 24]	νέᾳ, παλαιᾷ, μεσοκόπῳ, πεπαιτέρᾳ· μὴ	κλίμακα	στησάμενον εἰσβῆναι λάθρᾳ μηδὲ δι'
[13, 5]	Σοφοκλῆς ἐπεὶ ἔν γε τῇ	κλίνῃ	φιλογύνης. ~Αἱ δὲ γαμεταὶ ἡμῶν
[13, 48]	δ' αὐτοῦ ἐπὶ τὴν πλησίον	κλινην	Πρόσεχε, φησί, μὴ ἀνατραπῇς. Τοῦτο
[13, 86]	οἱ ἄνδρες, ἀλλὰ ἐκ τῶν	κλινῶν	ἀνώρμων καὶ ἐβόων ὡς θαυμαστόν
[13, 3]	Θερσίτου λοιδορεῖται Πλεῖαί τοι χαλκοῦ	κλισίαι,	πολλαὶ δὲ γυναῖκες εἰσὶν ἐνὶ
[13, 3]	πολλαὶ δὲ γυναῖκες εἰσὶν ἐνὶ	κλισίῃς	ἐξαίρετοι, ἅς τοι Αχαιοὶ πρωτίστῳ
[13, 17]	δίζημαί σε, σὺ δ' οὐ	κλύεις,	οὐκ εἰδὼς ὅτι τῆς ἐμῆς
[13, 61]	Ικετεύων οὖν τὴν Αφροδίτην φησίν·	Κλῦθί	μευ εὐχομένου, Κουροτρόφε δὸς δὲ
[13, 3]	καὶ Ελληνικὰ ἐκδεδιῃτημένη. Και ἡ	Κλυταιμνήστρα	δὲ περιπαθὴς γενομένη τὴν Κασσάνδραν
[13, 8]	μέγα πρᾶγμ' Ερεῖ τις ὡς	Κλυταιμνήστρα	κακή Αλκηστιν ἀντέθηκα χρηστήν. Αλλ'
[13, 21]	τοῦ ὁμωνύμου σοι ποιητοῦ τὴν	κνήμην	φορῶν, ὃς ἐν τοῖς καπηλείοις
[13, 71]	πολιῷ δ' ἐπὶ πολλάκι λωτᾤ	κνημωσθεὶς	κώμους εἶχε σὺν Εξαμύῃ. ἥ
[13, 39]	ἧς σφόδρ' ἡδέως σχεῖν φασι	κνησθῆναί	τε τὸν Δημήτριον. Αποδοκιμαζούσης δὲ
[13, 59]	ὁ ἀγαλματοποιὸς ἐρῶν αὐτῆς τὴν	Κνιδίαν	Αφροδίτην ἀπ' αὐτῆς ἐπλάσατο καὶ
[13, 63]	εἰς τὴν οἰκίαν λέγεταί τινα	Κνωσίωνα	μειρακίσκον, καίτοι γυναῖκα ἔχων ὡς
[13, 63]	καὶ αὐτὴν ἀγανακτήσασαν συγκοιμᾶσθαι τῷ	Κνωσίωνι.	~Μυρρίνην δὲ τὴν Σαμίαν ἑταίραν
[13, 5]	ὅτε εἷλεν, ἧκε πρὸς αὐτὸν	Κοθήλας	ὁ τῶν Θρᾳκῶν βασιλεὺς ἄγων
[13, 23]	τὴν εὐπυγίαν ἀναβοᾶν τοὺς εἰσιδόντας.	Κοιλίαν	ἁδρὰν> ἔχει· στηθί' ἔστ' αὐταῖσι
[13, 47]	αἰτίαν ἐχουσα λιθιᾶν, ἣ δὲ	κοιλίαν	προπετεστέραν ἔχειν. Τῶν δὲ πινόντων
[13, 23]	ὀρθὰ προσθεῖσαι τοιαῦτα τοὔκλυτον τῆς	κοιλίας	ὡσπερεὶ κοντοῖσι τούτοις εἰς τὸ
[13, 44]	τὸν ὑπὸ τὰς στέγας τὸν	κοῖλον	Αργος δωρεὰν θέλοντ' ἔχειν. Πανηγύρεως
[13, 27]	ἢ μετὰ χαμαιτύπης τὴν νὺκτα	κοιμᾶσθαι.	Βαβαί, ἡ στιφρότης, τὸ χρῶμα,
[13, 17]	ὀφθαλμούς, ἀλλὰ ἀναπεπταμένων τῶν βλεφάρων	κοιμίζει	τὸν ἐρώμενον, ὅπως διὰ παντὸς
[13, 3]	συγκοιμωμένην παλλακίδα, πᾶσι δοὺς γυναῖκας.	Κοιμῶνται	γοῦν παρ' αὐτῷ καὶ οἱ
[13, 25]	πριάμενόν τοι γυναῖκας κατὰ τόπους	κοινὰς	ἃπασι καὶ κατεσκευασμένας. Εστᾶσι γυμναί,
[13, 55]	δὲ Διογένους εἰπόντος αὐτῷ· Ἀρίστιππε,	κοινῇ	συνοικεῖς πόρνῃ. Ἢ κύνιζε οὖν,
[13, 67]	γὰρ πάντες ᾔδεσαν ὀλίγης δαπάνης	κοινὴν	τοῖς βουλομένοις γιγνομένην, ταύτης ἐτόλμησεν
[13, 2]	πρότερον οὐσῶν τῶν συνόδων καὶ	κοινογαμίων	ὄντων. Διὸ καὶ ἔδοξέ τισιν
[13, 66]	Μένανδρος ὁ ποιητὴς ἤρα Γλυκέρας	κοινόν	ἐνεμεσήθη δέ. Φιλήμονος γὰρ ἑταίρας
[13, 37]	δὲ μία τῶν ἀποδεδειγμένων καὶ	κοινῶν	δεικτηριάδων. Τοῦ δὲ Φιλοπάτορος βασιλέως
[13, 3]	διόπερ φυλάτταται τὴν πρὸς ἄλλην	κοινωνίαν.	Ο δ' Αγαμέμνων ὡς πολυγύναιος
[13, 89]	καὶ αὐτὴν ἐξέδωκε πρὸς γάμου	κοινωνίαν	ὁ Πεισίστρατος Ιππάρχῳ τῷ υἱῷ,
[13, 64]	τελευταῖος καὶ ἔξω τοῦ διαδήματος	κοινωνὸν	εἶχε τῆς βασιλείας, ὥς φησιν
[13, 66]	καὶ τοῦ λοιποῦ φίλαι ἐγένοντο,	κοινῶς	περιέπουσαι τὸν ἐραστήν. Εφ' οἷς
[13, 85]	μικρὸν ἀπωτέρω τῶν ἐκκομιζόντων τὸν	Κοίρανον,	ὡσεὶ συνεκφερόντων καὶ συγκηδευόντων τὸν
[13, 85]	μόνος ὑπὸ δελφῖνος ἐσώθη ὁ	Κοίρανος.	Τελευτήσαντος δ' αὐτοῦ γηραιοῦ ἐν
[13, 85]	Φύλαρχος γοῦν ἐν τῇ δωδεκάτῃ	Κοίρανος,	φησίν, ὁ Μιλήσιος ἰδὼν ἁλιέας
[13, 52]	Ὠκίμου χαλκώματα. Μένανδρος δ' ἐν	Κόλακι	τάσδε καταλέγει έταίρας· Χρυσίδα, Κορώνην,
[13, 71]	δ' ἦλθεν ἀποπρολιπὼν ἄκρην ἐς	Κολοφῶνα	γόων δ' ἐνεπλήσατο βίβλους ἱράς,
[13, 12]	δέ, ὥς φησιν Ερξίας ἐν	Κολοφωνιακοῖς,	γυμνάσιον ἀναθέντες τῷ Ερωτι τὴν
[13, 25]	ὁ Κολοφώνιος ἱστορεῖ ἐν τρίτῳ	Κολοφωνιακῶν	φάσκων αὐτὸν καὶ πανδήμου Αφροδίτης
[13, 56]	ἡμῶν Πλάτων οὐκ Αρχεάνασσαν τὴν	Κολοφωνίαν	ἑταίραν ἠγάπα; ὡς καὶ ᾄδειν
[13, 25]	πριάμενος, καθὰ καὶ Νίκανδρος ὁ	Κολοφώνιος	ἱστορεῖ ἐν τρίτῳ Κολοφωνιακῶν φάσκων
[13, 66]	ἧς περικαλλεστάτης οὔσης ἠράσθη τις	Κολοφώνιος	νεανίσκος, Βακχίδα ἔχων ἐρωμένην τὴν
[13, 70]	Ναννὼ καὶ τὴν Ερμησιάνακτος τοῦ	Κολοφωνίου	Λεόντιον ἀπὸ γὰρ ταύτης ἐρωμένης
[13, 56]	τάδε· Αρχεάνασσαν ἔχω τὴν ἐκ	Κολοφῶνος	ἑταίρην, ἧς καὶ ἐπὶ ῥυτίδων
[13, 47]	έν τῷ καθαίρειν εἰς τὸν	κόλπον	έμβαλλομένης τῶν φακῶν, ἡ Γνάθαινα
[13, 47]	τῶν φακῶν, ἡ Γνάθαινα ἔφη	Κολποφακῆν	διανοεῖται ποιεῖν» Ανδρονίκου δὲ τοῦ
[13, 79]	πυκνῶν φιλημάτων. Ο δ' ἐν	Κολχίσιν	περὶ Γανυμήδους τὸν λόγον ποιούμενος
[13, 71]	Ατθὶς δ' οἷα μέλισσα πολυπρήωνα	Κολώνην	λείπουσ' ἐν τραγικαῖς ᾖδε χοροστασίαις
[13, 34]	λέγεται καὶ νῦν ἐγγυτάτω τῆς	Κολώνης.	Ινα τὸ Διονύσιόν ἐστι, ἐπιφανὲς
[13, 88]	ἠπιώτατον ἐρύθημα λαμπρῷ προστιθεῖσα χρώματι	κόμαι	δὲ κηροχρῶτος ὡς ἀγάλματος αὐτοῖσι
[13, 88]	ῥόδων ἐν Οδυσσεῖ φησιν οὕτως	Κόμαισιν	Ωρῶν ὄμματ' εὐανθῆ ῥόδα εἶχον,
[13, 59]	ἀποθεμένη θοἰμάτιον καὶ λύσασα τὰς	κόμας	ἐνέβαινε θαλάττῃ· καὶ ἀπ' αὐτῆς
[13, 81]	ὁ ζωγράφος τὰς τοῦ θεοῦ	κόμας	καὶ μὴ μελαίνας, χεῖρον ἂν
[13, 72]	εὐκτίνου Λέσβου) τὴν μὲν ἐμὴν	κόμην	(λευκὴ γάρ) καταμέμφεται, πρὸς δ'
[13, 83]	τοῦ Σικυωνίου υἱῷ ἀποκερουμένῳ τὴν	κόμην,	ὄντι καλῷ συγγενόμενον τὰ Συβαριτῶν
[13, 13]	φέροντι τὴν νόσον, βαρὺς δὲ	κομιδῇ.	Πῶς ἂν οὖν ἔχοι πτερὰ
[13, 45]	ταρτημόριά μοι, φησὶ, προσενέγκῃς τρία	κόμισαι.	Τὸ κωλῦον γάρ ἐστι τοῦτο
[13, 23]	παρασκευὴν καὶ τὰς δι' ἐπιτεχνήσεως	κομμώσεις	τῶν ἑταιρῶν οὕτως ἐκτίθεται· Πρῶτα
[13, 71]	μανίη κατέδησε Θεανοῦς Πυθαγόρην, ἑλίκων	κομψὰ	γεωμετρίης εὑρόμενον, καὶ κύκλον ὅσον
[13, 23]	οἱ παρόντες τὸ στόμ' ὡς	κομψὸν	φορεῖ. Ἂν δὲ μὴ χαίρῃ
[13, 39]	ἄλλων πλειόνων ~Μάχων δ' ὁ	κομῳδιοποιὸς	ἐν ταῖς ἐπιγραφομέναις Χρείαις φησὶν
[13, 22]	Γνάθαινα, Φρύνη, Πυνθιονίκη, Μυρρίνη, Χρυσίς,	Κοναλίς,	Ιερόκλεια, Λοπάδιον. Τούτων τῶν ἑταιρῶν
[13, 48]	Λαγυνίωνος ἐπίκλην καταπεσόντος ἔν τινι	κονιάματι,	Καὶ γὰρ σύ, φησί, σαυτὸν
[13, 69]	Δωρίχα, ὀστέα μὲν σὰ πάλαι	κόνιν,	ἕσσατο δ' ἑσμος χαίτης ἥ
[13, 23]	τοιαῦτα τοὔκλυτον τῆς κοιλίας ὡσπερεὶ	κοντοῖσι	τούτοις εἰς τὸ πρόσθ' ἀπήγαγον.
[13, 38]	φησίν, οἶδα, ὅτι δι' αὐτὴν	Κόνωνος	εἰμι υἱός. Φιλέταιρον δὲ τὸν
[13, 2]	τι σκοτεινὸν πᾶσαι ἐνεκλείοντο αἱ	κόραι,	συνεγκλειομένων καὶ τῶν ἀγάμων νεανίσκων
[13, 20]	ὁρᾶν προσπαλαίοντας τοὺς νέους ταῖς	κόραις.	~Καὶ ὁ Κύνουλκος ταυτὶ καὶ
[13, 92]	δυνάμεις παραδιδόντας τοῖς νέοις ἐς	κόρακας	ἐρρίφασιν ἐκ τῆς Αττικῆς. Καὶ
[13, 33]	τεὸν δεῦτ' ἐς ἄλσος φορβάδων	κορᾶν	ἀγέλαν ἑκατόγγυιον Ξενοφῶν τελέαις ἐπήγαγ'
[13, 24]	οἵας Ηριδανὸς ἁγνοῖς ὕδασι κήπεύει	κόρας,	μικροῦ πρίασθαι κέρματος τὴν ἡδονήν,
[13, 24]	οἵας Ηριδανὸς ἁγνοῖς ὕδασι κηπεύει	κόρας·	παρ' ὧν βεβαίως ἀσφαλῶς τ'
[13, 4]	γε ἡμέραις πεντήκοντα διεπαρθένευσε Θεστίου	κόρας,	ὡς Ηρόδορος ἱστορεῖ. Πολυγύναιος δ'
[13, 84]	Σάμῳ τοιοῦθ' ἕτερον. Λιθίνης ἐπεθύμησεν	κόρης	ἄνθρωπος ἐγκατέκλεισέ θ' αὑτὸν τῷ
[13, 14]	οὖν καὐτὸς κιθαριστρίας ἐρῶν, παιδὸς	κόρης,	οὐ νοῦν ἔχω πρὸς τῶν
[13, 21]	τὰς ἐπιγραφάς, Θάλαττα Διοκλέους, Φερεκράτους	Κοριαννώ,	Εὐνίκου ἢ Φιλυλλίου Αντεια, Μενάνδρου
[13, 32]	Τίμαιος ἐν τῇ ἑβδόμῃ, αἱ	Κορίνθιαι	ἑταῖραι εὔξαντο ὑπὲρ τῆς τῶν
[13, 55]	μὲν ἥκουσιν Μεγαρόθεν, εἰσὶ δὲ	Κορίνθιαι·	Λαὶς μὲν ἡδὶ Μεγακλέους. Τίμαιος
[13, 55]	δ' ἐν Μακεδόσιν ἢ Παυσανίᾳ	Κορινθίαν	αὐτὴν εἶναί φησιν διὰ τούτων·
[13, 49]	λυπεῖ» ἐφη. Πρὸς Λαίδα τὴν	Κορινθίαν	ἐραστὴς ἀποσφράγισμα πέμψας ἐκέλευε παραγίνεσθαι.
[13, 45]	ταῦτ' ἀναγράφει· Λαίδα λέγουσι τὴν	Κορινθίαν	ποτὲ Εὐριπίδην ἰδοῦσαν ἐν κήπῳ
[13, 7]	οὐδ' ὁτιοῦν φωνῆς ἔνι Φιλέταιρος	Κορινθιαστῇ·	ὡς τακερόν, ὦ Ζεῦ, καὶ
[13, 33]	ἠγωνια ποῖόν τι φανήσεται τοῖς	Κορινθίοις	τὸ πρᾶγμα. Πιστεύων δέ, ὡς
[13, 45]	Γλυκέριον λαβοῦσα παρ' ἐραστοῦ τινος	Κορίνθιον	παράπηχυ καινόν λῄδιον ἔδωκεν εἰς
[13, 33]	περὶ τὴν θὲον Ξενοφῶν ὁ	Κορίνθιος	ἐξιὼν εἰς Ολυμπίαν ἐπὶ τὸν
[13, 32]	Διὸ καὶ Σιμωνίδης ἀναθέντων τῶν	Κορινθίων	πίνακα τῇ θεῷ τὸν ἔτι
[13, 21]	ἐξωμίδα. Καλός γε ὁ τῶν	Κορινθίων	σοφιστής, ὁ τοῖς μαθηταῖς διηγούμενος
[13, 21]	Εὐβούλου αἰεὶ ἐκ Κερκώπων λέγει·	Κόρινθον	ἦλθον. Ηδέως ἐνταῦθά πως λάχανόν
[13, 55]	ἣν ἐτέκνωσεν Ἔρως, θρέψεν δὲ	Κόρινθος·	κεῖται δ' ἐν κλεινοῖς Θετταλικοῖς
[13, 32]	ἑταιρῶν, ἀρξάμενος ἀπὸ τῆς καλῆς	Κορίνθου,	ἐπειδή μοι τὴν αὐτόθι σοφιστείαν
[13, 26]	συγκατελέγει δὶα τούτων· Τὴν ἐκ	Κορίνθου	Λαίδ' οἶσθα; (Β) Πῶς γὰρ
[13, 44]	Ανδρόνικος τὸ γεγονὸς ἐκ τῆς	Κορίνθου	προσφάτως ἀφιγμένος πικρῶς τε λοιδορούμενος
[13, 33]	νεάνιδες ἀμφίπολοι Πειθοῦς ἐν ἀφνειῷ	Κορίνθῳ,	αἵτε τὰς χλωρᾶς λιβάνου ξανθὰ
[13, 55]	οὖν οἱ λέγοντες αὐτὴν ἐν	Κορίνθῳ	τεθάφθαι πρὸς τῷ Κρανείῳ. ~Αριστοτέλης
[13, 32]	ὠνείδισας. Νόμιμόν ἐστιν ἀρχαῖον ἐν	Κορίνθῳ	ὡς καὶ Χαμαιλέων ὁ Ηρακλεώτης
[13, 95]	μυροπώλην ἀπέδειξεν οὕτως ἐρωτικῶς τὸ	κόριον	μετεχειρίζετο τῆς ἡλικίας αὐτῆς ἀπολαύων,
[13, 27]	Τιμοκλῆς, Οσον τὸ μεταξὺ μετὰ	κορίσκης	ἢ μετὰ χαμαιτύπης τὴν νὺκτα
[13, 18]	τὸν πρῶτον περικειράμενον παρωνύμιον ἔχει	Κόρσην.	Διὸ καὶ Αλεξις ἔφη που·
[13, 66]	τούτοις Συκῆ πετραίη πολλὰς βόσκουσα	κορώνας,	εὐήθης ξείνων δέκτρια Πασιφίλη. Οτι
[13, 52]	Κοσσύφας δὲ καὶ Γαλήνας καὶ	Κορώνας	οὐ λέγω· περὶ δὲ Ναίδος
[13, 45]	τὴν ἑαυτῆς λοιδορουμένης ποτὲ μητέρα	(Κορώνη	δ' ἐπεκαλεῖτο τοὔνομα) διέλυεν ἡ
[13, 46]	Θαυμάριον, Θεόκλεια (αὕτη δ' ἐπεκαλεῖτο	Κορώνη,	Ληναιτόκυστος, Αστρα, Γνάθαινα καὶ ταύτης
[13, 52]	Κόλακι τάσδε καταλέγει έταίρας· Χρυσίδα,	Κορώνην,	Αντίκυραν, Ισχάδα, καὶ Ναννάριον ἔσχηκας
[13, 45]	ἔφησεν, ἄλλο πλὴν ἄλλ' ἡ	Κορώνης,	ἕτερ' ἐκείνη μέμφεται. Ιππην λέγουσι
[13, 51]	δὲ ἦν αἰσχροτάτη. Ἦν δὲ	Κορώνης	τῆς Ναννίου θυγάτηρ, τὸ τῆς
[13, 12]	παρατάξεσι τοὺς καλλίστους τῶν πολιτῶν	κοσμήσαντες	διὰ τούτων θύουσι τῷ Ερωτι,
[13, 29]	ἵλεων. Εὔβουλος δ' ἐν Καμπυλίωνι	κοσμίαν	ἑταίραν παράφων φησίν· Ως δ'
[13, 16]	βαθυκόλπων καλὸν τὸ πρόσωπον, ἐὰν	κόσμιον	πεφύκῃ. Η γὰρ αἰδὼς ἄνθος
[13, 29]	παράφων φησίν· Ως δ' ἐδείπνει	κοσμίως,	οὐχ ὥσπερ ἄλλαι τῶν πράσων
[13, 52]	καὶ Νέαιρα κατασέσηπε καὶ Φίλα;	Κοσσύφας	δὲ καὶ Γαλήνας καὶ Κορώνας
[13, 74]	χαλκοῦ θυγάτηρ ἐπ' ἄρκαισι καθίζῃ	κοττάβου	ὑψηλαῖς Βρομίου ψακάδεσσιν. ~Αρχύτας δ'
[13, 34]	χαλκῆν, γράφων οὕτως. Καὶ τὸ	Κοττίνας	δὲ τῆς ἑταίρας εἰκόνιον, ἧς
[13, 34]	εἰκών ἐστι τῆς διαβοήτου ἑταίρας	Κοττίνας,	ἥν φησι καὶ βοῦν ἀναθεῖναι
[13, 45]	σφόδρα· ἀλλ' ἐγχεάτω μοι τέτταρας	κοτύλας	ἔπειτα εἰς τὴν μεγάλην. Επειτεν
[13, 24]	γυναικῶν ταυτὶ λέγων· Δεινά, δεινὰ	κοὐκ	ἀνασχετὰ ἐν τῇ πόλει πράττουσιν
[13, 18]	δὲ ζημίας ἐπικειμένης τῷ ἔχοντι	{κουρεῖ}	ξυρὸν οὐδὲν ἧππον πάντες χρῶνται
[13, 22]	ἑταιρῶν καὶ Αμφις μνημονεύει ἐν	Κουρίδι	λέγων· Τυφλὸς ὁ Πλοῦτος εἶναί
[13, 60]	τὸ μαρτύριον καὶ Αμφις ἐν	Κουρίδι.	Παρεσίτει δὲ τῇ Φρύνῃ Γρυλλίων
[13, 15]	στοᾶς αἱρουμένους τὰ Ερμείου τοῦ	Κουριέως	ἐκ τῶν Ιάμβων προειπών· Ακούσατ'
[13, 17]	ὀμμάτων αὐγαῖς ἀναπεπταμένοις ὄσσοις ἐκοίμιζεν	κοῦρον.	Καὶ ἡ Σαπφὼ δὲ πρὸς
[13, 61]	Αφροδίτην φησίν· Κλῦθί μευ εὐχομένου,	Κουροτρόφε	δὸς δὲ γυναῖκα τήνδε νέων
[13, 13]	τοῦ θεοῦ. Εστὶν γὰρ οὔτε	κοῦφος	οὔτε ῥᾀδιος ἀπαλλαγῆναι τῷ φέροντι
[13, 71]	μένει. Εκ δὲ βαθείης ψυχῆς	κουφοτέρας	ἐξεπόνησ' ἀνίας, οἰκί' ἐς Ασπασίης
[13, 68]	ἔσται δ' ἴσως αὐτοῖσιν ὀλέθρου	κοὐχ	ἑταίρας ἀρραβών. ~Ενδόξους δὲ ἑταίρας
[13, 50]	ἐσται δ' ἴσως αὐτοῖσιν ὀλέθρου	κοὐχ	ἑταίρας ἀρραβών. ~Λυσίας δ' ἐν
[13, 6]	φωνὴ γυναικός, τὰ σκέλη δὲ	κοψίχου.	Σφίγγα Θηβαίαν δὲ πάσας ἔστι
[13, 59]	Ερωτα, ἐξ ἰδίης ἕλκων ἀρχέτυπον	κραδίης,	Φρύνῃ μισθὸν ἐμεῖο διδοὺς ἐμέ.
[13, 55]	ἐν Κορίνθῳ τεθάφθαι πρὸς τῷ	Κρανείῳ.	~Αριστοτέλης δ' ὁ Σταγιρίτης οὐκ
[13, 23]	ἑκάστοτε, ἡνίκ' ἂν πολώσιν αἰγων	κρανία,	ξυλήφιον μυρρίνης ἔχουσα λεπτὸν ὀρθὸν
[13, 39]	ταῦτα καὶ Λέαιναν, εἰ βούλει,	κράτει.	Ἦν δὲ Λάμια σφόδρα εὔθικτος
[13, 80]	αὐτόν. Ως δ' Αλέξανδρος παρὰ	Κρατερῷ	αὐτὸν ἐπῄνεσεν γενομένου πότου, ὁ
[13, 74]	τοὺς μὲν σέβοντας τἀμὰ πρεσβεύς	κράτη,	σφάλλω δ' ὅσοι φρονοῦσιν εἰς
[13, 59]	αὐτὸν Πραξιτέλης. Ὃν καὶ θεασάμενος	Κράτης	ὁ κυνικὸς ἔφη τῆς τῶν
[13, 31]	ἀφικομένους ἀνελεῖν μὲν τοὺς φύλακας,	κρατήσαντας	δὲ τῶν τειχῶν καὶ γενομένους
[13, 50]	μὲν τῆς Σινώπης Ηρόδικος ὁ	Κρατήτειος	ἐν ς' Κωμῳδουμένων φησὶν ὅτι
[13, 21]	οὐ ῥοδοδάκτυλος οὖσα» κατὰ τὸν	Κρατῖνον,	ἀλλὰ βολίτινον ἔχων θάτερον σκέλος,
[13, 69]	ἀναθεῖσα ἐν Δελφοῖς, ὧν μέμνηται	Κρατῖνος	διὰ τούτων Εἰς δὲ τὴν
[13, 78]	Τελετῶν, ἑκὼν αὐτὸν ἐπέδωκεν {ὁ	Κρατῖνος}	ὑπὲρ τῆς θρεψαμένης ᾧ καὶ
[13, 78]	δ' ἐστὶν καὶ τὰ ἐπὶ	Κρατίνῳ	τῷ Αθηναίῳ γενόμενα ὃς μεικάριον
[13, 74]	οὖν περὶ αὐτοῦ καὶ ὁ	κράτιστος	Κριτίας τάδε Τὸν δὲ γυναικείον
[13, 16]	οὐδεὶς ἡδέως ἔτι προσφέρεται τὸ	κρέας	οὐδὲ τὸν ἰχθὺν οὐδ' ἐπιθυμεῖ
[13, 3]	ἣν εἰς τὴν Ελλάδα ὁ	κρείων	ἐπηγάγετο, ἐν ἔθει γενόμενος βαρβαρικῶν
[13, 10]	Ιάσονος διὰ τὸν Γλαύκης τῆς	Κρέοντος,	ὁ Αγαμέμνονος διὰ Κασσάνδραν. Καὶ
[13, 43]	Εἴτ' ἰδοῦσα κατὰ τύχην ἱστῶντα	κρεοπῶλην	τιν' ἀστεῖον πάνυ τῇ θ'
[13, 29]	ἔσσατον τὰς γνάθους καὶ τῶν	κρεῶν	ἀπέβρυκον αἰσχρῶς, ἀλλ' ἑκάστου μικρὸν
[13, 16]	φησὶν ἐρᾶν πάντας, οὐ τῶν	κρεῶν	οὐδὲ τῶν ἰχθύων· ἀπογενομένων γοῦν
[13, 49]	διὰ τίνα αἰτίαν οἱ στέφανοι	κρήμνανται,	εἶπεν Ὅτι φυχαγωγοῦσιν. Μαστιγίου δέ
[13, 64]	ἀξιῶσαι ἀπαγομένην τε ἐπὶ τὸ	κρημνὸν	εἰπεῖν ὡς δικαίως οἱ πολλοὶ
[13, 24]	γὰρ ἄριστα χωλὸς οἰφεις, τοῦ	κρηπιδοποιοῦ	πατρός σου πολλά σε σωφρονίστατος
[13, 77]	Ελλἀδος σπουδασθῆναι τὸδε τὸ ἔθος.	Κρῆτες	γοῦν, ὡς ἔφην, καὶ οἱ
[13, 12]	σωτηρίας τε καὶ νίκης. Καὶ	Κρῆτες	δ' ἐν ταῖς παρατάξεσι τοὺς
[13, 77]	ἐπτόηνται. Εχεμένης γοῦν ἐν τοῖς	Κρητικοῖς	οὺ τὸν Δία ἁρπάσαι τὸν
[13, 79]	μελετᾶτε Τοῦ παιδεραστεῖν παρὰ πρώτων	Κρητῶν	εἰς τοὺς Ελληνας παρελθόντος, ὡς
[13, 74]	Οστις δ' Ερωτα μὴ μόνον	κρίνει	θέον, ἢ σκαιός ἐστιν ἢ
[13, 59]	τὸν κατηγορούμενον ἢ τὴν κατηγορουμένην	κρίνεσθαι.	Ἦν δὲ ὄντως μᾶλλον ἡ
[13, 88]	Καὶ ἐν Θυέστῃ· Ρόδ' ὀξυφεγγῆ	κρίνεσιν	ἀργεννοῖς ὁμοῦ. Εν δὲ Μινύαις·
[13, 59]	δ' ἡ Φρύνη ἐκ Θεσπιῶν.	Κρινομένη	δὲ ὑπὸ Εὐθίου τὴν ἐπὶ
[13, 63]	μητρός, καίτοι ἔθος ἐχόντων τῶν	κρινομένων	τὰς γυναῖκας ἐπάγεσθαι ἀλλ' αἰδοῖ
[13, 10]	Θηβαῖοι τὴν Φωκίδα. Καὶ ὁ	Κρισαικὸς	δὲ πόλεμος ὀνομαζόμενος, ὥς φησι
[13, 90]	φησιν ὁ αὐτὸς Θεόφραστος καὶ	κρίσεις	γυναικῶν περὶ σωφροσύνης γίνεσθαι καὶ
[13, 90]	γίνεσθαι παρὰ Ηλείοις, καὶ τὴν	κρίσιν	ἐπιτελεῖσθαι μετὰ σπουδῆς λαμβάνειν τε
[13, 20]	ἐπιτρέπουσιν. Εν Ηλιδι δὲ καὶ	κρίσις	γίνεται κάλλους, καὶ τῷ πρώτῳ
[13, 74]	περὶ αὐτοῦ καὶ ὁ κράτιστος	Κριτίας	τάδε Τὸν δὲ γυναικείον μελέων
[13, 72]	τὴν δἐ κατ' Αλυάττην τὸν	Κροίσου	πατέρα. Χαμαιλέων δ' ἐν τῷ
[13, 44]	γέρων, ὡς ἐνενήκοντ' ὢν> ἐτῶν,	Κρονίοις	ἀπιοῦσαν εἶδε τὴν Γναθαίνιον μετὰ
[13, 87]	ἴων τε μελανόφυκκα συγκλῶσαι πτερὰ	κρόνον	θ' ὃς ἡλιῶδες εἰς ὑφάσματα
[13, 80]	καὶ τῶν θεατῶν ἐπιφωνησάντων μετὰ	κρότου	οὐκ ἀπειθήσας πάλιν ἀνακλάσας ἐφίλησεν.
[13, 72]	πλείοσιν, ἐξὸν σιωπᾶν κἀν σκότῳ	κρύπτειν	τάδε Αίσχύλος ἔφη ὁ Αλεξανδρεὺς
[13, 71]	μὺστῃσιν Ελευσῖνος παρὰ πέζαν εὐασμὸν	κρυφίων	ἐξεφόρει λογίων, Ράριον ὀργειῶνι νόμῳ
[13, 79]	ἀγνοῶ δὲ ὅτι τὰ περὶ	Κτατῖνον	καὶ Αριστόδημον πεπλάσθαι φησὶν Πολέμων
[13, 8]	Δί' ἀπολοίμην ἄρα πάντων ἄριστον	κτημάτων.	Εἰ δ' ἐγένετο κακὴ γυνὴ
[13, 56]	ἀξίωμα συνέσεως καὶ πολιτικῆς δυνάμεως	κτησάμενος,	οὐ συνετάραξε πᾶσαν τὴν Ἑλλάδα;
[13, 10]	δὲ Καμβύσου στρατεία, ὥς φησι	Κτησίας,	διὰ γυναῖκα ἐγένετο. Ο γὰρ
[13, 84]	εἰς τὸν νεὼν κατέκλεισεν αὑτόν.	Κτησικλέους	δ' ἐστὶν ἔργον τὸ ἄγαλμα,
[13, 90]	διαθεῖναί φησι αὐτὸν Κύψελον, πόλιν	κτίσαντα	ἐν τῷ πεδίῳ περὶ τὸν
[13, 71]	πεφυλαγμένον ἄνδρα καὶ πάντων μῖσος	κτώμενον	ἐκ συνοχῶν πάσας ἀμφὶ γυναῖκας
[13, 43]	τ' ἐπέταξ' ἐγχέανθ' ὅσον δέκα	κυάθους	προσενεγχεῖν Διφῖλῳ ποτήριον. ὑπερηδέως δὲ
[13, 43]	ἵστης; φράσον. ὃ δὲ μειδιάσας	Κύβδ'	ἔφη, τριωβόλου. Τίς δ' οὑπιτρέψων
[13, 8]	(Β) Δεδογμένον τὸ πρᾶγμ' ἀνερρίφθω	κύβος.	(Α) Πέραινε, σωθείης δέ νῦν
[13, 24]	Ελλάδος ἔγωγε τῆς ταλαιπώρου στένω,	Κυδίαν	ναύαρχον ἐξεπέμψατο. Επιτιμᾷ δὲ καὶ
[13, 71]	οὐδ' οἳ δεινὸν ἔρωτος ἀπεστρέψαντο	κυδοιμόν	φαινόμενον, δεινὸν δ' ἦλθον ὑφ'
[13, 76]	κέκραγεν Ἦρι μὲν αἵ τε	Κυδώνιαι	μηλίδες ἀρδόμεναι ῥοὰν ἐκ ποταμῶν,
[13, 78]	παλαιά, ὡς ἱστορεῖ Νεάνθης ὁ	Κυζικηνὸς	ἐν β' περὶ Τελετῶν, ἑκὼν
[13, 37]	φασὶ Θεμιστοκλέα. Νεάνθης δ' ὁ	Κυζικηνὸς	ἐν τῇ τρίτῃ καὶ τετάρτῃ
[13, 71]	ἀντιάσαντι κυνῶν. Ανδρα δὲ τὸν	Κυθέρηθεν,	ὃν ἐθρέψαντο τιθῆναι Βάκχου καὶ
[13, 17]	ψυχρᾷ φλογί> Ο δὲ τοῦ	Κυθηρίου	Φιλοξένου Κύκλωψ ἐρῶν τῆς Γαλατείας
[13, 71]	ἑλίκων κομψὰ γεωμετρίης εὑρόμενον, καὶ	κύκλον	ὅσον περιβάλλεται αἰθὴρ βαιῇ ἐνὶ
[13, 91]	καὶ τίνες οἱ ὑπὸ τοῦ	Κύκλωπος	αὐτῶν καταβρωθέντες ὑπὸ τῶν Λαιστρυγόνων
[13, 17]	Ο δὲ τοῦ Κυθηρίου Φιλοξένου	Κύκλωψ	ἐρῶν τῆς Γαλατείας καὶ ἐπαινῶν
[13, 43]	Διφῖλῳ ποτήριον. ὑπερηδέως δὲ τὴν	κύλικ'	ἐκπίων ἄφνω καὶ τὸ παράδοξον
[13, 81]	αὐτοῦ τὸ πρόσωπον πρὸς τὴν	κύλικα	ἐγγυτέρω τὴν κύλικα τοῦ ἑαυτοῦ
[13, 81]	Βραδέως τοίνυν καὶ ἀπόγερε τὴν	κύλικα.	Ετι πολὺ μᾶλλον ἐρυθριάσαντος τοῦ
[13, 81]	πρὸς τὴν κύλικα ἐγγυτέρω τὴν	κύλικα	τοῦ ἑαυτοῦ στόματος ἤγεν, ἵνα
[13, 35]	τὴν Οδάτιν ἑστηκυῖαν πρὸ τοῦ	κυλικείου	καὶ δακρύουσαν κιρνᾶσάν τε βραδέως
[13, 74]	τ' ἄν ὕδωρ οἴνῳ συμμιγνύμενον	κυλίκεσσι	παῖς διαπομπεύῃ, προπόσεις ἐπιδέξια νωμῶν,
[13, 5]	ἔβαλεν ᾗ μετὰ χεῖρας εἶχεν	κύλικι	τὸν Ατταλον, ἔπειτα κἀκεῖνος αὐτὸν
[13, 81]	Εἴρετο γάρ μιν ἀπὸ τῆς	κύλικος	κάρφος τῷ μικρῷ δακτύλῳ ἀφαιρετέοντα,
[13, 71]	ῥυομένης δονάκων. Πόλλ' ἔτλη παρὰ	κῦμα	μονόζωστος κιθαρίζων Ορφεύς, παντοίους δ'
[13, 76]	μαρμαριζοίσας δρακεὶς ὃς μὴ πόθῳ	κυμαίνεται,	ἐξ ἀδάμαντος ἢ σιδάρου κεχάλκευεται
[13, 17]	μαμρμαριζοίσας δρακεὶς ὅς μὴ πόθῳ	κυμαίνεται,	ἐξ ἀδάμαντος ἢ σιδάρου κεχάλκευται
[13, 71]	Μύσιον εἴσιδε Λέκτον πολλάκις Αἰολικοῦ	κύματος	ἀντιπέρας. Ατθὶς δ' οἷα μέλισσα
[13, 95]	πρὸς σὲ καὶ τοὺς ἄλλους	κύνας	ἐνταῦθα λόγον.
[13, 27]	Μυρτίλε. Καὶ κατὰ τὴν Φιλεταίρου	Κυνηγίδα·	Παῦσαι γέρων ὢν τοὺς τρόπους.
[13, 31]	τῶν ἑταιρῶν καὶ Φιλέταιρος ἐν	Κυνηγίδι	τάδε φησίν· Οὐκ ἐτὸς Εταίρας
[13, 84]	βοὶ βοῦς ἐπανέβη· καὶ γεγραμμένῃ	κυνὶ	καὶ περιστερᾳ καὶ χηνὶ τῇ
[13, 55]	ἣ δὲ προῖκα Διογένει τῷ	κυνὶ	συγκυλίεται» ἀπεκρίνατο Ἐγὼ Λαίδι χορηγῶ
[13, 55]	Ἀρίστιππε, κοινῇ συνοικεῖς πόρνῃ. Ἢ	κύνιζε	οὖν, ὡς έγώ, ἢ πέπαυσο»
[13, 93]	οὐδέτερον πρόσεστιν ὑμῖν τοῖς τὸν	κυνικὸν	βίον μιμουμένοις οὔτε γὰρ συνανθρωπίζετε
[13, 93]	Κλέαρχον οὐ καρτερικὸν βίον ἀσκεῖτε,	κυνικὸν	δὲ τῷ ὄντι ζῆτε καίτοι
[13, 59]	Ὃν καὶ θεασάμενος Κράτης ὁ	κυνικὸς	ἔφη τῆς τῶν Ελλήνων ἀκρασίας
[13, 5]	γήμας ἔσχεν ἐξ αὐτῆς θύγατέρα	Κύνναν	ἔγημεν δὲ καὶ Φίλαν ἀδελφὴν
[13, 10]	καθωπλισμένην, ἀσκηθεῖσαν τὰ πολεμικὰ παρὰ	Κύννῃ	τῇ Ιλλυρίδι. ~Επὶ τούτοις τοῖς
[13, 71]	ἠδὲ καὶ αἰνοτάτου βλέμμ' ὑπέμεινε	κυνός,	ἐν πυρὶ μὲν φωνὴν τεθοωμένου,
[13, 32]	πιστὴν ἔχειν. ~Καταλέξω δέ σοι,	Κύνουλκε,	Ιωνικήν τινα ῥῆσιν ἐκτείνας κατὰ
[13, 52]	τῆς έμῆς, ὡς σὺ φής,	Κύνουλκε,	καὶ Ὑπερείδης μέμνηται ἐν τῷ
[13, 95]	Ο μὲν οὖν Λυσίας, ὦ	Κύνουλκε,	οὕτως. Εγὼ δὲ κατὰ τὸν
[13, 79]	Νεάνθην Αντιγραφαῖς. Υμεῖς δἐ, ὦ	Κύνουλκε,	τὰς διηγήσεις ταύτας, κἂν ψευδεῖς
[13, 27]	γὰρ αὐτάρκεις ἡμεῖς ἀμύνασθαι, ὦ	Κύνουλκε;	Ως σκαιὸς εἶ κἄγροικος αἰσχροεπῶν·
[13, 72]	ὡς διαβάλλων μ' εἴρηκεν ὁ	Κύνουλκος	ἀλλ' ἐρωτικὸς μὲν εἶναι ὁμολογῶ,
[13, 91]	ἐπὶ τῇ μνήμῃ θαυμασάντων ὁ	Κύνουλκος	ἔφη Πουλυμαθημοσύνης, τῆς οὐ κενεώτερον
[13, 21]	νέους ταῖς κόραις. ~Καὶ ὁ	Κύνουλκος	ταυτὶ καὶ τολμᾶς σὺ λέγειν,
[13, 28]	ἄδολον συντηρεῖν δυναμένων, ἃς ὁ	Κύνουλκος	τολμᾷ λοιδορεῖν, τὰς> μόνας τῶν
[13, 27]	τὸν μέγιστον. Ετι πολλὰ τοῦ	Κυνούλκου	θέλοντος λέγειν καὶ τοῦ Μάγνου
[13, 71]	εὕρετ' ὄλεθρον, Αμφιβίου στυγνῶν ἀντιάσαντι	κυνῶν.	Ανδρα δὲ τὸν Κυθέρηθεν, ὃν
[13, 71]	πολλὰς εὑρόμενος διόδους. Ανδρα δὲ>	Κυπρηναῖον	ἔσω πόθος ἔσπασεν Ισθμοῦ, δεινὸν
[13, 24]	πῶς ποτ' ὦ δέσποινα ποντία	Κύπρι,	βινεῖν δύνανται, τῶν Δρακοντείων νόμων
[13, 89]	δ' ἦν καὶ Παντίκα ἡ	Κυπρία,	περὶ ἧς φησι Φύλαρχος ἐν
[13, 32]	καὶ εὐθυμάχων πολιητᾶν ἔσταθεν εὔχεσθαι	Κύπριδι	δαιμονίᾳ· οὐ γὰρ τοξοφόροισιν ἐμήσατο
[13, 76]	φλέγων Θρηίκιος βορέας, ἀίσσων παρὰ	Κύπριδος	ἀζαλέιας μανίαισιν ἐρεμνὸς ἀθαμβὴς ἐγκρατέως
[13, 88]	Εν δὲ Μινύαις· Πολλὴν ὀπώραν	Κύπριδος	εἰσορᾶν παρῆν, ἄκραισι περκάζουσαν οἰνάνθαις
[13, 75]	τῶν μελῶν· Ερως με δαὖτε	Κύπριδος	ἕκατι γλυκὺς κατείβων καρδίαν ἰαίνει.
[13, 24]	τὰς φιλῳδοὺς κερμάτων παλευτρίας, πώλους	Κύπριδος	ἐξησκημένας» γυμνὰς ἐφεξῆς ἐπὶ κέρως
[13, 24]	τὴν ἡδονήν, καὶ μὴ λαθραίαν	Κύπριν	αἰσχίστην νόσων πασῶν, διώκειν, ὕβρεος
[13, 17]	θάλος, καλλικόμων μελέδημα, σὲ μὲν	Κύπρις	ἃ τ' ἀγανοβλέφαρος Πειθὼ ῥοδέοισιν
[13, 71]	ἀνθρώπων εἶναι Σωκράτη ἐν σοφίῃ	Κύπρις	μηνίουσα πυρὸς μένει. Εκ δὲ
[13, 33]	Αφροδίτῃ συνέθυσαν. Διόπερ ἔφη· ὦ	Κύπρου	δέσποινα, τεὸν δεῦτ' ἐς ἄλσος
[13, 37]	Εὔνοστος ὁ Σόλων τῶν ἐν	Κύπρῳ	βασιλεύς. Καὶ ὁ δεύτερος δὲ
[13, 21]	κατ' οὐδὲν ἐμιμήσω Θεόμανδρον τὸν	Κυρηναῖον,	ὅν φησι Θεόφραστος ἐν τῷ
[13, 10]	διὰ τὴν γενομένην ἧτταν πρὸς	Κυρηναίους	καὶ ἀνῄρητο ὑπὸ Αμάσιδος. Ησθεὶς
[13, 21]	Δημητρίου τοῦ Φαληρέως συγγράμματι, τὸ	κύριον	αὐτῆς ὄνομα φάσκων εἶναι Μητίχην.
[13, 51]	ἐστὶ τοῦτο ἑταίρας· τὸ γὰρ	κύριον	ἦν Οἴα, ὡς Ἀριστσφάνης εἴρηκεν
[13, 60]	ἐν τῷ κατὰ Φρύνης τὸ	κύριόν	φησιν αὐτῆς εἶναι ὄνομα Μνησαρέτην.
[13, 62]	ἑταίρα Ναὶς ὄνομα, ἧς Αρχίας	κύριός	ἐστιν, ὁ δ' Υμέναιος ἐπιτήδειος,
[13, 68]	Εν δἐ> τοῖς ἐξῆς τῷ	κυρίῳ	καλέσας αὐτόν φησιν Ἐκμαθεῖν δέ
[13, 72]	καὶ Ανακρέοντα, τὸν μἐν κατὰ	Κῦρον	καὶ Πολυκράτην γενόμενον, τὴν δἐ
[13, 37]	Εὐτέρπης αὐτὸν εἶναί φησι υἱόν.	Κῦρος	δὲ ὁ ἐπὶ τὸν ἀδελφὸν
[13, 10]	ἐν τρίτῃ Αἰγυπτιακῶν τὴν Νειτῆτιν	Κύρῳ	πεμφθῆναί φασιν ὑπὸ Αμάσιδος· ἐξ
[13, 90]	τοῖς Αρκαδικοῖς διαθεῖναί φησι αὐτὸν	Κύψελον,	πόλιν κτίσαντα ἐν τῷ πεδίῳ
[13, 6]	Χάρυβδις ἢ τρίκρανος Σκύλλα, ποντία	κύων,	Σφίγξ, Υδρα, λέαιν' ἔχιδνα, πτηνά
[13, 84]	περιστερᾳ καὶ χηνὶ τῇ μὲν	κύων,	τῇ δὲ περιστερά, τῇ δὲ
[13, 45]	τῆς ὥρας ποτὲ εἰσῆλθεν ἐπὶ	κώθωνα	πρὸς τὸν βασιλέα Πτολεμαῖον· εἰώθει
[13, 71]	Ορφεύς, παντοίους δ' ἐξανέπεισε θεούς	Κωκυτόν	τ' ἀθέμιστον ἐπ' ὀφρύσι μηνίσαντα
[13, 45]	φησὶ, προσενέγκῃς τρία κόμισαι. Τὸ	κωλῦον	γάρ ἐστι τοῦτο με. Ἣ
[13, 21]	φησιν ἀριστήσαντά τινα ἐν καπηλείῳ	κωλῦσαι	εἰς Αρειον πάγον. Σὺ δὲ,
[13, 41]	Ελλάδος, μὴ τὴν Αθηναίων τι	κωλῦσαι	πόλιν, ὑφ' ἧς ἅπαντές εἰσ'
[13, 33]	ἐλευθέραις. Ταῖς ἡμέραις ταύταις δὲ	κωμάζειν	ἔθος ἐστὶν νόμος τε τὰς
[13, 48]	θυγατέρα τῆς Γναθαίνης πτωχῶν έραστῶν	κωμαζόντων	καὶ ἀπειλούντων κατασκάφειν τὴν οἰκίαν·
[13, 34]	καὶ ἀποθανὼν ἐκηδεύθη ἐν Μελίσσῃ	κώμῃ	τῆς Φρυγίας, ἐπιβουλευθεὶς ὑπὸ Φαρναβάζου.
[13, 71]	ἱστορίης Ασκραίων ἐσικέσθαι ἐρῶνθ' Ελικωνίδα	κώμην	ἔνθεν ὅ γ' Ηοίην μνώμενος
[13, 35]	ὀκτακοσίους σταδίους. Πλησίον δὲ τῆς	κώμης	γενόμενος ἐν ᾗ τοὺς γάμους
[13, 23]	αὐταῖσι τούτων ὧν ἔχουσ' οἱ	κωμικοί·	ὀρθὰ προσθεῖσαι τοιαῦτα τοὔκλυτον τῆς
[13, 60]	φησὶν εἶναι. Ποσείδιππος δ' ὁ	κωμικὸς	ἐν Εφεσίᾳ τάδε φησὶν περὶ
[13, 60]	τοῦ πλούτου αὐτῆς Τιμοκλῆς ὁ	κωμικὸς	ἐν Νεαίριᾳ πρόκειται τὸ μαρτύριον
[13, 38]	αὐτὸς ἀπεδείχθη ὑπὸ Καλλιάδου τοῦ	κωμικοῦ	ἐκ Χορηγίδος τῆς ἑταίρας παιδοποιησάμενος
[13, 34]	ὁ καλός, ἐφ οὗ τις	κωμικῶν	ἔφη. Αλκιβιάδην τὸν ἁβρόν, ὦ
[13, 71]	δ' ἐπὶ πολλάκι λωτᾤ κνημωσθεὶς	κώμους	εἶχε σὺν Εξαμύῃ. ἥ δ'
[13, 71]	Λέσβιος Αλκαῖος δὲ πόσους ἀνεδέξατο	κώμους,	Σαπφοῦς φορμίζων ἱμερόεντα πόθον, γινώσκεις.
[13, 1]	ὁ Χαλκιδεὺς ἐν τοῖς περὶ	Κωμῳδιας.	Ημεις οὖν τὸν περὶ ἐρωτικῶν
[13, 2]	βουλόμενον, ὅθεν καὶ τοὺς τῆς	κωμῳδίας	ποιητὰς ἀποσιωπῆσαι τοῦτο, πολλάκις τοῦ
[13, 52]	Νικόστρατος δὲ ὁ τῆς μέσης	κωμῳδίας	ποιητὴς έν Πανδρόσῳ οὑτωσὶ λέγων·
[13, 92]	καὶ τὸ ἀνόητον Ανάξιππος ὁ	κωμῳδιοποίος	ἐν Κεραυνουμένῳ λέγων οὕτως Οἴμοι,
[13, 1]	~Αντιφάνης ὁ	κωμῳδιοποιός,	ἑταῖρε Τιμόκρατες, ὡς ἀνεγίνωσκέ τινα
[13, 72]	ἔρωτος. Καὶ γὰρ Δίφιλος ὁ	κωμῳδιοποιὸς	πεποίηκεν ἐν Σαπφοῖ δράματι Σαπφοῦς
[13, 46]	καὶ πρότερον εἴρηται, Δίφιλος ὁ	κωμῳδιοποιός,	ὡς καὶ Λυγκεὺς ὁ Σάμιος
[13, 1]	τῷ βασιλεῖ Αλεξάνδρῳ τῶν ἑαυτοῦ	κωμῳδιῶν,	ὃ δὲ δῆλος ἦν οὐ
[13, 43]	μὴ δῷ δίκην μετὰ ταῦτα	κωμῳδουμένη,	τὀ μὲν τάριχος εἶπε ταχέως
[13, 60]	Σαπέρδιον. Ηρόδικος δὲ ἐν ἕκτῳ	Κωμῳδουμένων	τὴν μὲν παρὰ τοῖς ῥήτορσί
[13, 50]	Ηρόδικος ὁ Κρατήτειος ἐν ς'	Κωμῳδουμένων	φησὶν ὅτι Ἄβυδος ἐλέγετο διὰ
[13, 51]	δὲ μαίνεται ἐπὶ τῷ Διονύσῳ,	κωμῳδῶν	αὐτήν ὡς μέθυσον. Μένανδρος δ'
[13, 71]	τὸν ἀοιδόν, ὃν Εὐρυπόλου πολιῆται	Κῷοι	χάλκειον θῆκαν ὑπὸ πλατάνῳ Βιττίδα