>

Livre, Chap.
[13, 16]	τὸ πρόσωπον, ἐὰν κόσμιον πεφύκῃ.	Η	γὰρ αἰδὼς ἄνθος ἐπισπείρει. Καὶ
[13, 45]	εί μὴ τοῖσι χρωμένοις δοκεῖ;	Η	Γλυκέριον λαβοῦσα παρ' ἐραστοῦ τινος
[13, 44]	μίσθωμα πράσσεται πόσον τῆς νυκτός.	Η	Γνάθαινα δ' εἰς τὴν πορφύραν
[13, 44]	ὑπερηφάνως μοι τὴν θυγατέρα χρωμένων;	Η	γραῦς δ' ἀγανακτήσασα Τάλαν, ἔφη,
[13, 65]	Στρατόλας, Αριστοκλείας, Φίλας, Ισθμιάδος, Νεραίας.	Η	δε Νέαιρα ἦν {Στρατοκλείδου} ἐρωμένη
[13, 36]	δὲ δοίη, τοῦτον εῖναι νυμφίον.	Η	δὲ παῖς εἰσελθοῦσα δίδωσι εἴτε
[13, 6]	ἀπαλλαγεῖσι ταύτης ἔστι διπλάσιον κακό.	Η	δἐ Νάννιον τί νυνὶ διαφέρειν
[13, 6]	ναύκληρον λαβοῦσα καταπέπωκ' αὐτῷ σκάφει.	Η	Θεανὼ δ' οὐχὶ Σειρήν ἐστιν
[13, 39]	Λαμίᾳ παρὰ πότον παντοδαπῶν ἐπεδείκνυτο.	Η	Λάμια δ' ἦν αὐλητρίς, ἧς
[13, 42]	τοῖς ὄρεσι τάχιστα θηρίον τρέχειν;	Η	Μανία δ' αὐτόμολος, ὦ βέλτιστ'
[13, 89]	υἱῷ, ὡς Κλείδημος ἱστορεῖ ἐν	η'	Νόστων. Εξέδωκεν δἐ καὶ Ιππάρχῳ
[13, 84]	οἱ ἔρωτες, ὥς φησι Κλέαρχος.	ῇ	τε γὰρ περὶ τὴν Πειρήνην
[13, 13]	τύπῳ τε> πόλλ' εἴδη φέρων.	Η	τόλμα μὲν γὰρ ἀνδρός, ἡ
[13, 7]	γε καὶ μεστὴν γυναικείας χολῆς.	Η	τῶν γὰρ ἀνδρῶν ἐστι πρὸς
[13, 68]	Ατθίδα χθόνα τίνες τύχαι καλοῦσιν	ἤ	πράττουσι τί. (Α) Οτε μὲν
[13, 95]	ἂν δανείσηται αὐτοῦ νομίζει εἶναι	ἢ	ἂ ὁ πατὴρ αὐτῷ κατέλιπεν.
[13, 57]	γυναικῶν κατάλογον Νικαινέτου τοῦ Σαμίου	ἢ	Ἀβδηρίτου, μικρὸν ἐπισχὼν ἐπὶ τὴν
[13, 80]	χεῖρας ἀνατείνας ἢ αὐτὸν βασιλεύειν	ἢ	Αλέξανδρον. Ραδαμάνθυος δὲ τοῦ δικαίου
[13, 30]	ὑμέτερος φιλοσοφομειρακίσκος τοιοῦτος οἷον Αλεξις	ἢ	Αντιφάνης ἐν Υπνῳ παράγει· Διὰ
[13, 28]	τῷ τῆς φιλίας ὀνόματι προσηγορευμένας	{ἢ}	ἀπὸ τῆς παρὰ τοῖς Αθηναίοις
[13, 50]	τινας μνημονεύοντας αὐτῶν ἢ κατηγοροῦντας	ἢ	ἀπολογουμένους, μνησθήσομαι καὶ τούτων. Δημοσθένης
[13, 13]	τ' εἰμὶ τοὐνόματος. Εὔβουλος δ'	ἢ	Αραρὼς ἐν Καμπυλίωνι· Τίς ἦν
[13, 8]	κατέλιπον Μένανδρος δ' ἐν Αρρηφόρῳ	ἢ	Αὐλητρίδι οὐ γαμεῖς, ἂν νοῦν
[13, 80]	τῷ Ηλίῳ τὰς χεῖρας ἀνατείνας	ἢ	αὐτὸν βασιλεύειν ἢ Αλέξανδρον. Ραδαμάνθυος
[13, 50]	εἶτε Πύθων ἐστὶν ὁ Καταναῖος	ἢ	αὐτὸς ό βασιλεὺς, Αλέξανδρος, φησίν·
[13, 52]	φερόμενον ἢ Μηκωνίδ' ἢ Σισύμβριον	ἢ	Βάραθρον ἢ Θάλλουσαν ἢ τούτων
[13, 18]	ὁρᾷς, τοῦτον ἔχει τι θάτερον·	ἢ	γὰρ στρατεύειν ἐπινοεῖν μοι φαίνεται
[13, 45]	ἀπήγγειλ' Ὦ> τάλαιν' εἶπεν, κακῶν»	ἢ	Γλυκέρον, Μέλλει γὰρ ὥσπερ μαινίδας
[13, 76]	ἢ περὶ χρήμασι μοχθίζει βιαίως	ἢ	γυναικείῳ θράσει ψυχρὰν φορεῖται πᾶσαν
[13, 74]	οὔτε τῶν ἄλλων θεῶν τις	ἢ	δαιμόνων ἐβοήθησεν αὐτῷ. Κατὰ τὸν
[13, 78]	πᾶν ὁτιοῦν ἕλοιτ' ἂν παθεῖν	ἢ	δειλοὐ δόξαν ἀπενέγκασθαι παρά τοῖς
[13, 3]	νεότητος χρόνοις ἢ διὰ μέθης	ἢ	δι' ἀφροδισίων ἢ καὶ διὰ
[13, 3]	ἐν τοῖς τῆς νεότητος χρόνοις	ἢ	διὰ μέθης ἢ δι' ἀφροδισίων
[13, 67]	αὐτήν. Απὸ πλειόνων δὲ ταλάντων	ἢ	διακοσίων δύο μνήματα κατεσκεύασεν αὐτῆς
[13, 6]	δύναιτο παρανομώτατον φράσαι τίς γὰρ	ἢ	δράκαιν' ἄμικτος ἢ Χίμαιρα πυρπνόος
[13, 41]	εἴ τις Αττικὴ γυνὴ προσηγορεύετ'	ἢ	ἐνομίσθη Μανία. Αἰσχρὸν γὰρ ὄνομα
[13, 81]	πρὸς τόδε ἠμείφθη ὁ Ερετριεὺς	ἢ	Ερυθραῖος γραμμάτων ἐὼν διδάσκαλος Σοφὸς
[13, 46]	πάσχουσιν {ἢ} μετὰ φιλοσόφου ζῆν	ἢ	ἑταίρας. Κατὰ γὰρ Αγάθωνα Γυνὴ
[13, 47]	εἰπόντος τε Ὠμὰ ταῦτα, Γνάθαινα,	ἢ	ἑφθά; Ἔγχαλκα, ἔφη, παιδίον. Χαιρεφῶντος
[13, 77]	γυναῖκα ἔδωκε Φαίδραν, ὡς Ζῆνις	ἢ	Ζηνεύς φησιν ὁ Χῖος ἐν
[13, 27]	ἅμα, ὥσπερ λέγουσιν ἀποθανεῖν Φορμίσιον.	Ἢ	ἥδιστόν ἐστί σοι, ὡς ἐν
[13, 52]	Μηκωνίδ' ἢ Σισύμβριον ἢ Βάραθρον	ἢ	Θάλλουσαν ἢ τούτων τινά, ὧν
[13, 6]	τετράπους μοι γένοιτο, φησὶ τήνπρος	ἢ,	θρόνος, εἶτα δὴ τρίπους τις'
[13, 68]	ὁ Καταναῖος ἢ {ὁ} Βυζάντιος	ἢ	καὶ αὐτὸς ὁ βασιλεύς. Εδιδάχθη
[13, 3]	διὰ μέθης ἢ δι' ἀφροδισίων	ἢ	καὶ διὰ τῆς ἐν ταῖς
[13, 74]	κρίνει θέον, ἢ σκαιός ἐστιν	ἢ	καλῶν ἄπειρος ὢν οὐκ οἶδε
[13, 50]	πολιτικῶν οἶδά τινας μνημονεύοντας αὐτῶν	ἢ	κατηγοροῦντας ἢ ἀπολογουμένους, μνησθήσομαι καὶ
[13, 42]	ἄνω θέλεις ἔλθοῦσ' ἅμα βαλεῖν	ἢ	κάτω; Γελάσασ' Ανω, βέλτιστε, φησίν.
[13, 13]	ὁ γράψας πρῶτος ἀνθρώπων ἄρα	ἢ	κηροπλαστήσας Ερωθ' ὑπόπτερον; Ως οὐδὲν
[13, 67]	φήσειεν ἂν> σαφῶς ἢ Περικλέους	ἢ	Κίμωνος ἢ τινος ἑτέρου τῶν
[13, 55]	αὐτῷ· Ἀρίστιππε, κοινῇ συνοικεῖς πόρνῃ.	Ἢ	κύνιζε οὖν, ὡς έγώ, ἢ
[13, 52]	λίνοις αἱ μαστροποί, ἢ Ναύσιον	ἢ	Μαλθάκην. ~Τοσαῦτ' εἰπὼν μετά τινος
[13, 46]	διαφέρειν ἐπιτριβουμένοις καὶ κακῶς πάσχουσιν	{ἢ}	μετὰ φιλοσόφου ζῆν ἢ ἑταίρας.
[13, 27]	Οσον τὸ μεταξὺ μετὰ κορίσκης	ἢ	μετὰ χαμαιτύπης τὴν νὺκτα κοιμᾶσθαι.
[13, 11]	τύραννε θεῶν τε κἀνθρώπων Ερως,	ἢ	μὴ δίδασκε τὰ καλὰ φαίνεσθαι
[13, 52]	αὐτὸν ἐμπεσεῖν εἰς Λαίδα φερόμενον	ἢ	Μηκωνίδ' ἢ Σισύμβριον ἢ Βάραθρον
[13, 19]	καλοῦντες τοὺς ἢ μύρου προσβάλλοντας	ἢ	μικρῷ μαλακωτέραν ἠμφιεσμένους ἐσθῆτα. Οὐ
[13, 67]	τὸ μὲν πρῶτον, ὅπερ εἰκός,	ἢ	Μιλτιάδου φήσειεν ἂν> σαφῶς ἢ
[13, 19]	καττύματα καὶ κιναίδους καλοῦντες τοὺς	ἢ	μύρου προσβάλλοντας ἢ μικρῷ μαλακωτέραν
[13, 52]	ἐμπλέκουσι τοῖς λίνοις αἱ μαστροποί,	ἢ	Ναύσιον ἢ Μαλθάκην. ~Τοσαῦτ' εἰπὼν
[13, 18]	ἔφη που· ἂν> πιττοκοπούμενόν τιν'	ἢ	ξυρούμενον ὁρᾷς, τοῦτον ἔχει τι
[13, 68]	εἴτε Πύθων ἦν ὁ Καταναῖος	ἢ	{ὁ} Βυζάντιος ἢ καὶ αὐτὸς
[13, 84]	τῷ περὶ Αγαλματοποιῶν. Πολέμων δὲ	ἢ	ὁ ποιήσας τὀν ἐπιγραφόμενον Ελλαδικὸν
[13, 56]	λέγων ὑπὲρ αὑτῆς πλείονα έδάκρυσεν	ἢ	ὅτε ὑπὲρ τοῦ βίου καὶ
[13, 51]	ὅτι συνέπινε παρακινοῦσι καὶ μεμηνόσιν	ἢ	ὅτι αὐτὴν ἀναλαβὼν ὁ ἰατρὸς
[13, 48]	λάκκον αὐτὴν εἰπόντος Πῶς; ἔφησεν·	ἢ	ὅτι δύο ποταμοὶ έμβάλλετέ μοι,
[13, 24]	σωφρονίστατος καὶ διδάξαντος σκύτη βλέπειν.	Ἢ	οὐκ οἶδας κατὰ τὴν Εὐβούλον
[13, 94]	διὸ καὶ Φερεκράτης ἐν Ιπνῷ	ἢ	Παννυχίδι φησίν Κᾆτα μυροπωλεῖν τί
[13, 55]	Λαίδα. Στράττις δ' ἐν Μακεδόσιν	ἢ	Παυσανίᾳ Κορινθίαν αὐτὴν εἶναί φησιν
[13, 55]	Ἢ κύνιζε οὖν, ὡς έγώ,	ἢ	πέπαυσο» καὶ ό Αρίστιππος Ἆρά
[13, 76]	πρὸς δ' Αφροδίτας ἀτιμασθεὶς ἑλικοβλεφάρου	ἢ	περὶ χρήμασι μοχθίζει βιαίως ἢ
[13, 67]	ἢ Μιλτιάδου φήσειεν ἂν> σαφῶς	ἢ	Περικλέους ἢ Κίμωνος ἢ τινος
[13, 21]	εἰρηκότος· ἐν καπηλείῳ δὲ φαγεῖν	ἢ	πιεῖν οὐδεὶς οὐδ' ἂν οἰκέτης
[13, 18]	πάντα τῷ πώγωνι δρᾶν ἐναντία,	ἢ	πλουσιακὸν τούτῳ τι> προσπίπτει κακόν.
[13, 81]	τε καὶ ἔπρησσεν ὅτε πίνοι	{ἢ	πράσσοι} Τὰ μέντοι πολιτικὰ οὔτε
[13, 7]	τοῖς τρόποις ὠνητέος ἄνθρωπός ἐστιν	ἢ	πρὸς ἄλλον ἀπιτέον. ~Εὔβουλος δ'
[13, 26]	ἰδεῖν μὲν αὐτὴν ῥᾷόν ἐστιν	ἢ	πτύσαι· ἐξέρχεταί τε πανταχόσ' ἤδη
[13, 76]	μὴ πόθῳ κυμαίνεται, ἐξ ἀδάμαντος	ἢ	σιδάρου κεχάλκευεται μέλαιναν καρδίαν ψυχρᾷ
[13, 17]	μὴ πόθῳ κυμαίνεται, ἐξ ἀδάμαντος	ἢ	σιδάρου κεχάλκευται μέλαιναν καρδίαν> ψυχρᾷ
[13, 52]	εἰς Λαίδα φερόμενον ἢ Μηκωνίδ'	ἢ	Σισύμβριον ἢ Βάραθρον ἢ Θάλλουσαν
[13, 74]	Ερωτα μὴ μόνον κρίνει θέον,	ἢ	σκαιός ἐστιν ἢ καλῶν ἄπειρος
[13, 91]	ὦ γραμματικέ, πάντων ἐπιτρῖψαι μᾶλλον	ἢ	σωφρονίσαι δυναμένων τοὺς ἀκούοντας. Καὶ
[13, 47]	καταβεβρωκέναι; Ἤτοι τήν λήκυθον, ἔφη,	ἢ	τὰ ὑποδήματα. ~Μετάνειρα δὲ ἡ
[13, 59]	τινος μηδὲ βλεπόμενον τὸν κατηγορούμενον	ἢ	τὴν κατηγορουμένην κρίνεσθαι. Ἦν δὲ
[13, 95]	ὀδόντας ἀριθμῆσαι {ὅσου ἐλάττους ἦσαν}	ἢ	τῆς χειρὸς τοὺς δακτύλους. Καί
[13, 67]	σαφῶς ἢ Περικλέους ἢ Κίμωνος	ἢ	τινος ἑτέρου τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν
[13, 14]	σοφῆς· ἥν ἐστ' ἰδειν ἥδιον	ἢ	τὸ θεωρίκον ἔχουσιν ὑμιν διανέμειν
[13, 11]	δίδασκε τὰ καλὰ φαίνεσθαι καλὰ	ἢ	τοῖς ἐρῶσιν ὧν σὺ δημιουργὸς
[13, 7]	μένει, ἣ δ' οἶδεν ὅτι	ἢ	τοῖς τρόποις ὠνητέος ἄνθρωπός ἐστιν
[13, 28]	οὐ κατὰ τὰς Μεταγένους Αὔρας	ἢ	τὸν Αρισταγόρου Μαμμάκυθον ὑμῖν ὀρχηστρίδας
[13, 57]	τοὺς Σωσικράτους τοῦ Φαναγορείιτου Ἠοίους	ἢ	τὸν τῶν γυναικῶν κατάλογον Νικαινέτου
[13, 41]	Μανίαν· μᾶλον τὸ πάρεργον ἐπεκράτησ'	ἢ	τοὔνομα. Εδόκει δὲ λιθιᾶν, ὡς
[13, 16]	τοῦ σώματος τῶν ἐρωμένων ἀποβλέπειν	ἢ	τοὺς ὀφθαλμούς, ἐν οἷς τὴν
[13, 52]	Σισύμβριον ἢ Βάραθρον ἢ Θάλλουσαν	ἢ	τούτων τινά, ὧν ἐμπλέκουσι τοῖς
[13, 6]	ἢ Χίμαιρα πυρπνόος ἢ Χάρυβδις	ἢ	τρίκρανος Σκύλλα, ποντία κύων, Σφίγξ,
[13, 17]	τύφλωσιν πάντα μᾶλλον αὐτῆς ἐπαινεῖ	ἢ	τῶν ὀφθαλμῶν μνημονεύει, λέγων ὧδε·
[13, 51]	δρᾶμα ἐκιγραφόμενον, ὡς προεῖπον, Εὐνίκου	ἢ	Φιλυλλίου Αντειά ἐστιν. Καὶ ὁ
[13, 21]	Θάλαττα Διοκλέους, Φερεκράτους Κοριαννώ, Εὐνίκου	ἢ	Φιλυλλίου Αντεια, Μενάνδρου δὲ Θαὶς
[13, 90]	καὶ Λεσβίοις ταύτην δὲ τύχης	ἢ	φύσεως εἶναι τιμήν, δέον προκεῖσθαι
[13, 6]	δράκαιν' ἄμικτος ἢ Χίμαιρα πυρπνόος	ἢ	Χάρυβδις ἢ τρίκρανος Σκύλλα, ποντία
[13, 6]	τίς γὰρ ἢ δράκαιν' ἄμικτος	ἢ	Χίμαιρα πυρπνόος ἢ Χάρυβδις ἢ
[13, 41]	αὐτή θ' ὅτ' ἐπαινοίη τιν'	ἢ	ψέγοι πάλιν, ἐπ' ἀμφοτέρων προσέκειτο
[13, 55]	οὐδὲ γυναικὶ συνεῖναι ἄτοπόν ἐστιν	ᾖ	πολλοὶ κέχρηνται. Νυμφόδωρος δ' ὁ
[13, 14]	τοὺς ἐρῶντας οὐχὶ νοῦν ἔχειν;	ἦ	πού τίς ἐστι τοὺς τρόπους
[13, 15]	Οδυσσέως ἀπάντησιν ἐπὶ σὲ μεταφέρειν·	ἦ	ῥά νύ τοι μεγάλων Δώρων
[13, 47]	οὐδὲ καλούμενος ἐρχῃ; Νικὼ δὲ	ἡ	Αἰξ έπικαλουμένη, φησὶν ὁ Λυγκεύς,
[13, 70]	Στίλπωνος τοῦ φιλοσόφου. Βιλιστίχη δ'	ἡ	Αργεία ἑταίρα καὶ αὐτὴ ἔνδοξος,
[13, 50]	ἔχων. Ἄδηλον εἰ αὕτη ἐστὶν	ἡ	Αρπάλῳ συνοῦσα· περὶ ἦς φησιν
[13, 74]	ἐγένετο τοῦ ὀλέθρου· καὶ οὔτε	ἡ	Αρτεμις ἡ περισσῶς ἀγαπήσασα οὔτε
[13, 33]	ἔγραψεν εἰς αὐτὸν ἐγκώμιον, οὗ	ἡ	ἀρχή τρισολυμπιονίκαν ἐπαινέων οἶκον, ὕστερον
[13, 61]	γηραιῷ ὄντι τῷ Σοφοκλεῖ συνῆν	ἡ	Αρχίππη, ὁ πρότερος αὐτῆς ἐραστὴς
[13, 74]	παραίτιος. ~Εν Ιππολύτῳ Εὐριπιδείῳ πάλιν	ἡ	Αφροδίτη φησίν Ὅσοι τε πόντον
[13, 89]	τῆς πρώτης συντάξεώς φησιν ὅτι	ἡ	Βαγαβάζου γυνή, ἥτις ἦν ὁμοπάτριος
[13, 66]	μὴ περιιδεῖν αὐτον ἀπολλύμενον. Καὶ	ἡ	Βακχὶς τὴν ὁρμὴν κατιδοῦσα τοῦ
[13, 3]	Ρόδιος. ~Παρὰ δὲ Πέρσαις ἀνέχεται	ἡ	βασίλεια τοῦ πλήθους τῶν παλλακίδων
[13, 46]	Σάτυρος ἐν τοῖς Βίοις, ὑποτυχοῦσα	ἡ	Γλυκέρα Τὴν αὐτήν, ἐφη, ἔχομεν
[13, 45]	(Κορώνη δ' ἐπεκαλεῖτο τοὔνομα) διέλυεν	ἡ	Γνάθαιν' Ερωτηθεῖσα δὲ τί διαφέρονται
[13, 43]	φησί, χειμῶνας ποιεῖ. Ιδοῦσ' ἔφηβον	ἡ	Γνάθαιν' ἰσχνὸν πάνυ καὶ μέλανα
[13, 48]	Εἰ ταῦτ' εἰχεθ᾽ ὑμεῖς, εἶπεν	ἡ	Γνάθαινα, ἐνέχυρα θέντες τὸ μίσθωμα
[13, 47]	τὸν κόλπον έμβαλλομένης τῶν φακῶν,	ἡ	Γνάθαινα ἔφη Κολποφακῆν διανοεῖται ποιεῖν»
[13, 46]	ἧν εὔθικτος πρὸς τὰς ἀποκρίσεις	ἡ	Γνάθαινα. Καὶ ἄλλαι δὲ ἑταῖραι
[13, 43]	γύναι. Επεὶ προέβη τοῖς ἔτεσιν	ἡ	Γνάθαινα καὶ ἤδη τελέως ἦν
[13, 48]	ἀπεστείλατε, Ἐμμελής δ' ἦν πάνυ	ἡ	Γνάθαινα καὶ οὐκ ἀνάστειος ἀποφθέγξασθαι·
[13, 47]	δεῖπνον έλθόντος, προπιοῦσα ποτήριον αὐτῷ	ἡ	Γνάθαινα Λαβέ, ἔφησεν, ὑπερήφανε. Καὶ
[13, 47]	ὑπερήφανος; Τίς δὲ μᾶλλον» εἷπεν	ἡ	Γνάθαινα, Ὃς οὐδὲ καλούμενος ἐρχῃ;
[13, 6]	Γραῦς μὲν αὐτή, παραπέφυκε δ'	ἡ	Γνάθαινα πλησίον, ὥστ' ἀπαλλαγεῖσι ταύτης
[13, 41]	ὑπὸ Διφίλου. Μετὰ ταῦτα δ'	ἡ	Γνάθαινα πρὸς τὴν Μανίαν ἐλοιδορεῖτο
[13, 43]	τὴν Αρτεμιν, εἰ, φησίν, ᾔδει,	ἡ	Γνάθαινα, τοῦτ' ἐγώ, τῇ μητρὶ
[13, 44]	θέλοντ' ἔχειν. Πανηγύρεως οὔσης ποθ'	ἡ	Γναθαίνιον εἰς Πειραιᾶ κατέβαινε πρὸς
[13, 89]	Πυθίωνος. Καὶ ἐπει ἦν ἀκόλαστος	ἡ	γυνή, ἔφη ἡ Ολυμπίας Ὦ
[13, 13]	ἀνδρός, ἡ δὲ> δειλία γυναικός,	ἡ	δ' ἄνοια μανίας, ὁ δὲ
[13, 13]	Η τόλμα μὲν γὰρ ἀνδρός,	ἡ	δὲ> δειλία γυναικός, ἡ δ'
[13, 52]	μὲν ἤδη γέγον' ἔτη τρισχίλια,	ἡ	δὲ Διοπείθους ἀηδὴς Τέλεσις ἕτερα
[13, 6]	ἐξέπεσεν ἡ> πορθμὶς ἐλατίνῳ πλάτῃ	ἡ	δὲ Φρύνη τὴν Χάρυβδιν οὐχὶ
[13, 52]	λέγων οὕτως· Ὥστε Λαὶς μὲν	ἡ	δοκοῦσα τῶν πώποτε διενηνοχέναι τὴν
[13, 59]	ἀκρασίας ἀνάθημα. Ἕστηκε δὲ καὶ	ἡ	εἰκὼν αὕτη μέση τῆς Αρχιδάμου
[13, 64]	συγκατέφυγεν καὶ ἀποκτεινάντων αὐτὸν ἐκείνων	ἡ	Εἰρήνη ἐχομένη τῶν ῥόπτρων τῶν
[13, 3]	δὲ πολλαῖς χρῆται γυναιξὶ καὶ	ἡ	Εκάβη οὐ δυσχεραίωει. Λέγει γοῦν
[13, 85]	τοῦτο πεποιήκοι, τροφὴν οὐκ ἐλάμβανεν	ἡ	ἐλέφας. Καὶ μετὰ ταῦτα δι'
[13, 25]	ἐπλήθυνεν ἀπὸ τῶν ταύτης ἑταιρίδων	ἡ	Ελλάς, ὡς καὶ ὁ χαρίεις
[13, 70]	ἐπαφροδίτους ἔχειν τὰς ἑταίρας. ~Καί	ἡ	ἐξ Ερέσου δὲ τῆς ἑταίρας
[13, 10]	ὁ Αγαμέμνονος διὰ Κασσάνδραν. Καὶ	ἡ	ἐπ' Αἴγυπτον δὲ Καμβύσου στρατεία,
[13, 70]	Ενδοξος δ' ἐστὶν καὶ Λέαινα	ἡ	ἑταίρα, Αρμοδίου ἐρωμένη τοῦ τυρρανονκτονήσαντος
[13, 48]	ἢ τὰ ὑποδήματα. ~Μετάνειρα δὲ	ἡ	ἑταίρα, Δημοκλέους τοῦ παρασίτου Λαγυνίωνος
[13, 37]	Φιλοπάτορος βασιλέως Πτολεμαίου ούκ Αγαθόκλεια	ἡ	ἑταίρα ἐκράτει, ἡ καὶ πᾶσαν
[13, 21]	Κλεψύδρα. Οὕτω δ' ἐκλήθη αὕτη	ἡ	ἑταίρα, ἐπειδὴ πρὸς κλεψύδραν συνουσιάζεν
[13, 65]	δἐ καὶ Χαριτοβλέφαρος. Νικαρέτη δὲ	ἡ	ἑταίρα ἐρωμένη ἦν Στεφάνου τοῦ
[13, 42]	σκυθρωπάσας ἀπέπεμψε ταύτην· διαλιποῦσα δ'	ἡ	ἑταίρα Μήθεν παρὰ τοῦτο, φησὶ,
[13, 84]	εἰσιν καλοί, ὡς Γλυκέρα ἔφασκεν	ἡ	ἑταίρα ὅσον ἐοίκασι γυναιξὶ χρόνον,
[13, 60]	μὲν κατέσκαψεν, ἀνέστησεν δὲ Φρύνη	ἡ	ἑταίρα» ὡς ἱστορεῖ Καλλίστρατος ἐν
[13, 37]	ἐν Περσεπόλει βασίλεια. Αὕτη δὲ	ἡ	Θαὶς {καὶ} μετὰ τὸν Αλεξάνδρου
[13, 61]	τινι στασίμῳ οὕτως φίλη γὰρ	ἡ	Θεωρίς. Επὶ δὲ δυσμαῖς ὢν
[13, 25]	σεαυτοῦ τυγχάνεις ἔχων ἔχεις πως·	ἡ	θύρα στ' ἀνεῳγμένη. Εἷς ὀβολός·
[13, 37]	ούκ Αγαθόκλεια ἡ ἑταίρα ἐκράτει,	ἡ	καὶ πᾶσαν ἀνατρέψασα τὴν βασιλείαν;
[13, 69]	ἑτέρα τῆς Δωρίχης ἐστὶν αὕτη,	ἡ	καὶ τοὺς περιβοήτους ὀβελίσκους ἀναθεῖσα
[13, 69]	ἡ Ναύκρατις· Δωρίχαν τε, ἥν	ἡ	καλὴ Σαπφὼ ἐρωμένην γενομένην Χαράξου
[13, 12]	καὶ ὁμόνοια γεννᾶται, δι' ὧν	ἡ	καλλίστη ἐλευθερία τοῖς ταῦτα μετιοῦσιν
[13, 20]	ἀνὴρ> ὁ κάλλιστος καὶ γύνη	ἡ	καλλίστη, καλλίστας γεννώσης τῆς Σπάρτης
[13, 81]	ἑαυτοῦ στόματος ἤγεν, ἵνα δὴ	ἡ	κεφαλὴ τῇ κεφαλῇ ἀσσοτέρα γένηται.
[13, 10]	Δεκάτῳ δὲ ἔτει ἑάλω καὶ	ἡ	Κίρρα. Ανετράπησαν δὲ καὶ ὅλοι
[13, 5]	Αλέξανδρος δ' εἰς Ιλλυριούς. Καὶ	ἡ	Κλεοπάτρα δ' ἐγέννησε τῷ Φιλίππῳ
[13, 3]	ἀμείνω καὶ Ελληνικὰ ἐκδεδιῃτημένη. Και	ἡ	Κλυταιμνήστρα δὲ περιπαθὴς γενομένη τὴν
[13, 45]	γάρ, ἔφησεν, ἄλλο πλὴν ἄλλ'	ἡ	Κορώνης, ἕτερ' ἐκείνη μέμφεται. Ιππην
[13, 89]	Καλλίστη δ' ἦν καὶ Παντίκα	ἡ	Κυπρία, περὶ ἧς φησι Φύλαρχος
[13, 92]	πολλαὶ τῶν πόλεων καὶ μάλιστα	ἡ	Λακεδαιμονίων, ὡς Χαμαιλέων φησὶ ἐν
[13, 34]	ὦ γῆ καὶ θεοί, ὃν	ἡ	Λακεδαίμων μοιχὀν ἐπιθυμεῖ λαβεῖν; ὁ>
[13, 64]	διότι ἀποκτεῖναι βούλεται τὸν Σώφρονα	ἡ	Λαοδίκη διανεύει τῷ Σώφρονι, μηνύουσα
[13, 64]	ἔφυγεν εἰς Εφεσον. Μαθοῦσα δὲ	ἡ	Λαοδίκη τὸ ποιηθὲν ὑπὸ τῆς
[13, 56]	Ἰταλίαν στρατεύσαντος, ἐρωμένη ἦν Τίγρις	ἡ	Λευκαδία· ἣν Ολυμπιὰς ἡ τοῦ
[13, 46]	Γναθαίνιον, καὶ Σιγὴ καὶ Συνωρὶς	ἡ	Λύχνος ἐπικαλουμένη καὶ Εὔκλεια καὶ
[13, 41]	Εδόκει δὲ λιθιᾶν, ὡς ἔοιχ'	ἡ	Μανία· Γνάθαινα δ' εἰς τὰ
[13, 41]	εἰ καὶ λίθον εἶχες; Υπολαβοῦσ'	ἡ	Μανία Εδωκ' ἄν, ἵν' εἶχες,
[13, 42]	ταῦτα δ' ὡς εἰσῆλθε πάλιν	ἡ	Μανία, τὸν αὐτόμολον ἔσκωπτε ῥίψασπίν
[13, 55]	καὶ έπίγραμμα τόδε· Τῆσδέ ποθ'	ἡ	μεγάλαυχος ἀνίκητός τε πρὸς ἀλκήν
[13, 70]	ἐν Περίπλῳ Ασίας. Νικαρέτη δἐ	ἡ	Μεγαρὶς οὐκ ἀγεννὴς ἦν ἑταίρα,
[13, 89]	Εὐριπίδην διαβόητοι γεγόνασι γυναῖκες. Θαργηλία	ἡ	Μιλησία, ἥτις καὶ τεσσαρεσκαίδεκα ἀνδράσιν
[13, 37]	μετονομασθῆναι. Συνηκολούθει δὲ αὐτῷ καὶ	ἡ	Μιλησία παλλακίς. Ο δὲ μέγας
[13, 66]	~Διαβόητος δ' ἑταιρα γέγονε καὶ	ἡ	Μιλησία Πλαγγών ἧς περικαλλεστάτης οὔσης
[13, 94]	τέλος τῆς εὐδαιμονίας τῷ φιλοσόφῳ	ἡ	μυρεψικὴ τέχνη ἀκολουθός τε τῇ
[13, 51]	περὶ Ἑταιρῶν Προσκήνιον, φησίν, ἐπεκαλεῖτο	ἡ	Νάννιον, ὅτι πρόσωπόν τε ἀστεῖον
[13, 69]	ἐπὶ κάλλει διαφερούσας ἤνεγκεν καὶ	ἡ	Ναύκρατις· Δωρίχαν τε, ἥν ἡ
[13, 69]	ἑταίρα καλή. Φιλεῖ γάρ πως	ἡ	Ναύκρατις, ὡς ὁ Ηρόδοτός φησιν,
[13, 35]	τὸν ὕπνον φαντασίαν. Ἦν δὲ	ἡ	Οδάτις καλλίστη τῶν κατὰ τὴν
[13, 89]	ἦν ἀκόλαστος ἡ γυνή, ἔφη	ἡ	Ολυμπίας Ὦ πόνηρε, τοῖς ὀφθαλμοῖς
[13, 64]	Φύλαρχος διὰ τῆς δωδεκάτης τάδε	Ἡ	πάρεδρος τῆς Λαοδίκης Δανάη, πιστευομένη
[13, 75]	παιδικά. Οὕτω δ' ἐναγώνιος ἦν	ἡ	περὶ τὰ ἐρωτικὰ πραγματεία, καὶ
[13, 74]	ὀλέθρου· καὶ οὔτε ἡ Αρτεμις	ἡ	περισσῶς ἀγαπήσασα οὔτε τῶν ἄλλων
[13, 66]	προσενέγκαντος τοῦ νεανίσκου πρὸς αὐτὴν	ἡ	Πλαγγὼν ἀκούουσα τῆς Βακχίδος τὸ
[13, 33]	φησίν· Αφροδίσι' ἦγε ταῖς ἑταίρας	ἡ	πόλις, ἕτερα δὲ χωρίς ἐστι
[13, 32]	ἐν τῷ περὶ Πινδάρου, ὅταν	ἡ	πόλις εὔχηται περὶ μεγάλων τῇ
[13, 6]	θηρεύεται ἔτι λαβεῖν; Αλλ' ἐξέπεσεν	ἡ>	πορθμὶς ἐλατίνῳ πλάτῃ ἡ δὲ
[13, 17]	ἀναπεπταμένοις ὄσσοις ἐκοίμιζεν κοῦρον. Καὶ	ἡ	Σαπφὼ δὲ πρὸς τὸν ὑπερβαλλόντως
[13, 28]	συνήθεις καὶ φίλας ἑταίρας, ὡς	ἡ	Σαπφώ· Τὰδε νῦν ἑταίραις ταῖς
[13, 79]	εἰς Θήβας φυγεῖν. Πράξιλλα δ'	ἡ	Σικυωνία ὑπὸ Διός φησιν ἁρπασθῆναι
[13, 27]	χαμαιτύπης τὴν νὺκτα κοιμᾶσθαι. Βαβαί,	ἡ	στιφρότης, τὸ χρῶμα, πνεῦμα, δαίμονες.
[13, 13]	μανίας, ὁ δὲ λόγος φρονοῦντος,	ἡ	σφοδρότης δὲ θηρός, ὁ δέ
[13, 25]	στί σοι. Καὶ Ασπασία δὲ	ἡ	Σωκρατικὴ ἐνεπορεύετο πλήθη καλῶν γυναικῶν,
[13, 56]	Τίγρις ἡ Λευκαδία· ἣν Ολυμπιὰς	ἡ	τοῦ νεανίσκου μήτηρ φαρμάκοις ἀπέκτεινεν.
[13, 85]	ἥν Νίκαιαν ἐκάλουν ᾧ τελευτῶσα	ἡ	τοῦ τρέφοντος Ινδοῦ γυνὴ παιδίον
[13, 3]	δὲ τοῖς Ελλησι οὐκ ἀνέρχεται	ἡ	τοῦ Φοίνικος μήτηρ τὴν τοῦ
[13, 85]	τὸ παιδίον ἤσχαλλεν. Οτ' οὖν	ἡ	τροφὸς ἐμπλήσειεν αὐτὸ {τοῦ} γάλακτος,
[13, 78]	τῶν παίδων ἔρωτας, ὅτι πολλάκις	ἡ	τῶν νέων ἀκμὴ καὶ τὸ
[13, 49]	γνώριμος αὐτήν ἠρώτησε τί λυπεῖται,	Ἡ	ὑστερα με λυπεῖ» ἐφη. Πρὸς
[13, 83]	Φιλόμηλος ἔδωκε, Λαμψακηνῶν ἀνάθημα. Αὕτη	ἡ	Φαρσαλία ἐν Μεταποντίῳ ὑπὸ τῶν
[13, 13]	θηρός, ὁ δέ πόνος ἀδάμαντος,	ἡ	φιλοτιμία δὲ δαίμονος. Καὶ ταῦτ'
[13, 59]	τὴν οἰκίαν εἰσήγαγεν. ~Ἦν δ'	ἡ	Φρύνη ἐκ Θεσπιῶν. Κρινομένη δὲ
[13, 60]	δὲ Θεσπικήν. Επλούτει δὲ σφόδρα	ἡ	Φρύνη καὶ ὑπισχνεῖτο τειχιεῖν τὰς
[13, 59]	κρίνεσθαι. Ἦν δὲ ὄντως μᾶλλον	ἡ	Φρύνη καλὴ ἐν τοῖς μὴ
[13, 74]	θήλεις χοροὶ ἀμφιέπωσιν, πλάστιγξ θ'	ἡ	χαλκοῦ θυγάτηρ ἐπ' ἄρκαισι καθίζῃ
[13, 6]	μὲν τὴν Πλαγγόνα, ἥτις ὥσπερ	ἡ	Χίμαιρα πυρπολεῖ τοὺς βαρβάρους εἷς
[13, 72]	Ερως νήνι ποικιλισαμβάλῳ συμπαίζειν προκαλεῖται.	ἥ	δ' (ἐστὶν γὰρ ἀπ' εὐκτίνου
[13, 71]	κνημωσθεὶς κώμους εἶχε σὺν Εξαμύῃ.	ἥ	δ' ἠχθεεδ' Ερμόβιον τὸν αἰεὶ
[13, 5]	ἐκ δύο Θετταλίδων γυναικῶν, ὧν	ἥ	μὲν ἦν Φεραία Νικησίπολις, ἥτις
[13, 69]	κόνιν, ἕσσατο δ' ἑσμος χαίτης	ἥ	τε μύρων ἔκπνοος ἀμπεχόνη, ᾗ
[13, 71]	ἔθηκεν Μουσαῖος Χαρίτων ἤρανος Αντιόπην	ἥ	τε πολὺν μὺστῃσιν Ελευσῖνος παρὰ
[13, 67]	ὃν τρόπον Πυθιονίκην περιέστειλεν τελευτήσασαν.	Ἣ	βακχίδος μὲν ἦν δούλη τῆς
[13, 45]	ποτ' ἠξίου λαβεῖν ὁ Δημοφῶν.	Ἣ	δ' εἶπε γελάσασ' Εὖ γ'
[13, 44]	φησί, καὶ φίλησον, εἰ θέλει.	Ἣ	δ' εἶπε Μῆτερ, πῶς, ἔφη,
[13, 43]	Γνάθαιν' ἔχεις τὸν λάκκον ὁμολογουμένως.	Ἣ	δ' εἶπε Τῶν σῶν δραμάτων
[13, 44]	ποοῦ καὶ στρῶσον ἡμῖν ἔνδον.	Ἣ	δ' ἐπιδέξιον βουλόμενον εἶναι τὸν
[13, 61]	μὲν ἀναίνεσθαι φιλότητα καὶ εὐνήν,	ἣ	δ' ἐπιτερπέσθω πολιοκροτάφοισι γέρουσιν, ὧν
[13, 7]	νόμῳ γὰρ καταφρονοῦσ' ἔνδον μένει,	ἣ	δ' οἶδεν ὅτι ἢ τοῖς
[13, 49]	ἐραστὴς ἀποσφράγισμα πέμψας ἐκέλευε παραγίνεσθαι.	Ἣ	δ' Οὐ δύναμαι» εἶπε· πηλός
[13, 45]	κωλῦον γάρ ἐστι τοῦτο με.	Ἣ	δ' ὡς ἀπήγγειλ' Ὦ> τάλαιν'
[13, 49]	ἦν γὰρ έφεστηκυῖα γραῦς αὐτῷ.	Ἣ	δὲ Ἀποφύσα, εἶπε, καὶ τῷ
[13, 45]	τίς εἶ γύναι; οὐκ> αἰσχροποιός;	Ἣ	δὲ γελάσασ' ἀπεκρίθη Τί δ'
[13, 49]	Παιδὸς ὄντος μου ζωμὸς κατεχύθη.	Ἣ	δὲ Δηλαδή μόσχειος. Μενάνδρῳ τῷ
[13, 59]	εἴτε τὸν ἐπὶ Τριπόδων Σάτυρον.	Ἣ	δὲ ἑλομένη τὸν Ερωτα ἀνέθηκεν
[13, 35]	σοι καθάπερ ἠξίωσας, ἐγὼ Ζαριάδρης.	Ἣ	δὲ κατανοήσασα ξένον ἄνδρα καὶ
[13, 64]	μὲν ἐσώθη ἐπιβουλευόμενος ὑπὸ Λαοδίκης,	ἣ	δὲ κατεκρημνίσθη, ὡς γράφει Φύλαρχος
[13, 47]	ἣ μὲν αἰτίαν ἐχουσα λιθιᾶν,	ἣ	δὲ κοιλίαν προπετεστέραν ἔχειν. Τῶν
[13, 42]	αἰσθόμενος αὐτὴν ὕστερον σφόδρ' ἠγανάκτησ'	Ἣ	δὲ Μηθέν, φησί, σοί, ψυχή,
[13, 53]	τὴν ἐπὶ έταιρείᾳ διαβόητον γενομένην;	ἣ	δὲ οὐδ' ὅτε φιλοσοφεῖν ἤρξατο
[13, 54]	τὴν ἐπὶ έταιρείᾳ διαβόητον γενομένην;	ἣ	δὲ οὐδ' ὅτε φιλοσοφεῖν ἤρξατο
[13, 55]	μὲν αὐτῇ τοσοῦτον ἀργύριον δίδως,	ἣ	δὲ προῖκα Διογένει τῷ κυνὶ
[13, 49]	αὐτὴν εἶπεν Ἀφροδίσιον εἶ Πραξιτέλους·	Ἣ	δὲ Σὺ δ' Ἔρως Φειδίου.
[13, 46]	τοὺς πόδας αὐτοῦ τὴν Γνάθαιναν,	ἣ	δὲ τί γάρ, εἶπεν, οὐκ
[13, 73]	εὐναέντος οὐρανοῦ πεσὼν ἔκυσε γαῖαν	Ἣ	δὲ τίκτεται βροτοῖς μήλων τε
[13, 39]	εὐμελῶς κελητίσαι ποτὲ ἐπαινεθῆναι θ'	Ἣ	δὲ τοῦτ' ἀπεκρίθη· Πρὸς ταῦτα
[13, 47]	ἄν σοι ἔδωκα. Ἐτύγχανεν δὲ	ἣ	μὲν αἰτίαν ἐχουσα λιθιᾶν, ἣ
[13, 7]	πολύ γε καὶ μάλ' εἰκότως.	Ἣ	μὲν νόμῳ γὰρ καταφρονοῦσ' ἔνδον
[13, 40]	φησιν ἐρωμένην γενέσθαι τοῦ Δημητρίου·	ᾗ	ἐπιμανῆναι καὶ τὸν πατέρα αὐτοῦ
[13, 16]	ἔρωτος, ἀστραπήν τιν' ὀμμάτων ἔχει·	ᾗ	θάλπεται μὲν αὐτός, ἐξοπτᾷ δ'
[13, 5]	Καὶ ὁ Αλέξανδρος ἀκούσας ἔβαλεν	ᾗ	μετὰ χεῖρας εἶχεν κύλικι τὸν
[13, 55]	ἔφη. Τί δὲ ναῦν ἐν	ᾗ	πολλοὶ πεπλεύκασιν; οὐδὲ τοῦτο» ἐφη.
[13, 69]	ἥ τε μύρων ἔκπνοος ἀμπεχόνη,	ᾗ	ποτε τὸν χαρίεντα περιστέλλουσα Χάραξον
[13, 55]	εἶναι, Διόγενες, οἰκιαν οἰκεῖν ἐν	ᾗ	πρότερον ᾤκησαν ἄλλοι; Οὐ γάρ»
[13, 24]	κέρως τεταγμένας· ὧν ἔστιν ἐκλεξάμενον	ᾗ	τις ἥδεται, λεπτῇ, παχείᾳ, στρογγύλῃ,
[13, 35]	δὲ τῆς κώμης γενόμενος ἐν	ᾗ	τοὺς γάμους συνετέλουν καὶ καταλιπὼν
[13, 76]	ἂν ἴδω παίδων νεόγυιον ἐς	ἥβαν.	Εν δ' ἄρα καὶ Τενέδῳ
[13, 78]	αὐτὸν εἰς ἔλεον τῶν βασάνων	ἤγαγον,	ὡς ἀπολῦσαι αὐτοὺς πολλὰ ἐπαινέσαντα.
[13, 42]	μοιχευομένην αἰσθόμενος αὐτὴν ὕστερον σφόδρ'	ἠγανάκτησ'	Ἣ δὲ Μηθέν, φησί, σοί,
[13, 70]	ὁμώνυμον ταύτης ἑταίραν Λυδὴν ἥν	ἠγάπα	Λαμύνθιος ὁ Μιλήσιος. Εκάτερος γὰρ
[13, 56]	οὐκ Αρχεάνασσαν τὴν Κολοφωνίαν ἑταίραν	ἠγάπα;	ὡς καὶ ᾄδειν εἰς αὐτὴν
[13, 6]	Νεοττίδι φησίν Οστις ἀνθρώπων ἑταίραν	ἠγάπησε	πώποτε, οὐ γένος τίς ἂν
[13, 61]	βίου, ὥς φησιν Ηγήσανδρος, Αρχίππην	ἠγάπησεν	τὴν ἑταίραν καὶ τοῦ βίου
[13, 33]	Αλεξις ἐν Φιλούσῃ φησίν· Αφροδίσι'	ἦγε	ταῖς ἑταίρας ἡ πόλις, ἕτερα
[13, 75]	τὰ ἐρωτικὰ πραγματεία, καὶ οὐδεὶς	ἡγεῖτο	φορτικοὺς τοὺ ἐρωτικούς, ὥστε καὶ
[13, 75]	Αλκμᾶνα γενομέναι τῶν ἐρωτικῶν μελῶν	ἡγεμόνα	καὶ ἐκδοῦναι πρῶτον μέλος ἀκόλαστον,
[13, 81]	τὴν κύλικα τοῦ ἑαυτοῦ στόματος	ἤγεν,	ἵνα δὴ ἡ κεφαλὴ τῇ
[13, 32]	ἐπἱ τὴν Ελλάδα τὴν στρατείαν	ἦγεν	ὁ Περσής, ὡς καὶ Θεόπομπος
[13, 48]	φησί, μὴ ἀνατραπῇς. Τοῦτο ἱστορεῖ	Ηγήσανδρος.	Αριστόδημος δ' ἐν δευτέρῳ Γελοίων
[13, 61]	ὢν τοῦ βίου, ὥς φησιν	Ηγήσανδρος,	Αρχίππην ἠγάπησεν τὴν ἑταίραν καὶ
[13, 16]	τοι μεγάλων Δώρων ἐπεμαίετο θυμός.	~Ηγήσανδρος	δ' ἐν τοῖς Υπομνήμασι τῶν
[13, 31]	δι' ἑτέραν αἰτίαν, ἧς μνημονεύει	Ηγήσανδρος	ἐν Υπομνήμασι γράφων ὧδε· Τὴν
[13, 13]	αἰτίαν δ' ἔχειν ἐκεῖνον ἄλλως,	ἠγνοηκότας	δὲ τοὺς γραφεῖς ἔχοντα πτέρυγας
[13, 75]	μέγας ὢν ποιητὴς καὶ Σοφοκλῆς	ἦγον	εἰς τὰ θέατρα διὰ τῶν
[13, 72]	παντί που δῆλον. Εγὼ δὲ	ἡγοῦμαι	παίζειν τὸν Ερμησιάνακτα περὶ τοῦ
[13, 33]	ὅτι πρὸς τὰς ἑταίρας διαλεγόμενος	ἠγωνια	ποῖόν τι φανήσεται τοῖς Κορινθίοις
[13, 71]	τ' ἀθέμιστον ἐπ' ὀφρύσι μηνίσαντα	ἠδὲ	καὶ αἰνοτάτου βλέμμ' ὑπέμεινε κυνός,
[13, 71]	ἠχθεεδ' Ερμόβιον τὸν αἰεὶ βαρύν	ἠδὲ	Φερεκλῆν ἐχθρὸν μισήσας οἷ' ἀνέπεμψεν
[13, 71]	πολυπρήωνα Κολώνην λείπουσ' ἐν τραγικαῖς	ᾖδε	χοροστασίαις Βάκχον καὶ τὸν Ερωτα
[13, 43]	Αφροδισίοις, τιμώμενος μάλιστα τῶν ἐρωμένων	(ᾔδει	δ' ὑπ' αὐτῆς ἐκτενῶς ἀγαπώμενος)
[13, 43]	Νὴ τὴν Αρτεμιν, εἰ, φησίν,	ᾔδει,	ἡ Γνάθαινα, τοῦτ' ἐγώ, τῇ
[13, 13]	κηροπλαστήσας Ερωθ' ὑπόπτερον; Ως οὐδὲν	ᾔδει	πλὴν χελιδόνας γράφειν, ἀλλ' ἦν
[13, 12]	Ερωτα καὶ παντὸς αἰσχροῦ κεχωρισμένον	ᾔδεσαν	δῆλον ἐκ τοῦ κατὰ τὰ
[13, 67]	χρόνον ἐπιτετελεσμένον. Ἣν γὰρ πάντες	ᾔδεσαν	ὀλίγης δαπάνης κοινὴν τοῖς βουλομένοις
[13, 24]	ὧν ἔστιν ἐκλεξάμενον ᾗ τις	ἥδεται,	λεπτῇ, παχείᾳ, στρογγύλῃ, μακρᾷ, ῥικνῇ,
[13, 21]	ἐκ Κερκώπων λέγει· Κόρινθον ἦλθον.	Ηδέως	ἐνταῦθά πως λάχανόν τι τρώγων
[13, 44]	διὰ τό πως τὸν Ανδρόνικον	ἡδέως	αὐτῆς ἔχειν τὸν ὑποκριτήν· τότε
[13, 65]	Λαμπιτοῦς τῆς Σαμίας ἑταίρας ἐρασθεὶς	ἡδέως	δι' αὐτὴν καὶ Λαμπιτὼ προσηγορεύετο,
[13, 6]	ἐρῶσι καὶ φιλοῦσι καὶ σύνεισιν	ἡδέως.	Εἶτα τετράπους μοι γένοιτο, φησὶ
[13, 16]	ἰχθύων· ἀπογενομένων γοῦν τούτων οὐδεὶς	ἡδέως	ἔτι προσφέρεται τὸ κρέας οὐδὲ
[13, 29]	λυπούμενος τύχῃ τις ὑμῶν, ἐκολάκευσεν	ἡδέως·	ἐφίλησεν οὐχὶ συμπιέσασα τὸ στόμα
[13, 79]	ἃ περὶ παιδικούς ἐστιν ἔρωτας	ἡδέως	μελετᾶτε Τοῦ παιδεραστεῖν παρὰ πρώτων
[13, 81]	ἦν εἶπέ τε Βούλει με	ἡδέως	πίνειν φάντος δ' αὐτοῦ Βραδέως
[13, 39]	δ' ἦν αὐλητρίς, ἧς σφόδρ'	ἡδέως	σχεῖν φασι κνησθῆναί τε τὸν
[13, 52]	ἐν Χυναγίδι· οὐχὶ Κερκώπη μὲν	ἤδη	γέγον' ἔτη τρισχίλια, ἡ δὲ
[13, 61]	Διαδοχαῖς. Σοφοκλῆς δ' ὁ τραγῳδιοποιὸς	ἤδη	γέρων ὢν ἠράσθη Θεωρίδος τῆς
[13, 45]	μετιόντα παῖδα· Πύθων, φήσ' ἐπεὶ	ἤδη	διάμεστος τῶν ὑείων ἐγένετο ἐπ'
[13, 3]	οὐδε αὐτὴ τὸν Γλαύκης γάμον,	ἤδη	εἰς τὰ ἀμείνω καὶ Ελληνικὰ
[13, 26]	φίλτατε, τἀργύριον ἐκ τῆς χειρὸς	ἤδη	λαμβάνει. Μνημονεύει δὲ τῆς Λαίδος
[13, 26]	ἢ πτύσαι· ἐξέρχεταί τε πανταχόσ'	ἤδη	πιομένη, δέχεται δὲ καὶ στατῆρα
[13, 43]	τοῖς ἔτεσιν ἡ Γνάθαινα καὶ	ἤδη	τελέως ἦν ὁμολογουμένη σοφός, εἰς
[13, 26]	τῆς ἰσχύος· ὅταν δέ γηράσκωσιν	ἤδη,	τὸτε θεῶν> ἐπὶ τοὺς νεώς
[13, 26]	ἐπεὶ δὲ δολιχὸν τοῖς ἔτεσιν	ἤδη	τρέχει τὰς ἁρμονίας τε διαχαλᾷ
[13, 68]	βασιλεύς. Εδιδάχθη δὲ τὸ δρᾶμα	ἤδη	φυγόντος τοῦ Αρπάλου ἐπὶ θάλατταν
[13, 67]	δ' ἐν Βαβυλῶνι μνῆμα πολὺν	ἤδη	χρόνον ἐπιτετελεσμένον. Ἣν γὰρ πάντες
[13, 55]	εἰσὶ δὲ Κορίνθιαι· Λαὶς μὲν	ἡδὶ	Μεγακλέους. Τίμαιος δ' ἐν τῇ
[13, 8]	Ο μὲν γὰρ πρῶτος οὐδὲν	ἠδίκει	οὔπω γὰρ εἰδὼς οὗτος οἷον
[13, 14]	τέχνῃ σοφῆς· ἥν ἐστ' ἰδειν	ἥδιον	ἢ τὸ θεωρίκον ἔχουσιν ὑμιν
[13, 27]	Οὐκ οἶσθ' ὅτι οὔκ ἐστιν	ἥδιστον	ἀποθανεῖν βινοῦνθ' ἅμα, ὥσπερ λέγουσιν
[13, 27]	ὥσπερ λέγουσιν ἀποθανεῖν Φορμίσιον. Ἢ	ἥδιστόν	ἐστί σοι, ὡς ἐν Μαραθωνίοις
[13, 20]	δὲ τῇ νήσῳ καὶ βαδίζειν	ἥδιστόν	ἐστιν ἐπὶ τὰ γυμνάσια καὶ
[13, 71]	ὃν ἐκ Διὸς αἶσα φυλάσσει	ἥδιστον	πάντων δαίμονα μουσοπόλον, λεπτὴν {δ'
[13, 11]	προσομιλεῖν οὗτος ὁ δαίμων πάντων	ἥδιστος	ἔφυ θνητοῖς. Καὶ παρὰ λυπῶν
[13, 88]	ἀπείροντα στράτον ἀνθέων ἄλογχον ἐστράτευσαν,	ἡδοναῖς	θηρώμενου τὰ λειμώνων τέκνα. Εν
[13, 14]	ἀφέλοι τις τοῦ βίου τὰς	ἡδονάς,	καταλείπετ' οὐδὲν ἄλλο πλὴν τεθνηκέναι.
[13, 24]	σοι μικροῦ πρίασθαι κέρματος τὴν	ἡδονήν.	Καὶ ἐν Ναννίῳ, εἰ> Εὐβούλου
[13, 24]	κόρας, μικροῦ πρίασθαι κέρματος τὴν	ἡδονήν,	καὶ μὴ λαθραίαν Κύπριν αἰσχίστην
[13, 18]	περὶ τοῦ Καλοῦ καὶ τῆς	Ηδονῆς.	Οὐκ ἀκαίρως δ' ὡς ἐμαυτὸν
[13, 31]	εἴρηκε, φησί· Τὰς μὲν ἑταίρας	ἡδονῆς	ἕνεκα ἔχομεν, τὰ δὲ παλλακὰς
[13, 14]	δ' οὐδὲ γινώσκει λόγον, τῆς	ἡδονῆς	ἐστ' οὐχὶ τῶν φίλων φίλος,
[13, 17]	παντὸς ἀπολαύῃ τῆς τοῦ θεωρεῖν	ἡδονῆς.	Λέγει δ' οὕτως· Υπνος δὲ
[13, 53]	Ἡδονικῶν καλουμένων αὐτοὶ τὸν τῆς	ἡδονῆς	τοῖχον ὑποσκάπτοντες, ὥς που ό
[13, 54]	Ἡδονικῶν καλουμένων αὐτοὶ τὸν τῆς	ἡδονῆς	τοῖχον ὑποσκάπτοντες, ὥς που ό
[13, 53]	ἔφη, οἱ καὶ πρὸ τῶν	Ἡδονικῶν	καλουμένων αὐτοὶ τὸν τῆς ἡδονῆς
[13, 54]	ἔφη, οἱ καὶ πρὸ τῶν	Ἡδονικῶν	καλουμένων αὐτοὶ τὸν τῆς ἡδονῆς
[13, 27]	καὶ πληγὰς λαβεῖν ἁπαλαῖσι χερσίν·	ἡδύ	γε νὴ τὸν Δία τὸν
[13, 74]	γυναικῶν ὴπερόπευμα, αὐλῶν ἀντίπαλον, φιλοβάρβιτον,	ἡδὺν,	ἄλυπον. Οὒ ποτέ σου φιλότης
[13, 74]	γυναικείον μελέων πλέξαντα πότ' ῴδας	ἡδὺν	Ανακρείοντα Τέως εἰς Ελλάδ' ἀνῆγεν,
[13, 71]	ἁπτόμενος παθέων. Μίμνερμος δὲ τὸν	ἡδὺν	ὃς εὕρετο πολλὸν ἀνατλὰς ἦχον
[13, 84]	ὡς πλησιάσαι δυνησόμενος καὶ ὡς	ἠδυνάτει	διά τε τὴν ψυχρότητα καὶ
[13, 76]	Ἡνίκ' ἐχρῆν δύνειν, νῦν ἄρχεται	ἡδύνεσθαι.	Μνησθεὶς δὲ καὶ τοῦ Τενεδίου
[13, 16]	δ' ἐν τοῖς Υπομνήμασι τῶν	ἡδυσμάτων	φησὶν ἐρᾶν πάντας, οὐ τῶν
[13, 35]	τὸ εἶναι ἀρρένων παίδων ἕρημος·	ἤθελεν	γὰρ αὐτὴν δοῦναι ἑνὶ τῶν
[13, 42]	παρὰ πληγὴν> τί δύναταί ποτ'	ἤθελον.	Αἰτουμένην λέγουσι τὴν πυγήν ποτε
[13, 19]	καὶ κακοπινεῖς οὐ μόνον τοῖς	ἤθεσιν	ἀλλα καὶ ἕξει. Βουλόμενοι γὰρ
[13, 29]	ἐρήμου δ' ἐπιτρόπου καὶ συγγενῶν,	ἦθός	τι χρυσοῦν πρὸς ἀρετὴν κεκτημένης
[13, 18]	τὴν πολυμαθίαν καὶ τὴν τοῦ	ἤθους	ἐπιείκειαν. Λέγει δὲ οὕτως ὁ
[13, 3]	ὑπερ ἧς καὶ τὴν στρατείαν	ἤθροισεν	διόπερ φυλάτταται τὴν πρὸς ἄλλην
[13, 5]	τὴν Θρᾀκην δὲ ὅτε εἷλεν,	ἧκε	πρὸς αὐτὸν Κοθήλας ὁ τῶν
[13, 95]	τοὺς παριόντας ἐπ' ἐκφορὰν αὐτοὺς	ἥκειν	τούτου τεθνεῶτος. Οὓτω δ' οἱ
[13, 46]	τί γάρ, εἶπεν, οὐκ ἠρμένος	ἥκεις;	Σφόδρα δ' ἧν εὔθικτος πρὸς
[13, 47]	εἰς τὴν πρώτην πόλιν οὐχ	ἧκες	τῶν έκεῖ; Τοῦ δ' είπόντος
[13, 55]	καὶ τίνες; Β. Νυνὶ μὲν	ἥκουσιν	Μεγαρόθεν, εἰσὶ δὲ Κορίνθιαι· Λαὶς
[13, 70]	καὶ κατὰ παιδείαν ἐπέραστος ἦν,	ἠκροᾶτο	δὲ Στίλπωνος τοῦ φιλοσόφου. Βιλιστίχη
[13, 12]	τὰ Παν> αθήναια καὶ τὠλύμπια	Ηλεῖοι	Ρόδιοί τε τὰ Αλίεια καὶ
[13, 90]	ἀγῶνα κάλλους φησὶ γίνεσθαι παρὰ	Ηλείοις,	καὶ τὴν κρίσιν ἐπιτελεῖσθαι μετὰ
[13, 65]	δὲ αὖται δούλαι Κασίου τοῦ	Ηλείου	μετὰ καὶ ἄλλων ἑταιρῶν, Αντείας,
[13, 21]	οὐδὲν ἄρα διαφέρεις Αμάσιος τοῦ	Ηλείου,	ὃν Θεόφραστος ἐν τῷ Ερωτικῷ
[13, 71]	Φιλόξενον, οἷα τιναχθεὶς ὠρυγῇ ταύτης	ἦλθε	διὰ πτόλεως, γινώσκεις, ἀίουσα μέγαν
[13, 71]	θέτο γαῖαν κλαίων, αἰάζων δ'	ἦλθεν	ἀποπρολιπὼν ἄκρην ἐς Κολοφῶνα γόων
[13, 64]	πραθεῖσα ὁμοίως ταῖς ἑαυτῆς θεραπαινίσιν	ἦλθεν	εἰς Ρόδον ἔνθα ἐκφήνασα ἑαυτήν
[13, 86]	πεπρακέναι καὶ τέλος εἰς πυγμὰς	ἦλθεν	ὁ σκληρὸς ἐκεῖνος φιλόσοφος καὶ
[13, 56]	ἀπαντήσαντες ἐκείνης πρωτοπόρου, δι' ὅσης	ἤλθετε	πυρκαιῆς. Περικλῆς δὲ ὁ Ολύμπιος,
[13, 21]	αἰεὶ ἐκ Κερκώπων λέγει· Κόρινθον	ἦλθον.	Ηδέως ἐνταῦθά πως λάχανόν τι
[13, 71]	ἀπεστρέψαντο κυδοιμόν φαινόμενον, δεινὸν δ'	ἦλθον	ὑφ' ἡνιόχον. Οἵη μὲν Σάμιον
[13, 60]	τοὺς βίους μείζους βλάβας τὴν	ἡλιαίαν	εἷλε περὶ τοῦ σώματος καὶ
[13, 20]	καὶ τούτους πρωτοφορεῖν ἐπιτρέπουσιν. Εν	Ηλιδι	δὲ καὶ κρίσις γίνεται κάλλους,
[13, 43]	τιν' ἀστεῖον πάνυ τῇ θ'	ἡλικίᾳ	σφόδρα νέον Ὦ πρὸς τῶν
[13, 76]	καιρὸν ἐρώτων δρέπεσθαι, θυμέ, σὺν	ἡλικίᾳ	τὰς δὲ Θεοξένου ἀκτῖνας προσώπου
[13, 62]	περὶ Ισοκράτους προβαίνοντά φησι τῇ	ἡλικίᾳ	τὸν Ισοκράτη ἀναλαβεῖν Λαγίσκαν τὴν
[13, 9]	αἰσθάνονται δ' οὐδ' οἱ παρ'	ἠλικίαν	νέας ἀγόμενοι γυναῖκας εἰς προὖπτον
[13, 15]	Αττικόν, μέγαν τινὰ κατὰ τὴν	ἡλικίαν	ἐπιδεικνύντα ὡς καλόν, ᾧ Δῶρος
[13, 95]	ἐρωτικῶς τὸ κόριον μετεχειρίζετο τῆς	ἡλικίας	αὐτῆς ἀπολαύων, ἧς ῥᾷον τοὺς
[13, 43]	πυράν ὅτε παίζων μετά τινων	ἡλικιωτῶν	ἐνέπεσεν. Νὴ τὴν φίλην Δήμητρα,
[13, 24]	ἀθλιώτατος; Εξον θεωρήσαντι πρὸς τὸν	ἥλιον	γυμνὰς ἐφεξῆς ἐπὶ κέρως τεταγμένας,
[13, 82]	τι πρὸς μοιχείαν αὐτοῦ παραινιττόμενος	Ηλιος	ἦν, οὐ παῖς, Εὐριπίδη, ὅς
[13, 82]	ἐπίγραμμα, χρησάμενος τῷ περὶ τοῦ	Ηλίου	καὶ Βορέου λόγῳ, καί τι
[13, 74]	Ατλαντικῶν ναίουσιν εἴσω φῶς ὁρῶντες	ἡλίου,	τοὺς μὲν σέβοντας τἀμὰ πρεσβεύς
[13, 80]	Δαρεῖος τοῦτο μαθὼν ηὔξατο τῷ	Ηλίῳ	τὰς χεῖρας ἀνατείνας ἢ αὐτὸν
[13, 87]	συγκλῶσαι πτερὰ κρόνον θ' ὃς	ἡλιῶδες	εἰς ὑφάσματα πέπλων σκιᾶς εἴδωλον
[13, 93]	καλουμένων φιλοσόφων ἀφιλοσοφώτερον. Τίς γὰρ	ἤλπισεν	ἂν> Αἰσχίνην τὸν Σωκρατικὸν τοιοῦτον
[13, 19]	τριβωνάρια περιβαλλόμενοι μικρὰ καὶ {τῶν}	ἥλων	ἐμπιπλάντες τὰ καττύματα καὶ κιναίδους
[13, 14]	πάλιν, δεῦρ' αὐτὸν ἐφυγάδευσαν ὡς	ἡμᾶς	κάτω, τὰς δὲ πτέρυγας ἃς
[13, 74]	σφάλλω δ' ὅσοι φρονοῦσιν εἰς	ἡμᾶς	μέγα. Νεανίσκῳ γὰρ τὴν πᾶσαν
[13, 86]	ποιεῖσθαι καὶ γὰρ πρὸς ταῦτα	ἡμᾶς	ὅταν ὑποπίωμεν ἐπορρεπεῖς εἶναι. Καὶ
[13, 57]	τῷ Σελεύκῳ πάλιν ἔδει {τι}	ἡμᾶς	παρ' ἡμῶν ἀντιπέμψαι θηρίον τρυγέραυον·
[13, 18]	Τί γὰρ αἱ τρίχες λυποῦσιν	ἡμᾶς,	πρὸς θεῶν; Δι' ἃς ἀνὴρ
[13, 20]	σεμνότατος Αριστοτέλης τοῦ Φασηλίτου μαθητοῦ.	Ημεῖς	δ' οὐχι καὶ τῶν ἀψύχων
[13, 1]	Χαλκιδεὺς ἐν τοῖς περὶ Κωμῳδιας.	Ημεις	οὖν τὸν περὶ ἐρωτικῶν λόγον
[13, 35]	συμπόσιον εἶπεν ἀκουόντων τῶν συνδείπνων·	Ημεῖς,	ὦ θύγατερ Οδάτι, νῦν ποιούμεθα
[13, 27]	ὁ Καλλίμαχος. Οὐ γὰρ αὐτάρκεις	ἡμεῖς	ἀμύνασθαι, ὦ Κύνουλκε; Ως σκαιὸς
[13, 7]	ταυτί {τῶν ἐπῶν} ὦ δυστυχεῖς	ἡμεῖς	οἱ> πεπρακότες τὴν τοῦ βίου
[13, 34]	ὑπὸ Φαρναβάζου. Εἴδομεν δὲ καὶ	ἡμεῖς	τὸ ἐν Μελίσσῃ τοῦ Αλκιβιάδου
[13, 57]	ἔπεμφε τὴν τίγριν, ἣν εἴδομεν	ἡμεῖς,	τῷ Σελεύκῳ πάλιν ἔδει {τι}
[13, 81]	φῶς ἔρωτος. Καὶ πρὸς τόδε	ἠμείφθη	ὁ Ερετριεὺς ἢ Ερυθραῖος γραμμάτων
[13, 95]	ἐπὶ τὴ οἰκίαν ἅμα τῇ	ἡμέρᾳ	ἀπαιτήσοντες τὰ ὀφειλόμενα ἔρχονται ὥστε
[13, 85]	πλῆθος δελφίνων ἐφάνη ἐν τῇ	ἡμέρᾳ	ἐκείνῃ μικρὸν ἀπωτέρω τῶν ἐκκομιζόντων
[13, 65]	νομίμου ὄντος ἐν ταύτῃ τῇ	ἡμέρᾳ	ἱερεῖα μὴ θύειν, οὐδὲ ἐκείνου
[13, 44]	πότον φιλεῖν, καθάπερ ταῖς πρότερον	ἡμέραις	ἀεί, ὀργιζομένης δὲ διὰ τὸ
[13, 47]	γὰρ οἴει με έν τρισὶν	ἡμέραις	καταβεβρωκέναι; Ἤτοι τήν λήκυθον, ἔφη,
[13, 4]	ἐγένετο. Εν ἑπτὰ μέντοι γε	ἡμέραις	πεντήκοντα διεπαρθένευσε Θεστίου κόρας, ὡς
[13, 33]	χωρίς ἐστι ταῖς ἐλευθέραις. Ταῖς	ἡμέραις	ταύταις δὲ κωμάζειν ἔθος ἐστὶν
[13, 65]	δὲ Νέαιραν εἶχον ἡμέραν παρ'	ἡμέραν	διαιτητῶν γενομένων φίλων Φρυνίων καὶ
[13, 80]	Ζήνωνι. Καί ποτε καὶ μεθ'	ἡμέραν	ἐλθὼν ἔκ τινος πότου καὶ
[13, 23]	μὴ χαίρῃ γελώσα, διατελεῖ τὴν	ἡμέραν	ἔνδον, ὥσπερ τοῖς μαγείροις ἅ
[13, 31]	τὰ δὲ παλλακὰς τῆς καθ'	ἡμέραν	θεραπείας, τὰς δὲ γυναῖκας τοῦ
[13, 26]	ἐστι καὶ πότις, τὸ καθ'	ἡμέραν	ὁρῶσα πίνειν κἀσθίειν μὸνον, πεπονθέναι
[13, 65]	ἀδελφιδοῦς. Τὴν δὲ Νέαιραν εἶχον	ἡμέραν	παρ' ἡμέραν διαιτητῶν γενομένων φίλων
[13, 24]	ἑκάστην ἔστιν ἀδεῶς, εὐτελῶς, μεθ'	ἡμέραν,	πρὸς ἑσπέραν, πάντας τρόπους· ἃς
[13, 94]	συνέδριον τοῖς μειρακίοις ἐλλαλεῖν δι'	ἡμέρας.	Εἶθ' ἑξῆς φησι· Αὐτίκ' οὐδεὶς
[13, 56]	φησὶν αὐτὸν Ασπασίας δὶς τῆς	ἡμέρας	εἰσιόντα καὶ ἐξιόντα ἀπ' αὐτῆς
[13, 64]	προσποιηθεὶς περὶ ὧν λέγει δύ'	ἡμέρας	παρῃτήσατο εἰς σκέψιν καὶ συγχωρησάσης
[13, 85]	μετὰ ταῦτα δι' ὅλης τῆς	ἡμέρας	τοὺς καλάμους λαμβάνων ἐκ τῶν
[13, 86]	εἶναι. Καὶ ἐνταῦθα τοὺς μὲν	ἡμέρως	τε καὶ μετρίως αὐτοῖς χρωμένους
[13, 76]	ἐρεμνὸς ἀθαμβὴς ἐγκρατέως παιδόθεν φυλάσσει	ἡμετέρας	φρένας. Καὶ Πίνδαρος δ' οὐ
[13, 26]	(Β) Πῶς γὰρ οὔ; τὴν	ἡμετέρειόν	γ' (Α) ν ἐκείνῃ τις
[13, 26]	φίλη Αντεια. (Β) Καὶ τοῦθ'	ἡμέτερον	ἦν παίγνιον. (Α) Νὴ τὸν
[13, 86]	Τῶν φιλοσόφων δέ τις συμπίνων	ἡμῖν	εἰσελθούσης αὐλητρίδος καὶ οὔσης εὐρυχωρίας
[13, 57]	ὃν ὁ Μυρτίλος ἔφη· Ἐπείπερ	ἡμῖν	ἐμποδὼν ἐγένου κατάλογον γυναικῶν ποιουμὲνοις,
[13, 44]	τὰς σπονδὰς ποοῦ καὶ στρῶσον	ἡμῖν	ἔνδον. Ἣ δ' ἐπιδέξιον βουλόμενον
[13, 1]	τὴν Ερατὼ ἐπικαλεσάμενοι εἰς μνήμην	ἡμῖν	ἰέναι τὸν ἐρωτικὸν ἐκεῖνον κατάλογον,
[13, 73]	συμμιχθῆτον ἐς ταὐτὸν δύο, φύουσιν	ἡμῖν	πάντα καὶ τρέφουσ' ἃμα, δι'
[13, 59]	ἰδεῖν γυμνήν· ἐχέσαρκον γὰρ χιτώνιον	ἠμπείχετο	καὶ τοῖς δημοσίοις οὐκ ἐχρῆτο
[13, 18]	καὶ μεμυρισμένον καὶ τούτοις ἀκολούθως	ἠμφιεσμένον,	πρότερον μὲν ἔφησε ζητεῖν τί
[13, 19]	μύρου προσβάλλοντας ἢ μικρῷ μαλακωτέραν	ἠμφιεσμένους	ἐσθῆτα. Οὐ δεῖ οὖν οὕτως
[13, 86]	πωλοῦντι ἄλλῳ τινὶ θᾶττον προσθέντι	ἠμφισβήτει	καὶ οὐκ ἔφη αὐτὸν πεπρακέναι
[13, 30]	τῶν πράσων ἑκάστοτ' ἐπεδείπνει μεθ'	ῆμῶν·	τοῦτο δ' ἦν, ἵνα μή
[13, 46]	Μάχωνος εἰρημένων. Αἱ γὰρ καλαὶ	ἡμῶν	Αθῆναι τοσοῦτον πλῆθος ἤνεγκαν ἑταιρῶν,
[13, 57]	πάλιν ἔδει {τι} ἡμᾶς παρ'	ἡμῶν	ἀντιπέμψαι θηρίον τρυγέραυον· οὐ γὰρ
[13, 60]	φησὶν περὶ αὐτῆς Φρύνη ποθ'	ἡμῶν	γέγονεν ἐπιφανεστάτη πολὺ τῶν ἑταιρῶν.
[13, 6]	κλίνῃ φιλογύνης. ~Αἱ δὲ γαμεταὶ	ἡμῶν	γυναῖκες οὔκ εἰσιν τοιαῦται οἵας
[13, 33]	τὰς ἑταίρας ἐνθάδε μεθύειν> μεθ'	ἡμῶν.	~Εν δὲ Λακεδαίμονι, ὥς φησι
[13, 2]	γὰρ τὰς γαμετὰς ὁ καλὸς	ἡμῶν	ἑστιάτωρ ἐπαινῶν Επμιππον ἔφη ἐν
[13, 56]	φιλοσόφου διαθήκαις. Ὁ δὲ καλὸς	ἡμῶν	Πλάτων οὐκ Αρχεάνασσαν τὴν Κολοφωνίαν
[13, 86]	εὐσχημόνως, ὡς ᾤοντο, οὐχ ὅτι	ἡμῶν	τινα προσβλέποντες, ἄλλα οὐδ' ἀλλήλους.
[13, 18]	θεῶν; Δι' ἃς ἀνὴρ ἕκαστος	ἡμῶν	φαίνεται, εἰ μή τι ταύταις
[13, 35]	γράφει δὲ οὕτως· Υστάσπῃ νεώτερος	ἦν	ἀδελφὸς Ζαριάδρη, περὶ ὧν λέγουσιν
[13, 51]	καὶ ἱματίοις πολυτελέσι, έκδῦσα δὲ	ἦν	αἰσχροτάτη. Ἦν δὲ Κορώνης τῆς
[13, 89]	Μόνιμος ὁ Πυθίωνος. Καὶ ἐπει	ἦν	ἀκόλαστος ἡ γυνή, ἔφη ἡ
[13, 81]	πολιτικὰ οὔτε σοφὸς οὔτε ῥεκτήριος	ἦν,	ἀλλ' ὡς ἄν τις εἷς
[13, 8]	ἐρῶ κακῶς. Ὃ μὲν γὰρ	ἦν	ἄπειρος, οἶμαι, τοῦ κακοῦ, ὃ
[13, 13]	ᾔδει πλὴν χελιδόνας γράφειν, ἀλλ'	ἦν	ἄπειρος τῶν τρόπων τῶν τοῦ
[13, 26]	καὶ νέα, ὑπὸ τῶν στατήρων	ἦν	ἀπηγριωμένη, εἶδες δ' ἂν αὐτῆς
[13, 80]	Αντιγόνου δὲ τοῦ βασιλέως ἐρώμενος	ἦν	Αριστοκλῆς ὁ κιθαρῳδός, περὶ οὗ
[13, 10]	Κιρραῖοι πρὸς Φωκεῖς ἐπολέμησαν, δεκαέτης	ἦν,	ἁρπασάντων Κιρραίων τὴν Πελάγοντος τοῦ
[13, 44]	ἐν ἀποδημίᾳ, ἐξ οὗ γεγονὸς	ἦν	ἄρρεν αὐτῷ παιδίον, οὐχ ὑπομένουσαν
[13, 39]	παντοδαπῶν ἐπεδείκνυτο. Η Λάμια δ'	ἦν	αὐλητρίς, ἧς σφόδρ' ἡδέως σχεῖν
[13, 37]	Ποθεινῆς προσαγορεύονται; καίτοι Μνησὶς μὲν	ἦν	αὐλητρὶς και Ποθεινὴ Μύρτιον δὲ
[13, 59]	μὴ βλεπομένοις. Διόπερ οὐδὲ ῥᾳδίως	ἦν	αὐτὴν ἰδεῖν γυμνήν· ἐχέσαρκον γὰρ
[13, 76]	Τενεδίου Θεοξένου ὁ Πίνδαρος, ὃς	ἦν	αὐτοῦ ἐρώμενος, τί φησιν Χρῆν
[13, 34]	εἰς Ελλήσποντον σύν Αξιόχῳ, ὃς	ἦν	αὐτοῦ τῆς ὥρας ἐραστής, ὥς
[13, 36]	Νάνῳ τῷ βασιλεῖ (τοῦτο δ'	ἦν	αὐτῷ ὄνομα) ἦν ξένος. Οὗτος
[13, 49]	ὃ δ᾽ Οὐ θέλω» εἶπεν,	ἦν	γὰρ έφεστηκυῖα γραῦς αὐτῷ. Ἣ
[13, 4]	Ηρακλῆς πλείστας δόξας ἐσχηκέναι γυναῖκας	(ἦν	γὰρ φιλογύνης) ἀνὰ μέρος αὐτὰς
[13, 37]	καὶ αὐτὸς Θεμιστοκλῆς ἐξ ἑταίρας	ἦν	γεγενημένος ὄνομα Αβροτόνου; ὡς Αμφικράτης
[13, 8]	ἀπόλοιθ' ὅστις ποτὲ ὁ πρῶτος	ἦν	γήμας, ἔπειθ' ὁ δεύτερος, εἶθ'
[13, 46]	Λαμπυρίδα καὶ Εὐφροσύνην· αὕτη δὲ	ἦν	γναφέως θυγάθηρ. Αγραφοι δ' εἰσὶν
[13, 8]	τοῦ κακοῦ, ὃ δ' οἷον	ἦν	γυνὴ κακὸν περυσμένος. Καὶ προελθών
[13, 59]	Μυρρίνην εἰς τὴν οἰκίαν εἰσήγαγεν.	~Ἦν	δ' ἡ Φρύνη ἐκ Θεσπιῶν.
[13, 56]	οὐ συνετάραξε πᾶσαν τὴν Ἑλλάδα;	ἦν	δ' οὗτος ὁ> ἀνὴρ πρὸς
[13, 35]	τὴν κατὰ τὸν ὕπνον φαντασίαν.	Ἦν	δὲ ἡ Οδάτις καλλίστη τῶν
[13, 51]	πολυτελέσι, έκδῦσα δὲ ἦν αἰσχροτάτη.	Ἦν	δὲ Κορώνης τῆς Ναννίου θυγάτηρ,
[13, 39]	καὶ Λέαιναν, εἰ βούλει, κράτει.	Ἦν	δὲ Λάμια σφόδρα εὔθικτος καὶ
[13, 59]	κατηγορούμενον ἢ τὴν κατηγορουμένην κρίνεσθαι.	Ἦν	δὲ ὄντως μᾶλλον ἡ Φρύνη
[13, 65]	καὶ Φρυνίωνος τοῦ Παιανιέως, ὃς	ἦν	Δήμωνος μὲν υἱός, Δημοχάρους δὲ
[13, 67]	περιέστειλεν τελευτήσασαν. Ἣ βακχίδος μὲν	ἦν	δούλη τῆς αὐλητρίδος, ἐκείνη δὲ
[13, 81]	οἶνον ἐγχέων παῖς ἐὼν δῆλος	ἦν	εἶπέ τε Βούλει με ἡδέως
[13, 69]	ἁλὸς πελάγη. Καὶ Αρχεδίκη δ'	ἦν	ἐκ τῆς Ναυκράτεως καὶ αὐτὴ
[13, 80]	τὸ παισὶν χρῆσθαι. ~Φιλόπαις δ'	ἦν	ἐκμανῶς καὶ Αλέξανδρος ὁ βασιλεύς.
[13, 80]	ὡς σἐ λυπήσει. Ωσπερ γὰρ	ἦν	ἐρωτικὸς ὁ βασιλεὺς οὗτος, οὕτως
[13, 50]	(Β) Γλυκέρας ὁ σῖτος οὗτος	ἦν·	ἐσται δ' ἴσως αὐτοῖσιν ὀλέθρου
[13, 68]	(Α) Γλυκέρας ὁ σῖτος οὗτος	ἦν·	ἔσται δ' ἴσως αὐτοῖσιν ὀλέθρου
[13, 70]	δἐ ἡ Μεγαρὶς οὐκ ἀγεννὴς	ἦν	ἑταίρα, ἀλλὰ καὶ γονέων καὶ
[13, 75]	καὶ παιδικά. Οὕτω δ' ἐναγώνιος	ἦν	ἡ περὶ τὰ ἐρωτικὰ πραγματεία,
[13, 70]	γονέων καὶ κατὰ παιδείαν ἐπέραστος	ἦν,	ἠκροᾶτο δὲ Στίλπωνος τοῦ φιλοσόφου.
[13, 66]	πρὸς αὑτὴν ἔρωτος, ὡς ἀδύνατον	ἦν,	ᾔτησε τῆς συνουσίας μισθὸν τὸν
[13, 64]	Μύστα Σελεύκου τοῦ βασιλέως ἐρωμένη	ἦν·	ἥτις ὑπὸ Γαλατῶν Σελεύκου νικηθέντος
[13, 14]	μετ' αὐτῶν. Ως δὲ λίαν	ἦν	θρασὺς καὶ σοβαρός, ἀποκόψαντες αὐτοῦ
[13, 30]	ἐπεδείπνει μεθ' ῆμῶν· τοῦτο δ'	ἦν,	ἵνα μή τι λυπήσειε τὸν
[13, 42]	φήσ' ἀποψᾶσθαι, τάλαν. ~Οτι δ'	ἦν	καὶ ἀστεία τις ἀποκρίνασθαι, τάδε
[13, 89]	εἶκαστο τὴν μορφήν. Στεφανόπωλις δ'	ἦν	καὶ αὐτὴν ἐξέδωκε πρὸς γάμου
[13, 80]	φησί, τῷ Χαλκιδεῖ παῖς καλὸς	ἦν	καὶ εἴχεν εὖ πρὸς αὐτόν.
[13, 5]	τὴν κληθεῖσαν Εὐρώπη, Φιλογύνης δ'	ἦν	καὶ Εὐριπίδης ὁ ποιητής. Ιερώνυμος
[13, 89]	ἐποίησεν ὑπὸ Λακεδαιμονίων. Καλλίστη δ'	ἦν	καὶ Παντίκα ἡ Κυπρία, περὶ
[13, 86]	τε τῷ ἀγοράζειν πάνυ νεανικὸς	ἦν	καὶ τῷ πωλοῦντι ἄλλῳ τινὶ
[13, 56]	ἠσθημένην (ἀναμπέχονος γὰρ καὶ μονοχίτων	ἦν	καὶ ᾠνοχοει τοῖς ἐργαζομένοις) ἐρασθέντα
[13, 8]	οὔπω γὰρ εἰδὼς οὗτος οἷον	ἦν	κακὸν ἐλάμβανεν γυναῖχ' ὁ δ'
[13, 35]	γυναικῶν, καὶ ὁ Ζαριάδρης δὲ	ἦν	καλός. Πέμποντος οὖν τοῦ Ζαριάδρου
[13, 26]	ἂν τέρας. Αὕτη γὰρ ὁπότ'	ἦν	μὲν> νεοττὸς καὶ νέα, ὑπὸ
[13, 8]	ἀλλὰ νὴ Δία χρηστή τις	ἦν	μέντοι τίς οἴμοι δείλαιος, ταχέως
[13, 14]	κἀκείνους γὰρ ἐμβάλλων στάσεις, ὅτ'	ἦν	μετ' αὐτῶν. Ως δὲ λίαν
[13, 69]	Ναύκρατις ὦδε φυλάξει, ἔστ' ἂν	ἦν	Νείλου ναῦς ἐφ' ἁλὸς πελάγη.
[13, 36]	(τοῦτο δ' ἦν αὐτῷ ὄνομα)	ἦν	ξένος. Οὗτος ὁ Νάνος ἐπιτελῶν
[13, 13]	ἢ Αραρὼς ἐν Καμπυλίωνι· Τίς	ἦν	ὁ γράψας πρῶτος ἀνθρώπων ἄρα
[13, 68]	Υδάσπου {τοῦ} ποταμοῦ εἴτε Πύθων	ἦν	ὁ Καταναῖος ἢ {ὁ} Βυζάντιος
[13, 63]	φεύγων τὴν διαβολήν. Ακόλαστος δ'	ἦν	ὁ ῥήτωρ περὶ τὰ ἀφροδίσια,
[13, 81]	ἤρα ὁ βασιλεύς. ~Φιλομεῖραξ δὲ	ἦν	ὁ Σοφοκλῆς, ὡς Εὐριπίδης φιλογύνης.
[13, 81]	κεφαλῇ ἀσσοτέρα γένηται. Ως δ'	ἦν	οἱ κάρτα πλησίον, περιλαβὼν τῇ
[13, 51]	τοῦτο ἑταίρας· τὸ γὰρ κύριον	ἦν	Οἴα, ὡς Ἀριστσφάνης εἴρηκεν έν
[13, 85]	ἀλεκτρυὼν Κένταυρος, ὁ δὲ Σεκοῦνδος	ἦν	οἰκέτης Νικομήσους τοῦ Βιθυνῶν βασιλέως,
[13, 43]	ἡ Γνάθαινα καὶ ἤδη τελέως	ἦν	ὁμολογουμένη σοφός, εἰς τὴν ἀγορὰν
[13, 89]	ὅτι ἡ Βαγαβάζου γυνή, ἥτις	ἦν	ὁμοπάτριος Ξέρξου ἀδελφή, ὄνομα Ανοῦτις,
[13, 15]	ἐπιδεικνύντα ὡς καλόν, ᾧ Δῶρος	ἦν	ὄνομα· τὴν πρὸς Δόλωνά μοι,
[13, 41]	εὐθέως ἐκ παιδἰου αὐτῇ Μέλιττ'	ἦν	ὄνομα. Τῳ μεγέθει μὲν ἦν>
[13, 82]	πρὸς μοιχείαν αὐτοῦ παραινιττόμενος Ηλιος	ἦν,	οὐ παῖς, Εὐριπίδη, ὅς με
[13, 1]	ἑαυτοῦ κωμῳδιῶν, ὃ δὲ δῆλος	ἦν	οὐ πάνυ τι ἀποδεχόμενος, δεῖ
[13, 26]	Αντεια. (Β) Καὶ τοῦθ' ἡμέτερον	ἦν	παίγνιον. (Α) Νὴ τὸν Δί'
[13, 85]	τὴν πόλιν ταύτην Διονύσιός τις	ἦν	παῖς, ὃς μετὰ τῶν ἄλλων
[13, 48]	μίσθωμα ἂν ἀπεστείλατε, Ἐμμελής δ'	ἦν	πάνυ ἡ Γνάθαινα καὶ οὐκ
[13, 64]	Ρόδον ἔνθα ἐκφήνασα ἑαυτήν ἥτις	ἦν	περισπουδάστως ὑπὸ τῶν Ροδίων τῷ
[13, 65]	Νικαρέτη δὲ ἡ ἑταίρα ἐρωμένη	ἦν	Στεφάνου τοῦ ῥήτορος, Λυσίου δὲ
[13, 25]	τ' εἰς ὅ μὴ προσῆκον	ἦν,	στῆσαι πριάμενόν τοι γυναῖκας κατὰ
[13, 65]	Ισθμιάδος, Νεραίας. Η δε Νέαιρα	ἦν	{Στρατοκλείδου} ἐρωμένη Ξενοκλείδου τοῦ ποιητοῦ
[13, 78]	και Μελανίππου ἔρως> Μελὰνιππος δ'	ἦν	τὰ παιδικά, ὥς φησιν Ηρακλείδης
[13, 11]	σκηνικοῦ φιλοσόφου Εὐριπίδου ἀσμάτων, ὧν	ἦν	τάδε· Παίδευμα δ' Ερως σοφίας
[13, 36]	αἰτίαν τῷ Εὐξένῳ· ὄνομα δ'	ἦν	τῇ παιδὶ Πέττα. Τούτου δὲ
[13, 68]	ἄλλαις δωρεαῖς τιμωμένην, αἷς πρέπον	ἦν	τὴν σὴν μητέρα καὶ τὴν
[13, 56]	τοῦ ἐπ' Ἰταλίαν στρατεύσαντος, ἐρωμένη	ἦν	Τίγρις ἡ Λευκαδία· ἣν Ολυμπιὰς
[13, 81]	καὶ μὴ μελαίνας, χεῖρον ἂν	ἦν	τὸ ζωγράφημα. Οὐδὲ ὁ φὰς
[13, 56]	δὲ τοῦ Ἠπειρωτῶν βασιλέως, ὃς	ἦν	τρίτος ἀπὸ Πύρρου τοῦ ἐπ'
[13, 89]	Ξέρξου ἀδελφή, ὄνομα Ανοῦτις, καλλίστη	ἦν	τῶν ἐν τῇ Ασίᾳ γυναικῶν
[13, 41]	ἦν ὄνομα. Τῳ μεγέθει μὲν	ἦν>	τῶν τότε γυναικῶν βραχύ τι
[13, 38]	ὁ στρατηγήσας Αθηναίων ἐπιφανῶς ἑταίρας	ἦν	υἱὸς Θρᾀττης τὸ γένος, σεμνῆς
[13, 61]	δ' ὁ Βορυσθενίτης φιλόσοφος ἑταίρας	ἦν	υἱὸς Ολυμπίας Λακαίνης, ὥς φησι
[13, 5]	Θετταλίδων γυναικῶν, ὧν ἥ μὲν	ἦν	Φεραία Νικησίπολις, ἥτις αὐτῷ ἐγέννησε
[13, 43]	μετ' αὐτῆς συνπρορευομένῃ λέγει· Δικαιότερον	ἦν,	ὦ τέκνον, νὴ τὼ θεώ
[13, 49]	αὐτῆς ταύτῃ μᾶλλον προσέχοντος, κατάστυγνος	ἦν,	ὡς δ' ἐπιστρέφας ὁ γνώριμος
[13, 70]	τοῦ καλοῦ Φάωνος ἐρασθεῖσα περιβόητος	ἦν,	ὥς φησι Νύμφις ἐν Περίπλῳ
[13, 71]	Ομηρος ᾠδῇσιν πινυτῆς εἵνεκα Πηνελόπης	ἥν	διὰ πολλὰ παθὼν ὀλίγην ἐσενάσσατο
[13, 14]	καλῆς, μεγέθει μεγάλης, τέχνῃ σοφῆς·	ἥν	ἐστ' ἰδειν ἥδιον ἢ τὸ
[13, 83]	ἐκ τῆς δάφνης τῆς χαλκῆς,	ἥν	ἔστησαν Μεταποντῖνοι κατὰ τὴν Αριστέα
[13, 69]	καὶ ἡ Ναύκρατις· Δωρίχαν τε,	ἥν	ἡ καλὴ Σαπφὼ ἐρωμένην γενομένην
[13, 70]	τὴν ὁμώνυμον ταύτης ἑταίραν Λυδὴν	ἥν	ἠγάπα Λαμύνθιος ὁ Μιλήσιος. Εκάτερος
[13, 85]	τῷ ἐλέφαντι συνετρέφετο θήλεια ἐλέφας,	ἥν	Νίκαιαν ἐκάλουν ᾧ τελευτῶσα ἡ
[13, 73]	Αφροδίτην οὐχ ὁρᾷς ὅση θεὸς	ἥν	οὐδ' ἂν εἴποις οὐδὲ μετρήσειας
[13, 45]	γυναῖκ' ἐσχηκέναι πυγὴν πάνυ καλήν,	ἥν	ποτ' ἠξίου λαβεῖν ὁ Δημοφῶν.
[13, 34]	ἐστι τῆς διαβοήτου ἑταίρας Κοττίνας,	ἥν	φησι καὶ βοῦν ἀναθεῖναι χαλκῆν,
[13, 64]	ὁ ἐπὶ τῆς Εφέσου δι'	ἣν	αὐτὸς μὲν ἐσώθη ἐπιβουλευόμενος ὑπὸ
[13, 67]	μνῆμα πολὺν ἤδη χρόνον ἐπιτετελεσμένον.	Ἣν	γὰρ πάντες ᾔδεσαν ὀλίγης δαπάνης
[13, 37]	καὶ Λάγον, θυγατέρα δὲ Εἰρήνην,	ἣν	ἔγεμεν Εὔνοστος ὁ Σόλων τῶν
[13, 57]	Σέλευκος δεῦρ' ἔπεμφε τὴν τίγριν,	ἣν	εἴδομεν ἡμεῖς, τῷ Σελεύκῳ πάλιν
[13, 3]	σὺν αὐτῷ τῷ Αγαμέμνονι ἀποκτείνει,	ἣν	εἰς τὴν Ελλάδα ὁ κρείων
[13, 87]	ἐν τῇ πρὸς Αλέξανρον Επιστολῇ,	ἣν	ἐπέστειλεν αὐτῷ μετὰ τὸ Δαμασκὸν
[13, 55]	Ἑλλὰς δουλώθη κάλλεος ἰσοθέου, Λαίδος·	ἣν	ἐτέκνωσεν Ἔρως, θρέψεν δὲ Κόρινθος·
[13, 37]	καὶ> καλλίστην γενομένην εἶχε συστρατευομένην;	ἣν	Ζηνοφάνης φησὶ πρότερον Μιλτὼ καλουμένην
[13, 50]	Ἅρπαλος μετέπέμψατο τὴν Γλυκέραν Αθήνηθεν·	ἣν	καὶ έλθοῦσαν οἰεῖν ἐν τοῖς
[13, 4]	καὶ Ιππην καὶ Αἴγλην, δι'	ἣν	καὶ τοὺς πρὸς Αριάδνην ὅρκους
[13, 90]	πεδίῳ περὶ τὸν Αλφειόν εἰς	ἣν	κατοικίσαντα Παρρασίων τινὰς τέμενος καὶ
[13, 4]	τὴν Πιτθέως ἔλαβεν Αἴθραν, μεθ'	ἣν	Μήδειαν. Θησεὺς δἐ Ελένην ἁρπάσας
[13, 31]	Σαμιακῶν Τὴν ἐν Σάμῳ Αφροδίτην,	ἣν	οἵ μὲν ἐν καλάμοις καλοῦσιν,
[13, 56]	ἐρωμένη ἦν Τίγρις ἡ Λευκαδία·	ἣν	Ολυμπιὰς ἡ τοῦ νεανίσκου μήτηρ
[13, 58]	Ἀρισταγόραν, Φίλαν δ' ἐν Ἐλευσῖνι,	ἣν	πολλῶν ὠνησάμενος χρημάτων εἶχεν ἐλευθερώσας,
[13, 4]	ἔγημε τὴν Οπλητος θυγατέρα, μεθ'	ἣν	τῶν Χαλκώδοντος μίαν. Παραδοὺς δ'
[13, 46]	οὐκ ἠρμένος ἥκεις; Σφόδρα δ'	ἧν	εὔθικτος πρὸς τὰς ἀποκρίσεις ἡ
[13, 42]	δούς. Εἰς τὸν πότον> δ'	ἧν	συμπαρειληφώς τινας ἐκ τῆς πόλεως
[13, 46]	καλαὶ ἡμῶν Αθῆναι τοσοῦτον πλῆθος	ἤνεγκαν	ἑταιρῶν, περὶ ὧν ἐπεξελεύσομαι ὅσον
[13, 69]	ἑταίρας καὶ ἐπὶ κάλλει διαφερούσας	ἤνεγκεν	καὶ ἡ Ναύκρατις· Δωρίχαν τε,
[13, 95]	δικαστηρίου ἐρήμην καταδικασθεὶς καὶ ὡς	ἠνεχυράσθη	οἰκέτης αὐτοῦ στιγματίασ, καὶ πολλὰ
[13, 71]	ἠράσατο ὀξὺς Αρίστιππος, πάσας δ'	ἠνήνατο	λέσχας φεύγων ουδαμενον ἐξεφόρησε βίωι.
[13, 26]	τὸν Δί' ἤνθει τότε Λαγίσκ'	ἤνθει	τότε καὶ Θεολύτη μάλ' εὐπρόσωπος
[13, 26]	παίγνιον. (Α) Νὴ τὸν Δί'	ἤνθει	τότε Λαγίσκ' ἤνθει τότε καὶ
[13, 23]	τοῖς μαγείροις ἅ παράκειθ' ἑκάστοτε,	ἡνίκ'	ἂν πολώσιν αἰγων κρανία, ξυλήφιον
[13, 22]	ἔγωγ' ὁ δυστυχὴς Φρύνης ἐρασθείς,	ἡνίκ'	ἔτι τὴν κάππαριν συνέλεγεν οὔπω
[13, 76]	κατὰ τὸν αὐτὸν τοῦτον φιλόσοφον	Ἡνίκ'	ἐχρῆν δύνειν, νῦν ἄρχεται ἡδύνεσθαι.
[13, 41]	καὶ προσεξειργάζετο αὐτὴ τὸ πλεῖον.	Ηνίκα	σκώψειε γάρ ῥημάτιον εὐθὺ τοῦτο
[13, 17]	εἰδὼς ὅτι τῆς ἐμῆς ψυχῆς	ἡνιοχεύεις.	Ο δὲ μαγαλοφωνότατος Πίνδαρος· Τὰς
[13, 71]	φαινόμενον, δεινὸν δ' ἦλθον ὑφ'	ἡνιόχον.	Οἵη μὲν Σάμιον μανίη κατέδησε
[13, 59]	συναγορεύων τῇ Φρύνῃ, ὡς οὐδὲν	ἤνυε	λέγων ἐπίδοξοί τε ἦσαν οἱ
[13, 45]	πυγὴν πάνυ καλήν, ἥν ποτ'	ἠξίου	λαβεῖν ὁ Δημοφῶν. Ἣ δ'
[13, 35]	Οδάτι, πάρειμι δή σοι καθάπερ	ἠξίωσας,	ἐγὼ Ζαριάδρης. Ἣ δὲ κατανοήσασα
[13, 66]	ὄντα. Ο δὲ σφοδρῶς ἐρῶν	ἠξίωσε	τὴν Βακχίδα μὴ περιιδεῖν αὐτον
[13, 71]	Ελικωνίδα κώμην ἔνθεν ὅ γ'	Ηοίην	μνώμενος Ασκραικὴν πόλλ' ἔπαθεν, πάσας
[13, 57]	κατὰ τοὺς Σωσικράτους τοῦ Φαναγορείιτου	Ἠοίους	ἢ τὸν τῶν γυναικῶν κατάλογον
[13, 56]	ἐρασθέντα γῆμαι. Πύρρου δὲ τοῦ	Ἠπειρωτῶν	βασιλέως, ὃς ἦν τρίτος ἀπὸ
[13, 74]	Ελλάδ' ἀνῆγεν, συμποσίων ἐρέθισμα, γυναικῶν	ὴπερόπευμα,	αὐλῶν ἀντίπαλον, φιλοβάρβιτον, ἡδὺν, ἄλυπον.
[13, 88]	χρώματι διαπρεπῆ αἰδὼς δ' ἐπερρύθμιζεν	ἠπιώτατον	ἐρύθημα λαμπρῷ προστιθεῖσα χρώματι κόμαι
[13, 18]	τῷ ἔχοντι {κουρεῖ} ξυρὸν οὐδὲν	ἧππον	πάντες χρῶνται αὐτῷ. Καὶ ταῦτα
[13, 38]	δὲ Σικυωνίοις τὴν προκειμένην στοάν.	Ηρα	δὲ καὶ Λεαίνης καὶ αὐτῆς
[13, 66]	δὲ καὶ Μένανδρος ὁ ποιητὴς	ἤρα	Γλυκέρας κοινόν ἐνεμεσήθη δέ. Φιλήμονος
[13, 46]	καὶ Λαμπάς. Τῆς δὲ Γναθαίνης	ἤρα	δεινῶς, ὡς καὶ πρότερον εἴρηται,
[13, 38]	δ' ὁ Πολιορκητὴς οὐ δαιμονίως	ἤρα	Λαμίας τῆς αὐλητρίδος, ἐξ ἧς
[13, 42]	ὁ Μάχων ἀναγράφει· Τῆς Μανίας	ἤρα	Λεοντίσκος ποτὲ ὁ παγκρατιαστὴς καὶ
[13, 80]	Αριστοκλέα τὸν κιθαρῳδόν, οὗ σφόδρα	ἤρα	ὁ βασιλεύς. ~Φιλομεῖραξ δὲ ἦν
[13, 12]	γυμνάσια αὐτὸν συνιδρῦσθαι Ερμῇ και	Ηρακλεῖ,	τῷ μὲν λόγου, τῷ δ'
[13, 80]	Τάλων. Διότιμος δ' ἐν τῇ	Ηρακλείᾳ	Εὐρυσθέα φησὶν Ηρακλέους γενέσται παιδικά,
[13, 20]	δὲ τρίτος τὰς θυηλὰς ἐπιτίθησιν.	Ηρακλείδης	δ' ὁ Λέμβος ἱστορεῖ ὅτι
[13, 40]	τοῦ νεωτέρου Μύσταν καὶ Νῦσαν.	Ηρακλείδης	δὲ ὁ Λέμβος ἐν τῇ
[13, 78]	ἦν τὰ παιδικά, ὥς φησιν	Ηρακλείδης	ὁ Ποντικὸς ἐν τῳ περὶ
[13, 91]	ἔφη ὁ ἄθεος. Αλλὰ καὶ	Ηράκλειτος	ο θεῖός φησι Πουλυμαθίη νόον
[13, 80]	ἐν τῇ Ηρακλείᾳ Εὐρυσθέα φησὶν	Ηρακλέους	γενέσται παιδικά, διόπερ καὶ τοὺς
[13, 10]	διὰ τὸν Κλεοπάτρας γάμον, ὁ	Ηρακλέους	διὰ τὴν Ιόλην ἐπιγαμίαν τῆς
[13, 32]	Κορίνθῳ ὡς καὶ Χαμαιλέων ὁ	Ηρακλεώτης	ἱστορεῖ ἐν τῷ περὶ Πινδάρου,
[13, 4]	τὸ μεθύειν παρεσκευάσατο. ~Ο δὲ	Ηρακλῆς	πλείστας δόξας ἐσχηκέναι γυναῖκας (ἦν
[13, 71]	Βοιωτὸν ἀποπρολιπόντα μέλαθρον Ησίοδον πάσης	ἤρανον	ἱστορίης Ασκραίων ἐσικέσθαι ἐρῶνθ' Ελικωνίδα
[13, 71]	Μήνης ἀγέραστον ἔθηκεν Μουσαῖος Χαρίτων	ἤρανος	Αντιόπην ἥ τε πολὺν μὺστῃσιν
[13, 71]	γινώσκεις. Ο δ' ἀοιδὸς ἀηδόνος	ἠράσαθ'	ὕμνων Τήιον ἀλγύνων ἄνδρα πολυφραδίῃ.
[13, 71]	Ισθμοῦ, δεινὸν ὅτ' Απιδανῆς Λαίδος	ἠράσατο	ὀξὺς Αρίστιππος, πάσας δ' ἠνήνατο
[13, 61]	ὁ τραγῳδιοποιὸς ἤδη γέρων ὢν	ἠράσθη	Θεωρίδος τῆς ἑταίρας. Ικετεύων οὖν
[13, 85]	~Καὶ ἄλογα δὲ ζῷα ἀνθρώπων	ἠράσθη	Σεκούνδου μέν τινος βασιλικοῦ οἰνοχόου
[13, 84]	τοῦ λιθίνου ζῴου ποτὲ ἄνθρωπος	ἠράσθη	τις εἶ τ' εἰς τὸν
[13, 66]	Μιλησία Πλαγγών ἧς περικαλλεστάτης οὔσης	ἠράσθη	τις Κολοφώνιος νεανίσκος, Βακχίδα ἔχων
[13, 85]	Περιπετειῶν. Εν Αἰγιῳ δὲ παιδὸς	ἠράσθη	χήν, ὡς Κλέαρχος ἱστορεῖ ἐν
[13, 35]	θαυμάζειν εἰ ἐξ ἀκοῆς τινες	ἠράσθησάν	τινων, ὁπότε Χάρης ὁ Μιτυληναῖος
[13, 25]	ἱερὸν πρῶτον ἱδρύσασθαι ἀφ' ὧν	ἠργυρίσαντο	αἱ προστᾶσαι τῶν οἰκημάτων. Αλλ'
[13, 76]	δὲ Ιβυκος βοᾳ καὶ κέκραγεν	Ἦρι	μὲν αἵ τε Κυδώνιαι μηλίδες
[13, 24]	ἐν λεπτοπήνοις ὕφεσιν ἑστώσας, οἵας	Ηριδανὸς	ἁγνοῖς ὕδασι κήπεύει κόρας, μικροῦ
[13, 24]	ἐν λεπτοπήνοις ὕφεσιν ἑστώσας, οἵας	Ηριδανὸς	ἁγνοῖς ὕδασι κηπεύει κόρας· παρ'
[13, 20]	οἰκεῖόν ἐστιν. Θεαὶ περὶ κάλλους	ἤρισαν	πρὸς ἀλλήλας, καὶ διὰ κάλλος
[13, 86]	Αντίγονον παραγενομένων. Εκεῖνοι {τε} γὰρ	ἠρίστων	σφόδρα σκυθρωπῶς καὶ εὐσχημόνως, ὡς
[13, 6]	δ' ἐρᾶσθαι προσδοκῶντες εὐθύς εἰσιν	ἠρμένοι	καὶ φέρονθ' ὑψοῦ πρὸς αἴθραν
[13, 46]	δὲ τί γάρ, εἶπεν, οὐκ	ἠρμένος	ἥκεις; Σφόδρα δ' ἧν εὔθικτος
[13, 54]	ἣ δὲ οὐδ' ὅτε φιλοσοφεῖν	ἤρξατο	ἐπαύσατο ἑταιροῦσα, πᾶσι δὲ τοῖς
[13, 53]	ἣ δὲ οὐδ' ὅτε φιλοσοφεῖν	ἤρξατο	ἐπαύσατο ἑταιροῦσα, πᾶσι δὲ τοῖς
[13, 90]	νικῆσαι πρῶτον αὐτοῦ τὴν γυναῖκα	Ηροδίκην.	Επιτελεῖται δὲ καὶ μέχρι νῦν
[13, 60]	ἐπικαλεῖσθαι Κλαυσιγέλωτα, τὴν δὲ Σαπέρδιον.	Ηρόδικος	δὲ ἐν ἕκτῳ Κωμῳδουμένων τὴν
[13, 50]	Καὶ περὶ μὲν τῆς Σινώπης	Ηρόδικος	ὁ Κρατήτειος ἐν ς' Κωμῳδουμένων
[13, 4]	πεντήκοντα διεπαρθένευσε Θεστίου κόρας, ὡς	Ηρόδορος	ἱστορεῖ. Πολυγύναιος δ' ἐγένετο καὶ
[13, 69]	ὡς πολλὰ τοῦ Χαράξου νοσφισαμένην.	Ηρόδοτος	δ' αὐτήν Ροδῶπιν καλεῖ, ἀγνοῶν
[13, 79]	Πέρσας δὲ παρ' Ελλήνων φησὶν	Ηρόδοτος	μαθεῖν τὸ παισὶν χρῆσθαι. ~Φιλόπαις
[13, 69]	πως ἡ Ναύκρατις, ὡς ὁ	Ηρόδοτός	φησιν, ἐπαφροδίτους ἔχειν τὰς ἑταίρας.
[13, 4]	τῆς Ελένης καὶ ἐκ Τροιζῆνος	ἥρπασεν	Αναξώ. Μετὰ δὲ τὴν Ιππολύτην
[13, 4]	Ελένην ἁρπάσας ἑξῆς καὶ Αριάδνην	ἥρπασεν.	Ιστρος γοῦν ἐν τῇ τεσσαρεκαιδεκάτῃ
[13, 16]	Καὶ γὰρ τὸ παλαιὸν παίδων	ἤρων,	ὡς καὶ ὁ Αρίστων ἔφη,
[13, 49]	πορευομένη ἐραστήν, ἐπεὶ τις αὐτὴν	ἠρώτα	ποῦ πορεύεται, εἶπεν· Αἰγεῖ συνοικήοουσα
[13, 49]	δ' ἐπιστρέφας ὁ γνώριμος αὐτήν	ἠρώτησε	τί λυπεῖται, Ἡ ὑστερα με
[13, 71]	πάντων δαίμονα μουσοπόλον, λεπτὴν {δ'	ῇσ'	Ιθάκην ἐνετείνατο θεῖος Ομηρος ᾠδῇσιν
[13, 50]	ἐστὶν ἡ Αρπάλῳ συνοῦσα· περὶ	ἦς	φησιν Θεόπομπος ἐν τοῖς περὶ
[13, 40]	Μανίαν, Αντιγόνου δὲ Δημώ, ἐξ	ἧς	Αλκυονέα γεννηθῆναι, Σελεύκου δὲ τοῦ
[13, 51]	έν τῷ κατὰ Πατροκλέους. Περὶ	ἧς	ἄξιον θαυμάζειν πῶς περιεῖδον ΑΘηναῖοι
[13, 41]	Αθηναίων τι κωλῦσαι πόλιν, ὑφ'	ἧς	ἅπαντές εἰσ' ἐπηνορθωμένοι. Τὸ μὲν
[13, 5]	Θετταλονίκην, δὲ Λαρισαία Φίλιννα, ἐξ	ἧς	Αρριδαῖον ἐτέκνωσε. προσεκτήσατο δὲ καὶ
[13, 8]	δ' ὁ τραγικὸς ἐν Σεμέλῃ,	ἧς	ἀρχή ὦ νύκτες, φησίν ὦ
[13, 62]	οὖν γυνὴ ἑταίρα Ναὶς ὄνομα,	ἧς	Αρχίας κύριός ἐστιν, ὁ δ'
[13, 10]	πεμφθῆναί φασιν ὑπὸ Αμάσιδος· ἐξ	ἧς	γεννηθῆναι τὸν Καμβύσην, ὃν ἐκδικοῦντα
[13, 34]	Κοττίνας δὲ τῆς ἑταίρας εἰκόνιον,	ἧς	διὰ τὴν ἐπιφάνειαν οἴκημά τι
[13, 62]	ὁ Λυσίας Λαγίδος τῆς ἑταίρας,	ἧς	ἔγραψεν ἐγκώμιον Κέφαλος ὁ ῥήτωρ
[13, 35]	βασιλεῖ Μαραθῶν θυγάτηρ Οδάτις· περὶ	ἧς	ἐν ταῖς ἱστορίαις γέγραπται ὡς
[13, 90]	καὶ βωμὸν ἀναστῆσαι Δήμητρι Ελευσινίᾳ,	ἧς	ἐν τῇ ἑορτῇ καὶ τὸν
[13, 29]	ἀλλὰ τοῖσι στρουθίοις χανοῦσ' ὁμοίως·	ἧς	ἐπαρεμυθήσατο ἐποίησέ θ' ἱλαρὸν εὐθέως
[13, 2]	τῶν ἀγάμων νεανίσκων καὶ ἕκαστος	ἧς	ἐπιλάβοιτο, ταύτην ἀπῆγεν ἄπροικον. Διὸ
[13, 95]	γυναῖκα διαφθείρας ἑβδομήκοντα ἔτη γεγονυῖαν	ἧς	ἐρᾶν προσποιησάμενος οὕτω διέθηκεν ὥστε
[13, 39]	ἀποκρίσεις, καθάπερ καὶ Γνάθαινα, περὶ	ἧς	ἐροῦμεν. Πάλιν δὲ περὶ τῆς
[13, 38]	ἤρα Λαμίας τῆς αὐλητρίδος, ἐξ	ἧς	ἔσχε καὶ θυγατέρα Φίλαν; τὴν
[13, 5]	Μολοττῶν βασιλείαν γήμας Ολυμπιάδα, ἐξ	ἧς	ἔσχεν Αλέξανδρον καὶ Κλεοπάτραν. Καὶ
[13, 34]	νεωτέρας μητέρα καὶ Θεοδότην· ὑφ'	ἧς	καὶ ἀποθανὼν ἐκηδεύθη ἐν Μελίσσῃ
[13, 62]	ἑταίραν εἰς τὴν οἰκίαν, ἐξ	ἧς	καὶ γενέσθαι αὐτῷ θυγάτριον. Μνημονεύει
[13, 40]	αὐξήσαντος Φίλινναν τὴν ὀρχηστρίδα, ἐξ	ἧς	καὶ γεννῆσαι Αρριδαῖον τὸν μετ'
[13, 56]	ἔχω τὴν ἐκ Κολοφῶνος ἑταίρην,	ἧς	καὶ ἐπὶ ῥυτίδων πικρὸς ἔπεστιν
[13, 3]	γαμετὴν οὖσαν τὴν Ελένην, ὑπερ	ἧς	καὶ τὴν στρατείαν ἤθροισεν διόπερ
[13, 31]	ἑταίρας, ἀλλὰ δι' ἑτέραν αἰτίαν,	ἧς	μνημονεύει Ηγήσανδρος ἐν Υπομνήμασι γράφων
[13, 66]	γέγονε καὶ ἡ Μιλησία Πλαγγών	ἧς	περικαλλεστάτης οὔσης ἠράσθη τις Κολοφώνιος
[13, 95]	μετεχειρίζετο τῆς ἡλικίας αὐτῆς ἀπολαύων,	ἧς	ῥᾷον τοὺς ὀδόντας ἀριθμῆσαι {ὅσου
[13, 39]	Η Λάμια δ' ἦν αὐλητρίς,	ἧς	σφόδρ' ἡδέως σχεῖν φασι κνησθῆναί
[13, 37]	ἔτι δὲ Αγαθόκλειαν καὶ Στρατονίκην	ἧς	τὸ μέγα μνημεῖον ὑπῆρχεν ἐπὶ
[13, 37]	ἑαυτοῦ τὴν Αττικὴν ἑταίραν; περὶ	ἧς	φησι Κλείταρχος ὡς αἰτίας γενομένης
[13, 89]	καὶ Παντίκα ἡ Κυπρία, περὶ	ἧς	φησι Φύλαρχος ἐν τῇ δεκάτῃ
[13, 28]	καλουμένης Εταίρας {τῆς} Αφροδίτης. Περὶ	ἧς	φησιν ὁ Αθηναῖος Απολλόδωρος ἐν
[13, 37]	ἀγορᾶς εἰσήλασεν εἰς τὸ ἅστυ;	ἦσαν	δ' αὗται Λάμια και Σκιώνη
[13, 65]	Λυσίου δὲ τοῦ σοφιστοῦ Μετάνειρα.	Ἦσαν	δὲ αὖται δούλαι Κασίου τοῦ
[13, 28]	καὶ Νιόβα μάλα μὲν φίλαι	ἦσαν	ἑταῖραι. Καλοῦσι δὲ καὶ τὰς
[13, 95]	τοὺς ὀδόντας ἀριθμῆσαι {ὅσου ἐλάττους	ἦσαν}	ἢ τῆς χειρὸς τοὺς δακτύλους.
[13, 46]	καὶ εὔθικτοι πρὸς τὰς ἀπαντήσεις	ἦσαν.	Κατηγοροῦντος γοῦν ποτε Στίλπωνος Γλυκέρας
[13, 59]	οὐδὲν ἤνυε λέγων ἐπίδοξοί τε	ἦσαν	οἱ δικασταὶ καταψηφιούμενοι, παραγαγὼν αὐτὴν
[13, 91]	μέν τίς σου πύθηται τίνες	ἦσαν	οἱ εἰς δούρειον ἵππον ἐγκατακλεισθέντες,
[13, 3]	Νέστωρ και Φοῖνιξ. Οὐ γὰρ	ἦσαν	οὗτοι ἐκλελυμένοι τοῖς σώμασι ἐν
[13, 3]	μέν μοι ἰης ἐκ νηδύος	ἦσαν,	τοὺς δ' ἄλλους μοι ἔτικτον
[13, 44]	τάλαν, ἄνθρωπον ἄχρι τοῦ στόματος	ἠσβολωμένον·	διὰ τοῦθ' ὑπέμεινα πολὺ λαβοῦσα
[13, 10]	Κυρηναίους καὶ ἀνῄρητο ὑπὸ Αμάσιδος.	Ησθεὶς	οὖν ὁ Καμβύσης τῇ Νειτήτιδι
[13, 78]	πολλὰ ἐπαινέσαντα. Διὸ καὶ Απόλλων	ἡσθεὶς	ἐπὶ τούτοις ἀναβολὴν τοῦ θανάτου
[13, 64]	Τὴν δὲ Δανάην φασίν, ὡς	ᾔσθετο	τὀν ἐπηρτημένον αὐτῇ κίνδυνον, ἀνακρινομένην
[13, 56]	Προκλέους θυγατἑρα Μέλισσαν ἰδόντα Πελοποννησιακῶς	ἠσθημένην	(ἀναμπέχονος γὰρ καὶ μονοχίτων ἦν
[13, 71]	δὲ καὶ Βοιωτὸν ἀποπρολιπόντα μέλαθρον	Ησίοδον	πάσης ἤρανον ἱστορίης Ασκραίων ἐσικέσθαι
[13, 89]	Χάρμος ἐπὶ σκιεροῖς τέρμασι γυμνασίου.	Ησίοδος	δ' ἐν τρίτῳ Μελαμποδίας τὴν
[13, 4]	γῆμαι Μελίβοιαν τὴν Αἴαντος μητέρα.	Ησίοδος	δέ φησι καὶ Ιππην καὶ
[13, 85]	εἰ μὴ βλέποι τὸ παιδίον	ἤσχαλλεν.	Οτ' οὖν ἡ τροφὸς ἐμπλήσειεν
[13, 89]	Ολυμπιάδι οὖσαν τῇ Αλεξάνδρου μητρὶ	ᾔτει	πρὸς γάμον Μόνιμος ὁ Πυθίωνος.
[13, 42]	ποτε τὴν Μανίαν μετεπέμψαθ' ὅσον	ᾔτησε	δούς. Εἰς τὸν πότον> δ'
[13, 66]	αὑτὴν ἔρωτος, ὡς ἀδύνατον ἦν,	ᾔτησε	τῆς συνουσίας μισθὸν τὸν Βακχίδος
[13, 5]	ἥ μὲν ἦν Φεραία Νικησίπολις,	ἥτις	αὐτῷ ἐγέννησε Θετταλονίκην, δὲ Λαρισαία
[13, 89]	φησιν ὅτι ἡ Βαγαβάζου γυνή,	ἥτις	ἦν ὁμοπάτριος Ξέρξου ἀδελφή, ὄνομα
[13, 64]	εἰς Ρόδον ἔνθα ἐκφήνασα ἑαυτήν	ἥτις	ἦν περισπουδάστως ὑπὸ τῶν Ροδίων
[13, 70]	ἑταίρα, Αρμοδίου ἐρωμένη τοῦ τυρρανονκτονήσαντος	ἥτις	καὶ αἰκιζομένη ὑπὸ τῶν περὶ
[13, 48]	Γνάθαινα καὶ οὐκ ἀνάστειος ἀποφθέγξασθαι·	ἥτις	καὶ νόμον συσσιτικὸν συνέγραφεν, καθ'
[13, 89]	γεγόνασι γυναῖκες. Θαργηλία ἡ Μιλησία,	ἥτις	καὶ τεσσαρεσκαίδεκα ἀνδράσιν ἐγαμήθη, οὖσα
[13, 89]	εἶδος ἔχουσαν, καλήν φησι γεγονέναι,	ἥτις	καὶ τῇ θεῷ εἶκαστο τὴν
[13, 64]	Σελεύκου τοῦ βασιλέως ἐρωμένη ἦν·	ἥτις	ὑπὸ Γαλατῶν Σελεύκου νικηθέντος καὶ
[13, 64]	βασιλέως Εἰρήνην εἶχε τὴν ἑταίραν,	ἥτις	ὑπὸ Θρᾳκῶν ἐν Εφέσῳ ἐπιβουλευομένου
[13, 6]	ἀρχῆς πρῶτα μὲν τὴν Πλαγγόνα,	ἥτις	ὥσπερ ἡ Χίμαιρα πυρπολεῖ τοὺς
[13, 33]	Ξενοφῶν τελέαις ἐπήγαγ' εὐχωλαῖς ἰανθείς.	Ητξατο	δ' οὕτως τοῦ μέλους· Πολύξεναι
[13, 51]	Ἑταιρῶν, Αντικύραν αὐτὴν φάσκων κληθῆναι	ἤτοι	ὅτι συνέπινε παρακινοῦσι καὶ μεμηνόσιν
[13, 47]	με έν τρισὶν ἡμέραις καταβεβρωκέναι;	Ἤτοι	τήν λήκυθον, ἔφη, ἢ τὰ
[13, 10]	Αἰγυπτίων βασιλείας διὰ τὴν γενομένην	ἧτταν	πρὸς Κυρηναίους καὶ ἀνῄρητο ὑπὸ
[13, 80]	τοῦ εὐνούχου οὕτως αὐτόν φησιν	ἡττᾶσθαι	ὡς ἐν ὄψει θεάτρου ὅλου
[13, 62]	τοῦ Λυσίου φησὶν ἐρωμένην εἶναι.	Ηττητο	δἐ καὶ ὁ Λυσίας Λαγίδος
[13, 46]	τοῦ θεάτρου συνέβη καὶ οὐδὲν	ἧττον	ἐλθεῖν πρὸς τὴν Γνάθαιναν. Κελεύοντος
[13, 47]	τυπτόντων ἑαυτοὺς ἔφη πρὸς τὸν	ἡττώμενον	Θάρρει, παιδίον· οὐ γὰρ στεφανίτης
[13, 44]	ἀεὶ ἐν τοῖς ἀγῶσιν ἐπιμελῶς	ἡττῶμένων·	ὃς οὐ δυνάμενος τότε παρελθεῖν
[13, 20]	καταφρονῶν τοῦ Αλκιβιάδου κάλλους οὐχ	ἥττων	ἐστίν; ὡς καὶ ὁ σεμνότατος
[13, 18]	ὁ αὐλητὴς πώγωνα μέγαν ἔχων	ηὔλει,	καὶ ἐν Αθήναις διατηροῦσιν οὐ
[13, 80]	Διόπερ καὶ Δαρεῖος τοῦτο μαθὼν	ηὔξατο	τῷ Ηλίῳ τὰς χεῖρας ἀνατείνας
[13, 71]	εἶχε σὺν Εξαμύῃ. ἥ δ'	ἠχθεεδ'	Ερμόβιον τὸν αἰεὶ βαρύν ἠδὲ
[13, 71]	ἡδὺν ὃς εὕρετο πολλὸν ἀνατλὰς	ἦχον	καὶ μαλακοῦ πνεῦμ' ἀπὸ πενταμέτρου.
[13, 69]	χαρίεντα περιστέλλουσα Χάραξον σύγχρους ὀρθινῶν	ἥψαο	κισσυβίων Σαπφῷαι δὲ μένουσι φίλης
[13, 20]	τοὺς καλλίστους; Οἷς καὶ σύνεισιν·	Ηὼς	μὲν Κεφάλῳ καὶ Κλείτῳ καὶ