>

Livre, Chap.
[13, 26]	Πῶς γὰρ οὔ; τὴν ἡμετέρειόν	γ'	(Α) ν ἐκείνῃ τις φίλη
[13, 60]	τῶν τότε χρόνων εἶ, τόν	γ'	ἀγῶν' ἀκήκοας. Βλάπτειν δοκοῦσα τοὺς
[13, 43]	ἐπιμελῶς, ὦ Δίφιλε, εἰς αὐτό	γ'	αἰεὶ δραμάτων ἐμβάλλομεν. Πρὸς τὴν
[13, 14]	ἐστι, τὴν ὄψιν παρείς; ἄφρων	γ'	ἀληθῶς. Οὔτε τοῦτο πείθομαι οὔθ'
[13, 29]	ἐν Εμπολῇ τάδε φησίν· Επειτά	γ'	εἰσίοντ' ἐὰν λυπούμενος τύχῃ τις
[13, 45]	Ο γναφεὺς δ' εἶπεν· Ἂν	γ'	ἐλᾳδίου ταρτημόριά μοι, φησὶ, προσενέγκῃς
[13, 43]	ἐστί σοι, φησίν, τάλαν, ὄντα	γ'	ἐν Αθήναις Καρικοῖς χρῆσθαι σταθμοῖς;
[13, 43]	τὴν Αθηνᾶν καὶ θεοὺς, ψυχρόν	γ'	ἔφη Γνάθαιν' ἔχεις τὸν λάκκον
[13, 43]	Γναθαίνῃ Δίφιλος πίνων ποτὲ Ψυχρόν	γ'	ἔφη, τἀγγεῖον, ὦ Γνάθαιν' ἔχεις.
[13, 47]	τὸ σῶμα εὖ ἔχοντος, Χαριέντως	γ'	ἔφη, ὦ νεανίσκε, τὸ σωμάτιον
[13, 71]	ἐρῶνθ' Ελικωνίδα κώμην ἔνθεν ὅ	γ'	Ηοίην μνώμενος Ασκραικὴν πόλλ' ἔπαθεν,
[13, 45]	Ἣ δ' εἶπε γελάσασ' Εὖ	γ'	ἵνα Σοφοκλεῖ λαβὼν δῷς, φησί,
[13, 73]	τῆς θεοῦ} ἐρᾷ μἐν ὄμβρου	γαῖ'	ὅτε ξηρὸν πέδον ἄκαρπον αὐχμῳ
[13, 73]	οὐρανὸς πληρούμενος ὄμβρου πεσεῖν εἰς	γαῖαν	Αφροδίτης ὕπο. Οταν δὲ συμμιχθῆτον
[13, 73]	ἀπ εὐναέντος οὐρανοῦ πεσὼν ἔκυσε	γαῖαν	Ἣ δὲ τίκτεται βροτοῖς μήλων
[13, 71]	δὲ θανοῦσαν ὑπὸ ξηρὴν θέτο	γαῖαν	κλαίων, αἰάζων δ' ἦλθεν ἀποπρολιπὼν
[13, 73]	οὐρανὸς τρῶσαι χθόνα, ἔρως δὲ	γαῖαν	λαμβάνει γάμου τυχεῖν ὄμβρος δ'
[13, 49]	εἰς τὴν οἰκίαν Γλυκέρα προσενέγκασα	γάλα	παρεκάλει ῤοφῆσαι· ὃ δ᾽ Οὐ
[13, 85]	ἡ τροφὸς ἐμπλήσειεν αὐτὸ {τοῦ}	γάλακτος,	ἀνὰ μέσον τῶν ποδῶν τοῦ
[13, 87]	ἑβδομήκοντα ἑπτά, χυτρεψοὺς εἵκοσι ἐννέα,	γαλακτουργοὺς	τρισκαίδεκα, ποτηματοποιοὺς ἑπτακαίδεκα, οἰνοηθητὰς ἑβδομήκοντα,
[13, 17]	λέγων ὧδε· ὦ καλλιπρόσωπε, χρυσεοβόστρυχε	{Γαλάτεια}	χαριτόφωνε, θάλος Ερώτων. Τυφλὸς ὁ
[13, 17]	Κυθηρίου Φιλοξένου Κύκλωψ ἐρῶν τῆς	Γαλατείας	καὶ ἐπαινῶν αὐτῆς τὸ κάλλος,
[13, 71]	γινώσκεις, ἀίουσα μέγαν πόθον ὃν	Γαλατείης	αὐτοῖς μηλείοις θήκαθ' ὑπὸ προγόνοις.
[13, 64]	βασιλέως ἐρωμένη ἦν· ἥτις ὑπὸ	Γαλατῶν	Σελεύκου νικηθέντος καὶ μόλις ἐκ
[13, 52]	καὶ Φίλα; Κοσσύφας δὲ καὶ	Γαλήνας	καὶ Κορώνας οὐ λέγω· περὶ
[13, 8]	διὰ τοῦτό σοι παραινῶ μὴ	γαμεῖν.	(Β) Δεδογμένον τὸ πρᾶγμ' ἀνερρίφθω
[13, 76]	ἔφη Ὥρη ἐρᾶν, ὥρη δὲ	γαμεῖν,	ὥρη δὲ πεπαῦσθαι, καὶ μὴ
[13, 8]	ἐν Αρρηφόρῳ ἢ Αὐλητρίδι οὐ	γαμεῖς,	ἂν νοῦν ἔχῃς, τοῦτον καταλείπων
[13, 89]	Ολυμπίας Ὦ πόνηρε, τοῖς ὀφθαλμοῖς	γαμεῖς	καὶ οὐ τῷ νῷ. Καὶ
[13, 6]	τῇ κλίνῃ φιλογύνης. ~Αἱ δὲ	γαμεταὶ	ἡμῶν γυναῖκες οὔκ εἰσιν τοιαῦται
[13, 2]	ἂν τοὺς περιτιθέντας Σωκράτει δύο	γαμετὰς	γυναῖκας, Ξανθίππην καὶ τὴν Αριστείδου
[13, 2]	ἐρωτικῶν ἐλέχθησαν. ~Καὶ γὰρ τὰς	γαμετὰς	ὁ καλὸς ἡμῶν ἑστιάτωρ ἐπαινῶν
[13, 3]	Εοικεν οῦν ὁ Σπαρτιάτης αἰδεῖσθαι	γαμετὴν	οὖσαν τὴν Ελένην, ὑπερ ἧς
[13, 10]	δὲ καλούμενος πόλεμος δι' ἑτέραν	γαμετήν,	φησὶν Δοῦρις ἐν δευτέρᾳ Ιστοριῶν,
[13, 7]	εἶτ' οὐ γυναικός ἐστιν εὐνοικώτερον	γαμετῆς	ἑταίρα πολύ γε καὶ μάλ'
[13, 7]	ὁ Λεωνίδης ψέγων τὸ τῆς	γαμετῆς	ὄνομα τὰ ἐκ τών Μάντεων
[13, 7]	ἱερόν ἐστι πανταχοῦ, ἀλ' οὐχὶ	γαμετῆς	οὐδαμοῦ τῆς Ελλάδος. Αμφις δ'
[13, 31]	ἱερόν ἐστι πανταχοῦ, ἀλλ' οὐχὶ	γαμετῆς	οὐδαμοῦ τῆς Ελλάδος. Οἶδα δὲ
[13, 3]	τὸ ὡς δεσπότην ἄρχειν τῆς	γαμετῆς	τὸν βασιλέα, ἔτι δὲ καὶ
[13, 42]	παγκρατιαστὴς καὶ συνεῖχ' αὐτὴν μόνος	γαμετῆς	τρόπον γυναικός. Υπο δ' Αντήνορος
[13, 1]	κατατάττειν (ἐγένοντο γὰρ καὶ περὶ	γαμετῶν	καὶ ἑταιρῶν πολλάκις λόγοι) εἰδόσιν
[13, 35]	καὶ πληρώσασα δὸς ᾧ θέλεις	{γαμηθῆναι}	τούτου γὰρ κεκλήσῃ γυνή. Κἀκείνη
[13, 35]	γὰρ αὐτῷ ὅτι μέλλουσιν οἱ	γάμοι	συντελεῖσθαι. Ὃ δὲ στρατοπεδεύων ἐπὶ
[13, 2]	καὶ ἐν ὥρᾳ προσίωσιν τοῖς	γάμοις.	Εν δὲ Αθήναις πρῶτος Κέκροψ
[13, 5]	Εὐθέως γὰρ ἐν αὐτοῖς τοῖς	γάμοις	ὁ μὲν Ατταλος νῦν μέντοι
[13, 3]	φέρει οὐδε αὐτὴ τὸν Γλαύκης	γάμον,	ἤδη εἰς τὰ ἀμείνω καὶ
[13, 89]	τῇ Αλεξάνδρου μητρὶ ᾔτει πρὸς	γάμον	Μόνιμος ὁ Πυθίωνος. Καὶ ἐπει
[13, 10]	Αλεξάνδρου πατρός διὰ τὸν Κλεοπάτρας	γάμον,	ὁ Ηρακλέους διὰ τὴν Ιόλην
[13, 10]	Αἰγυπτίων βασιλέα, μίαν αἰτῶν πρὸς	γάμον	τῶν θυγατέρων. Ὃ δὲ τῶν
[13, 36]	ἐπὶ τὴν θοίνην. Ο δὲ	γάμος	ἐγίγνετο τόνδε τὸν> τρόπον· ἔδει
[13, 89]	ἦν καὶ αὐτὴν ἐξέδωκε πρὸς	γάμου	κοινωνίαν ὁ Πεισίστρατος Ιππάρχῳ τῷ
[13, 73]	τις ὥρα δ' ἐκ νοτίζοντος	γάμου	τέλειος ἐστί. Τῶν δ' ἐγὼ
[13, 73]	χθόνα, ἔρως δὲ γαῖαν λαμβάνει	γάμου	τυχεῖν ὄμβρος δ' ἀπ εὐναέντος
[13, 35]	φίλους καὶ συγγενεῖς ἐποιεῖτο τοὺς	γάμους,	οὐ προειπῶν ὅτῳ μέλλοι διδόναι
[13, 35]	Οδάτι, νῦν ποιούμεθα τοὺς σοὺς	γάμους.	Περιβλέψασα οὖν καὶ θεωρήσασα πάντας
[13, 35]	κώμης γενόμενος ἐν ᾗ τοὺς	γάμους	συνετέλουν καὶ καταλιπὼν ἔν τινι
[13, 36]	ξένος. Οὗτος ὁ Νάνος ἐπιτελῶν	γάμους	τῆς θυγατρὸς κατὰ τύχην παραγενόμενον
[13, 4]	ἁρπαγῆς, ἄλλας δ' ἐκ νομίμων	γάμων	ἐξ ἁρπαγῆς μὲν Ελένην, Αριάδνην,
[13, 4]	ἀμφοτέρας φίλοις συνῆν πολλαῖς χωρὶς	γάμων.	Επειτα τὴν Πιτθέως ἔλαβεν Αἴθραν,
[13, 3]	ἐπηγάγετο, ἐν ἔθει γενόμενος βαρβαρικῶν	γάμων.	Θαυμάσαι δ' ἄν τις, φησὶν
[13, 79]	φησὶ ὁ Ακαδημαικός, πρὸ τῶν	γάμων	ταῖς παρθένοις ὡς παιδικοῖς νόμος
[13, 20]	θεοὶ ἀνηρείψαντο Διὶ οἰνοχόον τὸν	Γανυμήδη·	Κάλλεος εἵνεκα οἷο, ἵν' ἀθανάτοισι
[13, 77]	οὺ τὸν Δία ἁρπάσαι τὸν	Γανυμήδην	ἀλλὰ Μίνωα. Οἱ δὲ προειρημένοι
[13, 77]	παρ' αὑτοῖς φασιν ἁρπασθῆναι τὸν	Γανυμήδην	ὑπὸ τοῦ Διὸς καὶ τὸν
[13, 79]	Ο δ' ἐν Κολχίσιν περὶ	Γανυμήδους	τὸν λόγον ποιούμενος Μηροῖς ὑπαίθων
[13, 46]	φιλοσόφου ζῆν ἢ ἑταίρας. Κατὰ	γὰρ	Αγάθωνα Γυνὴ τὸ σῶμα δι'
[13, 38]	δ' ἄλλως τοὺς τρόπους. Μεταβάλλουσαι	γὰρ	αἱ τοιαῦται εἰς τὸ σῶφρον
[13, 18]	τούτῳ τι> προσπίπτει κακόν. Τί	γὰρ	αἱ τρίχες λυποῦσιν ἡμᾶς, πρὸς
[13, 16]	πρόσωπον, ἐὰν κόσμιον πεφύκῃ. Η	γὰρ	αἰδὼς ἄνθος ἐπισπείρει. Καὶ ὁ
[13, 42]	φησί, σοί, ψυχή, μελέτω· μαθεῖν	γὰρ	αἰσθέσθαι θ' ἅμα Ολυμπιονικῶν νυκτὸς
[13, 9]	νέα στι πρεσβύτῃ γυνή. Ωσπερ	γὰρ	ἄκατος οὐδὲ μικρὸν πείθεται ἑνὶ
[13, 44]	δὸς ὅσον ἐπιθυμεῖς, πάτερ· οἶδα	γὰρ	ἀκριβῶς καὶ πέποιθα τοῦθ' ὅτι
[13, 91]	ταῦτ' ἐκ τῶν Στησιχόρου, σχολῇ	γάρ,	ἀλλ' ἐκ τῆς Αγία τοῦ
[13, 28]	φησί· Πεποιήκατ' ἔργον οὐχ ἑταίρων	γὰρ	ἀλλ' ἑταίρων> ταὐτὰ δ' ὄντα
[13, 13]	εἴδη φέρων. Η τόλμα μὲν	γὰρ	ἀνδρός, ἡ δὲ> δειλία γυναικός,
[13, 7]	μεστὴν γυναικείας χολῆς. Η τῶν	γὰρ	ἀνδρῶν ἐστι πρὸς ἐκείνην μέλι
[13, 86]	περὶ τῆς αὐλητρίδος διαπυκτεύσας. Φησὶν	γὰρ	Αντίγονος ὁ Καρύστιος ἐν τῷ
[13, 85]	θηρίου πρὸς τὸ παιδίον οὔτε	γὰρ	ἀπ' αὐτοῦ χωριζόμενον τὸ βρέφος
[13, 72]	συμπαίζειν προκαλεῖται. ἥ δ' (ἐστὶν	γὰρ	ἀπ' εὐκτίνου Λέσβου) τὴν μὲν
[13, 24]	τὰ τῶν υἱῶν κέρματα. Οντως	γὰρ	ἄριστα χωλὸς οἰφεις, τοῦ κρηπιδοποιοῦ
[13, 27]	καλέσαι, φησὶν ὁ Καλλίμαχος. Οὐ	γὰρ	αὐτάρκεις ἡμεῖς ἀμύνασθαι, ὦ Κύνουλκε;
[13, 35]	εἶναι ἀρρένων παίδων ἕρημος· ἤθελεν	γὰρ	αὐτὴν δοῦναι ἑνὶ τῶν περὶ
[13, 89]	Εὐβοίᾳ Χαλκίδα καλλιγύναικα εἶπεν. Εὐπρεπεῖς	γὰρ	αὐτόθι γίγνονται γυναῖκες, ὡς καὶ
[13, 78]	οὖν ἔρωτας οἱ τύραννοι (πολέμιοι	γὰρ	αὐτοῖς αὗται αἱ φιλίαι) τὸ
[13, 84]	συντάξαι ἀφεῖναι τὸν ἄνθρωπον δεδωκέναι	γὰρ	αὐτὸν μισθόν. ~Καὶ ἄλογα δὲ
[13, 92]	δὲ ποῦ εἴρηκεν Φύλαρχος Κατανέγνων	γὰρ	αὐτοῦ πᾶσαν τὴν Ιστορίαν. Εἰπόντος
[13, 35]	ποθοῦσα τὸν Ζαριάδρην ἰδεῖν· ἐπεστάλκει	γὰρ	αὐτῷ ὅτι μέλλουσιν οἱ γάμοι
[13, 14]	ἐστι τοὺς τρόπους ἀβέλτερος. Εἰ	γὰρ	ἀφέλοι τις τοῦ βίου τὰς
[13, 94]	οὔτε μὴν οὐδ' ἰχθυοπώλαιναν. Εκάστῳ	γὰρ	γένει ἁρμόζοντα δεῖν εἶναι καὶ
[13, 89]	χρόνου. ~Επὶ κάλλει δὲ ἔτι	γὰρ	γέρων ἀοιδὸς κελαδεῖ Μναμοσύναν» κατὰ
[13, 57]	ἡμῶν ἀντιπέμψαι θηρίον τρυγέραυον· οὐ	γὰρ	γίγνεται τοῦτ' αὐτόθι. Πρὸς ὃν
[13, 42]	Ανω, βέλτιστε, φησίν. Υπό τι	γὰρ	δέδοικά σε, μή μου προπεσούσης
[13, 48]	ἀπειλούντων κατασκάφειν τὴν οἰκίαν· ἐνηνοχέναι	γὰρ	δικέλλας καὶ> ἄμας, Εἰ ταῦτ'
[13, 72]	Ερμησιάνακτα περὶ τοῦ ἔρωτος. Καὶ	γὰρ	Δίφιλος ὁ κωμῳδιοποιὸς πεποίηκεν ἐν
[13, 36]	μέχρι νῦν Πρωτιάδαι καλούμενον· Πρῶτις	γὰρ	ἐγένετο υἱὸς Εὐξένου καὶ τῆς
[13, 4]	ἐγένετο καὶ Αἰγεύς Πρώτην μὲν	γὰρ	ἔγημε τὴν Οπλητος θυγατέρα, μεθ'
[13, 81]	ὁ> λέγων χρυσοκόμαν Απόλλωνα· Χρυσέας	γὰρ	εἰ ἐποίησεν ὁ ζωγράφος τὰς
[13, 60]	ἐπιφανεστάτη πολὺ τῶν ἑταιρῶν. Καὶ	γὰρ	εἰ νεωτέρα τῶν τότε χρόνων
[13, 8]	γὰρ πρῶτος οὐδὲν ἠδίκει οὔπω	γὰρ	εἰδὼς οὗτος οἷον ἦν κακὸν
[13, 10]	Φιλίππου συμμαχήσαντος πέρας ἔσχεν τότε	γὰρ	εἷλον οἱ Θηβαῖοι τὴν Φωκίδα.
[13, 43]	ὦ Γνάθαιν' ἔχεις. Τῶν σῶν	γάρ,	εἶπεν, ἐπιμελῶς, ὦ Δίφιλε, εἰς
[13, 46]	τὴν Γνάθαιναν, ἣ δὲ τί	γάρ,	εἶπεν, οὐκ ἠρμένος ἥκεις; Σφόδρα
[13, 45]	κατέφαγ' ἐραστήν ποτε Θαλλόν· παρεγενήθη	γὰρ	εἰς τὴν Αττικὴν ὠνησόμενος χελιδονείους
[13, 24]	ἀχύροισιν εἰσενεχθῆναι τέχνῃ. Αὐταὶ βιάζονται	γὰρ	εἰσέλκουσί τε τοὺς μὲν γέροντας
[13, 6]	βίον παρείλετο πάντα τὰ σκεύη	γὰρ	ἕλκων ᾤχετ' ἐκ τῆς οἰκίας.
[13, 14]	εἰκότως τ' Ερως; Ετάραττε κἀκείνους	γὰρ	ἐμβάλλων στάσεις, ὅτ' ἦν μετ'
[13, 21]	οὐδ' ἂν οἰκέτης ἐτόλμησεν. Σεμνύνεσθαι	γὰρ	ἐμελέτων, οὐ βωμολοχεύσθαι. Υπερείδης δὲ
[13, 5]	βίον τὸν ἑαυτοῦ συνέχεεν. Εὐθέως	γὰρ	ἐν αὐτοῖς τοῖς γάμοις ὁ
[13, 20]	καὶ αὐτὸς τὸ κάλλος. Καὶ	γὰρ	ἐν ταῖς Εὐανδρίαις τοὺς καλλίστους
[13, 50]	μνησθήσομαι καὶ τούτων. Δημοσθένης μὲν	γὰρ	ἐν τῷ κατὰ Ανδροτίωνος Σινώπης
[13, 80]	ᾧ καὶ τελευτήσαντα αὐτὸν (συνεχῶς	γὰρ	ἐν τῷ ποταμῷ τούτῳ ἀπελούετο)
[13, 19]	ἤθεσιν ἀλλα καὶ ἕξει. Βουλόμενοι	γὰρ	ἐνδύεσθαι τὴν αὐτάρκειαν καὶ τὴν
[13, 63]	περὶ Δημοσθένους λέγειν δύναιτο; τὰ	γὰρ	ἐνιαυτῷ μελετηθέντα ἐκείνῳ μία γυνὴ
[13, 67]	τὴν ἱερὰν ὁδὀν καλουμένην. Καὶ	γὰρ	ἐνταῦθα οὗ ἂν φανῇ τὸ
[13, 43]	δ' εἶπε Τῶν σῶν δραμάτων	γὰρ	ἐπιμελῶς εἰς αὐτὸν αἰεὶ τοὺς
[13, 45]	προσενέγκῃς τρία κόμισαι. Τὸ κωλῦον	γάρ	ἐστι τοῦτο με. Ἣ δ'
[13, 93]	τὸ τοῦ βίου χρήσιμον. Οὐδὲν	γάρ	ἐστι τῶν καλουμένων φιλοσόφων ἀφιλοσοφώτερον.
[13, 66]	Γλυκέρας κοινόν ἐνεμεσήθη δέ. Φιλήμονος	γὰρ	ἑταίρας ἐρασθέντος καὶ χρηστὴν ταύτην
[13, 51]	ἀντὶ τῆς Ανθείας Αντειαν. Οὐ	γὰρ	εὑρίσκομεν παρ' οὐδενὶ Ἄνθειαν άναγεγραμμένην
[13, 49]	δ᾽ Οὐ θέλω» εἶπεν, ἦν	γὰρ	έφεστηκυῖα γραῦς αὐτῷ. Ἣ δὲ
[13, 55]	ᾗ πρότερον ᾤκησαν ἄλλοι; Οὐ	γάρ»	ἔφη. Τί δὲ ναῦν ἐν
[13, 45]	Εὐριπίδης τὴν τόλμαν αὐτῆς Σὺ	γάρ,	ἔφη, τίς εἶ γύναι; οὐκ>
[13, 45]	Ερωτηθεῖσα δὲ τί διαφέρονται Τί	γάρ,	ἔφησεν, ἄλλο πλὴν ἄλλ' ἡ
[13, 1]	οὐ πάνυ τι ἀποδεχόμενος, δεῖ	γάρ,	ἔφησεν, ὦ βασιλεῦ, τὸν ταῦτα
[13, 6]	ἂν δύναιτο παρανομώτατον φράσαι τίς	γὰρ	ἢ δράκαιν' ἄμικτος ἢ Χίμαιρα
[13, 61]	ἔν τινι στασίμῳ οὕτως φίλη	γὰρ	ἡ Θεωρίς. Επὶ δὲ δυσμαῖς
[13, 93]	τῶν καλουμένων φιλοσόφων ἀφιλοσοφώτερον. Τίς	γὰρ	ἤλπισεν ἂν> Αἰσχίνην τὸν Σωκρατικὸν
[13, 8]	οὐκ ἐρῶ κακῶς. Ὃ μὲν	γὰρ	ἦν ἄπειρος, οἶμαι, τοῦ κακοῦ,
[13, 80]	εὐφρανεῖ ὡς σἐ λυπήσει. Ωσπερ	γὰρ	ἦν ἐρωτικὸς ὁ βασιλεὺς οὗτος,
[13, 86]	πρὸς Αντίγονον παραγενομένων. Εκεῖνοι {τε}	γὰρ	ἠρίστων σφόδρα σκυθρωπῶς καὶ εὐσχημόνως,
[13, 3]	γυναικῶν, Νέστωρ και Φοῖνιξ. Οὐ	γὰρ	ἦσαν οὗτοι ἐκλελυμένοι τοῖς σώμασι
[13, 16]	ἐρωμένους συνέβη παιδικά. Πρὸς ἀλήθειαν	γάρ,	καθάπερ φησί Κλέαρχος ἐν τῷ
[13, 84]	καθάπερ ἱστορεῖ Κλέαρχος. Εμοὶ μὲν	γὰρ	καὶ κατὰ φύσιν δοκεῖ πεποιηκέναι
[13, 56]	Μέλισσαν ἰδόντα Πελοποννησιακῶς ἠσθημένην (ἀναμπέχονος	γὰρ	καὶ μονοχίτων ἦν καὶ ᾠνοχοει
[13, 84]	τὸν αὐτὸν διαφθαρῆτε τρόπον. Τότε	γὰρ	καὶ οἱ παῖδές εἰσιν καλοί,
[13, 1]	λόγον ἐνταῦθα μέλλοντες κατατάττειν (ἐγένοντο	γὰρ	καὶ περὶ γαμετῶν καὶ ἑταιρῶν
[13, 22]	Αγροίκῳ, τῷ τρέφοντι συμφορά· εὐφραίνεται	γὰρ	κακὸν ἔχων οἴκοι μέγα. Διόπερ
[13, 46]	ὑπὸ τοῦ Μάχωνος εἰρημένων. Αἱ	γὰρ	καλαὶ ἡμῶν Αθῆναι τοσοῦτον πλῆθος
[13, 10]	Κτησίας, διὰ γυναῖκα ἐγένετο. Ο	γὰρ	Καμβύσης πυνθανόμενος τὰς Αἰγυπτίας γυναῖκας
[13, 72]	τὴν μὲν ἐμὴν κόμην (λευκὴ	γάρ)	καταμέμφεται, πρὸς δ' ἄλλην τινὰ
[13, 7]	μάλ' εἰκότως. Ἣ μὲν νόμῳ	γὰρ	καταφρονοῦσ' ἔνδον μένει, ἣ δ'
[13, 8]	τοῦτον καταλείπων τὸν βίον. Γεγάμηκα	γὰρ	καὐτος διὰ τοῦτό σοι παραινῶ
[13, 35]	δὸς ᾧ θέλεις {γαμηθῆναι} τούτου	γὰρ	κεκλήσῃ γυνή. Κἀκείνη περιβλέψασα πάντας
[13, 51]	Ἐπώνυμον ἐστὶ τοῦτο ἑταίρας· τὸ	γὰρ	κύριον ἦν Οἴα, ὡς Ἀριστσφάνης
[13, 46]	αἰτίαν, ὦ Στίλιπων. Σέ τε	γὰρ	λέγουσιν διαφθείρειν τοὺς ἐντυγχάνοντάς σοι
[13, 25]	ἃπαντας εὗρες ἀνθρώπους, Σόλων· σὲ	γὰρ	λέγουσιν τοῦτ' ἰδεῖν πρῶτον, μόνον
[13, 13]	Αλεξις δ' ἐν Αποκοπτομένῳ· Λέγεται	γὰρ	λόγος ὑπὸ τῶν σοφιστῶν μὴ
[13, 95]	Ανδρίαν πλεῖν τούτῳ συμβάλλειν. Πολὺ	γὰρ	μᾶλλον ἃ ἂν δανείσηται αὐτοῦ
[13, 87]	φησιν ἐν ὁμωνύμῳ δράματι· Εκειτο	γὰρ	μέν λευκὸν εἰς σεληνόφως φαίνουσα
[13, 81]	παιδὸς τῷ λόγῳ εἴχετο. Εἴρετο	γάρ	μιν ἀπὸ τῆς κύλικος κάρφος
[13, 27]	κατὰ τὴν Εφίππου Φιλύριαν. Δοκεῖς	γάρ	μοι ἐκείνων εἷς εἶναι οὓς
[13, 45]	τὴν λεκάνην μὲν οὖν· δοκεῖς	γάρ	μοι πολύν, Ιππη, πάνυ χόρτον,
[13, 81]	τὰς γνάθους τοῦ καλοῦ. Εἰ	γὰρ	ὁ ζωγράφος χρώματι πορφυρέῳ ἐναλείψειε
[13, 79]	παιδικοῖς νόμος ἐστὶν ὁμιλεῖν. Καὶ	γὰρ	ὁ νομοθέτης Σόλων ἔφη Μηρῶν
[13, 57]	ἀρρενικῶς εἰρημένον τὸν τίγριν. Φιλήμονα	γὰρ	οἷδα τοῦτ' εἰρηκότα ἐν Νεαίρᾳ·
[13, 47]	ἀρρωστίας, Ὡς ίσχνός» ἔφη. Τί	γὰρ	οἴει με έν τρισὶν ἡμέραις
[13, 41]	προσηγορεύετ' ἢ ἐνομίσθη Μανία. Αἰσχρὸν	γὰρ	ὄνομα Φρυγιακὸν γυναῖκ' ἔχειν, καὶ
[13, 29]	ἄλλαι τοὔνομα βλάπτουσι τοῖς τρόποις	γὰρ	ὄντως ὂν καλόν. Αναξίλας Νεοττίδι·
[13, 26]	ὀρθῶς νομίζοιτ' ἂν τέρας. Αὕτη	γὰρ	ὁπότ' ἦν μὲν> νεοττὸς καὶ
[13, 26]	μοι δοκεῖ τοῖς ἀετοῖς· οὗτοι	γὰρ	ὅταν ὦσιν νέοι ἐκ τῶν
[13, 15]	περὶ τοῦ Βίου αὐτου. Θρυλεῖτε	γὰρ	ὅτι δεῖ μὴ τῶν σωμάτων
[13, 33]	σκολιοῦ ξυνάορον ξυναῖς γυναιξί. Δῆλον	γὰρ	ὅτι πρὸς τὰς ἑταίρας διαλεγόμενος
[13, 2]	τοῦ δικαίου καλουμένου (οἱ χρόνοι	γὰρ	οὐ συγχωροῦσιν) ἀλλὰ τοῦ τρίτου
[13, 95]	ὁ πατὴρ αὐτῷ κατέλιπεν. Αλλὰ	γὰρ	οὐ τὴν οὐσίαν κέκτηται Ερμαίου
[13, 26]	Κορίνθου Λαίδ' οἶσθα; (Β) Πῶς	γὰρ	οὔ; τὴν ἡμετέρειόν γ' (Α)
[13, 44]	εἰπεῖν φασι τὴν Γναθαίνον· Περιλαμβάνειν	γὰρ	οὐκ ἐδοκίμαζον, τάλαν, ἄνθρωπον ἄχρι
[13, 52]	περὶ δὲ Ναίδος σιωπῶ· γομφίους	γὰρ	οὐκ ἔχει. Θεόφιλος Φιλαύλῳ· τοῦ
[13, 24]	πόλει πράττουσιν οἱ νεώτεροι. Οπου	γὰρ	οὐσῶν μειράκων μάλ' εὐπρεπῶν ἐπὶ
[13, 13]	δαίμονος τούτου ποιοῦσιν εἰκόνας. Εστὶν	γὰρ	οὔτε θῆλυς οὔτ' ἄρσην, πάλιν
[13, 13]	τρόπων τῶν τοῦ θεοῦ. Εστὶν	γὰρ	οὔτε κοῦφος οὔτε ῥᾀδιος ἀπαλλαγῆναι
[13, 90]	δέον προκεῖσθαι σωφροσύνης. Τὸ κάλλος	γὰρ	οὕτως καλόν, εἰ δὲ μὴ,
[13, 80]	καὶ ὃ μηδαμῶς, εῖπεν, οὐ	γὰρ	οὗτως ἐμὲ εὐφρανεῖ ὡς σἐ
[13, 91]	τῆς οὐ κενεώτερον ἄλλο. Τί	γὰρ	ὄφελος τῶν τοσούτων ὀνομάτων, ὦ
[13, 91]	τοῦ Αργείου Ιλίου Πέρσιδος οὗτος	γὰρ	παμπόλλους τινὰς κατέλεξεν. Αλλὰ μὴν
[13, 67]	πολὺν ἤδη χρόνον ἐπιτετελεσμένον. Ἣν	γὰρ	πάντες ᾔδεσαν ὀλίγης δαπάνης κοινὴν
[13, 18]	πείθω, μεμνήσομαι τῆς λέξεως· χαίρω	γὰρ	πάνυ τῷ ἀνδρὶ διά τε
[13, 78]	συμφρονῆσαν πολλὰς τυραννίδας καθεῖλεν. Παιδικῶν	γὰρ	παρόντων ἐραστὴς πᾶν ὁτιοῦν ἕλοιτ'
[13, 58]	τῶν καλῶν γυναικῶν κατάλογον. ~Κλέαρχος	γὰρ	περὶ Ἐπαμινώνδου φησὶν οὕτως· Ἐπαμινώνδας
[13, 84]	ὥς φησι Κλέαρχος. ῇ τε	γὰρ	περὶ τὴν Πειρήνην χαλκῇ βοὶ
[13, 9]	γυνὴ νέα ἀνδρὶ γέροντι οὐ	γὰρ	πηδαλίῳ πείθεται ὡς ἄκατος, οὐδ'
[13, 8]	ἀληθινὸν εἰς πέλαγος αὑτὸν ἐμβαλεῖς	γὰρ	πραγμάτων, οὐ Λιβυκὸν οὐδ' Αἰγαῖον
[13, 51]	τὸ ζῷόν φησιν οὕτως· Ἑωθινὸς	γάρ,	πρίν τιν' αὐλιτῶν ὁρᾶν, θαλλὸν
[13, 86]	τῷ οἶνῳ μνείαν ποιεῖσθαι καὶ	γὰρ	πρὸς ταῦτα ἡμᾶς ὅταν ὑποπίωμεν
[13, 23]	ἑταιρῶν οὕτως ἐκτίθεται· Πρῶτα μὲν	γὰρ	πρὸς τὸ κέρδος καὶ τὸ
[13, 8]	ὅστις γυναῖκα δεύτερος ἔγημε τὸν	γὰρ	πρῶτον οὐκ ἐρῶ κακῶς. Ὃ
[13, 8]	γήμας δεύτερος θνητῶν. Ο μὲν	γὰρ	πρῶτος οὐδὲν ἠδίκει οὔπω γὰρ
[13, 69]	καὶ αὐτὴ ἑταίρα καλή. Φιλεῖ	γάρ	πως ἡ Ναύκρατις, ὡς ὁ
[13, 41]	αὐτὴ τὸ πλεῖον. Ηνίκα σκώψειε	γάρ	ῥημάτιον εὐθὺ τοῦτο μάνίαν' ἀνεβόα,
[13, 24]	μὴ Φιλίππου, φησίν· Οστις λέχη	γὰρ	σκότια νυμφεύει λάθρᾳ, πῶς οὐχὶ
[13, 47]	τὸν ἡττώμενον Θάρρει, παιδίον· οὐ	γὰρ	στεφανίτης ὁ ἀγών ἐστιν, ἀλλ'
[13, 18]	τοῦτον ἔχει τι θάτερον· ἢ	γὰρ	στρατεύειν ἐπινοεῖν μοι φαίνεται καὶ
[13, 42]	τοῦτο, φησὶ, λυποῦ, φίλατε· οὐ	γὰρ	σὺ φεύγων ἀπέβαλες τὴν ἀσπίδα,
[13, 48]	καταπεσόντος ἔν τινι κονιάματι, Καὶ	γὰρ	σύ, φησί, σαυτὸν ἐδωκας οὗ
[13, 93]	τὸν κυνικὸν βίον μιμουμένοις οὔτε	γὰρ	συνανθρωπίζετε οὔτε διαγινώσκετε οὐδένα τῶν
[13, 51]	πανηγύρεως ένδοξοτάτης ὀνόματι κεχρημένην· ἐκεκώλυτο	γὰρ	τὰ τοιαῦτα τίθεσθαι ὀνόματα οὐ
[13, 77]	ταῖς θηλείαις προκρίνουσι πολλοί. Παρὰ	γὰρ	τὰς ἄλλας ταῖς εὐνομουμέναις πόλεσιν
[13, 2]	καὶ τῶν ἐρωτικῶν ἐλέχθησαν. ~Καὶ	γὰρ	τὰς γαμετὰς ὁ καλὸς ἡμῶν
[13, 70]	Ερμησιάνακτος τοῦ Κολοφωνίου Λεόντιον ἀπὸ	γὰρ	ταύτης ἐρωμένης αὐτῷ γενομένης ἔγραψεν
[13, 93]	χείρω μερισάμενοι τηρεῖτε. Αἰσθήσει τε	γὰρ	τῇ πρὸς ὄσφρανσιν καὶ πρὸς
[13, 71]	Τήιον ἀλγύνων ἄνδρα πολυφραδίῃ. Καὶ	γὰρ	τὴν ὁ μελιχρὸς ἐφωμίλησεν Ανακρέων
[13, 74]	φρονοῦσιν εἰς ἡμᾶς μέγα. Νεανίσκῳ	γὰρ	τὴν πᾶσαν ἀρετὴν ἔχοντι τοῦτο
[13, 85]	ἐκ τῆς Ιασοῦ παῖδα. Περὶ	γὰρ	τὴν πόλιν ταύτην Διονύσιός τις
[13, 31]	Αβυδηνοῖς, ὥς φησι Πάμφιλος· κατεχομένης	γὰρ	τῆς πόλεως δουλείᾳ τοὺς φρουροὺς
[13, 18]	προτέρων οὐ χρωμένων αὐτῷ. Καὶ	γὰρ	Τιμόθεος ὁ αὐλητὴς πώγωνα μέγαν
[13, 47]	ἀποκρίσεις ἀνέγραφεν ὁ Λυγκεύς. Παρασίτου	γάρ	τινος ὑπο γραὸς τρεφομένου καὶ
[13, 81]	Οὐδὲ ὁ φὰς ῥοδοδάκτυλον· εἰ	γάρ	τις εἰς ῥόδεον χρῶμα βάψειε
[13, 20]	Βίων ἐν Αἰθιοπικοῖς. Ως ἔοικε	γάρ,	τὸ κάλλος βασιλείας οἰκεῖόν ἐστιν.
[13, 16]	ὠμῶν καὶ τῶν ἀνηδύντων. Καὶ	γὰρ	τὸ παλαιὸν παίδων ἤρων, ὡς
[13, 14]	τὰς δυνάμεις διαιρῶν φησι δίδυμα	{γὰρ}	τόξα αὐτὸν ἐντείνεσθαι χαρίτων, τὸ
[13, 32]	ἔσταθεν εὔχεσθαι Κύπριδι δαιμονίᾳ· οὐ	γὰρ	τοξοφόροισιν ἐμήσατο δι' Αφροδίτα Πέρσαις
[13, 84]	καθάπερ Κλείσοφος ὁ Σηλυμβριανός. Οὗτος	γὰρ	τοῦ ἐν Σάμῳ Παρίου ἀγάλματός
[13, 44]	τάλαν, μὴ δῆτ' ἄνερ· οὐδέποτε	γὰρ	τοῦτ' ἐστί σοι πεπραγμένου. ~Εξῆς
[13, 70]	ἠγάπα Λαμύνθιος ὁ Μιλήσιος. Εκάτερος	γὰρ	τούτων τῶν ποιητῶν, ὥς φησι
[13, 27]	Μυρτίλου, φθάσας ὁ Μυρτίλος (διήχθευεν	γὰρ	τῷ Σύρῳ) ἔφη· Ουχ ὧδ'
[13, 4]	πλείστας δόξας ἐσχηκέναι γυναῖκας (ἦν	γὰρ	φιλογύνης) ἀνὰ μέρος αὐτὰς εἶχεν,
[13, 59]	ἦν αὐτὴν ἰδεῖν γυμνήν· ἐχέσαρκον	γὰρ	χιτώνιον ἠμπείχετο καὶ τοῖς δημοσίοις
[13, 95]	κατειπὼν αὐτοῦ ἐπιλέγει ταῦτα Αλλὰ	γάρ,	ὦ ἄνδρες δικασταί, οὐκ εἰς
[13, 94]	ἑτέραν ταύτῆς συκοφαντωδεστέραν ἐξευρεῖν. Οὗτος	γάρ,	ὦ ἄνδρες δικασταί, ὀφείλων ἀργύριον
[13, 28]	τις ἔφη τῶν παρῳδῶν. ~Εγὼ	γάρ,	ὦ ἄνδρες σύσσιτοι, οὐ κατὰ
[13, 30]	Εφιππος ἐν Σαπφοῖ φησι· Οταν	γὰρ	ὦν νέος ἀλλότριον εἰσελθὼν ὄψον
[13, 45]	εἶπεν, κακῶν» ἢ Γλυκέρον, Μέλλει	γὰρ	ὥσπερ μαινίδας ἀποτηγανίζειν, φησί, μου
[13, 38]	τοιαύτης εἴη μητρὸς Καὶ χάριν	γε	αὐτῇ, φησίν, οἶδα, ὅτι δι'
[13, 51]	ἐν τῷ πρὸς Λαίδα, εἴ	{γε}	γνήσιος ὁ λόγος, τούτων μνημονεύει·
[13, 46]	ἑταιρῶν, περὶ ὧν ἐπεξελεύσομαι ὅσον	γε	δύναμαι, ὅσον ὄχλον εὐανδροῦσα πόλις
[13, 81]	διδάσκαλος Σοφὸς μὲν δὴ σύ	γε	εἶ, ὦ Σοφόκλεις, ἐν ποιήσει
[13, 47]	καὶ εἰπόντος ὅτι ἑκκαιδεκαέτης, Μικρός	γε,	ἔφη, ὡς τοσούτον ἐτῶν. Νεανίσκων
[13, 4]	πλῆθος ἐγένετο. Εν ἑπτὰ μέντοι	γε	ἡμέραις πεντήκοντα διεπαρθένευσε Θεστίου κόρας,
[13, 7]	ἐστιν εὐνοικώτερον γαμετῆς ἑταίρα πολύ	γε	καὶ μάλ' εἰκότως. Ἣ μὲν
[13, 7]	προῖκ' οὐχὶ τιμὴν πάσχομεν Πικράν	γε	καὶ μεστὴν γυναικείας χολῆς. Η
[13, 39]	{καὶ} θιγὼν τοῖς δακτύλοις Τουτί	γε,	Λάμια, φησίν, ὀσφράνθητι καὶ εἴσει
[13, 94]	τὸν Ιδομενέα φασίν. ~Αλλ' ὅ	γε	Λυσίας ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ λόγώ
[13, 8]	μέντοι τίς οἴμοι δείλαιος, ταχέως	γέ	μ' αἱ χρησταὶ γυναῖκες ἐπέλιπον,
[13, 8]	κακὴ γυνὴ Μήδεια, Πηνελόπη δέ	γε>	μέγα πρᾶγμ' Ερεῖ τις ὡς
[13, 55]	πέπαυσο» καὶ ό Αρίστιππος Ἆρά	γε	μή τί σοι ἄτοπον δοκεῖ
[13, 27]	πληγὰς λαβεῖν ἁπαλαῖσι χερσίν· ἡδύ	γε	νὴ τὸν Δία τὸν μέγιστον.
[13, 21]	κἀνταῦθα κατελήρησα τὴν ἐξωμίδα. Καλός	γε	ὁ τῶν Κορινθίων σοφιστής, ὁ
[13, 81]	Σοφόκλεις, ἐν ποιήσει ὅμως μέντοι	γε	οὐκ εὖ εἴρηκε Φρύνιχος πορφυρέας
[13, 22]	Πλοῦτος εἶναί μοι δοκεῖ, ὅστις	γε	παρὰ ταύτην μὲν οὐκ εἰσέρχεται,
[13, 14]	ἐρῶντας ζῆν μόνους, οὓς> δεῖ	γε	πρῶτον μὲν στρατευτικωτάτους εἶναι πονεῖν
[13, 51]	ἄλλος ἔσται λόγος. Ἀλλ' ὅ	γε	Σοφοκλῆς ἐν Ποιμέσιν ὅτι θαλλοφαγεῖ
[13, 7]	πρὸς ἐκείνην μέλι οἳ μέν	γε	συγγνώμην ἔχουσ' ἀδικούμενοι, αὗται δ'
[13, 5]	ὅτι μισογύνης ἐστὶν Εὐριπίδης, ἔν	γε	ταῖς τραγῳδίαις, ἔφη ὁ Σοφοκλῆς
[13, 5]	ἔφη ὁ Σοφοκλῆς ἐπεὶ ἔν	γε	τῇ κλίνῃ φιλογύνης. ~Αἱ δὲ
[13, 44]	ἐστιν ἐξάγειν; ~Καὶ Γναθαινίου δέ	γε	τῆς θυγατριδῆς αὐτῆς τάδε ἀναγράφει·
[13, 13]	τι ἐστίν, ἀλλ' ὅμως ἔχει	γέ	τι τοιοῦτον, ἐγγύς τ' εἰμὶ
[13, 94]	ὀβολοὺς τῆς μνᾶς τόκους. Καλόν	γε	τὸ τέλος τῆς εὐδαιμονίας τῷ
[13, 51]	ὁ λόγος, τούτων μνημονεύει· Φιλύρα	γέ	τοι ἐπαύσατο πορνευομένη ἐτι νέα
[13, 62]	ἄλλας ἑταίρας ἐν τούτοις. Φιλύρα	γέ	τοι ἐπαύσατο πορνευομένη {καὶ} ἔτι
[13, 25]	προστᾶσαι τῶν οἰκημάτων. Αλλ' ὅ	γε	Φιλήμων οὕτως φησί· Σὺ δ'
[13, 92]	οὕτως Οἴμοι, φιλοσοφεῖς. Αλλὰ τούς	γε	φιλοσόφους ἐν τοῖς λόγοις φρονοῦντας
[13, 8]	ἔχῃς, τοῦτον καταλείπων τὸν βίον.	Γεγάμηκα	γὰρ καὐτος διὰ τοῦτό σοι
[13, 8]	κακόν. Καὶ Αντιφάνης ἐν Φιλοπάτορι	γεγάμηκε	δήπου. Β. Τὶ σύ λέγεις
[13, 8]	Β. Τὶ σύ λέγεις ἀληθινῶς	γεγάμηκεν,	ὃν ἐγὼ ζῶντα περιπατοῦντά τε>
[13, 37]	αὐτὸς Θεμιστοκλῆς ἐξ ἑταίρας ἦν	γεγενημένος	ὄνομα Αβροτόνου; ὡς Αμφικράτης ἱστορεῖ
[13, 4]	τὰς μὲν αὐτῶν ἐξ ἔρωτος	γεγενῆσθαι,	τὰς δ' ἐξ ἁρπαγῆς, ἄλλας
[13, 93]	ἂν> Αἰσχίνην τὸν Σωκρατικὸν τοιοῦτον	γεγενῆσθαι	τοὺς τρόπους ὁποῖίον φησι Λυσίας
[13, 84]	ἐπιγραφομένῳ δράματι Γραφῇ λέγων ὧδε	Γεγένηται	δ' ὡς λέγουσιν, κἀν Σάμῳ
[13, 52]	Χυναγίδι· οὐχὶ Κερκώπη μὲν ἤδη	γέγον'	ἔτη τρισχίλια, ἡ δὲ Διοπείθους
[13, 89]	κελαδεῖ Μναμοσύναν» κατὰ Εὐριπίδην διαβόητοι	γεγόνασι	γυναῖκες. Θαργηλία ἡ Μιλησία, ἥτις
[13, 66]	τῆς ἱερείας. ~Διαβόητος δ' ἑταιρα	γέγονε	καὶ ἡ Μιλησία Πλαγγών ἧς
[13, 85]	τῆς ἀνθρώπου δεινή τις φιλοστοργία	γέγονε	τοῦ θηρίου πρὸς τὸ παιδίον
[13, 31]	περὶ ζῶσαν τὴν ἐρωμὲνην περιβόητος	γέγονεν,	ἐγχειρίσας αὑτόν τε καὶ τὴν
[13, 60]	περὶ αὐτῆς Φρύνη ποθ' ἡμῶν	γέγονεν	ἐπιφανεστάτη πολὺ τῶν ἑταιρῶν. Καὶ
[13, 26]	καὶ νέον· οὕτω δὲ τιθασὸς	γέγονεν	ὥστε, ὦ φίλτατε, τἀργύριον ἐκ
[13, 68]	ἐλάσσονας σίτου διαπέμψαι καὶ πολίτην	γεγονέναι.	(Α) Γλυκέρας ὁ σῖτος οὗτος
[13, 50]	ἐλάπονας σίτου παραπέμψαι καὶ πολίτην	γεγονέναι.	(Β) Γλυκέρας ὁ σῖτος οὗτος
[13, 89]	πειραν εἶδος ἔχουσαν, καλήν φησι	γεγονέναι,	ἥτις καὶ τῇ θεῷ εἶκαστο
[13, 89]	πασῶν τῶν κατὰ Πελοπόννησον γυναικῶν	γεγονέναι	καλλίονα ἀπέκτειναν δὲ αὐτὴν Λακεδαιμόνιο
[13, 21]	Ερωτικῷ περὶ τοὺς ἔρωτας δεινὸν	γεγονέναι	λέγει. Οὐκ ἂν ἁμάρτοι δέ
[13, 42]	ἔσκωπτε ῥίψασπίν τ' ἔφη αὐτὸν	γεγονέναι	προσβολῆς οὔσης ποτέ. Ο δ'
[13, 83]	συγγράμματι Θεόπομπος φιλογύναιον μέν φησι	γεγονέναι	Φάυλλον τὸν Φωκέων τύραννον, φιλόπαιδα
[13, 60]	περὶ Εταιρῶν δύο ἀναγράφει Φρύνας	γεγονέναι,	ὧν τὴν μὲν ἐπικαλεῖσθαι Κλαυσιγέλωτα,
[13, 44]	Μετὰ ταῦτ' ἀκούσας Ανδρόνικος τὸ	γεγονὸς	ἐκ τῆς Κορίνθου προσφάτως ἀφιγμένος
[13, 44]	ὄντος ἐν ἀποδημίᾳ, ἐξ οὗ	γεγονὸς	ἦν ἄρρεν αὐτῷ παιδίον, οὐχ
[13, 82]	Εὐριπίδης πυθόμενος καὶ ἐπιτωθάζων τὸ	γεγονὸς	καὶ αὐτός ποτε ὐφη τούτῳ
[13, 94]	ἅμα οἰόμενος τοῦτον {Αἰσχίνην} Σωκράτους	γεγονότα	μαθητὴν καὶ περὶ δικαιοσύνης καὶ
[13, 64]	φυσικοῦ σχολασάσης θυγάτηρ, Σώφρονος δὲ	γεγονυῖα	πρότερον ἐρωμένη, παρακολουθοῦσα διότι ἀποκτεῖναι
[13, 95]	τὴν γυναῖκα διαφθείρας ἑβδομήκοντα ἔτη	γεγονυῖαν	ἧς ἐρᾶν προσποιησάμενος οὕτω διέθηκεν
[13, 84]	χαλκῇ βοὶ βοῦς ἐπανέβη· καὶ	γεγραμμένῃ	κυνὶ καὶ περιστερᾳ καὶ χηνὶ
[13, 35]	περὶ ἧς ἐν ταῖς ἱστορίαις	γέγραπται	ὡς ἄρα κατὰ τὸν ὕπνον
[13, 68]	τὸν Αγῆνα τὸ σατυρικὸν δραμάτιον	γεγραφώς,	ὅπερ ἐδίδαξεν Διονυσίων ὄντων ἐπὶ
[13, 95]	συγκλείσαντες τὰ καπηλεῖα, οἱ δὲ	γείτονες	οὕτως ὑπ' αὐτοῦ δεινὰ πάσχουσιν
[13, 29]	Οὗτος δ' ὃν λέγω ἐν	γειτόνων	αὐτῷ κατοικούσης τινὸς ἰδὼν ἑταίρας
[13, 23]	ὀδόντας ἔσχεν· ἐξ ἀνάγκης δεῖ	γελᾶν,	ἵνα θεωρώσ' οἱ παρόντες τὸ
[13, 81]	οὐ γυναικὸς καλῆς ποιήσειεν ἄν>	Γελασάντων	δὲ ὁ μὲν Ερετριεὺς ἐνωπήθη
[13, 39]	διαφόραν ὅσην ἔχει. Κείνη δὲ	γελάσασ'	Αλλὰ τοῦτ' ἔφη, τάλαν, ὄζειν
[13, 42]	ἔλθοῦσ' ἅμα βαλεῖν ἢ κάτω;	Γελάσασ'	Ανω, βέλτιστε, φησίν. Υπό τι
[13, 45]	γύναι; οὐκ> αἰσχροποιός; Ἣ δὲ	γελάσασ'	ἀπεκρίθη Τί δ' αἰσχρόν, εί
[13, 81]	μὴ καλῷ φαινομένῳ εἰκάζειν ἄν.	Γελάσας	ἐπὶ τῷ Ερετριεῖ Σοφοκλῆς Οὐδὲ
[13, 45]	ὁ Δημοφῶν. Ἣ δ' εἶπε	γελάσασ'	Εὖ γ' ἵνα Σοφοκλεῖ λαβὼν
[13, 48]	Ηγήσανδρος. Αριστόδημος δ' ἐν δευτέρῳ	Γελοίων	Απομνημονευμάτων Γνάθαιναν, φησί, δύο ἐμισθώσαντο,
[13, 23]	φορεῖ. Ἂν δὲ μὴ χαίρῃ	γελώσα,	διατελεῖ τὴν ἡμέραν ἔνδον, ὥσπερ
[13, 87]	πτύχας ἔφαινε μηρὸν, κἀξεπεσφραγίζετο ὥρας	γελώσης	χωρὶς ἐλπίδων ἔρως. Υπνωμέναι δ'
[13, 81]	ἐφίλησεν. Επικροτησάντων δὲ πάντων σύν	γέλωτι	καὶ βοῇ ὡς εὖ ὑπηγάγετο
[13, 94]	μὴν οὐδ' ἰχθυοπώλαιναν. Εκάστῳ γὰρ	γένει	ἁρμόζοντα δεῖν εἶναι καὶ τὰ
[13, 18]	ἔρωτος. ~Υμεῖς δὲ ξυρουμένους τὰ	γένεια	περιφέρετε τοὺς ἐρωμένους· τοῦ ξύρεσθαι
[13, 18]	ἰδών τινα οὕτως ἔχοντα τὸ	γένειον	ἔφησεν· Μή τι ἔχεις ἐγκαλεῖν
[13, 80]	Διθυράμβοις Αργύννου φησὶν ἐρώμενον Υμέναιον	γενέσθαι.	Αντιγόνου δὲ τοῦ βασιλέως ἐρώμενος
[13, 62]	τὴν οἰκίαν, ἐξ ἧς καὶ	γενέσθαι	αὐτῷ θυγάτριον. Μνημονεύει δ' αὐτῆς
[13, 36]	τιθένται Οδάτιν. ~Τὸ ὅμοιον ἱστορεῖ	γενέσθαι	καὶ Αριστοτέλης ἐν τῇ Μασσαλιωτῶν
[13, 89]	τὸν Χάρμον ἐραστὴν τοῦ Ιππίου	γενέσθαι	καὶ τὸν πρὸς Ακαδημίᾳ Ερωτα
[13, 38]	γένος ἀπὸ Παφλαγονίας υἱόν φησι	γενέσθαι	Καρύστιος ἐν Ιστορικοῖς Υπομνήμασιν. Αριστοφῶν
[13, 87]	τῆς ἀποσκευῆς τῆς Δαρείου ἐγκρατὴς	γενέσθαι.	Καταριθμησάμενος οὖν τὰ αἰχμάλωτα γράφει
[13, 10]	δ' ὁ Σάμιος καὶ πρῶτον	γενέσθαι	πόλεμόν φησι δύο γυναικῶν τὸν>
[13, 80]	τοῦ δικαίου Ιβυκος ἐραστήν φησι	γενέσθαι	Τάλων. Διότιμος δ' ἐν τῇ
[13, 40]	τῶν Ιστοριῶν Δημώ φησιν ἐρωμένην	γενέσθαι	τοῦ Δημητρίου· ᾗ ἐπιμανῆναι καὶ
[13, 78]	δ' ὁ περιπατητικὸς περισπουδάστους φησίν	γενέσθαι	τοὺς τῶν παίδων ἔρωτας, ὅτι
[13, 62]	γνήσιος ὁ λόγος, ἐρωμένην φησὶ	γενέσθαι	Φιλωνίδου γράφων ὧδε Ἔστιν οὖν
[13, 80]	τῇ Ηρακλείᾳ Εὐρυσθέα φησὶν Ηρακλέους	γενέσται	παιδικά, διόπερ καὶ τοὺς ἄθλους
[13, 6]	λέαιν' ἔχιδνα, πτηνά θ' Αρπυιῶν	γένη,	εἰς ὑπερβολὴν ἀφῖκται τοῦ καταπτύστου
[13, 39]	γράφει· Δημήτριός ποθ' ὁ βασιλεὺς	γένη	μύρων Λαμίᾳ παρὰ πότον παντοδαπῶν
[13, 38]	ὃς ἂν μὴ ἐξ ἀστῆς	γένηται	νόθον εἶναι, αὐτὸς ἀπεδείχθη ὑπὸ
[13, 81]	ἡ κεφαλὴ τῇ κεφαλῇ ἀσσοτέρα	γένηται.	Ως δ' ἦν οἱ κάρτα
[13, 20]	βασιλίσκους ἀντὶ βασιλέων τᾷ Σπάρτᾳ	γεννᾶν	προαιρεῖται. Εὐριπίδης τε ἔφη· Πρῶτον
[13, 12]	ἐνωθέντων φιλία τε καὶ ὁμόνοια	γεννᾶται,	δι' ὧν ἡ καλλίστη ἐλευθερία
[13, 40]	δὲ Δημώ, ἐξ ἧς Αλκυονέα	γεννηθῆναι,	Σελεύκου δὲ τοῦ νεωτέρου Μύσταν
[13, 10]	φασιν ὑπὸ Αμάσιδος· ἐξ ἧς	γεννηθῆναι	τὸν Καμβύσην, ὃν ἐκδικοῦντα τῇ
[13, 5]	ἔφη, καὶ οὐ νόθοι βασιλεῖς	γεννηθήσονται.	Καὶ ὁ Αλέξανδρος ἀκούσας ἔβαλεν
[13, 40]	τὴν ὀρχηστρίδα, ἐξ ἧς καὶ	γεννῆσαι	Αρριδαῖον τὸν μετ' Αλέξανδρον βασιλεύοντα,
[13, 20]	καὶ γύνη ἡ καλλίστη, καλλίστας	γεννώσης	τῆς Σπάρτης τὰς γυναῖκας. Διὸ
[13, 41]	περὶ τῆς> γυναικός τις λόγος	γένοιτο,	μανίαν τὴν Μέλιτταν ὡς καλὴν
[13, 6]	σύνεισιν ἡδέως. Εἶτα τετράπους μοι	γένοιτο,	φησὶ τήνπρος ἢ, θρόνος, εἶτα
[13, 78]	τὰ ἐπὶ Κρατίνῳ τῷ Αθηναίῳ	γενόμενα	ὃς μεικάριον ὢν> εὔμορφον, Επιμενίδου
[13, 75]	ἁρμονικός, ὥς φησι Χαμαιλέων, Αλκμᾶνα	γενομέναι	τῶν ἐρωτικῶν μελῶν ἡγεμόνα καὶ
[13, 4]	Αττικῶν καταλέγων τὰς τοῦ Θησέως	γενομένας	γυναῖκάς φησι τὰς μὲν αὐτῶν
[13, 35]	κατὰ τὸν ὕπνον ἑωραμένῳ περιχαρὴς	γενομένη	δίδωσιν αὐτῷ τὴν φιάλην· καὶ
[13, 3]	Και ἡ Κλυταιμνήστρα δὲ περιπαθὴς	γενομένη	τὴν Κασσάνδραν σὺν αὐτῷ τῷ
[13, 37]	Φωκαίδα τὴν σοφωτάτην καὶ> καλλίστην	γενομένην	εἶχε συστρατευομένην; ἣν Ζηνοφάνης φησὶ
[13, 53]	ἐρωμένην τὴν ἐπὶ έταιρείᾳ διαβόητον	γενομένην;	ἣ δὲ οὐδ' ὅτε φιλοσοφεῖν
[13, 54]	ἐρωμένην τὴν ἐπὶ έταιρείᾳ διαβόητον	γενομένην;	ἣ δὲ οὐδ' ὅτε φιλοσοφεῖν
[13, 10]	τῆς Αἰγυπτίων βασιλείας διὰ τὴν	γενομένην	ἧτταν πρὸς Κυρηναίους καὶ ἀνῄρητο
[13, 69]	ἥν ἡ καλὴ Σαπφὼ ἐρωμένην	γενομένην	Χαράξου τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῆς κατ'
[13, 70]	ἀπὸ γὰρ ταύτης ἐρωμένης αὐτῷ	γενομένης	ἔγραψεν ἐλεγειακὰ τρία βιβλία, ὧν
[13, 36]	πατρὸς ἀξιοῦντος ὡς κατὰ θεὸν	γενομένης	τῆς δόσεως ἔχειν αὐτήν, ἔλαβεν
[13, 37]	ἧς φησι Κλείταρχος ὡς αἰτίας	γενομένης	τοῦ ἐμπρησθῆναι τὰ ἐν Περσεπόλει
[13, 83]	τῶν ἐν τῇ ἀγορᾳ μάντεων,	γενομένης	φωνῆς ἐκ τῆς δάφνης τῆς
[13, 45]	τὸν ἐπὶ τοῦ χόρτου τότε	γενόμενον.	Αὕτη δ' ὀψὲ τῆς ὥρας
[13, 64]	θείου, ὅτε ἐγὼ μὲν τὸν	γενόμενόν	μοι ἄνδρα σώσατα τοιαύτην χάριτα
[13, 72]	μἐν κατὰ Κῦρον καὶ Πολυκράτην	γενόμενον,	τὴν δἐ κατ' Αλυάττην τὸν
[13, 43]	ἀναπαυόμενον μετὰ Γναθαίνης ἀξιοῦν πρῷον	γενόμενον,	ὥστε τὴν πυγὴν ἅπαξ αὐτῷ
[13, 3]	ὁ κρείων ἐπηγάγετο, ἐν ἔθει	γενόμενος	βαρβαρικῶν γάμων. Θαυμάσαι δ' ἄν
[13, 35]	σταδίους. Πλησίον δὲ τῆς κώμης	γενόμενος	ἐν ᾗ τοὺς γάμους συνετέλουν
[13, 56]	κατὰ τοὺς αὐτοὺς αὐτᾡ χρόνους	γενόμενος	καὶ ἑωρακὼς αὐτόν, ἐν τῷ
[13, 78]	θάνατος ὑπὸ Αρμοδίου καὶ Αριστογείτονος	γενόμενος,	περὶ Σικελίαν δ' ἐν Ακράγαντι
[13, 75]	Στησίχορος δ' οὐ μετρίως ἐρωτικὸς	γενόμενος	συνέστησε καὶ τοῦτον τὸν τρὸπον
[13, 10]	τινός. Δεκαετὴς δὲ καὶ οὗτος	γενόμενος	τῷ δεκάτῳ ἔτει Φιλίππου συμμαχήσαντος
[13, 80]	Αλέξανδρος παρὰ Κρατερῷ αὐτὸν ἐπῄνεσεν	γενομένου	πότου, ὁ Χάρων ἐκέλευσε τὸν
[13, 31]	κρατήσαντας δὲ τῶν τειχῶν καὶ	γενομένους	ἐγκρατεῖς τῆς ἐλευθερίας χαριστήρια τῇ
[13, 83]	εἰς τὴν ἀγορὰν ἐμβαλοῦσα ἐμμανῶν	γενομένων	τῶν μάντεων διεσπάσθη {ὑπ' αὐτῶν}
[13, 65]	εἶχον ἡμέραν παρ' ἡμέραν διαιτητῶν	γενομένων	φίλων Φρυνίων καὶ Στέφανος ὁ
[13, 37]	Ανδρῶν συγγράμματι· Αβρότονον Θρηίσσα γυνή	γένος·	ἀλλὰ τεκέσθαι τὸν μέγαν Ελλησιν
[13, 38]	χώρας Βόας αὐλητρίδος ἑταίρας τὸ	γένος	ἀπὸ Παφλαγονίας υἱόν φησι γενέσθαι
[13, 70]	ἑταίρα καὶ αὐτὴ ἔνδοξος, τὸ	γένος	ἀπὸ τῶν Ατρειδῶν σῴζουσα, ὡς
[13, 36]	μεταθέμενος τοὔνομα Αριστοξένην. Καὶ ἔστι	γένος	ἐν Μασσιλίᾳ ἀπὸ τῆς ἀνθρώπου
[13, 85]	ὁ τοῦ Ερμοδώρου, Σάμιος δὲ	γένος,	ἐρασθῆναι Λακύδους τοῦ φιλοσόφου. Εν
[13, 71]	πατρίδος Εκλεε δ' Ικαρίου τε	γένος	καὶ δῆμον Αμύκλου καὶ Σπάρτην,
[13, 73]	βρότειον ζῇ τε καὶ θάλλει	γένος.	Καὶ ὁ σεμνότατος δ' Αἰσχύλος
[13, 10]	Δοῦρις ἐν δευτέρᾳ Ιστοριῶν, Θηβαίαν	γένος,	ὄνομα Θεανώ, ἁρπασθεῖσαν ὑπὸ Φωκέως
[13, 38]	ἑταίρας ἦν υἱὸς Θρᾀττης τὸ	γένος,	σεμνῆς δ' ἄλλως τοὺς τρόπους.
[13, 6]	ἀνθρώπων ἑταίραν ἠγάπησε πώποτε, οὐ	γένος	τίς ἂν δύναιτο παρανομώτατον φράσαι
[13, 85]	Αμφίλοχον καλεῖσθαί φησι καὶ τὸ	γένος	Ωλένιον εἶναι, Ερμειάς δ' ὁ
[13, 6]	εἰς ὑπερβολὴν ἀφῖκται τοῦ καταπτύστου	γένους	Οὐκ ἔνεσθ' αὖται δ' ἁπάντων
[13, 57]	σοῦ τρέψομαι πεῦσιν, Φοῖνιξ ἄττα	γεραιέ.	Μάθε οὖν ὅτι ἀρσενικῶς εἴρηκε
[13, 20]	οὔπω ἴδον ὀφθαλμοῖσιν οὐδ' οὕτω	γεραρόν·	βασιλῆι δὲ ἀνδρὶ ἔοικεν. Καθίστων
[13, 3]	πλῆθος τῶν γυναικῶν, ἀλλ' εἰς	γέρας	ἐπεὶ οὐδὲ τὸν πολὺν οἶνον
[13, 26]	και τριώβολον, προσίεται δὲ καὶ	γέροντα	καὶ νέον· οὕτω δὲ τιθασὸς
[13, 24]	γὰρ εἰσέλκουσί τε τοὺς μὲν	γέροντας	ὄντας ἐπικαλούμεναι πατρίδια, τοὺς δ'
[13, 3]	γοῦν παρ' αὐτῷ καὶ οἱ	γέροντες	μετὰ γυναικῶν, Νέστωρ και Φοῖνιξ.
[13, 9]	σύμφορόν ἐστι γυνὴ νέα ἀνδρὶ	γέροντι	οὐ γὰρ πηδαλίῳ πείθεται ὡς
[13, 26]	τῆς Λαίδος καὶ Αναξανδρίδης ἐν	Γεροντομανίᾳ	καὶ ἄλλας ἑταίρας αὐτῇ συγκατελέγει
[13, 61]	εὐνήν, ἣ δ' ἐπιτερπέσθω πολιοκροτάφοισι	γέρουσιν,	ὧν ἰσχὺς μὲν ἀπήμβλυνται, θυμὀς
[13, 89]	~Επὶ κάλλει δὲ ἔτι γὰρ	γέρων	ἀοιδὸς κελαδεῖ Μναμοσύναν» κατὰ Εὐριπίδην
[13, 61]	Σοφοκλῆς δ' ὁ τραγῳδιοποιὸς ἤδη	γέρων	ὢν ἠράσθη Θεωρίδος τῆς ἑταίρας.
[13, 27]	κατὰ τὴν Φιλεταίρου Κυνηγίδα· Παῦσαι	γέρων	ὢν τοὺς τρόπους. Οὐκ οἶσθ'
[13, 44]	Αθήνας παρεπιδημήσας ξένος σατράπης πάνυ	γέρων,	ὡς ἐνενήκοντ' ὢν> ἐτῶν, Κρονίοις
[13, 71]	κατέδησε Θεανοῦς Πυθαγόρην, ἑλίκων κομψὰ	γεωμετρίης	εὑρόμενον, καὶ κύκλον ὅσον περιβάλλεται
[13, 34]	ἔφη. Αλκιβιάδην τὸν ἁβρόν, ὦ	γῆ	καὶ θεοί, ὃν ἡ Λακεδαίμων
[13, 4]	Σίνιδος θυγατέρας, νοίμίμως δ' αὐτὸν	γῆμαι	Μελίβοιαν τὴν Αἴαντος μητέρα. Ησίοδος
[13, 56]	καὶ ᾠνοχοει τοῖς ἐργαζομένοις) ἐρασθέντα	γῆμαι.	Πύρρου δὲ τοῦ Ἠπειρωτῶν βασιλέως,
[13, 35]	πρὸς τὸν Ομάστην καὶ φιλοτιμουμένου	γῆμαι	τὴν ἄνθρωπον, οὐ συνετίθετο ὁ
[13, 8]	τριάκοντ' οὐκ ἀπόλλυται τρία πλοιάρια	γήμας	δ' οὐδε εἷς σέσωσθ' ὅλως.
[13, 5]	τὴν θυγατέρα καὶ δῶρα πολλά.	Γήμας	δὲ καὶ ταύτην ἐπεισήγαγεν τῇ
[13, 8]	Καλλωνίδῃ κακὀς κακῶς ἀπόλοιθ' ὁ	γήμας	δεύτερος θνητῶν. Ο μὲν γὰρ
[13, 8]	ὅστις ποτὲ ὁ πρῶτος ἦν	γήμας,	ἔπειθ' ὁ δεύτερος, εἶθ' ὁ
[13, 5]	τοῦ Βίου αὐτοῦ, Αὐδάταν Ιλλυρίδα	γήμας	ἔσχεν ἐξ αὐτῆς θύγατέρα Κύνναν
[13, 5]	δὲ καὶ τὴν Μολοττῶν βασιλείαν	γήμας	Ολυμπιάδα, ἐξ ἧς ἔσχεν Αλέξανδρον
[13, 85]	καὶ πάλιν ἀποκαθίστα εἰς τὴν	γῆν.	Φιλανθρωπότατον δὲ ἐστι καὶ συνετώτατον
[13, 3]	ἀπεψίας, ὥστε εἰκότως ἔρρωντο τῷ	γήρᾳ.	Εοικεν οῦν ὁ Σπαρτιάτης αἰδεῖσθαι
[13, 85]	ὁ Κοίρανος. Τελευτήσαντος δ' αὐτοῦ	γηραιοῦ	ἐν τῇ πατρίδι καὶ τῆς
[13, 61]	βίου κληρονόμον κατέλιπεν. Οτι δὲ	γηραιῷ	ὄντι τῷ Σοφοκλεῖ συνῆν ἡ
[13, 74]	ἄλυπον. Οὒ ποτέ σου φιλότης	γηράσεται	οὐδὲ θανεῖται, ἔς τ' ἄν
[13, 26]	ὑπὸ τῆς ἰσχύος· ὅταν δέ	γηράσκωσιν	ἤδη, τὸτε θεῶν> ἐπὶ τοὺς
[13, 62]	αὐτῆς καὶ Αριστοφάνης ἐν τῷ	Γηρυτάδῃ.	Μήποτε δὲ κἀν τῷ Πλούτῳ
[13, 35]	ἐπὶ τοῦ ἅρματος διῆλθεν διὰ	γῆς	πολλῆς, διώξας περὶ τοὺς ὀκτακοσίους
[13, 57]	ἀντιπέμψαι θηρίον τρυγέραυον· οὐ γὰρ	γίγνεται	τοῦτ' αὐτόθι. Πρὸς ὃν ὁ
[13, 67]	ὀλίγης δαπάνης κοινὴν τοῖς βουλομένοις	γιγνομένην,	ταύτης ἐτόλμησεν ὁ φίλος εἶναι
[13, 85]	τῆς ἐκφορᾶς παρὰ τὴν θάλατταν	γιγνομένης	κατὰ τύχην {ἐν τῇ Μιλήτῳ}
[13, 4]	ἂν στρατευόμενος καὶ κατἀ διάφορα	γιγνόμενος	χωρία ἐξ ὧν καὶ τὸ
[13, 89]	καλλιγύναικα εἶπεν. Εὐπρεπεῖς γὰρ αὐτόθι	γίγνονται	γυναῖκες, ὡς καὶ Θεόφραστος εἴρηκεν.
[13, 89]	τῆς Ασίας Περίπλῳ καλλίονάς φησι	γίνεσθαι	γυναῖκας τῶν πανταχοῦ γυναικῶν ἐν
[13, 86]	ἔθος ἐστὶν ἐν τοῖς πότοις	γίνεσθαι,	ἐν τε τῷ ἀγοράζειν πάνυ
[13, 90]	καὶ κρίσεις γυναικῶν περὶ σωφροσύνης	γίνεσθαι	καὶ οἰκονομίας, ὥσπερ ἐν τοῖς
[13, 67]	Αθήναζε μετενεγκαμένης τὴν πορνείαν ὥστε	γίνεσθαι	μὴ μόνον τρίδουλον, ἀλλὰ καὶ
[13, 90]	Θεόφραστος δὲ ἀγῶνα κάλλους φησὶ	γίνεσθαι	παρὰ Ηλείοις, καὶ τὴν κρίσιν
[13, 20]	διὰ κεράμων χρυσὸς ἔρχεται, ταῦρος	γίνεται,	ἀετὸς πτεροῦται πολλάκις, ὥσπερ καὶ
[13, 20]	Εν Ηλιδι δὲ καὶ κρίσις	γίνεται	κάλλους, καὶ τῷ πρώτῳ τὰ
[13, 23]	πέλας πάντα τἄλλ' αὐταῖς πάρεργα	γίνεται,	ῥάπτουσι δὲ πᾶσιν ἐπιβουλάς. Επειδὰν
[13, 68]	αὐτῷ καὶ τοῖς Αθηναίοις αἰτίας	γινομένης	τοῦ δωρεὰς λαμβάνειν παρὰ Αρπάλου,
[13, 14]	ἐρᾷ, τὸν ἄλλον δ' οὐδὲ	γινώσκει	λόγον, τῆς ἡδονῆς ἐστ' οὐχὶ
[13, 71]	ὠρυγῇ ταύτης ἦλθε διὰ πτόλεως,	γινώσκεις,	ἀίουσα μέγαν πόθον ὃν Γαλατείης
[13, 71]	κώμους, Σαπφοῦς φορμίζων ἱμερόεντα πόθον,	γινώσκεις.	Ο δ' ἀοιδὸς ἀηδόνος ἠράσαθ'
[13, 61]	Αρχίππη χαριέντως ἔφη Ὥσπερ αἱ	γλαῦκες	ἐπὶ τάφον κάθηται. ~Αλλὰ μὴν
[13, 3]	οὐ φέρει οὐδε αὐτὴ τὸν	Γλαύκης	γάμον, ἤδη εἰς τὰ ἀμείνω
[13, 10]	Υψέως, ὁ Ιάσονος διὰ τὸν	Γλαύκης	τῆς Κρέοντος, ὁ Αγαμέμνονος διὰ
[13, 58]	πατρῴας οἰκίας τὸν ὑἱὸν ἀποβαλὼν	Γλαύκιππον	Μυρρίνην τὴν πολυτελεστάτην ἑταίραν ἀνέλαβε,
[13, 42]	αἰεὶ πρὸς χάριν· βουλόμενος εἶωαι	γλαφυρὸς	ἀστεῖός θ' ἅμα, τῆς Μανίας
[13, 84]	οἱ παῖδές εἰσιν καλοί, ὡς	Γλυκέρα	ἔφασκεν ἡ ἑταίρα ὅσον ἐοίκασι
[13, 49]	καὶ εἰσελθόντι εἰς τὴν οἰκίαν	Γλυκέρα	προσενέγκασα γάλα παρεκάλει ῤοφῆσαι· ὃ
[13, 46]	ἐν τοῖς Βίοις, ὑποτυχοῦσα ἡ	Γλυκέρα	Τὴν αὐτήν, ἐφη, ἔχομεν αἰτίαν,
[13, 50]	θάνατον ὁ Ἅρπαλος μετέπέμψατο τὴν	Γλυκέραν	Αθήνηθεν· ἣν καὶ έλθοῦσαν οἰεῖν
[13, 68]	τήν Πυθιονίκης τελευτὴν ὁ Αρπαλος	Γλυκέραν	μετεπέμψατο καὶ ταύτην ἑταίραν, ὡς
[13, 50]	στεφανοῦν Ἅρπαλον, ἐὰν μὴ καὶ	Γλυκέραν	στεφανῶσιν. Ἐν Ῥωσσῷ δὲ καὶ
[13, 50]	περὶ Γλυκέρας τάδε λέγει Ἄγων	Γλυκέραν	τε τὴν Θαλασσίδος, ζεῦγος ἔχων.
[13, 68]	Εστησέν τε εἰκόνα χαλκῆν τῆς	Γλυκέρας	ἐν Ροσσῷ τῆς Συρίας, οὗπερ
[13, 49]	ἐραστοῦ, έπεισελθούσης εἰς τὸ συμπόσιον	Γλυκέρας	καὶ τοῦ ἐραστοῦ αὐτῆς ταύτῃ
[13, 66]	καὶ Μένανδρος ὁ ποιητὴς ἤρα	Γλυκέρας	κοινόν ἐνεμεσήθη δέ. Φιλήμονος γὰρ
[13, 50]	παραπέμψαι καὶ πολίτην γεγονέναι. (Β)	Γλυκέρας	ὁ σῖτος οὗτος ἦν· ἐσται
[13, 68]	διαπέμψαι καὶ πολίτην γεγονέναι. (Α)	Γλυκέρας	ὁ σῖτος οὗτος ἦν· ἔσται
[13, 46]	ἦσαν. Κατηγοροῦντος γοῦν ποτε Στίλπωνος	Γλυκέρας	παρὰ πότον ὡς διαφθειρούσης τοὺς
[13, 50]	τῷ κατὰ Μαντιθέου αίκίας περὶ	Γλυκέρας	τάδε λέγει Ἄγων Γλυκέραν τε
[13, 68]	ὡς τεθνηκυίας μέμνηται, τῆς δὲ	Γλυκέρας	ὡς οὔσης παρ' αὐτῷ καὶ
[13, 45]	μὴ τοῖσι χρωμένοις δοκεῖ; Η	Γλυκέριον	λαβοῦσα παρ' ἐραστοῦ τινος Κορίνθιον
[13, 45]	Ὦ> τάλαιν' εἶπεν, κακῶν» ἢ	Γλυκέρον,	Μέλλει γὰρ ὥσπερ μαινίδας ἀποτηγανίζειν,
[13, 79]	Σόλων ἔφη Μηρῶν ἱμειρων καὶ	γλυκεροῦ	στόματος. Αἰσχύλος τε καὶ Σοφοκλῆς
[13, 17]	ὅμοιος τῷ Ιβυκείῳ ἐκείνῳ· Εὐρύαλε,	γλυκέων	Χαρίτων θάλος, καλλικόμων μελέδημα, σὲ
[13, 75]	Ερως με δαὖτε Κύπριδος ἕκατι	γλυκὺς	κατείβων καρδίαν ἰαίνει. Λέγει δὲ
[13, 27]	ἐπαρίστερ' ἐν τῷ στόματι τὴν	γλῶσσαν	φορεῖς κατὰ τὴν Εφίππου Φιλύριαν.
[13, 45]	δ' ἐπεκαλεῖτο τοὔνομα) διέλυεν ἡ	Γνάθαιν'	Ερωτηθεῖσα δὲ τί διαφέρονται Τί
[13, 44]	λαμβάνειν, ἔπειθε πῶς Οὐχ ὁρᾷς,	Γνάθαιν'	ἔφη, ὑπερηφάνως μοι τὴν θυγατέρα
[13, 43]	καὶ θεοὺς, ψυχρόν γ' ἔφη	Γνάθαιν'	ἔχεις τὸν λάκκον ὁμολογουμένως. Ἣ
[13, 43]	Ψυχρόν γ' ἔφη, τἀγγεῖον, ὦ	Γνάθαιν'	ἔχεις. Τῶν σῶν γάρ, εἶπεν,
[13, 43]	χειμῶνας ποιεῖ. Ιδοῦσ' ἔφηβον ἡ	Γνάθαιν'	ἰσχνὸν πάνυ καὶ μέλανα λεπτὸν
[13, 43]	πράττειν εἰς τὰ λοιπὰ ξυμβολὰς.	Γνάθαινα	δ' αὑτῆς εἶπε πρὸς ἐραστήν
[13, 41]	λιθιᾶν, ὡς ἔοιχ' ἡ Μανία·	Γνάθαινα	δ' εἰς τὰ στρώμαθ' ὅτι
[13, 44]	πράσσεται πόσον τῆς νυκτός. Η	Γνάθαινα	δ' εἰς τὴν πορφύραν καὶ
[13, 48]	ταῦτ' εἰχεθ᾽ ὑμεῖς, εἶπεν ἡ	Γνάθαινα,	ἐνέχυρα θέντες τὸ μίσθωμα ἂν
[13, 47]	κόλπον έμβαλλομένης τῶν φακῶν, ἡ	Γνάθαινα	ἔφη Κολποφακῆν διανοεῖται ποιεῖν» Ανδρονίκου
[13, 47]	ᾠὰ εἰπόντος τε Ὠμὰ ταῦτα,	Γνάθαινα,	ἢ ἑφθά; Ἔγχαλκα, ἔφη, παιδίον.
[13, 46]	εὔθικτος πρὸς τὰς ἀποκρίσεις ἡ	Γνάθαινα.	Καὶ ἄλλαι δὲ ἑταῖραι μέγα
[13, 43]	Επεὶ προέβη τοῖς ἔτεσιν ἡ	Γνάθαινα	καὶ ἤδη τελέως ἦν ὁμολογουμένη
[13, 48]	Ἐμμελής δ' ἦν πάνυ ἡ	Γνάθαινα	καὶ οὐκ ἀνάστειος ἀποφθέγξασθαι· ἥτις
[13, 46]	δ' ἐπεκαλεῖτο Κορώνη, Ληναιτόκυστος, Αστρα,	Γνάθαινα	καὶ ταύτης θυγατριδῆ Γναθαίνιον, καὶ
[13, 47]	έλθόντος, προπιοῦσα ποτήριον αὐτῷ ἡ	Γνάθαινα	Λαβέ, ἔφησεν, ὑπερήφανε. Καὶ ὃς
[13, 47]	Τίς δὲ μᾶλλον» εἷπεν ἡ	Γνάθαινα,	Ὃς οὐδὲ καλούμενος ἐρχῃ; Νικὼ
[13, 39]	πρὸς τὰς ἀποκρίσεις, καθάπερ καὶ	Γνάθαινα,	περὶ ἧς ἐροῦμεν. Πάλιν δὲ
[13, 6]	μὲν αὐτή, παραπέφυκε δ' ἡ	Γνάθαινα	πλησίον, ὥστ' ἀπαλλαγεῖσι ταύτης ἔστι
[13, 41]	Διφίλου. Μετὰ ταῦτα δ' ἡ	Γνάθαινα	πρὸς τὴν Μανίαν ἐλοιδορεῖτο καὶ
[13, 43]	Αρτεμιν, εἰ, φησίν, ᾔδει, ἡ	Γνάθαινα,	τοῦτ' ἐγώ, τῇ μητρὶ συνεδείπνουν
[13, 43]	Παρὰ Δεξιθέᾳ δειπνοῦσα θῄταίρᾳ ποτε	Γνάθαινα,	τοὔψον ἀποτιθείσης πᾶν σχεδὸν τῆς
[13, 22]	εὕδουσι γρᾶες, Νάννιον, Πλαγγών, Λύκα,	Γνάθαινα,	Φρύνη, Πυνθιονίκη, Μυρρίνη, Χρυσίς, Κοναλίς,
[13, 43]	αἰεὶ δραμάτων ἐμβάλλομεν. Πρὸς τὴν	Γνάθαιναν	Δίφιλος κληθείς ποτε ἐπὶ δεῖπνον,
[13, 46]	ὑπονίψαι τοὺς πόδας αὐτοῦ τὴν	Γνάθαιναν,	ἣ δὲ τί γάρ, εἶπεν,
[13, 46]	οὐδὲν ἧττον ἐλθεῖν πρὸς τὴν	Γνάθαιναν.	Κελεύοντος οὖν τοῦ Διφίλου ὑπονίψαι
[13, 47]	καὶ τοῦ παιδὸς κελεύοντος τήν	Γνάθαιναν	προαναλῶσαι Ὀλόμενε παίδων, ἔφη, ποῖον
[13, 48]	δ' ἐν δευτέρῳ Γελοίων Απομνημονευμάτων	Γνάθαιναν,	φησί, δύο ἐμισθώσαντο, στρατιώτης καὶ
[13, 43]	μνημονεῦσαι. Γναθαίνης μὲν οὕτως· {Παρὰ	Γναθαίνῃ	Δίφιλος πίνων ποτὲ Ψυχρόν γ'
[13, 43]	Ποντικόν τι μειρακύλλιον ἀναπαυόμενον μετὰ	Γναθαίνης	ἀξιοῦν πρῷον γενόμενον, ὥστε τὴν
[13, 43]	μώλωπας ὑψηλοὺς ἔχων μετὰ τῆς	Γναθαίνης	ἀπὸ τύχης ἀνεπαύετο. Περιλαμβάνουσα δ'
[13, 47]	φρόνησιν ἐντὸς οὐκ ἀργὸν φορεῖ.	~Γναθαίνης	δὲ πολλὰς ἀποκρίσεις ἀνέγραφεν ὁ
[13, 44]	εἶδε τὴν Γναθαίνιον μετὰ τῆς	Γναθαίνης	ἐξ Αφροδισίου τινός, τό τ'
[13, 46]	Χίμαιρα καὶ Λαμπάς. Τῆς δὲ	Γναθαίνης	ἤρα δεινῶς, ὡς καὶ πρότερον
[13, 43]	ἐστιν κατὰ τὸ ἑξῆς μνημονεῦσαι.	Γναθαίνης	μὲν οὕτως· {Παρὰ Γναθαίνῃ Δίφιλος
[13, 48]	Ἐπὶ δὲ τὴν θυγατέρα τῆς	Γναθαίνης	πτωχῶν έραστῶν κωμαζόντων καὶ ἀπειλούντων
[13, 44]	ἔχειν. Πανηγύρεως οὔσης ποθ' ἡ	Γναθαίνιον	εἰς Πειραιᾶ κατέβαινε πρὸς ξένον
[13, 46]	Αστρα, Γνάθαινα καὶ ταύτης θυγατριδῆ	Γναθαίνιον,	καὶ Σιγὴ καὶ Συνωρὶς ἡ
[13, 44]	αὐτῷ παιδίον, οὐχ ὑπομένουσαν τὴν	Γναθαίνιον	λαβεῖν μίσθωμα, λιπαρῶν δὲ καὶ
[13, 44]	ἐτῶν, Κρονίοις ἀπιοῦσαν εἶδε τὴν	Γναθαίνιον	μετὰ τῆς Γναθαίνης ἐξ Αφροδισίου
[13, 44]	νομὴν καιρός ἐστιν ἐξάγειν; ~Καὶ	Γναθαινίου	δέ γε τῆς θυγατριδῆς αὐτῆς
[13, 44]	μετά τινων καθήμενος κατεσχόλαξε τῆς	Γναθαινίου	λέγων, ἑτέρῳ τρόπῳ μὲν μὴ
[13, 44]	τοῦ σώματος. Επειτα, φασί, τῆς	Γναθαινίου	ποτὲ τὸν Ανδρόνικον οὐ θελούσης
[13, 44]	χαλκοτύπος σφόδρ' εὐφυής, καταλελυκυίας τῆς	Γναθαινίου	σχεδὸν οὐκέτι θ' ἑταιρεῖν ὑπομενούσης
[13, 44]	τὸν πότον ταῦτ' ἔλεγε τῇ	Γναθαινίῳ,	αὐτὸν μὲν ἀξιοῦντα μὴ τετευχέναι
[13, 44]	ὀναρίοις, φήσι, καὶ ταῖς ἀστράβαις.	Γναθαίνον	δ' εἶπ' Ὦ τάλαν, μὴ
[13, 44]	μαστιγίας. Ἔπειτεν εἰπεῖν φασι τὴν	Γναθαίνον·	Περιλαμβάνειν γὰρ οὐκ ἐδοκίμαζον, τάλαν,
[13, 29]	πράσων ποιούμεναι τολύπας ἔσσατον τὰς	γνάθους	καὶ τῶν κρεῶν ἀπέβρυκον αἰσχρῶς,
[13, 6]	οὐδ' ὥσπερ ὑμεῖς συκαμίνῳ τὰς	γνάθους	κεχριμέναι. Κἂν ἐξίητε τοῦ θέρους,
[13, 81]	ἐναλείψειε τουδὶ τοῦ παιδὸς τὰς	γνάθους,	οὐκ ἂν ἔτι καλὸς φαίνοιτο.
[13, 81]	εἴρηκε Φρύνιχος πορφυρέας εἰπὼν τὰς	γνάθους	τοῦ καλοῦ. Εἰ γὰρ ὁ
[13, 6]	ῥέουσι μέλανος, ἐκ δὲ τῶν	γνάθων	ἱδρὼς ἐπὶ τὸν τράχηλον ἄλοκα
[13, 45]	παράπηχυ καινόν λῄδιον ἔδωκεν εἰς	γναφεῖον·	εἶτ' ἐπεὶ τέλος ἔδοξ' ἔχειν,
[13, 45]	ἔχουσαν ἐκέλευ' ἀποφέρειν θοἰμάτιον. Ο	γναφεὺς	δ' εἶπεν· Ἂν γ' ἐλᾳδίου
[13, 46]	καὶ Εὐφροσύνην· αὕτη δὲ ἦν	γναφέως	θυγάθηρ. Αγραφοι δ' εἰσὶν αὐτῷ
[13, 5]	ὁ μὲν Ατταλος νῦν μέντοι	γνήσιοι,	ἔφη, καὶ οὐ νόθοι βασιλεῖς
[13, 62]	τῷ κατὰ Φιλωνίδου βιαίων, εἰ	γνήσιος	ὁ λόγος, ἐρωμένην φησὶ γενέσθαι
[13, 51]	Φιλωνίδου βιαίων ό Λυσίας, εἰ	γνήσιος	ὁ λόγος, καὶ Ναίδος τῆς
[13, 62]	ἐν τῷ κατὰ Λαίδος, εἰ	γνήσιος	ὁ λόγος, μνημονεύει αὐτῆς, καταλέγων
[13, 21]	ἐν τῷ κατὰ Πατροκλέους, εἰ	γνήσιος	ὁ λόγος, τοὺς Αρεοπαγίτας φησιν
[13, 51]	τῷ πρὸς Λαίδα, εἴ {γε}	γνήσιος	ὁ λόγος, τούτων μνημονεύει· Φιλύρα
[13, 31]	τῳ κατὰ Νεαίρας λόγῳ, εἰ	γνήσιος,	ὃν Απολλόδωρος εἴρηκε, φησί· Τὰς
[13, 31]	τὰς δὲ γυναῖκας τοῦ παιδοποιεῖσθαι	γνησίως	καὶ τῶν ἔνδον φύλακα πιστὴν
[13, 6]	παιδίσκη δίπους. εἶθ' ὃ μὲν	γνοὺς	ταῦτ' ἀπῆλθεν εὐθὺς ὥσπερ Οἰδίπους>
[13, 95]	ἀπεδίδου καὶ ὅτι ὑπερήμερος ἐγένετο	γνώμῃ	δικαστηρίου ἐρήμην καταδικασθεὶς καὶ ὡς
[13, 86]	τῶν ἐλεφάντων ἐστὲ κατὰ τὴν	γνώμην	ἀγριώτεροι ἔτι τε ἀνημερώτεροι. Καίτοι
[13, 58]	περὶ τὰς ὁμιλίας ἐσφάλλετο τὴν	γνώμην,	εἴ τις θέωροίη τὰ πραχθέντα
[13, 43]	δύ' ἐρίφους προῖκ' ἐδίδου τοῖς	γνωρίμοις	λοπάδας συνάλμους τε συναρτύειν δοκῶν
[13, 92]	λόγον ἔγραψε Φίλων ὁ Αριστοτέλους	γνώριμος,	ἀπολογίαν ὑπὲρ τοῦ Σοφοκλέους Δημοχάρους
[13, 49]	ἦν, ὡς δ' ἐπιστρέφας ὁ	γνώριμος	αὐτήν ἠρώτησε τί λυπεῖται, Ἡ
[13, 49]	Πέμφαντος δέ τινος αὐτῇ τῶν	γνωρίμων	οἶνον χρηστὸν μέν, ὀλίγον δέ,
[13, 71]	Ράριον ὀργειῶνι νόμῳ διαποιπνύουσα Δήμητρα	γνωστὴ	δ' ἐστὶ καὶ εἰν Αίδῃ.
[13, 52]	λέγω· περὶ δὲ Ναίδος σιωπῶ·	γομφίους	γὰρ οὐκ ἔχει. Θεόφιλος Φιλαύλῳ·
[13, 70]	ἀγεννὴς ἦν ἑταίρα, ἀλλὰ καὶ	γονέων	καὶ κατὰ παιδείαν ἐπέραστος ἦν,
[13, 46]	Απολλόδωρος δὲ τούτων πλείους, ὁ	Γοργίας	δὲ πλέονας, παραλειφθῆναι φάσκοντες ὑπὸ
[13, 70]	πρὸς τὸν βουλόμενον, ὥς φησι	Γοργίας	ἐν τῷ περὶ Εταιρῶν. Επὶ
[13, 62]	καὶ Αλκιδάμας ὁ Ελαίτης ὁ	Γοργίου	μαθητὴς ἔγραψεν καὶ αὐτὸς ἐγκώμιον
[13, 21]	Αμμωνίου καὶ Αντιφάνους, ἔτι δὲ	Γοργίου	τοῦ Αθηναίου, πάντων τούτων συγγεγραφότων
[13, 29]	ἐληλυθώς· ἆρ' ὡς ἀληθῶς ἐστι	γοῦν	ἁπλῆ τις; Β. ἀστεία μὲν
[13, 46]	εὐανδροῦσα πόλις οὐκ ἔσχεν. Αναγέγραφε	γοῦν	Αριστοφάνης μὲν ὁ Βυζάντιος ἑκατὸν
[13, 3]	ὑπὸ τῶν παλλακίδων θρησκεύεσθαι προσκυνοῦσι	γοῦν	αὐτην. Καὶ ὁ Πρίαμος δὲ
[13, 5]	κατὰ πόλεμον ἐγάμει. Εν ἔτεσι	γοῦν	εἴκοσι καὶ δυσὶν οἷς ἐβασίλευεν,
[13, 92]	Υπομνήμασιν, ἀλλὰ καὶ Αθηναῖοι. Αλεξις	γοῦν	ἐν Ιππῳ φησίν Τοῦτ' ἔστιν
[13, 5]	καὶ Εὐριπίδης ὁ ποιητής. Ιερώνυμος	γοῦν	ἐν Ιστορικοῖς Υπομνήμασίν φησι οὕτως
[13, 85]	χάριν τε ἀποδιδόναι ἐπιστάμενον. Φύλαρχος	γοῦν	ἐν τῇ δωδεκάτῃ Κοίρανος, φησίν,
[13, 4]	ἑξῆς καὶ Αριάδνην ἥρπασεν. Ιστρος	γοῦν	ἐν τῇ τεσσαρεκαιδεκάτῃ τῶν Αττικῶν
[13, 77]	τὰ παιδικὰ δαιμονίως ἐπτόηνται. Εχεμένης	γοῦν	ἐν τοῖς Κρητικοῖς οὺ τὸν
[13, 80]	καὶ Αλέξανδρος ὁ βασιλεύς. Δικαίαρχος	γοῦν	ἐν τῷ περὶ τῆς ἐν
[13, 63]	ἐξ ἑταίρας ἔχει λόγος. Αὐτὸς	γοῦν	ἐν τῷ περὶ Χρυσίου λόγῳ
[13, 20]	καίτοι ἐν δεινοῖς ὑπάρχων. Θαυμάζει	γοῦν	ἐπὶ κάλλει τὸν Αγαμέμνονα τοιαῦτα
[13, 28]	τοῦτο δ' ἐστὶν φίλας. Καλοῦσι	γοῦν	καὶ αἱ ἐλεύθεραι γυναῖκες ἔτι
[13, 63]	γυνὴ μιᾷ νυκτὶ συνέχεεν. Αναλαβεῖν	γοῦν	καὶ εἰς τὴν οἰκίαν λέγεταί
[13, 80]	ἐγκρατὴς καὶ πρὸς πρεπωδέστατον. Αἰχμαλώτους	γοῦν	λαβὼν τὰς Δαρείου θυγατέρας καὶ
[13, 81]	Σοφοκλῆς, ὡς Εὐριπίδης φιλογύνης. Ιων	γοῦν	ὁ ποιητὴς ἐν ταῖς ἐπιγραφομέναις
[13, 3]	ἡ Εκάβη οὐ δυσχεραίωει. Λέγει	γοῦν	ὁ Πρίαμος ἐννεακαίδεκα μέν μοι
[13, 3]	παλλακίδα, πᾶσι δοὺς γυναῖκας. Κοιμῶνται	γοῦν	παρ' αὐτῷ καὶ οἱ γέροντες
[13, 46]	πρὸς τὰς ἀπαντήσεις ἦσαν. Κατηγοροῦντος	γοῦν	ποτε Στίλπωνος Γλυκέρας παρὰ πότον
[13, 34]	Λακαίνας καὶ τὰς Αττικάς. Μεδοντίδος	γοῦν	τῆς Αβυδηνῆς ἐξ ἀκοῆς ἐρασθεὶς
[13, 63]	ἀφροδίσια, ὥς φησιν Ιδομενεύς. Αριστάρχου	γοῦν	τινος ἐρασθεὶς μειρακίου καὶ δι'
[13, 87]	εὐφραντικὀν ὡς γυναικὸς κάλλος. Ο	γοῦν	τοῦ τραγικοῦ Χαιρήμονος Οἰνεὺς περὶ
[13, 78]	ἀπενέγκασθαι παρά τοῖς παιδικοῖς. Εργῳ	γοῦν	τοῦτο ἔδειξεν ὁ συνταχθεὶς Θήβησιν
[13, 16]	κρεῶν οὐδὲ τῶν ἰχθύων· ἀπογενομένων	γοῦν	τούτων οὐδεὶς ἡδέως ἔτι προσφέρεται
[13, 77]	σπουδασθῆναι τὸδε τὸ ἔθος. Κρῆτες	γοῦν,	ὡς ἔφην, καὶ οἱ ἐν
[13, 28]	τε τάχιστα ἀνδρῶν φορτηγῶν ὑπὸ	γούνατα	μισθοῦ ἔλυσαν, ἀλλὰ περὶ τῶν
[13, 71]	ἦλθεν ἀποπρολιπὼν ἄκρην ἐς Κολοφῶνα	γόων	δ' ἐνεπλήσατο βίβλους ἱράς, ἐκ
[13, 22]	Περὶ δὲ τὸν πανάθλιον εὕδουσι	γρᾶες,	Νάννιον, Πλαγγών, Λύκα, Γνάθαινα, Φρύνη,
[13, 27]	εἷς εἶναι οὓς ἐδίδαξαν ἀριστερὰ	γράμματα	Μοῦσαι, ὥς τις ἔφη τῶν
[13, 28]	ἀλλ' ἑταίρων> ταὐτὰ δ' ὄντα	γράμματα	τὴν προσαγόρευσιν οὐ σφόδρ' εὔσχημον
[13, 63]	γυναῖκας πολυτελής. Τοιγαροῦν καὶ ὁ	γραμματεύς	ποτ' αὐτοῦ εἶπε Τί δ'
[13, 91]	ὄφελος τῶν τοσούτων ὀνομάτων, ὦ	γραμματικέ,	πάντων ἐπιτρῖψαι μᾶλλον ἢ σωφρονίσαι
[13, 21]	πολυμαθίας, ἄνδρες φίλοι, τῆς τοῦ	γραμματικοῦ	τοῦδε, ὃς οὐδ' ἐγκαλύπτεται, ἀλλ'
[13, 26]	οὗν μεγαλομίσθων ἑταιρῶν ἀποτρέπω σε,	γραμματικώτατε,	διότι Τὰς μὲν ἄλλας ἔστιν
[13, 81]	ἠμείφθη ὁ Ερετριεὺς ἢ Ερυθραῖος	γραμμάτων	ἐὼν διδάσκαλος Σοφὸς μὲν δὴ
[13, 53]	αὐτὸν καὶ ὁ Τίμων φησὶν	Γραμμοδιδασκαλίδην,	ἀναγωγότατον ζωόντων. Οὗτος οὖν ὁ
[13, 54]	αὐτὸν καὶ ὁ Τίμων φησὶν	Γραμμοδιδασκαλίδην,	ἀναγωγότατον ζωόντων. Οὗτος οὖν ὁ
[13, 47]	Λυγκεύς. Παρασίτου γάρ τινος ὑπο	γραὸς	τρεφομένου καὶ τὸ σῶμα εὖ
[13, 62]	Λαὶς οὐ διὰ σὲ Φιλωνίδου;	Γραπτέον	Ναὶς καὶ οὐ Λαίς. Ερμιππος
[13, 49]	εἶπε· πηλός έστι. Θαὶς πρὸς	γράσωνα	πορευομένη ἐραστήν, ἐπεὶ τις αὐτὴν
[13, 49]	τῷ Πανδίονος. Φρύνη συνδειπνοῦσά ποτε	γράσωνι	ἄρασα φορίνην Λαβέ, εἶπε, καὶ,
[13, 49]	θέλω» εἶπεν, ἦν γὰρ έφεστηκυῖα	γραῦς	αὐτῷ. Ἣ δὲ Ἀποφύσα, εἶπε,
[13, 44]	μοι τὴν θυγατέρα χρωμένων; Η	γραῦς	δ' ἀγανακτήσασα Τάλαν, ἔφη, τέκνοι
[13, 50]	ὅτι Ἄβυδος ἐλέγετο διὰ τὸ	γραῦς	εἶναι. Μνημονεύει δ' αὐτῆς Αντιφάνης
[13, 6]	συνόντες οὐχ Υδρᾳ σύνεισι νῦν	Γραῦς	μὲν αὐτή, παραπέφυκε δ' ἡ
[13, 85]	ζῷον φιλοστοργίαν ἔσχεν εἰς παιδίον	γράφει	δ' οὕτως Τούτῳ δὲ τῷ
[13, 35]	μὴ πρότερον εἶδον ἐρασθῆναι αὐτῶν·	γράφει	δὲ οὕτως· Υστάσπῃ νεώτερος ἦν
[13, 39]	τῆς Λαμίας ὁ Μάχων οὕτω	γράφει·	Δημήτριός ποθ' ὁ βασιλεὺς γένη
[13, 87]	γενέσθαι. Καταριθμησάμενος οὖν τὰ αἰχμάλωτα	γράφει	καὶ ταῦτα Παλλακίδας εὗρον μουσουργοὺς
[13, 80]	Καρύστιος ἐν τῷ Ζήνωνος Βίῳ	γράφει	οὕτως Αντίγονος ὁ βασιλεὺς ἐπεκώμαζε
[13, 81]	ποιητὴς ἐν ταῖς ἐπιγραφομέναις Επιδημίαις	γράφει	οὓτως Σοφοκλεῖ τῷ ποιητῇ ἐν
[13, 64]	Λαοδίκης, ἣ δὲ κατεκρημνίσθη, ὡς	γράφει	Φύλαρχος διὰ τῆς δωδεκάτης τάδε
[13, 13]	Ως οὐδὲν ᾔδει πλὴν χελιδόνας	γράφειν,	ἀλλ' ἦν ἄπειρος τῶν τρόπων
[13, 51]	καὶ Ἄνθεια. Μήποτε δὲ δεῖ	γράφειν	ἀντὶ τῆς Ανθείας Αντειαν. Οὐ
[13, 45]	ἐν κήπῳ τινὶ πινακίδα καὶ	γραφεῖον	ἐξηρτημένον ἔχοντ' Απόκριναι, φησίν, ὦ
[13, 13]	ἐκεῖνον ἄλλως, ἠγνοηκότας δὲ τοὺς	γραφεῖς	ἔχοντα πτέρυγας αὐτὸν ζωγραφεῖν. ~(Θεόφραστος
[13, 84]	ποιητὴς ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ δράματι	Γραφῇ	λέγων ὧδε Γεγένηται δ' ὡς
[13, 56]	ἄνθρωπον, καὶ φευγούσης ποτὲ αὐτῆς	γραφὴν	ἀσεβείας λέγων ὑπὲρ αὑτῆς πλείονα
[13, 87]	γυμνὴ δ' αἰθέρος θεάμασιν ζῶσαν	γραφὴν	ἔφαινε χρῶμα δ' ὄμμασι λευκὸν
[13, 21]	δὲ αὐτῶν ὡς ταῦτα καλῶς	γραφόντων	Πολέμων ἐν τῷ περὶ τῶν
[13, 34]	φησι καὶ βοῦν ἀναθεῖναι χαλκῆν,	γράφων	οὕτως. Καὶ τὸ Κοττίνας δὲ
[13, 62]	λόγος, ἐρωμένην φησὶ γενέσθαι Φιλωνίδου	γράφων	ὧδε Ἔστιν οὖν γυνὴ ἑταίρα
[13, 86]	Καρύστιος ἐν τῷ περὶ Ζήνωνος	γράφων	ὧδε Ζήνων ὁ Κιτιεὺς Περσαίου
[13, 31]	ἧς μνημονεύει Ηγήσανδρος ἐν Υπομνήμασι	γράφων	ὧδε· Τὴν τῶν Εταιριδείων ἑορτὴν
[13, 70]	σῴζουσα, ὡς οἱ τὰ Αργολικὰ	γράψαντες	ἱστοροῦσιν. Ενδοξος δ' ἐστὶν καὶ
[13, 32]	διαμένοντα καὶ τὰς ἑταίρας ἰδίᾳ	γραψάντων	τὰς τότε ποιησαμένας τὴν ἱκετείαν
[13, 51]	τὸν κατὰ Νεαίρας δὲ λόγον	γράψας	μνημονεύει αὐτῆς. Ἐν δὲ τῷ
[13, 13]	ἐν Καμπυλίωνι· Τίς ἦν ὁ	γράψας	πρῶτος ἀνθρώπων ἄρα ἢ κηροπλαστήσας
[13, 92]	ναυαγίῳ ἐχρήσατο Διότιμος δ' ὁ	γράψας	τὰ κατ' Επικούρου βιβλία ὑπὸ
[13, 50]	περὶ Αλέξανδρον Ιστορίαις. Ὁ δὲ	γράψας	τὸν Αγῆνα τὸ σατυρικὸν δραμάτιον,
[13, 60]	Κουρίδι. Παρεσίτει δὲ τῇ Φρύνῃ	Γρυλλίων	εἷς ὢν τῶν Αρεοπαγιτῶν, ὡς
[13, 46]	Λύχνος ἐπικαλουμένη καὶ Εὔκλεια καὶ	Γρυμέα	καὶ Θρυαλλίς, ἔτι Χίμαιρα καὶ
[13, 31]	Κλέαρχος δ' ἐν πρώτῳ Ερωτικῶν·	Γύγης,	φησίν, ὁ Λυδῶν βασιλεὺς οὐ
[13, 59]	τοὐμφρανὲς καὶ περιρήξας τοὺς χιτωνίσκους	γυμνά	τε τὰ στέρνα ποιήσας τοὺς
[13, 25]	κοινὰς ἃπασι καὶ κατεσκευασμένας. Εστᾶσι	γυμναί,	μὴ ξαπατηθῇς· πάνθ' ὅρα. Οὐκ
[13, 86]	ἔθος ἐστίν, ἐν ταῖς διαζώστραις	γυμναὶ	ὠχροῦντο, οὐκ ἔτι κατεῖχον αὑτοὺς
[13, 24]	Εξον θεωρήσαντι πρὸς τὸν ἥλιον	γυμνὰς	ἐφεξῆς ἐπὶ κέρως τεταγμένας, ἐν
[13, 24]	κερμάτων παλευτρίας, πώλους Κύπριδος ἐξησκημένας»	γυμνὰς	ἐφεξῆς ἐπὶ κέρως τεταγμένας, ἐν
[13, 24]	ἔξεσθ' ὁρᾶν εἰληθερούσας, στέρν' ἀπημφιεσμένας,	γυμνὰς	ἐφεξῆς τ' ἐπὶ κέρως τεταγμένας·
[13, 12]	δῆλον ἐκ τοῦ κατὰ τὰ	γυμνάσια	αὐτὸν συνιδρῦσθαι Ερμῇ και Ηρακλεῖ,
[13, 20]	βαδίζειν ἥδιστόν ἐστιν ἐπὶ τὰ	γυμνάσια	καὶ τοὺς δρόμους καὶ ὁρᾶν
[13, 12]	ὥς φησιν Ερξίας ἐν Κολοφωνιακοῖς,	γυμνάσιον	ἀναθέντες τῷ Ερωτι τὴν διὰ
[13, 89]	βωμὸν Χάρμος ἐπὶ σκιεροῖς τέρμασι	γυμνασίου.	Ησίοδος δ' ἐν τρίτῳ Μελαμποδίας
[13, 87]	χορεία λαγόνα τὴν ἀριστερὰν ἔλυσε	γυμνὴ	δ' αἰθέρος θεάμασιν ζῶσαν γραφὴν
[13, 59]	οὐδὲ ῥᾳδίως ἦν αὐτὴν ἰδεῖν	γυμνήν·	ἐχέσαρκον γὰρ χιτώνιον ἠμπείχετο καὶ
[13, 23]	ἔχει τοῦ σώματός τι· τοῦτο	γύμνον	δείκνυται. Εὐφυεῖς ὀδόντας ἔσχεν· ἐξ
[13, 82]	παῖς, Εὐριπίδη, ὅς με χλιαίνων	γυμνὸν	ἐποίησεν σοὶ δὲ φιλοῦντι ἑταίραν
[13, 49]	έμισθώσατο. Θέρους δὲ ὄντος ἐπεὶ	γυμνὸς	κατέκειτο, τοὺς τύπους τῶν πληγῶν
[13, 93]	πεφυκότος. Ετι δὲ ταλαιπώρου καὶ	γυμνοῦ	τὸν βίον, ἄμφω ταῦτα μελετᾶτε,
[13, 20]	τῶν Σπαρτιατῶν τὸ ἔθος τὸ	γυμνοῦν	τὰς παρθένους τοῖς ξένοις. Εν
[13, 43]	μητρὶ συνεδείπνουν ἄν, οὐχὶ σοί,	γύναι.	Επεὶ προέβη τοῖς ἔτεσιν ἡ
[13, 45]	Σὺ γάρ, ἔφη, τίς εἶ	γύναι;	οὐκ> αἰσχροποιός; Ἣ δὲ γελάσασ'
[13, 44]	ἄφνω καιρίμην πληγεὶς Παπαῖ, ζωγρεῖς,	γύναι,	φήσ' ἕνεκα τοῦ στρατιωτικοῦ· μνᾶς
[13, 25]	νέων ἀκμὴν ἔστηκεν ἐπὶ οἰκημάτων	γύναια	πριάμενος, καθὰ καὶ Νίκανδρος ὁ
[13, 44]	ποτε ἐκ τῆς ὁδου, τὰ	γύναια	ταυτὶ καταβαλῶ σὺν τοῖς ὀναρίοις,
[13, 8]	κακόν ἀρκοῦν ἂν εἴη, κἂν	γυναῖκ'	εἴπἴς μόνον. ~Οὐκ αἰσθάνονται δ'
[13, 45]	μέλι. Λέγεται δ' ἐκείνην τὴν	γυναῖκ'	ἐσχηκέναι πυγὴν πάνυ καλήν, ἥν
[13, 41]	Μανία. Αἰσχρὸν γὰρ ὄνομα Φρυγιακὸν	γυναῖκ'	ἔχειν, καὶ ταῦθ' ἑταίραν ἐκ
[13, 8]	Χρυσίλλᾳ· Κακὸς κακῶς ἀπόλοιθ' ὅστις	γυναῖκα	δεύτερος ἔγημε τὸν γὰρ πρῶτον
[13, 95]	κέκτηται Ερμαίου τοῦ μυροπώλου, τὴν	γυναῖκα	διαφθείρας ἑβδομήκοντα ἔτη γεγονυῖαν ἧς
[13, 10]	στρατεία, ὥς φησι Κτησίας, διὰ	γυναῖκα	ἐγένετο. Ο γὰρ Καμβύσης πυνθανόμενος
[13, 77]	ἐρασθεὶς καὶ τὴν θυγατέρα τούτῳ	γυναῖκα	ἔδωκε Φαίδραν, ὡς Ζῆνις ἢ
[13, 18]	ἄνδρα σὲ ἐποίησε καὶ οὐ	γυναῖκα;	Ἕτερον δέ τινα ἐπὶ ἵππου
[13, 63]	λέγεταί τινα Κνωσίωνα μειρακίσκον, καίτοι	γυναῖκα	ἔχων ὡς καὶ αὐτὴν ἀγανακτήσασαν
[13, 90]	καὶ νικῆσαι πρῶτον αὐτοῦ τὴν	γυναῖκα	Ηροδίκην. Επιτελεῖται δὲ καὶ μέχρι
[13, 36]	ἔχειν αὐτήν, ἔλαβεν ὁ Εὔξενος	γυναῖκα	καὶ στυνῴκει μεταθέμενος τοὔνομα Αριστοξένην.
[13, 80]	τὰς Δαρείου θυγατέρας καὶ τὴν	γυναῖκα	κάλλει διαπρεπεστάτην οὖσαν οὐ μόνον
[13, 37]	φησι τὸν τυραννήσαντα Συρακοσίων ἀγαγέσθαι	γυναῖκα	μίαν> τῶν ἐπ' οἰκήματος προεστυκυιῶν
[13, 61]	μευ εὐχομένου, Κουροτρόφε δὸς δὲ	γυναῖκα	τήνδε νέων μὲν ἀναίνεσθαι φιλότητα
[13, 58]	πραχθέντα αὐτῷ περὶ τὴν Λάκωνος	γυναῖκα.	Ὑπερείδης δ' ὁ ῥήτωρ ἐκ
[13, 89]	τῷ υἱεῖ τὴν παραιβατήσασαν αὑτῷ	γυναῖκα	Φύην τὴν Σωκράτους θυγατέρα, καὶ
[13, 20]	καλλίστας γεννώσης τῆς Σπάρτης τὰς	γυναῖκας.	Διὸ καὶ φασὶν Αρχιδάμου τοῦ
[13, 10]	καὶ οἱ μέγιτοι πόλεμοι διὰ	γυναῖκας	ἐγένοντο. Ο Ιλιακὸς δι' Ελένην,
[13, 9]	οἱ παρ' ἠλικίαν νέας ἀγόμενοι	γυναῖκας	εἰς προὖπτον κακὸν αὑτοὺς ἐμβάλλοντες,
[13, 10]	γὰρ Καμβύσης πυνθανόμενος τὰς Αἰγυπτίας	γυναῖκας	ἐν ταῖς συνουσίαις διαφέρειν τῶν
[13, 8]	φησίν ὦ Ζεῦ, τί χρὴ	γυναῖκας	ἐξειπεῖν κακόν ἀρκοῦν ἂν εἴη,
[13, 63]	ἔθος ἐχόντων τῶν κρινομένων τὰς	γυναῖκας	ἐπάγεσθαι ἀλλ' αἰδοῖ τουτ' ἐποίησεν,
[13, 4]	δὲ Ηρακλῆς πλείστας δόξας ἐσχηκέναι	γυναῖκας	(ἦν γὰρ φιλογύνης) ἀνὰ μέρος
[13, 84]	εἰς ὁμηρείαν λαβών παρὰ Μεταποντίνων	γυναῖκας	καὶ παρθένους τὰς ἐνδοξοτάτας καὶ
[13, 75]	ἀκόλαστον, ὄντα καὶ περὶ τὰς	γυναῖκας	καὶ τὴν τοιαύτην μοῦσαν εἰς
[13, 25]	προσῆκον ἦν, στῆσαι πριάμενόν τοι	γυναῖκας	κατὰ τόπους κοινὰς ἃπασι καὶ
[13, 3]	Μενελάῳ συγκοιμωμένην παλλακίδα, πᾶσι δοὺς	γυναῖκας.	Κοιμῶνται γοῦν παρ' αὐτῷ καὶ
[13, 8]	εἶτ' ἐγὼ κακῶς ποτε ἐρῶ	γυναῖκας	νὴ Δί' ἀπολοίμην ἄρα πάντων
[13, 2]	τοὺς περιτιθέντας Σωκράτει δύο γαμετὰς	γυναῖκας,	Ξανθίππην καὶ τὴν Αριστείδου Μυρτώ,
[13, 10]	δὲ καὶ ὅλοι οἶκοι διὰ	γυναῖκας	ὁ Φιλίππου τοῦ Αλεξάνδρου πατρός
[13, 79]	τῶν βαρβάρων καίτοι καλλίστας ἔχοντες	γυναῖκας	παιδικοῖς μᾶλλον χαίρουσιν ὡς πολλάκις
[13, 63]	καὶ περὶ νέους καὶ περὶ	γυναῖκας	πολυτελής. Τοιγαροῦν καὶ ὁ γραμματεύς
[13, 2]	ὥστ' ἐξεῖναι καὶ δύο ἔχειν	γυναῖκας	τὸν βουλόμενον, ὅθεν καὶ τοὺς
[13, 31]	καθ' ἡμέραν θεραπείας, τὰς δὲ	γυναῖκας	τοῦ παιδοποιεῖσθαι γνησίως καὶ τῶν
[13, 89]	Ασίας Περίπλῳ καλλίονάς φησι γίνεσθαι	γυναῖκας	τῶν πανταχοῦ γυναικῶν ἐν Τενέδῳ
[13, 89]	φησι τὴν Οξυάρτου παλλακίδα πάσας	γυναῖκας	ὑπερβεβληκέναι κάλλει. Ταύτην δ' ἀπεστάλκει
[13, 71]	κτώμενον ἐκ συνοχῶν πάσας ἀμφὶ	γυναῖκας	ὑπὸ σκολιοῖο τυπέντα τόξου νυκτερινὰς
[13, 4]	καταλέγων τὰς τοῦ Θησέως γενομένας	γυναῖκάς	φησι τὰς μὲν αὐτῶν ἐξ
[13, 5]	ἐπήγετο μὲν εἰς τοὺς πολέμους	γυναῖκας,	ὥσπερ Δαρεῖος ὁ ὑπ' Αλεξάνδρου
[13, 7]	πάσχομεν Πικράν γε καὶ μεστὴν	γυναικείας	χολῆς. Η τῶν γὰρ ἀνδρῶν
[13, 74]	κράτιστος Κριτίας τάδε Τὸν δὲ	γυναικείον	μελέων πλέξαντα πότ' ῴδας ἡδὺν
[13, 76]	περὶ χρήμασι μοχθίζει βιαίως ἢ	γυναικείῳ	θράσει ψυχρὰν φορεῖται πᾶσαν ὁδὸν
[13, 3]	τοι χαλκοῦ κλισίαι, πολλαὶ δὲ	γυναῖκες	εἰσὶν ἐνὶ κλισίῃς ἐξαίρετοι, ἅς
[13, 2]	Λακεδαίμονιν φησί, τοὺς ἀγάμους αἱ	γυναῖκες	ἐν ἑορτῇ τινι περὶ τὸν
[13, 8]	ταχέως γέ μ' αἱ χρησταὶ	γυναῖκες	ἐπέλιπον, τῶν δ' αὖ πονηρῶν
[13, 28]	Καλοῦσι γοῦν καὶ αἱ ἐλεύθεραι	γυναῖκες	ἔτι καὶ νῦν καὶ αἱ
[13, 89]	Μναμοσύναν» κατὰ Εὐριπίδην διαβόητοι γεγόνασι	γυναῖκες.	Θαργηλία ἡ Μιλησία, ἥτις καὶ
[13, 6]	φιλογύνης. ~Αἱ δὲ γαμεταὶ ἡμῶν	γυναῖκες	οὔκ εἰσιν τοιαῦται οἵας Εὔβουλός
[13, 3]	ἄλλους μοι ἔτικτον ἐνὶ μεγάροισι	γυναῖκες.	Παρὰ δὲ τοῖς Ελλησι οὐκ
[13, 90]	ἀγὼν οὗτος, καὶ αἱ ἀγωνιζόμεναι	γυναῖκες	χρυσοφόροι ὀνομάζονται. Θεόφραστος δὲ ἀγῶνα
[13, 89]	εἶπεν. Εὐπρεπεῖς γὰρ αὐτόθι γίγνονται	γυναῖκες,	ὡς καὶ Θεόφραστος εἴρηκεν. Καὶ
[13, 15]	Ζήνωνα τὸν Φοίνικα, ὃς οὐδέποτε	γυναικὶ	ἐχρήσατο, παιδικοῖς δ' αἰεί, ὡς
[13, 89]	Αἰγυπτίων βασιλεὺς Στρατίρᾳ τῇ βασιλέως	γυναικί.	Θεόπομπος δὲ ἐν τῇ ἕκτῃ
[13, 20]	καὶ ἐυκνήμιδας Αχαιοὺς τοιῇδ' ἀμφὶ	γυναικὶ	πολὺν χρόνον ἄλγεα πάσχειν· αἰνῶς
[13, 55]	τοῦτο» ἐφη. Οὕτως οὖν οὐδὲ	γυναικὶ	συνεῖναι ἄτοπόν ἐστιν ᾖ πολλοὶ
[13, 56]	ὅστις καὶ τῇ τοῦ υἱοῦ	γυναικὶ	συνῆν, ὡς Στησίμρροτος ὁ Θάσιος
[13, 20]	καὶ φασὶν Αρχιδάμου τοῦ βασιλέως,	γυναικὸς	αὐτῷ καλῆς φαινομένης, ἑτέρας δὲ
[13, 10]	ἑαυτοῦ οὐκ ἔδωκεν, ὑπονοήσας μὴ	γυναικὸς	ἕξειν αὐτὴν τιμὴν ἀλλὰ παλλακίδος
[13, 34]	ὁ> ὑπὸ τῆς Αγιδος ἀναπώμενος	γυναικὸς	ἐπὶ τὰς τῶν ἑταιρίδων θύρας
[13, 7]	δ' ἐν Αθάμαντι· εἶτ' οὐ	γυναικός	ἐστιν εὐνοικώτερον γαμετῆς ἑταίρα πολύ
[13, 13]	γὰρ ἀνδρός, ἡ δὲ> δειλία	γυναικός,	ἡ δ' ἄνοια μανίας, ὁ
[13, 58]	Ὑπερεί δης ὁμολογῶν ἐρᾶν τῆς	γυναικὸς	καὶ οὐδέπω τοῦ ἔρωτος ἀπηλλαγμένος
[13, 20]	Πρίαμος ἐπὶ τῷ κάλλει {τῆς	γυναικὸς}	καίτοι ἐν δεινοῖς ὑπάρχων. Θαυμάζει
[13, 81]	δακτύλους, πορφυροβάφου χεῖρας καὶ οὐ	γυναικὸς	καλῆς ποιήσειεν ἄν> Γελασάντων δὲ
[13, 87]	ἐστιν ὀφθαλμῶν οὕτως εὐφραντικὀν ὡς	γυναικὸς	κάλλος. Ο γοῦν τοῦ τραγικοῦ
[13, 93]	αὐτῷ ὑπὸ Ξανθίππης τῆς Σωκράτους	γυναικὸς	μετὰ τὸν ἐκείνου θάνατον, ὡς
[13, 6]	ἐστιν ἀποτετιλμένη Βλέμμα καὶ φωνὴ	γυναικός,	τὰ σκέλη δὲ κοψίχου. Σφίγγα
[13, 41]	ξένους ἔχουσ' ὅπου περὶ τῆς>	γυναικός	τις λόγος γένοιτο, μανίαν τὴν
[13, 42]	συνεῖχ' αὐτὴν μόνος γαμετῆς τρόπον	γυναικός.	Υπο δ' Αντήνορος μοιχευομένην αἰσθόμενος
[13, 90]	~Οἶδα δὲ καὶ περὶ κάλλους	γυναικῶν	ἀγῶνά ποτε διατεθέντα περὶ οὗ
[13, 3]	χρῆσιν εἶναι τὸ πλῆθος τῶν	γυναικῶν,	ἀλλ' εἰς γέρας ἐπεὶ οὐδὲ
[13, 16]	οὔτε παρθένων τῶν χρυσοφόρων οὐδὲ	γυναικῶν	βαθυκόλπων καλὸν τὸ πρόσωπον, ἐὰν
[13, 41]	μεγέθει μὲν ἦν> τῶν τότε	γυναικῶν	βραχύ τι καταδεεστέρα· φωνῇ δ'
[13, 89]	μητέρα πασῶν τῶν κατὰ Πελοπόννησον	γυναικῶν	γεγονέναι καλλίονα ἀπέκτειναν δὲ αὐτὴν
[13, 84]	ὦ φιλόσοφοι, κἂν ἐρασθέντες ποτὲ	γυναικῶν	ἐν ἐννοίᾳ λάβητε ὡς ἀδύνατόν
[13, 55]	ἀναιρεθῆναι φάσκων αὐτὴν ὑπό τινων	γυναικῶν	ἐν Θετταλίᾳ, ἐρασθεῖσάν τινος Παυσανίου
[13, 89]	φησι γίνεσθαι γυναῖκας τῶν πανταχοῦ	γυναικῶν	ἐν Τενέδῳ τῇ Τρωικῇ νήσῳ.
[13, 74]	εἰς Ελλάδ' ἀνῆγεν, συμποσίων ἐρέθισμα,	γυναικῶν	ὴπερόπευμα, αὐλῶν ἀντίπαλον, φιλοβάρβιτον, ἡδὺν,
[13, 89]	ἦν τῶν ἐν τῇ Ασίᾳ	γυναικῶν	καὶ ἀκολαστοτάτη. Φύλαρχος δὲ ἐν
[13, 25]	ἡ Σωκρατικὴ ἐνεπορεύετο πλήθη καλῶν	γυναικῶν,	καὶ ἐπλήθυνεν ἀπὸ τῶν ταύτης
[13, 35]	καλλίστη τῶν κατὰ τὴν Ασίαν	γυναικῶν,	καὶ ὁ Ζαριάδρης δὲ ἦν
[13, 57]	ἀπομνημονεύσω τὸν {περὶ} τῶν καλῶν	γυναικῶν	κατάλογον. ~Κλέαρχος γὰρ περὶ Ἐπαμινώνδου
[13, 57]	Φαναγορείιτου Ἠοίους ἢ τὸν τῶν	γυναικῶν	κατάλογον Νικαινέτου τοῦ Σαμίου ἢ
[13, 37]	Διδύμην μὲν μίαν τῶν ἐπιχωρίων	γυναικῶν	μάλ' εὐπρεπεστάτην τὴν ὄψιν καὶ
[13, 3]	αὐτῷ καὶ οἱ γέροντες μετὰ	γυναικῶν,	Νέστωρ και Φοῖνιξ. Οὐ γὰρ
[13, 2]	τοῖς λέγουσι περὶ τῶν Σωκράτους	γυναικῶν	Παναίτιος ὁ Ρόδιος. ~Παρὰ δὲ
[13, 90]	ὁ αὐτὸς Θεόφραστος καὶ κρίσεις	γυναικῶν	περὶ σωφροσύνης γίνεσθαι καὶ οἰκονομίας,
[13, 57]	Ἐπείπερ ἡμῖν ἐμποδὼν ἐγένου κατάλογον	γυναικῶν	ποιουμὲνοις, οὐ κατὰ τοὺς Σωσικράτους
[13, 24]	ἑταίρας καὶ τὰς ἐλευθέρας τῶν	γυναικῶν	ταυτὶ λέγων· Δεινά, δεινὰ κοὐκ
[13, 10]	πρῶτον γενέσθαι πόλεμόν φησι δύο	γυναικῶν	τὸν> Ολυμπιάδος καὶ Εὐρυδίκης. ἐν
[13, 28]	λοιδορεῖν, τὰς> μόνας τῶν ἄλλων	γυναικῶν	τῷ τῆς φιλίας ὀνόματι προσηγορευμένας
[13, 2]	μνημονεύοντας. Παρέθετο δὲ περὶ τῶν	γυναικῶν	ψήφισμα Ιερώνυμος ὁ Ρόδιος, ὅπερ
[13, 5]	ὲθνος ἐπαιδοποιήσατο ἐκ δύο Θετταλίδων	γυναικῶν,	ὧν ἥ μὲν ἦν Φεραία
[13, 33]	ἀρχὰν εὑρὸμενον σκολιοῦ ξυνάορον ξυναῖς	γυναιξί.	Δῆλον γὰρ ὅτι πρὸς τὰς
[13, 7]	βίου παρρησίαν καὶ τὴν τρυφήν	γυναιξὶ	δοῦλοι ζῶμεν ἀντ' ἐλευθέρων. Επειτ'
[13, 3]	ὁ Πρίαμος δὲ πολλαῖς χρῆται	γυναιξὶ	καὶ ἡ Εκάβη οὐ δυσχεραίωει.
[13, 84]	ἔφασκεν ἡ ἑταίρα ὅσον ἐοίκασι	γυναιξὶ	χρόνον, καθάπερ ἱστορεῖ Κλέαρχος. Εμοὶ
[13, 7]	τέττιγες οὐκ εὐδαίμονες, ὧν ταῖς	γυναιξὶν	οὐδ' ὁτιοῦν φωνῆς ἔνι Φιλέταιρος
[13, 8]	οὗτος οἷον ἦν κακὸν ἐλάμβανεν	γυναῖχ'	ὁ δ' ὕστερον λαβὼν εἰς
[13, 37]	Ενδόξων Ανδρῶν συγγράμματι· Αβρότονον Θρηίσσα	γυνή	γένος· ἀλλὰ τεκέσθαι τὸν μέγαν
[13, 62]	Φιλωνίδου γράφων ὧδε Ἔστιν οὖν	γυνὴ	ἑταίρα Ναὶς ὄνομα, ἧς Αρχίας
[13, 89]	Καὶ ἐπει ἦν ἀκόλαστος ἡ	γυνή,	ἔφη ἡ Ολυμπίας Ὦ πόνηρε,
[13, 20]	μᾶλλον ἀνὴρ> ὁ κάλλιστος καὶ	γύνη	ἡ καλλίστη, καλλίστας γεννώσης τῆς
[13, 89]	συντάξεώς φησιν ὅτι ἡ Βαγαβάζου	γυνή,	ἥτις ἦν ὁμοπάτριος Ξέρξου ἀδελφή,
[13, 35]	θέλεις {γαμηθῆναι} τούτου γὰρ κεκλήσῃ	γυνή.	Κἀκείνη περιβλέψασα πάντας ἀπῄει δακρύουσα,
[13, 8]	κακοῦ, ὃ δ' οἷον ἦν	γυνὴ	κακὸν περυσμένος. Καὶ προελθών φησιν
[13, 8]	κτημάτων. Εἰ δ' ἐγένετο κακὴ	γυνὴ	Μήδεια, Πηνελόπη δέ γε> μέγα
[13, 63]	γὰρ ἐνιαυτῷ μελετηθέντα ἐκείνῳ μία	γυνὴ	μιᾷ νυκτὶ συνέχεεν. Αναλαβεῖν γοῦν
[13, 9]	αὐτοῖς οὔ τοι σύμφορόν ἐστι	γυνὴ	νέα ἀνδρὶ γέροντι οὐ γὰρ
[13, 85]	τελευτῶσα ἡ τοῦ τρέφοντος Ινδοῦ	γυνὴ	παιδίον αὑτῆς τριακοσταῖον παρακατέθετο. Αποθανούσης
[13, 41]	νῦν ἀκροατῶν, εἴ τις Αττικὴ	γυνὴ	προσηγορεύετ' ἢ ἐνομίσθη Μανία. Αἰσχρὸν
[13, 46]	ἢ ἑταίρας. Κατὰ γὰρ Αγάθωνα	Γυνὴ	τὸ σῶμα δι' ἀργίαν ψυχῆς
[13, 9]	οὐ σύμφορον νέα στι πρεσβύτῃ	γυνή.	Ωσπερ γὰρ ἄκατος οὐδὲ μικρὸν